What is poetry's wellspring? God? Nature? The human self?
Is poetry superfluous to human progress?
Are the literary arts a vehicle to higher truths or a pack of lies?
Is the author a divinely inspired rhapsode or a mere artisan, "manufacturing" meaning?

Poetry in the time of rationalism retrieved the honor of philosophy and the authentic tradition of ontology!

Σύμφωνα με τον Σταγιρίτη φιλόσοφο, η επιστήμη, η ηθική, και η τέχνη αποτε¬λούν τρεις διαφορετικές εκδηλώσεις της ενιαίας αρχής του νου. Με τον «θεωρητικόν νουν» ο άνθρωπος θεάται το ον, την ουσία των εντός και εκτός αυτού πραγμάτων και θεμελιώνει τις θεωρητικές επιστήμες, τη θεολογική ή πρώτη φιλοσοφία, τη μαθηματική και τη φυσική. Οι παραπάνω επιστήμες ασχολούνται με το αιώνιο είναι και την ουσία των αιδίων αρχών και αιτιών, τα οποία υφίστα¬νται κατ' ανάγκη και έχουν καθολικότητα, ως εκ τούτου δε αναζητούν την αντι¬κειμενική γνώση και βρίσκουν την αλήθεια και την αιτιώδη σχέση των πραγμά¬των.

Η τέχνη σύμφωνα με τη διδασκαλία του Αριστοτέλους, πηγάζει από τη σοφία[7], την πιο μεγάλη αρετή της διανοίας. Η ηθική ως πρακτική διάνοια έχει ως αντικείμενο της το ανθρώπινον αγαθόν και ως τελικό σκοπό την ευδαιμονία του ανθρώπου. Κοινό σημείο επαφής μεταξύ της πράξεως και ποιήσεως είναι το εξής: η αρχή και των δύο, της πράξεως και του έργου, είναι ο άνθρωπος, ο νους του ανθρώπου. Η τέχνη ως ποιείν, ως εφευρετική και παραγωγική ικανότητα του ανθρωπίνου πνεύματος δημιουργεί τα έργα για τη χρήση της καθημερινής ζωής ή για αισθητική και πνευματική τέρψη.