Welcome to Scribd. Sign in or start your free trial to enjoy unlimited e-books, audiobooks & documents.Find out more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
4Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Οι Βλάχοι της Ελλάδας - αντιλογος δευτερος (lithoksou.net)

Οι Βλάχοι της Ελλάδας - αντιλογος δευτερος (lithoksou.net)

Ratings:
(0)
|Views: 111|Likes:
Published by sunred5

More info:

Categories:Types, Reviews, Book
Published by: sunred5 on Jul 11, 2012
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

03/26/2013

pdf

text

original

 
Οι Βλάχοι της Ελλάδας αντίλογος δεύτερος 
[1]
Η άποψη πως η εθνική συνείδηση των σύγχρονων Βλάχων (Κουτσοβλάχων)διαμορφώνεται “
κυρίως μετά
” τους βαλκανικούς πολέμους και τηναπόκτηση της ελληνικής υπηκοότητας, δεν αγνοεί τις εξεγέρσεις τωνβλαχοφώνων την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας.
[2]
Θεωρεί όμως γιαπαράδειγμα, ότι το κάλεσμα του Ρήγα Βελεστινλή “
 Βούλγαροι και Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί 
” πρεσβεύει το ιδανικό μιαςπολυπολιτισμικής πολιτείας και όχι τη δημιουργία ελληνικού κράτους. Όταν ο μητροπολίτης Δράμας Χρυσόστομος (ο μετέπειτα Σμύρνης)έγραφε το 1907 στον πατριάρχη για τις προσπάθειες “
προς διάσπασιν τουενός και αδιαιρέτου ορθοδόξου ελληνικού λαού
[3]
με την εισαγωγή στιςσχολές και τις εκκλησίες των κουτσοβλάχων της ρωμουνικής γλώσσας,
[4]
εννοούσε τον “ελληνισμό” με τον τρόπο που διευκρίνιζε ο Ζάνας: “
οιπατριαρχικοί ορθόδοξοι ήταν Έλληνες, άσχετα αν μιλούσαν την βουλγαρική ήτην κουτσοβλαχική
”.
[5]
Είναι μεγάλη ωστόσο η απόσταση που χωρίζει τους αλλόγλωσσουςορθόδοξους πατριαρχικούς
[6]
με την ιδιαίτερη πολιτισμική κληρονομιά απότους μεγαλοϊδεάτες παλαιοελλαδίτες ιδεολόγους, την εποχή της ένοπληςδιαμάχης στη Μακεδονία (1903 – 1908).
[7]
 
Ταυτόχρονα υπήρχαν και χιλιάδες ρουμανίζοντες βλαχόφωνοι,
[8]
για τουςοποίους
[9]
ο έλληνας αξιωματικός Κωνσταντίνος Μαζαράκης – Αινιάν(καπετάν Ακρίτας) παρατηρούσε: “
 Επροξένουν τοιούτον θόρυβον, διέθετοντόσον χρήμα και κατείχον δια νομάδων ποιμένων τας πλείστας διαβάσεις εις τα ορεινά μέρη, όθεν διήρχοντο αντάρται. Αυτοί ήσαν οι καταδόται, αυτοί οιτροφοδόται των βουλγαρικών συμμοριών, προς α είχον συμμαχήσει, αυτοί κατείχον τα γιατάκια (λημέρια) των, αυτοί ήσαν οι οδηγοί τωνκαταδιωκτικών αποσπασμάτων
”.
[10]
Το διπλωματικό “
ολίσθημα
” του Βενιζέλου να υποσχεθεί στη ρουμανικήκυβέρνηση το 1913 αυτονομία “
εις τας των Κουτσοβλάχων σχολάς καιεκκλησίας 
” δεν θα σημειωνόταν αν οι τελευταίοι είχαν ελληνική εθνικήσυνείδηση.Η εμμονή στις μαρτυρίες των πηγών, είναι η μόνη επιστημονικά παραδεκτήπροσέγγιση του ζητήματος. Το πολυσυζητημένο χωρίο του ιστορικούΘεοφυλάκτου Σιμοκάττη και του χρονογράφου Θεοφάνη “
τόρνα, τόρναφράτερ
” αναφέρεται σε λατινόφωνο αγωγιάτη και όχι σε Βλάχοσυγκεκριμένα. Εξάλλου είναι άσχετο με το θέμα.
[11]
Ο Ιωάννης Λαυρέντιος Λυδός (490 – 565), καθηγητής στο πανεπιστήμιοΚωνσταντινουπόλεως, στο έργο του
 Περί των αρχών της Ρωμαίωνπολιτείας 
(
 De Magistratibus
) γράφει για την παραμέληση της λατινικήςγλώσσας ότι παλαιός χρησμός προλέγει “
τότε Ρωμαίους την τύχηναπολείψειν, όταν αυτοί της πατρίου φωνής επιλάθωνται
”. Έτσι ηεγκατάλειψη των λατινικών από τους επάρχους και τις άλλες δημόσιεςαρχές – που τους πρωτοβυζαντινούς χρόνους εξ ανάγκης μιλούν τα ιταλικά
 
(
των Ιταλών φθέγγεσθαι φωνή
) λόγω της σημασίας της ελληνιστικήςΑνατολής μέσα στην αυτοκρατορία – επαλήθευσε το χρησμό: “
συν τη Ρωμαίων φωνή και την τύχην απέβαλεν η αρχή
”.
[12]
Ο εξελληνισμόςεπομένως κι όχι ο εκλατινισμός, απασχολεί το βυζαντινό λόγιο.
[13]
Πρώτη σαφής μνεία στους νοτίως του Δούναβη Βλάχους γίνεται στο
 Χρονικό
του Ιωάννη Σκυλίτζη. Είναι ένα επεισόδιο που συνέβη στουςαδελφούς του βούλγαρου τσάρου Σαμουήλ: “
Τούτων δε των τεσσάρωναδελφών Δαβίδ μεν ευθύς επεβίω αναιρεθείς μέσον Καστορίας και Πρέσπας εις και τας λεγομένας Καλάς Δρυς παρά τινων Βλάχων οδιτών
”.
[14]
Η διάκριση που επιχειρείται σε λατινόφωνους Έλληνες και Βλάχους(νομάδες κτηνοτρόφους) είναι εντελώς αβάσιμη.
[15]
Η ονομασία Βλάχοιυπήρξε δηλωτικό πολιτισμικής ταυτότητας και όχι επαγγέλματος.
[16]
 Όσον αφορά τις ανθρωπολογικές έρευνες
[17]
του Πουλιανού είναι εντελώςαναξιόπιστες (βλέπε για παράδειγμα την περίπτωση χρονολόγησης τουκρανίου του σπηλαίου των Πετραλώνων),
[18]
Χαρακτηριστικό είναι πως ακόμα και ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, οιδρυτής της εθνικής ιστορικής σχολής στην Ελλάδα, έγραφε στην ιστορίατου πριν προκύψει το ζήτημα των Βλάχων:
 Αι κυριώταται εντός του Ίστρου κατοικίαι των Βλάχων κατά τους χρόνους τούτους, ήσαν προς βορράν μεν περί τον Αίμον, προς μεσημβρίαν δε περί τον Πίνδον. Η επικρατεστέρα την σήμερον γνώμη είναι ότι οι Βλάχοι ούτοι ήσανσυγγενείς των επέκεινα του Ίστρου Βλάχων, και ότι οι τελευταίοι ούτοιπροέκυψαν εκ της αναμίξεως των πολυαρίθμων Ρωμαίων αποίκων, ους οαυτοκράτωρ Τραϊανός ίδρυσεν εν αρχή της 2
ας 
εκατονταετηρίδος μετά Χριστόν εις Δακίαν, μετά των ιθαγενών της χώρας ταύτης κατοίκων,αναμίξεως ως εκ της οποίας το κυριώτερον στοιχείον της βλαχικής γλώσσης  μέχρι της σήμερον είναι η λατινική. Τούτο ήδη επρέσβευον οι ημέτεροι, ό,τε Κίνναμος και ο Χαλκοκονδύλης 
”.
[19]
Οι γνώμες των νεώτερων ιστορικών (ελλήνων και ξένων) μπορεί ναβρίσκονται σε συμφωνία ή σε αντίθεση με τις πηγές, δεν αποτελούν όμωςαποδεικτικό υλικό. Παρουσιάζουν ενδιαφέρον σαν πολιτική στάση κάποιωνδιανοουμένων μέσα στους εθνικούς ανταγωνισμούς στη βαλκανική (από τοτέλος του 19
ου
αιώνα και μετά). Σημειώνουν τα όρια ανεξαρτησίας καικαθαρότητας της ιστορίας.
[20]
Για όσους πάντως ενδιαφέρονται η παλαιότερη βιβλιογραφία βρίσκεταιστον Κεραμόπουλο, ενώ επιλογή των νεότερων δημοσιευμάτων
[21]
υπάρχειστην αξιόλογη εργασία του Eugen Stănesku, La population Vlaque de l’empire Byzantin aux XI – XIII siècles structure et mouvement, Athènes1976.
[22]
 
[1]
Η δημοσίευση της απάντησής μου στην επιστολή του τότε προέδρουτης
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ
 
ΕΝΩΣΗΣ
 
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ
 
ΣΥΛΛΟΓΩΝ
 
ΒΛΑΧΩΝ
Χρήστου Παπαγιάννη,προκάλεσε την ανταπάντησή του και μια δική μου δευτερολογία, πουδημοσιεύεται εδώ. Τα δύο κείμενα δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό
ΤΕΤΡΑΔΙΑ
 τεύχος 13, την άνοιξη του 1986. Όλα τα κείμενα της αντιπαράθεσηςμεταφράστηκαν και αναδημοσιεύτηκαν από το Vasile Tega στη ρουμανικήεφημερίδα του Καναδά
Cuvantul Românesc
, τον Σεπτέμβριο του 1986.

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->