Welcome to Scribd. Sign in or start your free trial to enjoy unlimited e-books, audiobooks & documents.Find out more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
3Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Animis hoofdstuk 1.docx

Animis hoofdstuk 1.docx

Ratings: (0)|Views: 196|Likes:
Published by ierpier

More info:

Published by: ierpier on Jul 07, 2012
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOCX, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

12/16/2012

pdf

text

original

 
Ves is een wolf, alles aan hem verraadt het. Zijn gele ogen met vernauwde pupillen, zijn vale haar en zijnlichtelijk ingevallen gezicht met sterke gelaatstreken. Diezelfde ogen voel ik nu in mijn rug prikken, ik negeerzijn blikken en richt mij op mijn studiemateriaal; onze afkomst, ons ontstaan. Het verveelt ze nooit om ons telaten weten wat voor duivelse creaties wij zijn. Mijn ogen dwalen naar Ves, hij weigert het boek zelfs open tedoen. Ik neem aan omdat hij weigert om zo over zijn eigen soort te lezen. Zeker weet ik het niet, Ves spreektnauwelijks een woord. Eigenlijk ben ik niet eens zeker of Ves überhaupt kan lezen. Ik weet dat ze Ves alszakkenroller op zijn 12e van de straat hebben gehaald. Het verbaast me dat ze hem niet eerder als Animisherkend hebben, maar misschien was het wel zo dat niemand zich iets bekommerde om de vreemde jongendie altijd omringd was door straathonden. Misschien durfde niemand in de buurt te komen.Ik probeer mezelf opnieuw te richten tot mijn boeken, ik besluit het stuk over het ontstaan van Animis voor derest achter mij te laten. Uit ervaring weet ik dat er weinig nuttige informatie in staat, vooral een hoop over hoegevaarlijk en duivels wij wel niet zijn, en waarom wij opgesloten zitten in deze toren. Precies midden in hetland.Lang heb ik mijn twijfels gehad of ik hier wel hoor. De typische kenmerken staan beschreven in mijn dikke leren
boek: ‘moeite met communiceren met mensen, vaak in het bijzijn van een bepaald dier, kenmerkend uiterlijk,
beperkte of juist ve
rgrootte vaardigheden.’ Ik heb geen enkele van deze kenmerken, en toch zit ik hier. Ze zijn
ervan overtuigt dat ik een Animis ben. Meerdere keren heb ik om een extra check gevraagd, maar zodra ze eentest op mij uitvoeren slaan alle meters over. Vervolgens raken ze in paniek, want ik ben een demon en moet zosnel mogelijk weer geketend in mijn toren.Ik ben een voorbeeldige student, want ik heb geleerd om altijd mijn best te doen. Altijd te blijven luisteren en je nergens tegen verzetten. Dan is je leven het makkelijkste hier, dan krijg je misschien zelfs betere functies.
Dan ben je beter dan een ‘normale’ Animis. Ik heb altijd prima al mijn leerstof bijgehouden en altijd alles
begrepen, en daarom irriteert het me dat ik deze stof maar niet in mijn hoofd kan krijgen. Ik leg met vlakke
hand mijn pen net iets te hard op ‘Ontleed de Animis, dierenzielen herkennen. –
 
Door Livia Donna.’
Onmiddellijk zwijg ik en probeer ik zo min mogelijk lawaai te maken. Zodra ze iets horen komen ze je kamer instormen en dan zit je in de problemen. Nee, ik heb nog nooit problemen gehad en ben van plan dat zo tehouden. Opnieuw werp ik een blik op mijn kamergenoot, Ves, waren alle Animi maar zo herkenbaar als hij. Danwerd dit alles een stuk gemakkelijker. Ik vraag mij geluidloos af hoe ik in staat moet zijn om een dierenziel teherkennen als ik mezelf niet eens als Animis herken. Ik heb alle kenmerken per dier doorgelopen en geenenkele past bij mij.Opgegroeid zijnde in een rijk gezin met veel geld en aanzien, had ik nooit gedacht dat ik mijn kamer zou delenmet een zakkenroller, samen met andere wezens van mijn soort. De naam Animi werd mij voor het eersttoegedeeld zes jaar geleden. Ik was tien, een vrolijk en ijverig meisje dat in een riant huis woonde op eenheuvel. Iedere dag speelde ik piano en aaide onze katten, ik leerde verschillende talen en vaardigheden enkwam nauwelijks in het dorp. Mijn ouders geloofden dat het mixen van de klassen slecht zou zijn voor mijnopvoeding, en ik was het daar mee eens. Nieuwsgierigheid kan echter een sterker zijn dan hart of verstand,zeker voor een meisje van tien jaar oud. Op een dag reisde ik af naar het dorp, mijn platte schoentjesnauwelijks gewend aan echte grond onder mijn voeten. (marmer of gras, dat was waar ik thuis op rondliep, ditwaren kiezels en modder.) Het dorp was anders dan wat ik gewend was, de mensen waren de hele dag bezigmet werken, maar toch lachten ze. Ze hadden kleren al dagen aan, maar voelden zich toch schoon. Het is eenpuzzel die mij tot nu toe nog altijd fascineert. Ves loopt altijd in dezelfde kleren rond, één keer per weekdwingen ze hem om andere kleren aan te doen. Dit gaat vaak gepaard met geweld en een lijfstraf voor Ves.Toen ik daar liep, voor het eerst de lucht van het dorp ruikende (een combinatie van afval, natte hond en versbrood), stond ik voor het eerst oog in oog met de echte wereld. De harde wereld waarvoor mijn ouders mijhadden beschermd. Voor mij op de grond lag een man, zo uitgemergeld dat ik zijn ribben kon tellen en zijnruggengraat kon zien. Zijn ogen grijs als de lucht op een regenachtige dag. Zijn haren leken uitgetrokken,

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->