Enjoy millions of ebooks, audiobooks, magazines, and more

Only $11.99/month after trial. Cancel anytime.

De dode schrijfster

De dode schrijfster

Read preview

De dode schrijfster

Length:
192 pages
Publisher:
Released:
Sep 16, 2021
ISBN:
9781547580194
Format:
Book

Description

Anna is een schrijfster van middelbare leeftijd die haar dochter alleen heeft grootgebracht. Op dit moment is Berta volwassen en de twijfels die ze heeft over het leren kennen van haar vader, die ze alleen op de foto heeft gezien, lijken op te rijzen als haar relatie met haar vriendje in een crisis raakt. Hans werkt in een fabriek en heeft een zus, Clara, een verkeerd begrepen meisje dat haar tijd besteedt aan het obsesseren over een man die op een gele motor rijdt.

Maar in de eerste plaats is dit het verhaal van Anna Flieder. Als ze besluit een biografie te schrijven, komt de inspiratie bij haar op en neemt de vorm aan van de man die jaren geleden vertrok.

"In het relaas wordt het proces van de creatie van de literatuur geobserveerd. [...] Het is een oeuvre gericht op hen die graag lezen en zich door het lezen laten absorberen, omdat de verbeelding er de overhand heeft en er veel dingen zijn die intuïtief zijn." -La Mañana

"De roman "De Dode Schrijfster" is dan ook een uitnodiging voor iedereen die waarde hecht aan de manier waarop literatuur op zichzelf reflecteert in een letterkundig werk. Maar het is ook een kans om andere personages te volgen met gevoelens en in situaties die onvermijdelijk leiden tot identificatie. [...] De verrukking van een literaire tekst die zich onderscheidt door zijn metaforische taal en die beelden suggereert die in staat zijn alledaagse taferelen te onthullen, maar die het leven, vaak vol met meerdere mogelijkheden, ons niet toelaat te zien." -Dr. Alexandra Santos Pinheiro, Resonancias literarias, nr. 153

"Dit boek vertelt het verhaal van Anna, een schrijfster, en de wereld en het leven van de mensen om haar heen. Anna leeft haar literaire leven als het ware, ze lijdt aan een soort schizofrenie wanneer de personages in haar boeken botsen met haar leven in hun verlangen om het licht te zien". -Debbie Garrick, Vertaler

""De Dode Schrijfster", een werk dat niet alleen haar goede werkwijze als auteur laat zien, maar ook, zoals we zullen zien, haar omgang met het essentiële instrument van elke romanschrijver, de taal. [...] Deze roman is tegelijkertijd een helder literair instrument dat de gevarieerde smaak van de hedendaagse lezer zeker zal bevredigen." -Letralia

"De schrijfster Núria Añó weeft met een meesterschap dat diepgaand in de exploratie van het hedendaagse individu gaat." -Noury Bakrim, Vertaler

""De Dode Schrijfster" gaat over het proces van literaire creatie en beschrijft op een sombere en poëtische manier de innerlijke verscheuring van de hoofdpersoon Anna, een schrijfster die haar eerste autobiografische roman durft te schrijven - ondanks het feit dat ze steeds meer verstrikt raakt in herinneringen en nostalgie die tot nu toe onderdrukt werden. "De Dode Schrijfster" is een intelligent vitaal boek dat het uitzonderlijke observatietalent van Núria Añó demonstreert en de lezer aanmoedigt om zijn of haar eigen antwoorden te vinden." -Sarah Raabe, Vertaler

Publisher:
Released:
Sep 16, 2021
ISBN:
9781547580194
Format:
Book

About the author

Núria Añó (1973) is a Catalan/Spanish novelist and biographer. Her first novel "Els nens de l’Elisa" was third among the finalists for the 24th Ramon Llull Prize and was published in 2006. "L’escriptora morta" [The Dead Writer, 2020], in 2008; "Núvols baixos" [Lowering Clouds, 2020], in 2009, and "La mirada del fill", in 2012. Her most recent work "El salón de los artistas exiliados en California" [The Salon of Exiled Artists in California] (2020) is a biography of screenwriter Salka Viertel, a Jewish salonnière and well-known in Hollywood in the thirties as a specialist on Greta Garbo scripts.Some of her novels, short stories and articles are translated into Spanish, French, English, Italian, German, Polish, Chinese, Latvian, Portuguese, Dutch, Greek and Arabic.Añó’s writing focus on the characters’ psychology, most of them antiheroes. The characters in her books are the most important due to an introspection, a reflection, not sentimental, but feminine. Her novels cover a multitude of topics, treat actual and socially relevant problems such as injustices or poor communication between people. Frequently, the core of her stories remains unexplained. Añó asks the reader to discover the deeper meaning and to become involved in the events presented.Literary Prizes/ Awards:2020. Awarded at International Writing Program in China.2019. Awarded at International Writers’ and Translators’ House in Latvia.2018. Fourth prize of the 5th Shanghai Get-together Writing Contest.2018. Selected for a literary residence in Krakow UNESCO City of Literature, Poland.2017. Awarded at the International Writers’ and Translators’ Center of Rhodes in Greece.2017. Awarded at the Baltic Centre for Writers and Translators in Sweden.2016. Awarded at the Shanghai Writing Program, hosted by the Shanghai Writer’s Association.2016. Awarded by the Culture Association Nuoren Voiman Liitto to be a resident at Villa Sarkia in Finland.2004. Third among the finalists for the 24th Ramon Llull Prize for Catalan Literature.1997. Finalist for the 8th Mercè Rodoreda Prize for Short Stories.1996. Awarded the 18th Joan Fuster Prize for Fiction.


Related to De dode schrijfster

Related Books

Book Preview

De dode schrijfster - Núria Añó

Núria Añó

De dode schrijfster

Vertaler Joannes W. M. Groenewege

De dode schrijfster

Auteur Núria Añó

Copyright © 2019 Núria Añó

Originele titel L'escriptora morta © 2008

www.nuriaanyo.com

Alle rechten voorbehouden

Gedistribueerd door Babelcube, Inc.

www.babelcube.com

Vertaler Joannes W. M. Groenewege

Omslagontwerp © 2019 Núria Añó. Foto Yerson Retamal. Tekeningen Gordon Johnson

Babelcube Books en Babelcube zijn handelsmerken van Babelcube Inc.

Inhoudsopgave

Title Page

Copyright

De dode schrijfster

Over de auteur

Andere werken van de auteur

De blik van de zoon

Over de vertaler

Núria Añó

De dode schrijfster

Hans verlaat het huis om 4:30 uur. Hij draagt een van de nieuwste jeans die hij in de kast heeft gevonden en een suède jas die nog steeds gespen heeft. Met zijn hoofd lager dan het zou moeten zijn en zijn handen in zijn zakken, nadert deze jongeman de urbanisatie. Zijn silhouet is te zien vanuit een van de ramen. Ter plekke staat Anna op en loopt naar de voordeur. Hans heeft niet eens de tijd om aan de deur te bellen; de vrouw is sneller geweest. Nu nodigt ze hem uit om op de meest comfortabele fauteuil te zitten en zorgt ze ervoor dat hij het naar zijn zin heeft. Ze merkt op dat Berta haar haar aan het drogen is. Ze zegt dit terwijl ze hem een glas van die drank serveert die ze speciaal voor deze jongeman koopt. Zij zullen immers binnenkort schoonmoeder en schoonzoon zijn, ook al heeft Hans dat nog niet besloten. Hij zou de stap willen zetten na in ieder geval zijn eigen voertuig te hebben, maar alles is duurder dan hij dacht. Berta staat ook voor een keuze. Lange of korte rok. Met wollen jersey of blouse. De schoonmoeder, deze vrouw die eruitziet als Berta, en slechts zesentwintig jaar ouder is, en die aandacht heeft voor Hans. Dank u wel, Anna, zegt hij. Een van die zinnen die hem beleefd en bijzonder maken. Hoe onnodig ook. Berta kon met iemand anders uitgaan. Dan zouden de aandacht, de drank, de goede opleiding en deze scène waarin hij verwacht wordt, afgelopen zijn. Een eindeloos wachten dat hij accepteert als een onderdeel van wat zij liefde noemen. Zelfs als iemand zou begrijpen wat het is met deze Berta, dan nog zou het begrijpelijk zijn waarom Hans deze weg steeds opnieuw volgt. Misschien kent hij geen betere manier, dus komt hij hier terug in plaats van ergens anders heen te gaan. Hier wordt hij goed behandeld. Ze behandelen hem net zo alsof hij thuis was. Dat betekent echter niet dat ze hem thuis zo goed behandelen. Anna nadert met een dienblad en biedt hem koekjes aan. Ook de hoeveelheid futiliteiten die ze voor deze jongeman koopt, zou de indruk kunnen wekken dat deze vrouw op dezelfde manier bij Hans zou kunnen belanden. Vooral op momenten als de volgende, wanneer ze hem met een laag vloeibare eyeliner aankijkt. Een omstandigheid die zich zou kunnen voordoen als ze, in plaats van in een plaats als deze, anoniem in de stad zouden wonen.

Blijkbaar wordt alles hier begrensd door bergen, boerderijen en een geroddel die van straat tot straat gaat. Het jaarlijkse festival in mei. Marktdag, maandag. Hoewel het normaal is dat ze elke ochtend met espadrilles en een mand over de arm lopen. Soms kopen ze niets. Ze halen de kleren uit een etalage alsof ze op zoek waren naar iets wat ze niet kunnen vinden. En alles lijkt duurder dan ze ooit voor een dergelijk kledingstuk zouden betalen. Omdat er al snel een of ander defect verschijnt, wordt elke fabrieksfout aan de verkoper getoond met een flinke uitroep, waardoor de waarde van het stuk afneemt. Toch is er altijd iemand die koopt zonder te mopperen. Golvende bruine haren, de handen van een auteur of een beroep dat weinig te maken heeft met het platteland. En ze betalen met een biljet van hoge waarde. Mensen die overal vandaan komen en zich verbergen in een van die lege huizen die voor het kiezen staan. Een ervan staat op het punt te worden herbouwd. Een andere zou herbouwd moeten worden. Misschien wil de dame, hoe ze ook heet, liever het model huis van de rijtjeshuizen bezoeken. De omgeving is onverslaanbaar. Mevrouw Anna Flieder, hier hadden we al de eer om een dichter te ontvangen die sprak over ons landschap en deze bergen als een uitbreiding van het land dat ons volk dichter bij God brengt. Hij zei dat onze mensen, wanneer ze sterven, de kortste en tegelijkertijd de meest gepassioneerde route van hun hele leven maken. Helaas was zijn werk niet erg omvangrijk. Je hoort het knarsen van de gedroogde bladeren, een grote hoeveelheid bladeren waar de verkoper en Anna lang geleden op stapten langs die weg gaande. En zoals u ziet, is dit een van de meest innovatieve ontwikkelingen die ons bureau tot beschikking heeft. Topkwaliteit in afwerking. Voorzichtig met die trede. Hier is de eetkamer met twee ruimtes. Twee middelgrote kamers. Een wastafel met douche en eikenhouten deuren. Wat vindt u ervan? De ramen zijn gemaakt van roestvrijstaal met dubbel glas. Geluiddichte wanden. Wij werken momenteel met materialen van uitstekende kwaliteit. Persoonlijk zie ik U schrijven aan die kant van het raam van waaruit men de zonsondergang achter de bergen kan zien. Of hier, in deze meer afgelegen alkoof waar je de straat en je buren kunt observeren. Wat zegt U ervan? En dan nog het beste van alles, een ruime kamer waar U en uw man, uh, U begrijpt mij al.

Anna had haast, heel veel haast. Iets wat Berta niet van haar heeft geërfd. Misschien is de dochter besluitelozer daar dat de lijn van haar vader is. Wat wist Anna eigenlijk? Ze kende hem nauwelijks (de vader). En ze kent Hans ook nauwelijks. Ze weet dat hij graag jaagt, dat hij van Berta, de hazelnootlikeur en de koekjes die Anna koopt houdt. Maar als deze jongeman in huis is, spreekt hij meestal heel weinig. Nu bijvoorbeeld dat Anna de televisie aan zet en al snel uitroept: moet je zien hoe deze luipaard loopt! Het droge antwoord van Hans zijnde: luipaarden zijn de snelste.

Daar komt Berta dan, wandelend door de kamer en net zoals de magneet het ijzer aantrekt, gaat ze op Hans' schoot zitten. Een kus van welkom en dan inspecteert ze al dat shirt van hem, hetzelfde shirt van de vorige week! Hoe dan ook, het maakt niets uit. Want nu omarmt ze hem en denkt er niet meer over na, met het enige in haar hoofd, hoe zo snel mogelijk hier weg te komen. Plotseling reikt Hans over de tafel en Anna overhandigt hem de afstandsbediening. Nee, dat was het niet. Dan reikt Anna hem het glas. Nee, dat is het ook niet. Want het enige wat Hans wil doen is zijn portemonnee opnemen en haar die twee kaartjes voor de bioscoop laten zien. Vervolgens staat Berta op en geeft hem zijn jas. Hans geeft een laatste teug aan het drankje en gespt zijn jas dicht.

De zaalwachter opent het gordijn en leidt beide met een zaklamp. Dan zitten ze met een van die films die altijd een beetje laat aankomen, dat komt ervan omdat ze hier wonen en geen auto hebben. Bovendien is deze film niet de typische film die Berta meestal leuk vindt, want ze begint haar oog al te bedekken en kijkt naar links. Ze stelt Hans fluisterend een vraag, en dan springt deze ter plekke op in zijn stoel. Berta kan daarna inderdaad weer naar het scherm kijken.

Een horrorfilm. Niets te maken met Clara, die een straf ondergaat die ze zichzelf heeft opgelegd. Aders, kalm waargenomen bij het licht van een flexibele tafellamp. Blauwe en groene bloedvaten bedekt met een dunne huid. Zo fijn dat ze gemakkelijk te openen zouden zijn met een klein instrument. Clara heeft echter niet dezelfde haast als een paar seconden terug, toen ze de schaar bij de scherpe kant oppakte en op het punt stond om precies dat te doen. Maar misschien zou het nodig zijn om het moment te herleven waarop ze haar geliefde Paul belde, die naam waarbij ze dag en nacht leefde, maar blijkbaar stelde hij haar slechts twee vragen: Clara? Welke Clara?

Zoiets maakt de vijftienjarige boos, hoewel de hand waarmee ze de schaar oppakt niet erg energiek is. Het ontbreekt haar nog steeds aan oefening en vasthoudendheid. Trouwens, ze kon het te goed doen en zo kunnen sterven. Paul, Paul, Paul, Paul, Paul. Wat goed zou het doen als hij haar zich niet meer herinnert? Hoe je het ook bekijkt, ze blijft haar ogen shminken, haar tanden poetsen, deodorant opdoen, haar shirt verwisselen en naar de enige plek te gaan in huis met een bepaalde familiesfeer en waar natuurlijk licht de hoeken naast het raam filtert en verlicht. Deze helderheid gaat verloren in de schemering, terwijl Anna, die zich iets uit het centrum bevindt, een vaas vult en de planten water geeft.

Berta en Hans zijn net de enige discotheek in de regio binnengegaan. Daar ze in de bioscoop nauwelijks konden spreken, zelfs als ze dat wilden, zullen ze elkaar ook hier niet begrijpen. Ze zegt: ik weet het niet, iets met Cola. En Hans zegt tegen de ober: nee, nee, nee, ik heb met Cola gezegd! Kort daarna schuift hij haar het drankje toe en vraagt: wat doen we, Berta? En zij, verlicht door een rode lamp, antwoordt: als jij dat zegt! Enkele vrienden komen eraan. Er volgt een ronde van groeten, kusjes, knuffels, dan schudden de jongens handen en blijven bij de bar. Daar wordt er een beetje over alles gesproken, hoewel het onderwerp van de jacht van het meeste belang is. Overigens, alleen van 1 oktober tot 15 december. De meisjes willen echt dansen. Berta volgt ze. Door de manier waarop ze zich bewegen, zou iedereen zeggen dat ze op zoek zijn naar een relatie. Daarna gaan ze op een rijtje naar het toilet. De ene verwijdert haar lippenstift, een ander begint te retoucheren en vraagt dan, kijkend naar elkaar in profiel, aan de andere twee of hun bh's transparant zijn. Een ander kijkt van opzij naar zichzelf, dan weer naar de anderen en ontdekt al snel dat ze een ladder in haar kous heeft. Eerder dan later observeert Berta zichzelf in de spiegel, eerst zonder de indruk te hebben dat dat beeld en zij dezelfde persoon zijn. Berta maakt een gebaar van berusting voor de spiegel en de spiegel toont dezelfde grimas. Ze vraagt om een lippenstift met een gebaar van haar hand. Als iemand Hans, die weer een elleboog op de bar heeft terwijl hij een vinger naar de ober heft, zou kunnen uitleggen waarom hij het gevoel heeft dat zijn meisje meer tijd met haar vriendinnen doorbrengt dan met hem? Provoceert de alcohol dat? De muziek? Tussen haakjes, waar is Berta? Heeft iemand Berta gezien?

Clara, onder het licht van een lantaarnpaal die de straat in principe verlicht, ziet geen Berta. Ze kan nauwelijks haar eigen schaduw onderscheiden. Een schaduw die ze eerst achter zich draagt, en naarmate ze verder komt, voor haar verschijnt. Ah, het verandert weer. Ze betaalt haar entreeprijs en gaat direct naar de plek waar ze naartoe wil. Ze staat dicht bij Hans en vraagt om een wodka met limonade, omdat ze denkt dat haar broer sneller geholpen zal worden. In de tussentijd neemt ze een kijkje op de dansvloer en de gereserveerde plaatsen. Paul is niet gekomen. Jammer van het geld dat ze net heeft uitgegeven om daar achter te komen. Clara kijkt naar haar broer en ook al lijkt hij een eigen licht te hebben als hij haar het drankje aanbiedt, lijkt hij nu net een eclips. Hans is afhankelijk van die geweldige zon, Berta van naam. Berta is nog steeds afhankelijk van haar moeder. En Clara, als het aankomt op deze kwestie, heeft nog niets in te brengen.

Kan iemand Hans erop wijzen dat, terwijl hij in de tweede hele hamburger bijt, een stukje ui van zijn kin naar beneden is gevallen? Berta zoekt zijn hand onder de tafel. Zeker is dat de tijd nadert dat de drie koppels één auto moeten delen. Het hebben van echte vrienden brengt dat met zich mee. Vrienden zonder geheimen, die uiteindelijk op elkaar lijken als ze hun kleren uittrekken. Berta weet, dat, hoeveel Hans ook eet, drinkt, luistert of praat, zullen ze weer een beetje boos worden, zoals elke zondag. En Berta, terwijl ze in deze bar een hete koffie drinkt, moet de hand van Hans voelen die hij de hare van onder de tafel grijpt. Ze is zich bewust van haar vriendinnen, hoe ze met hun partners omgaan – heel natuurlijk! En dan loenst ze haar ogen, net genoeg om te weten dat ze liever naar huis gaat. Net zo eenvoudig als het openen van het pianoklepje en 's nachts om elf uur eens wat uit het geheugen te spelen, zonder dat je naar de partituur hoeft te zoeken en zonder dat haar moeder zegt: je hebt me een zin laten verliezen. Weet je wat het betekent wanneer ik op een moment als dit de draad kwijt raak? En Hans, is hij niet met je mee naar huis gegaan. Hans? Maar de jongeman is hier nog steeds, kijkend naar zijn horloge en geeuwend. En dan bewegen Berta's vingers met enige kracht in zijn hand, beide ogenschijnlijk verbonden door een melodie die niet klinkt.

Eén ding dat deel uitmaakt van Clara is dat, wat ze ook doet, niemand haar opmerkt. Ze kan de disco verlaten en weer binnenkomen. Naar buiten gaan en weer terug naar binnen komen. Of laten zien hoe de bleke handpalmen van haar hand op het punt stonden een klap te krijgen. Een enorme klap! Maar ondanks dat is alles prima. Waarom heb je jezelf niet pijn gedaan! Hé, jij, wees niet bang, deze jonge vrouw wacht gewoon op een beetje aandacht. Clara is het soort persoon die, als ze in de stad zou wonen, even onopgemerkt zou blijven. Het enige verschil is dat als ze wat probeerde te doen, zelfs midden op straat of bij een verkeerslicht, ze haar nog steeds voorbij zouden gaan. Op weg naar huis wrijft ze de knokkels van haar hand over alle gestucte gevels die ze tegenkomt. En dat is alles wat ze ziet voordat ze het licht in haar kamer uitdoet: krassen op haar hand, een kamer vol affiches en veel kleding om op te vouwen.

Een andere auto die wegrijdt naar de berg, zegt er een die in de urbanisatie woont en met een verrekijker de route volgt. Zodra de auto stopt, blijven Berta en Hans zitten starend naar de tegenovergestelde stoelen. Als ze niet van plan zijn om iets te doen, kunnen ze in ieder geval hun plaats afstaan aan het paar dat naar buiten moet. Maar daar is er Berta, die er geen zin in heeft en niet meewerkt. Ze is goed waar ze is. Zittend en met Hans aan haar zijde, dezelfde die tracht heel creatief een hand in haar trui te steken. Nee, ze stopt zijn hand. Buiten, de kont van een andere jongen wordt op de autodeur gestempeld zodra het meisje voor hem knielt. Hans, zegt Berta, terwijl ze naar voren kijkt naar de stoel die achterovergeleund wordt. We hadden niet moeten komen. Echt niet? Zegt Hans. Berta heeft er zo te zien geen zin in. Vreemd dat zij en haar vriendje een plaats innemen die ze niet verdienen. Misschien zijn er nog altijd charitatieve zielen die een goede plek hebben opgegeven voor deze twee jonge mensen en nu bevreesd zijn om kou te lijden? Berta en Hans gaan de andere deur uit.

Ze grijpt de hand van Hans. Alles lijkt erop te wijzen dat het niet genoeg is. Ze gaan uit elkaar wanneer ze dichter bij de ingang van dat huis komen. Berta neemt afscheid met een kus en geeft aan: Het spijt me, het spijt me echt. Nou, het spijt hem nog meer, en gaat verder lopend de straat uit. Kort daarna laat Hans de sleutels op de haltafel liggen. Van daaruit gaat hij blindelings naar zijn kamer. Hij opent en sluit de deur. Hij gaat in en uit het toilet. Hij stelt de wekker in op zes uur.

Het is maandag, marktdag! De haltes beginnen vol te lopen met mannen en vrouwen. Het is iets dat Hans in eerste instantie aanvoelt, gekleed in het uniform van het bedrijf. Later besluit Berta, die al bij de bushalte wacht, een andere trui te kopen die nooit zal worden gedragen. Ook Clara, met haar tas met boeken en nota’s, wacht op de tweede bus om haar weer mee te nemen over die eindeloze weg die ze elke dag aflegt, en observeert de truien die nog steeds meer waard zijn dan wat ze op dit moment bij zich heeft. Ondertussen kijkt ze naar een scheermes. Vraagt aan de verkoper of het snijdt. De verkoper op zijn beurt: of het snijdt? Hoe kan een scheermesje niet snijden! Natuurlijk hangt het allemaal af van wat je wil snijden. Wat zou je graag willen snijden, meisje? Clara zegt niets. Haar enige vervoermiddel is net aangekomen. Want dan ook verschijnt Anna en vraagt waarom de verkoper van antieke boeken er niet is. Vroeger kwam hij wel!

Anna, dit stuk, en meer zo het profiel, zou kunnen uitgroeien tot een buste van marmer of steen, uitgehouwen, met veel geduld, door een kunstenaar van het dorp. Ja Anna, de figuur die op een van de banken van de ontwikkeling zit, waar ze haar notitieboekje doorbladert die volstaat met opmerkingen, neergezet met een ballpoint pen. Hoewel ze vandaag de dag alleen nog maar het papier scheurt en krast. Ze tekent een M die ze in de buurt van die bank laat, waar ze gezeten heeft in het park. Dan plaatst ze een N naast de

You've reached the end of this preview. Sign up to read more!
Page 1 of 1

Reviews

What people think about De dode schrijfster

0
0 ratings / 0 Reviews
What did you think?
Rating: 0 out of 5 stars

Reader reviews