You are on page 1of 45

‫اﺛﺮ ﺁﻧﺘﻮان دو ﺳﻦﺗﮕﺰوﭘﻪری‬

‫ﺑﺮﮔﺮدان اﺣﻤﺪ ﺷﺎﻣﻠﻮ‬


‫‪http://www.shamlou.org/thelittleprince/text/index.html‬‬

‫اهﺪاﻧﺎﻣﭽﻪ‬
‫‪ - ١‬ﻳﮏ ﺑﺎر ﺷﺶ ﺳﺎﻝﻢ ﮐﻪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫‪ - ٢‬اﻳﻦ ﺟﻮری ﺑﻮد ﮐﻪ روزﮔﺎرم ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ‪...‬‬
‫‪ - ٣‬ﺧﻴﻠﯽ ﻃﻮل ﮐﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻔﻬﻤﻢ از ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ‪...‬‬
‫‪ - ۴‬ﺑﻪ اﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ از ﻳﮏ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﻴﻠﯽ ﻣﻬﻢ دﻳﮕﺮ هﻢ ﺳﺮ در ﺁوردم‪...‬‬
‫‪ - ۵‬هﺮ روزی ﮐﻪ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ از اﺧﺘﺮک و از ﻓﮑ ِﺮ ﻋﺰﻳﻤﺖ و از ﺳﻔﺮ و اﻳﻦ ﺣﺮفهﺎ‪...‬‬
‫ﯽ ﻣﺤﺪود و دلﮔﻴﺮ ﺗﻮ‪...‬‬ ‫‪ - ۶‬ﺁخ‪ ،‬ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ! اﻳﻦ ﺟﻮری ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﮐَﻢ َﮐﻤَﮏ از زﻧﺪﮔ ِ‬
‫‪ - ٧‬روز ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺎز ﺳ ِﺮ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ از ﻳﮏ راز دﻳﮕﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺳﺮ در ﺁوردم‪...‬‬
‫‪ - ٨‬راﻩ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺁن ﮔﻞ را ﺧﻴﻠﯽ زود ﭘﻴﺪا ﮐﺮدم‪...‬‬
‫‪ - ٩‬ﮔﻤﺎن ﮐﻨﻢ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺮای ﻓﺮارش از ﻣﻬﺎﺟﺮت ﭘﺮﻧﺪﻩهﺎی وﺣﺸﯽ اﺳﺘﻔﺎدﻩ ﮐﺮد‪...‬‬
‫‪ - ١٠‬ﺧﻮدش را در ﻣﻨﻄﻘﻪی اﺧﺘﺮکهﺎی ‪ ٣٢٩ ،٣٢٨ ،٣٢٧ ،٣٢۶ ،٣٢۵‬و ‪ ٣٣٠‬دﻳﺪ‪...‬‬
‫‪ - ١١‬اﺧﺘﺮک دوم ﻣﺴﮑﻦ ﺁدم ﺧﻮد ﭘﺴﻨﺪی ﺑﻮد‪...‬‬
‫‪ - ١٢‬ﺗﻮ اﺧﺘﺮک ﺑﻌﺪی ﻣﯽﺧﻮارﻩای ﻣﯽﻧﺸﺴﺖ‪...‬‬
‫‪ - ١٣‬اﺧﺘﺮک چﻬﺎرم اﺧﺘﺮک ﻣﺮد ﺗﺠﺎرتﭘﻴﺸﻪ ﺑﻮد‪...‬‬
‫ک ﭘﻨﺠﻢ چﻴﺰ ﻏﺮﻳﺒﯽ ﺑﻮد‪ .‬از هﻤﻪی اﺧﺘﺮکهﺎی دﻳﮕﺮ ﮐﻮچﮏﺗﺮ ﺑﻮد‪...‬‬ ‫‪ - ١۴‬اﺧﺘﺮ ِ‬
‫‪ - ١۵‬اﺧﺘﺮک ﺷﺸﻢ اﺧﺘﺮﮐﯽ ﺑﻮد دﻩ ﺑﺎر ﻓﺮاخﺗﺮ‪ ،‬و ﺁﻗﺎﭘﻴﺮﻩای ﺗﻮش ﺑﻮد‪...‬‬
‫‪ - ١۶‬ﻻﺟﺮم‪ ،‬زﻣﻴﻦ‪ ،‬ﺳﻴﺎرﻩی هﻔﺘﻢ ﺷﺪ‪...‬‬
‫‪ - ١٧‬ﺁدﻣﯽ ﮐﻪ اهﻞ اﻇﻬﺎر ﻝﺤﻴﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻔﻬﻤﯽ ﻧﻔﻬﻤﯽ ﻣﯽاﻓﺘﺪ ﺑﻪ چﺎﺧﺎن ﮐﺮدن‪...‬‬
‫‪ - ١٨‬ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﻮﻳﺮ را از ﭘﺎﺷﻨﻪ درﮐﺮد و ﺟﺰ ﻳﮏ ﮔﻞ ﺑﻪ هﻴﭽﯽ ﺑﺮﻧﺨﻮرد‪...‬‬
‫‪ - ١٩‬از ﮐﻮﻩ ﺑﻠﻨﺪی ﺑﺎﻻ رﻓﺖ‪...‬‬
‫‪ - ٢٠‬اﻣﺎ ﺳﺮاﻧﺠﺎم‪ ،‬ﺑﻌﺪ از ﻣﺪتهﺎ راﻩ رﻓﺘﻦ از ﻣﻴﺎن رﻳﮓهﺎ و ﺻﺨﺮﻩهﺎ و ﺑﺮفهﺎ ﺑﻪ ﺟﺎدﻩای ﺑﺮﺧﻮرد‪...‬‬
‫‪ - ٢١‬ﺁن وﻗﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺮ و ﮐﻠﻪی روﺑﺎﻩ ﭘﻴﺪا ﺷﺪ‪...‬‬
‫‪ - ٢٢‬ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺳﻼم‪ .‬ﺳﻮزنﺑﺎن ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺳﻼم‪...‬‬
‫‪ - ٢٣‬ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺳﻼم! ﭘﻴﻠﻪور ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺳﻼم‪...‬‬
‫‪ - ٢۴‬هﺸﺘﻤﻴﻦ رو ِز ﺧﺮاﺑﯽ هﻮاﭘﻴﻤﺎم ﺗﻮ ﮐﻮﻳﺮ ﺑﻮد‪...‬‬
‫‪ - ٢۵‬ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ درﺁﻣﺪ ﮐﻪ‪- :‬ﺁدمهﺎ!‪...‬‬
‫‪ - ٢۶‬ﮐﻨﺎر چﺎﻩ دﻳﻮا ِر ﺳﻨﮕﯽ ﻣﺨﺮوﺑﻪای ﺑﻮد‪...‬‬
‫‪ - ٢٧‬ﺷﺶ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺳﺖ و ﻣﻦ هﻨﻮز ﺑﺎﺑﺖ اﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ ﺟﺎﻳﯽ ﻝﺐﺗﺮﻧﮑﺮدﻩام‪...‬‬

‫ﮐﻞ ﻣﺘﻦ در ﻳﮏ ﺻﻔﺤﻪ‬

‫اهﺪاﻧﺎمچﻪ‬
‫ﺑﻪ ﻝﺌﻮن ورث ‪Leon Werth‬‬
‫از ﺑﭽﻪهﺎ ﻋﺬر ﻣﯽﺧﻮاهﻢ ﮐﻪ اﻳﻦ ﮐﺘﺎب را ﺑﻪ ﻳﮑﯽ از ﺑﺰرگﺗﺮهﺎ هﺪﻳﻪ ﮐﺮدﻩام‪ .‬ﺑﺮای اﻳﻦ ﮐﺎر ﻳﮏ دﻝﻴﻞ‬
‫ﺣﺴﺎﺑﯽ دارم‪ :‬اﻳﻦ »ﺑﺰرگﺗﺮ« ﺑﻪﺗﺮﻳﻦ دوﺳﺖ ﻣﻦ ﺗﻮ هﻤﻪ دﻧﻴﺎ اﺳﺖ‪ .‬ﻳﮏ دﻝﻴﻞ دﻳﮕﺮم هﻢ ﺁن ﮐﻪ اﻳﻦ‬
‫»ﺑﺰرگﺗﺮ« هﻤﻪ چﻴﺰ را ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﺣﺘﺎ ﮐﺘﺎبهﺎﻳﯽ را ﮐﻪ ﺑﺮای ﺑﭽﻪهﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻋﺬر ﺳﻮﻣﻢ اﻳﻦ‬
‫اﺳﺖ ﮐﻪ اﻳﻦ »ﺑﺰرگﺗﺮ« ﺗﻮ ﻓﺮاﻧﺴﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺁنﺟﺎ ﮔﺸﻨﮕﯽ و ﺗﺸﻨﮕﯽ ﻣﯽﮐﺸﺪ و ﺳﺨﺖ ﻣﺤﺘﺎج‬
‫دﻝﺠﻮﻳﯽ اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ هﻤﻪی اﻳﻦ ﻋﺬرهﺎ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺒﺎﺷﺪ اﺟﺎزﻩ ﻣﯽﺧﻮاهﻢ اﻳﻦ ﮐﺘﺎب را ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺁن ﺑﭽﻪای ﮐﻨﻢ ﮐﻪ‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪1‬‬


‫اﻳﻦ ﺁدمﺑﺰرگ ﻳﮏ روزی ﺑﻮدﻩ‪ .‬ﺁﺧﺮ هﺮ ﺁدم ﺑﺰرﮔﯽ هﻢ روزی روزﮔﺎری ﺑﭽﻪای ﺑﻮدﻩ )ﮔﻴﺮم ﮐﻢﺗﺮ ﮐﺴﯽ از‬
‫ﺁنهﺎ اﻳﻦ را ﺑﻪ ﻳﺎد ﻣﯽﺁورد(‪ .‬ﭘﺲ ﻣﻦ هﻢ اهﺪاﻧﺎمچﻪام را ﺑﻪ اﻳﻦ ﺷﮑﻞ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪:‬‬

‫ﺑﻪ ﻝﺌﻮن ورث‬


‫ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﭘﺴﺮﺑﭽﻪ ﺑﻮد‬
‫ﺁﻧﺘﻮان دو ﺳﻦﺗﮕﺰوﭘﻪری‬
‫ﻣﻦ هﻢ ﺑﺮﮔﺮدان ﻓﺎرﺳﯽ اﻳﻦ ﺷﻌﺮ ﺑﺰرگ را ﺑﻪ دو ﺑﭽﻪی دوﺳﺖداﺷﺘﻨﯽ دﻳﮕﺮ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ :‬دﮐﺘﺮ‬
‫ﺟﻬﺎﻧﮕﻴﺮ ﮐﺎزروﻧﯽ و دﮐﺘﺮ ﻣﺤﻤﺪﺟﻮاد ﮔﻠﺒﻦ‬
‫اﺣﻤﺪ ﺷﺎﻣﻠﻮ‬

‫‪١‬‬
‫ﻳﮏ ﺑﺎر ﺷﺶ ﺳﺎﻝﻢ ﮐﻪ ﺑﻮد ﺗﻮ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﺑﻪ اﺳﻢ ﻗﺼﻪهﺎی واﻗﻌﯽ ‪-‬ﮐﻪ درﺑﺎرﻩی ﺟﻨﮕﻞ ﺑِﮑﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد‪-‬‬
‫ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﺤﺸﺮی دﻳﺪم از ﻳﮏ ﻣﺎر ﺑﻮﺁ ﮐﻪ داﺷﺖ ﺣﻴﻮاﻧﯽ را ﻣﯽﺑﻠﻌﻴﺪ‪ .‬ﺁن ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻳﮏ چﻨﻴﻦ چﻴﺰی ﺑﻮد‪:‬‬

‫ﺗﻮ ﮐﺘﺎب ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮد ﮐﻪ‪» :‬ﻣﺎرهﺎی ﺑﻮﺁ ﺷﮑﺎرﺷﺎن را هﻤﻴﻦ ﺟﻮر درﺳﺘﻪ ﻗﻮرت ﻣﯽدهﻨﺪ‪ .‬ﺑﯽ اﻳﻦ ﮐﻪ‬
‫ﺑﺠﻮﻧﺪش‪ .‬ﺑﻌﺪ دﻳﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ از ﺟﺎ ﺑﺠﻨﺒﻨﺪ و ﺗﻤﺎم ﺷﺶ ﻣﺎهﯽ را ﮐﻪ هﻀﻤﺶ ﻃﻮل ﻣﯽﮐﺸﺪ ﻣﯽﮔﻴﺮﻧﺪ‬
‫ﻣﯽﺧﻮاﺑﻨﺪ«‪.‬‬

‫اﻳﻦ را ﮐﻪ ﺧﻮاﻧﺪم‪ ،‬راﺟﻊ ﺑﻪ چﻴﺰهﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺟﻨﮕﻞ اﺗﻔﺎق ﻣﯽاﻓﺘﺪ ﮐﻠﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم و دﺳﺖ ﺁﺧﺮ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎ‬
‫ﻳﮏ ﻣﺪاد رﻧﮕﯽ اوﻝﻴﻦ ﻧﻘﺎﺷﻴﻢ را از ﮐﺎر درﺁرم‪ .‬ﻳﻌﻨﯽ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺷﻤﺎرﻩی ﻳﮑﻢ را ﮐﻪ اﻳﻦ ﺟﻮری ﺑﻮد‪:‬‬

‫ﺷﺎهﮑﺎرم را ﻧﺸﺎن ﺑﺰرگﺗﺮ هﺎ دادم و ﭘﺮﺳﻴﺪم از دﻳﺪﻧﺶ ﺗﺮسﺗﺎن ﺑﺮ ﻣﯽدارد؟‬


‫ﺟﻮاﺑﻢ دادﻧﺪ‪ - :‬چﺮا ﮐﻼﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﺁدم را ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﺪ؟‬

‫ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻣﻦ ﮐﻼﻩ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﻳﮏ ﻣﺎر ﺑﻮﺁ ﺑﻮد ﮐﻪ داﺷﺖ ﻳﮏ ﻓﻴﻞ را هﻀﻢ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺁن وﻗﺖ ﺑﺮای ﻓﻬﻢ ﺑﺰرگﺗﺮهﺎ‬
‫ﺑﺮداﺷﺘﻢ ﺗﻮی ﺷﮑﻢ ﺑﻮﺁ را ﮐﺸﻴﺪم‪ .‬ﺁﺧﺮ هﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺁنهﺎ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎت داد‪ .‬ﻧﻘﺎﺷﯽ دوﻣﻢ اﻳﻦ ﺟﻮری ﺑﻮد‪:‬‬
‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪2‬‬
‫ﺑﺰرگﺗﺮهﺎ ﺑﻢ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﺸﻴﺪن ﻣﺎر ﺑﻮﺁی ﺑﺎز ﻳﺎ ﺑﺴﺘﻪ را ﺑﮕﺬارم ﮐﻨﺎر و ﻋﻮﺿﺶ ﺣﻮاﺳﻢ را ﺑﻴﺶﺗﺮ ﺟﻤﻊ ﺟﻐﺮاﻓﯽ و ﺗﺎرﻳﺦ و‬
‫ﺣﺴﺎب و دﺳﺘﻮر زﺑﺎن ﮐﻨﻢ‪ .‬و اﻳﻦ ﺟﻮری ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺷﺶ ﺳﺎﻝﮕﯽ دور ﮐﺎر ﻇﺮﻳﻒ ﻧﻘﺎﺷﯽ را ﻗﻠﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬از اﻳﻦ ﮐﻪ ﻧﻘﺎﺷﯽ‬
‫ﺷﻤﺎرﻩی ﻳﮏ و ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺷﻤﺎرﻩی دو ام ﻳﺦﺷﺎن ﻧﮕﺮﻓﺖ دﻝﺴﺮد ﺷﺪﻩ ﺑﻮدم‪ .‬ﺑﺰرگﺗﺮهﺎ اﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺎﺷﺪ هﻴﭻ وﻗﺖ‬
‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ از چﻴﺰی ﺳﺮ درﺁرﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮای ﺑﭽﻪهﺎ هﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ اﺳﺖ ﮐﻪ هﻤﻴﻦ ﺟﻮر ﻣﺪام هﺮ چﻴﺰی را ﺑﻪ ﺁنهﺎ ﺗﻮﺿﻴﺢ‬
‫ﺑﺪهﻨﺪ‪.‬‬

‫ﻧﺎچﺎر ﺷﺪم ﺑﺮای ﺧﻮدم ﮐﺎر دﻳﮕﺮی ﭘﻴﺪا ﮐﻨﻢ و اﻳﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ رﻓﺘﻢ ﺧﻠﺒﺎﻧﯽ ﻳﺎد ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﺑﮕﻮﻳﯽ ﻧﮕﻮﻳﯽ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ هﻤﻪ ﺟﺎی دﻧﻴﺎ‬
‫ﭘﺮواز ﮐﺮدﻩ ام و راﺳﺘﯽ راﺳﺘﯽ ﺟﻐﺮاﻓﯽ ﺧﻴﻠﯽ ﺑﻢ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮدﻩ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻪ ﻳﮏ ﻧﻈﺮ چﻴﻦ و ﺁرﻳﺰوﻧﺎ را از هﻢ ﺗﻤﻴﺰ ﺑﺪهﻢ‪.‬‬
‫اﮔﺮ ﺁدم ﺗﻮ دل ﺷﺐ ﺳﺮﮔﺮدان ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺟﻐﺮاﻓﯽ ﺧﻴﻠﯽ ﺑﻪ دادش ﻣﯽرﺳﺪ‪.‬‬

‫از اﻳﻦ راﻩ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﻮ زﻧﺪﮔﻴﻢ ﺑﺎ ﮔﺮوﻩ ﮔﺮوﻩ ﺁدمهﺎی ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺑﺮﺧﻮرد داﺷﺘﻪام‪ .‬ﭘﻴﺶ ﺧﻴﻠﯽ از ﺑﺰرگﺗﺮهﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮدﻩام‬
‫و ﺁنهﺎ را از ﺧﻴﻠﯽ ﻧﺰدﻳﮏ دﻳﺪﻩام ﮔﻴﺮم اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎﻋﺚ ﻧﺸﺪﻩ در ﺑﺎرﻩی ﺁنهﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩی ﺑﻬﺘﺮی ﭘﻴﺪا ﮐﻨﻢ‪.‬‬

‫هﺮ وﻗﺖ ﻳﮑﯽﺷﺎن را ﮔﻴﺮ ﺁوردﻩام ﮐﻪ ﻳﮏ ﺧﺮدﻩ روﺷﻦ ﺑﻴﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺷﻤﺎرﻩی ﻳﮑﻢ ﮐﻪ هﻨﻮز هﻢ دارﻣﺶ‬
‫ﻣﺤﮑﺶ زدﻩام ﺑﺒﻴﻨﻢ راﺳﺘﯽ راﺳﺘﯽ چﻴﺰی ﺑﺎرش هﺴﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬اﻣﺎ او هﻢ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل در ﺟﻮاﺑﻢ در ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ‪» :‬اﻳﻦ ﻳﮏ ﮐﻼﻩ‬
‫اﺳﺖ«‪ .‬ﺁن وﻗﺖ دﻳﮕﺮ ﻣﻦ هﻢ ﻧﻪ از ﻣﺎرهﺎی ﺑﻮﺁ ﺑﺎش اﺧﺘﻼط ﮐﺮدﻩام ﻧﻪ از ﺟﻨﮕﻞهﺎی ﺑﮑﺮ دﺳﺖ ﻧﺨﻮردﻩ ﻧﻪ از ﺳﺘﺎرﻩهﺎ‪.‬‬
‫ﺧﻮدم را ﺗﺎ ﺣﺪ او ﺁوردﻩام ﭘﺎﻳﻴﻦ و ﺑﺎش از ﺑﺮﻳﺞ و ﮔﻠﻒ و ﺳﻴﺎﺳﺖ و اﻧﻮاع ﮐﺮات ﺣﺮف زدﻩام‪ .‬او هﻢ از اﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻳﮏ‬
‫چﻨﻴﻦ ﺷﺨﺺ ﻣﻌﻘﻮﻝﯽ ﺁﺷﻨﺎﻳﯽ ﺑﻪ هﻢ رﺳﺎﻧﺪﻩ ﺳﺨﺖ ﺧﻮشوﻗﺖ ﺷﺪﻩ‪.‬‬

‫‪٢‬‬
‫اﻳﻦ ﺟﻮری ﺑﻮد ﮐﻪ روزﮔﺎرم ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ ﺑﯽ اﻳﻦ ﮐﻪ راﺳﺘﯽ راﺳﺘﯽ ﻳﮑﯽ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ ﺑﺎش‬
‫دو ﮐﻠﻤﻪ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ ،‬ﺗﺎاﻳﻦ ﮐﻪ زد و ﺷﺶ ﺳﺎل ﭘﻴﺶ در ﮐﻮﻳﺮ ﺻﺤﺮا ﺣﺎدﺛﻪﻳﯽ ﺑﺮاﻳﻢ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد؛ ﻳﮏ چﻴﺰ‬
‫ﻣﻮﺗﻮر هﻮاﭘﻴﻤﺎﻳﻢ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و چﻮن ﻧﻪ ﺗﻌﻤﻴﺮﮐﺎری هﻤﺮاهﻢ ﺑﻮد ﻧﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮی ﻳﮑﻪ و ﺗﻨﻬﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر‬
‫ﺷﺪم ﺗﺎ از ﭘﺲ چﻨﺎن ﺗﻌﻤﻴﺮ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﺑﺮﺁﻳﻢ‪ .‬ﻣﺴﺎﻝﻪی ﻣﺮگ و زﻧﺪﮔﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﺁﺑﯽ ﮐﻪ داﺷﺘﻢ زورﮐﯽ هﺸﺖ روز‬
‫را ﮐﻔﺎف ﻣﯽداد‪.‬‬

‫ﺷﺐ اول را هﺰار ﻣﻴﻞ دورﺗﺮ از هﺮ ﺁﺑﺎدی ﻣﺴﮑﻮﻧﯽ رو ﻣﺎﺳﻪهﺎ ﺑﻪ روز ﺁوردم ﭘﺮت اﻓﺘﺎدﻩﺗﺮ از هﺮ ﮐﺸﺘﯽ‬
‫ﺷﮑﺴﺘﻪﻳﯽ ﮐﻪ وﺳﻂ اﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻪ ﺗﺨﺘﻪ ﭘﺎرﻩﻳﯽ چﺴﺒﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻻﺑﺪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻴﺪ ﺣﺪس ﺑﺰﻧﻴﺪ چﻪ ﺟﻮر هﺎج‬
‫و واج ﻣﺎﻧﺪم وﻗﺘﯽ ﮐﻠﻪی ﺁﻓﺘﺎب ﺑﻪ ﺷﻨﻴﺪن ﺻﺪای ﻇﺮﻳﻒ ﻋﺠﻴﺒﯽ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﯽ زﺣﻤﺖ ﻳﮏ ﺑﺮّﻩ ﺑﺮام‬
‫ﭘﺮﻳﺪم‪.‬‬ ‫ﺧﻮاب‬ ‫از‬ ‫ﺑﮑﺶ!«‬
‫‪-‬هﺎ؟‬
‫‪-‬ﻳﮏ ﺑﺮّﻩ ﺑﺮام ﺑﮑﺶ‪...‬‬

‫چﻨﺎن از ﺟﺎ ﺟﺴﺘﻢ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺻﺎﻋﻘﻪ ﺑﻢ زدﻩ‪ .‬ﺧﻮب ﮐﻪ چﺸﻢهﺎم را ﻣﺎﻝﻴﺪم و ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم ﺁدم ﮐﻮچﻮﻝﻮی‬
‫ﺑﺴﻴﺎر ﻋﺠﻴﺒﯽ را دﻳﺪم ﮐﻪ ﺑﺎ وﻗﺎر ﺗﻤﺎم ﺗﻮ ﻧﺦ ﻣﻦ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﺑﻪﺗﺮﻳﻦ ﺷﮑﻠﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ هﺎ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ از او‬
‫در ﺁرم‪ ،‬ﮔﻴﺮم اﻝﺒﺘﻪ ﺁنچﻪ ﻣﻦ ﮐﺸﻴﺪﻩام ﮐﺠﺎ و ﺧﻮد او ﮐﺠﺎ! ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻣﻦ چﻴﺴﺖ؟ ﺑﺰرگﺗﺮ هﺎ ﺗﻮ ﺷﺶ‬
‫ﺳﺎﻝﮕﯽ از ﻧﻘﺎﺷﯽ دلﺳﺮدم ﮐﺮدﻧﺪ و ﺟﺰ ﺑﻮﺁی ﺑﺎز و ﺑﺴﺘﻪ ﻳﺎد ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ چﻴﺰی ﺑﮑﺸﻢ‪.‬‬

‫ﺑﺎ چﺸﻢهﺎﻳﯽ ﮐﻪ از ﺗﻌﺠﺐ ﮔﺮد ﺷﺪﻩ ﺑﻮد ﺑﻪ اﻳﻦ ﺣﻀﻮر ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪم‪ .‬ﻳﺎدﺗﺎن ﻧﺮود ﮐﻪ ﻣﻦ از‬
‫ﻧﺰدﻳﮏﺗﺮﻳﻦ ﺁﺑﺎدی ﻣﺴﮑﻮﻧﯽ هﺰار ﻣﻴﻞ ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺘﻢ و اﻳﻦ ﺁدﻣﯽزاد ﮐﻮچﻮﻝﻮی ﻣﻦ هﻢ اﺻﻼ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬
‫ﻧﻤﯽﺁﻣﺪ ﮐﻪ راﻩ ﮔﻢ ﮐﺮدﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ از ﺧﺴﺘﮕﯽ دم ﻣﺮگ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ از ﮔﺸﻨﮕﯽ دم ﻣﺮگ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ از ﺗﺸﻨﮕﯽ دم‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪3‬‬


‫ﻣﺮگ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ از وﺣﺸﺖ دم ﻣﺮگ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬هﻴﭻ چﻴﺰش ﺑﻪ ﺑﭽﻪﻳﯽ ﻧﻤﯽﺑُﺮد ﮐﻪ هﺰار ﻣﻴﻞ دور از هﺮ ﺁﺑﺎدی‬
‫ﻣﺴﮑﻮﻧﯽ ﺗﻮ دل ﺻﺤﺮا ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫ﺁﻣﺪ‪،‬‬ ‫در‬ ‫ﺻﺪام‬ ‫ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ‬ ‫وﻗﺘﯽ‬


‫ﻣﯽﮐﻨﯽ؟‬ ‫چﻪ‬ ‫ﺟﺎ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫‪-‬ﺁﺧﻪ‪...‬‬
‫ﺁﻣﺪ ﮐﻪ‪:‬‬ ‫در‬ ‫ﺟﺪی‪ ،‬دوﺑﺎرﻩ‬ ‫چﻴﺰ ﺧﻴﻠﯽ‬ ‫ﻣﺜﻞ ﻳﮏ‬ ‫و ﺁن وﻗﺖ او ﺧﻴﻠﯽ ﺁرام‪،‬‬
‫‪-‬ﺑﯽ زﺣﻤﺖ واﺳﻪی ﻣﻦ ﻳﮏ ﺑﺮّﻩ ﺑﮑﺶ‪.‬‬

‫ﺁدم وﻗﺘﯽ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺷﺪﻳﺪ رازی ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ ﺟﺮات ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﯽ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﮔﺮچﻪ ﺗﻮ ﺁن ﻧﻘﻄﻪی هﺰار ﻣﻴﻞ‬
‫دورﺗﺮ از هﺮ ﺁﺑﺎدی ﻣﺴﮑﻮﻧﯽ و ﺑﺎ ﻗﺮار داﺷﺘﻦ در ﻣﻌﺮض ﺧﻄﺮ ﻣﺮگ اﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ در ﻧﻈﺮم ﺑﯽ ﻣﻌﻨﯽ ﺟﻠﻮﻩ‬
‫ﮐﺮد ﺑﺎز ﮐﺎﻏﺬ و ﺧﻮدﻧﻮﻳﺴﯽ از ﺟﻴﺒﻢ در ﺁوردم اﻣﺎ ﺗﺎزﻩ ﻳﺎدم ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺁنچﻪ ﻣﻦ ﻳﺎد ﮔﺮﻓﺘﻪام ﺑﻴﺶﺗﺮ ﺟﻐﺮاﻓﻴﺎ‬
‫و ﺗﺎرﻳﺦ و ﺣﺴﺎب و دﺳﺘﻮر زﺑﺎن اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﺎ ﮐﺞ ﺧﻠﻘﯽ ﻣﺨﺘﺼﺮی ﺑﻪ ﺁن ﻣﻮﺟﻮد ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺑﻠﺪ‬
‫ﻧﻴﺴﺘﻢ‪.‬‬
‫ﺑﻢ ﺟﻮاب داد‪- :‬ﻋﻴﺐ ﻧﺪارد‪ ،‬ﻳﮏ َﺑﺮّﻩ ﺑﺮام ﺑﮑﺶ‪.‬‬

‫از ﺁنﺟﺎﻳﯽ ﮐﻪ هﻴﭻ وﻗﺖ ﺗﻮ ﻋﻤﺮم َﺑﺮّﻩ ﻧﮑﺸﻴﺪﻩ ﺑﻮدم ﻳﮑﯽ از ﺁن دو ﺗﺎ ﻧﻘﺎﺷﯽای را ﮐﻪ ﺑﻠﺪ ﺑﻮدم ﺑﺮاﻳﺶ‬
‫ﮐﺸﻴﺪم‪ .‬ﺁن ﺑﻮﺁی ﺑﺴﺘﻪ را‪ .‬وﻝﯽ چﻪ ﻳﮑﻪای ﺧﻮردم وﻗﺘﯽ ﺁن ﻣﻮﺟﻮد ﮐﻮچﻮﻝﻮ در ﺁﻣﺪ ﮐﻪ‪- :‬ﻧﻪ! ﻧﻪ! ﻓﻴ ِﻞ ﺗﻮ‬
‫ﺷﮑﻢ ﻳﮏ ﺑﻮﺁ ﻧﻤﯽﺧﻮاهﻢ‪ .‬ﺑﻮﺁ ﺧﻴﻠﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎک اﺳﺖ ﻓﻴﻞ ﺟﺎ ﺗﻨﮓ ﮐﻦ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪی ﻣﻦ ﺧﻴﻠﯽ ﮐﻮﭼﻮﻝﻮﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻦ ﻳﮏ‬

‫ﺑﮑﺶ‪.‬‬ ‫ﺑﺮﻩ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﺑﺮام‬ ‫دارم‪.‬‬ ‫ﻻزم‬ ‫ﺑﺮﻩ‬


‫ﮐﺸﻴﺪم‪.‬‬ ‫‪-‬ﺧﺐ‪،‬‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫و‬ ‫ﮐﺮد‬ ‫ﻧﮕﺎهﺶ‬ ‫دﻗﺖ‬ ‫ﺑﺎ‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪4‬‬


‫‪-‬ﻧﻪ! اﻳﻦ ﮐﻪ هﻤﻴﻦ ﺣﺎﻻش هﻢ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻣﺮﻳﺾ اﺳﺖ‪ .‬ﻳﮑﯽ دﻳﮕﺮ ﺑﮑﺶ‪.‬‬
‫‪-‬ﮐﺸﻴﺪم‪.‬‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮔﺬﺷﺖ‬ ‫ﻧﻬﺎﻳﺖ‬ ‫در‬ ‫و‬ ‫زد‬ ‫ﻧﻤﮑﯽ‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫ﻝﺒﺨﻨﺪ‬

‫‪-‬ﺧﻮدت ﮐﻪ ﻣﯽﺑﻴﻨﯽ‪ ...‬اﻳﻦ ﺑﺮﻩ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻗﻮچ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎخ دارد ﻧﻪ‪...‬‬
‫ﮐﺮدم‪.‬‬ ‫ﻋﻮض‬ ‫را‬ ‫ﻧﻘﺎﺷﯽ‬ ‫ﺑﺎز‬
‫ﮐﺮد‪:‬‬ ‫رد‬ ‫هﺎ‬ ‫ﻗﺒﻠﯽ‬ ‫ﻣﺜﻞ‬ ‫هﻢ‬ ‫را‬ ‫ﺁن‬
‫‪-‬اﻳﻦ ﻳﮑﯽ ﺧﻴﻠﯽ ﭘﻴﺮ اﺳﺖ‪ ...‬ﻣﻦ ﻳﮏ ﺑﺮﻩ ﻣﯽﺧﻮاهﻢ ﮐﻪ ﻣﺪت هﺎ ﻋﻤﺮ ﮐﻨﺪ‪...‬‬

‫ﺑﺎری چﻮن ﻋﺠﻠﻪ داﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﻮﺗﻮرم را ﭘﻴﺎدﻩ ﮐﻨﻢ رو ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﮕﯽ ﺟﻌﺒﻪای ﮐﺸﻴﺪم ﮐﻪ دﻳﻮارﻩاش ﺳﻪ ﺗﺎ‬

‫ﮐﻪ‪:‬‬ ‫ﭘﺮﻳﺪ‬ ‫دهﻨﻢ‬ ‫از‬ ‫و‬ ‫داﺷﺖ‪،‬‬ ‫ﺳﻮراخ‬


‫‪-‬اﻳﻦ ﻳﮏ ﺟﻌﺒﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮﻩای ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاهﯽ اﻳﻦ ﺗﻮ اﺳﺖ‪.‬‬

‫و چﻪ ﻗﺪر ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮدم از اﻳﻦ ﮐﻪ دﻳﺪم داور ﮐﻮچﻮﻝﻮی ﻣﻦ ﻗﻴﺎﻓﻪاش از هﻢ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫‪-‬ﺁهﺎ‪ ...‬اﻳﻦ درﺳﺖ هﻤﺎن چﻴﺰی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﻢ! ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ اﻳﻦ ﺑﺮﻩ ﺧﻴﻠﯽ ﻋﻠﻒ ﺑﺨﻮاهﺪ؟‬
‫ﻣﮕﺮ؟‬ ‫‪-‬چﻄﻮر‬
‫اﺳﺖ‪...‬‬ ‫ﺗﻨﮓ‬ ‫ﺧﻴﻠﯽ‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﺟﺎی‬ ‫‪-‬ﺁﺧﺮ‬
‫ﮐﻮچﻮﻝﻮﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺧﻴﻠﯽ‬ ‫دادﻩام‬ ‫ﺑﺖ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺮﻩﻳﯽ‬ ‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺴﺶ‬ ‫ﺣﺘﻤ ًﺎ‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ‬ ‫چﻪ‬ ‫‪-‬هﺮ‬
‫‪-‬ﺁن ﻗﺪرهﺎهﻢ ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﻧﻴﺴﺖ‪ ...‬اِﻩ! ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺧﻮاﺑﻴﺪﻩ‪...‬‬

‫و اﻳﻦ ﺟﻮری ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪم‪.‬‬

‫‪٣‬‬
‫ﺧﻴﻠﯽ ﻃﻮل ﮐﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻔﻬﻤﻢ از ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ‪ .‬ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﻪ ﻣﺪام ﻣﺮا ﺳﻮال ﭘﻴﭻ ﻣﯽﮐﺮد ﺧﻮدش اﻧﮕﺎر هﻴﭻ وﻗﺖ‬
‫ﺳﻮالهﺎی ﻣﺮا ﻧﻤﯽﺷﻨﻴﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ چﻴﺰهﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺟﺴﺘﻪ ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ از دهﻨﺶ ﻣﯽﭘﺮﻳﺪ ﮐﻢ ﮐﻢ هﻤﻪ چﻴﺰ را ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﺷﮑﺎر ﮐﺮد‪ .‬ﻣﺜﻼ اول‬
‫ﺑﺎر ﮐﻪ هﻮاﭘﻴﻤﺎی ﻣﺮا دﻳﺪ )راﺳﺘﯽ ﻣﻦ هﻮاﭘﻴﻤﺎ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺳﺨﺘﻢ اﺳﺖ‪ (.‬ازم ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬
‫چﻴﻪ؟‬ ‫چﻴﺰ‬ ‫‪-‬اﻳﻦ‬
‫‪-‬اﻳﻦ »چﻴﺰ« ﻧﻴﺴﺖ‪ :‬اﻳﻦ ﭘﺮواز ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬هﻮاﭘﻴﻤﺎﺳﺖ‪ .‬هﻮاﭘﻴﻤﺎی ﻣﻦ اﺳﺖ‪.‬‬

‫و از اﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﻪاش ﻣﯽﻓﻬﻤﺎﻧﺪم ﻣﻦ ﮐﺴﯽام ﮐﻪ ﭘﺮواز ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﯽﺑﺎﻝﻴﺪم‪.‬‬


‫اﻓﺘﺎدﻩای؟‬ ‫ﺁﺳﻤﺎن‬ ‫از‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫‪-‬چﯽ؟‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫زدﻩ‬ ‫ﺣﻴﺮت‬
‫‪-‬ﺁرﻩ‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫ﻓﺮوﺗﻨﯽ‬ ‫ﺑﺎ‬
‫اﺳﺖ!‬ ‫ﻋﺠﻴﺐ‬ ‫ﺧﻴﻠﯽ‬ ‫دﻳﮕﺮ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫‪-‬اوﻩ‪،‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫و چﻨﺎن ﻗﻬﻘﻬﻪی ﻣﻠﻮﺳﯽ ﺳﺮ داد ﮐﻪ ﻣﺮا ﺣﺴﺎﺑﯽ از ﺟﺎ در ﺑﺮد‪ .‬راﺳﺘﺶ ﻣﻦ دﻝﻢ ﻣﯽﺧﻮاهﺪ دﻳﮕﺮان ﮔﺮﻓﺘﺎریهﺎﻳﻢ را ﺟﺪی‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪5‬‬


‫ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺧﻨﺪﻩهﺎﻳﺶ را ﮐﻪ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺧﺐ‪ ،‬ﭘﺲ ﺗﻮ هﻢ از ﺁﺳﻤﺎن ﻣﯽﺁﻳﯽ! اهﻞ ﮐﺪام ﺳﻴﺎرﻩای؟‪...‬‬

‫ﭘﺮﺳﻴﺪم‪:‬‬ ‫ﻳﮑﻬﻮ‬ ‫ﺗﺎﺑﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﻀﻮرش‬ ‫ﻣﻌﻤﺎی‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺒﻬﻤﯽ‬ ‫ﻧﻮر‬ ‫ﻧﻔﻬﻤﯽ‬ ‫ﺑﻔﻬﻤﯽ‬
‫ﺁﻣﺪﻩای؟‬ ‫دﻳﮕﺮ‬ ‫ﺳﻴﺎرﻩی‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫از‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫‪-‬ﭘﺲ‬
‫ﺁرام ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد ﺑﯽ اﻳﻦ ﮐﻪ چﺸﻢ از هﻮاﭘﻴﻤﺎ ﺑﺮدارد‪.‬‬

‫ﻣﯽداد‪.‬‬ ‫ﺗﮑﺎن‬ ‫ﺳﺮ‬ ‫ﺁرام‬ ‫ﺁرام‬ ‫و‬ ‫ﺑﻮد‬ ‫اﻣﺎ ﺟﻮاﺑﻢ را ﻧﺪاد‪ ،‬ﺗﻮ ﻧﺦ هﻮاﭘﻴﻤﺎ رﻓﺘﻪ‬
‫ﮔﻔﺖ‪- :‬هﺮ چﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻧﺒﺎﻳﺪ از ﺟﺎی ﺧﻴﻠﯽ دوری ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﯽ‪...‬‬

‫ﻣﺪت درازی ﺗﻮ ﺧﻴﺎل ﻓﺮو رﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺑﺮﻩاش را از ﺟﻴﺐ در ﺁورد و ﻣﺤﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎی ﺁن ﮔﻨﺞ ﮔﺮاﻧﺒﻬﺎ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻴﺪ از اﻳﻦ ﻧﻴﻤﭽﻪ اﻋﺘﺮاف »ﺳﻴﺎرﻩی دﻳﮕﺮ«ِ او چﻪ هﻴﺠﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ دﺳﺖ داد؟ زﻳﺮ ﭘﺎش ﻧﺸﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺣﺮف ﺑﻴﺸﺘﺮی‬
‫ﺑﮑﺸﻢ‪:‬‬ ‫زﺑﺎﻧﺶ‬ ‫از‬
‫‪-‬ﺗﻮ از ﮐﺠﺎ ﻣﯽﺁﻳﯽ ﺁﻗﺎ ﮐﻮچﻮﻝﻮی ﻣﻦ؟ ﺧﺎﻧﻪات ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﺑﺮﻩی ﻣﺮا ﻣﯽﺧﻮاهﯽ ﮐﺠﺎ ﺑﺒﺮی؟‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺟﻮاﺑﻢ‬ ‫در‬ ‫ﺑﻌﺪ‬ ‫و‬ ‫ﻓﺮورﻓﺖ‬ ‫ﻓﮑﺮ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺳﮑﻮت‬ ‫در‬ ‫ﻣﺪﺗﯽ‬
‫ﺑﺸﻮد‪.‬‬ ‫ﺧﺎﻧﻪاش‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺷﺐهﺎ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫اﺳﺖ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫دادﻩای‬ ‫ﺑﻢ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﺟﻌﺒﻪای‬ ‫‪-‬ﺣﺴﻦ‬
‫‪-‬ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ‪ ...‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﭽﻪی ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎﺷﯽ ﻳﮏ رﻳﺴﻤﺎن هﻢ ﺑِﺖ ﻣﯽدهﻢ ﮐﻪ روزهﺎ ﺑﺒﻨﺪﻳﺶ‪ .‬ﻳﮏ رﻳﺴﻤﺎن ﺑﺎ ﻳﮏ ﻣﻴﺦ‬
‫ﻃﻮﻳﻠﻪ‪...‬‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫چﻮن‬ ‫ﺧﻮرد‪،‬‬ ‫ﺟﺎ‬ ‫ﭘﻴﺶﻧﻬﺎدم‬ ‫از‬ ‫اﻧﮕﺎر‬
‫هﺎ!‬ ‫ﻓﮑﺮ‬ ‫چﻪ‬ ‫‪-‬ﺑﺒﻨﺪﻣﺶ؟‬
‫‪-‬ﺁﺧﺮ اﮔﺮ ﻧﺒﻨﺪﻳﺶ راﻩ ﻣﯽاﻓﺘﺪ ﻣﯽرود ﮔﻢ ﻣﯽﺷﻮد‪.‬‬

‫داد‪:‬‬ ‫ﺳﺮ‬ ‫را‬ ‫ﺧﻨﺪﻩ‬ ‫ﻏﺶ‬ ‫ﻏﺶ‬ ‫دوﺑﺎرﻩ‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮی‬ ‫دوﺳﺖ‬
‫ﺑﺮود؟‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ‬ ‫ﮐﺠﺎ‬ ‫‪-‬ﻣﮕﺮ‬
‫ﻣﯽرود‪...‬‬ ‫و‬ ‫ﻣﯽﮔﻴﺮد‬ ‫را‬ ‫ﺷﮑﻤﺶ‬ ‫ﺖ‬
‫راﺳ ِ‬ ‫ﻣﯽداﻧﺪ‪.‬‬ ‫‪-‬ﺧﺪا‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪6‬‬


‫اﺳﺖ!‬ ‫ﮐﻮچﮏ‬ ‫ﺁنﻗﺪر‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪی‬ ‫ﺑﺮود‪...‬اوﻩ‪،‬‬ ‫‪-‬ﺑﮕﺬار‬
‫ﮐﻪ‪:‬‬ ‫ﺁﻣﺪ‬ ‫در‬ ‫اﻧﺪوﻩ‬ ‫ﺧﺮدﻩ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫ﺷﺎﻳﺪ‬ ‫و‬
‫‪-‬ﻳﮏراﺳﺖ هﻢ ﮐﻪ ﺑﮕﻴﺮد ﺑﺮود ﺟﺎی دوری ﻧﻤﯽرود‪...‬‬

‫‪۴‬‬
‫ﺑﻪ اﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ از ﻳﮏ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﻴﻠﯽ ﻣﻬﻢ دﻳﮕﺮ هﻢ ﺳﺮ در ﺁوردم‪ :‬اﻳﻦ ﮐﻪ ﺳﻴﺎرﻩی او ﮐﻤﯽ از ﻳﮏ ﺧﺎﻧﻪی ﻣﻌﻤﻮﻝﯽ ﺑﺰرگﺗﺮ‬
‫ﺑﻮد‪.‬اﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺁنﻗﺪرهﺎ ﺑﻪ ﺣﻴﺮﺗﻢ ﻧﻴﻨﺪاﺧﺖ‪ .‬ﻣﯽداﻧﺴﺘﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪ از ﺳﻴﺎرﻩهﺎی ﺑﺰرﮔﯽ ﻣﺜﻞ زﻣﻴﻦ و ﮐﻴﻮان و ﺗﻴﺮ و ﻧﺎهﻴﺪ ﮐﻪ‬
‫هﺮﮐﺪام ﺑﺮای ﺧﻮدﺷﺎن اﺳﻤﯽ دارﻧﺪ‪ ،‬ﺻﺪهﺎ ﺳﻴﺎرﻩی دﻳﮕﺮ هﻢ هﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﻀﯽﺷﺎن از ﺑﺲ ﮐﻮچﮑﻨﺪ ﺑﺎ دورﺑﻴﻦ ﻧﺠﻮﻣﯽ هﻢ ﺑﻪ‬
‫هﺰار زﺣﻤﺖ دﻳﺪﻩ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ و هﺮﮔﺎﻩ اﺧﺘﺮﺷﻨﺎﺳﯽ ﻳﮑﯽﺷﺎن را ﮐﺸﻒ ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺟﺎی اﺳﻢ ﺷﻤﺎرﻩای ﺑﻪاش ﻣﯽدهﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼ اﺳﻤﺶ‬
‫را ﻣﯽﮔﺬارد »اﺧﺘﺮک ‪.«٣٢۵١‬‬

‫دﻻﻳﻞ ﻗﺎﻃﻌﯽ دارم ﮐﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ از اﺧﺘﺮک ب‪ ۶١٢‬ﺁﻣﺪﻩﺑﻮد‪.‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪7‬‬


‫ﺑﺒﻴﻨﺪ‬ ‫ﺑﻮد‬ ‫ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ‬ ‫ﺗﺮک‬ ‫اﺧﺘﺮﺷﻨﺎس‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫‪١٩٠٩‬‬ ‫ﺳﺎل‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺎر‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﻓﻘﻂ‬ ‫را‬ ‫اﺧﺘﺮک‬ ‫اﻳﻦ‬

‫ﮐﻪ ﺗﻮ ﻳﮏ ﮐﻨﮕﺮﻩی ﺑﻴﻦاﻝﻤﻠﻠﯽ ﻧﺠﻮم هﻢ ﺑﺎ ﮐﺸﻔﺶ هﻴﺎهﻮی زﻳﺎدی ﺑﻪ راﻩ‬


‫ﮐﻪ ﺗﻨﺶ ﺑﻮد هﻴﭻ ﮐﺲ ﺣﺮﻓﺶ را ﺑﺎور ﻧﮑﺮد‪.‬‬ ‫ﻝﺒﺎﺳﯽ‬ ‫ﺧﺎﻃﺮ‬ ‫واﺳﻪ‬ ‫اﻣﺎ‬ ‫اﻧﺪاﺧﺖ‬

‫ﺁدم ﺑﺰرگهﺎ اﻳﻦ ﺟﻮریاﻧﺪ!‬

‫ﺖ اﺧﺘﺮک ب‪ ۶١٢‬زد و‪ ،‬ﺗﺮک ﻣﺴﺘﺒﺪی ﻣﻠﺘﺶ را ﺑﻪ ﺿﺮب دﮔﻨﮏ وادار ﺑﻪ ﭘﻮﺷﻴﺪن ﻝﺒﺎس اروﭘﺎﻳﯽهﺎ ﮐﺮد‪ .‬اﺧﺘﺮﺷﻨﺎس ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺨ ِ‬
‫ﺳﺎل ‪ ١٩٢٠‬دوﺑﺎرﻩ‪ ،‬و اﻳﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ ﺳﺮ و وﺿﻊ ﺁراﺳﺘﻪ ﺑﺮای ﮐﺸﻔﺶ اراﺉﻪی دﻝﻴﻞ ﮐﺮد و اﻳﻦ ﺑﺎر هﻤﻪ ﺟﺎﻧﺐ او را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫ک ب‪ ۶١٢‬ﺑﺮایﺗﺎن ﻧﻘﻞ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻳﺎ ﺷﻤﺎرﻩاش را ﻣﯽﮔﻮﻳﻢ چﻮن‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺁدم ﺑﺰرگهﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ اﻳﻦ ﺟﺰﺉﻴﺎت را در ﺑﺎب اﺧﺘﺮ ِ‬
‫ﮐﻪ ﺁنهﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﻋﺪد و رﻗﻢاﻧﺪ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺑﺎ ﺁنهﺎ از ﻳﮏ دوﺳﺖ ﺗﺎزﻩﺗﺎن ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻴﺪ هﻴﭻ وﻗﺖ ازﺗﺎن درﺑﺎرﻩی چﻴﺰهﺎی‬
‫اﺳﺎﺳﯽاش ﺳﻮال ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ هﻴﺞ وﻗﺖ ﻧﻤﯽﭘﺮﺳﻨﺪ »ﺁهﻨﮓ ﺻﺪاش چﻪﻃﻮر اﺳﺖ؟ چﻪ ﺑﺎزیهﺎﻳﯽ را ﺑﻴﺸﺘﺮ دوﺳﺖ دارد؟‬
‫ﭘﺮواﻧﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ؟« ‪-‬ﻣﯽﭘﺮﺳﻨﺪ‪» :‬چﻨﺪ ﺳﺎﻝﺶ اﺳﺖ؟ چﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺮادر دارد؟ وزﻧﺶ چﻪﻗﺪر اﺳﺖ؟ ﭘﺪرش چﻪﻗﺪر ﺣﻘﻮق‬
‫ﻣﯽﮔﻴﺮد؟« و ﺗﺎزﻩ ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ ﺳﻮالهﺎ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻴﺎل ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻃﺮف را ﺷﻨﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬

‫ق ﺷﻤﻌﺪاﻧﯽ و ﺑﺎﻣﺶ ﭘﺮ از ﮐﺒﻮﺗﺮ‬


‫اﮔﺮ ﺑﻪ ﺁدم ﺑﺰرگهﺎ ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ ﻳﮏ ﺧﺎﻧﻪی ﻗﺸﻨﮓ دﻳﺪم از ﺁﺟﺮ ﻗﺮﻣﺰ ﮐﻪ ﺟﻠﻮ ﭘﻨﺠﺮﻩهﺎش ﻏﺮ ِ‬
‫ﺑﻮد ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﻣﺠﺴﻤﺶ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤ ًﺎ ﺑﻪﺷﺎن ﮔﻔﺖ ﻳﮏ ﺧﺎﻧﻪی ﺻﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮن ﺗﻮﻣﻨﯽ دﻳﺪم ﺗﺎ ﺻﺪاﺷﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺸﻮد‬
‫ﮐﻪ‪- :‬وای چﻪ ﻗﺸﻨﮓ!‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪8‬‬


‫ﻳﺎ ﻣﺜﻼ اﮔﺮ ﺑﻪﺷﺎن ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ »دﻝﻴﻞ وﺟﻮ ِد ﺷﻬﺮﻳﺎ ِر ﮐﻮچﻮﻝﻮ اﻳﻦ ﮐﻪ ﺗﻮدلﺑﺮو ﺑﻮد و ﻣﯽﺧﻨﺪﻳﺪ و دﻝﺶ ﻳﮏ ﺑﺮﻩ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ و‬
‫ﺑﺮﻩ ﺧﻮاﺳﺘﻦ‪ ،‬ﺧﻮدش ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ دﻝﻴﻞ وﺟﻮد داﺷﺘﻦ هﺮ ﮐﺴﯽ اﺳﺖ« ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﯽاﻧﺪازﻧﺪ و ﺑﺎﺗﺎن ﻣﺜﻞ ﺑﭻﻩهﺎ رﻓﺘﺎر ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ! اﻣﺎ‬
‫اﮔﺮ ﺑﻪﺷﺎن ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ »ﺳﻴﺎرﻩای ﮐﻪ ازش ﺁﻣﺪﻩﺑﻮد اﺧﺘﺮک ب‪ ۶١٢‬اﺳﺖ« ﺑﯽﻣﻌﻄﻠﯽ ﻗﺒﻮل ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و دﻳﮕﺮ هﺰار ﺟﻮر چﻴﺰ‬
‫ازﺗﺎن ﻧﻤﯽﭘﺮﺳﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺟﻮریاﻧﺪ دﻳﮕﺮ‪ .‬ﻧﺒﺎﻳﺪ ازﺷﺎن دلﺧﻮر ﺷﺪ‪ .‬ﺑﭽﻪهﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺁدم ﺑﺰرگهﺎ ﮔﺬﺷﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬

‫اﻣﺎ اﻝﺒﺘﻪ ﻣﺎهﺎ ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮم ﺣﻘﻴﻘﯽ زﻧﺪﮔﯽ را درک ﻣﯽﮐﻨﻴﻢ ﻣﯽﺧﻨﺪﻳﻢ ﺑﻪ رﻳﺶ هﺮچﻪ ﻋﺪد و رﻗﻢ اﺳﺖ! چﻴﺰی ﮐﻪ ﻣﻦ دﻝﻢ‬
‫ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ اﻳﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮا را ﻣﺜﻞ ﻗﺼﻪی ﭘﺮﻳﺎ ﻧﻘﻞ ﮐﻨﻢ‪ .‬دﻝﻢ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻢ‪» :‬ﻳﮑﯽ ﺑﻮد ﻳﮑﯽ ﻧﺒﻮد‪ .‬روزی‬
‫ﯽ‬
‫روزﮔﺎری ﻳﻪ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮ اﺧﺘﺮﮐﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮد هﻤﻪاش ﻳﻪ ﺧﻮردﻩ از ﺧﻮدش ﺑﺰرگﺗﺮ و واﺳﻪ ﺧﻮدش ﭘ ِ‬
‫ﺖ هﻢزﺑﻮﻧﯽ ﻣﯽﮔﺸﺖ‪ ،«...‬ﺁن هﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮم ﺣﻘﻴﻘﯽ زﻧﺪﮔﯽ را درک ﮐﺮدﻩاﻧﺪ واﻗﻌﻴﺖ ﻗﻀﻴﻪ را ﺑﺎ اﻳﻦ ﻝﺤﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﺲ‬ ‫دوﺳ ِ‬
‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺁﺧﺮ ﻣﻦ دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﮐﺴﯽ ﮐﺘﺎﺑﻢ را ﺳﺮﺳﺮی ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪا ﻣﯽداﻧﺪ ﺑﺎ ﻧﻘﻞ اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮات چﻪ ﺑﺎر ﻏﻤﯽ روی دﻝﻢ‬
‫ﻣﯽﻧﺸﻴﻨﺪ‪ .‬ﺷﺶ ﺳﺎﻝﯽ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ دوﺳﺘﻢ ﺑﺎ َﺑﺮّﻩاش رﻓﺘﻪ‪ .‬اﻳﻦ ﮐﻪ اﻳﻦ ﺟﺎ ﻣﯽﮐﻮﺷﻢ او را وﺻﻒ ﮐﻨﻢ ﺑﺮای ﺁن اﺳﺖ ﮐﻪ از‬
‫ﺧﺎﻃﺮم ﻧﺮود‪ .‬ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدن ﻳﮏ دوﺳﺖ ﺧﻴﻠﯽ ﻏﻢاﻧﮕﻴﺰ اﺳﺖ‪ .‬هﻤﻪ ﮐﺲ ﮐﻪ دوﺳﺘﯽ ﻧﺪارد‪ .‬ﻣﻦ هﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﻣﺜﻞ ﺁدم‬
‫ﺑﺰرگهﺎ ﺑﺸﻮم ﮐﻪ ﻓﻘﻂ اﻋﺪاد و ارﻗﺎم چﺸﻢﺷﺎن را ﻣﯽﮔﻴﺮد‪ .‬و ﺑﺎز ﺑﻪ هﻤﻴﻦ دﻝﻴﻞ اﺳﺖ ﮐﻪ رﻓﺘﻪام ﻳﮏ ﺟﻌﺒﻪ رﻧﮓ و چﻨﺪ ﺗﺎ‬
‫ن ﻳﮏ ﺑﻮﺁی ﺑﺎز ﻳﺎ ﻳﮏ ﺑﻮﺁی ﺑﺴﺘﻪ هﻴﭻ ﮐﺎر دﻳﮕﺮی ﻧﮑﺮدﻩ ‪-‬و‬ ‫ﻣﺪاد ﺧﺮﻳﺪﻩام‪ .‬ﺗﻮ ﺳﻦ و ﺳﺎل ﻣﻦ واﺳﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺟﺰ ﮐﺸﻴﺪ ِ‬
‫ﺗﺎزﻩ ﺁن هﻢ در ﺷﺶ ﺳﺎﻝﮕﯽ‪ -‬دوﺑﺎرﻩ ﺑﻪ ﻧﻘﺎﺷﯽ رو ﮐﺮدن از ﺁن ﺣﺮفهﺎﺳﺖ! اﻝﺒﺘﻪ ﺗﺎ ﺁنﺟﺎ ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ چﻴﺰهﺎﻳﯽ‬
‫ﮐﻪ ﻣﯽﮐﺸﻢ ﺗﺎ ﺣﺪ ﻣﻤﮑﻦ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﮔﻴﺮم ﺑﻪ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺧﻮدم اﻃﻤﻴﻨﺎن چﻨﺪاﻧﯽ ﻧﺪارم‪ .‬ﻳﮑﻴﺶ ﺷﺒﻴﻪ از ﺁب در ﻣﯽﺁﻳﺪ ﻳﮑﻴﺶ ﻧﻪ‪.‬‬
‫ﺳ ِﺮ ﻗ ّﺪ و ﻗﻮارﻩاش هﻢ ﺣﺮف اﺳﺖ‪ .‬ﻳﮏ ﺟﺎ زﻳﺎدی ﺑﻠﻨﺪ درش ﺁوردﻩام ﻳﮏ ﺟﺎ زﻳﺎدی ﮐﻮﺗﺎﻩ‪ .‬از رﻧﮓ ﻝﺒﺎﺳﺶ هﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ‬
‫ﺾ ﺟﺰﺉﻴﺎت ﻣﻬﻢﺗﺮش هﻢ‬ ‫ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬ﺧﺐ‪ ،‬رو ﺣﺪس و ﮔﻤﺎن ﭘﻴﺶ رﻓﺘﻪام؛ ﮐﺎچﯽ ﺑﻪ ِز هﻴﭽﯽ‪ .‬و دﺳﺖ ﺁﺧﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻌ ِ‬
‫دچﺎر اﺷﺘﺒﺎﻩ ﺷﺪﻩام‪ .‬اﻣﺎ در اﻳﻦ ﻣﻮرد دﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ‪ :‬دوﺳﺘﻢ زﻳﺮ ﺑﺎر هﻴﭻ ﺟﻮر ﺷﺮح و ﺗﻮﺻﻴﻔﯽ ﻧﻤﯽرﻓﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮا هﻢ‬
‫ﺖ ﺟﻌﺒﻪ از ﻣﻦ ﺑﺮ ﻧﻤﯽﺁﻳﺪ‪ .‬ﻧﮑﻨﺪ ﻣﻦ هﻢ ﻳﮏ ﺧﺮدﻩ ﺑﻪ ﺁدم‬ ‫ﺖ ﺑﺪ‪ ،‬دﻳﺪن ﺑﺮﻩهﺎ از ﭘﺸ ِ‬
‫ﻣﺜﻞ ﺧﻮدش ﻣﯽﭘﻨﺪاﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ از ﺑﺨ ِ‬
‫ﺑﺰرگهﺎ رﻓﺘﻪام؟ »ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ«‪.‬‬

‫‪۵‬‬
‫هﺮ روزی ﮐﻪ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ از اﺧﺘﺮک و از ﻓﮑ ِﺮ ﻋﺰﻳﻤﺖ و از ﺳﻔﺮ و اﻳﻦ ﺣﺮفهﺎ چﻴﺰهﺎی ﺗﺎزﻩای دﺳﺖﮔﻴﺮم ﻣﯽﺷﺪ ﮐﻪ‬
‫ﺦ ﺑﺎﺉﻮﺑﺎب هﺎ ﺳﺮدرﺁوردم‪.‬‬
‫ی ﺗﻠ ِ‬
‫ی اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﻮد‪ .‬و از هﻤﻴﻦ راﻩ ﺑﻮد ﮐﻪ روز ﺳﻮم از ﻣﺎﺟﺮا ِ‬
‫هﻤﻪاش ﻣﻌﻠﻮ ِل ﺑﺎزﺗﺎبهﺎ ِ‬

‫اﻳﻦ ﺑﺎر هﻢ َﺑﺮّﻩ ﺑﺎﻋﺜﺶ ﺷﺪ‪ ،‬چﻮن ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺳﺨﺖ دودل ﻣﺎﻧﺪﻩﺑﻮد ﻧﺎﮔﻬﺎن ازم ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬
‫ﻧﻪ؟‬ ‫ﻣﮕﺮ‬ ‫دﻳﮕﺮ‪،‬‬ ‫ﻣﯽﺧﻮرﻧﺪ‬ ‫هﻢ‬ ‫را‬ ‫ﺑﺘﻪهﺎ‬ ‫‪َ -‬ﺑﺮّﻩهﺎ‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺟﻮر‬ ‫هﻤﻴﻦ‬ ‫‪-‬ﺁرﻩ‪.‬‬
‫‪-‬ﺁخ! چﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪم!‬

‫ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻔﻬﻤﻢ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﮐﻪ َﺑﺮّﻩهﺎ ﺑﻮﺗﻪهﺎ را هﻢ ﻣﯽﺧﻮرﻧﺪ اهﻤﻴﺘﺶ ﮐﺠﺎﺳﺖ اﻣﺎ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ درﺁﻣﺪ ﮐﻪ‪:‬‬
‫‪-‬ﭘﺲ ﻻﺑﺪ ﺑﺎﺉﻮﺑﺎب هﺎ را هﻢ ﻣﯽﺧﻮرﻧﺪ دﻳﮕﺮ؟‬

‫ﻣﻦ ﺑﺮاﻳﺶ ﺗﻮﺿﻴﺢ دادم ﮐﻪ ﺑﺎﺉﻮﺑﺎب ُﺑﺘّﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬درﺧﺖ اﺳﺖ و از‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻳﮏ ﻣﻌﺒﺪ هﻢ ﮔﻨﺪﻩﺗﺮ‪ ،‬و اﮔﺮ ﻳﮏ َﮔﻠّﻪ ﻓﻴﻞ هﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺑﺒﺮد ﺣﺘﺎ ﻳﮏ درﺧﺖ ﺑﺎﺉﻮﺑﺎب را هﻢ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺨﻮرﻧﺪ‪.‬‬
‫هﻢ‪.‬‬ ‫روی‬ ‫چﻴﺪﺷﺎن‬ ‫‪-‬ﺑﺎﻳﺪ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫و‬ ‫اﻓﺘﺎد‬ ‫ﺧﻨﺪﻩ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﻓﻴﻞ‬ ‫َﮔﻠّﻪ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﻓﮑﺮ‬ ‫از‬
‫اﻣﺎ ﺑﺎ ﻓﺮزاﻧﮕﯽ ﺗﻤﺎم ﻣﺘﺬﮐﺮ ﺷﺪ ﮐﻪ‪- :‬ﺑﺎﺉﻮﺑﺎب هﻢ از ُﺑﺘﱢﮕﯽ ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﺰرگ ﺷﺪن‪.‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪9‬‬


‫ﺑﺨﻮرﻧﺪ؟‬ ‫را‬ ‫ﺑﺎﺉﻮﺑﺎب‬ ‫ﻧﻬﺎلهﺎی‬ ‫ﺑﺮﻩهﺎﻳﺖ‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاهﺪ‬ ‫دﻝﺖ‬ ‫چﺮا‬ ‫ﻧﮕﻔﺘﯽ‬ ‫‪-‬درﺳﺖ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ‬
‫ﮔﻔﺖ‪ِ - :‬د! ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ!‬

‫و اﻳﻦ را چﻨﺎن ﮔﻔﺖ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻣﻮﺿﻮع از ﺁﻓﺘﺎب هﻢ روﺷﻦﺗﺮ اﺳﺖ؛ ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻣﻦ ﺑﺮای اﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ از اﻳﻦ راز ﺳﺮ در‬
‫ﺁرم ﻧﺎچﺎر ﺷﺪم ﺣﺴﺎﺑﯽ َﮐﻠّﻪ را ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﻴﻨﺪازم‪.‬‬

‫ک ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ هﻢ ﻣﺜﻞ ﺳﻴﺎرات دﻳﮕﺮ هﻢ ﮔﻴﺎ ِﻩ ﺧﻮب ﺑﻪ هﻢ ﻣﯽرﺳﻴﺪ هﻢ ﮔﻴﺎ ِﻩ ﺑﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﯽ هﻢ ﺗﺨ ِﻢ‬ ‫راﺳﺘﺶ اﻳﻦ ﮐﻪ ﺗﻮ اﺧﺘﺮ ِ‬
‫ی ﺑﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﺨﻢ ﮔﻴﺎﻩهﺎ ﻧﺎﻣﺮﻳﯽاﻧﺪ‪ .‬ﺁنهﺎ ﺗﻮ ﺣﺮ ِم ﺗﺎرﻳﮏ ﺧﺎک ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮب ﮔﻴﺎﻩهﺎی ﺧﻮب ﺑﻪ هﻢ ﻣﯽرﺳﻴﺪ‪ ،‬هﻢ ﺗﺨ ِﻢ ﺑ ِﺪ ﮔﻴﺎﻩهﺎ ِ‬
‫ﮏ‬‫ﺧﻮاب ﻣﯽروﻧﺪ ﺗﺎ ﻳﮑﯽﺷﺎن هﻮس ﺑﻴﺪار ﺷﺪن ﺑﻪ ﺳﺮش ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﺁن وﻗﺖ ﮐﺶ و ﻗﻮﺳﯽ ﻣﯽﺁﻳﺪ و اول ﺑﺎ ﮐﻢ روﻳﯽ ﺷﺎﺧ ِ‬
‫ﮏ ﺗﺮﺑﭽﻪای ﮔ ِﻞ ﺳﺮﺧﯽ چﻴﺰی ﺑﺎﺷﺪ ﻣﯽﺷﻮد‬ ‫ﮏ ﺧﻮﺷﮕﻞ و ﺑﯽﺁزاری ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻣﯽدواﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ اﻳﻦ ﺷﺎﺧﮏ ﺷﺎﺧ ِ‬ ‫ﺑﺎرﻳ ِ‬
‫ﮔﺬاﺷﺖ ﺑﺮای ﺧﻮدش رﺷﺪ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ اﮔﺮ ﮔﻴﺎ ِﻩ ﺑﺪی ﺑﺎﺷﺪ ﺁدم ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﺠﺮدی ﮐﻪ دﺳﺘﺶ را ﺧﻮاﻧﺪ رﻳﺸﻪﮐﻨﺶ ﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫ک ﺳﻴﺎرﻩ‬‫ﺖ ﺑﺎﺉﻮﺑﺎب ﮐﻪ ﺧﺎ ِ‬
‫ﺑﺎری‪ ،‬ﺗﻮ ﺳﻴﺎرﻩی ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻴﺎﻩ ﺗﺨﻤﻪهﺎی وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ ﺑﻪ هﻢ ﻣﯽرﺳﻴﺪ‪ .‬ﻳﻌﻨﯽ ﺗﺨﻢ درﺧ ِ‬
‫ﺣﺴﺎﺑﯽ ازﺷﺎن ﻝﻄﻤﻪ ﺧﻮردﻩ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎﺉﻮﺑﺎب هﻢ اﮔﺮ دﻳﺮ ﺑﻪاش ﺑﺮﺳﻨﺪ دﻳﮕﺮ هﻴﭻ ﺟﻮر ﻧﻤﯽﺷﻮد ﺣﺮﻳﻔﺶ ﺷﺪ‪ :‬ﺗﻤﺎم ﺳﻴﺎرﻩ را‬
‫ﻣﯽﮔﻴﺮد و ﺑﺎ رﻳﺸﻪهﺎﻳﺶ ﺳﻮراخ ﺳﻮراﺧﺶ ﻣﯽﮐﻨﺪ و اﮔﺮ ﺳﻴﺎرﻩ ﺧﻴﻠﯽ ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﺎﺉﻮﺑﺎبهﺎ ﺧﻴﻠﯽ زﻳﺎد ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭘﺎک از‬
‫هﻢ ﻣﺘﻼﺷﻴﺶ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﻌﺪهﺎ ﻳﮏ روز‬


‫ﺖ اﺧﺘﺮک ﭘﺮداﺧﺖ‪.‬‬ ‫ﺖ ﺧﻮد ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ دﻓﺖ ﺗﻤﺎم ﺑﻪ ﻧﻈﺎﻓ ِ‬
‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻳﻦ‪ ،‬ﻳﮏ اﻣﺮ اﻧﻀﺒﺎﻃﯽ اﺳﺖ‪ .‬ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺻﺒﺢ ﺑﻌﺪ از ﻧﻈﺎﻓ ِ‬
‫ﺁدم ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮدش را ﻣﺠﺒﻮر ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺠﺮ ِد ﺗﺸﺨﻴﺺ دادن ﺑﺎﺉﻮﺑﺎبهﺎ از ﺑﺘﻪهﺎی ﮔ ِﻞ ﺳﺮخ ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻮچﻮﻝﻮاَﻧﺪ ﻋﻴﻦ هﻢَاﻧﺪ ﺑﺎ‬
‫دﻗﺖ رﻳﺸﻪﮐﻦﺷﺎن ﺑﮑﻨﺪ‪ .‬ﮐﺎر ﮐﺴﻞﮐﻨﻨﺪﻩای هﺴﺖ اﻣﺎ هﻴﭻ ﻣﺸﮑﻞ ﻧﻴﺴﺖ‪«.‬‬

‫ﻳﮏ روز هﻢ ﺑﻢ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﺮد ﺳﻌﯽ ﮐﻨﻢ هﺮ ﺟﻮر ﺷﺪﻩ ﻳﮏ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺣﺴﺎﺑﯽ از ﮐﺎر درﺁرم ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻗﻀﻴﻪ را ﺑﻪ ﺑﭽﻪهﺎی‬
‫ﺳﻴﺎرﻩی ﻣﻦ هﻢ ﺣﺎﻝﯽ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﮔﻔﺖ اﮔﺮ ﻳﮏ روز ﺑﺮوﻧﺪ ﺳﻔﺮ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺑﻪ دردﺷﺎن ﺑﺨﻮرد‪ .‬ﭘﺎرﻩای وﻗﺖهﺎ ﭘﺸﺖ ﮔﻮش‬
‫اﻧﺪاﺧﺘﻦ ﮐﺎر اﻳﺮادی ﻧﺪارد اﻣﺎ اﮔﺮ ﭘﺎی ﺑﺎﺉﻮﺑﺎب در ﻣﻴﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺎ ِو ﺁدم ﻣﯽزاﻳﺪ‪ .‬اﺧﺘﺮﮐﯽ را ﺳﺮاغ دارم ﮐﻪ ﻳﮏ ﺗﻨﺒﻞﺑﺎﺷﯽ‬
‫ﺳﺎﮐﻨﺶ ﺑﻮد و ﺑﺮای ﮐﻨﺪن ﺳﻪ ﺗﺎ ﻧﻬﺎل ﺑﺎﺉﻮﺑﺎب اﻣﺮوز و ﻓﺮدا ﮐﺮد‪.«...‬‬

‫ﺁن وﻗﺖ ﻣﻦ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎدﻩ از چﻴﺰهﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺷﮑﻞ ﺁن اﺧﺘﺮک را ﮐﺸﻴﺪم‪.‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪10‬‬


‫هﻴﭻ دوﺳﺖ ﻧﺪارم اﻧﺪرزﮔﻮﻳﯽ ﮐﻨﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﻄﺮ ﺑﺎﺉﻮﺑﺎبهﺎ ﺁنﻗﺪر ﮐﻢ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ و ﺳﺮ را ِﻩ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ چﻨﺎن اﺧﺘﺮﮐﯽ ﺳﺮﮔﻴﺪان‬
‫ﺑﺸﻮد ﺁن ﻗﺪر ﺧﻄﺮ ﺑﻪ ﮐﻤﻴﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﮐﻪ اﻳﻦ ﻣﺮﺗﺒﻪ را از روﻳﻪی هﻤﻴﺸﮕﯽ ﺧﻮدم دﺳﺖ ﺑﺮ ﻣﯽدارم و ﻣﯽﮔﻮﻳﻢ‪» :‬ﺑﭽﻪهﺎ!‬
‫هﻮای ﺑﺎﺉﻮﺑﺎبهﺎ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ!«‬

‫اﮔﺮ ﻣﻦ ﺳ ِﺮ اﻳﻦ ﻧﻘﺎﺷﯽ اﻳﻦ هﻤﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻓﺸﺎر ﺁوردﻩام ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﺁن ﺑﻮدﻩ ﮐﻪ دوﺳﺘﺎﻧﻢ را ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﻄﺮی ﮐﻨﻢ ﮐﻪ از ﻣﺪتهﺎ‬
‫ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺦ ﮔﻮشﺷﺎن ﺑﻮدﻩ و ﻣﺜ ِﻞ ﺧﻮ ِد ﻣﻦ ازش ﻏﺎﻓﻞ ﺑﻮدﻩاﻧﺪ‪ .‬درﺳﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻧﻘﺎﺷﯽ دادﻩام ﺑﻪ زﺣﻤﺘﺶ ﻣﯽارزد‪ .‬ﺣﺎﻻ‬
‫ﺖ ﺗﺼﻮﻳ ِﺮ ﺑﺎﺉﻮﺑﺎبهﺎ را‬‫ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺷﻤﺎ از ﺧﻮدﺗﺎن ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ‪» :‬ﭘﺲ چﺮا هﻴﭻ ﮐﺪام از ﺑﻘﻴﻪی ﻧﻘﺎﺷﯽهﺎی اﻳﻦ ﮐﺘﺎب هﻴﺒ ِ‬
‫ﻧﺪارد؟« ‪-‬ﺧﺐ‪ ،‬ﺟﻮاﺑﺶ ﺧﻴﻠﯽ ﺳﺎدﻩ اﺳﺖ‪ :‬ﻣﻦ زور ﺧﻮدم را زدﻩام اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪام از ﮐﺎر درﺷﺎن ﺑﻴﺎورم‪ .‬اﻣﺎ ﻋﮑﺲ‬
‫ﺑﺎﺉﻮﺑﺎبهﺎ را ﮐﻪ ﻣﯽﮐﺸﻴﺪم اﺣﺴﺎس ﻣﯽﮐﺮدم ﻗﻀﻴﻪ ﺧﻴﻠﯽ ﻓﻮرﻳﺖ دارد و ﺑﻪ اﻳﻦ دﻝﻴﻞ ﺷﻮر َﺑﺮَم داﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪۶‬‬
‫ﯽ‬
‫ﯽ ﻣﺤﺪود و دلﮔﻴﺮ ﺗﻮ ﺳﺮ درﺁوردم‪ .‬ﺗﺎ ﻣﺪتهﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮﮔﺮﻣ ِ‬‫ﺁخ‪ ،‬ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ! اﻳﻦ ﺟﻮری ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﮐَﻢ َﮐﻤَﮏ از زﻧﺪﮔ ِ‬
‫ﯽ ﻏﺮوب ﺁﻓﺘﺎب ﺑﻮدﻩ‪ .‬ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪی ﺗﺎزﻩ ﺻﺒﺢ روز چﻬﺎرم ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﯽ ﺑﺮدم؛ ﻳﻌﻨﯽ وﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﯽ‪:‬‬ ‫ﺗﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎی زﻳﺒﺎﻳ ِ‬
‫ﮐﻨﻴﻢ‪...‬‬ ‫ﺗﻤﺎﺷﺎ‬ ‫را‬ ‫ﺁﻓﺘﺎب‬ ‫ﻓﺮورﻓﺘﻦ‬ ‫ﺑﺮوﻳﻢ‬ ‫دارم‪.‬‬ ‫دوﺳﺖ‬ ‫ﺧﻴﻠﯽ‬ ‫را‬ ‫ﺁﻓﺘﺎب‬ ‫‪-‬ﻏﺮوب‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪11‬‬


‫ﮐﻨﯽ‪...‬‬ ‫ﺻﺒﺮ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ‬ ‫ﺣﺎﻻهﺎ‬ ‫‪-‬هﻮم‪،‬‬
‫ﮐﻨﻢ؟‬ ‫ﺻﺒﺮ‬ ‫چﯽ‬ ‫‪-‬واﺳﻪ‬
‫‪-‬ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﺁﻓﺘﺎب ﻏﺮوب ﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫اول ﺳﺨﺖ ﺣﻴﺮت ﮐﺮدی ﺑﻌﺪ از ﺧﻮدت ﺧﻨﺪﻩات ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﯽ‪:‬‬
‫ﺧﻮدﻣﻢ!‬ ‫ک‬
‫اﺧﺘﺮ ِ‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‬ ‫ﺧﻴﺎل‬ ‫‪-‬هﻤﻪاش‬
‫‪-‬راﺳﺘﺶ ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ﻇﻬﺮ ﺑﺎﺷﺪ هﻤﻪ ﻣﯽداﻧﻨﺪ ﺗﻮ ﻓﺮاﻧﺴﻪ ﺗﺎزﻩ ﺁﻓﺘﺎب دارد ﻏﺮوب ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﮐﺎﻓﯽ اﺳﺖ ﺁدم ﺑﺘﻮاﻧﺪ در‬
‫ﻳﮏ دﻗﻴﻘﻪ ﺧﻮدش را ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺑﻪ ﻓﺮاﻧﺴﻪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻏﺮوب ﺁﻓﺘﺎب را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻓﺮاﻧﺴﻪ ﮐﺠﺎ اﻳﻦﺟﺎ ﮐﺠﺎ! اﻣﺎ رو‬
‫اﺧﺘﺮک ﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁن ﮐﻮچﮑﯽ اﺳﺖ هﻤﻴﻦﻗﺪر ﮐﻪ چﻨﺪ ﻗﺪﻣﯽ ﺻﻨﺪﻝﻴﺖ را ﺟﻠﻮ ﺑﮑﺸﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ هﺮﻗﺪر دﻝﺖ ﺧﻮاﺳﺖ ﻏﺮوب‬
‫ﮐﻨﯽ‪.‬‬ ‫ﺗﻤﺎﺷﺎ‬
‫ﮐﺮدم!‬ ‫ﺗﻤﺎﺷﺎ‬ ‫را‬ ‫ﺁﻓﺘﺎب‬ ‫ﻏﺮوب‬ ‫ﺑﺎر‬ ‫ﺳﻪ‬ ‫و‬ ‫چﻬﻞ‬ ‫روز‬ ‫‪-‬ﻳﮏ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺑﻌﺪ‬ ‫ﮐﻤﯽ‬ ‫و‬
‫‪-‬ﺧﻮدت ﮐﻪ ﻣﯽداﻧﯽ‪ ...‬وﻗﺘﯽ ﺁدم ﺧﻴﻠﯽ دﻝﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ از ﺗﻤﺎﺷﺎی ﻏﺮوب ﻝﺬت ﻣﯽﺑﺮد‪.‬‬
‫‪-‬ﭘﺲ ﺧﺪا ﻣﯽداﻧﺪ ﺁن روز چﻬﻞ و ﺳﻪ ﻏﺮوﺑﻪ چﻪﻗﺪر دﻝﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻩ‪.‬‬

‫اﻣﺎ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺟﻮاﺑﻢ را ﻧﺪاد‪.‬‬

‫‪٧‬‬
‫روز ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺎز ﺳ ِﺮ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ از ﻳﮏ راز دﻳﮕﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺳﺮ در ﺁوردم‪ .‬ﻣﺜﻞ چﻴﺰی ﮐﻪ ﻣﺪتﻩا ﺗﻮ دﻝﺶ ﺑﻪاش‬
‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫از‬ ‫ﻣﻘﺪﻣﻪ‬ ‫ﺑﯽ‬ ‫ﻳﮏهﻮ‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ‬ ‫ﮐﺮدﻩ‬ ‫ﻓﮑﺮ‬
‫ﻣﯽﺧﻮرد؟‬ ‫هﻢ‬ ‫را‬ ‫هﺎ‬ ‫ﮔﻞ‬ ‫ﺑﺨﻮرد‬ ‫را‬ ‫هﺎ‬ ‫ُﺑﺘّﻪ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫‪-‬ﮔﻮﺳﻔﻨﺪی‬
‫ﻣﯽﺧﻮرد‪.‬‬ ‫ﺑﻴﺎﻳﺪ‬ ‫ﮔﻴﺮش‬ ‫هﺮچﻪ‬ ‫‪-‬ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ‬
‫دارﻧﺪ؟‬ ‫ﺧﺎر‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫هﻢ‬ ‫را‬ ‫ﮔﻞهﺎﻳﯽ‬ ‫‪-‬ﺣﺘﺎ‬
‫دارﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﺎر‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫هﻢ‬ ‫را‬ ‫ﮔﻞهﺎﻳﯽ‬ ‫ﺣﺘﺎ‬ ‫‪-‬ﺁرﻩ‪،‬‬
‫‪-‬ﭘﺲ ﺧﺎرهﺎ ﻓﺎﻳﺪﻩﺷﺎن چﻴﺴﺖ؟‬

‫ﺖ ﻣﻮﺗﻮر ﺑﻮدم‪ .‬از اﻳﻦ ﮐﻪ ﻳﻮاش ﻳﻮاش ﺑﻮ ﻣﯽﺑﺮدم‬


‫ﻣﻦ چﻪ ﻣﯽداﻧﺴﺘﻢ؟ ﻳﮑﯽ از ﺁن‪ :‬ﺳﺨﺖ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺑﺎز ﮐﺮدن ﻳﮏ ﻣﻬﺮﻩی ﺳﻔ ِ‬
‫ﯽ ﮐﺎر ﺑﻪ ﺁن ﺳﺎدﮔﯽهﺎ هﻢ ﮐﻪ ﺧﻴﺎل ﻣﯽﮐﺮدم ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺮج زهﺮﻣﺎر ﺷﺪﻩﺑﻮدم و ذﺧﻴﺮﻩی ﺁﺑﻢ هﻢ ﮐﻪ داﺷﺖ ﺗﻪ ﻣﯽﮐﺸﻴﺪ‬ ‫ﺧﺮاﺑ ِ‬
‫ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬ ‫وﺣﺸﺘﻢ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺑﻴﺶﺗﺮ‬
‫‪-‬ﭘﺲ ﺧﺎرهﺎ ﻓﺎﻳﺪﻩﺷﺎن چﺴﻴﺖ؟‬

‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ وﻗﺘﯽ ﺳﻮاﻝﯽ را ﻣﯽﮐﺸﻴﺪ وﺳﻂ دﻳﮕﺮ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻔﺘﯽهﺎ دﺳﺖ ﺑﺮ ﻧﻤﯽداﺷﺖ‪ .‬ﻣﻬﺮﻩ ﭘﺎک ﮐﻼﻓﻪام ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﮐﻪ‪:‬‬ ‫ﭘﺮاﻧﺪم‬ ‫ﺳﺮﺳﺮی‬ ‫ﺟﻮر‬ ‫هﻤﻴﻦ‬
‫‪-‬ﺧﺎرهﺎ ﺑﻪ درد هﻴﭻ ﮐﻮﻓﺘﯽ ﻧﻤﯽﺧﻮرﻧﺪ‪ .‬ﺁنهﺎ ﻓﻘﻂ ﻧﺸﺎﻧﻪی ﺑﺪﺟﻨﺴﯽ ﮔﻞهﺎ هﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ِ -‬د!‬
‫ﮐﻪ‪:‬‬ ‫درﺁﻣﺪ‬ ‫ﮐﻴﻨﻪ‬ ‫ﺟﻮر‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫ﺳﮑﻮت‬ ‫ﻝﺤﻈﻪﻳﯽ‬ ‫از‬ ‫ﭘﺲ‬ ‫و‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪12‬‬


‫‪-‬ﺣﺮﻓﺖ را ﺑﺎور ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ! ﮔﻞهﺎ ﺿﻌﻴﻔﻨﺪ‪ .‬ﺑﯽ ﺷﻴﻠﻪﭘﻴﻠﻪاﻧﺪ‪ .‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻳﮏ ﺟﻮری ﺗ ِﻪ دل ﺧﻮدﺷﺎن را ﻗﺮص ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﺳﺖ‬
‫ک وﺣﺸﺖﺁوری ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ‪...‬‬ ‫ﮐﻪ ﺧﻴﺎل ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﺁن ﺧﺎرهﺎ چﻴ ِﺰ ﺗﺮﺳﻨﺎ ِ‬

‫ﻻم ﺗﺎ ﮐﺎم ﺑﻪاش ﺟﻮاب ﻧﺪادم‪ .‬در ﺁن ﻝﺤﻈﻪ داﺷﺘﻢ ﺗﻮ دﻝﻢ ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ‪» :‬اﮔﺮ اﻳﻦ ﻣﻬﺮﻩی ﻝﻌﻨﺘﯽ هﻤﻴﻦ ﺟﻮر ﺑﺨﻮاهﺪ ﻝﺞ ﮐﻨﺪ ﺑﺎ‬
‫ﻳﮏ ﺿﺮﺑﻪی چﮑﺶ ﺣﺴﺎﺑﺶ را ﻣﯽرﺳﻢ‪ «.‬اﻣﺎ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ دوﺑﺎرﻩ اﻓﮑﺎرم را ﺑﻪ هﻢ رﻳﺨﺖ‪:‬‬
‫ﮔﻞهﺎ‪...‬‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯽ‬ ‫ﻓﮑﺮ‬ ‫‪-‬ﺗﻮ‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫ﺑﯽﺗﻮﺟﻪ‬ ‫ﺟﻮر‬ ‫هﻤﺎن‬ ‫ﺑﺎز‬ ‫ﻣﻦ‬
‫‪-‬ای داد ﺑﻴﺪاد! ای داد ﺑﻴﺪاد! ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻦ هﻴﭻ ﮐﻮﻓﺘﯽ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ! ﺁﺧﺮ ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺘﺎر هﺰار ﻣﺴﺎﻝﻪی ﻣﻬﻢﺗﺮ از ﺁﻧﻢ!‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫و‬ ‫ﮐﺮد‬ ‫ﻧﮕﺎهﻢ‬ ‫واج‬ ‫و‬ ‫هﺎج‬
‫‪-‬ﻣﺴﺎﻝﻪی ﻣﻬﻢ!‬

‫ﻣﺮا ﻣﯽدﻳﺪ ﮐﻪ چﮑﺶ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﺎ دﺳﺖ و ﺑﺎ ِل ﺳﻴﺎﻩ روی چﻴﺰی ﮐﻪ ﺧﻴﻠﯽ هﻢ ﺑﻪ ﻧﻈﺮش زﺷﺖ ﻣﯽﺁﻣﺪ ﺧﻢ ﺷﺪﻩام‪.‬‬
‫ﻣﯽزﻧﯽ!‬ ‫ﺣﺮف‬ ‫ﺑﺰرگهﺎ‬ ‫ﺁدم‬ ‫‪-‬ﻣﺜﻞ‬
‫ﻣﯽﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺑﯽرﺣﻤﺎﻧﻪ‬ ‫ﺟﻮر‬ ‫هﻤﻴﻦ‬ ‫او‬ ‫اﻣﺎ‬ ‫ﺷﺪم‬ ‫ﺧﺠﻞ‬ ‫ﺣﺮف‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫ن‬
‫ﺷﻨﻴﺪ ِ‬ ‫از‬
‫ﻣﯽﮐﻨﯽ!‬ ‫ﻗﺎﺗﯽ‬ ‫را‬ ‫چﻴﺰ‬ ‫هﻤﻪ‬ ‫ﻣﯽرﻳﺰی‪...‬‬ ‫هﻢ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫را‬ ‫چﻴﺰ‬ ‫هﻤﻪ‬ ‫‪-‬ﺗﻮ‬
‫ﺣﺴﺎﺑﯽ از ﮐﻮرﻩ در رﻓﺘﻪﺑﻮد‪.‬‬

‫ﻣﯽﺟﻨﺒﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎد‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫ﻃﻼﺉﻴﺶ‬ ‫ﻃﻼﻳﯽ‬ ‫ﻣﻮهﺎی‬


‫‪-‬اﺧﺘﺮﮐﯽ را ﺳﺮاغ دارم ﮐﻪ ﻳﮏ ﺁﻗﺎ ﺳﺮخ روﺉﻪ ﺗﻮش زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬او هﻴﭻ وﻗﺖ ﻳﮏ ﮔﻞ را ﺑﻮ ﻧﮑﺮدﻩ‪ ،‬هﻴﭻ وﻗﺖ ﻳﮏ‬
‫ﺳﺘﺎرﻩرا ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻧﮑﺮدﻩ هﻴﭻ وﻗﺖ ﮐﺴﯽ را دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻪ هﻴﭻ وﻗﺖ ﺟﺰ ﺟﻤﻊ زدن ﻋﺪدهﺎ ﮐﺎری ﻧﮑﺮدﻩ‪ .‬او هﻢ ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﺻﺒﺢ‬
‫ﺗﺎ ﺷﺐ ﮐﺎرش هﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪» :‬ﻣﻦ ﻳﮏ ﺁدم ﻣﻬﻤﻢ! ﻳﮏ ﺁدم ﻣﻬﻤﻢ!« اﻳﻦ را ﺑﮕﻮﻳﺪ و از ﻏﺮور ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑﺎد ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫اﺳﺖ!‬ ‫ﻗﺎرچ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪،‬‬ ‫ﺁدم‬ ‫او‬ ‫ﮐﺮدﻩ‪:‬‬ ‫ﺧﻴﺎل‬ ‫اﻣﺎ‬
‫چﯽ؟‬ ‫‪-‬ﻳﮏ‬

‫ﻗﺎرچ!‬ ‫‪-‬ﻳﮏ‬
‫ﺷﺪﻩﺑﻮد‪:‬‬ ‫ﺳﻔﻴﺪ‬ ‫ﮔﭻ‬ ‫ﻣﺜﻞ‬ ‫ﺧﺸﻢ‬ ‫ﻓﺮط‬ ‫از‬ ‫رﻧﮕﺶ‬ ‫دﻳﮕﺮ‬ ‫ﺣﺎﻻ‬
‫‪-‬ﮐﺮورهﺎ ﺳﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻞهﺎ ﺧﺎر ﻣﯽﺳﺎزﻧﺪ و ﺑﺎ وﺟﻮد اﻳﻦ ﮐﺮورهﺎ ﺳﺎل اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮّﻩهﺎ ﮔﻞهﺎ را ﻣﯽﺧﻮرﻧﺪ‪ .‬ﺁن وﻗﺖ هﻴﭻ‬
‫ﺖ ﺧﺪا ﺑﻪ هﻴﭻ دردی ﻧﻤﯽﺧﻮرﻧﺪ اﻳﻦ ﻗﺪر ﺑﻪ ﺧﻮدﺷﺎن‬
‫ﻦ ﺧﺎرهﺎﻳﯽ ﮐﻪ هﻴﭻ وﻗ ِ‬ ‫ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﺁدم ﺑﺪاﻧﺪ ﭘﺲ چﺮا ﮔﻞهﺎ واﺳﻪ ﺳﺎﺧﺘ ِ‬
‫ی ﺷﮑﻢﮔﻨﺪﻩ‬ ‫زﺣﻤﺖ ﻣﯽدهﻨﺪ؟ ﺟﻨﮓ ﻣﻴﺎن ﺑﺮّﻩهﺎ و ﮔﻞهﺎ هﻴﭻ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ؟ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع از ﺁن ﺟﻤﻊ زدنهﺎی ﺁﻗﺎ ﺳﺮخروﺉﻪ ِ‬
‫ﻣﻬﻢﺗﺮ و ﺟﺪیﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ؟ اﮔﺮ ﻣﻦ ﮔﻠﯽ را ﺑﺸﻨﺎﺳﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ هﻤﻪی دﻧﻴﺎ ﺗﮏ اﺳﺖ و ﺟﺰ رو اﺧﺘﺮک ﺧﻮدم هﻴﭻ ﺟﺎی دﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪا‬
‫ﻧﻤﻴﺸﻪ و ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﻳﮏ روز ﺻﺒﺢ ﻳﮏ ﺑﺮّﻩ ﮐﻮچﻮﻝﻮ‪ ،‬ﻣﻔﺖ و ﻣﺴﻠﻢ‪ ،‬ﺑﯽ اﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﺪ چﻪﮐﺎر دارد ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺿﺮب‬
‫ﭘﺎک از ﻣﻴﺎن ﺑﺒﺮدش چﯽ؟ ﻳﻌﻨﯽ اﻳﻦ هﻢ هﻴﭻ اهﻤﻴﺘﯽ ﻧﺪارد؟ اﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﮔﻠﯽ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﮐﺮورهﺎ و ﮐﺮورهﺎ‬
‫ﺳﺘﺎرﻩ ﻓﻘﻂ ﻳﮏ داﻧﻪ ازش هﺴﺖ واﺳﻪ اﺣﺴﺎس وﺷﺒﺨﺘﯽ هﻤﻴﻦ ﻗﺪر ﺑﺲ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﮕﺎهﯽ ﺑﻪ ﺁن هﻤﻪ ﺳﺘﺎرﻩ ﺑﻴﻨﺪازد و ﺑﺎ‬
‫ﺧﻮدش ﺑﮕﻮﻳﺪ‪» :‬ﮔﻞ ﻣﻦ ﻳﮏ ﺟﺎﻳﯽ ﻣﻴﺎن ﺁن ﺳﺘﺎرﻩهﺎﺳﺖ«‪ ،‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﺮّﻩ ﮔﻞ را ﺑﺨﻮرد ﺑﺮاﻳﺶ ﻣﺜﻞ اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﮑﻬﻮ ﺗﻤﺎم‬
‫ﻧﺪارد؟‬ ‫اهﻤﻴﺘﯽ‬ ‫هﻴﭻ‬ ‫هﻢ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫ﻳﻌﻨﯽ‬ ‫ﺑﺸﻮﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﺎﻣﻮش‬ ‫و‬ ‫ﮐﻨﻨﺪ‬ ‫ِﭘﺘّﯽ‬ ‫ﺳﺘﺎرﻩهﺎ‬ ‫ﺁن‬
‫دﻳﮕﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ چﻴﺰی ﺑﮕﻮﻳﺪ و ﻧﺎﮔﻬﺎن ِهﻖ هِﻖ ﮐﻨﺎن زد زﻳﺮ ﮔﺮﻳﻪ‪.‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪13‬‬


‫ﺣﺎﻻ دﻳﮕﺮ ﺷﺐ ﺷﺪﻩﺑﻮد‪ .‬اﺳﺒﺎب و اﺑﺰارم را ﮐﻨﺎر اﻧﺪاﺧﺘﻪﺑﻮدم‪ .‬دﻳﮕﺮ چﮑﺶ و ﻣﻬﺮﻩ و ﺗﺸﻨﮕﯽ و ﻣﺮگ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻣﻀﺤﮏ‬
‫ﻣﯽﺁﻣﺪ‪ .‬رو ﺳﺘﺎرﻩای‪ ،‬رو ﺳﻴﺎرﻩای‪ ،‬رو ﺳﻴﺎرﻩی ﻣﻦ‪ ،‬زﻣﻴﻦ‪ ،‬ﺷﻬﺮﻳﺎ ِر ﮐﻮچﻮﻝﻮﻳﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺣﺘﻴﺎج ﺑﻪ دﻝﺪاری داﺷﺖ! ﺑﻪ‬
‫ﺁﻏﻮﺷﺶ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻣﺜﻞ ﮔﻬﻮارﻩ ﺗﺎﺑﺶ دادم ﺑﻪاش ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬ﮔﻠﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ دوﺳﺖ داری ﺗﻮ ﺧﻄﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺧﻮدم واﺳﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪت ﻳﮏ‬
‫ﭘﻮزﻩﺑﻨﺪ ﻣﯽﮐﺸﻢ‪ ...‬ﺧﻮدم واﺳﻪ ﮔﻔﺖ ﻳﮏ ﺗﺠﻴﺮ ﻣﯽﮐﺸﻢ‪ ...‬ﺧﻮدم‪ «...‬ﺑﻴﺶ از اﻳﻦ ﻧﻤﯽداﻧﺴﺘﻢ چﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ‪ .‬ﺧﻮدم را ﺳﺨﺖ‬
‫چُﻠﻤَﻦ و ﺑﯽ دﺳﺖ و ﭘﺎ ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‬ﻧﻤﯽداﻧﺴﺘﻢ چﻪﻃﻮر ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮدم را ﺑﻪاش ﺑﺮﺳﺎﻧﻢ ﻳﺎ ﺑﻪاش ﺑﭙﻴﻮﻧﺪم‪ p...‬چﻪ دﻳﺎر‬
‫اﺳﺮارﺁﻣﻴﺰی اﺳﺖ دﻳﺎر اﺷﮏ!‬

‫‪٨‬‬
‫ﮐﺮدم‪:‬‬ ‫ﭘﻴﺪا‬ ‫زود‬ ‫ﺧﻴﻠﯽ‬ ‫را‬ ‫ﮔﻞ‬ ‫ﺁن‬ ‫ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ‬ ‫راﻩ‬
‫ک ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ هﻤﻴﺸﻪ ﻳﮏ ﻣﺸﺖ ﮔﻞهﺎی ﺧﻴﻠﯽ ﺳﺎدﻩ در ﻣﯽﺁﻣﺪﻩ‪ .‬ﮔﻞهﺎﻳﯽ ﺑﺎ ﻳﮏ ردﻳﻒ ﮔﻠﺒﺮگ ﮐﻪ ﺟﺎی چﻨﺪاﻧﯽ‬ ‫ﺗﻮ اﺧﺘﺮ ِ‬
‫ﻧﻤﯽﮔﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬دﺳﺖ و ﭘﺎﮔﻴ ِﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽﺷﺪﻩ‪ .‬ﺻﺒﺤﯽ ﺳﺮ و ﮐﻠﻪﺷﺎن ﻣﻴﺎن ﻋﻠﻒهﺎ ﭘﻴﺪا ﻣﯽﺷﺪﻩ ﺷﺐ از ﻣﻴﺎن ﻣﯽرﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ‬
‫ﮏ‬
‫ﻳﮑﯽ ﻳﮏ روز از داﻧﻪای ﺟﻮاﻧﻪ زدﻩ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﺪا ﻣﯽداﻧﺴﺖ از ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ رود و ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺎ ﺟﺎن و دل از اﻳﻦ ﺷﺎﺧ ِ‬
‫ع ﺗﺎزﻩای از ﺑﺎﺉﻮﺑﺎب ﺑﺎﺷﺪ‬
‫ﻧﺎزﮐﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ هﻴﭻ ﮐﺪام از ﺷﺎﺧﮏهﺎی دﻳﮕﺮ ﻧﻤﯽرﻓﺖ ﻣﻮاﻇﺒﺖ ﮐﺮدﻩﺑﻮد‪ .‬ﺑﻌﻴﺪ ﺑﻨﻮد ﮐﻪ اﻳﻦ هﻢ ﻧﻮ ِ‬
‫اﻣﺎ ﺑﺘﻪ ﺧﻴﻠﯽ زود از رﺷﺪ ﺑﺎزﻣﺎﻧﺪ و دﺳﺖﺑﻪﮐﺎ ِر ﺁوردن ﮔﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﻪ ﻣﻮﻗ ِﻊ ﻧﻴﺶ زدن ﺁن ﻏﻨﭽﻪی ﺑﺰرگ‬
‫ﺣﺎﺿﺮ و ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻮد ﺑﻪ دﻝﺶ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ چﻴﺰ ﻣﻌﺠﺰﻩﺁﺳﺎﻳﯽ از ﺁن ﺑﻴﺮون ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﮔﻞ ﺗﻮ ﭘﻨﺎ ِﻩ ﺧﻮاﺑﮕﺎ ِﻩ ﺳﺒﺰش ﺳﺮ ﻓﺮﺻﺖ‬
‫دﺳﺖ اﻧﺪﮐﺎر ﺧﻮدﺁراﻳﯽ ﺑﻮد ﺗﺎ هﺮچﻪ زﻳﺒﺎﺗﺮ ﺟﻠﻮﻩﮐﻨﺪ‪ .‬رﻧﮓهﺎﻳﺶ را ﺑﺎ وﺳﻮاس ﺗﻤﺎم اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽﮐﺮد ﺳﺮ ﺻﺒﺮ ﻝﺒﺎس‬
‫ﻣﯽﭘﻮﺷﻴﺪ و ﮔﻠﺒﺮگهﺎ را ﻳﮑﯽ ﻳﮑﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﯽﺑﺴﺖ‪ .‬دﻝﺶ ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﺷﻘﺎﻳﻖهﺎ ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻪی ﻣﭽﺎﻝﻪ و ﭘﺮ چﺮوک‬
‫ﺑﻴﺮون ﺑﻴﺎﻳﺪ‪.‬‬

‫ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺟﺰ در اوج درﺧﺸﻨﺪﮔﯽ زﻳﺒﺎﺉﻴﺶ رو ﻧﺸﺎن ﺑﺪهﺪ!‪...‬‬

‫ﺶ ﭘﺮ راز و رﻣﺰش روزهﺎ و روزهﺎ ﻃﻮل ﮐﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺁن ﮐﻪ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻳﮏ روز ﺻﺒﺢ‬


‫هﻮﻩ‪ ،‬ﺑﻠﻪ ﻋﺸﻮﻩﮔﺮی ﺗﻤﺎم ﻋﻴﺎر ﺑﻮد! ﺁراﻳ ِ‬
‫درﺳﺖ ﺑﺎ ﺑﺮ ﺁﻣﺪن ﺁﻓﺘﺎب ﻧﻘﺎب از چﻬﺮﻩ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺎ اﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁن هﻤﻪ دﻗﺖ و ﻇﺮاﻓﺖ روی ﺁراﻳﺶ و ﭘﻴﺮاﻳﺶ ﺧﻮدش ﮐﺎر‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺧﻤﻴﺎزﻩﮐﺸﺎن‬ ‫ﺑﻮد‬ ‫ﮐﺮدﻩ‬
‫‪-‬اوﻩ‪ ،‬ﺗﺎزﻩ هﻤﻴﻦ ﺣﺎﻻ از ﺧﻮاب ﭘﺎ ﺷﺪﻩام‪ ...‬ﻋﺬر ﻣﯽﺧﻮاهﻢ ﮐﻪ ﻣﻮهﺎم اﻳﻦ ﺟﻮر ﺁﺷﻔﺘﻪاﺳﺖ‪...‬‬

‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮ ﺧﻮدش را ﺑﮕﻴﺮد و از ﺳﺘﺎﻳﺶ او ﺧﻮدداری ﮐﻨﺪ‪:‬‬


‫زﻳﺒﺎﺉﻴﺪ!‬ ‫چﻪﻗﺪر‬ ‫‪-‬وای‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻧﺮﻣﯽ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﮔﻞ‬
‫ﺁﻣﺪﻳﻢ‪...‬‬ ‫دﻧﻴﺎ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﻝﺤﻈﻪ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫ﺁﻓﺘﺎب‬ ‫و‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﻧﻪ؟‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫‪-‬چﺮا‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺷﺴﺘﺶ ﺧﺒﺮدار ﺷﺪ ﮐﻪ ﻃﺮف ﺁنﻗﺪرهﺎ هﻢ اهﻞ ﺷﮑﺴﺘﻪﻧﻔﺴﯽ ﻧﻴﺴﺖ اﻣﺎ راﺳﺘﯽ ﮐﻪ چﻪﻗﺪر هﻴﺠﺎن اﻧﮕﻴﺰ‬
‫ﺑﻮد!‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪14‬‬


‫ﺑﮑﻨﻴﺪ‪.‬‬ ‫ﻓﮑﺮی‬ ‫ﺑﺮاﻳﻢ‬ ‫زﺣﻤﺖ‬ ‫ﺑﯽ‬ ‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﺎﺷﺘﺎﻳﯽ‬ ‫ﺧﻮردن‬ ‫وﻗﺖ‬ ‫ﻧﻈﺮم‬ ‫‪-‬ﺑﻪ‬

‫و ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮی ﻣﺸﻮش و در هﻢ ﻳﮏ ﺁﺑﭙﺎش ﺁب ﺧﻨﮏ ﺁوردﻩ ﺑﻪ ﮔﻞ دادﻩﺑﻮد‪.‬‬

‫ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺴﺎب‪ ،‬هﻨﻮزهﻴﭽﯽ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎ ﺁن ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪﻳﺶ ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﯽﻧﻔﻬﻤﯽ از ﺿﻌﻔﺶ ﺁب ﻣﯽﺧﻮرد دل او را ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺜﻼ‬

‫ﻳﮏ روز ﮐﻪ داﺷﺖ راﺟﻊ ﺑﻪ چﻬﺎرﺗﺎ ﺧﺎرش ﺣﺮف ﻣﯽزد ﻳﮏهﻮ در ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮد ﮐﻪ‪:‬‬
‫ﺳﺮاﻏﻢ!‬ ‫ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ‬ ‫ﺗﻴﺰﺷﺎن‬ ‫چﻨﮕﺎلهﺎی‬ ‫ﺁن‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫ﺑﺒﺮهﺎ‬ ‫‪-‬ﻧﮑﻨﺪ‬
‫ﮐﻪ‪:‬‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪﺑﻮد‬ ‫اﻳﺮاد‬ ‫ازش‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻋﻠﻒﺧﻮار‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺒﺮهﺎ‬ ‫ﺗﺎزﻩ‬ ‫ﻧﻤﯽرﺳﺪ‪.‬‬ ‫هﻢ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺒﺮ‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫اﺧﺘﺮک‬ ‫‪-‬ﺗﻮ‬
‫ﺑﻮد‪:‬‬ ‫دادﻩ‬ ‫ﺟﻮاب‬ ‫ﮔﻼﻳﻪ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﮔﻞ‬
‫ﻧﻴﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻋﻠﻒ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫‪-‬ﻣﻦ‬
‫ﺑﻮد‪:‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻪ‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬ ‫و‬
‫ﻣﯽﺧﻮاهﻢ‪...‬‬ ‫‪-‬ﻋﺬر‬
‫‪-‬ﻣﻦ از ﺑﺒﺮهﺎ هﻴﭻ ﺗﺮﺳﯽ ﻧﺪارم اﻣﺎ از ﺟﺮﻳﺎن هﻮا وﺣﺸﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺗﻮ دﺳﺘﮕﺎﻩﺗﺎن ﺗﺠﻴﺮ ﺑﻪ هﻢ ﻧﻤﯽرﺳﺪ؟‬

‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺗﻮ دﻝﺶ ﮔﻔﺖ‪» :‬وﺣﺸﺖ از ﺟﺮﻳﺎن هﻮا‪ ...‬اﻳﻦ ﮐﻪ واﺳﻪ ﻳﮏ ﮔﻴﺎﻩ ﺗﻌﺮﻳﻔﯽ ﻧﺪارد‪ ...‬چﻪ ﻣﺮﻣﻮز اﺳﺖ اﻳﻦ‬
‫ﮔﻞ!«‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪15‬‬


‫‪-‬ﺷﺐ ﻣﺮا ﺑﮕﺬارﻳﺪ زﻳﺮ ﻳﮏ ﺳﺮﭘﻮش‪ .‬اﻳﻦ ﺟﺎ هﻮاش ﺧﻴﻠﯽ ﺳﺮد اﺳﺖ‪ .‬چﻪ ﺟﺎی ﺑﺪی اﻓﺘﺎدم! ﺟﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ از اﻳﻦ ﺑﻮدم‪...‬‬

‫اﻣﺎ ﺣﺮﻓﺶ را ﺧﻮردﻩ ﺑﻮد‪ .‬ﺁﺧﺮ‪ ،‬ﺁﻣﺪﻧﺎ هﻨﻮز ﺑﻪ ﺷﮑﻞ داﻧﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪﺑﺎﺷﺪ دﻧﻴﺎهﺎی دﻳﮕﺮی را‬
‫ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ‪ .‬ﺷﺮمﺳﺎر از اﻳﻦ ﮐﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺳﺮ ﺑﻪ هﻢ ﺑﺎﻓﺘﻦ دروﻏﯽ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺁﺷﮑﺎری ﻣﭽﺶ ﮔﻴﺮﺑﻴﻔﺘﺪ دو ﺳﻪ ﺑﺎر ﺳﺮﻓﻪ ﮐﺮدﻩ‬
‫ﺷﻮد‪:‬‬ ‫ﻳﺎدﺁور‬ ‫ﺑﻪاش‬ ‫را‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬ ‫اهﻤﺎ ِل‬ ‫ﺗﺎ‬ ‫ﺑﻮد‬
‫ﭘﺲ؟‬ ‫ﮐﻮ‬ ‫‪-‬ﺗﺠﻴﺮ‬
‫ﻣﯽﮐﺮدﻳﺪ!‬ ‫ﺻﺤﺒﺖ‬ ‫داﺷﺘﻴﺪ‬ ‫ﺷﻤﺎ‬ ‫اﻣﺎ‬ ‫ﻣﯽرﻓﺘﻢ‬ ‫‪-‬داﺷﺘﻢ‬
‫و ﺑﺎ وﺟﻮد اﻳﻦ زورﮐﯽ ﺑﻨﺎ ﮐﺮدﻩﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﺮﻓﻪ ﮐﺮدن ﺗﺎ او اﺣﺴﺎس ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺑﻪ اﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺎ هﻤﻪی ﺣﺴﻦ ﻧﻴّﺘﯽ ﮐﻪ از ﻋﺸﻘﺶ ﺁب ﻣﯽﺧﻮرد هﻤﺎن اول ﮐﺎر ﺑﻪ او ﺑﺪ ﮔﻤﺎن ﺷﺪﻩﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺣﺮفهﺎی ﺑﯽ ﺳﺮ و ﺗﻬﺶ را ﺟﺪی ﮔﺮﻓﺘﻪﺑﻮد و ﺳﺨﺖ اﺣﺴﺎس ﺷﻮرﺑﺨﺘﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬

‫ﻳﮏ روز دردِدل ﮐﻨﺎن ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺣﻘﺶ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺣﺮفهﺎش ﮔﻮش ﻧﻤﯽدادم‪ .‬هﻴﭻ وﻗﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺣﺮف ﮔﻞهﺎ ﮔﻮش داد‪ .‬ﮔﻞ‬
‫را ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺉﻴﺪ و ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﺮد‪ .‬ﮔ ِﻞ ﻣﻦ ﺗﻤﺎ ِم اﺧﺘﺮﮐﻢ را ﻣﻌﻄﺮ ﻣﯽﮐﺮد ﮔﻴﺮم ﻣﻦ ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮدم چﻪﺟﻮری از ﺁن ﻝﺬت ﺑﺒﺮم‪ .‬ﻗﻀﻴﻪی‬
‫چﻨﮕﺎلهﺎی ﺑﺒﺮ ﮐﻪ ﺁن ﺟﻮر َدﻣَﻐﻢ ﮐﺮدﻩﺑﻮد ﻣﯽﺑﺎﻳﺴﺖ دﻝﻢ را ﻧﺮم ﮐﺮدﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪«...‬‬

‫ﻳﮏ روز دﻳﮕﺮ هﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺁن روزهﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻢ چﻴﺰی ﺑﻔﻬﻤﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺴﺖ روی ﮐﺮد و ﮐﺎ ِر او در ﺑﺎرﻩاش ﻗﻀﺎوت‬
‫ﻣﯽﮐﺮدم ﻧﻪ روی ﮔﻔﺘﺎرش‪ ...‬ﻋﻄﺮﺁﮔﻴﻨﻢ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬دﻝﻢ را روﺷﻦ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﻧﻤﯽﺑﺎﻳﺴﺖ ازش ﺑﮕﺮﻳﺰم‪ .‬ﻣﯽﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﻪ ﻣﻬﺮ و‬
‫ﺖ ﺁن ﮐﻠﮏهﺎی ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪاش ﭘﻨﻬﺎن ﺑﻮد ﭘﯽ ﻣﯽﺑﺮدم‪ .‬ﮔﻞهﺎ ُﭘﺮَﻧﺪ از اﻳﻦ ﺟﻮر ﺗﻀﺎدهﺎ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﺐ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻣﻦ‬ ‫ﻣﺤﺒﺘﯽ ﮐﻪ ﭘﺸ ِ‬
‫ﺧﺎمﺗﺮ از ﺁن ﺑﻮدم ﮐﻪ را ِﻩ دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﺶ را ﺑﺪاﻧﻢ!«‪.‬‬

‫‪٩‬‬
‫ﮔﻤﺎن ﮐﻨﻢ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺮای ﻓﺮارش از ﻣﻬﺎﺟﺮت ﭘﺮﻧﺪﻩهﺎی وﺣﺸﯽ اﺳﺘﻔﺎدﻩ ﮐﺮد‪.‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪16‬‬


‫ﺻﺒﺢ روز ﺣﺮﮐﺖ‪ ،‬اﺧﺘﺮﮐﺶ را ﺁن ﺟﻮر ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد‪ ،‬ﺁﺗﺶﻓﺸﺎنهﺎی ﻓﻌﺎﻝﺶ را ﺑﺎ دﻗﺖ ﭘﺎک و دودﻩﮔﻴﺮی ﮐﺮد‪:‬‬

‫دو ﺗﺎ ﺁﺗﺶﻓﺸﺎن ﻓﻌﺎل داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺮای ﮔﺮم ﮐﺮدن ﻧﺎﺷﺘﺎﻳﯽ ﺧﻴﻠﯽ ﺧﻮب ﺑﻮد‪ .‬ﻳﮏ‬
‫ﺁﺗﺶﻓﺸﺎن ﺧﺎﻣﻮش هﻢ داﺷﺖ‪ .‬ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮدش »ﺁدم ﮐﻒ دﺳﺘﺶ را ﮐﻪ ﺑﻮ ﻧﮑﺮدﻩ!« اﻳﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺁﺗﺶﻓﺸﺎن ﺧﺎﻣﻮش را‬
‫هﻢ ﭘﺎک ﮐﺮد‪ .‬ﺁﺗﺶﻓﺸﺎن ﮐﻪ ﭘﺎک ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺮﺗﺐ و ﻳﮏ هﻮا ﻣﯽﺳﻮزد و ﻳﮏهﻮ ﮔُﺮ ﻧﻤﯽزﻧﺪ‪ .‬ﺁﺗﺶﻓﺸﺎن هﻢ ﻋﻴﻦهﻮ ﺑﺨﺎری‬
‫ﻳﮏهﻮ َاﻝُﻮ ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬اﻝﺒﺘﻪ ﻣﺎ رو ﺳﻴﺎرﻩﻣﺎن زﻣﻴﻦ ﮐﻮچﮏﺗﺮ از ﺁن هﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺁﺗﺶﻓﺸﺎنهﺎﻣﺎن را ﭘﺎک و دودﻩﮔﻴﺮی ﮐﻨﻴﻢ و‬
‫ﺑﺮای هﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎهﯽ ﺁن ﺟﻮر اﺳﺒﺎب زﺣﻤﺖﻣﺎن ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺎ دلِﮔﺮﻓﺘﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻬﺎلهﺎی ﺑﺎﺉﻮﺑﺎب را هﻢ رﻳﺸﻪﮐﻦ ﮐﺮد‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮد دﻳﮕﺮ هﻴﭻ وﻗﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﮔﺮدد‪ .‬اﻣﺎ‬
‫ﯽ هﺮ روزﻩ ُﮐﻠّﯽ ﻝﺬت ﺑﺮد ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁب را ﭘﺎی ﮔﻞ داد و ﺧﻮاﺳﺖ‬ ‫ﺁن روز ﺻﺒﺢ ﮔﺮچﻪ از اﻳﻦ ﮐﺎرهﺎی ﻣﻌﻤﻮﻝ ِ‬
‫ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﺮازﻳﺮ‬ ‫اﺷﮑﺶ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﻧﻤﺎﻧﺪﻩﺑﻮد‬ ‫چﻴﺰی‬ ‫ﺳﺮﭘﻮش‬ ‫زﻳ ِﺮ‬ ‫ﺑﮕﺬاردش‬
‫ﻧﮕﻬﺪار!‬ ‫‪-‬ﺧﺪا‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮔﻞ‬ ‫ﺑﻪ‬
‫ﻧﺪاد‪.‬‬ ‫را‬ ‫ﺟﻮاﺑﺶ‬ ‫او‬ ‫اﻣﺎ‬
‫ﻧﮕﻬﺪار!‬ ‫‪-‬ﺧﺪا‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫دوﺑﺎرﻩ‬
‫ﮔﻞ ﺳﺮﻓﻪﮐﺮد‪ ،‬ﮔﻴﺮم اﻳﻦ ﺳﺮﻓﻪ اﺛﺮ چﺎﺉﻴﺪن ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻪ زﺑﺎن ﺁﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﺑﺎﺷﯽ‪.‬‬ ‫ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ‬ ‫ﮐﻦ‬ ‫ﺳﻌﯽ‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاهﻢ‪.‬‬ ‫ﻋﺬر‬ ‫ازت‬ ‫ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫ﻣﻐﺰ‬ ‫ﺳﺒﮏ‬ ‫‪-‬ﻣﻦ‬
‫ﺖ‬
‫از اﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﮐﻮﻓﺖ و ﺳﺮزﻧﺶهﺎی هﻤﻴﺸﮕﯽ ﺑﺮﻧﺨﻮرد ﺣﻴﺮت ﮐﺮد و ﺳﺮﭘﻮش ﺑﻪ دﺳﺖ هﺎجوواج ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬از اﻳﻦ ﻣﺤﺒ ِ‬
‫ﻧﻤﯽﺁورد‪.‬‬ ‫در‬ ‫ﺳﺮ‬ ‫ﺁرام‬
‫ﮔﻞ ﺑﻪاش ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺧﺐ دﻳﮕﺮ‪ ،‬دوﺳﺘﺖ دارم‪ .‬اﮔﺮ ﺗﻮ روﺣﺖ هﻢ از اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﺒﺮدار ﻧﺸﺪ ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻣﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬زﻳﺎد ﻣﻬﻢ‬
‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪17‬‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﻮ هﻢ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﺑﯽﻋﻘﻞ ﺑﻮدی‪ ...‬ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﺸﻮی‪ ...‬اﻳﻦ ﺳﺮﭘﻮش را هﻢ ﺑﮕﺬار ﮐﻨﺎر‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺑﻪ دردم‬
‫ﻧﻤﯽﺧﻮرد‪.‬‬
‫ﺑﺎد‪...‬‬ ‫‪-‬ﺁﺧﺮ‪،‬‬
‫‪-‬ﺁن ﻗﺪرهﺎهﻢ ﺳَﺮﻣﺎﺉﻮ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ ...‬هﻮای ﺧﻨﮏ ﺷﺐ ﺑﺮای ﺳﻼﻣﺘﻴﻢ ﺧﻮب اﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪاﻧﮑﺮدﻩ ﮔُﻠﻢ ﺁﺧﺮ‪.‬‬
‫ﺣﻴﻮاﻧﺎت‪...‬‬ ‫‪-‬ﺁﺧﺮ‬
‫‪-‬اﮔﺮ ﺧﻮاﺳﺘﻪﺑﺎﺷﻢ ﺑﺎ ﺷﺐﭘﺮﻩهﺎ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﺸﻮم ﺟﺰ اﻳﻦ ﮐﻪ دو ﺳﻪ ﺗﺎ ﮐﺮ ِم ﺣﺸﺮﻩ را ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ چﺎرﻩای ﻧﺪارم‪ .‬ﺷﺐﭘﺮﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻴﻠﯽ‬
‫ﺖ درﻧﺪﻩهﺎ هﻢ هﻴﭻ َﮐﮑَﻢ ﻧﻤﯽﮔﺰد‪» :‬ﻣﻦ‬‫ﻗﺸﻨﮓ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺟﺰ ﺁن ﮐﯽ ﺑﻪ دﻳﺪﻧﻢ ﻣﯽﺁﻳﺪ؟ ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﯽروی ﺑﻪ ﺁن دور دورهﺎ‪ .‬از ﺑﺎﺑ ِ‬
‫دارم«‪.‬‬ ‫ﭘﻨﺠﻪای‬ ‫و‬ ‫چﻨﮓ‬ ‫ﺧﻮدم‬ ‫ﺑﺮای‬ ‫هﻢ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺑﻌﺪ‬ ‫داد‪.‬‬ ‫ﻧﺸﺎن‬ ‫را‬ ‫ﺧﺎرش‬ ‫چﻬﺎرﺗﺎ‬ ‫ﺗﻤﺎم‬ ‫ﺳﺎدﮔﯽ‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫و‬
‫‪-‬دﺳﺖدﺳﺖ ﻧﮑﻦ دﻳﮕﺮ! اﻳﻦ ﮐﺎرت ﺧﻠﻖ ﺁدم را ﺗﻨﮓ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪای ﺑﺮوی ﺑﺮو!‬

‫و اﻳﻦ را ﮔﻔﺖ‪ ،‬چﻮن ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﺮﻳﻪاش را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﮔﻠﯽ ﺑﻮد ﺗﺎ اﻳﻦ ﺣﺪ ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪ‪...‬‬

‫‪١٠‬‬
‫ﺧﻮدش را در ﻣﻨﻄﻘﻪی اﺧﺘﺮکهﺎی ‪ ٣٢٩ ،٣٢٨ ،٣٢٧ ،٣٢۶ ،٣٢۵‬و ‪ ٣٣٠‬دﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ هﻢ ﺑﺮای ﺳﺮﮔﺮﻣﯽ و هﻢ‬
‫ﺑﺮای چﻴﺰﻳﺎدﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﻨﺎ ﮐﺮد ﻳﮑﯽﻳﮑﯽﺷﺎن را ﺳﻴﺎﺣﺖ ﮐﺮدن‪.‬‬

‫ک اول ﻣﺴﮑﻦ ﭘﺎدﺷﺎهﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻨﻠﯽ از ﻣﺨﻤﻞ ارﻏﻮاﻧﯽ ﻗﺎﻗﻢ ﺑﺮ اورﻧﮕﯽ ﺑﺴﻴﺎر ﺳﺎدﻩ و در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل ﭘﺮﺷﮑﻮﻩ‬ ‫اﺧﺘﺮ ِ‬
‫زد‪:‬‬ ‫داد‬ ‫اﻓﺘﺎد‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫چﺸﻤﺶ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫هﻤﻴﻦ‬ ‫و‬ ‫ﺑﻮد‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪ‬
‫رﻋﻴﺖ!‬ ‫هﻢ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫‪-‬ﺧﺐ‪،‬‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ از ﺧﻮدش ﭘﺮﺳﻴﺪ‪- :‬او ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ هﻴﭻ وﻗﺖ ﻣﺮا ﻧﺪﻳﺪﻩ چﻪ ﺟﻮری ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪم؟‬
‫دﻳﮕﺮ اﻳﻨﺶ را ﻧﺨﻮاﻧﺪﻩﺑﻮد ﮐﻪ دﻧﻴﺎﺑﺮای ﭘﺎدﺷﺎهﺎن ﺑﻪ ﻧﺤﻮ ﻋﺠﻴﺒﯽ ﺳﺎدﻩ ﺷﺪﻩ و ﺗﻤﺎم ﻣﺮدم ﻓﻘﻂ ﻳﮏ ﻣﺸﺖ رﻋﻴﺖ ﺑﻪ ﺣﺴﺎب‬
‫ﻣﯽﺁﻳﻨﺪ‪.‬‬

‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ ﮐﻪ ﻣﯽدﻳﺪ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺷﺎ ِﻩ ﮐﺴﯽ ﺷﺪﻩ و از اﻳﻦ ﺑﺎﺑﺖ ﮐﺒﮑﺶ ﺧﺮوس ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺑﻴﺎ ﺟﻠﻮ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺒﻴﻨﻴﻤﺖ‪ .‬ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ت ﭘﺎدﺷﺎهﯽ ﺗﻤﺎم اﺧﺘﺮک را درﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪﺑﻮد‪ .‬ﻧﺎچﺎر هﻤﺎن ﻃﻮر‬
‫ﯽ ﺟﺎﻳﯽ ﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ اﻣﺎ ﺷﻨ ِﻞ ﻗﺎﻗ ِﻢ ﺣﻀﺮ ِ‬‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺎ چﺸﻢ ﭘ ِ‬
‫اﻓﺘﺎد‪.‬‬ ‫دهﻦدرﻩ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺑﻮد‬ ‫ﺧﺴﺘﻪ‬ ‫ﺳﺨﺖ‬ ‫چﻮن‬ ‫و‬ ‫ﻣﺎﻧﺪ‬ ‫ﭘﺎ‬ ‫ﺳﺮ‬
‫ت ﺳﻠﻄﺎن از ﻧﺰاﮐﺖ ﺑﻪ دور اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﮐﺎر را ﺑﺮاﻳﺖ ﻗﺪﻏﻦ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺷﻬﺮﻳﺎر‬ ‫ﺷﺎﻩ ﺑﻪاش ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺧﻤﻴﺎزﻩ ﮐﺸﻴﺪن در ﺣﻀﺮ ِ‬
‫ﮐﻪ‪:‬‬ ‫ﺁﻣﺪ‬ ‫در‬ ‫ﺷﺪﻩﺑﻮد‬ ‫ﺧﺠﻞ‬ ‫ﺳﺨﺖ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪18‬‬


‫راﻩ درازی ﻃﯽﮐﺮدﻩام و هﻴﭻ هﻢ ﻧﺨﻮاﺑﻴﺪﻩام‪...‬‬ ‫‪-‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺟﻠ ِﻮ ﺧﻮدم را ﺑﮕﻴﺮم‪.‬‬
‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺧﺐ ﺧﺐ‪ ،‬ﭘﺲ ﺑِﺖ اﻣﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺧﻤﻴﺎزﻩ ﺑﮑﺸﯽ‪ .‬ﺳﺎلهﺎﺳﺖ ﺧﻤﻴﺎزﻩﮐﺸﻴﺪن ﮐﺴﯽ را ﻧﺪﻳﺪﻩام ﺑﺮاﻳﻢ ﺗﺎزﮔﯽ دارد‪.‬‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫اﻣﺮ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫ﺑﮑﺶ‪.‬‬ ‫ﺧﻤﻴﺎزﻩ‬ ‫هﻢ‬ ‫ﺑﺎز‬ ‫ﻳﺎاﷲ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺁﺧﺮ اﻳﻦ ﺟﻮری ﻣﻦ دﺳﺖ و ﭘﺎﻳﻢ را ﮔﻢ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ...‬دﻳﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ‪.‬‬
‫ﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬هﻮم! هﻮم! ﺧﺐ‪ ،‬ﭘﺲ ﻣﻦ ﺑﻪات اﻣﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﮔﺎهﯽ ﺧﻤﻴﺎزﻩ ﺑﮑﺸﯽ ﮔﺎهﯽ ﻧﻪ‪.‬‬
‫ﺗﻨﺪ و ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم ﺣﺮف ﻣﯽزد و اﻧﮕﺎر ﺧﻠﻘﺶ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺗﻨﮓ ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ ﻓﻘﻂ درﺑﻨﺪ اﻳﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻄﻴﻊ ﻓﺮﻣﺎﻧﺶ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬در ﻣﻮرد ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﯽهﺎ هﻢ هﻴﭻ ﻧﺮﻣﺸﯽ از ﺧﻮدش ﻧﺸﺎن ﻧﻤﯽداد‪ .‬ﻳﮏ‬
‫ﭘﺎدﺷﺎ ِﻩ ﺗﻤﺎم ﻋﻴﺎر ﺑﻮد ﮔﻴﺮم چﻮن زﻳﺎدی ﺧﻮب ﺑﻮد اواﻣﺮی ﮐﻪ ﺻﺎدر ﻣﯽﮐﺮد اواﻣﺮی ﺑﻮد ﻣﻨﻄﻘﯽ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﺧﻴﻠﯽ راﺣﺖ در ﺁﻣﺪ‬
‫ﮐﻪ‪» :‬اﮔﺮ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻳﮑﯽ از ﺳﺮداراﻧﻢ اﻣﺮ ﮐﻨﻢ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻳﮑﯽ از اﻳﻦ ﻣﺮغهﺎی درﻳﺎﻳﯽ ﺑﺸﻮد و ﻳﺎرو اﻃﺎﻋﺖ ﻧﮑﻨﺪ ﺗﻘﺴﻴﺮ او‬
‫اﺳﺖ«‪.‬‬ ‫ﺧﻮدم‬ ‫ﺗﻘﺼﻴﺮ‬ ‫ﮐﻪ‪،‬‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‬
‫ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ؟‬ ‫ﻣﯽﻓﺮﻣﺎﻳﻴﺪ‬ ‫‪-‬اﺟﺎزﻩ‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬ ‫ادب‬ ‫ﻧﻬﺎﻳﺖ‬ ‫در‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﺖ ﺷﮑﻮﻩ و ﺟﻼل چﻴﻨﯽ از ﺷﻨﻞ ﻗﺎﻗﻤﺶ را ﺟﻤﻊ ﻣﯽﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺑﻪات اﻣﺮ ﻣﯽﮐﻨﻴﻢ ﺑﻨﺸﻴﻨﯽ‪.‬‬‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ ﮐﻪ در ﻧﻬﺎﻳ ِ‬

‫ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﻣﺎﻧﺪﻩﺑﻮد ﺣﻴﺮان‪ :‬ﺁﺧﺮ ﺁن اﺧﺘﺮک ﮐﻮچﮏﺗﺮ از ﺁن ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺼﻮرش را ﺑﺸﻮد ﮐﺮد‪ .‬واﻗﻌﺎ اﻳﻦ ﭘﺎدﺷﺎﻩ‬
‫ﺑﻪ چﯽ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻣﯽﮐﺮد؟ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻗﺮﺑﺎن ﻋﻔﻮ ﻣﯽﻓﺮﻣﺎﻳﻴﺪ ﮐﻪ ازﺗﺎن ﺳﻮال ﻣﯽﮐﻨﻢ‪...‬‬
‫ﮐﻨﯽ‪.‬‬ ‫ﺳﻮال‬ ‫ﻣﺎ‬ ‫از‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻴﻢ‬ ‫اﻣﺮ‬ ‫‪-‬ﺑﻪات‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻋﺠﻠﻪ‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ‬
‫ﻣﯽﻓﺮﻣﺎﻳﻴﺪ؟‬ ‫ﺳﻠﻄﻨﺖ‬ ‫چﯽ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﻗﺮﺑﺎن‬ ‫‪-‬ﺷﻤﺎ‬
‫چﯽ‪.‬‬ ‫هﻤﻪ‬ ‫‪-‬ﺑﻪ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺳﺎدﻩ‬ ‫ﺧﻴﻠﯽ‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ‬
‫هﻤﻪچﯽ؟‬ ‫‪-‬ﺑﻪ‬
‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻗﺎﻃﻊ ﺑﻪ اﺧﺘﺮک ﺧﻮدش و اﺧﺘﺮکهﺎی دﻳﮕﺮ و ﺑﺎﻗﯽ ﺳﺘﺎرﻩهﺎ اﺷﺎرﻩ ﮐﺮد‪.‬‬
‫هﺎ؟‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫هﻤﻪی‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫‪-‬ﻳﻌﻨﯽ‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫هﺎ‪.‬‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫هﻤﻪی‬ ‫‪-‬ﺑﻪ‬ ‫داد‪:‬‬ ‫ﺟﻮاب‬ ‫ﺷﺎﻩ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺟﻬﺎﻧﯽ‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎ ِﻩ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﮐﻪ‪،‬‬ ‫ﻧﺒﻮد‬ ‫ﻣﻌﻤﻮﻝﯽ‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﻓﻘﻂ‬ ‫او‬ ‫ﺁﺧﺮ‬
‫ﺳﺮﺑﻪﻓﺮﻣﺎنﺗﺎﻧﻨﺪ؟‬ ‫هﻢ‬ ‫ﺳﺘﺎرﻩهﺎ‬ ‫وﻗﺖ‬ ‫‪-‬ﺁن‬
‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬اﻝﺒﺘﻪ ﮐﻪ هﺴﺘﻨﺪ‪ .‬هﻤﻪﺷﺎن ﺑﯽدرﻧﮓ هﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﯽ را اﻃﺎﻋﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﯽ را ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﻤﯽﮐﻨﻴﻢ‪.‬‬

‫ﻳﮏ چﻨﻴﻦ ﻗﺪرﺗﯽ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ را ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﺘﻌﺠﺐ ﮐﺮد‪ .‬اﮔﺮ ﺧﻮدش چﻨﻴﻦ ﻗﺪرﺗﯽ ﻣﯽداﺷﺖ ﺑﯽ اﻳﻦ ﮐﻪ ﺣﺘﺎ ﺻﻨﺪﻝﻴﺶ را‬
‫ﻳﮏ ذرﻩ ﺗﮑﺎن ﺑﺪهﺪ روزی چﻬﻞ و چﻬﺎر ﺑﺎر ﮐﻪ هﻴﭻ روزی هﻔﺘﺎد ﺑﺎر و ﺣﺘﺎ ﺻﺪﺑﺎر و دوﻳﺴﺖﺑﺎر ﻏﺮوب ﺁﻓﺘﺎب را ﺗﻤﺎﺷﺎ‬
‫ی اﺧﺘﺮﮐﺶ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻣﺎن ﺧﺪا ولﮐﺮدﻩﺑﻮد ﻏﺼﻪاش ﺷﺪ ﺟﺮاﺗﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدش داد ﮐﻪ از‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد! و چﻮن ﺑﻔﻬﻤﯽ ﻧﻔﻬﻤﯽ از ﻳﺎدﺁور ِ‬
‫ﺑﮑﻨﺪ‪:‬‬ ‫ﻣﺤﺒﺘﯽ‬ ‫درﺧﻮاﺳﺖ‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ‬
‫‪-‬دﻝﻢ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﻳﮏ ﻏﺮوب ﺁﻓﺘﺎب ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﻢ‪ ...‬در ﺣﻘﻢ اﻝﺘﻔﺎت ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻴﺪ اﻣﺮ ﮐﻨﻴﺪ ﺧﻮرﺷﻴﺪ ﻏﺮوب ﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫‪-‬اﮔﺮ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺳﺮدار اﻣﺮ ﮐﻨﻴﻢ ﻣﺜﻞ ﺷﺐﭘﺮﻩ از اﻳﻦ ﮔﻞ ﺑﻪ ﺁن ﮔﻞ ﺑﭙﺮد ﻳﺎ ﻗﺼﻪی ﺳﻮزﻧﺎﮐﯽ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ ﻳﺎ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﺮغ درﻳﺎﻳﯽ‬
‫او؟‬ ‫ﻳﺎ‬ ‫ﻣﺎ‬ ‫ﻣﻘﺼﺮﻳﻢ‪،‬‬ ‫ﻳﮑﯽﻣﺎن‬ ‫ﮐﺪام‬ ‫ﻧﮑﻨﺪ‬ ‫اﺟﺮا‬ ‫را‬ ‫اﻣﺮﻳﻪ‬ ‫او‬ ‫و‬ ‫ﺁﻳﺪ‬ ‫در‬
‫‪-‬ﺷﻤﺎ‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺑﺮداﺷﺖ‪،‬‬ ‫ﻧﻪ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺖ‪،‬‬ ‫ﻧﻪ‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺣﺮف ﻧﺪارد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ از هﺮ ﮐﺴﯽ چﻴﺰی را ﺗﻮﻗﻊ داﺷﺖ ﮐﻪ ازش ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻗﺪرت ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ از هﺮ چﻴﺰ ﺑﻪ‬
‫ﻋﻘﻞ ﻣﺘﮑﯽ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻠﺘﺖ ﻓﺮﻣﺎن ﺑﺪهﯽ ﮐﻪ ﺑﺮوﻧﺪ ﺧﻮدﺷﺎن را ﺑﻴﻨﺪازﻧﺪ ﺗﻮ درﻳﺎ اﻧﻘﻼب ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺣﻖ دارﻳﻢ ﺗﻮﻗﻊ‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻋﺎﻗﻼﻧﻪ‬ ‫اواﻣﺮﻣﺎن‬ ‫چﻮن‬ ‫ﺑﺎﺷﻴﻢ‬ ‫داﺷﺘﻪ‬ ‫اﻃﺎﻋﺖ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﻪ هﻴﭻ وﻗﺖ چﻴﺰی را ﮐﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮد ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻤﯽﮐﺮد ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻏﺮوب ﺁﻓﺘﺎب ﻣﻦ چﯽ؟‬
‫ﺷ ﱢﻢ ﺣﮑﻤﺮاﻧﯽﻣﺎن ﻣﻨﺘﻈﺮﻳﻢ زﻣﻴﻨﻪاش ﻓﺮاهﻢ ﺑﺸﻮد‪.‬‬‫‪-‬ﺗﻮ هﻢ ﺑﻪ ﻏﺮوب ﺁﻓﺘﺎﺑﺖ ﻣﯽرﺳﯽ‪ .‬اﻣﺮﻳﻪاش را ﺻﺎدر ﻣﯽﮐﻨﻴﻢ‪ .‬ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺑﺎ َ‬
‫ﻣﯽﺷﻮد؟‬ ‫ﻓﺮاهﻢ‬ ‫‪-‬ﮐِﯽ‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫داد‪:‬‬ ‫ﺟﻮاب‬ ‫ﮐﺮد‬ ‫ﻧﮕﺎﻩ‬ ‫را‬ ‫ﮐﻠﻔﺘﯽ‬ ‫و‬ ‫ﮐَﺖ‬ ‫ﺗﻘﻮﻳﻢ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﺁن‬ ‫از‬ ‫ﺑﻌﺪ‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ‬
‫‪-‬هﻮم! هﻮم! ﺣﺪو ِد‪ ...‬ﺣﺪو ِد‪ ...‬ﻏﺮوب‪ .‬ﺣﺪو ِد ﺳﺎﻋﺖ هﻔﺖ و چﻬﻞ دﻗﻴﻘﻪ‪ ...‬و ﺁن وﻗﺖ ﺗﻮ ﺑﺎ چﺸﻢهﺎی ﺧﻮدت ﻣﯽﺑﻴﻨﯽ ﮐﻪ‬
‫چﻪﻃﻮر ﻓﺮﻣﺎن ﻣﺎ اﺟﺮا ﻣﯽﺷﻮد!‬

‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺧﻤﻴﺎزﻩ ﮐﺸﻴﺪ‪ .‬از اﻳﻦ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎی ﺁﻓﺘﺎب ﻏﺮوب از ﮐﻴﺴﻪاش رﻓﺘﻪﺑﻮد ﺗﺎﺳﻒ ﻣﯽﺧﻮرد‪ .‬از ﺁن ﮔﺬﺷﺘﻪ دﻝﺶ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻮد‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﮐﻤﯽ‬ ‫هﻢ‬
‫ﺑﺮوم‪.‬‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاهﻢ‬ ‫ﻧﺪارم‪.‬‬ ‫ﮐﺎری‬ ‫اﻳﻦﺟﺎ‬ ‫دﻳﮕﺮ‬ ‫‪-‬ﻣﻦ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻣﯽزد‬ ‫ﻏﻨﺞ‬ ‫رﻋﻴﺖ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫داﺷﺘﻦ‬ ‫ﺑﺮای‬ ‫دﻝﺶ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﺷﺎﻩ‬
‫ﻣﯽﮐﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫وزﻳﺮت‬ ‫ﻧﺮو!‬ ‫‪-‬ﻧﺮو!‬
‫چﯽ؟‬ ‫‪-‬وزﻳ ِﺮ‬
‫دادﮔﺴﺘﺮی!‬ ‫‪-‬وزﻳ ِﺮ‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪19‬‬


‫ﺑﺸﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‬ ‫ﮐﺴﯽ‬ ‫ﺟﺎ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫‪-‬ﺁﺧﺮ‬
‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﮐﻪ هﻨﻮز ﮔﺸﺘﯽ دور ﻗﻠﻤﺮوﻣﺎن ﻧﺰدﻩاﻳﻢ‪ .‬ﺧﻴﻠﯽ ﭘﻴﺮ ﺷﺪﻩاﻳﻢ‪ ،‬ﺑﺮای ﮐﺎﻝﺴﮑﻪ ﺟﺎ ﻧﺪارﻳﻢ‪.‬‬
‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﺴﺘﻪﻣﺎن‬ ‫هﻢ‬ ‫ﭘﻴﺎدﻩروی‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﻪ ﺧﻢ ﺷﺪﻩﺑﻮد ﺗﺎ ﻧﮕﺎهﯽ هﻢ ﺑﻪ ﺁن ﻃﺮف اﺧﺘﺮک ﺑﻴﻨﺪازد ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺑَﻪ! ﻣﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدﻩام‪ ،‬ﺁن ﻃﺮف هﻢ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫دﻳﺎراﻝﺒﺸﺮی‬
‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ ﺑﻪاش ﺟﻮاب داد‪- :‬ﺧﺐ‪ ،‬ﭘﺲ ﺧﻮدت را ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﮐﻦ‪ .‬اﻳﻦ ﮐﺎر ﻣﺸﮑﻞﺗﺮ هﻢ هﺴﺖ‪ .‬ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﮐﺮدن ﺧﻮد از‬
‫ﻣﺤﺎﮐﻤﻪﮐﺮدن دﻳﮕﺮان ﺧﻴﻠﯽ ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﺗﻮاﻧﺴﺘﯽ در ﻣﻮرد ﺧﻮدت ﻗﻀﺎوت درﺳﺘﯽ ﺑﮑﻨﯽ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﯽﺷﻮد ﻳﮏ‬
‫ﻋﻴﺎری‪.‬‬ ‫ﺗﻤﺎم‬ ‫ﻓﺮزاﻧﻪی‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻣﻦ هﺮ ﺟﺎ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺧﻮدم را ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﮐﻨﻢ‪ ،‬چﻪ اﺣﺘﻴﺎﺟﯽ اﺳﺖ اﻳﻦ ﺟﺎ ﺑﻤﺎﻧﻢ؟ ﭘﺎدﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬‬
‫هﻮم! هﻮم! ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻴﻢ ﻳﮏ ﺟﺎﻳﯽ ﺗﻮ اﺧﺘﺮک ﻣﺎ ﻳﮏ ﻣﻮش ﭘﻴﺮ هﺴﺖ‪ .‬ﺻﺪاﻳﺶ را ﺷﺐ هﺎ ﻣﯽﺷﻨﻮﻳﻢ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ او را ﺑﻪ‬
‫ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺑﮑﺸﯽ و ﮔﺎﻩﮔﺎهﯽ هﻢ ﺑﻪ اﻋﺪام ﻣﺤﮑﻮﻣﺶ ﮐﻨﯽ‪ .‬در اﻳﻦ ﺻﻮرت زﻧﺪﮔﯽ او ﺑﻪ ﻋﺪاﻝﺖ ﺗﻮ ﺑﺴﺘﮕﯽ ﭘﻴﺪا ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﮔﻴﺮم ﺗﻮ‬
‫هﺮ دﻓﻌﻪ ﻋﻔﻮش ﻣﯽﮐﻨﯽ ﺗﺎ هﻤﻴﺸﻪ زﻳﺮ چﺎق داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺶ‪ .‬ﺁﺧﺮ ﻳﮑﯽ ﺑﻴﺶﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ‪.‬‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺟﻮاب داد‪- :‬ﻣﻦ از ﺣﮑﻢ اﻋﺪام ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯽﺁﻳﺪ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ دﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮوم‪.‬‬
‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻧﻪ!‬

‫اﻣﺎ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﻪ ﺁﻣﺎدﻩی ﺣﺮﮐﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد و ﺿﻤﻨﺎ هﻢ هﻴﭻ دﻝﺶ ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺖ اﺳﺒﺎب ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺳﻠﻄﺎن ﭘﻴﺮ ﺑﺸﻮد ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫‪-‬اﮔﺮ اﻋﻠﯽﺣﻀﺮت ﻣﺎﻳﻠﻨﺪ اواﻣﺮﺷﺎن دﻗﻴﻘﺎ اﺟﺮا ﺑﺸﻮد ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﻓﺮﻣﺎن ﺧﺮدﻣﻨﺪاﻧﻪای در ﻣﻮرد ﺑﻨﺪﻩ ﺻﺎدر ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼ‬
‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﻨﺪﻩ اﻣﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﻇﺮف ﻳﮏ دﻗﻴﻘﻪ راﻩ ﺑﻴﻔﺘﻢ‪ .‬ﺗﺼﻮر ﻣﯽﮐﻨﻢ زﻣﻴﻨﻪاش هﻢ ﺁﻣﺎدﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪...‬‬
‫چﻮن ﭘﺎدﺷﺎﻩ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ اول دو دل ﻣﺎﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺁهﯽ ﮐﺸﻴﺪ و ﺑﻪ راﻩ اﻓﺘﺎد‪.‬‬
‫ﻓﺮﻣﻮدﻳﻤﺖ!‬ ‫ﺧﻮدﻣﺎن‬ ‫‪-‬ﺳﻔﻴﺮ‬ ‫زد‪:‬‬ ‫ﻓﺮﻳﺎد‬ ‫ﺷﺘﺎب‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎﻩ‬ ‫ﺁنوﻗﺖ‬
‫ﺣﺎﻝﺖ ﺑﺴﻴﺎر ﺷﮑﻮهﻤﻨﺪی داﺷﺖ‪.‬‬

‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ هﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﯽرﻓﺖ ﺗﻮ دﻝﺶ ﻣﯽﮔﻔﺖ‪- :‬اﻳﻦ ﺁدم ﺑﺰرگهﺎ راﺳﺘﯽ راﺳﺘﯽ چﻪﻗﺪر ﻋﺠﻴﺒﻨﺪ!‬

‫‪١١‬‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﭘﺴﻨﺪی‬ ‫ﺧﻮد‬ ‫ﺁدم‬ ‫ﻣﺴﮑﻦ‬ ‫دوم‬ ‫اﺧﺘﺮک‬
‫ﺧﻮد ﭘﺴﻨﺪ چﺸﻤﺶ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ اﻓﺘﺎد از هﻤﺎن دور داد زد‪- :‬ﺑﻪﺑﻪ! اﻳﻦ هﻢ ﻳﮏ ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮ ﮐﻪ دارد ﻣﯽﺁﻳﺪ ﻣﺮا‬
‫ﺑﺒﻴﻨﺪ!‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪20‬‬


‫ﺳﺘﺎﻳﺶﮔﺮﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺸﺖ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﻓﻘﻂ‬ ‫دﻳﮕﺮان‬ ‫ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪهﺎ‬ ‫ﺑﺮای‬ ‫ﺁﺧﺮ‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻪاﻳﺪ!‬ ‫ﺳﺮﺗﺎن‬ ‫ﻏﺮﻳﺒﯽ‬ ‫ﻋﺠﻴﺐ‬ ‫ﮐﻼﻩ‬ ‫چﻪ‬ ‫‪-‬ﺳﻼم!‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﺧﻮد ﭘﺴﻨﺪ ﺟﻮاب داد‪- :‬ﻣﺎل اﻇﻬﺎر ﺗﺸﮑﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻨﻈﻮرم ﻣﻮﻗﻌﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ هﻠﻬﻠﻪی ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮهﺎﻳﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﻮد‪ .‬ﮔﻴﺮم‬
‫ﻧﻤﯽاﻓﺘﺪ‪.‬‬ ‫ﻃﺮفهﺎ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﮔﺬارش‬ ‫ﺗﻨﺎﺑﻨﺪﻩای‬ ‫ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺑﻮد‬ ‫ﻧﺸﺪﻩ‬ ‫ﺣﺎﻝﻴﺶ‬ ‫چﻴﺰی‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫‪-‬چﯽ؟‬
‫دﻳﮕﺮ‪.‬‬ ‫هﻢ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺰن‬ ‫را‬ ‫‪-‬دﺳﺖهﺎﻳﺖ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ دﺳﺖ زد و ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪ ﮐﻼهﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﻣﺘﻮاﺿﻌﺎﻧﻪ از او ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد‪.‬‬
‫ن ﭘﺎدﺷﺎﻩاﺳﺖ«‪ .‬و دوﺑﺎرﻩ ﺑﻨﺎ ﮐﺮد دﺳﺖزدن و‬
‫ن اﻳﻦ ﺗﻔﺮﻳﺤﺶ ﺧﻴﻠﯽ ﺑﻴﺶﺗﺮ از دﻳﺪ ِ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ‪» :‬دﻳﺪ ِ‬
‫ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪ ﺑﺎ ﺑﺮداﺷﺘﻦ ﮐﻼﻩ ﺑﻨﺎ ﮐﺮد ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮدن‪.‬‬

‫ﭘﺲ از ﭘﻨﺞ دﻗﻴﻘﻪای ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﻪ از اﻳﻦ ﺑﺎزی ﻳﮏﻧﻮاﺧﺖ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد ﭘﺮﺳﻴﺪ‪- :‬چﻪ ﮐﺎر ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮد ﮐﻪ ﮐﻼﻩ از‬
‫ﺑﻴﻔﺘﺪ؟‬ ‫ﺳﺮت‬
‫اﻣﺎ ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪ ﺣﺮﻓﺶ را ﻧﺸﻨﻴﺪ‪ .‬ﺁﺧﺮ ﺁنهﺎ ﺟﺰ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺧﻮدﺷﺎن چﻴﺰی را ﻧﻤﯽﺷﻨﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫از ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪- :‬ﺗﻮ راﺳﺘﯽ راﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ چﺸﻢ ﺳﺘﺎﻳﺶ و ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽﮐﻨﯽ؟‬
‫چﻪ؟‬ ‫ﻳﻌﻨﯽ‬ ‫ﺗﺤﺴﻴﻦ‬ ‫و‬ ‫‪-‬ﺳﺘﺎﻳﺶ‬
‫‪-‬ﻳﻌﻨﯽ ﻗﺒﻮل اﻳﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﻮشﻗﻴﺎﻓﻪﺗﺮﻳﻦ و ﺧﻮشﭘﻮشﺗﺮﻳﻦ و ﺛﺮوتﻣﻨﺪﺗﺮﻳﻦ و ﺑﺎهﻮشﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮد اﻳﻦ اﺧﺘﺮﮐﻢ‪.‬‬
‫ﮐﻼهﺖ‪.‬‬ ‫و‬ ‫ﺧﻮدﺗﯽ‬ ‫ﻓﻘﻂ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫اﺧﺘﺮک‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫روی‬ ‫‪-‬ﺁﺧﺮ‬
‫ﺑﮑﻦ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﺣﻖ‬ ‫در‬ ‫را‬ ‫ﻝﻄﻒ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫ﮐﻦ‪.‬‬ ‫ﺳﺘﺎﻳﺸﻢ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫وﺟﻮد‬ ‫‪-‬ﺑﺎ‬
‫ﯽ اﻳﻦ ﺑﺮاﻳﺖ ﺟﺎﻝﺐ اﺳﺖ؟‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﻧﻴﻢچﻪ ﺷﺎﻧﻪای ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺧﺐ‪ ،‬ﺳﺘﺎﻳﺸﺖ ﮐﺮدم‪ .‬اﻣﺎ ﺁﺧﺮ واﻗﻌﺎ چ ِ‬

‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﻪ راﻩ اﻓﺘﺎد و هﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﯽرﻓﺖ ﺗﻮ دﻝﺶ ﻣﯽﮔﻔﺖ‪- :‬اﻳﻦ ﺁدم ﺑﺰرگهﺎ راﺳﺘﯽ راﺳﺘﯽ چﻪﻗﺪر ﻋﺠﻴﺒﻨﺪ!‬

‫‪١٢‬‬
‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪21‬‬
‫ﺗﻮ اﺧﺘﺮک ﺑﻌﺪی ﻣﯽﺧﻮارﻩای ﻣﯽﻧﺸﺴﺖ‪ .‬دﻳﺪار ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ را ﺑﻪ ﻏﻢ ﺑﺰرﮔﯽ ﻓﺮو ﺑﺮد‪.‬‬

‫ﺑﻪ ﻣﯽﺧﻮارﻩ ﮐﻪ ﺻُﻢﺑُﮑﻢ ﭘﺸﺖ ﻳﮏ ﻣﺸﺖ ﺑﻄﺮی ﺧﺎﻝﯽ و ﻳﮏ ﻣﺸﺖ ﺑﻄﺮی ﭘﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪- :‬چﻪ ﮐﺎر داری ﻣﯽﮐﻨﯽ؟‬
‫ﻣﯽزﻧﻢ‪.‬‬ ‫‪-‬ﻣِﯽ‬ ‫داد‪:‬‬ ‫ﺟﻮاب‬ ‫ﻏﻢزدﻩای‬ ‫ﻝﺤﻦ‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫ﻣﯽﺧﻮارﻩ‬
‫چﯽ؟‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽزﻧﯽ‬ ‫‪-‬ﻣِﯽ‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻓﺮاﻣﻮش‬ ‫‪-‬ﮐﻪ‬ ‫داد‪:‬‬ ‫ﺟﻮاب‬ ‫ﻣﯽﺧﻮارﻩ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ دﻳﮕﺮ دﻝﺶ ﺑﺮای او ﻣﯽﺳﻮﺧﺖ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪- :‬چﯽ را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﯽ؟‬
‫را‪.‬‬ ‫ﺷﮑﺴﺘﮕﻴﻢ‬ ‫‪-‬ﺳﺮ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦ‬ ‫ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ‬ ‫را‬ ‫ﺳﺮش‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﻃﻮر‬ ‫هﻤﺎن‬ ‫ﻣﯽﺧﻮارﻩ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﻪ دﻝﺶ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ دردی از او دوا ﮐﻨﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪- :‬ﺳﺮﺷﮑﺴﺘﮕﯽ از چﯽ؟‬
‫ﯽ ﻣﯽﺧﻮارﻩ ﺑﻮدﻧﻢ را‪.‬‬
‫ﻣﯽﺧﻮارﻩ ﺟﻮاب داد‪- :‬ﺳﺮﺷﮑﺴﺘﮕ ِ‬

‫اﻳﻦ را ﮔﻔﺖ و ﻗﺎل را ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ ﮐﻠﯽ ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪ‪ .‬و ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﻣﺎت و ﻣﺒﻬﻮت راهﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و رﻓﺖ و هﻤﺎن ﺟﻮر‬
‫ﮐﻪ ﻣﯽرﻓﺖ ﺗﻮ دﻝﺶ ﻣﯽﮔﻔﺖ‪- :‬اﻳﻦ ﺁدم ﺑﺰرگهﺎ راﺳﺘﯽراﺳﺘﯽ چﻪﻗﺪر ﻋﺠﻴﺒﻨﺪ!‬

‫‪١٣‬‬
‫اﺧﺘﺮک چﻬﺎرم اﺧﺘﺮک ﻣﺮد ﺗﺠﺎرتﭘﻴﺸﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺎﺑﺎ چﻨﺎن ﻣﺸﻐﻮل و ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ورود ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺣﺘﺎ ﺳﺮش‬
‫را هﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﮑﺮد‪.‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪22‬‬


‫ﺷﺪﻩ‪.‬‬ ‫ﺧﺎﻣﻮش‬ ‫ﺁﺗﺶﺳﻴﮕﺎرﺗﺎن‬ ‫‪-‬ﺳﻼم‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫‪-‬ﺳﻪ و دو ﻣﯽﮐﻨﺪ ﭘﻨﺞ‪ .‬ﭘﻨﺞ و هﻔﺖ دوازدﻩ و ﺳﻪ ﭘﺎﻧﺰدﻩ‪ .‬ﺳﻼم‪ .‬ﭘﺎﻧﺰدﻩ و هﻔﺖ ﺑﻴﺴﺖ و دو‪ .‬ﺑﻴﺴﺖ و دو و ﺷﺶ ﺑﻴﺴﺖ و‬
‫هﺸﺖ‪ .‬وﻗﺖ ﻧﺪارم روﺷﻨﺶ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﻴﺴﺖ و ﺷﺶ و ﭘﻨﺞ ﺳﯽ و ﻳﮏ‪ .‬اوف! ﭘﺲ ﺟﻤﻌﺶ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﭘﺎﻧﺼﺪوﻳﮏ ﻣﻴﻠﻴﻮن و ﺷﺸﺼﺪ‬
‫ﻳﮏ‪.‬‬ ‫و‬ ‫ﺳﯽ‬ ‫و‬ ‫هﻔﺘﺼﺪ‬ ‫هﺰار‬ ‫دو‬ ‫و‬ ‫ﺑﻴﺴﺖ‬ ‫و‬
‫چﯽ؟‬ ‫ﻣﻴﻠﻴﻮن‬ ‫‪-‬ﭘﺎﻧﺼﺪ‬
‫‪-‬هﺎ؟ هﻨﻮز اﻳﻦ ﺟﺎﻳﯽ ﺗﻮ؟ ﭘﺎﻧﺼﺪ و ﻳﮏ ﻣﻴﻠﻴﻮن چﻴﺰ‪ .‬چﻪ ﻣﯽداﻧﻢ‪ ،‬ﺁن ﻗﺪر ﮐﺎر ﺳﺮم رﻳﺨﺘﻪ ﮐﻪ!‪ ...‬ﻣﻦ ﻳﮏ ﻣﺮد ﺟﺪی هﺴﺘﻢ و‬
‫هﻔﺖ‪...‬‬ ‫ﭘﻨﺞ‬ ‫و‬ ‫دو‬ ‫ﻧﺪارم!‪...‬‬ ‫ﮐﺎر‬ ‫و‬ ‫ﺳﺮ‬ ‫هﺸﺖﻣﻦﻧﻪﺷﺎهﯽ‬ ‫ﺣﺮفهﺎی‬ ‫ﺑﺎ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ چﻴﺰی ﻣﯽﭘﺮﺳﻴﺪ دﻳﮕﺮ ﺗﺎ ﺟﻮاﺑﺶ را ﻧﻤﯽﮔﺮﻓﺖ دﺳﺖ ﺑﺮدار ﻧﺒﻮد دوﺑﺎرﻩ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬
‫چﯽ؟‬ ‫ﻣﻴﻠﻴﻮن‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫و‬ ‫‪-‬ﭘﺎﻧﺼﺪ‬
‫ﮐﺮد‪:‬‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ‬ ‫را‬ ‫ﺳﺮش‬ ‫ﭘﻴﺸﻪ‬ ‫ﺗﺎﺟﺮ‬
‫‪-‬ﺗﻮ اﻳﻦ ﭘﻨﺠﺎﻩ و چﻬﺎر ﺳﺎﻝﯽ ﮐﻪ ﺳﺎﮐﻦ اﻳﻦ اﺧﺘﺮﮐﻢ هﻤﻪاش ﺳﻪ ﺑﺎر ﮔﺮﻓﺘﺎر ﻣﻮدﻣﺎغ ﺷﺪﻩام‪ .‬اوﻝﻴﺶ ﺑﻴﺴﺖ و دو ﺳﺎل ﭘﻴﺶ‬
‫ﻳﮏ ﺳﻮﺳﮏ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﺪا ﻣﯽداﻧﺪ از ﮐﺪام ﺟﻬﻨﻢ ﭘﻴﺪاﻳﺶ ﺷﺪ‪ .‬ﺻﺪای وﺣﺸﺖﻧﺎﮐﯽ از ﺧﻮدش در ﻣﯽﺁورد ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﻮ ﻳﮏ‬
‫ﺟﻤﻊ چﻬﺎر ﺟﺎ اﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﻨﻢ‪ .‬دﻓﻌﻪی دوم ﻳﺎزدﻩ ﺳﺎل ﭘﻴﺶ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺳﺘﺨﻮان درد ﺑﯽچﺎرﻩام ﮐﺮد‪ .‬ﻣﻦ ورزش ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ .‬وﻗﺖ‬
‫ﻳﻠﻠﯽﺗﻠﻠﯽ هﻢ ﻧﺪارم‪ .‬ﺁدﻣﯽ هﺴﺘﻢ ﺟﺪی‪ ...‬اﻳﻦ هﻢ ﺑﺎر ﺳﻮﻣﺶ!‪ ...‬ﮐﺠﺎ ﺑﻮدم؟ ﭘﺎﻧﺼﺪ و ﻳﮏ ﻣﻴﻠﻴﻮن و‪...‬‬
‫چﯽ؟‬ ‫ﻣﻴﻠﻴﻮن‬ ‫هﻤﻪ‬ ‫‪-‬اﻳﻦ‬
‫ﺗﺎﺟﺮﭘﻴﺸﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ اﻣﻴﺪ ﺧﻼﺻﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻣﻴﻠﻴﻮنهﺎ از اﻳﻦ چﻴﺰهﺎی ﮐﻮچﻮﻝﻮﻳﯽ ﮐﻪ ﭘﺎرﻩای وﻗﺖهﺎ ﺗﻮ هﻮا‬
‫ﻣﯽﺷﻮد‪.‬‬ ‫دﻳﺪﻩ‬
‫‪-‬ﻣﮕﺲ؟‬
‫ﺑﺮاق‪.‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮی‬ ‫چﻴﺰهﺎی‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫ﺑﺎﺑﺎ‪.‬‬ ‫‪-‬ﻧﻪ‬
‫ﻋﺴﻞ؟‬ ‫‪-‬زﻧﺒﻮر‬
‫‪-‬ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ! هﻤﻴﻦ چﻴﺰهﺎی ﮐﻮچﻮﻝﻮی ﻃﻼﻳﯽ ﮐﻪ ِوﻝِﻨﮕﺎرهﺎ را ﺑﻪ ﻋﺎﻝﻢ هﭙﺮوت ﻣﯽﺑﺮد‪ .‬ﮔﻴﺮم ﻣﻦ ﺷﺨﺼﺎ ﺁدﻣﯽ هﺴﺘﻢ ﺟﺪی ﮐﻪ‬
‫ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺧﻴﺎلﺑﺎﻓﯽ‬ ‫ﺻﺮف‬ ‫را‬ ‫وﻗﺘﻢ‬
‫ﺳﺘﺎرﻩ؟‬ ‫‪-‬ﺁهﺎ‪،‬‬
‫ﺳﺘﺎرﻩ‪.‬‬ ‫اﺳﺖ‪:‬‬ ‫‪-‬ﺧﻮدش‬
‫ﻣﯽﺧﻮرد؟‬ ‫دردت‬ ‫چﻪ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺳﺘﺎرﻩ‬ ‫ﻣﻴﻠﻴﻮن‬ ‫ﭘﺎﻧﺼﺪ‬ ‫‪-‬ﺧﺐ‬
‫‪-‬ﭘﺎﻧﺼﺪ و ﻳﮏ ﻣﻴﻠﻴﻮن و ﺷﺸﺼﺪ و ﺑﻴﺴﺖ و دو هﺰار و هﻔﺘﺼﺪ و ﺳﯽ و ﻳﮑﯽ‪ .‬ﻣﻦ ﺟﺪﻳّﻢ و دﻗﻴﻖ‪.‬‬
‫ﻣﯽﺧﻮرﻧﺪ؟‬ ‫دردت‬ ‫چﻪ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫‪-‬ﺧﺐ‪،‬‬
‫ﻣﯽﺧﻮرﻧﺪ؟‬ ‫دردم‬ ‫چﻪ‬ ‫‪-‬ﺑﻪ‬
‫‪-‬هﺎ‪.‬‬
‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺗﺼﺎﺣﺐﺷﺎن‬ ‫‪-‬هﻴﭽﯽ‬
‫را؟‬ ‫‪-‬ﺳﺘﺎرﻩهﺎ‬
‫ﺧﺐ‪.‬‬ ‫‪-‬ﺁرﻩ‬
‫ﮐﻪ‪...‬‬ ‫ﺑﺮﺧﻮردم‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎهﯽ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫‪-‬ﺁﺧﺮ‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪23‬‬


‫‪-‬ﭘﺎدﺷﺎﻩهﺎ ﺗﺼﺎﺣﺐ ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ ﺑﻞﮐﻪ ﺑﻪاش »ﺳﻠﻄﻨﺖ« ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ دو ﺗﺎ ﺑﺎ هﻢ ﺧﻴﻠﯽ ﻓﺮق دارد‪.‬‬
‫ﺑﺸﻮد؟‬ ‫چﯽ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯽ‬ ‫ﺗﺼﺎﺣﺐ‬ ‫را‬ ‫ﺁنهﺎ‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫ﺣﺎﻻ‬ ‫‪-‬ﺧﺐ‪،‬‬
‫ﺑﺸﻮم‪.‬‬ ‫دارا‬ ‫‪-‬ﮐﻪ‬
‫ﻣﯽﺧﻮرد؟‬ ‫ﮐﺎرت‬ ‫چﻪ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺷﺪن‬ ‫دارا‬ ‫‪-‬ﺧﺐ‬
‫ﺑﺨﺮم‪.‬‬ ‫ازش‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﮐﺮد‬ ‫ﭘﻴﺪا‬ ‫ﺳﺘﺎرﻩای‬ ‫ﮐﺴﯽ‬ ‫اﮔﺮ‬ ‫ﮐﻪ‪،‬‬ ‫ﮐﺎر‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫‪-‬ﺑﻪ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ‪» :‬اﻳﻦ ﺑﺎﺑﺎ هﻢ ﻣﻨﻄﻘﺶ ﻳﮏ ﺧﺮدﻩ ﺑﻪ ﻣﻨﻄﻖ ﺁن داﺉﻢاﻝﺨﻤﺮﻩ ﻣﯽ َﺑﺮَد‪ «.‬ﺑﺎ وﺟﻮد اﻳﻦ ﺑﺎز ازش‬
‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬
‫ﺷﺪ؟‬ ‫ﺻﺎﺣﺐ‬ ‫را‬ ‫ﺳﺘﺎرﻩ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﻣﯽﺷﻮد‬ ‫ﺟﻮری‬ ‫‪-‬چﻪ‬
‫ﮐﯽاﻧﺪ؟‬ ‫ﻣﺎل‬ ‫ﺳﺘﺎرﻩهﺎ‬ ‫‪-‬اﻳﻦ‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬ ‫ﺗَﺨﻢ‬ ‫و‬ ‫اَﺧﻢ‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫درﻧﮓ‬ ‫ﺑﯽ‬ ‫ﺗﺎﺟﺮﭘﻴﺸﻪ‬
‫ﮐﺲ‪.‬‬ ‫هﻴﭻ‬ ‫ﻣﺎل‬ ‫ﻣﯽداﻧﻢ؟‬ ‫‪-‬چﻪ‬
‫اﻓﺘﺎدم‪.‬‬ ‫ﻓﮑﺮ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫اول‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫چﻮن‬ ‫ﻣﻨﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﺎل‬ ‫‪-‬ﭘﺲ‬
‫اﺳﺖ؟‬ ‫ﮐﺎﻓﯽ‬ ‫‪-‬هﻤﻴﻦ‬
‫‪-‬اﻝﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﮐﺎﻓﯽ اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﺗﻮ ﻳﮏ ﺟﻮاهﺮ ﭘﻴﺪا ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﺎل هﻴﭻ ﮐﺲ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻣﯽﺷﻮد ﻣﺎل ﺗﻮ‪ .‬اﮔﺮ ﺟﺰﻳﺮﻩای ﮐﺸﻒ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﺎل‬
‫هﻴﭻ ﮐﺲ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻣﯽﺷﻮد ﻣﺎل ﺗﻮ‪ .‬اﮔﺮ ﻓﮑﺮی ﺑﻪ ﮐﻠﻪات ﺑﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁن ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮐﺴﯽ ﻧﺰدﻩ ﺑﻪ اﺳﻢ ﺧﻮدت ﺛﺒﺘﺶ ﻣﯽﮐﻨﯽ و‬
‫ﻣﯽﺷﻮد ﻣﺎل ﺗﻮ‪ .‬ﻣﻦ هﻢ ﺳﺘﺎرﻩهﺎ را ﺑﺮای اﻳﻦ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺪﻩام ﮐﻪ ﭘﻴﺶ از ﻣﻦ هﻴﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﻔﺘﺎدﻩ ﺑﻮد ﺁنهﺎ را ﻣﺎﻝﮏ‬
‫ﺑﺸﻮد‪.‬‬
‫ﻣﯽﮐﻨﯽ؟‬ ‫ﮐﺎرﺷﺎن‬ ‫چﻪ‬ ‫ﻣﻨﺘﻬﺎ‬ ‫درﺳﺖ‪.‬‬ ‫هﻤﻪاش‬ ‫هﺎ‬ ‫‪-‬اﻳﻦ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﺗﺎﺟﺮ ﭘﻴﺸﻪ ﮔﻔﺖ‪- :‬ادارﻩﺷﺎن ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬هﻤﻴﻦ ﺟﻮر ﻣﯽﺷﻤﺎرمﺷﺎن و ﻣﯽﺷﻤﺎرمﺷﺎن‪ .‬اﻝﺒﺘﻪ ﮐﺎر ﻣﺸﮑﻠﯽ اﺳﺖ وﻝﯽ ﺧﺐ دﻳﮕﺮ‪،‬‬
‫ﺟﺪی‪.‬‬ ‫ﺑﺴﻴﺎر‬ ‫هﺴﺘﻢ‬ ‫ﺁدﻣﯽ‬ ‫ﻣﻦ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻧﺮﻓﺘﻪﺑﻮد‬ ‫َﮐﺘَﺶ‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫ﺣﺮف‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫هﻨﻮز‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫‪-‬اﮔﺮ ﻣﻦ ﻳﮏ ﺷﺎل ﮔﺮدن اﺑﺮﻳﺸﻤﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﭙﻴﭽﻢ دور ﮔﺮدﻧﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺑﺒﺮﻣﺶ‪ .‬اﮔﺮ ﻳﮏ ﮔﻞ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ‬
‫ﺑﭽﻴﻨﯽ!‬ ‫را‬ ‫ﺳﺘﺎرﻩهﺎ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯽ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫اﻣﺎ‬ ‫ﺑﺒﺮﻣﺶ‪.‬‬ ‫ﺧﻮدم‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫ﺑﭽﻴﻨﻢ‬
‫ﺑﺎﻧﮏ‪.‬‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫ﺑﮕﺬارمﺷﺎن‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ‬ ‫اﻣﺎ‬ ‫‪-‬ﻧﻪ‪.‬‬
‫چﻪ؟‬ ‫ﻳﻌﻨﯽ‬ ‫ﮔﻔﺘﯽ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫‪-‬اﻳﻨﯽ‬
‫‪-‬ﻳﻌﻨﯽ اﻳﻦ ﮐﻪ ﺗﻌﺪاد ﺳﺘﺎرﻩهﺎﻳﻢ را رو ﻳﮏ ﺗﮑﻪ ﮐﺎﻏﺬ ﻣﯽﻧﻮﻳﺴﻢ ﻣﯽﮔﺬارم ﺗﻮ ﮐﺸﻮ درش را ﻗﻔﻞ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫هﻤﻴﻦ؟‬ ‫‪-‬هﻤﻪاش‬
‫‪-‬ﺁرﻩ هﻤﻴﻦ ﮐﺎﻓﯽ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد »ﺟﺎﻝﺐ اﺳﺖ‪ .‬ﻳﮏ ﺧﺮدﻩ هﻢ ﺷﺎﻋﺮاﻧﻪ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﮐﺎری ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺁن ﻗﺪرهﺎ ﺟﺪﻳﺶ ﺑﺸﻮد ﮔﺮﻓﺖ«‪.‬‬
‫ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﻓﺮق‬ ‫ﺑﺰرگ‬ ‫ﺁدمهﺎی‬ ‫ﺗﻌﺒﻴﺮ‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫ﺟﺪی‬ ‫چﻴﺰهﺎی‬ ‫از‬ ‫او‬ ‫ﺗﻌﺒﻴﺮ‬ ‫ﺁﺧﺮ‬
‫ﺑﺎز ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻣﻦ ﻳﮏ ﮔﻞ دارم ﮐﻪ هﺮ روز ﺁﺑﺶ ﻣﯽدهﻢ‪ .‬ﺳﻪ ﺗﺎ هﻢ ﺁﺗﺶﻓﺸﺎن دارم ﮐﻪ هﻔﺘﻪای ﻳﮏ ﺑﺎر ﭘﺎک و دودﻩﮔﻴﺮیﺷﺎن‬
‫ﻒ دﺳﺘﺶ را ﮐﻪ ﺑﻮ ﻧﮑﺮدﻩ! رو اﻳﻦ ﺣﺴﺎب‪ ،‬هﻢ ﺑﺮای ﺁﺗﺶﻓﺸﺎنهﺎ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺁﺧﺮ ﺁﺗﺶﻓﺸﺎن ﺧﺎﻣﻮﺷﻪ را هﻢ ﭘﺎک ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺁدم ﮐ ِ‬
‫و هﻢ ﺑﺮای ﮔﻞ اﻳﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺻﺎﺣﺐﺷﺎن ﺑﺎﺷﻢ ﻓﺎﻳﺪﻩ دارد‪ .‬ﺗﻮ چﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩای ﺑﻪ ﺣﺎل ﺳﺘﺎرﻩهﺎ داری؟‬

‫ﺗﺎﺟﺮﭘﻴﺸﻪ دهﻦ ﺑﺎز ﮐﺮد ﮐﻪ ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﺪهﺪ اﻣﺎ چﻴﺰی ﭘﻴﺪا ﻧﮑﺮد‪ .‬و ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ راهﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و رﻓﺖ و هﻤﺎن ﺟﻮر‬
‫ﮐﻪ ﻣﯽرﻓﺖ ﺗﻮ دﻝﺶ ﻣﯽﮔﻔﺖ‪- :‬اﻳﻦ ﺁدم ﺑﺰرگهﺎ راﺳﺘﯽ راﺳﺘﯽ چﻪﻗﺪر ﻋﺠﻴﺒﻨﺪ!‬

‫‪١۴‬‬
‫ک ﭘﻨﺠﻢ چﻴﺰ ﻏﺮﻳﺒﯽ ﺑﻮد‪ .‬از هﻤﻪی اﺧﺘﺮکهﺎی دﻳﮕﺮ ﮐﻮچﮏﺗﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﻳﻌﻨﯽ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﻧﺪازﻩی ﻳﮏ ﻓﺎﻧﻮس ﭘﺎﻳﻪدار و ﻳﮏ‬
‫اﺧﺘﺮ ِ‬
‫ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎن ﺟﺎ داﺷﺖ‪.‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪24‬‬


‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ از اﻳﻦ راز ﺳﺮ در ﻧﻴﺎورد ﮐﻪ ﻳﮏ ﺟﺎ ﻣﻴﺎن ﺁﺳﻤﺎن ﺧﺪا ﺗﻮ اﺧﺘﺮﮐﯽ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪای روش هﺴﺖ ﻧﻪ ﺁدﻣﯽ‪،‬‬
‫ﺣﮑﻤﺖ وﺟﻮدی ﻳﮏ ﻓﺎﻧﻮس و ﻳﮏ ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎن چﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ وﺟﻮد اﻳﻦ ﺗﻮ دﻝﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫‪-‬ﺧﻴﻠﯽ اﺣﺘﻤﺎل دارد ﮐﻪ اﻳﻦ ﺑﺎﺑﺎ ﻋﻘﻠﺶ ﭘﺎرﻩﺳﻨﮓ ﺑﺒﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ هﺮ ﺣﺎل از ﭘﺎدﺷﺎﻩ و ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪ و ﺗﺎﺟﺮﭘﻴﺸﻪ و ﻣﺴﺘﻪ ﮐﻢ ﻋﻘﻞﺗﺮ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬دﺳﺖ ﮐﻢ ﮐﺎری ﮐﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻳﮏ ﻣﻌﻨﺎﻳﯽ دارد‪ .‬ﻓﺎﻧﻮﺳﺶ را ﮐﻪ روﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻋﻴﻦهﻮ ﻣﺜﻞ اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﮏ ﺳﺘﺎرﻩی‬
‫دﻳﮕﺮ ﻳﺎ ﻳﮏ ﮔﻞ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﻣﯽﺁورد و ﺧﺎﻣﻮﺷﺶ ﮐﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﭘﻨﺪاری ﮔﻞ ﻳﺎ ﺳﺘﺎرﻩای را ﻣﯽﺧﻮاﺑﺎﻧﺪ‪ .‬ﺳﺮﮔﺮﻣﯽ زﻳﺒﺎﻳﯽ اﺳﺖ و‬
‫چﻴﺰی ﮐﻪ زﻳﺒﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﯽ ﮔﻔﺖوﮔﻮ ﻣﻔﻴﺪ هﻢ هﺴﺖ‪.‬‬

‫ﮐﺮد‪:‬‬ ‫ﺳﻼم‬ ‫ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎن‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﻓﺮاوان‬ ‫ادب‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫ﺁﻣﺪ‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦ‬ ‫اﺧﺘﺮک‬ ‫رو‬ ‫وﻗﺘﯽ‬
‫ﮐﺮدی؟‬ ‫ﺧﺎﻣﻮش‬ ‫را‬ ‫ﻓﺎﻧﻮس‬ ‫چﯽ‬ ‫واﺳﻪ‬ ‫‪-‬ﺳﻼم‪.‬‬
‫ﺧﻴﺮ!‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺻﺒﺢ‬ ‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫‪-‬دﺳﺘﻮر‬
‫چﻴﻪ؟‬ ‫‪-‬دﺳﺘﻮر‬
‫ﺧﻮش!‬ ‫ﺷﺐ‬ ‫ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺧﺎﻣﻮش‬ ‫را‬ ‫ﻓﺎﻧﻮﺳﻢ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫اﺳﺖ‬ ‫‪-‬اﻳﻦ‬
‫ﮐﺮد‪.‬‬ ‫روﺷﻦ‬ ‫را‬ ‫ﻓﺎﻧﻮس‬ ‫دوﺑﺎرﻩ‬ ‫و‬
‫ﺑﺎز؟‬ ‫ﮐﺮدی‬ ‫روﺷﻨﺶ‬ ‫چﺮا‬ ‫‪-‬ﭘﺲ‬
‫دﻳﮕﺮ‪.‬‬ ‫اﺳﺖ‬ ‫دﺳﺘﻮر‬ ‫‪-‬ﺧﺐ‬ ‫داد‪:‬‬ ‫ﺟﻮاب‬ ‫ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎن‬
‫ﻧﻤﻴﺎرم‪.‬‬ ‫در‬ ‫ﺳﺮ‬ ‫‪-‬اﺻﻼ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎن ﮔﻔﺖ‪- :‬چﻴﺰ ﺳﺮ در ﺁوردﻧﯽﻳﯽ ﺗﻮش ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ‪ .‬دﺳﺘﻮر دﺳﺘﻮر اﺳﺖ‪ .‬روز ﺑﺨﻴﺮ!‬
‫ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺧﺎﻣﻮش‬ ‫را‬ ‫ﻓﺎﻧﻮس‬ ‫ﺑﺎز‬ ‫و‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫و‬ ‫ﺧﺸﮑﺎﻧﺪ‬ ‫را‬ ‫ﭘﻴﺸﺎﻧﻴﺶ‬ ‫ﻋﺮق‬ ‫ﻗﺮﻣﺰی‬ ‫ﺷﻄﺮﻧﺠﯽ‬ ‫دﺳﺘﻤﺎل‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫ﺑﻌﺪ‬
‫‪-‬ﮐﺎر ﺟﺎنﻓﺮﺳﺎﻳﯽ دارم‪ .‬ﭘﻴﺶﺗﺮ هﺎ ﻣﻌﻘﻮل ﺑﻮد‪ :‬ﺻﺒﺢ ﺧﺎﻣﻮﺷﺶ ﻣﯽﮐﺮدم و ﺷﺐ ﮐﻪ ﻣﯽﺷﺪ روﺷﻨﺶ ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‬ﺑﺎﻗﯽ روز را‬
‫ﻓﺮﺻﺖ داﺷﺘﻢ ﮐﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﻢ و ﺑﺎﻗﯽ ﺷﺐ را هﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﮕﻴﺮم ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪...‬‬
‫ﺷﺪ؟‬ ‫ﻋﻮض‬ ‫دﺳﺘﻮر‬ ‫‪-‬ﺑﻌﺪش‬
‫ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎن ﮔﻔﺖ‪- :‬دﺳﺘﻮر ﻋﻮض ﻧﺸﺪ و ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﻣﻦ هﻢ از هﻤﻴﻦ ﺟﺎﺳﺖ‪ :‬ﺳﻴﺎرﻩ ﺳﺎل ﺑﻪ ﺳﺎل ﮔﺮدﺷﺶ ﺗﻨﺪﺗﺮ و ﺗﻨﺪﺗﺮ ﺷﺪﻩ‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺎﻧﺪﻩ‬ ‫ﺑﺎﻗﯽ‬ ‫ﺧﻮدش‬ ‫ﻗﻮت‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺟﻮر‬ ‫هﻤﺎن‬ ‫دﺳﺘﻮر‬ ‫اﻣﺎ‬
‫‪-‬ﺧﺐ؟‬
‫‪-‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺳﻴﺎرﻩ دﻗﻴﻘﻪای ﻳﮏ ﺑﺎر دور ﺧﻮدش ﻣﯽﮔﺮدد دﻳﮕﺮ ﻣﻦ ﻳﮏ ﺛﺎﻧﻴﻪ هﻢ ﻓﺮﺻﺖ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻧﺪارم‪ :‬دﻗﻴﻘﻪای ﻳﮏ ﺑﺎر‬
‫ﺧﺎﻣﻮش‪.‬‬ ‫ﺑﺎر‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‬ ‫روﺷﻦ‬ ‫را‬ ‫ﻓﺎﻧﻮس‬
‫‪-‬چﻪ ﻋﺠﻴﺐ اﺳﺖ! ﺗﻮ اﺧﺘﺮک ﺗﻮ ﺷﺒﺎﻧﻪ روز هﻤﻪاش ﻳﮏ دﻗﻴﻘﻪ ﻃﻮل ﻣﯽﮐﺸﺪ!‬
‫ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎن ﮔﻔﺖ‪- :‬هﻴﭻ هﻢ ﻋﺠﻴﺐ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﻻن ﻳﮏ ﻣﺎﻩ ﺗﻤﺎم اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ دارﻳﻢ ﺑﺎ هﻢ اﺧﺘﻼط ﻣﯽﮐﻨﻴﻢ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻩ؟‬ ‫‪-‬ﻳﮏ‬
‫ﺧﻮش!‬ ‫ﺷﺐ‬ ‫روز!‬ ‫ﺳﯽ‬ ‫دﻗﻴﻘﻪ‪.‬‬ ‫ﺳﯽ‬ ‫‪-‬ﺁرﻩ‪.‬‬
‫و دوﺑﺎرﻩ ﻓﺎﻧﻮس را روﺷﻦ ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﻪ ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎن ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮد و ﺣﺲ ﮐﺮد اﻳﻦ ﻣﺮد را ﮐﻪ ﺗﺎ اﻳﻦ ﺣﺪ ﺑﻪ دﺳﺘﻮر وﻓﺎدار اﺳﺖ دوﺳﺖ ﻣﯽدارد‪ .‬ﻳﺎ ِد‬
‫ﺁﻓﺘﺎبﻏﺮوبهﺎﻳﯽ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺁن وﻗﺖهﺎ ﺧﻮدش ﺑﺎ ﺟﺎﺑﻪﺟﺎ ﮐﺮدن ﺻﻨﺪﻝﻴﺶ دﻧﺒﺎل ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﺑﺮای اﻳﻦ ﮐﻪ دﺳﺘﯽ زﻳﺮ ﺑﺎل دوﺳﺘﺶ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺑﺎﺷﺪ‬ ‫ﮐﺮدﻩ‬
‫ﮐﻨﯽ‪.‬‬ ‫اﺳﺘﺮاﺣﺖ‬ ‫ﺑﺨﻮاهﺪ‬ ‫دﻝﺖ‬ ‫وﻗﺖ‬ ‫هﺮ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻠﺪم‬ ‫راهﯽ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫‪-‬ﻣﯽداﻧﯽ؟‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪25‬‬


‫دارم‪.‬‬ ‫را‬ ‫‪-‬ﺁرزوش‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎن‬
‫ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻨﺒﻠﯽ‬ ‫هﻢ‬ ‫ﺑﻤﺎﻧﺪ‬ ‫وﻓﺎدار‬ ‫دﺳﺘﻮر‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫هﻢ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺁدم‬ ‫ﺁﺧﺮ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫و‬ ‫ﮔﺮﻓﺖ‬ ‫را‬ ‫ﺣﺮﻓﺶ‬ ‫دﻧﺒﺎل‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫‪-‬ﺗﻮ‪ ،‬اﺧﺘﺮﮐﺖ ﺁنﻗﺪر ﮐﻮچﻮﻝﻮﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻪ ﺗﺎ ﺷﻠﻨﮓ ﺑﺮداﺷﺘﻦ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﻳﮏ ﺑﺎر دور ﺑﺰﻧﻴﺶ‪ .‬اﮔﺮ ﺁن اﻧﺪازﻩ ﮐﻪ ﻻزم اﺳﺖ‬
‫ﻳﻮاش راﻩ ﺑﺮوی ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﮐﺎری ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﺪام ﺗﻮ ﺁﻓﺘﺎب ﺑﻤﺎﻧﯽ‪ .‬ﭘﺲ هﺮ وﻗﺖ ﺧﻮاﺳﺘﯽ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﯽ ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﯽ ﺑﻪ‬
‫ﻣﯽﺁﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﮐِﺶ‬ ‫ﺑﺮاﻳﺖ‬ ‫ﺑﺨﻮاهﯽ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫هﺮﻗﺪر‬ ‫روز‬ ‫ﺗﺮﺗﻴﺐ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫راﻩرﻓﺘﻦ‪...‬‬
‫ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎن ﮔﻔﺖ‪- :‬اﻳﻦ ﮐﺎر ﮔﺮهﯽ از ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﻣﻦ وا ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ چﻴﺰی ﮐﻪ ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯽ ﺁرزوﻳﺶ را دارم ﻳﮏ چﺮت ﺧﻮاب‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﮐﻮزﻩ‪.‬‬ ‫در‬ ‫ﺑﮕﺬاری‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ‬ ‫دﻳﮕﺮ‬ ‫را‬ ‫ﻳﮑﯽ‬ ‫‪-‬اﻳﻦ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﺑﺨﻴﺮ!‬ ‫ﺻﺒﺢ‬ ‫ﮐﻮزﻩ‪...‬‬ ‫در‬ ‫ﺑﮕﺬارﻣﺶ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ‬ ‫‪-‬ﺁرﻩ‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎن‬
‫و ﻓﺎﻧﻮس را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﻣﻴﺎن راﻩ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ‪ :‬ﮔﺮچﻪ ﺁنهﺎی دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻳﻌﻨﯽ ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪﻩ و ﺗﺎﺟﺮﻩ اﮔﺮ اﻳﻦ را ﻣﯽدﻳﺪﻧﺪ دﺳﺘﺶ‬
‫ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ و ﺗﺤﻘﻴﺮش ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬هﺮ چﻪ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﺎر اﻳﻦ ﻳﮑﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﮐﻢﺗﺮ از ﮐﺎر ﺁنهﺎ ﺑﯽﻣﻌﻨﯽ و ﻣﻀﺤﮏ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ‬
‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦ ﮐﻪ دﺳﺖ ﮐﻢ اﻳﻦ ﻳﮑﯽ ﺑﻪ چﻴﺰی ﺟﺰ ﺧﻮدش ﻣﺸﻐﻮل اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺧﻮدش‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫ﻃﻮر‬ ‫هﻤﺎن‬ ‫و‬ ‫ﮐﺸﻴﺪ‬ ‫ﺁهﯽ‬ ‫ﺣﺴﺮت‬ ‫از‬
‫‪-‬اﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎش دوﺳﺖ ﺑﺸﻮم‪ .‬ﮔﻴﺮم اﺧﺘﺮﮐﺶ راﺳﺘﯽ راﺳﺘﯽ ﺧﻴﻠﯽ ﮐﻮچﻮﻝﻮ اﺳﺖ و دو ﻧﻔﺮ‬
‫روش ﺟﺎ ﻧﻤﯽﮔﻴﺮﻧﺪ‪.‬‬

‫چﻴﺰی ﮐﻪ ﺟﺮات اﻋﺘﺮاﻓﺶ را ﻧﺪاﺷﺖ ﺣﺴﺮت او ﺑﻮد ﺑﻪ اﻳﻦ اﺧﺘﺮک ﮐﻮچﻮﻝﻮﻳﯽ ﮐﻪ‪ ،‬ﺑﺨﺼﻮص‪ ،‬ﺑﻪ هﺰار و چﻬﺎرﺻﺪ و چﻬﻞ‬
‫ﺑﺎر ﻏﺮوب ﺁﻓﺘﺎب در هﺮ ﺑﻴﺴﺖ و چﻬﺎر ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺮﮐﺖ ﭘﻴﺪا ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪١۵‬‬
‫اﺧﺘﺮک ﺷﺸﻢ اﺧﺘﺮﮐﯽ ﺑﻮد دﻩ ﺑﺎر ﻓﺮاخﺗﺮ‪ ،‬و ﺁﻗﺎﭘﻴﺮﻩای ﺗﻮش ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺘﺎبهﺎی ﮐَﺖوﮐﻠﻔﺖ ﻣﯽﻧﻮﺷﺖ‪.‬‬

‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺧﻮدش‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫اﻓﺘﺎد‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫چﺸﻤﺶ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫هﻤﻴﻦ‬
‫ﮐﺎﺷﻒ!‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫هﻢ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫‪-‬ﺧﺐ‪،‬‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﻝﺐ ﻣﻴﺰ ﻧﺸﺴﺖ و ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ زد‪ .‬ﻧﻪ اﻳﻦ ﮐﻪ راﻩ زﻳﺎدی ﻃﯽ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد؟‬
‫ﻣﯽﺁﻳﯽ؟‬ ‫ﮐﺠﺎ‬ ‫‪-‬از‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺑﻪاش‬ ‫ﭘﻴﺮﻩ‬ ‫ﺁﻗﺎ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻔﺖ‪- :‬اﻳﻦ ﮐﺘﺎب ﺑﻪ اﻳﻦ ﮐﻠﻔﺘﯽ چﯽ اﺳﺖ؟ ﺷﻤﺎ اﻳﻦﺟﺎ چﻪﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﻴﺪ؟‬
‫ﺟﻐﺮاﻓﯽداﻧﻢ‪.‬‬ ‫‪-‬ﻣﻦ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﭘﻴﺮﻩ‬ ‫ﺁﻗﺎ‬
‫ﺑﺎﺷﺪ؟‬ ‫چﻪ‬ ‫‪-‬ﺟﻐﺮاﻓﯽدان‬
‫‪-‬ﺟﻐﺮاﻓﯽدان ﺑﻪ داﻧﺸﻤﻨﺪی ﻣﯽﮔﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﺎی درﻳﺎهﺎ و رودﺧﺎﻧﻪهﺎ و ﺷﻬﺮهﺎ و ﮐﻮﻩهﺎ و ﺑﻴﺎﺑﺎنهﺎ را ﻣﯽداﻧﺪ‪.‬‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺣﺴﺎﺑﯽ‬ ‫و‬ ‫درﺳﺖ‬ ‫ﮐﺎر‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫‪-‬ﻣﺤﺸﺮ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪26‬‬
‫و ﺑﻪ اﺧﺘﺮک ﺟﻐﺮاﻓﯽدان‪ ،‬اﻳﻦ ﺳﻮ و ﺁنﺳﻮ ﻧﮕﺎهﯽ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﺁن وﻗﺖ اﺧﺘﺮﮐﯽ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻋﻈﻤﺖ ﻧﺪﻳﺪﻩﺑﻮد‪.‬‬
‫دارد؟‬ ‫هﻢ‬ ‫اﻗﻴﺎﻧﻮس‬ ‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻗﺸﻨﮓ‬ ‫ﺧﻴﻠﯽ‬ ‫‪-‬اﺧﺘﺮکﺗﺎن‬
‫ﺑﺪاﻧﻢ؟‬ ‫ﮐﺠﺎ‬ ‫‪-‬از‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺟﻐﺮاﻓﯽدان‬
‫چﻪﻃﻮر؟‬ ‫ﮐﻮﻩ‬ ‫ﺑﻮد(‬ ‫ﺧﻮردﻩ‬ ‫ﺟﺎ‬ ‫ﺟﻮری‬ ‫)ﺑﺪ‬ ‫‪-‬ﻋﺠﺐ!‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﺑﺪاﻧﻢ؟‬ ‫ﮐﺠﺎ‬ ‫‪-‬از‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺟﻐﺮاﻓﯽدان‬
‫ﺑﻴﺎﺑﺎن؟‬ ‫رودﺧﺎﻧﻪ‪،‬‬ ‫‪-‬ﺷﻬﺮ‪،‬‬
‫ﻧﺪارم‪.‬‬ ‫ﺧﺒﺮی‬ ‫هﻢ‬ ‫اﻳﻦهﺎ‬ ‫از‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺟﻐﺮاﻓﯽدان‬
‫ﺟﻐﺮاﻓﯽداﻧﻴﺪ؟‬ ‫ﺷﻤﺎ‬ ‫‪-‬ﺁﺧﺮ‬
‫ﺟﻐﺮاﻓﯽدان ﮔﻔﺖ‪- :‬درﺳﺖ اﺳﺖ وﻝﯽ ﮐﺎﺷﻒ ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﺣﺘﺎ ﻳﮏ ﻧﻔﺮ ﮐﺎﺷﻒ هﻢ ﻧﺪارم‪ .‬ﮐﺎر ﺟﻐﺮاﻓﯽدان ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ‬
‫دورﻩﺑﻴﻔﺘﺪ ﺑﺮود ﺷﻬﺮهﺎ و رودﺧﺎﻧﻪهﺎ و ﮐﻮﻩهﺎ و درﻳﺎهﺎ و اﻗﻴﺎﻧﻮسهﺎ و ﺑﻴﺎﺑﺎنهﺎ را ﺑﺸﻤﺮد‪ .‬ﻣﻘﺎم ﺟﻐﺮاﻓﯽدان ﺑﺮﺗﺮ از ﺁن‬
‫اﺳﺖ ﮐﻪ دورﻩ ﺑﻴﻔﺘﺪ و ولﺑﮕﺮدد‪ .‬اﺻﻼ از اﺗﺎق ﮐﺎرش ﭘﺎ ﺑﻴﺮون ﻧﻤﯽﮔﺬارد ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺷﻒهﺎ را ﺁن ﺗﻮ ﻣﯽﭘﺬﻳﺮد ازﺷﺎن ﺳﻮاﻻت‬
‫ﻣﯽﮐﻨﺪ و از ﺧﺎﻃﺮاتﺷﺎن ﻳﺎدداﺷﺖ ﺑﺮ ﻣﯽدارد و اﮔﺮ ﺧﺎﻃﺮات ﻳﮑﯽ از ﺁنهﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮش ﺟﺎﻝﺐ ﺁﻣﺪ دﺳﺘﻮر ﻣﯽدهﺪ روی‬
‫ﺑﮕﻴﺮد‪.‬‬ ‫ﺻﻮرت‬ ‫ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﯽ‬ ‫ﮐﺎﺷﻒ‬ ‫ﺁن‬ ‫ﺧُﻠﻘﻴﺎت‬
‫چﻪ؟‬ ‫‪-‬ﺑﺮای‬
‫‪-‬ﺑﺮای اﻳﻦ ﮐﻪ اﮔﺮ ﮐﺎﺷﻔﯽ ﮔﻨﺪﻩﮔﻮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎر ﮐﺘﺎبهﺎی ﺟﻐﺮاﻓﻴﺎ را ﺑﻪ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﻣﯽﮐﺸﺎﻧﺪ‪ .‬هﮑﺬا ﮐﺎﺷﻔﯽ ﮐﻪ اهﻞ ﭘﻴﺎﻝﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫چﺮا؟‬ ‫دﻳﮕﺮ‬ ‫‪-‬ﺁن‬
‫‪-b‬چﻮن ﺁدمهﺎی داﺉﻢاﻝﺨﻤﺮ هﻤﻪ چﻴﺰ را دوﺗﺎ ﻣﯽﺑﻴﻨﻨﺪ‪ .‬ﺁن وﻗﺖ ﺟﻐﺮاﻓﯽدان ﺑﺮﻣﯽدارد ﺟﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﻳﮏ ﮐﻮﻩ‬
‫ﮐﻮﻩ‪.‬‬ ‫دو‬ ‫ﻣﯽﻧﻮﻳﺴﺪ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‬ ‫ﺑﻴﺸﺘﺮ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﭘﺲ ﻣﻦ ﻳﮏ ﺑﺎﺑﺎﻳﯽ را ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻢ ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ هﺠﻮی از ﺁب در ﻣﯽﺁﻳﺪ‪.‬‬
‫‪-‬ﺑﻌﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﺑﻌﺪ از ﺁن ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪ ﭘﺎﻻن ﮐﺎﺷﻒ ﮐﺞ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﯽ هﻢ روی ﮐﺸﻔﯽ ﮐﻪ ﮐﺮدﻩ اﻧﺠﺎم‬
‫ﻣﯽﮔﻴﺮد‪.‬‬
‫ﻣﯽﺑﻴﻨﻨﺪ؟‬ ‫ﻣﯽروﻧﺪ‬ ‫‪-‬ﻳﻌﻨﯽ‬
‫‪-‬ﻧﻪ‪ ،‬اﻳﻦ ﮐﺎر ﮔﺮﻓﺘﺎرﻳﺶ زﻳﺎد اﺳﺖ‪ .‬از ﺧﻮد ﮐﺎﺷﻒ ﻣﯽﺧﻮاهﻨﺪ دﻝﻴﻞ ﺑﻴﺎورد‪ .‬ﻣﺜﻼ اﮔﺮ ﭘﺎی ﮐﺸﻒ ﻳﮏ ﮐﻮﻩ ﺑﺰرگ در ﻣﻴﺎن ﺑﻮد‬
‫ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫رو‬ ‫ﮐﻮﻩ‬ ‫ﺁن‬ ‫از‬ ‫ﮔﻨﺪﻩای‬ ‫ﺳﻨﮓهﺎی‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاهﻨﺪ‬ ‫ازش‬
‫ﺟﻐﺮاﻓﯽدان ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻪ هﻴﺠﺎن در ﺁﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪- :‬راﺳﺘﯽ ﺗﻮ داری از راﻩ دوری ﻣﯽﺁﻳﯽ! ﺗﻮ ﮐﺎﺷﻔﯽ! ﺑﺎﻳﺪ چﻨﺪ و چﻮن اﺧﺘﺮﮐﺖ‬
‫ﺑﮕﻮﻳﯽ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﺑﺮای‬ ‫را‬
‫و ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺮف دﻓﺘﺮ و دﺳﺘﮑﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﻣﺪادش را ﺗﺮاﺷﻴﺪ‪ .‬ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺧﺎﻃﺮات ﮐﺎﺷﻒهﺎ را اول ﺑﺎﻣﺪاد ﻳﺎدداﺷﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‬
‫ﻣﯽﻧﻮﻳﺴﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺟﻮهﺮ‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫وﻗﺖ‬ ‫ﺁن‬ ‫ﮐﻨﺪ‪،‬‬ ‫اﻗﺎﻣﻪ‬ ‫دﻝﻴﻞ‬ ‫ﺗﺎ‬ ‫ﻣﯽدارﻧﺪ‬ ‫ﻧﮕﻪ‬ ‫دﺳﺖ‬ ‫و‬
‫‪-‬ﺧﺐ؟‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻔﺖ‪- :‬اﺧﺘﺮک ﻣﻦ چﻴﺰ چﻨﺪان ﺟﺎﻝﺒﯽ ﻧﺪارد‪ .‬ﺁﺧﺮ ﺧﻴﻠﯽ ﮐﻮچﮏ اﺳﺖ‪ .‬ﺳﻪ ﺗﺎ ﺁﺗﺶﻓﺸﺎن دارم ﮐﻪ دوﺗﺎش‬
‫ﻓﻌﺎل اﺳﺖ ﻳﮑﻴﺶ ﺧﺎﻣﻮش‪ .‬اﻣﺎ‪ ،‬ﺧﺐ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺁدم ﮐﻒ دﺳﺘﺶ را ﮐﻪ ﺑﻮ ﻧﮑﺮدﻩ‪.‬‬
‫ﻣﯽﺁﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺶ‬ ‫چﻪ‬ ‫ﻣﯽداﻧﺪ‬ ‫چﻪ‬ ‫‪-‬ﺁدم‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫هﻢ‬ ‫ﺟﻐﺮاﻓﯽدان‬
‫دارم‪.‬‬ ‫هﻢ‬ ‫ﮔﻞ‬ ‫‪-‬ﻳﮏ‬
‫ﻧﻤﯽﮐﻨﻴﻢ‪.‬‬ ‫ﻳﺎدداﺷﺖ‬ ‫را‬ ‫هﺎ‬ ‫ﮔﻞ‬ ‫دﻳﮕﺮ‬ ‫ﻣﺎ‬ ‫ﻧﻪ‪،‬‬ ‫‪-‬ﻧﻪ‪،‬‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫زﻳﺒﺎﺗﺮ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﮔﻞ‬ ‫‪-‬چﺮا؟‬
‫ﻓﺎﻧﯽاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﮔﻞهﺎ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫‪-‬ﺑﺮای‬
‫چﯽ؟‬ ‫ﻳﻌﻨﯽ‬ ‫‪-‬ﻓﺎﻧﯽ‬
‫ﺟﻐﺮاﻓﯽدان ﮔﻔﺖ‪- :‬ﮐﺘﺎبهﺎی ﺟﻐﺮاﻓﻴﺎ از ﮐﺘﺎبهﺎی دﻳﮕﺮ ﮔﺮانﺑﻬﺎﺗﺮﺳﺖ و هﻴﭻ وﻗﺖ هﻢ از اﻋﺘﺒﺎر ﻧﻤﯽاﻓﺘﺪ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻪ ﻧﺪرت‬
‫ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﻳﮏ ﮐﻮﻩ ﺟﺎ ﻋﻮض ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻪ ﻧﺪرت ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺁب ﻳﮏ اﻗﻴﺎﻧﻮس ﺧﺎﻝﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻣﺎ ﻓﻘﻂ چﻴﺰهﺎی ﭘﺎﻳﺪار را‬
‫ﻣﯽﻧﻮﻳﺴﻴﻢ‪.‬‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺗﻮ ﺣﺮف او دوﻳﺪ و ﮔﻔﺖ‪- :‬اﻣﺎ ﺁﺗﺶﻓﺸﺎنهﺎی ﺧﺎﻣﻮش ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ از ﻧﻮ ﺑﻴﺪار ﺑﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﻓﺎﻧﯽ را ﻧﮕﻔﺘﻴﺪ ﻳﻌﻨﯽ‬
‫چﻪ؟‬
‫ﺟﻐﺮاﻓﯽدان ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺁﺗﺶﻓﺸﺎن چﻪ روﺷﻦ ﺑﺎﺷﺪ چﻪ ﺧﺎﻣﻮش ﺑﺮای ﻣﺎ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺁنچﻪ ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﻣﯽﺁﻳﺪ ﺧﻮد ﮐﻮﻩ اﺳﺖ‬
‫ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺪا‬ ‫ﺗﻐﻴﻴﺮ‬ ‫ﮐﻪ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮش وﻗﺘﯽ چﻴﺰی از ﮐﺴﯽ ﻣﯽﭘﺮﺳﻴﺪ دﻳﮕﺮ دﺳﺖ ﺑﺮدار ﻧﺒﻮد دوﺑﺎرﻩ ﺳﻮال ﮐﺮد‪- :‬ﻓﺎﻧﯽ ﻳﻌﻨﯽ‬
‫چﻪ؟‬
‫ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﻧﺎﺑﻮدی‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺗﻬﺪﻳﺪ‬ ‫ﺁﻳﻨﺪﻩ‬ ‫در‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫چﻴﺰی‬ ‫‪-‬ﻳﻌﻨﯽ‬
‫ﻣﯽﺷﻮد؟‬ ‫ﻧﺎﺑﻮد‬ ‫ﺁﻳﻨﺪﻩ‬ ‫در‬ ‫هﻢ‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫‪-‬ﮔﻞ‬
‫ﻣﯽﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫‪-‬اﻝﺒﺘﻪ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ در دل ﮔﻔﺖ‪» :‬ﮔﻞ ﻣﻦ ﻓﺎﻧﯽ اﺳﺖ و ﺟﻠﻮ دﻧﻴﺎ ﺑﺮای دﻓﺎع از ﺧﻮدش ﺟﺰ چﻬﺎرﺗﺎ ﺧﺎر هﻴﭽﯽ ﻧﺪارد‪ ،‬و ﺁن‬
‫ﮐﺮدﻩام!«‬ ‫رهﺎ‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫و‬ ‫ﺗﮏ‬ ‫اﺧﺘﺮﮐﻢ‬ ‫ﺗﻮی‬ ‫را‬ ‫او‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﺑﮕﻮ‬ ‫ﻣﺮا‬ ‫وﻗﺖ‬
‫اﻳﻦ اوﻝﻴﻦ ﺑﺎری ﺑﻮد ﮐﻪ دچﺎر ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﯽ و اﻧﺪوﻩ ﻣﯽﺷﺪ اﻣﺎ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﺴﻠﻂ ﺑﺸﻮد‪ .‬ﭘﺮﺳﻴﺪ‪- :‬ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ دﻳﺪن ﮐﺠﺎ‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪27‬‬


‫ﻣﯽﮐﻨﻴﺪ؟‬ ‫ﺗﻮﺻﻴﻪ‬ ‫را‬
‫ﺟﻐﺮاﻓﯽدان ﺑﻪاش ﺟﻮاب داد‪- :‬ﺳﻴﺎرﻩی زﻣﻴﻦ‪ .‬ﺷﻬﺮت ﺧﻮﺑﯽ دارد‪...‬‬

‫و ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ هﻢ چﻨﺎن ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﻠﺶ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮد ﺑﻪ راﻩ اﻓﺘﺎد‪.‬‬

‫‪١۶‬‬
‫ﻻﺟﺮم‪ ،‬زﻣﻴﻦ‪ ،‬ﺳﻴﺎرﻩی هﻔﺘﻢ ﺷﺪ‪.‬‬

‫زﻣﻴﻦ‪ ،‬ﻓﻼن و ﺑﻬﻤﺎن ﺳﻴﺎرﻩ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬رو ﭘﻬﻨﻪی زﻣﻴﻦ ﻳﮏﺻﺪ و ﻳﺎزدﻩ ﭘﺎدﺷﺎﻩ )اﻝﺒﺘﻪ ﺑﺎﻣﺤﺎﺳﺒﻪی ﭘﺎدﺷﺎهﺎن ﺳﻴﺎﻩﭘﻮﺳﺖ(‪،‬‬
‫هﻔﺖ هﺰار ﺟﻐﺮاﻓﯽدان‪ ،‬ﻧﻪﺻﺪ هﺰار ﺗﺎﺟﺮﭘﻴﺸﻪ‪ ،‬ﭘﺎﻧﺰدﻩ ﮐﺮور ﻣﯽﺧﻮارﻩ و ﺷﺶﺻﺪ و ﺑﻴﺴﺖ و دو ﮐﺮور ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪ و ﺑﻪ‬
‫ﻋﺒﺎرت دﻳﮕﺮ ﺣﺪود دو ﻣﻴﻠﻴﺎرد ﺁدم ﺑﺰرگ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮای ﺁنﮐﻪ از ﺣﺠﻢ زﻣﻴﻦ ﻣﻘﻴﺎﺳﯽ ﺑﻪ دﺳﺖﺗﺎن ﺑﺪهﻢ ﺑﮕﺬارﻳﺪ ﺑﻪﺗﺎن‬
‫ﯽ ﻝﺸﮑﺮی ﺟﺎﻧﺎﻧﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﻳﮑﺼﺪ و‬ ‫ﺑﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ از اﺧﺘﺮاع ﺑﺮق ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدﻧﺪ در ﻣﺠﻤﻮع ﺷﺶ ﻗﺎرﻩی زﻣﻴﻦ وﺳﺎﻳﻞ زﻧﺪﮔ ِ‬
‫ﺷﺼﺖ و دو هﺰار و ﭘﺎﻧﺼﺪ و ﻳﺎزدﻩ ﻧﻔﺮ ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎن را ﺗﺎﻣﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫روﺷﻦ ﺷﺪن ﻓﺎﻧﻮسهﺎ از دور ﺧﻴﻠﯽ ﺑﺎﺷﮑﻮﻩ ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺮﮐﺎت اﻳﻦ ﻝﺸﮑﺮ ﻣﺜﻞ ﺣﺮﮐﺎت ﻳﮏ ﺑﺎﻝﻪی ﺗﻮ اﭘﺮا ﻣﺮﺗﺐ و ﻣﻨﻈﻢ ﺑﻮد‪ .‬اول‬
‫از هﻤﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎنهﺎی زﻻﻧﺪﻧﻮ و اﺳﺘﺮاﻝﻴﺎ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦهﺎ ﮐﻪ ﻓﺎﻧﻮسهﺎﺷﺎن را روﺷﻦ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﯽرﻓﺘﻨﺪ ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‬
‫ﻣﯽﺧﻮاﺑﻴﺪﻧﺪ ﺁن وﻗﺖ ﻧﻮﺑﺖ ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎنهﺎی چﻴﻦ و ﺳﻴﺒﺮی ﻣﯽرﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ رﻗﺺ درﺁﻳﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ‪ ،‬اﻳﻦهﺎ ﺑﺎ ﺗﺮدﺳﺘﯽ ﺗﻤﺎم ﺑﻪ ﭘﺸﺖ‬
‫ﺻﺤﻨﻪ ﻣﯽﺧﺰﻳﺪﻧﺪ و ﺟﺎ را ﺑﺮای ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎنهﺎی ﺗﺮﮐﻴﻪ و هﻔﺖ ﭘَﺮ َﮐﻨِﻪی هﻨﺪ ﺧﺎﻝﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎنهﺎی‬
‫ﺁﻣﺮﻳﮑﺎیﺟﻨﻮﺑﯽ ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬و ﺁﺧﺮ ﺳﺮ هﻢ ﻧﻮﺑﺖ ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎنهﺎی اﻓﺮﻳﻘﺎ و اروﭘﺎ ﻣﯽرﺳﺪ و ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎنهﺎی ﺁﻣﺮﻳﮑﺎی‬
‫ﺖ ﺧﺪا هﻢ هﻴﭻﮐﺪام اﻳﻦهﺎ در ﺗﺮﺗﻴﺐ ورودﺷﺎن ﺑﻪ ﺻﺤﻨﻪ دچﺎر اﺷﺘﺒﺎﻩ ﻧﻤﯽﺷﺪﻧﺪ‪ .‬چﻪ ﺷﮑﻮهﯽ داﺷﺖ!‬ ‫ﺷﻤﺎﻝﯽ ﺑﻮد‪ .‬و هﻴﭻ وﻗ ِ‬
‫س ﻗﻄﺐ ﺟﻨﻮب ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﺮی ﺑﻪ‬ ‫ن ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺎﻧﻮ ِ‬
‫س ﻗﻄﺐ ﺷﻤﺎل و هﻤﮑﺎرش ﻧﮕﻪﺑﺎ ِ‬ ‫ن ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺎﻧﻮ ِ‬
‫ﻣﻴﺎن اﻳﻦ ﺟﻤﻊ ﻋﻈﻴﻢ ﻓﻘﻂ ﻧﮕﻪﺑﺎ ِ‬
‫ﺑﻄﺎﻝﺖ و ﺑﯽهﻮدﮔﯽ ﻣﯽﮔﺬراﻧﺪﻧﺪ‪ :‬ﺁﺧﺮ ﺁنهﺎ ﺳﺎﻝﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻝﯽ هﻤﻪاش دو ﺑﺎر ﮐﺎر ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬

‫‪١٧‬‬
‫ﺁدﻣﯽ ﮐﻪ اهﻞ اﻇﻬﺎر ﻝﺤﻴﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻔﻬﻤﯽ ﻧﻔﻬﻤﯽ ﻣﯽاﻓﺘﺪ ﺑﻪ چﺎﺧﺎن ﮐﺮدن‪ .‬ﻣﻦ هﻢ ﺗﻮ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻗﻀﻴﻪی ﻓﺎﻧﻮسﺑﺎنهﺎ ﺑﺮای ﺷﻤﺎ‬
‫ﺁنﻗﺪرهﺎروراﺳﺖ ﻧﺒﻮدم‪ .‬ﻣﯽﺗﺮﺳﻢ ﺑﻪ ﺁنهﺎﻳﯽ ﮐﻪ زﻣﻴﻦ ﻣﺎ را ﻧﻤﯽﺳﻨﺎﺳﻨﺪ ﺗﺼﻮر ﻧﺎدرﺳﺘﯽ دادﻩ ﺑﺎﺷﻢ‪ .‬اﻧﺴﺎنهﺎ رو ﭘﻬﻨﻪی‬
‫زﻣﻴﻦ ﺟﺎی ﺧﻴﻠﯽ ﮐﻤﯽ را اﺷﻐﺎل ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ هﻤﻪی دو ﻣﻴﻠﻴﺎرد ﻧﻔﺮی ﮐﻪ رو ﮐﺮﻩی زﻣﻴﻦ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺸﻮﻧﺪ و ﻣﺜﻞ‬
‫ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻈﺎهﺮات ﻣﯽروﻧﺪ ﻳﮏ ﺧﻮردﻩ ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﺑﺎﻳﺴﺘﻨﺪ راﺣﺖ و ﺑﯽدرﭘﺴﺮ ﺗﻮ ﻣﻴﺪاﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺣﺖ ﺑﻴﺴﺖ ﻣﻴﻞ در‬
‫ﺑﻴﺴﺖ ﻣﻴﻞ ﺟﺎ ﻣﯽﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬هﻤﻪی ﺟﺎﻣﻌﻪی ﺑﺸﺮی را ﻣﯽﺷﻮد ﻳﮏﺟﺎ روی ﮐﻮچﮏﺗﺮﻳﻦ ﺟﺰﻳﺮﻩی اﻗﻴﺎﻧﻮس ﺁرام ﮐُﭙﻪ ﮐﺮد‪.‬‬

‫اﻝﺒﺘﻪ ﮔﻔﺖوﮔﻮ ﻧﺪارد ﮐﻪ ﺁدم ﺑﺰرگهﺎ ﺣﺮفﺗﺎن را ﺑﺎور ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺁﺧﺮ ﺗﺼﻮر ﺁنهﺎ اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻠﯽ ﺟﺎ اﺷﻐﺎل ﮐﺮدﻩاﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ‬
‫اﻳﻦﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺑﺎﺉﻮﺑﺎبهﺎ ﺧﻮدﺷﺎن را ﺧﻴﻠﯽ ﻣﻬﻢ ﻣﯽﺑﻴﻨﻨﺪ؟ ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﺑﻪﺷﺎن ﭘﻴﺶﻧﻬﺎد ﻣﯽﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ ﺣﺴﺎب ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺁنهﺎ هﻢ‬
‫ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ اﻋﺪاد و ارﻗﺎﻣﻨﺪ‪ ،‬ﭘﺲ اﻳﻦ ﭘﻴﺶﻧﻬﺎد ﺣﺴﺎﺑﯽ ﮐﻴﻔﻮرﺷﺎن ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺷﻤﺎ را ﺑﻪ ﺧﺪا ﺑﯽﺧﻮدی وﻗﺖ ﺧﻮدﺗﺎن را ﺳﺮ‬
‫اﻳﻦ ﺟﺮﻳﻤﻪی ﻣﺪرﺳﻪ ﺑﻪ هﺪر ﻧﺪهﻴﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﮐﺎر دو ﻗﺎز هﻢ ﻧﻤﯽارزد‪ .‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻪ اﻃﻤﻴﻨﺎن دارﻳﺪ‪ .‬ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﭘﺎش ﮐﻪ ﺑﻪ‬
‫زﻣﻴﻦ رﺳﻴﺪ از اﻳﻦ ﮐﻪ دﻳﺎراﻝﺒﺸﺮی دﻳﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﺪ ﺳﺨﺖ هﺎج و واج ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪28‬‬


Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru 29
‫ﺗﺎزﻩ داﺷﺖ از اﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺳﻴﺎرﻩ را ﻋﻮﺿﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮﺳﺶ ﺑﺮ ﻣﯽداﺷﺖ ﮐﻪ چﻨﺒﺮﻩی ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ رﻧﮕﯽ رو ﻣﺎﺳﻪهﺎ ﺟﺎﺑﻪﺟﺎ‬

‫ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺳﻼم‬ ‫هﻤﻴﻦﺟﻮری‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬


‫‪-‬ﺳﻼم‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻣﺎر‬
‫ﺁﻣﺪﻩام؟‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦ‬ ‫ﺳﻴﺎرﻩای‬ ‫چﻪ‬ ‫‪-‬رو‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﺁﻓﺮﻳﻘﺎ‪.‬‬ ‫ﻗﺎرﻩی‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫زﻣﻴﻦ‬ ‫‪-‬رو‬ ‫داد‪:‬‬ ‫ﺟﻮاب‬ ‫ﻣﺎر‬
‫ﻧﻤﯽرﺳﺪ؟‬ ‫هﻢ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫اﻧﺴﺎن‬ ‫زﻣﻴﻦ‬ ‫رو‬ ‫ﭘﺲ‬ ‫‪-‬ﻋﺠﺐ!‬
‫ﻣﺎر ﮔﻔﺖ‪- :‬اﻳﻦﺟﺎ ﮐﻮﻳﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﺗﻮ ﮐﻮﻳﺮ ﮐﺴﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ .‬زﻣﻴﻦ ﺑﺴﻴﺎر وﺳﻴﻊ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ رو ﺳﻨﮕﯽ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎن ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮد‪ .‬ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻣﯽﮔﻮﻳﻢ ﺳﺘﺎرﻩهﺎ واﺳﻪ اﻳﻦ روﺷﻨﻨﺪ ﮐﻪ هﺮﮐﺴﯽ‬
‫ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻳﮏ روز ﻣﺎل ﺧﻮدش را ﭘﻴﺪا ﮐﻨﺪ!‪ ...‬اﺧﺘﺮک ﻣﺮا ﻧﮕﺎﻩ! درﺳﺖ ﺑﺎﻻ ﺳﺮﻣﺎن اﺳﺖ‪ ...‬اﻣﺎ چﻪﻗﺪر دور اﺳﺖ!‬
‫ﮐﺎر؟‬ ‫چﻪ‬ ‫ﺁﻣﺪﻩای‬ ‫اﻳﻦﺟﺎ‬ ‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫‪-‬ﻗﺸﻨﮓ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻣﺎر‬
‫ﺷﺪﻩ‪.‬‬ ‫ﺑﮕﻮﻣﮕﻮﻳﻢ‬ ‫ﮔﻞ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫‪-‬ﺑﺎ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫‪-‬ﻋﺠﺐ!‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻣﺎر‬
‫ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﺎﻣﻮش‬ ‫دوﺷﺎن‬ ‫هﺮ‬ ‫و‬
‫دﺳﺖ ﺁﺧﺮ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ درﺁﻣﺪ ﮐﻪ‪- :‬ﺁدمهﺎ ﮐﺠﺎﻧﺪ؟ ﺁدم ﺗﻮ ﮐﻮﻳﺮ ﻳﮏ ﺧﺮدﻩ اﺣﺴﺎس ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻣﯽﮐﻨﯽ‪.‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ‬ ‫اﺣﺴﺎس‬ ‫هﻢ‬ ‫ﺁدمهﺎ‬ ‫‪-‬ﭘﻴﺶ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻣﺎر‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﻣﺪت درازی ﺗﻮ ﻧﺦ او رﻓﺖ و ﺁﺧﺮ ﺳﺮ ﺑﻪاش ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺗﻮ چﻪ ﺟﺎﻧﻮر ﺑﺎﻣﺰﻩای هﺴﺘﯽ! ﻣﺜﻞ ﻳﮏ اﻧﮕﺸﺖ‪،‬‬
‫ﺑﺎرﻳﮑﯽ‪.‬‬
‫ﻣﻘﺘﺪرﺗﺮم‪.‬‬ ‫ﭘﺎدﺷﺎهﯽ‬ ‫هﺮ‬ ‫اﻧﮕﺸﺖ‬ ‫از‬ ‫‪-‬ﻋﻮﺿﺶ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻣﺎر‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﻝﺐﺧﻨﺪی زد و ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻧﻪ چﻨﺪان‪ ...‬ﭘﺎ هﻢ ﮐﻪ ﻧﺪاری‪ .‬ﺣﺘﺎ راﻩ هﻢ ﻧﻤﯽﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮی‪...‬‬
‫‪-‬ﻣﻦ ﻣﯽﺗﻮﻧﻢ ﺗﻮ را ﺑﻪ چﻨﺎن ﺟﺎی دوری ﺑﺒﺮم ﮐﻪ ﺑﺎ هﻴﭻ ﮐﺸﺘﯽﻳﯽ هﻢ ﻧﺘﻮﻧﯽ ﺑﺮی‪.‬‬
‫ﻣﺎر اﻳﻦ را ﮔﻔﺖ و دور ﻗﻮزک ﭘﺎی ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﭘﻴﭽﻴﺪ‪ .‬ﻋﻴﻦ ﻳﮏ ﺧﻠﺨﺎل ﻃﻼ‪ .‬و ﺑﺎز درﺁﻣﺪ ﮐﻪ‪- :‬هﺮ ﮐﺴﯽ را ﻝﻤﺲ ﮐﻨﻢ‬
‫ﺑﻪ ﺧﺎﮐﯽ ﮐﻪ ازش درﺁﻣﺪﻩ ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮداﻧﻢ اﻣﺎ ﺗﻮ ﭘﺎﮐﯽ و از ﻳﮏ ﺳﻴّﺎرﻩی دﻳﮕﺮ ﺁﻣﺪﻩای‪...‬‬
‫ﻧﺪاد‪.‬‬ ‫ﺑﺶ‬ ‫ﺟﻮاﺑﯽ‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫‪-‬ﺗﻮ رو اﻳﻦ زﻣﻴﻦ ﺧﺎراﻳﯽ ﺁنﻗﺪر ﺿﻌﻴﻔﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻝﺖ رﺣﻤﻢ ﻣﯽﺁﻳﺪ‪ .‬روزیروزﮔﺎری اﮔﺮ دﻝﺖ ﺧﻴﻠﯽ هﻮای اﺧﺘﺮﮐﺖ را ﮐﺮد‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪30‬‬


‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ‪...‬‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﮐﻨﻢ‪...‬‬ ‫ﮐﻤﮑﺖ‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﺑﻴﺎ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺁرﻩ ﺗﺎ ﺗﻬﺶ را ﺧﻮاﻧﺪم‪ .‬اﻣﺎ راﺳﺘﯽ ﺗﻮ چﺮا هﻤﻪی ﺣﺮفهﺎﻳﺖ را ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﻌﻤﺎ درﻣﯽﺁری؟‬

‫ﻣﻦ‪.‬‬ ‫ﻣﻌﻤﺎهﺎم‬ ‫هﻤﻪی‬ ‫‪-‬ﺣﻠّﺎل‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻣﺎر‬


‫و هﺮ دوﺷﺎن ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬

‫‪١٨‬‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﻮﻳﺮ را از ﭘﺎﺷﻨﻪ درﮐﺮد و ﺟﺰ ﻳﮏ ﮔﻞ ﺑﻪ هﻴﭽﯽ ﺑﺮﻧﺨﻮرد‪ :‬ﻳﮏ ﮔﻞ ﺳﻪ ﮔﻞﺑﺮﮔﻪ‪ .‬ﻳﮏ ﮔ ِﻞ ﻧﺎچﻴﺰ‪.‬‬

‫‪-‬ﺳﻼم‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬


‫‪-‬ﺳﻼم‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮔﻞ‬
‫ﮐﺠﺎﻧﺪ؟‬ ‫‪-‬ﺁدمهﺎ‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬ ‫ادب‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﮔﻞ روزی روزﮔﺎری ﻋﺒﻮر ﮐﺎرواﻧﯽ را دﻳﺪﻩﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺁدمهﺎ؟ ﮔﻤﺎن ﮐﻨﻢ ازﺷﺎن ﺷﺶ هﻔﺖ ﺗﺎﻳﯽ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺳﺎلهﺎ‬
‫ﭘﻴﺶ دﻳﺪمﺷﺎن‪ .‬ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺧﺪا ﻣﯽداﻧﺪ ﮐﺠﺎ ﻣﯽﺷﻮد ﭘﻴﺪاﺷﺎن ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺎد اﻳﻦور و ﺁنور ﻣﯽ َﺑﺮَدﺷﺎن؛ ﻧﻪ اﻳﻦ ﮐﻪ رﻳﺸﻪ ﻧﺪارﻧﺪ؟‬
‫ﺷﺪﻩ‪.‬‬ ‫دردﺳﺮﺷﺎن‬ ‫اﺳﺒﺎب‬ ‫ﺣﺴﺎﺑﯽ‬ ‫هﻢ‬ ‫ﺑﯽرﻳﺸﮕﯽ‬
‫‪-‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﮔﻞ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ‪.‬‬

‫‪١٩‬‬
‫از ﮐﻮﻩ ﺑﻠﻨﺪی ﺑﺎﻻ رﻓﺖ‪.‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪31‬‬


‫ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻮﻩهﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻤﺮش دﻳﺪﻩ ﺑﻮد ﺳﻪ ﺗﺎ ﺁﺗﺶﻓﺸﺎنهﺎی اﺧﺘﺮک ﺧﻮدش ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎ ﺳﺮ زاﻧﻮﻳﺶ ﻣﯽرﺳﻴﺪ و از ﺁن ﻳﮑﯽ‬
‫ﮐﻪ ﺧﺎﻣﻮش ﺑﻮد ﺟﺎی چﺎرﭘﺎﻳﻪ اﺳﺘﻔﺎدﻩ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬اﻳﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﮔﻔﺖ‪» :‬از ﺳﺮ ﻳﮏ ﮐﻮﻩ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺑﻠﻨﺪی ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻪ ﻳﮏ‬
‫ک ﺗﻴ ِﺰ ﺻﺨﺮﻩهﺎی ﻧﻮکﺗﻴﺰ چﻴﺰی ﻧﺪﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﻈﺮ هﻤﻪی ﺳﻴﺎرﻩ و هﻤﻪی ﺁدمهﺎ را ﺑﺒﻴﻨﻢ‪ «...‬اﻣﺎ ﺟﺰ ﻧﻮ ِ‬
‫‪-‬ﺳﻼم‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺟﻮری‬ ‫هﻤﻴﻦ‬
‫ﺳﻼم‪...‬‬ ‫ﺳﻼم‪...‬‬ ‫‪-‬ﺳﻼم‪...‬‬ ‫داد‪:‬‬ ‫ﺟﻮاب‬ ‫ﺑﻪاش‬ ‫ﻃﻨﻴﻦ‬
‫ﺷﻤﺎ؟‬ ‫هﺴﺘﻴﺪ‬ ‫‪-‬ﮐﯽ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﻃﻨﻴﻦ ﺑﻪاش ﺟﻮاب داد‪- :‬ﮐﯽ هﺴﺘﻴﺪ ﺷﻤﺎ‪ ...‬ﮐﯽ هﺴﺘﻴﺪ ﺷﻤﺎ‪ ...‬ﮐﯽ هﺴﺘﻴﺪ ﺷﻤﺎ‪...‬‬
‫ﺗﻨﻬﺎم‪.‬‬ ‫و‬ ‫ﺗﮏ‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﺑﺸﻮﻳﺪ‪.‬‬ ‫دوﺳﺖ‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫‪-‬ﺑﺎ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻃﻨﻴﻦ ﺑﻪاش ﺟﻮاب داد‪- :‬ﻣﻦ ﺗﮏ و ﺗﻨﻬﺎم‪ ...‬ﻣﻦ ﺗﮏ و ﺗﻨﻬﺎم‪ ...‬ﻣﻦ ﺗﮏ و ﺗﻨﻬﺎم‪...‬‬

‫ﺁنوﻗﺖ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪» :‬چﻪ ﺳﻴﺎرﻩی ﻋﺠﻴﺒﯽ! ﺧﺸﮏِﺧﺸﮏ و ﺗﻴﺰِﺗﻴﺰ و ﺷﻮرِﺷﻮر‪ .‬اﻳﻦ ﺁدمهﺎش ﮐﻪ ﻳﮏ ذرﻩ ﻗﻮﻩی‬
‫ﺗﺨﻴﻞ ﻧﺪارﻧﺪ و هﺮ چﻪ را ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﻋﻴﻨﺎ ﺗﮑﺮار ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ...‬ﺗﻮ اﺧﺘﺮک ﺧﻮدم ﮔﻠﯽ داﺷﺘﻢ ﮐﻪ هﻤﻴﺸﻪ اول او ﺣﺮف ﻣﯽزد‪«...‬‬

‫‪-‬ﺳﻼم‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬‬ ‫ﮔﻞهﺎ‬


‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ رﻓﺖ ﺗﻮ ﺑﺤﺮﺷﺎن‪ .‬هﻤﻪﺷﺎن ﻋﻴﻦ ﮔﻞ ﺧﻮدش ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺣﻴﺮتزدﻩ ازﺷﺎن ﭘﺮﺳﻴﺪ‪- :‬ﺷﻤﺎهﺎ ﮐﯽ هﺴﺘﻴﺪ؟‬
‫ﮔﻔﺘﻨﺪ‪- :‬ﻣﺎ ﮔﻞ ﺳﺮﺧﻴﻢ‪.‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪32‬‬


‫ﺁهﯽ ﮐﺸﻴﺪ و ﺳﺨﺖ اﺣﺴﺎس ﺷﻮرﺑﺨﺘﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﮔﻠﺶ ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ از ﻧﻮع او ﺗﻮ ﺗﻤﺎم ﻋﺎﻝﻢ ﻓﻘﻂ هﻤﺎن ﻳﮑﯽ هﺴﺖ و ﺣﺎﻻ‬
‫ﭘﻨﺞهﺰارﺗﺎ ﮔﻞ‪ ،‬هﻤﻪ ﻣﺜﻞ هﻢ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺗﻮ ﻳﮏ ﮔﻠﺴﺘﺎن! ﻓﮑﺮ ﮐﺮد‪» :‬اﮔﺮ ﮔﻞ ﻣﻦ اﻳﻦ را ﻣﯽدﻳﺪ ﺑﺪﺟﻮر از رو ﻣﯽرﻓﺖ‪ .‬ﭘﺸﺖ ﺳﺮ‬
‫هﻢ ﺑﻨﺎ ﻣﯽﮐﺮد ﺳﺮﻓﻪﮐﺮدن و‪ ،‬ﺑﺮای اﻳﻦﮐﻪ از هُﻮﺷﺪن ﻧﺠﺎت ﭘﻴﺪا ﮐﻨﺪ ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻣﺮدن ﻣﯽزد و ﻣﻦ هﻢ ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽﺷﺪم‬
‫ن ﻣﻦ هﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد راﺳﺘﯽ راﺳﺘﯽ ﻣﯽﻣﺮد‪ «...‬و ﺑﺎز ﺗﻮ دﻝﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫واﻧﻤﻮد ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎرﻳﺶ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ ﺑﺮای ﺳﺮﺷﮑﺴﺘﻪ ﮐﺮد ِ‬
‫»ﻣﺮا ﺑﺎش ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﮏ داﻧﻪ ﮔﻞ ﺧﻮدم را دوﻝﺖﻣﻨ ِﺪ ﻋﺎﻝﻢ ﺧﻴﺎل ﻣﯽﮐﺮدم در ﺻﻮرﺗﯽﮐﻪ ﺁنچﻪ دارم ﻓﻘﻂ ﻳﮏ ﮔﻞ ﻣﻌﻤﻮﻝﯽ‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺁن ﮔﻞ و ﺁن ﺳﻪ ﺗﺎ ﺁﺗﺶﻓﺸﺎن ﮐﻪ ﺗﺎ ﺳ ِﺮ زاﻧﻮﻣَﻨﺪ و ﺷﺎﻳﺪ هﻢ ﻳﮑﯽﺷﺎن ﺗﺎ اﺑﺪ ﺧﺎﻣﻮش ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺷﻬﺮﻳﺎ ِر چﻨﺪان‬
‫ﭘُﺮﺷﻮﮐﺘﯽ ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﻧﻤﯽﺁﻳﻢ‪«.‬‬

‫رو ﺳﺒﺰﻩهﺎ دراز ﺷﺪ و ﺣﺎﻻ ﮔﺮﻳﻪ ﻧﮑﻦ ﮐﯽ ﮔﺮﻳﻪﮐﻦ‪.‬‬

‫‪٢١‬‬
‫ﺁن وﻗﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺮ و ﮐﻠﻪی روﺑﺎﻩ ﭘﻴﺪا ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪-‬ﺳﻼم‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫روﺑﺎﻩ‬


‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺮگﺷﺖ اﻣﺎ ﮐﺴﯽ را ﻧﺪﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎ وﺟﻮد اﻳﻦ ﺑﺎ ادب ﺗﻤﺎم ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺳﻼم‪.‬‬
‫ﺳﻴﺐ‪...‬‬ ‫درﺧﺖ‬ ‫زﻳﺮ‬ ‫اﻳﻦﺟﺎم‪،‬‬ ‫‪-‬ﻣﻦ‬ ‫ﺻﺪاﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﺧﻮﺷﮕﻠﯽ!‬ ‫ﻋﺠﺐ‬ ‫ﺗﻮ؟‬ ‫هﺴﺘﯽ‬ ‫‪-‬ﮐﯽ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﻣﻦ‪.‬‬ ‫روﺑﺎهﻢ‬ ‫‪-‬ﻳﮏ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫روﺑﺎﻩ‬
‫‪-‬ﺑﻴﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺎزی ﮐﻦ‪ .‬ﻧﻤﯽداﻧﯽ چﻪ ﻗﺪر دﻝﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪...‬‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﺁﺧﺮ‪.‬‬ ‫ﻧﮑﺮدﻩاﻧﺪ‬ ‫اهﻠﻴﻢ‬ ‫هﻨﻮز‬ ‫ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﺎزی‬ ‫ﺑﺎت‬ ‫‪-‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫روﺑﺎﻩ‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪33‬‬


‫ﻣﯽﺧﻮاهﻢ‪.‬‬ ‫‪-‬ﻣﻌﺬرت‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫و‬ ‫ﮐﺸﻴﺪ‬ ‫ﺁهﯽ‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫چﻪ؟‬ ‫ﻳﻌﻨﯽ‬ ‫ﮐﺮدن‬ ‫‪-‬اهﻠﯽ‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬ ‫و‬ ‫ﮐﺮد‬ ‫ﻓﮑﺮی‬ ‫اﻣﺎ‬
‫ﻣﯽﮔﺮدی؟‬ ‫چﯽ‬ ‫ﭘﯽ‬ ‫ﻧﻴﺴﺘﯽ‪.‬‬ ‫اﻳﻦﺟﺎ‬ ‫اهﻞ‬ ‫‪-‬ﺗﻮ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫روﺑﺎﻩ‬
‫چﻪ؟‬ ‫ﻳﻌﻨﯽ‬ ‫ﮐﺮدن‬ ‫اهﻠﯽ‬ ‫ﻧﮕﻔﺘﯽ‬ ‫ﻣﯽﮔﺮدم‪.‬‬ ‫ﺁدمهﺎ‬ ‫‪-‬ﭘﯽ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫روﺑﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺁدمهﺎ ﺗﻔﻨﮓ دارﻧﺪ و ﺷﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬اﻳﻨﺶ اﺳﺒﺎب دﻝﺨﻮری اﺳﺖ! اﻣﺎ ﻣﺮغ و ﻣﺎﮐﻴﺎن هﻢ ﭘﺮورش ﻣﯽدهﻨﺪ و‬
‫ﻣﯽﮐﺮدی؟‬ ‫ﻣﺮغ‬ ‫ﭘﯽ‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫هﻤﻴﻦ‬ ‫ﻓﻘﻂ‬ ‫ﺧﻴﺮﺷﺎن‬
‫چﯽ؟‬ ‫ﻳﻌﻨﯽ‬ ‫ﮐﺮدن‬ ‫اهﻠﯽ‬ ‫ﻣﯽﮔﺮدم‪.‬‬ ‫دوﺳﺖ‬ ‫ﯽ‬
‫ﭘِ‬ ‫‪-‬ﻧَﻪ‪،‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫روﺑﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻳﮏ چﻴﺰی اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎک ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﺪﻩ‪ .‬ﻣﻌﻨﻴﺶ اﻳﺠﺎد ﻋﻼﻗﻪ ﮐﺮدن اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﮐﺮدن؟‬ ‫ﻋﻼﻗﻪ‬ ‫‪-‬اﻳﺠﺎد‬
‫روﺑﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ‪ .‬ﺗﻮ اﻻن واﺳﻪ ﻣﻦ ﻳﮏ ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪای ﻣﺜﻞ ﺻﺪ هﺰار ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪی دﻳﮕﺮ‪ .‬ﻧﻪ ﻣﻦ هﻴﭻ اﺣﺘﻴﺎﺟﯽ ﺑﻪ ﺗﻮ‬
‫دارم ﻧﻪ ﺗﻮ هﻴﭻ اﺣﺘﻴﺎﺟﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ‪ .‬ﻣﻦ هﻢ واﺳﻪ ﺗﻮ ﻳﮏ روﺑﺎهﻢ ﻣﺜﻞ ﺻﺪ هﺰار روﺑﺎﻩ دﻳﮕﺮ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﻣﻨﻮ اهﻠﯽ ﮐﺮدی هﺮ‬
‫دوﺗﺎﻣﺎن ﺑﻪ هﻢ اﺣﺘﻴﺎج ﭘﻴﺪا ﻣﯽﮐﻨﻴﻢ‪ .‬ﺗﻮ واﺳﻪ ﻣﻦ ﻣﻴﺎن هﻤﻪی ﻋﺎﻝﻢ ﻣﻮﺟﻮد ﻳﮕﺎﻧﻪای ﻣﯽﺷﻮی ﻣﻦ واﺳﻪ ﺗﻮ‪.‬‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﮐﻢﮐﻢ دارد دﺳﺘﮕﻴﺮم ﻣﯽﺷﻮد‪ .‬ﻳﮏ ﮔﻠﯽ هﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﻤﺎﻧﻢ ﻣﺮا اهﻠﯽ ﮐﺮدﻩ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫‪-‬ﺑﻌﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬رو اﻳﻦ ﮐﺮﻩی زﻣﻴﻦ هﺰار ﺟﻮر چﻴﺰ ﻣﯽﺷﻮد دﻳﺪ‪.‬‬ ‫روﺑﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫زﻣﻴﻦ‬ ‫ﮐﺮﻩی‬ ‫رو‬ ‫ﺁن‬ ‫ﻧﻪ!‬ ‫‪-‬اوﻩ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫روﺑﺎﻩ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺣﻴﺮت ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ‪- :‬رو ﻳﮏ ﺳﻴﺎرﻩی دﻳﮕﺮ اﺳﺖ؟‬
‫‪-‬ﺁرﻩ‪.‬‬

‫هﺴﺖ؟‬ ‫هﻢ‬ ‫ﺷﮑﺎرچﯽ‬ ‫ﺳﻴﺎرﻩ‬ ‫ﺁن‬ ‫‪-‬ﺗﻮ‬


‫‪-‬ﻧﻪ‪.‬‬
‫چﻪﻃﻮر؟‬ ‫ﻣﺎﮐﻴﺎن‬ ‫و‬ ‫ﻣﺮغ‬ ‫اﺳﺖ!‬ ‫‪-‬ﻣﺤﺸﺮ‬
‫‪-‬ﻧﻪ‪.‬‬
‫اﺳﺖ!‬ ‫ﻝﻨﮓ‬ ‫ﺑﺴﺎط‬ ‫ﭘﺎی‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﺧﺪا‬ ‫‪-‬هﻤﻴﺸﻪی‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺁﻩﮐﺸﺎن‬ ‫روﺑﺎﻩ‬
‫اﻣﺎ ﭘﯽ ﺣﺮﻓﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪- :‬زﻧﺪﮔﯽ ﻳﮏﻧﻮاﺧﺘﯽ دارم‪ .‬ﻣﻦ ﻣﺮغهﺎ را ﺷﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺁدمهﺎ ﻣﺮا‪ .‬هﻤﻪی ﻣﺮغهﺎ ﻋﻴﻦ هﻤﻨﺪ‬
‫هﻤﻪی ﺁدمهﺎ هﻢ ﻋﻴﻦ هﻤﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ وﺿﻊ ﻳﮏ ﺧﺮدﻩ ﺧﻠﻘﻢ را ﺗﻨﮓ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﺗﻮ ﻣﻨﻮ اهﻠﯽ ﮐﻨﯽ اﻧﮕﺎر ﮐﻪ زﻧﺪﮔﻴﻢ را‬
‫چﺮاﻏﺎن ﮐﺮدﻩ ﺑﺎﺷﯽ‪ .‬ﺁن وﻗﺖ ﺻﺪای ﭘﺎﻳﯽ را ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻢ ﮐﻪ ﺑﺎهﺮ ﺻﺪای ﭘﺎی دﻳﮕﺮ ﻓﺮق ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ :‬ﺻﺪای ﭘﺎی دﻳﮕﺮان ﻣﺮا‬
‫وادار ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﻮ هﻔﺖ ﺗﺎ ﺳﻮراخ ﻗﺎﻳﻢ ﺑﺸﻮم اﻣﺎ ﺻﺪای ﭘﺎی ﺗﻮ ﻣﺜﻞ ﻧﻐﻤﻪای ﻣﺮا از ﺳﻮراﺧﻢ ﻣﯽﮐﺸﺪ ﺑﻴﺮون‪ .‬ﺗﺎزﻩ‪ ،‬ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ‬
‫ﺁنﺟﺎ ﺁن ﮔﻨﺪمزار را ﻣﯽﺑﻴﻨﯽ؟ ﺑﺮای ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﺎن ﺑﺨﻮر ﻧﻴﺴﺘﻢ ﮔﻨﺪم چﻴﺰ ﺑﯽﻓﺎﻳﺪﻩای اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﮔﻨﺪمزار هﻢ ﻣﺮا ﺑﻪ ﻳﺎد چﻴﺰی‬
‫ﻧﻤﯽاﻧﺪازد‪ .‬اﺳﺒﺎب ﺗﺎﺳﻒ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﻮ ﻣﻮهﺎت رﻧﮓ ﻃﻼ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ وﻗﺘﯽ اهﻠﻴﻢ ﮐﺮدی ﻣﺤﺸﺮ ﻣﯽﺷﻮد! ﮔﻨﺪم ﮐﻪ ﻃﻼﻳﯽ رﻧﮓ‬
‫اﺳﺖ ﻣﺮا ﺑﻪ ﻳﺎد ﺗﻮ ﻣﯽاﻧﺪازد و ﺻﺪای ﺑﺎد را هﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﮔﻨﺪمزار ﻣﯽﭘﻴﭽﺪ دوﺳﺖ ﺧﻮاهﻢ داﺷﺖ‪...‬‬
‫ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪ و ﻣﺪت درازی ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ را ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮد‪ .‬ﺁن وﻗﺖ ﮔﻔﺖ‪- :‬اﮔﺮ دﻝﺖ ﻣﯽﺧﻮاهﺪ ﻣﻨﻮ اهﻠﯽ ﮐﻦ!‬
‫ﺖ چﻨﺪاﻧﯽ ﻧﺪارم‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮوم دوﺳﺘﺎﻧﯽ ﭘﻴﺪا ﮐﻨﻢ و از ﮐﻠﯽ چﻴﺰهﺎ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺟﻮاب داد‪- :‬دﻝﻢ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﯽ ﻣﯽﺧﻮاهﺪ‪ ،‬اﻣﺎ وﻗ ِ‬
‫ﺁرم‪.‬‬ ‫در‬ ‫ﺳﺮ‬
‫روﺑﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺁدم ﻓﻘﻂ از چﻴﺰهﺎﻳﯽ ﮐﻪ اهﻠﯽ ﮐﻨﺪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺳﺮ در ﺁرد‪ .‬اﻧﺴﺎنهﺎ دﻳﮕﺮ ﺑﺮای ﺳﺮ در ﺁوردن از چﻴﺰهﺎ وﻗﺖ‬
‫ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬هﻤﻪ چﻴﺰ را هﻤﻴﻦ ﺟﻮر ﺣﺎﺿﺮ ﺁﻣﺎدﻩ از دﮐﺎنهﺎ ﻣﯽﺧﺮﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ چﻮن دﮐﺎﻧﯽ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ دوﺳﺖ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﮐﻨﺪ ﺁدمهﺎ‬
‫ﮐﻦ!‬ ‫اهﻠﯽ‬ ‫ﻣﻨﻮ‬ ‫ﺧﺐ‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاهﯽ‬ ‫دوﺳﺖ‬ ‫اﮔﺮ‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫ﺑﯽدوﺳﺖ‪...‬‬ ‫ﻣﺎﻧﺪﻩاﻧﺪ‬
‫چﻴﺴﺖ؟‬ ‫‪-‬راهﺶ‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫روﺑﺎﻩ ﺟﻮاب داد‪- :‬ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻴﻠﯽ ﺧﻴﻠﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﮐﻨﯽ‪ .‬اوﻝﺶ ﻳﮏ ﺧﺮدﻩ دورﺗﺮ از ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻴﺮی اﻳﻦ ﺟﻮری ﻣﻴﺎن ﻋﻠﻒهﺎ‬
‫ﻣﯽﻧﺸﻴﻨﯽ‪ .‬ﻣﻦ زﻳﺮ چﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎهﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺗﻮ ﻻمﺗﺎﮐﺎم هﻴﭽﯽ ﻧﻤﯽﮔﻮﻳﯽ‪ ،‬چﻮن ﺗﻘﺼﻴﺮ هﻤﻪی ﺳﺆِﺗﻔﺎهﻢهﺎ زﻳﺮ ﺳﺮ زﺑﺎن‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﻋﻮﺿﺶ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ هﺮ روز ﻳﮏ ﺧﺮدﻩ ﻧﺰدﻳﮏﺗﺮ ﺑﻨﺸﻴﻨﯽ‪.‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪34‬‬


‫ﻓﺮدای ﺁن روز دوﺑﺎرﻩ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬
‫ﺁﻣﺪ‪.‬‬
‫روﺑﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﮐﺎش ﺳﺮ هﻤﺎن ﺳﺎﻋﺖ دﻳﺮوز ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮدی‪ .‬اﮔﺮ ﻣﺜﻼ ﺳﺮ ﺳﺎﻋﺖ چﻬﺎر ﺑﻌﺪ از ﻇﻬﺮ ﺑﻴﺎﻳﯽ ﻣﻦ از ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻪ ﺗﻮ‬
‫دﻝﻢ ﻗﻨﺪ ﺁب ﻣﯽﺷﻮد و هﺮ چﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮود ﺑﻴﺶﺗﺮ اﺣﺴﺎس ﺷﺎدی و ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺳﺎﻋﺖ چﻬﺎر ﮐﻪ ﺷﺪ دﻝﻢ ﺑﻨﺎ‬
‫ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺷﻮر زدن و ﻧﮕﺮان ﺷﺪن‪ .‬ﺁن وﻗﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺪ ِر ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ را ﻣﯽﻓﻬﻤﻢ! اﻣﺎ اﮔﺮ ﺗﻮ وﻗﺖ و ﺑﯽ وﻗﺖ ﺑﻴﺎﻳﯽ ﻣﻦ از ﮐﺠﺎ‬
‫ﺑﺪاﻧﻢ چﻪ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺑﺎﻳﺪ دﻝﻢ را ﺑﺮای دﻳﺪارت ﺁﻣﺎدﻩ ﮐﻨﻢ؟‪ ...‬هﺮ چﻴﺰی ﺑﺮای ﺧﻮدش ﻗﺎﻋﺪﻩای دارد‪.‬‬
‫چﻪ؟‬ ‫ﻳﻌﻨﯽ‬ ‫‪-‬ﻗﺎﻋﺪﻩ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫روﺑﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬اﻳﻦ هﻢ از ﺁن چﻴﺰهﺎﻳﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎک از ﺧﺎﻃﺮهﺎ رﻓﺘﻪ‪ .‬اﻳﻦ هﻤﺎن چﻴﺰی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽﺷﻮد ﻓﻼن روز ﺑﺎ‬
‫ﺑﺎﻗﯽ روزهﺎ و ﻓﻼن ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﺳﺎﻋﺖهﺎ ﻓﺮق ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﺜﻼ ﺷﮑﺎرچﯽهﺎی ﻣﺎ ﻣﻴﺎن ﺧﻮدﺷﺎن رﺳﻤﯽ دارﻧﺪ و ﺁن اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ‬
‫ن ﻣﻦ اﺳﺖ‪ :‬ﺑﺮای ﺧﻮدم ﮔﺮدشﮐﻨﺎن ﻣﯽروم ﺗﺎ دم‬ ‫ﭘﻨﺞﺷﻨﺒﻪهﺎ را ﺑﺎ دﺧﺘﺮهﺎی دﻩ ﻣﯽروﻧﺪ رﻗﺺ‪ .‬ﭘﺲ ﭘﻨﺞﺷﻨﺒﻪهﺎ َﺑﺮّﻩﮐﺸﺎ ِ‬
‫ﻦ ﺑﻴﭽﺎرﻩ دﻳﮕﺮ ﻓﺮﺻﺖ و‬ ‫ُﻣﻮِﺳﺘﺎن‪ .‬ﺣﺎﻻ اﮔﺮ ﺷﮑﺎرچﯽهﺎ وﻗﺖ و ﺑﯽ وﻗﺖ ﻣﯽرﻗﺼﻴﺪﻧﺪ هﻤﻪی روزهﺎ ﺷﺒﻴﻪ هﻢ ﻣﯽﺷﺪ و ﻣ ِ‬
‫ﻓﺮاﻏﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ‪.‬‬

‫ﮐﺮد‪.‬‬ ‫اهﻠﯽ‬ ‫را‬ ‫روﺑﺎﻩ‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬ ‫ﺗﺮﺗﻴﺐ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫ﺑﻪ‬


‫ﻝﺤﻈﻪی ﺟﺪاﻳﯽ ﮐﻪ ﻧﺰدﻳﮏ ﺷﺪ روﺑﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺁخ! ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺟﻠﻮ اﺷﮑﻢ را ﺑﮕﻴﺮم‪.‬‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺧﻮدت اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﺪت را ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺘﻢ‪ ،‬ﺧﻮدت ﺧﻮاﺳﺘﯽ اهﻠﻴﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻃﻮر‬ ‫‪-‬هﻤﻴﻦ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫روﺑﺎﻩ‬
‫ﻣﯽﺷﻮد!‬ ‫ﺳﺮازﻳﺮ‬ ‫دارد‬ ‫اﺷﮑﺖ‬ ‫‪-‬ﺁﺧﺮ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻃﻮر‬ ‫‪-‬هﻤﻴﻦ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫روﺑﺎﻩ‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻪ‪.‬‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫ﺣﺎل‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﻓﺎﻳﺪﻩای‬ ‫ﻣﺎﺟﺮا‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫‪-‬ﭘﺲ‬
‫ﮔﻨﺪم‪.‬‬ ‫رﻧﮓ‬ ‫ﺧﺎﻃ ِﺮ‬ ‫واﺳﻪ‬ ‫‪-‬چﺮا‪،‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫روﺑﺎﻩ‬
‫ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺑﺮو ﻳﮏ ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﮔﻞهﺎ را ﺑﺒﻴﻦ ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﯽ ﮐﻪ ﮔ ِﻞ ﺧﻮدت ﺗﻮ ﻋﺎﻝﻢ ﺗﮏ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺎ ﺑﺎ هﻢ وداع ﻣﯽﮐﻨﻴﻢ و ﻣﻦ‬
‫ﻣﯽﮔﻮﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻪات‬ ‫را‬ ‫رازی‬ ‫هﺪﻳﻪ‬ ‫ﻋﻨﻮان‬ ‫ﺑﻪ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎی ﮔﻞهﺎ رﻓﺖ و ﺑﻪ ﺁنهﺎ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺷﻤﺎ ﺳ ِﺮ ﺳﻮزﻧﯽ ﺑﻪ ﮔﻞ ﻣﻦ ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﻴﺪ و هﻨﻮز هﻴﭽﯽ‬
‫ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﮐﺴﯽ ﺷﻤﺎ را اهﻠﯽ ﮐﺮدﻩ ﻧﻪ ﺷﻤﺎ ﮐﺴﯽ را‪ .‬درﺳﺖ هﻤﺎن ﺟﻮری هﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ روﺑﺎﻩ ﻣﻦ ﺑﻮد‪ :‬روﺑﺎهﯽ ﺑﻮد ﻣﺜﻞ‬
‫ﺻﺪهﺰار روﺑﺎﻩ دﻳﮕﺮ‪ .‬او را دوﺳﺖ ﺧﻮدم ﮐﺮدم و ﺣﺎﻻ ﺗﻮ هﻤﻪی ﻋﺎﻝﻢ ﺗﮏ اﺳﺖ‪.‬‬
‫رﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫رو‬ ‫از‬ ‫ﺣﺴﺎﺑﯽ‬ ‫ﮔﻞهﺎ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ دوﺑﺎرﻩ درﺁﻣﺪ ﮐﻪ‪- :‬ﺧﻮﺷﮕﻠﻴﺪ اﻣﺎ ﺧﺎﻝﯽ هﺴﺘﻴﺪ‪ .‬ﺑﺮایﺗﺎن ﻧﻤﯽﺷﻮد ﻣُﺮد‪ .‬ﮔﻔﺖوﮔﻮ ﻧﺪارد ﮐﻪ ﮔ ِﻞ ﻣﺮا هﻢ ﻓﻼن‬
‫رﻩﮔﺬر ﻣﯽﺑﻴﻨﺪ ﻣﺜﻞ ﺷﻤﺎ‪ .‬اﻣﺎ او ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ از هﻤﻪی ﺷﻤﺎ ﺳﺮ اﺳﺖ چﻮن ﻓﻘﻂ اوﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺑﺶ دادﻩام‪ ،‬چﻮن ﻓﻘﻂ اوﺳﺖ ﮐﻪ‬
‫زﻳﺮ ﺣﺒﺎﺑﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪام‪ ،‬چﻮن ﻓﻘﻂ اوﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺠﻴﺮ ﺑﺮاﻳﺶ ﺣﻔﺎظ درﺳﺖ ﮐﺮدﻩام‪ ،‬چﻮن ﻓﻘﻂ اوﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺸﺮاﺗﺶ را ﮐﺸﺘﻪام‬
‫)ﺟﺰ دو ﺳﻪﺗﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺑﺎﻳﺴﺖ ﺷﺐﭘﺮﻩ ﺑﺸﻮﻧﺪ(‪ ،‬چﻮن ﻓﻘﻂ اوﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎی ِﮔﻠِﻪﮔﺰاریهﺎ ﻳﺎ ﺧﻮدﻧﻤﺎﻳﯽهﺎ و ﺣﺘﺎ ﮔﺎهﯽ ﭘﺎی ﺑُﻎ‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪35‬‬


‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﮔ ِﻞ‬ ‫او‬ ‫چﻮن‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪام‪،‬‬ ‫ﻧﮕﻔﺘﻦهﺎش‬ ‫هﻴﭽﯽ‬ ‫و‬ ‫ﮐﺮدن‬
‫روﺑﺎﻩ‪.‬‬ ‫ﭘﻴﺶ‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺖ‬ ‫و‬
‫‪-‬ﺧﺪاﻧﮕﻪدار!‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫اﺳﺖ‪:‬‬ ‫ﺳﺎدﻩ‬ ‫ﺧﻴﻠﯽ‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫رازی‬ ‫اﻣﺎ‬ ‫و‬ ‫‪-‬ﺧﺪاﻧﮕﻪدار!‪...‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫روﺑﺎﻩ‬
‫ﺟﺰ ﺑﺎ دل هﻴﭽﯽ را چﻨﺎن ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻤﯽﺷﻮد دﻳﺪ‪ .‬ﻧﻬﺎد و ﮔﻮهﺮ را چﺸ ِﻢ ﺳَﺮ ﻧﻤﯽﺑﻴﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺮای ﺁن ﮐﻪ ﻳﺎدش ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪- :‬ﻧﻬﺎد و ﮔﻮهﺮ را چﺸ ِﻢ ﺳَﺮ ﻧﻤﯽﺑﻴﻨﺪ‪.‬‬
‫ﮐﺮدﻩای‪.‬‬ ‫ﺻﺮف‬ ‫ﭘﺎش‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫اﺳﺖ‬ ‫ﻋﻤﺮی‬ ‫ﻗﺪ ِر‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫ﮔﻞ‬ ‫‪-‬ارزش‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺮای ﺁن ﮐﻪ ﻳﺎدش ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪- :‬ﺑﻪ ﻗﺪر ﻋﻤﺮی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺎش ﺻﺮف ﮐﺮدﻩام‪.‬‬
‫روﺑﺎﻩ ﮔﻔﺖ‪- :‬اﻧﺴﺎنهﺎ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدﻩاﻧﺪ اﻣﺎ ﺗﻮ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﺶ ﮐﻨﯽ‪ .‬ﺗﻮ ﺗﺎ زﻧﺪﻩای ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ چﻴﺰی ﮐﻪ اهﻠﯽ‬
‫ﮐﺮدﻩای ﻣﺴﺌﻮﻝﯽ‪ .‬ﺗﻮ ﻣﺴﺌﻮل ُﮔﻠِﺘﯽ‪...‬‬

‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺮای ﺁن ﮐﻪ ﻳﺎدش ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد‪- :‬ﻣﻦ ﻣﺴﺌﻮل ﮔُﻠﻤَﻢ‪.‬‬

‫‪٢٢‬‬
‫‪-‬ﺳﻼم‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫‪-‬ﺳﻼم‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺳﻮزنﺑﺎن‬
‫اﻳﻦﺟﺎ؟‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯽ‬ ‫ﮐﺎر‬ ‫چﻪ‬ ‫‪-‬ﺗﻮ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﺳﻮزنﺑﺎن ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻣﺴﺎﻓﺮهﺎ را ﺑﻪ دﺳﺘﻪهﺎی هﺰارﺗﺎﻳﯽ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻗﻄﺎرهﺎﻳﯽ را ﮐﻪ ﻣﯽ َﺑﺮَدﺷﺎن ﮔﺎهﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ راﺳﺖ‬
‫ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﻢ ﮔﺎهﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ چﭗ‪ .‬و هﻤﺎن دم ﺳﺮﻳﻊاﻝﺴﻴﺮی ﺑﺎ چﺮاغهﺎی روﺷﻦ و ﻏﺮّﺷﯽ رﻋﺪوار اﺗﺎﻗﮏ ﺳﻮزنﺑﺎﻧﯽ را ﺑﻪ‬
‫اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬ ‫ﻝﺮزﻩ‬
‫ﻣﯽروﻧﺪ؟‬ ‫چﯽ‬ ‫ﯽ‬
‫ﭘِ‬ ‫دارﻧﺪ!‬ ‫ﻋﺠﻠﻪای‬ ‫‪-‬ﻋﺠﺐ‬
‫ﻧﻤﯽداﻧﺪ!‬ ‫ﺑﭙﺮﺳﯽ‬ ‫هﻢ‬ ‫ﻝﮑﻮﻣﻮﺗﻴﻒ‬ ‫ﺁﺗﺶﮐﺎ ِر‬ ‫ﺧﻮ ِد‬ ‫‪-‬از‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺳﻮزنﺑﺎن‬
‫‪.‬‬ ‫ﮔﺬﺷﺖ‬ ‫ﻣﺨﺎﻝﻒ‬ ‫ﺟﻬﺖ‬ ‫در‬ ‫و‬ ‫ﻏﺮّﻳﺪ‬ ‫روﺷﻦ‬ ‫چﺮاغهﺎی‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫دﻳﮕﺮی‬ ‫ﺳﺮﻳﻊاﻝﺴﻴﺮ‬
‫ﮐﻪ؟‬ ‫‪-‬ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫اﻳﻦهﺎ‬ ‫رﻓﺘﻨﺪ‬ ‫ﺁنهﺎ‬ ‫ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫اوﻝﯽهﺎ‬ ‫‪-‬اﻳﻦهﺎ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺳﻮزنﺑﺎن‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ؟‬ ‫ﺧﻮش‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫را‬ ‫‪-‬ﺟﺎﻳﯽ‬
‫ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫ﺧﻮش‬ ‫هﺴﺖ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫را‬ ‫ﺟﺎﻳﯽ‬ ‫وﻗﺖ‬ ‫هﻴﭻ‬ ‫‪-‬ﺁدﻣﯽزاد‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺳﻮزنﺑﺎن‬
‫ﻏﺮّﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺛﺎﻝﺜﯽ‬ ‫ﯽ‬
‫ﻧﻮراﻧ ِ‬ ‫ﺳﺮﻳﻊاﻝﺴﻴ ِﺮ‬ ‫رﻋ ِﺪ‬ ‫و‬
‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ؟‬ ‫دﻧﺒﺎل‬ ‫را‬ ‫اوﻝﯽ‬ ‫ﻣﺴﺎﻓﺮهﺎی‬ ‫دارﻧﺪ‬ ‫‪-‬اﻳﻦهﺎ‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﺳﻮزنﺑﺎن ﮔﻔﺖ‪- :‬اﻳﻦهﺎ هﻴﭻ چﻴﺰی را دﻧﺒﺎل ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺁن ﺗﻮ ﻳﺎ ﺧﻮابﺷﺎن ﻣﯽ َﺑﺮَد ﻳﺎ دهﻦدرﻩ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺑﭽﻪهﺎﻧﺪ ﮐﻪ‬
‫ﺷﻴﺸﻪهﺎ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﻣﯽدهﻨﺪ‬ ‫ﻓﺸﺎر‬ ‫را‬ ‫دﻣﺎغﺷﺎن‬
‫ﯽ چﯽ ﻣﯽﮔﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﭽﻪهﺎﻧﺪ ﮐﻪ ُﮐﻠّﯽ وﻗﺖ ﺻﺮف ﻳﮏ ﻋﺮوﺳﮏ ﭘﺎرچﻪای‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻓﻘﻂ ﺑﭽﻪهﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﯽداﻧﻨﺪ ﭘ ِ‬
‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﻋﺮوﺳﮏ ﺑﺮایﺷﺎن ﺁن ﻗﺪر اهﻤﻴﺖ ﺑﻪ هﻢ ﻣﯽرﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ اﮔﺮ ﻳﮑﯽ ﺁن را ازﺷﺎن ﮐِﺶ ﺑﺮود ﻣﯽزﻧﻨﺪ زﻳﺮ ﮔﺮﻳﻪ‪...‬‬

‫ﺳﻮزنﺑﺎن ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺑﺨﺖ‪ ،‬ﻳﺎ ِر ﺑﭽﻪهﺎﺳﺖ‪.‬‬

‫‪٢٣‬‬
‫‪-‬ﺳﻼم!‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫‪-‬ﺳﻼم‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﭘﻴﻠﻪور‬
‫اﻳﻦ ﺑﺎﺑﺎ ﻓﺮوﺷﻨﺪﻩی ﺣَﺐهﺎی ﺿﺪ ﺗﺸﻨﮕﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺮﻳﺪار هﻔﺘﻪای ﻳﮏ ﺣﺐ ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺖ ﺑﺎﻻ و دﻳﮕﺮ ﺗﺸﻨﮕﯽ ﺑﯽ ﺗﺸﻨﮕﯽ‪.‬‬
‫چﯽ؟‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽﻓﺮوﺷﯽ‬ ‫را‬ ‫‪-‬اﻳﻦهﺎ‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬
‫ﭘﻴﻠﻪور ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺑﺎﻋﺚ ﺻﺮﻓﻪﺟﻮﻳﯽ ُﮐﻠّﯽ وﻗﺖ اﺳﺖ‪ .‬ﮐﺎرﺷﻨﺎسهﺎی ﺧﺒﺮﻩ ﻧﺸﺴﺘﻪاﻧﺪ دﻗﻴﻘﺎ ﺣﺴﺎب ﮐﺮدﻩاﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮردن اﻳﻦ‬
‫ﻣﯽﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺻﺮﻓﻪﺟﻮﻳﯽ‬ ‫وﻗﺖ‬ ‫دﻗﻴﻘﻪ‬ ‫ﺳﻪ‬ ‫و‬ ‫ﭘﻨﺠﺎﻩ‬ ‫هﻔﺘﻪای‬ ‫ﺣﺐهﺎ‬
‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ؟‬ ‫ﮐﺎر‬ ‫چﻪ‬ ‫را‬ ‫دﻗﻴﻘﻪ‬ ‫ﺳﻪ‬ ‫و‬ ‫ﭘﻨﺠﺎﻩ‬ ‫ﺁن‬ ‫وﻗﺖ‬ ‫ﺁن‬ ‫‪-‬ﺧﺐ‪،‬‬
‫ـ هﺮ چﯽ دلﺷﺎن ﺧﻮاﺳﺖ‪...‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪36‬‬


‫ف ﻳﮏ چﺸﻤﻪ‬
‫ﺖ زﻳﺎدی داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﺧﻮشﺧﻮﺷﮏ ﺑﻪ ﻃﺮ ِ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺗﻮ دﻝﺶ ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻣﻦ اﮔﺮ ﭘﻨﺠﺎﻩ و ﺳﻪ دﻗﻴﻘﻪ وﻗ ِ‬
‫ﻣﯽروم‪«...‬‬

‫‪٢۴‬‬
‫ن ﺁﺧﺮﻳﻦ چﮏّﻩی ذﺧﻴﺮﻩی ﺁﺑﻢ ﺑﻪ ﻗﻀﻴﻪی ﭘﻴﻠﻪورﻩ ﮔﻮش‬ ‫هﺸﺘﻤﻴﻦ رو ِز ﺧﺮاﺑﯽ هﻮاﭘﻴﻤﺎم ﺗﻮ ﮐﻮﻳﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ‪ ،‬در ﺣﺎل ﻧﻮﺷﻴﺪ ِ‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫دادﻩ‬
‫ﺲ ﺗﻌﻤﻴﺮ هﻮاﭘﻴﻤﺎ ﺑﺮﻧﻴﺎﻣﺪﻩام‪ ،‬ﻳﮏ چﮑﻪ ﺁب هﻢ ﻧﺪارم‪ .‬و راﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ‬‫‪-‬ﺧﺎﻃﺮات ﺗﻮ راﺳﺘﯽ راﺳﺘﯽ زﻳﺒﺎﻧﺪ اﻣﺎ ﻣﻦ هﻨﻮز از ﭘ ِ‬
‫هﻢ اﮔﺮ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺧﻮشﺧﻮﺷﮏ ﺑﻪ ﻃﺮف چﺸﻤﻪای ﺑﺮوم ﺳﻌﺎدﺗﯽ اﺣﺴﺎس ﻣﯽﮐﺮدم ﮐﻪ ﻧﮕﻮ!‬
‫روﺑﺎﻩ‪...‬‬ ‫‪-‬دوﺳﺘﻢ‬ ‫ﮐﻪ‪:‬‬ ‫درﺁﻣﺪ‬
‫ﺑﮕﻴﺮ!‬ ‫ﻗﻠﻢ‬ ‫را‬ ‫روﺑﺎﻩ‬ ‫دو ِر‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‪،‬‬ ‫‪-‬ﺁﻗﺎ‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬
‫چﯽ؟‬ ‫‪-‬واﺳﻪ‬
‫اﻳﻦ!‬ ‫واﺳﻪ‬ ‫ﺳﺎزد‪.‬‬ ‫ﻣﯽ‬ ‫را‬ ‫ﮐﺎرﻣﺎن‬ ‫ﺗﺸﻨﮕﯽ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫‪-‬واﺳﻪ‬
‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺟﻮاﺑﻢ‬ ‫در‬ ‫و‬ ‫ﻧﺸﺪ‬ ‫ﺣﺎﻝﻴﺶ‬ ‫چﻴﺰی‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫اﺳﺘﺪﻻل‬ ‫از‬
‫ﺖ روﺑﺎﻩ ﺧﻴﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝﻢ‪...‬‬‫‪-‬ﺣﺘﺎ اﮔﺮ ﺁدم َد ِم ﻣﺮگ ﺑﺎﺷﺪ هﻢ داﺷﺘﻦ ﻳﮏ دوﺳﺖ ﻋﺎﻝﯽ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﮐﻪ از داﺷﺘﻦ ﻳﮏ دوﺳ ِ‬
‫ﺑﻪ ﺧﻮدم ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻣﻴﺰان ﺧﻄﺮ را ﺗﺨﻤﻴﻦ ﺑﺰﻧﺪ‪ :‬ﺁﺧﺮ او هﻴﭻ وﻗﺖ ﻧﻪ ﺗﺸﻨﻪاش ﻣﯽﺷﻮد ﻧﻪ ﮔﺸﻨﻪاش‪ .‬ﻳﻪ ذرﻩ ﺁﻓﺘﺎب‬
‫اﺳﺖ‪...‬‬ ‫ﺑﺴﺶ‬
‫اﻣﺎ او ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮد و در ﺟﻮاب ﻓﮑﺮم ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻣﻦ هﻢ ﺗﺸﻨﻪم اﺳﺖ‪ ...‬ﺑﮕﺮدﻳﻢ ﻳﮏ چﺎﻩ ﭘﻴﺪا ﮐﻨﻴﻢ‪...‬‬
‫ﯽ چﺎﻩ ﮔﺸﺘﻦ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫از ﺳ ِﺮ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﮐﺮدم‪- :‬اﻳﻦ ﺟﻮری ﺗﻮ ﮐﻮﻳ ِﺮ ﺑﺮهﻮت رو هﻮا ﭘ ِ‬
‫و ﺑﺎ وﺟﻮد اﻳﻦ ﺑﻪ راﻩ اﻓﺘﺎدﻳﻢ‪.‬‬

‫ﭘﺲ از ﺳﺎﻋﺖهﺎ ﮐﻪ در ﺳﮑﻮت راﻩ رﻓﺘﻴﻢ ﺷﺐ ﺷﺪ و ﺳﺘﺎرﻩهﺎ ﻳﮑﯽ ﻳﮑﯽ درﺁﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﮐﻪ از زور ﺗﺸﻨﮕﯽ ﺗﺐ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮدم‬
‫ﻣﯽرﻗﺼﻴﺪ‪.‬‬ ‫ذهﻨﻢ‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬ ‫ﺷﻬﺮﻳﺎر‬ ‫ﺣﺮفهﺎی‬ ‫ﻣﯽدﻳﺪم‪.‬‬ ‫ﺧﻮاب‬ ‫را‬ ‫ﺁنهﺎ‬ ‫اﻧﮕﺎر‬
‫هﺎ؟‬ ‫هﺴﺖ‪،‬‬ ‫ﺗﺸﻨﻪات‬ ‫هﻢ‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫‪-‬ﭘﺲ‬ ‫ﭘﺮﺳﻴﺪم‪:‬‬ ‫ازش‬
‫اﻣﺎ او ﺑﻪ ﺳﻮﺁ ِل ﻣﻦ ﺟﻮاب ﻧﺪاد ﻓﻘﻂ در ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﺎدﮔﯽ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺁب ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺑﺮای د ِل ﻣﻦ هﻢ ﺧﻮب ﺑﺎﺷﺪ‪...‬‬
‫از ﺣﺮﻓﺶ چﻴﺰی دﺳﺘﮕﻴﺮم ﻧﺸﺪ اﻣﺎ ﺳﺎﮐﺖ ﻣﺎﻧﺪم‪ .‬ﻣﯽداﻧﺴﺘﻢ از او ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺣﺮف ﮐﺸﻴﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮد‪ .‬ﮔﺮﻓﺖ ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬ﻣﻦ هﻢ ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻢ‪ .‬ﭘﺲ از ﻣﺪﺗﯽ ﺳﮑﻮت ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻧﻤﯽﺑﻴﻨﻴﻤﺶ‪...‬‬ ‫ﻣﺎ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫اﺳﺖ‬ ‫ﮔﻠﯽ‬ ‫ﺧﺎﻃ ِﺮ‬ ‫واﺳﻪ‬ ‫ﺳﺘﺎرﻩهﺎ‬ ‫ﯽ‬
‫‪-‬ﻗﺸﻨﮕ ِ‬
‫اﺳﺖ‬ ‫ﻃﻮر‬ ‫‪-‬هﻤﻴﻦ‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬
‫ﺷﺪم‪.‬‬ ‫ﺷﻦ‬ ‫ﺷﮑﻦهﺎی‬ ‫و‬ ‫چﻴﻦ‬ ‫ﺗﻤﺎﺷﺎی‬ ‫ﻏﺮق‬ ‫ﻣﻬﺘﺎب‬ ‫در‬ ‫ﺣﺮف‬ ‫ﺑﺪون‬ ‫و‬
‫ﺑﺎز ﮔﻔﺖ‪- :‬ﮐﻮﻳﺮ زﻳﺒﺎﺳﺖ‪.‬‬

‫و ﺣﻖ ﺑﺎ او ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻦ هﻤﻴﺸﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻮﻳﺮ ﺑﻮدﻩام‪ .‬ﺁدم ﺑﺎﻻی ﺗﻮدﻩای ﺷﻦ ﻝﻐﺰان ﻣﯽﻧﺸﻴﻨﺪ‪ ،‬هﻴﭽﯽ ﻧﻤﯽﺑﻴﻨﺪ و هﻴﭽﯽ ﻧﻤﯽﺷﻨﻮد‬
‫ﻣﯽزﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺮقﺑﺮق‬ ‫ﺳﮑﻮت‬ ‫ﺗﻮی‬ ‫چﻴﺰی‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫وﺟﻮد‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫اﻣﺎ‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮔﻔﺖ‪- :‬چﻴﺰی ﮐﻪ ﮐﻮﻳﺮ را زﻳﺒﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﮏ ﺟﺎﻳﯽ ﻳﮏ چﺎﻩ ﻗﺎﻳﻢ ﮐﺮدﻩ‪...‬‬
‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪37‬‬
‫از اﻳﻦﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻪ راز ﺁن درﺧﺸﺶ اﺳﺮارﺁﻣﻴ ِﺰ ﺷﻦ ﭘﯽ ﺑﺮدم ﺣﻴﺮتزدﻩ ﺷﺪم‪ .‬ﺑﭽﮕﯽهﺎم ﺗﻮ ﺧﺎﻧﻪی ﮐﻬﻨﻪﺳﺎزی ﻣﯽﻧﺸﺴﺘﻴﻢ‬
‫ﮐﻪ ﻣﻌﺮوف ﺑﻮد ﺗﻮ ﺁن ﮔﻨﺠﯽ چﺎل ﮐﺮدﻩاﻧﺪ‪ .‬اﻝﺒﺘﻪ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺪاﺳﺖ ﮐﻪ هﻴﭻ وﻗﺖ ﮐﺴﯽ ﺁن را ﭘﻴﺪا ﻧﮑﺮد و ﺷﺎﻳﺪ ﺣﺘﺎ اﺻﻼ ﮐﺴﯽ‬
‫دﻧﺒﺎﻝﺶ ﻧﮕﺸﺖ اﻣﺎ ﻓﮑﺮش هﻤﻪی اهﻞ ﺧﺎﻧﻪ را ﺗﺮدﻣﺎغ ﻣﯽﮐﺮد‪» :‬ﺧﺎﻧﻪی ﻣﺎ ﺗ ِﻪ دﻝﺶ رازی ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد‪«...‬‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪- :‬ﺁرﻩ‪ .‬چﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ چﻪ ﺳﺘﺎرﻩ‪ ،‬چﻪ ﮐﻮﻳﺮ‪ ،‬چﻴﺰی ﮐﻪ اﺳﺒﺎب زﻳﺒﺎﻳﯽاش ﻣﯽﺷﻮد ﻧﺎﻣﺮﻳﯽ اﺳﺖ!‬
‫ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺧﻮﺷﺤﺎﻝﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ روﺑﺎﻩ ﻣﻦ ﺗﻮاﻓﻖ داری‪.‬‬

‫ﯽ ﺑﺴﻴﺎر ﮔﺮانﺑﻬﺎﻳﯽ را روی‬‫چﻮن ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮدﻩ ﺑﻮد ﺑﻐﻠﺶ ﮐﺮدم و راﻩ اﻓﺘﺎدم‪ .‬دﺳﺖ و دﻝﻢ ﻣﯽﻝﺮزﻳﺪ‪.‬اﻧﮕﺎر چﻴﺰ ﺷﮑﺴﺘﻨ ِ‬
‫دﺳﺖ ﻣﯽﺑﺮدم‪ .‬ﺣﺘﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻣﯽﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺗﻤﺎم ﻋﺎﻝﻢ چﻴﺰی ﺷﮑﺴﺘﻨﯽﺗﺮ از ﺁن هﻢ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽرﺳﺪ‪ .‬ﺗﻮ روﺷﻨﯽ ﻣﻬﺘﺎب ﺑﻪ ﺁن‬
‫ﭘﻴﺸﺎﻧﯽ رﻧﮓﭘﺮﻳﺪﻩ و ﺁن چﺸﻢهﺎی ﺑﺴﺘﻪ و ﺁن ُﻃﺮّﻩهﺎی ﻣﻮ ﮐﻪ ﺑﺎد ﻣﯽﺟﻨﺒﺎﻧﺪ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮدم و ﺗﻮ دﻝﻢ ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬ﺁن چﻪ ﻣﯽﺑﻴﻨﻢ‬
‫دﻳﺪ‪«...‬‬ ‫ﻧﻤﯽﺷﻮد‬ ‫چﺸﻢ‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫را‬ ‫ﻣﻬﻢﺗﺮش‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻴﺶﺗﺮ‬ ‫ﻇﺎهﺮی‬ ‫ﺻﻮرت‬
‫ﮓ ﻧﻴﻤﻪﻝﺒﺨﻨﺪی را داﺷﺖ ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬چﻴﺰی ﮐﻪ ﺗﻮ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮی ﺧﻮاﺑﻴﺪﻩ‬ ‫ﺑﺎز‪ ،‬چﻮن دهﺎن ﻧﻴﻤﻪﺑﺎزش ﻃﺮح ﮐﻢرﻧ ِ‬
‫ب‬
‫ﻣﺮا ﺑﻪ اﻳﻦ ﺷﺪت ﻣﺘﺎﺛﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ وﻓﺎداری اوﺳﺖ ﺑﻪ ﻳﮏ ﮔﻞ‪ :‬او ﺗﺼﻮﻳ ِﺮ ﮔﻞ ﺳﺮﺧﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﺷﻌﻠﻪی چﺮاﻏﯽ ﺣﺘﺎ در ﺧﻮا ِ‬
‫ﻧﺎز هﻢ ﮐﻪ هﺴﺖ ﺗﻮ وﺟﻮدش ﻣﯽدرﺧﺸﺪ‪ «...‬و ﺁن وﻗﺖ او را ﺑﺎز هﻢ ﺷﮑﻨﻨﺪﻩﺗﺮ دﻳﺪم‪ .‬ﺣﺲ ﮐﺮدم ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻴﻠﯽ ﻣﻮاﻇﺒﺶ ﺑﺎﺷﻢ‪:‬‬
‫ﺑﺎد هﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺧﺎﻣﻮﺷﺶ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻳﮏ وزش‬ ‫ﺑﻪ ﺷﻌﻠﻪی چﺮاﻏﯽ ﻣﯽﻣﺎﻧﺴﺖ ﮐﻪ‬
‫و هﻤﺎن ﻃﻮر در ﺣﺎل راﻩ رﻓﺘﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ دﻣﺪﻣﻪی ﺳﺤﺮ چﺎﻩ را ﭘﻴﺪاﮐﺮدم‪.‬‬

‫‪٢۵‬‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ درﺁﻣﺪ ﮐﻪ‪- :‬ﺁدمهﺎ!‪ ...‬ﻣﯽچﭙﻨﺪ ﺗﻮ ﻗﻄﺎرهﺎی ﺗﻨﺪرو اﻣﺎ ﻧﻤﯽداﻧﻨﺪ دﻧﺒﺎل چﯽ ﻣﯽﮔﺮدﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‬
‫چﺮﺧﮏزدن‪.‬‬ ‫ﺧﻮدﺷﺎن‬ ‫دور‬
‫ﻧﺸﺪ‪...‬‬ ‫ﮐﺎر‬ ‫هﻢ‬ ‫‪-‬اﻳﻦ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﺑﻌﺪ‬ ‫و‬
‫چﺎهﯽ ﮐﻪ ﺑﻪاش رﺳﻴﺪﻩﺑﻮدﻳﻢ اﺻﻼ ﺑﻪ چﺎﻩهﺎی ﮐﻮﻳﺮی ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﺴﺖ‪ .‬چﺎﻩ ﮐﻮﻳﺮی ﻳﮏ چﺎﻝﻪی ﺳﺎدﻩ اﺳﺖ وﺳﻂ ﺷﻦهﺎ‪ .‬اﻳﻦ‬
‫ﻳﮑﯽ ﺑﻪ چﺎﻩهﺎی واﺣﻪای ﻣﯽﻣﺎﻧﺴﺖ اﻣﺎ ﺁن دوروﺑﺮ واﺣﻪای ﻧﺒﻮد و ﻣﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم دارم ﺧﻮاب ﻣﯽﺑﻴﻨﻢ‪.‬‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫روﺑﻪراﻩ‬ ‫هﻤﻪچﻴﺰ‬ ‫ﺗﻨﺎب‪،‬‬ ‫و‬ ‫ﺳﻄﻞ‬ ‫و‬ ‫ﻗﺮﻗﺮﻩ‬ ‫اﺳﺖ!‬ ‫‪-‬ﻋﺠﻴﺐ‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬
‫ﺧﻨﺪﻳﺪ ﺗﻨﺎب را ﮔﺮﻓﺖ و ﻗﺮﻗﺮﻩ را ﺑﻪ ﮐﺎر اﻧﺪاﺧﺖ‬

‫ن ﺑﺎد ﻣﯽﻧﺎﻝﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﻝﻪدرﺁﻣﺪ‪.‬‬ ‫و ﻗﺮﻗﺮﻩ ﻣﺜﻞ ﺑﺎدﻧﻤﺎی ﮐﻬﻨﻪای ﮐﻪ ﺗﺎ ﻣﺪتهﺎ ﭘﺲ از ﺧﻮاﺑﻴﺪ ِ‬


‫ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻣﯽﺷﻨﻮی؟ ﻣﺎ دارﻳﻢ اﻳﻦ چﺎﻩ را از ﺧﻮاب ﺑﻴﺪار ﻣﯽﮐﻨﻴﻢ و او دارد ﺑﺮایﻣﺎن ﺁواز ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ‪...‬‬
‫دﻝﻢ ﻧﻤﯽﺧﻮاﺳﺖ او ﺗﻼش و ﺗﻘﻼ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺶ ﮔﻔﺘﻢ‪- :‬ﺑﺪهﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ‪ .‬ﺑﺮای ﺗﻮ زﻳﺎدی ﺳﻨﮕﻴﻦ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺳﻄﻞ را ﺁرام ﺗﺎ ﻃﻮﻗﻪی چﺎﻩ ﺁوردم ﺑﺎﻻ و ﺁنﺟﺎ ﮐﺎﻣﻼ در ﺗﻌﺎدل ﻧﮕﻬﺶ داﺷﺘﻢ‪ .‬از ﺣﺎﺻﻞ ﮐﺎر ﺷﺎد ﺑﻮدم‪ .‬ﺧﺴﺘﻪ و ﺷﺎد‪ .‬ﺁواز‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪38‬‬


‫ﻗﺮﻗﺮﻩ را هﻤﺎنﻃﻮر ﺗﻮ ﮔﻮﺷﻢ داﺷﺘﻢ و ﺗﻮ ﺁب ﮐﻪ هﻨﻮز ﻣﯽﻝﺮزﻳﺪ ﻝﺮزش ﺧﻮرﺷﻴﺪ را ﻣﯽدﻳﺪم‪.‬‬
‫ﺁﺑﻢ‪.‬‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫ﺗﺸﻨﻪی‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﻣﻦ‪،‬‬ ‫‪-‬ﺑﺪﻩ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫وﻣﻦ ﺗﺎزﻩ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻔﻬﻤﻢ ﭘﯽ چﻪ چﻴﺰ ﻣﯽﮔﺸﺘﻪ!‬

‫ی‬
‫ﯽ ﻋﻴﺪی‪ .‬اﻳﻦ ﺁب ﺑﻪ ُﮐﻠّﯽ چﻴﺰی ﺑﻮد ﺳﻮا ِ‬‫ﺳﻄﻞ را ﺗﺎ ﻝﺐهﺎﻳﺶ ﺑﺎﻻ ﺑﺮدم‪ .‬ﺑﺎ چﺸﻢهﺎی ﺑﺴﺘﻪ ﻧﻮﺷﻴﺪ‪ .‬ﺁﺑﯽ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺷﻴﺮﻳﻨ ِ‬
‫ﻦ زﻳﺮ ﺳﺘﺎرﻩهﺎ و ﺳﺮود ﻗﺮﻗﺮﻩ و ﺗﻘﻼی ﺑﺎزوهﺎی ﻣﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺜﻞ ﻳﮏ چﺸﻢ روﺷﻨﯽ ﺑﺮای‬ ‫هﺮﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮردﻧﯽ‪ .‬زاﻳﻴﺪﻩی راﻩ رﻓﺘ ِ‬
‫ﯽ ﻧﻤﺎز ﻧﻴﻤﻪﺷﺐ ﻋﻴﺪ ﮐﺮﻳﺴﻤﺲ و ﻝﻄﻒ ﻝﺐﺧﻨﺪﻩهﺎ ﻋﻴﺪﻳﯽ‬ ‫دل ﺧﻮب ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻮدم هﻢ‪ ،‬چﺮاغ درﺧﺖ ﻋﻴﺪ و ﻣﻮﺳﻴﻘ ِ‬
‫را ﮐﻪ ﺑﻢ ﻣﯽدادﻧﺪ درﺳﺖ ﺑﻪ هﻤﻴﻦ ﺷﮑﻞ ﺁن هﻤﻪ ﺟﻼ و ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯽﺑﺨﺸﻴﺪ‪.‬‬
‫ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻣﺮدم ﺳﻴﺎرﻩی ﺗﻮ ور ﻣﯽدارﻧﺪ ﭘﻨﺞ هﺰار ﺗﺎ ﮔﻞ را ﺗﻮ ﻳﮏ ﮔﻠﺴﺘﺎن ﻣﯽﮐﺎرﻧﺪ‪ ،‬و ﺁن ﻳﮏ داﻧﻪای را ﮐﻪ ِﭘﻴَﺶ ﻣﯽﮔﺮدﻧﺪ‬
‫ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ‪...‬‬ ‫ﭘﻴﺪا‬ ‫وﺳﻂ‬ ‫ﺁن‬
‫ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫‪-‬ﭘﻴﺪاﻳﺶ‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬
‫‪-‬ﺑﺎ وﺟﻮد اﻳﻦ‪ ،‬چﻴﺰی ﮐﻪ ﭘﻴَﺶ ﻣﯽﮔﺮدﻧﺪ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﻓﻘﻂ ﺗﻮ ﻳﮏ ﮔﻞ ﻳﺎ ﺗﻮ ﻳﮏ ﺟﺮﻋﻪ ﺁب ﭘﻴﺪا ﺑﺸﻮد‪...‬‬
‫ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫‪-‬ﮔﻔﺖوﮔﻮ‬ ‫دادم‪:‬‬ ‫ﺟﻮاب‬
‫ﺑﺎز ﮔﻔﺖ‪- :‬ﮔﻴﺮم چﺸ ِﻢ ﺳَﺮ ﮐﻮر اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ چﺸﻢ دل ﭘﯽاش ﮔﺸﺖ‪.‬‬

‫ﻣﻦ هﻢ ﺳﻴﺮاب ﺷﺪﻩ ﺑﻮدم‪ .‬راﺣﺖ ﻧﻔﺲ ﻣﯽﮐﺸﻴﺪم‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺁﻓﺘﺎب درﻣﯽﺁﻳﺪ ﺷﻦ ﺑﻪ رﻧﮓ ﻋﺴﻞ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻦ هﻢ از اﻳﻦ رﻧﮓ ﻋﺴﻠﯽ‬
‫ﺑﺎﺷﻢ‪...‬‬ ‫زﺣﻤﺖ‬ ‫در‬ ‫ﻣﯽﺑﺎﻳﺴﺖ‬ ‫چﺮا‬ ‫ﻣﯽﺑﺮدم‪.‬‬ ‫ﻝﺬت‬
‫ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﻪ ﺑﺎز ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻨﺎر ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻝﻄﻒ ﺑﻢ ﮔﻔﺖ‪- :‬هِﯽ! ﻗﻮﻝﺖ ﻗﻮل ﺑﺎﺷﺪ هﺎ!‬
‫ﻗﻮل؟‬ ‫‪-‬ﮐﺪام‬
‫ﮔﻠﻤَﻢ!‬ ‫ﻣﺴﺌﻮل‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﺁﺧﺮ‬ ‫َﺑﺮّﻩام‪...‬‬ ‫ﺑﺮای‬ ‫ﭘﻮزﻩﺑﻨﺪ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫اﺳﺖ؟‬ ‫‪-‬ﻳﺎدت‬
‫ﻃﺮحهﺎی اوﻝﻴﻪام را از ﺟﻴﺐ درﺁوردم‪ .‬ﻧﮕﺎﻩﺷﺎن ﮐﺮد و ﺧﻨﺪانﺧﻨﺪان ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺑﺎﺉﻮﺑﺎبهﺎت ﻳﮏ ﺧﺮدﻩ ﺷﺒﻴﻪ ﮐﻠﻢ ﺷﺪﻩ‪.‬‬
‫ﻣﯽﻧﺎزﻳﺪم‪.‬‬ ‫ﺑﺎﺉﻮﺑﺎبهﺎم‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺁنﻗﺪر‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﺑﮕﻮ‬ ‫ﻣﺮا‬ ‫وای!‬ ‫ای‬
‫درازﻧﺪ!‬ ‫زﻳﺎدی‬ ‫ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪...‬‬ ‫ﺷﺎخ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺑﻴﺶﺗﺮ‬ ‫ﮔﻮشهﺎش‬ ‫‪-‬روﺑﺎهﺖ‪...‬‬
‫ﺧﻨﺪﻩ‪.‬‬ ‫زﻳﺮ‬ ‫زد‬ ‫ﺑﺎز‬ ‫و‬
‫‪-‬ﺁﻗﺎ ﮐﻮچﻮﻝﻮ داری ﺑﯽاﻧﺼﺎﻓﯽ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬ﻣﻦ ﺟﺰ ﺑﻮﺁهﺎی ﺑﺴﺘﻪ و ﺑﻮﺁهﺎی ﺑﺎز چﻴﺰی ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮدم ﺑﮑﺸﻢ ﮐﻪ‪.‬‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺣﺴﺎب‬ ‫ﺗﻮ‬ ‫ﺳﺮﺷﺎن‬ ‫ﺑﭽﻪهﺎ‬ ‫ﻋﻮﺿﺶ‬ ‫ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻬﻢ‬ ‫‪-‬ﺧﺐ‪،‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫ﻓﺸﺮدﻩ‬ ‫د ِل‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫و‬ ‫دﺳﺘﺶ‬ ‫دادم‬ ‫ﮐﺸﻴﺪم‬ ‫ﭘﻮزﻩﺑﻨﺪ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﻣﺪاد‬ ‫ﺑﺎ‬
‫ﺑﯽﺧﺒﺮم‪...‬‬ ‫ازﺷﺎن‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫داری‬ ‫ﺳﺮ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻴﺎﻻﺗﯽ‬ ‫‪-‬ﺗﻮ‬
‫ن ﻣﻦ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﺟﻮاب ﻣﺮا ﻧﺪاد‪ .‬ﺑﻢ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﻣﯽداﻧﯽ؟ ﻓﺮدا ﺳﺎ ِل ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﺁﻣﺪ ِ‬
‫ﺁﻣﺪم‪.‬‬ ‫ﭘﺎﻳﻴﻦ‬ ‫ﻧﺰدﻳﮑﯽهﺎ‬ ‫‪-‬هﻤﻴﻦ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫دوﺑﺎرﻩ‬ ‫ﺳﮑﻮت‬ ‫ﻝﺤﻈﻪای‬ ‫از‬ ‫ﭘﺲ‬ ‫ﺑﻌﺪ‬
‫و ﺳﺮخ ﺷﺪ‪.‬‬

‫و ﻣﻦ از ﻧﻮ ﺑﯽ اﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﺪاﻧﻢ چﺮا ﻏﻢ ﻋﺠﻴﺒﯽ اﺣﺴﺎس ﮐﺮدم‪ .‬ﺑﺎ وﺟﻮد اﻳﻦ ﺳﻮﺁﻝﯽ ﺑﻪ ذهﻨﻢ رﺳﻴﺪ‪- :‬ﭘﺲ هﺸﺖ روز ﭘﻴﺶ‪ ،‬ﺁن‬
‫روز ﺻﺒﺢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺗﮏ و ﺗﻨﻬﺎ هﺰار ﻣﻴﻞ دورﺗﺮ از هﺮ ﺁﺑﺎدی وﺳ ِﻂ ﮐﻮﻳﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺮﺧﻮردی اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﺒﻮد‪ :‬داﺷﺘﯽ ﺑﺮﻣﯽﮔﺸﺘﯽ ﺑﻪ‬
‫ﭘﺎﻳﻴﻦﺁﻣﺪی‪...‬‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﺟﺎﻳﯽ‬ ‫هﻤﺎن‬
‫ﺷﺪ‬ ‫ﺳﺮخ‬ ‫دوﺑﺎرﻩ‬
‫ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫ﺣﺮﻓﻢ‬ ‫دﻧﺒﺎل‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫دودﻝﯽ‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫و‬
‫ﺳﺎلﮔﺮد؟‪...‬‬ ‫هﻤﻴﻦ‬ ‫ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫‪-‬ﺷﺎﻳﺪ‬
‫ﺑﺎز ﺳﺮخ ﺷﺪ‪ .‬او هﻴﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ ﺳﻮﺁلهﺎﻳﯽ ﮐﻪ ازش ﻣﯽﺷﺪ ﺟﻮاب ﻧﻤﯽداد اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﺴﯽ ﺳﺮخ ﻣﯽﺷﻮد ﻣﻌﻨﻴﺶ اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ‬
‫ﻧﻪ؟‬ ‫ﻣﮕﺮ‬ ‫»ﺑﻠﻪ«‪،‬‬
‫ﺑﺮداﺷﺘﻪ‪...‬‬ ‫ﺗﺮﺳﻢ‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫‪-‬ﺁﺧﺮ‪،‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪:‬‬ ‫ﺑﻪاش‬
‫ﺑﺮﻳﺪ‪:‬‬ ‫را‬ ‫ﺣﺮﻓﻢ‬ ‫او‬ ‫اﻣﺎ‬
‫‪-‬دﻳﮕﺮ ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮوی ﺑﻪ ﮐﺎرت ﺑﺮﺳﯽ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮوی ﺳﺮاغ ﻣﻮﺗﻮرت‪ .‬ﻣﻦ هﻤﻴﻦﺟﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮت ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ‪ .‬ﻓﺮدا ﻋﺼﺮ ﺑﺮﮔﺮد‪...‬‬

‫ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻣﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﻤﻊ ﻧﺒﻮدم‪ .‬ﺑﻪ ﻳﺎد روﺑﺎﻩ اﻓﺘﺎدم‪ :‬اﮔﺮ ﺁدم ﮔﺬاﺷﺖ اهﻠﻴﺶ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﯽﻧﻔﻬﻤﯽ ﺧﻮدش را ﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﻄﺮ اﻧﺪاﺧﺘﻪ‬
‫ﮐﻪ ﮐﺎرش ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪﮐﺮدن ﺑﮑﺸﺪ‪.‬‬

‫‪٢۶‬‬
‫ﮐﻨﺎر چﺎﻩ دﻳﻮا ِر ﺳﻨﮕﯽ ﻣﺨﺮوﺑﻪای ﺑﻮد‪ .‬ﻓﺮدا ﻋﺼﺮ ﮐﻪ از ﺳ ِﺮ ﮐﺎر ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ از دور دﻳﺪم ﮐﻪ ﺁن ﺑﺎﻻ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﭘﺎهﺎ را ﺁوﻳﺰان‬
‫ﮐﺮدﻩ‪،‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪39‬‬


‫ﻣﯽﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﺷﻨﻴﺪم‬ ‫و‬
‫هﺎ!‬ ‫ﻧﺒﻮد‬ ‫ﻧﻘﻄﻪ‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫درﺳﺖ‬ ‫ﻧﻤﯽﺁﻳﺪ؟‬ ‫ﻳﺎدت‬ ‫‪-‬ﭘﺲ‬
‫َر ﱢد ﺣﺮﻓﺶ ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻻﺑﺪ ﺻﺪای دﻳﮕﺮی ﺑﻪاش ﺟﻮاﺑﯽ داد‪ ،‬چﻮن ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ در‬
‫‪-‬چﺮا چﺮا! روزش ﮐﻪ درﺳﺖ هﻤﻴﻦ اﻣﺮوز اﺳﺖ ﮔﻴﺮم ﻣﺤﻠﺶ اﻳﻦ ﺟﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪...‬‬
‫راهﻢ را ﺑﻪ ﻃﺮف دﻳﻮار اداﻣﻪ دادم‪ .‬هﻨﻮز ﻧﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ چﺸﻢ ﺧﻮردﻩ ﺑﻮد ﻧﻪ ﺻﺪای ﮐﺴﯽ را ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮدم اﻣﺎ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ‬
‫ﮐﻪ‪:‬‬ ‫درﺁﻣﺪ‬ ‫ﺟﻮاب‬ ‫در‬ ‫ﺑﺎز‬
‫‪ ...-‬ﺁرﻩ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮدت ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﺑﺒﻴﻨﯽ َر ﱢد ﭘﺎهﺎﻳﻢ روی ﺷﻦ از ﮐﺠﺎ ﺷﺮوع ﻣﯽﺷﻮد‪.‬‬
‫ﻣﯽﺁﻳﻢ‪.‬‬ ‫ﺷﺪ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﺗﺎرﻳﮏ‬ ‫ﺑﺎش‪،‬‬ ‫ﻣﻨﺘﻈﺮم‬ ‫ﺟﺎ‬ ‫هﻤﺎن‬
‫ﺑﻴﺴﺖ ﻣﺘﺮی دﻳﻮار ﺑﻮدم و هﻨﻮز چﻴﺰی ﻧﻤﯽدﻳﺪم‪ .‬ﭘﺲ از ﻣﺨﺘﺼﺮ ﻣﮑﺜﯽ دوﺑﺎرﻩ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﻧﻤﯽدهﺪ؟‬ ‫ﮐِﺶ‬ ‫را‬ ‫زﺟﺮم‬ ‫و‬ ‫درد‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ‬ ‫هﺴﺖ؟‬ ‫ﺧﻮب‬ ‫‪-‬زهﺮت‬
‫ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫ﻧﻴﺎوردﻩ‬ ‫در‬ ‫ﺳﺮ‬ ‫ﻣﻮﺿﻮع‬ ‫از‬ ‫هﻨﻮز‬ ‫اﻣﺎ‬ ‫ﻣﺎﻧﺪم‬ ‫راﻩ‬ ‫ﻓﺸﺮدﻩ از‬ ‫دل‬ ‫ﺑﺎ‬
‫ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺧﺐ‪ ،‬ﺣﺎﻻ دﻳﮕﺮ ﺑﺮو‪ِ .‬د ﺑﺮو‪ .‬ﻣﯽﺧﻮاهﻢ ﺑﻴﺎﻳﻢ ﭘﺎﻳﻴﻦ!‬

‫ﮏ ﺁدم‬
‫ﺁن وﻗﺖ ﻣﻦ ﻧﮕﺎهﻢ را ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺑﻪ ﭘﺎی دﻳﻮار اﻧﺪاﺧﺘﻢ و از ﺟﺎ ﺟﺴﺘﻢ! ﻳﮑﯽ از ﺁن ﻣﺎرهﺎی زردی ﮐﻪ ﺗﻮ ﺳﯽ ﺛﺎﻧﻴﻪ َﮐ َﻠ ِ‬
‫را ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﺮف ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﻗﺪ راﺳﺖ ﮐﺮدﻩ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻦ هﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺗﭙﺎﻧﭽﻪ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺟﻴﺒﻢ ﻣﯽﺑﺮدم ﭘﺎ‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺑﻪ دو‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺎرﻩ از ﺳﺮ و ﺻﺪای ﻣﻦ ﻣﺜﻞ ﻓﻮارﻩای ﮐﻪ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ ﺁرام روی ﺷﻦ ﺟﺎری ﺷﺪ و ﺑﯽ ﺁن ﮐﻪ چﻨﺪان ﻋﺠﻠﻪای‬
‫ﺧﺰﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﻨﮓهﺎ‬ ‫ﻻی‬ ‫ﻓﻠﺰی‬ ‫ﺧﻔﻴﻒ‬ ‫ﺑﺎﺻﺪای‬ ‫دهﺪ‬ ‫ﻧﺸﺎن‬ ‫ﺧﻮدش‬ ‫از‬
‫ﻣﻦ درﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻪ دﻳﻮار رﺳﻴﺪم و ﻃﻔﻠﮑﯽ ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ را ﮐﻪ رﻧﮕﺶ ﻣﺜﻞ ﺑﺮف ﭘﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮد ﺗﻮ هﻮا ﺑﻐﻞ ﮐﺮدم‪.‬‬
‫ﻣﯽزﻧﯽ؟‬ ‫ﺣﺮف‬ ‫ﻣﺎرهﺎ‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫دﻳﮕﺮ‬ ‫ﺣﺎﻻ‬ ‫اﺳﺖ!‬ ‫ﺣﮑﺎﻳﺘﯽ‬ ‫چﻪ‬ ‫دﻳﮕﺮ‬ ‫‪-‬اﻳﻦ‬
‫ﺷﺎل زردش را ﮐﻪ ﻣﺪام ﺑﻪ ﮔﺮدن داﺷﺖ ﺑﺎز ﮐﺮدم ﺑﻪ ﺷﻘﻴﻘﻪهﺎﻳﺶ ﺁب زدم و ﺟﺮﻋﻪای ﺑﻪاش ﻧﻮﺷﺎﻧﺪم‪ .‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ دﻳﮕﺮ اﺻﻼ‬
‫ﺟﺮات ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم ازش چﻴﺰی ﺑﭙﺮﺳﻢ‪ .‬ﺑﺎ وﻗﺎر ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮد و دﺳﺘﺶ را دور ﮔﺮدﻧﻢ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬ﺣﺲ ﮐﺮدم ﻗﻠﺒﺶ ﻣﺜﻞ ﻗﻠﺐ‬
‫ﻣﯽﻣﻴﺮد‪.‬‬ ‫دارد‬ ‫و‬ ‫ﺧﻮردﻩاﺳﺖ‬ ‫ﺗﻴﺮ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽزﻧﺪ‬ ‫ﭘﺮﻧﺪﻩای‬
‫ﮔﻔﺖ‪- :‬از اﻳﻦ ﮐﻪ ﮐﻢ و ﮐﺴ ِﺮ ﻝﻮازم ﻣﺎﺷﻴﻨﺖ را ﭘﻴﺪا ﮐﺮدی ﺧﻮشﺣﺎﻝﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﺑﺮﮔﺮدی ﺧﺎﻧﻪات‪...‬‬
‫ﻓﻬﻤﻴﺪی؟‬ ‫ﮐﺠﺎ‬ ‫از‬ ‫‪-‬ﺗﻮ‬
‫درﺳﺖ هﻤﺎن دم ﻝﺐواﮐﺮدﻩﺑﻮدم ﺑﺶ ﺧﺒﺮ ﺑﺪهﻢ ﮐﻪ ﻋﻠﯽرﻏﻢ هﻤﻪی ﻧﻮﻣﻴﺪیهﺎ ﺗﻮ ﮐﺎرم ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻩام!‬
‫ﺑﻪ ﺳﻮﺁلهﺎی ﻣﻦ هﻴﭻ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد اﻣﺎ ﮔﻔﺖ‪- :‬ﺁﺧﺮ ﻣﻦ هﻢ اﻣﺮوز ﺑﺮ ﻣﯽﮔﺮدم ﺧﺎﻧﻪام‪...‬‬
‫و ﺑﻌﺪ ﻏﻢزدﻩ درﺁﻣﺪ ﮐﻪ‪- :‬ﮔﻴﺮم راﻩ ﻣﻦ ﺧﻴﻠﯽ دورﺗﺮ اﺳﺖ‪ ...‬ﺧﻴﻠﯽ ﺳﺨﺖﺗﺮ اﺳﺖ‪...‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪40‬‬


‫ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮدم اﺗﻔﺎق ﻓﻮقاﻝﻌﺎدﻩای دارد ﻣﯽاﻓﺘﺪ‪ .‬ﮔﺮﻓﺘﻤﺶ ﺗﻮ ﺑﻐﻠﻢ‪ .‬ﻋﻴﻦ ﻳﮏ ﺑﭽﻪی ﮐﻮچﻮﻝﻮ‪ .‬ﺑﺎ وﺟﻮد اﻳﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻣﯽﺁﻣﺪ ﮐﻪ‬
‫او دارد ﺑﻪ ﮔﺮداﺑﯽ ﻓﺮو ﻣﯽرود و ﺑﺮای ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻨﺶ از ﻣﻦ ﮐﺎری ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ ...‬ﻧﮕﺎﻩ ﻣﺘﻴﻨﺶ ﺑﻪ دوردﺳﺖهﺎی دور راﻩ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﮐﺸﻴﺪﻩ‬
‫ﮔﻔﺖ‪َ :‬ﺑﺮﱢﻩات را دارم‪ .‬ﺟﻌﺒﻪهﻪ را هﻢ واﺳﻪ ﺑﺮﻩهﻪ دارم‪ .‬ﭘﻮزﻩﺑﻨﺪﻩ را هﻢ دارم‪.‬‬
‫زد‪.‬‬ ‫ﻝﺒﺨﻨﺪی‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻪ‬ ‫د ِل‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫و‬
‫ﻣﯽﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﮔﺮم‬ ‫دارد‬ ‫دوﺑﺎرﻩ‬ ‫ﺗﻨﺶ‬ ‫ﮐﻢﮐﻤَﮏ‬ ‫ﮐﺮدم‬ ‫ﺣﺲ‬ ‫ﮐﺮدم‪.‬‬ ‫ﺻﺒﺮ‬ ‫درازی‬ ‫ﻣﺪت‬
‫ﮐﺮدی‪...‬‬ ‫وﺣﺸﺖ‬ ‫ﻣﻦ‪،‬‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮی‬ ‫‪-‬ﻋﺰﻳﺰ‬
‫‪-‬اﻣﺸﺐ وﺣﺸﺖ ﺧﻴﻠﯽ ﺑﻴﺶﺗﺮی چﺸﻢ ﺑﻪراهﻢ اﺳﺖ‪.‬‬

‫س واﻗﻌﻪای ﺟﺒﺮان ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻳﺦ زدم‪ .‬اﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻪ دﻳﮕﺮ هﻴﭻ وﻗﺖ ﻏﺶﻏﺶ ﺧﻨﺪﻩی او را ﻧﺨﻮاهﻢ ﺷﻨﻴﺪ ﺑﺮاﻳﻢ‬ ‫دوﺑﺎرﻩ از اﺣﺴﺎ ِ‬
‫ﺳﺨﺖ ﺗﺤﻤﻞﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻨﺪﻩی او ﺑﺮای ﻣﻦ ﺑﻪ چﺸﻤﻪای در د ِل ﮐﻮﻳﺮ ﻣﯽﻣﺎﻧﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺸﻨﻮم‪.‬‬ ‫را‬ ‫ﺧﻨﺪﻩات‬ ‫ﺶ‬
‫ﻏﺶﻏ ِ‬ ‫هﻢ‬ ‫ﺑﺎز‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاهﺪ‬ ‫دﻝﻢ‬ ‫ﻣﻦ‪،‬‬ ‫ﮏ‬
‫‪-‬ﮐﻮچﻮﻝﻮ َﺉ ِ‬
‫اﻣﺎ ﺑﻪام ﮔﻔﺖ‪- :‬اﻣﺸﺐ درﺳﺖ ﻣﯽﺷﻮد ﻳﮏ ﺳﺎل و اﺧﺘ َﺮﮐَﻢ درﺳﺖ ﺑﺎﻻی هﻤﺎن ﻧﻘﻄﻪای ﻣﯽرﺳﺪ ﮐﻪ ﭘﺎرﺳﺎل ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﺁﻣﺪم‪.‬‬
‫‪-‬ﮐﻮچﻮﻝﻮﺉﮏ‪ ،‬اﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪی ﻣﺎر و ﻣﻴﻌﺎد و ﺳﺘﺎرﻩ ﻳﮏ ﺧﻮاب ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺑﻴﺶﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﮕﺮ ﻧﻪ؟‬
‫ﺑﻪ ﺳﻮال ﻣﻦ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد اﻣﺎ ﮔﻔﺖ‪- :‬چﻴﺰی ﮐﻪ ﻣﻬﻢ اﺳﺖ ﺑﺎ چﺸ ِﻢ ﺳَﺮ دﻳﺪﻩ ﻧﻤﯽﺷﻮد‪.‬‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫‪-‬ﻣﺴﻠﻢ‬
‫‪-‬در ﻣﻮرد ﮔﻞ هﻢ هﻤﻴﻦﻃﻮر اﺳﺖ‪ :‬اﮔﺮ ﮔﻠﯽ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻳﮏ ﺳﺘﺎرﻩی دﻳﮕﺮ اﺳﺖ‪ ،‬ﺷﺐ ﺗﻤﺎﺷﺎی ﺁﺳﻤﺎن چﻪ‬
‫ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ!‬ ‫ﮔﻞ‬ ‫ﻏﺮق‬ ‫ﺳﺘﺎرﻩهﺎ‬ ‫هﻤﻪی‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪:‬‬ ‫ﭘﻴﺪا‬ ‫ﻝﻄﻔﯽ‬
‫اﺳﺖ‪...‬‬ ‫‪-‬ﻣﺴﻠﻢ‬
‫‪-‬در ﻣﻮرد ﺁب هﻢ هﻤﻴﻦﻃﻮر اﺳﺖ‪ .‬ﺁﺑﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ دادی ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻗﺮﻗﺮﻩ و رﻳﺴﻤﺎن درﺳﺖ ﺑﻪ ﻳﮏ ﻣﻮﺳﻴﻘﯽ ﻣﯽﻣﺎﻧﺴﺖ‪...‬‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺧﻮب‬ ‫چﻪ‬ ‫هﺴﺖ‪...‬‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﻳﺎدت‬
‫اﺳﺖ‪...‬‬ ‫‪-‬ﻣﺴﻠﻢ‬
‫‪-‬ﺷﺐﺑﻪﺷﺐ ﺳﺘﺎرﻩهﺎ را ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬اﺧﺘﺮک ﻣﻦ ﮐﻮچﻮﻝﻮﺗﺮ از ﺁن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺟﺎﻳﺶ را ﻧﺸﺎﻧﺖ ﺑﺪهﻢ‪ .‬اﻣﺎ چﻪ ﺑﻬﺘﺮ! ﺁن‬
‫هﻢ ﺑﺮای ﺗﻮ ﻣﯽﺷﻮد ﻳﮑﯽ از ﺳﺘﺎرﻩهﺎ؛ و ﺁن وﻗﺖ ﺗﻮ دوﺳﺖ داری هﻤﻪی ﺳﺘﺎرﻩهﺎ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﯽ‪ ...‬هﻤﻪﺷﺎن ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ‬
‫ﺑﺪهﻢ‪...‬‬ ‫ﺑﺖ‬ ‫هﺪﻳﻪای‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاهﻢ‬ ‫راﺳﺘﯽ‬ ‫ﺗﻮ‪...‬‬ ‫دوﺳﺖهﺎی‬
‫ﺧﻨﺪﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﻏﺶ‬ ‫ﻏﺶ‬ ‫و‬
‫ﺧﻨﺪﻩام!‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫ن‬
‫ﺷﻨﻴﺪ ِ‬ ‫ﻖ‬
‫ﻋﺎﺷ ِ‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮﺉﮏ!‬ ‫ﮐﻮچﻮﻝﻮﺉﮏ‪،‬‬ ‫‪-‬ﺁخ‪،‬‬
‫ﺁب‪.‬‬ ‫ﻣﻮرد‬ ‫ﻣﺜﻞ‬ ‫درﺳﺖ‬ ‫اﺳﺖ‪...‬‬ ‫هﻤﻴﻦ‬ ‫درﺳﺖ‬ ‫هﻢ‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫‪-‬هﺪﻳﻪی‬
‫ﺑﮕﻮﻳﯽ؟‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاهﯽ‬ ‫‪-‬چﯽ‬
‫‪-‬هﻤﻪی ﻣﺮدم ﺳﺘﺎرﻩ دارﻧﺪ اﻣﺎ هﻤﻪی ﺳﺘﺎرﻩهﺎ ﻳﮏﺟﻮر ﻧﻴﺴﺖ‪ :‬واﺳﻪ ﺁنهﺎﻳﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻔﺮ ﻣﯽروﻧﺪ ﺣﮑﻢ راهﻨﻤﺎ را دارﻧﺪ‬
‫ﯽ ﺳﻮﺳﻮزناﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮای ﺑﻌﻀﯽ ﮐﻪ اهﻞ داﻧﺸﻨﺪ هﺮ ﺳﺘﺎرﻩ ﻳﮏ ﻣﻌﻤﺎ اﺳﺖ واﺳﻪ ﺁن‬ ‫واﺳﻪ ﺑﻌﻀﯽ دﻳﮕﺮ ﻓﻘﻂ ﻳﮏ ﻣﺸﺖ روﺷﻨﺎﻳ ِ‬
‫ﺑﺎﺑﺎی ﺗﺎﺟﺮ ﻃﻼ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺳﺘﺎرﻩهﺎ هﻤﻪﺷﺎن زﺑﺎن ﺑﻪ ﮐﺎم ﮐﺸﻴﺪﻩ و ﺧﺎﻣﻮﺷﻨﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺗﻮ ﻳﮑﯽ ﺳﺘﺎرﻩهﺎﻳﯽ ﺧﻮاهﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ‬
‫ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫را‬ ‫ﻣِﺜﻠﺶ‬ ‫ﺗﻨﺎﺑﻨﺪﻩای‬
‫ﺑﮕﻮﻳﯽ؟‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاهﯽ‬ ‫‪-‬چﯽ‬
‫‪-‬ﻧﻪ اﻳﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﻮ ﻳﮑﯽ از ﺳﺘﺎرﻩهﺎم؟ ﻧﻪ اﻳﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﻮ ﻳﮑﯽ از ﺁنهﺎ ﻣﯽﺧﻨﺪم؟‪ ...‬ﺧﺐ‪ ،‬ﭘﺲ هﺮ ﺷﺐ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎن ﻧﮕﺎﻩ‬
‫ﻣﯽﮐﻨﯽ ﺑﺮاﻳﺖ ﻣﺜﻞ اﻳﻦ ﺧﻮاهﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ هﻤﻪی ﺳﺘﺎرﻩهﺎ ﻣﯽﺧﻨﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺗﻮ ﺳﺘﺎرﻩهﺎﻳﯽ ﺧﻮاهﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻠﺪﻧﺪ ﺑﺨﻨﺪﻧﺪ!‬
‫ﺧﻨﺪﻳﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎز‬ ‫و‬
‫‪-‬و ﺧﺎﻃﺮت ﮐﻪ ﺗﺴﻼ ﭘﻴﺪا ﮐﺮد )ﺧﺐ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺁدﻣﯽزاد ﻳﮏ ﺟﻮری ﺗﺴﻼ ﭘﻴﺪا ﻣﯽﮐﻨﺪ دﻳﮕﺮ( از ﺁﺷﻨﺎﻳﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺧﻮشﺣﺎل‬
‫ﻣﯽﺷﻮی‪ .‬دوﺳﺖ هﻤﻴﺸﮕﯽ ﻣﻦ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽﻣﺎﻧﯽ و دﻝﺖ ﻣﯽﺧﻮاهﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺨﻨﺪی و ﭘﺎرﻩای وﻗﺖهﺎم واﺳﻪ ﺗﻔﺮﻳﺢ ﭘﻨﺠﺮﻩی اﺗﺎﻗﺖ‬
‫را وا ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ ...‬دوﺳﺘﺎﻧﺖ از اﻳﻦﮐﻪ ﻣﯽﺑﻴﻨﻨﺪ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎن ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽﮐﻨﯽ و ﻣﯽﺧﻨﺪی ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺁن وﻗﺖ ﺗﻮ ﺑﻪﺷﺎن‬
‫ﻣﯽﮔﻮﻳﯽ‪» :‬ﺁرﻩ‪ ،‬ﺳﺘﺎرﻩهﺎ هﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮا ﺧﻨﺪﻩ ﻣﯽاﻧﺪازﻧﺪ!« و ﺁنوﻗﺖ ﺁنهﺎ ﻳﻘﻴﻦﺷﺎن ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ ﺗﻮ ﭘﺎک ﻋﻘﻠﺖ را از دﺳﺖ‬
‫زدﻩام‪...‬‬ ‫ﺑﻪات‬ ‫َﮐﻠَﮑﯽ‬ ‫چﻪ‬ ‫ﻣﯽﺑﻴﻨﯽ‬ ‫ﺟﺎن!‬ ‫دادﻩای‪.‬‬
‫ﺧﻨﺪﻩ‪.‬‬ ‫زﻳﺮ‬ ‫زد‬ ‫ﺑﺎز‬ ‫و‬
‫ض ﺳﺘﺎرﻩ ﻳﮏ ﻣﺸﺖ زﻧﮕﻮﻝﻪ ﺑﺖ دادﻩ ﺑﺎﺷﻢ ﮐﻪ ﺑﻠﺪﻧﺪ ﺑﺨﻨﺪﻧﺪ‪...‬‬ ‫‪-‬ﺑﻪ ﺁن ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﻮ ِ‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪:‬‬ ‫ﺧﻮدش‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺟﺪی‬ ‫ﺣﺎﻝﺘﯽ‬ ‫ﺑﻌﺪ‬ ‫و‬ ‫ﺧﻨﺪﻳﺪ‬ ‫دوﺑﺎرﻩ‬
‫‪-‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎت ﻧﻤﯽﮔﺬارم‪.‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪41‬‬


‫‪-‬ﻇﺎهﺮ ﺁدﻣﯽ را ﭘﻴﺪا ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ دارد درد ﻣﯽﮐﺸﺪ‪ ...‬ﻳﮏ ﺧﺮدﻩ هﻢ ﻣﺜﻞ ﺁدﻣﯽ ﻣﯽﺷﻮم ﮐﻪ دارد ﺟﺎن ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬رو هﻢ رﻓﺘﻪ اﻳﻦ‬
‫ﺑﯽﺧﻮد؟‬ ‫اﺳﺖ‬ ‫زﺣﻤﺘﯽ‬ ‫چﻪ‬ ‫ﻧﺒﻴﻨﯽ‪.‬‬ ‫را‬ ‫اﻳﻦ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫ﻧﻴﺎ‬ ‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺟﻮریهﺎ‬
‫ﻧﻤﯽﮔﺬارم‪.‬‬ ‫‪-‬ﺗﻨﻬﺎت‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬ ‫اﻧﺪوﻩزدﻩ‬
‫‪-‬اﻳﻦ را ﺑﻴﺶﺗﺮ از ﺑﺎﺑﺖ ﻣﺎرﻩ ﻣﯽﮔﻮﻳﻢ ﮐﻪ‪ ،‬ﻧﮑﻨﺪ ﻳﮏهﻮ ﺗﻮ را هﻢ ﺑﮕﺰد‪ .‬ﻣﺎرهﺎ ﺧﻴﻠﯽ ﺧﺒﻴﺜﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﺎ واﺳﻪ ﺧﻨﺪﻩ هﻢ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ‬
‫ﺑﺰﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﻴﺶ‬ ‫را‬ ‫ﺁدم‬
‫ﻧﻤﯽﮔﺬارم‪.‬‬ ‫‪-‬ﺗﻨﻬﺎت‬
‫ﺷﺪ‪:‬‬ ‫ﺟﻤﻌﻴﺶ‬ ‫ﺧﺎﻃﺮ‬ ‫ﺑﺎﻋﺚ‬ ‫چﻴﺰ‬ ‫ﻳﮏ‬ ‫ﻣﻨﺘﻬﺎ‬
‫‪-‬ﮔﺮ چﻪ‪ ،‬ﺑﺎر دوم ﮐﻪ ﺑﺨﻮاهﻨﺪ ﺑﮕﺰﻧﺪ دﻳﮕﺮ زهﺮ ﻧﺪارﻧﺪ‪.‬‬

‫ﮔﺮﻳﺨﺖ‪.‬‬ ‫ﺻﺪا‬ ‫و‬ ‫ﺳﺮ‬ ‫ﺑﯽ‬ ‫ﻧﺸﺪم‪.‬‬ ‫اﻓﺘﺎدﻧﺶ‬ ‫راﻩ‬ ‫ﻣﺘﻮﺟﻪ‬ ‫ﺷﺐ‬
‫وﻗﺘﯽ ﺧﻮدم را ﺑﻪاش رﺳﺎﻧﺪم ﺑﺎ ﻗﻴﺎﻓﻪی ﻣﺼﻤﻢ و ﻗﺪمهﺎی ﻣﺤﮑﻢ ﭘﻴﺶ ﻣﯽرﻓﺖ‪ .‬هﻤﻴﻦ ﻗﺪر ﮔﻔﺖ‪ِ- :‬ا! اﻳﻦﺟﺎﻳﯽ؟‬
‫ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬ ‫را‬ ‫دﺳﺘﻢ‬ ‫و‬
‫اﻣﺎ ﺑﺎز ﺑﯽﻗﺮار ﺷﺪ وﮔﻔﺖ‪- :‬اﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﺮدی ﺁﻣﺪی‪ .‬رﻧﺞ ﻣﯽﺑﺮی‪ .‬ﮔﺮچﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻇﺎه ِﺮ ﻳﮏ ﻣﺮدﻩ را ﭘﻴﺪا ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻧﺪم‪.‬‬ ‫ﺳﺎﮐﺖ‬ ‫ﻣﻦ‬
‫‪-‬ﺧﻮدت درک ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬راﻩ ﺧﻴﻠﯽ دور اﺳﺖ‪ .‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ اﻳﻦ ﺟﺴﻢ را ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺑﺒﺮم‪ .‬ﺧﻴﻠﯽ ﺳﻨﮕﻴﻦ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻧﺪم‪.‬‬ ‫ﺳﺎﮐﺖ‬ ‫ﻣﻦ‬
‫ﺖ ﮐﻬﻨﻪای ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ دورش اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ؛ ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻬﻨﻪ ﮐﻪ ﻏﺼﻪ ﻧﺪارد‪ ،‬هﺎ؟‬ ‫ﻦ ﭘﻮﺳ ِ‬ ‫‪-‬ﮔﻴﺮم ﻋﻴ ِ‬
‫ﻣﺎﻧﺪم‪.‬‬ ‫ﺳﺎﮐﺖ‬ ‫ﻣﻦ‬
‫ﮐﺮد‪:‬‬ ‫ﺳﻌﯽ‬ ‫هﻢ‬ ‫ﺑﺎز‬ ‫اﻣﺎ‬ ‫ﺷﺪ‬ ‫دلﺳﺮد‬ ‫ﮐﻤﯽ‬
‫‪-‬ﺧﻴﻠﯽ ﺑﺎ ﻣﺰﻩ ﻣﯽﺷﻮد‪ ،‬ﻧﻪ؟ ﻣﻦ هﻢ ﺑﻪ ﺳﺘﺎرﻩهﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬هﻢﺷﺎن ﺑﻪ ﺻﻮرت چﺎﻩهﺎﻳﯽ در ﻣﯽﺁﻳﻨﺪ ﺑﺎ ﻗﺮﻗﺮﻩهﺎی زﻧﮓ زدﻩ‪.‬‬
‫ﺑﺨﻮرم‪...‬‬ ‫ﻣﯽدهﻨﺪ‬ ‫ﺁب‬ ‫ﺑﻢ‬ ‫ﺳﺘﺎرﻩهﺎ‬ ‫هﻤﻪی‬
‫ﻣﺎﻧﺪم‪.‬‬ ‫ﺳﺎﮐﺖ‬ ‫ﻣﻦ‬
‫‪-‬ﺧﻴﻠﯽ ﺑﺎ ﻣﺰﻩ ﻣﯽﺷﻮد‪ .‬ﻧﻪ؟ ﺗﻮ ﺻﺎﺣﺐ هﺰار ﮐﺮور زﻧﮕﻮﻝﻪ ﻣﯽﺷﻮی ﻣﻦ ﺻﺎﺣﺐ هﺰار ﮐﺮور ﻓﻮارﻩ‪...‬‬
‫ﻣﯽﮐﺮد‪...‬‬ ‫ﮔﺮﻳﻪ‬ ‫داﺷﺖ‬ ‫ﮐﻪ‬ ‫چﺮا‬ ‫ﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﺳﺎﮐﺖ‬ ‫هﻢ‬ ‫او‬
‫ﺑﺮوم‪.‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ‬ ‫ﺧﻮدم‬ ‫ﻗﺪم‬ ‫چﻨﺪ‬ ‫ﺑﮕﺬار‬ ‫ﺟﺎﺳﺖ‪.‬‬ ‫هﻤﻴﻦ‬ ‫‪-‬ﺧﺐ‪،‬‬
‫و ﮔﺮﻓﺖ ﻧﺸﺴﺖ‪ ،‬چﺮا ﮐﻪ ﻣﯽﺗﺮﺳﻴﺪ‪.‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪42‬‬


‫ﻣﯽداﻧﯽ؟‪ ...‬ﮔﻠﻢ را ﻣﯽﮔﻮﻳﻢ‪ ...‬ﺁﺧﺮ ﻣﻦ ﻣﺴﺌﻮﻝﺸﻢ‪ .‬ﺗﺎزﻩ چﻪ ﻗﺪر هﻢ ﻝﻄﻴﻒ اﺳﺖ و چﻪ ﻗﺪر هﻢ ﺳﺎدﻩ و ﺑﯽﺷﻴﻠﻪﭘﻴﻠﻪ‪ .‬ﺑﺮای‬
‫ﺁن ﮐﻪ ﺟﻠﻮ هﻤﻪی ﻋﺎﻝﻢ از ﺧﻮدش دﻓﺎع ﮐﻨﺪ هﻤﻪاش چﯽ دارد ﻣﮕﺮ؟ چﻬﺎرﺗﺎ ﺧﺎر ﭘِﺮ ِﭘﺮَک!‬

‫ﺑﺸﻮم‪.‬‬ ‫ﺑﻨﺪ‬ ‫ﭘﺎ‬ ‫ﺳﺮ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ‬ ‫دﻳﮕﺮ‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﻢ‬ ‫هﻢ‬ ‫ﻣﻦ‬
‫ﺑﺲ‪...‬‬ ‫و‬ ‫هﻤﻴﻦ‬ ‫هﻤﻪاش‬ ‫‪-‬هﻤﻴﻦ‪...‬‬ ‫ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫ﺑﺎز هﻢ ﮐﻤﯽ دودﻝﯽ ﻧﺸﺎن داد اﻣﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﭘﺎ ﺷﺪ و ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ رﻓﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺒﻮدم‪.‬‬

‫ک ﭘﺎﻳﺶ ﺟﺮﻗﻪی زردی ﺟﺴﺖ و‪ ...‬ﻓﻘﻂ هﻤﻴﻦ! ﻳﮏ دم ﺑﯽﺣﺮﮐﺖ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﻓﺮﻳﺎدی ﻧﺰد‪ .‬ﻣﺜﻞ درﺧﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻴﻔﺘﺪ ﺁرام ﺁرام‬ ‫ﮐﻨﺎر ﻗﻮز ِ‬
‫ﺑﻪ زﻣﻴﻦ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﻪ وﺟﻮد ﺷﻦ از ﺁن هﻢ ﺻﺪاﻳﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﺸﺪ‪.‬‬

‫‪٢٧‬‬
‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪43‬‬
‫ﺷﺶ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺳﺖ و ﻣﻦ هﻨﻮز ﺑﺎﺑﺖ اﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ ﺟﺎﻳﯽ ﻝﺐﺗﺮﻧﮑﺮدﻩام‪ .‬دوﺳﺘﺎﻧﻢ از اﻳﻦ ﮐﻪ ﻣﺮا دوﺑﺎرﻩ زﻧﺪﻩ ﻣﯽدﻳﺪﻧﺪ ﺳﺨﺖ‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺧﺴﺘﮕﯽ‬ ‫اﺛﺮ‬ ‫ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ‬ ‫ﺁنهﺎ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫اﻣﺎ‬ ‫ﺑﻮدم‬ ‫ﻏﻢزدﻩ‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﺎد‬
‫ﺣﺎﻻ ﮐﻤﯽ ﺗﺴﻼی ﺧﺎﻃﺮ ﭘﻴﺪا ﮐﺮدﻩام‪ .‬ﻳﻌﻨﯽ ﻧﻪ ﮐﺎﻣﻼ‪ ...‬اﻣﺎ اﻳﻦ را ﺧﻮب ﻣﯽداﻧﻢ ﮐﻪ او ﺑﻪ اﺧﺘﺮﮐﺶ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‪ .‬چﻮن ﺁﻓﺘﺎب ﮐﻪ‬
‫زد ﭘﻴﮑﺮش را ﭘﻴﺪا ﻧﮑﺮدم‪ .‬ﭘﻴﮑﺮی هﻢ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ چﻨﺪان وزﻧﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ...‬و ﺷﺐهﺎ دوﺳﺖ دارم ﺑﻪ ﺳﺘﺎرﻩهﺎ ﮔﻮش ﺑﺪهﻢ‪.‬‬
‫زﻧﮕﻮﻝﻪاﻧﺪ‪.‬‬ ‫هﺰار‬ ‫ﻋﻴﻦ‬
‫اﻣﺎ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﻴﻠﯽ ﻣﻬﻤﯽ ﮐﻪ هﺴﺖ‪ ،‬ﻣﻦ ﭘﺎک ﻳﺎدم رﻓﺖ ﺑﻪ ﭘﻮزﻩﺑﻨﺪی ﮐﻪ ﺑﺮای ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﮐﺸﻴﺪم ﺗﺴﻤﻪی چﺮﻣﯽ اﺿﺎﻓﻪ‬
‫ﮐﻨﻢ و او ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺁن را ﺑﻪ ﭘﻮزﻩی َﺑﺮّﻩ ﺑﺒﻨﺪد‪ .‬اﻳﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ از ﺧﻮدم ﻣﯽﭘﺮﺳﻢ‪» :‬ﻳﻌﻨﯽ ﺗﻮ اﺧﺘﺮﮐﺶ چﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ‬
‫ﺑﺎﺷﺪ؟‪«...‬‬ ‫چﺮﻳﺪﻩ‬ ‫را‬ ‫ﮔﻞ‬ ‫ﺑﺮﻩهﻪ‬ ‫ﻧﮑﻨﺪ‬ ‫اﻓﺘﺎدﻩ؟‬
‫ﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻣﯽﮔﻮﻳﻢ‪» :‬ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻪ‪ ،‬ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ هﺮ ﺷﺐ ﮔﻠﺶ را زﻳﺮ ﺣﺒﺎب ﺷﻴﺸﻪای ﻣﯽﮔﺬارد و هﻮای ﺑﺮﻩاش را هﻢ‬
‫دارد‪ «...‬ﺁن وﻗﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝﻢ راﺣﺖ ﻣﯽﺷﻮد و ﺳﺘﺎرﻩهﺎ هﻤﻪ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﻳﻨﯽ ﻣﯽﺧﻨﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻣﯽﮔﻮﻳﻢ‪» :‬هﻤﻴﻦ ﮐﺎﻓﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺁدم ﻳﮏ ﺑﺎر ﺣﻮاﺳﺶ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ...‬ﺁﻣﺪﻳﻢ و ﻳﮏ ﺷﺐ ﺣﺒﺎب ﻳﺎدش رﻓﺖ ﻳﺎ َﺑﺮّﻩ ﺷﺐ‬
‫ﻧﺼﻒﺷﺒﯽ ﺑﯽﺳﺮوﺻﺪا از ﺟﻌﺒﻪ زد ﺑﻴﺮون‪ «...‬ﺁن وﻗﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ زﻧﮕﻮﻝﻪهﺎ هﻤﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ اﺷﮏ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ!‪...‬‬

‫ﻳﮏ راز ﺧﻴﻠﯽ ﺧﻴﻠﯽ ﺑﺰرگ اﻳﻦ ﺟﺎ هﺴﺖ‪ :‬ﺑﺮای ﺷﻤﺎ هﻢ ﮐﻪ او را دوﺳﺖ دارﻳﺪ‪ ،‬ﻣﺜﻞ ﻣﻦ هﻴﭻ چﻴ ِﺰ ﻋﺎﻝﻢ ﻣﻬﻢﺗﺮ از داﻧﺴﺘﻦ‬
‫اﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻓﻼن ﻧﻘﻄﻪای ﮐﻪ ﻧﻤﯽداﻧﻴﻢ‪ ،‬ﻓﻼن ﺑﺮﻩای ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺷﻤﺎﺳﻴﻢ ﮔﻞ ﺳﺮﺧﯽ را چﺮﻳﺪﻩ ﻳﺎ ﻧﭽﺮﻳﺪﻩ‪...‬‬

‫ﺧﺐ‪ .‬ﺁﺳﻤﺎن را ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ و ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ‪َ » :‬ﺑﺮّﻩ ﮔﻞ را چﺮﻳﺪﻩ ﻳﺎ ﻧﭽﺮﻳﺪﻩ؟« و ﺁن وﻗﺖ ﺑﺎ چﺸﻢهﺎی ﺧﻮدﺗﺎن ﺗﻔﺎوﺗﺶ را ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ‪...‬‬

‫و ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﺁدم ﺑﺰرگهﺎ روحﺷﺎن ﺧﺒﺮدار ﺑﺸﻮد ﮐﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع چﻪ ﻗﺪر ﻣﻬﻢ اﺳﺖ!‬

‫در ﻧﻈﺮ ﻣﻦ اﻳﻦ زﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ و ﺣﺰناﻧﮕﻴﺰﺗﺮﻳﻦ ﻣﻨﻈﺮﻩی ﻋﺎﻝﻢ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ هﻤﺎن ﻣﻨﻈﺮﻩی دو ﺻﻔﺤﻪ ﭘﻴﺶ اﺳﺖ ﮔﻴﺮم ﺁن را‬
‫دوﺑﺎرﻩ ﮐﺸﻴﺪﻩام ﮐﻪ ﺑﻪﺗﺮ ﻧﺸﺎنﺗﺎن ﺑﺪهﻢ‪» :‬ﻇﻬﻮر ﺷﻬﺮﻳﺎر ﮐﻮچﻮﻝﻮ ﺑﺮ زﻣﻴﻦ در اﻳﻦ ﺟﺎ ﺑﻮد؛ و ﺑﻌﺪ در هﻤﻴﻦ ﺟﺎ هﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ‬
‫ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﺷﺪ«‪.‬‬

‫ﺁن ﻗﺪر ﺑﻪ دﻗﺖ اﻳﻦ ﻣﻨﻈﺮﻩ را ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﻮﻳﺪ اﮔﺮ روزی ﺗﻮ ﺁﻓﺮﻳﻘﺎ ﮔﺬرﺗﺎن ﺑﻪ ﮐﻮﻳﺮ ﺻﺤﺮا اﻓﺘﺎد ﺣﺘﻤﺎ ﺁن را‬
‫ﺧﻮاهﻴﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ‪ .‬و اﮔﺮ ﭘﺎداد و ﮔﺬارﺗﺎن ﺑﻪ ﺁن ﺟﺎ اﻓﺘﺎد ﺑﻪ اﻝﺘﻤﺎس ازﺗﺎن ﻣﯽﺧﻮاهﻢ ﮐﻪ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﺧﺮج ﻧﺪهﻴﺪ و درﺳﺖ زﻳﺮ‬
‫ﺳﺘﺎرﻩ چﻨﺪ ﻝﺤﻈﻪای ﺗﻮﻗﻒ ﮐﻨﻴﺪ‪ .‬ﺁن وﻗﺖ اﮔﺮ ﺑﭽﻪای ﺑﻪ ﻃﺮفﺗﺎن ﺁﻣﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﺧﻨﺪﻳﺪ‪ ،‬اﮔﺮ ﻣﻮهﺎﻳﺶ ﻃﻼﻳﯽ ﺑﻮد‪ ،‬اﮔﺮ وﻗﺘﯽ ازش‬
‫ﺳﻮاﻝﯽ ﮐﺮدﻳﺪ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد‪ ،‬ﻻﺑﺪ ﺣﺪس ﻣﯽزﻧﻴﺪ ﮐﻪ ﮐﻴﺴﺖ‪ .‬در ﺁن ﺻﻮرت ﻝﻄﻒ ﮐﻨﻴﺪ و ﻧﮕﺬارﻳﺪ ﻣﻦ اﻳﻦ ﺟﻮر اﻓﺴﺮدﻩ ﺧﺎﻃﺮ‬
‫ﺑﻤﺎﻧﻢ‪:‬‬
‫ﺑﯽ درﻧﮓ ﺑﺮدارﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﺪ ﮐﻪ او ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‪.‬‬

‫‪Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru‬‬ ‫‪44‬‬


Мультиязыковой проект Ильи Франка www.franklang.ru 45