Мислење 15124 јули 2010Филип Петровски

Да се пишува или не?

___________

Често разговарамсо луѓе кои ми велатдека подобро би билоколумните мои да сезанимаваат сопонебитни и не толкуиритирачки теми. Декана овој начин непостигнувам многу засебе, а истовремено нечитаат многумина. Штоќе рече ефектот не ебаш којзнае колку голем,а истовремено за менештетата е поголема од тоа што можам да согледам во моментов. Еден близок соработник на Груевски пред некое време ми рече „можеше многу да напредуваш,само многу зборуваш“, што е само во линија на она погоре кажаното. Дури блискичленови на семејството ми велеле дека е време да напишам неколку или повеќеколумни кои ќе се занимаваат да речеме со светските проблеми, со геостратегијана големите, како што порано пишував. И да ви признам кога така си разговарамеси велам па можеби и не е лошо да пишувам за неутрални теми кои нема никогода нервираат, да погодат, да ги оштрат непријателите... има некоја логика вонеутралните колумни. Например со нив, многумина си ги штитат своите работниместа. Пишуваат а не ги нервираат повисоките авторитети, што би се реклонародски „не брануваат“, истовремено се присутни. Чекаат шанса, чекаат некој дасе сети на нив. Да ги проигра, да им даде можност сега тие да бидат на врвот, во

Мислење 15124 јули 2010Филип Петровски

игра, во милосрдие навладетелите.Па си велам, дали е тоаона што мене ми е потребно?Сакам ли јас да бидам во нечиемилосрдие со тоа што нема данервирам со моите слободни и јавни размисли? Дали пишувамза да бидам во нечијанаклоност, заштита и за да сестекнам со предност? Убаво лими е, дали напредувам, дали некој ме штити? Всушност има ли некаква корист одколумните? Често сум на таа раскрсница, пред прашањето дали воопшто треба дасе пишува? Побогу, кој тоа воопшто чита во Македонија? Погледнете го самотиражот на весниците. Ќе видите дека нивното влијание е скоро небитно.Споредбата со западните држави можесамо да не исфрустрира. Не сакате дазнаете колку малку се чита, односно колкумалку може да се влијае наопштествените процеси со пишување.Ајде сетете се кој е за вас интелектуаленгуру? Кому му верувате? Кого редовно гочитате? Која колумна ја чекате сонетрпение за да се информирате, дадознаете нешто или пак за да сезбогатите за еден текст повеќе? За чиитекстови сте дебатирале, изградилемислење или пак сте ги вградиле восопствениот критички и расудувачкиапарат? Тешко ви оди? Неможете да се сетите во моментов? Ако е така, а можамда се кладам дека е така, на праг сме да ја лоцираме причината, можеби

Мислење 15124 јули 2010Филип Петровски

најголемата од сите, зошто цапаме во кал и вртиме во место цели 20 години. Никојне се обидува на интелектуално ниво да се спротивстави. Сите молчат. Некој заплата, некој за дневница, некој за вработивање на факултет. Други пак молчатзашто така требало, затоа што сите така правеле. И од молчење, до молчење, возаглушувачка тишина сме сите. Нема критика, нема слободно размислување, немастав. Си мислев дека сум напишал веќе мислење со наслов „Заглушувачкомолчење“. Ги проверив сите 150 мислења. Гледам нека таков наслов. Тогашсекако сум ги употребил зборовите како дел од некоја од нив. И што?! Ништо!Исчезна ли молчењето? Се сменивме ли? Не!Затоа не ретко доаѓам преддилема. Дали да се пишува.Вреди ли воошто тоа? Ќе госпоменам Цуцуловски на овааточка, мојот ментор надипломската и мојот драгпрофесор. Нему му верувам. Сонего често сум дебатирал сосаати. За да проверам до кадесум, да не сум залутал воразмислите. Него го прашав дали вреди да се пишува, знаејки дека тој е еден однајиздржливите, највлијателните и секако најчитаните публицисти кај нас. Жесток критичар на сегашноста, на политичките елити, на бедата на интелектуализмот. Ида, го прашав дали вреди да се пишува. Тоа е привилегија. Да можеш од таковформат да добиеш одговор по кој што трагаш. Еве што тој ми кажа: „мораме дапишуваме, ако не за оваа генерација и за ова време, тогаш за да остане трага занекои други времиња, какво било ова време, бреме.“ Се разбира, карикирам.Неможам да тврдам дека секој збор е негов, но тврдам дека суштината е запазена.