• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
sub
raquel couto antelo 1
Capítulo 1
Esa mañán os creativos xa estaban reunidos co meu xefe na sala de xuntas,apuraban os últimos detalles dunha campaña moi importante e a xuzgar pola carado meu xefe sobrepasaran o presuposto. Sempre o facían e despois Domínguez, omeu xefe desesperado tiraba a carpeta con todo o expediente na miña mesa."Arréglao ti que para algo che pago" decía con aire despectivo e marchaba airado.En realidade el non me pagaba, pagábame a empresa, afortunadamente para minporque eu non era moito do seu agrado. E tampouco me pagaban por eso, ese erao seu traballo, pero ser xefe ten estas cousas. A súa secretaria nin me mirou candopasei por diante e don Tomás, o director, aínda non chegara . Eu fun ó meudespacho disposta a comezar un novo día. O meu despacho era o cuarto dearchivos, algo adecentado eso si, pero eu estaba tranquila porque ía ser provisionalcomo o meu contrato, claro. Abrín a xanela que da o patio interior e comecei, comodesde había dous anos, a traballar.A media mañán o meu xefe entrou sen chamar, cós colmillos afiados en busca desangue. Traía un expediente na man, pensei que era o da gran campaña pero non,a ver que fixen mal agora:- Estiven revisando este exepediente, o número 2.675-09, non sei se o lembras,aquel que che dixera que revisases con moito cuidado hai un par de meses, queera dun cliente moi importante e que non nos podíamos permitir sobrepasa-lopresuposto baixo ningún concepto - notábaselle na voz que buscaba guerra, nonera nada novo, facíao sempre para que se notase quen era o xefe.- ¿O expediente 2.675-09? por suposto que me lembro era o do anuncio de sopa,non hai tanto que o fixemos - dixen eu tranquila - ¿que problema hai?, vostede xao revisara daquela, e xa lle dera o visto bo. É imposible que xurdira agora algúnproblema que non vise cando o revisou no seu día - alí estaba eu deixando claroque a culpa era del por non molestarse en mira-los expedientes antes de asinalos.Esa era a miña baza, el nin se molestaba, pensando que despois me podía culpar amin; e eu sempre lle saía có mesmo conto "vostede xa o revisou", algo que lonxe deaplaca-la súa ofuscación multiplicábaa. Ó principio poñíame moi nerviosa, e esofacíao medrar, él era o xefe. Agora, agora xa non, agora é máis ben un pasatempover como lle sube o sangue á cabeza e se lle estanca todo nos ollos, como perde osnervios e como ó fin ten que marchar cas mans valeiras. Esta era unha dasmaiores satisfaccións que me proporcionaba o meu traballo.- Xa os reviso eu, esa é a túa escusa. Sabes perfectamente que non fixeche-lotraballo como se che indicou - Domínguez, esta vez estaba un pouco máis irritadoque de costume- Non é ningunha escusa, eu fago o traballo según os criterios que me marcan, haiun presuposto total que non se debe rebasar, e non creo que se rebase nin neseexpediente nin en ningún outro. De todo-los xeitos - proseguín - xa lle digo que dehaber algún erro púidomo decir en calquera momento antes de ser presentado,porque, por suposto, vostede revisouno persoalmente antes de presentarllo ócliente.- Pois claro que o revisei, eu fago o meu traballo non coma o resto deincompetentes desta empresa. Non entendo como se me puido escapar este; perotranquila que de agora en diante voute ter ben vixiada; porque parece que che
 
sub
raquel couto antelo 2
gusta máis estar de leria cós creativos que face-lo teu traballo, así que non queromáis reunións segredas, nin tertulias en horas de oficina, quedas avisada - dixoDomínguez con ton ameazante - e por certo, a ver se ves a oficina cunhaindumentaria máis axeitada, parece que vas de acampada ó medio do monte; gastauns pouquiños cartos en roupa, que xa tes idade para saber estar.Nunca parecera darlle importancia nin ó meu xeito de traballar, nin ás visitas dosmeus compañeiros, nin a miña forma de vestir; ¿a que viña eso agora?, sempre medixeran que podía vestir como quixera, ninguén ven traballar de traxe, buenoalgúns si; pero por vontade propia. Estiven toda a tarde dándolle voltas óincidente e xa decidira que non tiña máis importancia que a dunha perrencha domeu xefe cando entra Fran pola porta- ¡Que! ¿que tal o levas?- pregunta todo afectado- Xa ves, aquí dándolle ós números - dixen eu sen máis, supoñendo que mepreguntaba polo traballo e que o seu estado se debía a algún bloqueo creativo dosque tiña el- Vexo que non che afectou moito a noticia ¿ou é que a señorita felicidade disimulamoi ben? - dixo Fran nun ton entre serio e divertido - ou mellor ¿sabes de quenoticia che estou falando, raiña?- ¿De que a infanta volve estar embarazada? - dixen rindo - dígoo polo de raiña- Ai que riquiña ela... non, desgraciadamente non me refería a eso - Fran- Estasme mosqueando - eu- Así que non che dixo nada, como vin sair supuxen que viñera darche a boa nova- Fran- ¡Oi, tío! xa me estás preocupando - eu- ¿Non che dixo nada de nada? ¡non o podo crer! - Fran- Home largoume un discurso sobre a miña incompetencia, que se o único quefacía era estar de leria con vós e que non sabía face-lo meu traballo; xa sabes, o desempre - eu- O de sempre, non - Fran- Tes razón, hoxe estaba un pouco máis prepotente - eu- Non me estraña, como que o nomearon director da sucursal - Fran- ¿Que dis???? - eu- Como o oes - Fran- ¿E don Tomás? - eu- A don Tomás destinárono a Madrid, van abrir alí unha nova oficina e vaina levarel; cós correspondentes plus, aumentos, primas e todo eso. Así que Domínguezqueda no seu sitio, e para o posto do teu maravilloso xefe vai vir un executivo denivel, acabado de sair da facultade, un inepto manipulable que casualmente seapelida Domínguez - Fran contábao cun ton tan irónico que en lugar depreocuparme case me estaba facendo rir - será para non causarche un trastornopsicolóxico- ¿Pero que dis?, ti non estás ben, ¿non volverías mete-la cabeza no scaner? - eu- Bueno carallo, para unha vez que o fixen non hai quen volo quite da cabeza -Fran- Xa che digo, precisamente da cabeza... - eu- Bueno, que non, que mo dixo Tino e xa sabes que el sempre ten información deprimeira - Fran- Perdoa, é que me parece incríble - eu- Pois tiñas que ve-la cara que se nos quedou ó resto cando nolo contou, penseique cho contara o moina ese g- Fran
 
sub
raquel couto antelo 3
- Tranquilo, el non ten nin idea de como funciona esto, adicarase ás relaciónspúblicas e estará tan entretido de cea en cea que non vai ter tempo para nós - eu- Espero que teñas razón, a maioría xa nos vemos cun pé fóra, e a min non é queme veña moi ben quedar no paro agora - Fran- ¡Que esaxerado es! se vos bota ¿que vai facer él? ¿poñer a todo-la súa prole parafacer anuncios?, non estaría mal; pero xa se lle adiantaron os Mendoza; ademáiscomo decía un compañeiro meu "a garda morre pero non se rende", haberá que darun pouco de guerra, ¿ou non? - eu- E haberá... mira que se o retoño de Domínguez se namora de ti e o tes de sogro...¡vaia caña! - Fran- ¡Ai! xa tiñas que decila gracia, pois mira que se é guapo - eu- Se é guapo é do butaneiro - Fran- ¡Que bo!!!! - eu- Se algún día me fago rico heite contratar para que me administre-los millóns,dirixas as miñas empresas e fagas todo eso que decides que facede-loseconomistas, vivir do conto e tal - Fran- Vas levar, largo... fóra... - eu- Xa se che está subindo o de se-la nora do xefe... mulleres - Fran- Espérote á saída a ver se te atreves a decirmo na rúa - euFran marchou todo tranquilo e feliz e a min deixoume feita unha merda. Odesgraciado ese ía se-lo novo director e o seu fillo, meu xefe. Non había que perde-la esperanza de que o descendente se parecese a nai, ou a unha persoa sen máis.Fran tiña que estar enganado, ¿ou non?; despois de todo a min tamén meparecera un pouco esaxerada aquela saída de ton...non podía ser.Saín da oficina a fume de carozo, sen despedirme, sen falar con ninguén,buscando aire fresco. Decidín ir á casa polo camiño máis longo, esto foi algo queaprendín dunha amiga; cando éramos pequenas e o autobús da escola non viña,aló por Xuño, volvíamos xuntas para casa, ela sempe quería ir polo camiño máislongo e eu polo máis curto; así que decidimos que cada día escollía unha o camiñode volta, e ó final acabou gustándome máis o camiño longo. É unha das poucasamigas que me quedan, aínda que non nos vemos moito. Cando teño cousasdando voltas na cabeza e non me apetece ir para casa sempre me lembro dela eescollo o camiño máis longo. Había néboa, baixara o frío e o día estaba escuroaínda que non era moi tarde. Era mércores, na tele daban a serie PratosCombinados, polo menos algo bo para remata-lo día. Pero cando cheguei estaba atele posta, meu pai empoltronado no sofá, miña nai ó seu carón mirando unsrecibos, meu irmán durmindo, e na tele... na tele o fútbol, e o fútbol nagalega...noooooooonnnnnnnn. Sempre igual, sempre fútbol, a ver cando fan uncanle exclusivo para o fútbol, ¿intrese xeral? ¿de quen? ¿ou é que eu non conto?.Fun facer algo de cear, a ver se se me pasaba o cabreo. Fame non tiña,quitáraseme có panorama disque "deportivo". No frigo había un filete que sobrarado mediodía, esto pode servir; había un pouco touciño da merenda, ideal; cenoriase pimentos, xamón cocido e, non sei, un cuchillo ben afiado para desafogarme agusto. Mentres cortaba en anacos a cenoria non podía deixar de pensar no ridículoó que se estaba levando o fútbol, sano deporte se se practica; pero desde logopagar por ver xogar a vintedous homes (máis ou menos) ou mellor por que faganacto de presencia vintedous homes, que cobran unhas cen veces máis ca min, queson licenciada, e que eles (sempre hai excepcións) só saben intercalar un buenoentre cada dous ou sexa; e o que sofre a xente, a meu pai o médico prohibiulle ve-la liga des que o ano pasado case lle dá ó fallares un penalti decisivo en non sei
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...