La gioia armata Silahlı Ne e

ALFREDO M. BONANNO : Bu kitap 1977’de, o sırada italya’da süren devrimci mücadelelerin hızıyla yazılmıştı ve bugün okunurken, şimdi son derece farklı olan o durum akılda tutulmalıdır.Devrimci hareket, ki buna anarşist hareket de dahildir, gelişim aşamasındaydı ve herşey, hatta silahlı çatışmanın genelleşmesi bile mümkün görünüyordu. Ama insanın kendini, küçük bir militan azınlığın baskıya ve Devlet’in sermaye idaresini yeniden organize etme girişimine (itiraf etmek gerekir ki oldukça zayıf bir çabaydı) karşı mücadele eden onbinlerce yoldaşa dayatmaya niyetli olduğu uzmanlaşma ve militerleştirme tehlikesinden koruması gerekiyordu. italya’da durum buydu, ama Almanya, Fransa, Büyük Britanya ve başka her yerde de benzer şeyler olmaktaydı. Yoldaşların her gün iktidar adamlarına ve yapılarına karşı gerçekleştirdikleri eylemlerden, italya’daki Kızıl Tugaylar gibi silahlı bir partinin planlı mantığının çıkarılmasını önlemek esas gibi görünüyordu. Kitabın ruhu budur. Bir özgürleşme ve yıkım uygulamasının nasıl bir idare grubunun önceden belirlenmiş kuralları çerçevesindeki ölümcül, şematik katılıktan değil ama neşeli mücadele mantığından çıkabileceğini göstermek. Bu sorunların bazıları artık yaşanmıyor. Tarihin sert dersleri tarafından çözüldü. Reel sosyalizmin yıkılması aniden, her eğilimden marksistlerin idare hırslarını sonsuza dek yeniden boyutlandırdı. Diğer yandan her yerde, özellikle de genç nesiller arasında yayılan özgürlük ve anarşist komünizm arzusunu söndürmedi, muhtemelen alevlendirdi. Pek çok durumda anarşizmin ideolojisinden etkilenmemek için geleneksel simgelerine, sloganlarına ve teorilerine başvurulmaması anlaşılabilir, fakat bu paylaşılamaz bir durumdur. Bu kitap yine güncel oldu, ama farklı bir açıdan. Artık var olmayan ağır, tekelleştirici yapısının eleştirisi olarak değil, onları baskı ve denetim altında tutan her şeyin neşeyle yıkımı yolunda bireyin potansiyel becerile-rine işaret edebildiği için. Bitirmeden önce, kitabın italya’da imha edilmesinin emredildiğini belirtmeliyim. italya Yüksek Mahkemesi yakılmasını emretti. Kitabın kopyasını bulunduran tüm kütüphaneler içişleri Bakanlığı’ndan, yakılmasını emreden birer genelge aldılar. Birden fazla kütüphane, böyle bir uygulamanın Nazilere ya da Engizisyona yakışacağını düşünerek kitabı yakmayı reddetti, ama yasalara göre kitaba başvurulamaz. Aynı sebepten, kitap italya’da yasal olarak dağıtılamaz ve pek çok yoldaşın kop-yasına bu amaç için gerçekleştirilen büyük baskın dalgası sırasında el konuldu.Bu kitabı yazdığım için onsekiz ay hapis cezasına çarptırıldım. Alfredo M. Bonanno Catania, 14 Temmuz 1993

Pariste devrim başı sonu olmayan bir şenlikti. Bakunin.( Paris, 1848, devrim)

I Bu seytanı çocuklar Montanelli’yi1 neden bacaklarından vurdular ki? Ağzından vursalar daha iyi değil miydi? Elbette iyiydi. Ama daha ağır, daha kinci ve ciddi olurdu. Bunun gibi bir hayvanı bu şekilde sakatlamanın, intikamın ötesinde, bu faşist gazeteci ve patronların uşağı olan adamı sorumlulukları için cezalandırmanın ötesinde daha derin, daha anlamlı tarafları olabilir. Sakatlamak onun aksamasına ve hatırlamasına sebep olur. Dahası, sakatlamak, ağızdan vurmaktan, beyin parçalarının gözlerden fışkırmasından daha kabul edilebilir bir eğlencedir. Her sabah sisin içinde yola çıkan ve fabrikanın boğucu havasına yürüyen yoldaş; ya da ofise gidiyor hep aynı yüzleri görmek için: ustabaşı, saat denetçisi; o anın casusu, besleyecek-yedi-çocuğuyla-Stakhanovite, devrim, mücadele, ve ölümcül olacak olsa bile fiziksel çatışma ihtiyacını hisseder. Ama aynı zamanda hemen, şu anda neşe yaşamak ister. Ve sisin içinde yürürken, trenlerde ve tramvaylarda saatler geçirirken, ofise gitmenin ya da kapitalizmin faydasız mekanizmalarını bir arada tutan faydasız civatalar arasında bulunmanın boğuculuğunu yaşarken bu neşeyi fantazilerinde besler. Bedeli ödenmiş neşe; patronun parasını ödediği ücretli haftasonları ve senelik tatiller, aşk yapmak için para ödemek gibidir. Aynı görünür, ama eksik birşey vardır. Kitaplarda, bildirilerde ve devrimci gazetelerde yüzlerce teori birikti. Bunu yapmalıyız, şunu yapmalıyız, olayları bunun dediği gibi, şunun dediği gibi görmeliyiz, çünkü geçmişteki, cilt cilt boğucu klasikleri dolduran, isimleri büyük harşerle yazılan şunun ya da bunun gerçek yorumcusu onlardır. Onları el altında bulundurmak bile ayinin bir parçasıdır. Onlara sahip olmamak kötü işarettir, şüphe çekicidir. Onları her durumda el altında bulundurmak faydalıdır. Ağır olduklarında her zaman, sıkıntı veren birilerinin yüzüne fırltılabilirler. Geçmişin (ve bugünün) devrimci metinlerinin geçerliliğinin yeni olmayan, ama yine de sağlıklı bir doğrulaması. O ciltlerde asla neşe hakkında birşey bulamazsınız. insanın bu sayfalarda soluduğu atmosferin, ma-nastırın haşin havasından eksik kalır yanı yoktur. Yazarları, intikam ve ceza devriminin rahipleri, zamanlarını suç ve ceza tartarak geçirirler. Dahası, kot pantolonlu rahipler iffet yemini etmişlerdir, bu yüzden aynısını bekler ve dayatırlar. Fedakarlıkları için ödüllendirilmek isterler. ilk önce çıktıkları sınıfın konforlu çevresini terk etmişler, sonra yeteneklerini mirastan yoksun kalanların emrine vermişlerdir. Kendilerine ait olmayan sözcükler kullanmaya, kirli masa örtüleri ve yapılmamış yataklar üzerinde sigara tüttürmeye alışmışlardır. Bu yüzden, insan onları en azından dinleyebilir. Düzenli devrimler, düzgünce hazırlanmış ilkeler, çalkantısız anarşi hayal ederler. işler farklı yöne giderse provokasyon çığlıkları atmaya başlarlar, öyle çok bağırırlar ki polis onları alır götürür. Devrimciler dindar insanlardır. Devrimse dindar değildir. “Ben kediye kedi derim.” Boileau
1 2 haziran 1977 de, Il Giornale Nuovo gazetesinin direktörü bir Kızıl Tugay elemanı tarafından ayağından yaralandı. Bir önceki gün, Vittorio Bruno, Il Secolo XIX gazetesinin direktör yardımcısı Genova da bacağından vurulmuştu. Ertesigün, devlet televizyonunun politik haberler yöneticisi Emilio Rossi ya piyango çıkmıştı.Bu saldırılar kızıl tugayların « psikolojik savaşın aletleri »ne yürüttükleri kampanyanın dile gelmesiydi.

Gevşek. böylece herkesin ona ulaşabilmesini sağlamaktır. Bu. kullanılmalıdır Ne olduğu. Üretim ve tüketimden bahsediyoruz. ve olanaklarına göre herkesten. onu o sırada her kimin elindeyse ondan almak. Aritmetik. Peki bu nasıl olacak? Devrimci şiddet ile. neden gelecekte de etmesinler? Hepimizin somut ve sağlam birşeye ihtiyacımız var. Ama ganimeti saklayın. herkesin.II Neyi nasıl üreteceğimize dair devrimci sorunla hepimiz ilgiliyiz. Onu öldürür. “Ekmek ve bağcık. Bu “gerçeğe” kim karşı çıkabilir? Dünyaya sayılar hükmediyor. üretim tarzını değiştirmek yalnızca sömürü tarzını değiştirecektir. Aksi halde nasıl yaşayabiliriz ki? Işığa çıktığı zaman karanlığın oğlu hiçbir şey göremez. Üretime dokunan herkesin işi bitiktir. diğeri silahının üzerinde. yoldaş. Burada muhasebe kokusu var. Hiç değil. iki kere iki dört eder. Çekin ellerinizi! Onun fedakarlığını devrim adına kutsayın. ama kimse üretimin devrimci bir sorun olduğuna işaret etmez. Kapitalist sömürünün kökünde üretim varsa. Önemli olan. ihtiyaçlarına göre herkese. şişman burjuva bolluk içinde aylaklık eder. Kızıla boyamış olsanız da kedi kedidir. Lanetli aç kişi. fiimdiye dek etmişlerse. burjuva ile aynı duyguları yaşamak ve üreten proloteryaya ihanet etmek demektir. Burjuva sömürü sürecini sürdürmek için her çareye başvurur. ve les jeux sont faits. Herkesin mi? Elbette. tıpkı karanlıkta el yordamı ile ilerlerken olduğu gibi. Ama gerçekten de. Herşeyden önce düşman yok edilmelidir. “Peki ne yiyeceğiz?” diye sorar endişeli insanlar. tek gözü tencerenin. Kapitalizm ve onunla savaşanlar üretenin cesedinin üzerinde yanyana otururlar. sömürülenler. dalkavuk sürüsü eşliğinde gezen zengini gördüğünde intikam duyguları besler. canımız sıkılana kadar kelle uçurduktan sonra ne yapacağız? Artık. iyi yanıt.” diye bildirir herşeyi karıştıran idealist. “Fikirler. bir gözü hayaller kitabında. Bu yüzden neşenin bir halüsinasyon olduğunu söyler ve neşeyi kınar. Üreten kutsaldır. mumla arasak bile daha fazla toprak sahibi bulamadığımız zaman ne yapacağız? O zaman devrim hüküm sürüyor olacak. Bizi boğmaya başlayan dürtüleri . Herşey hâlâ üretim boyutunda. Politik ekonomi eleştirisi (üretimin tüm faydalarının zevkini çıkaranlar tarafından gerçekleştirilen) en az çabayla üretim tarzının rasyona-lizasyonudur. O da stres altındadır ve asla neşe için zaman bulamaz. Onun gezileri yeni yatırım fırsatlarıdır.” der gerçekçi. aşıkları rakipler hakkında bilgi aldığı casuslardır. Servet yok edilmemelidir. diğeri insan türünün üzerinde. kendini güvende hissetmeni sağlıyor. ama üretim sürmelidir. Neşe onu kör eder. Bu yüzden zevk almak günahdır. ne biçim aldığı ya da ne tür iş sağladığı önemli değildir. hiçbir şeyin eksik olmamasına özen göstermelidirler. Üretim tanrısı en sadık müritlerini bile öldürür. Başka herkes. ilgi göster. Kafalarını kopartır ve fışkıran yalnızca bir pislik seli olur.

toprak ve devrimci teori arasında fark yoktur. Bunların hepsi oldukça hayali nesnelerdir. böylece kendi gerçekleşmelerinin aracı haline gelirler. yani ihtiyaçlarını karşılamıştır. Eğer sorun bu şartlarda görülüyorsa. Aktörler fazla değişim olmadan rollerini oynar dururlar. vesaire. Hepimiz gündelik bayağılığın çocuklarıyız. Tüketicilikte olduğu gibi. Kendi ihtiyaçlarını tatmini aracılığı ile (ör. Sömürü kanununun bir başka unsuru. Ağır nesnelliği içinde. insanın ürettiği ölçüde insan olduğu fikrini güçlendirmeye katkıda bulunur. vesaire. aksi halde insan olarak tüm kimliğimizi yitireceğimiz ve “vahşi. insan-doğa ilişkisinin aydınlanmış marksist burjuvazinin bir ürünü olduğu yanıtını veririz. Devrim gibi “ciddi şeyler”den bahsederken bile gözlerimiz hâlâ takvime dikilmiş. biçiminde anlaşılır. ama zaman zaman düzeltilirler. Bir referans noktası. Patronu köylüden ayırır ve köylü ile devrimci arasında bir bağ kurar. Bu kimlik hayali ekonomik değer kavramına yansıtılır. Sonra. gereksiz olanla yorarlar kendilerini. ki bu da çalışması gerekmiyor demektir. Üretimin aldığı organizasyon biçimleri hayali bireysel kimliği saklayacak ideolojik aygıtlardır. insanın üretmesi. Kanunun diğer kısımları değiştirilebilir. yabanıl doğamız” tarafından altedileceğimiz bahanesi ile bunu haklı göstermeye çalışırlarsa. tüm iskele yıkılsın. Gösteri başlar. Hepimizin nesnelliğe ihtiyacımız var. . Bu gibi ifadelerin içinde ne kadar mitoloji gizli olduğunu herkes görebilir. Patron devrimden korkar. Neden kılıcı yabaya dönüştürmek istediler? Neden insan hep kendini doğadan ayırmak için çaba harcamalı? “insanlar gerekli olana ulaşamayınca. Benim adıma. Roller dağıtılır ve sonsuza dek kendilerini yeniden üretir dururlar. iş aracılığı ile) kendilerini gerçekleştirirler. Devrimci dönüşüme uğrayamazlar. devrimci silahı üzerine. Örneğin. Yalnızca mücadele gerçektir. Bu şekilde insanlar tarihsel olarak belirlenmiş bi-rimlerden bir ikiliğe dönüşürler (aynı anda vasıta ve amaç). bir değişim değeri halini alırlar. Bu ifade genelde.” Goethe III insanın pek çok şeye ihtiyacı vardır. Kanun kendi yorumunu belirler. Vesaire. köylü bir parça toprak bulacak. ihtiyaçlarını karşılayarak nasıl tatmin olabilir? Bunu yapmak için zaten insan olması gereklidir. Malların derin simgesel içeriği vardır. benim hayatımı organize etmeye karar veren hiç kimse benim yoldaşım olamaz. köylü küreği üzerine. Psikolojik savaş teknolojisi ve mutlak baskı. insan kendini doğadan iş aracılığı ile ayırıyorsa. devrimci teorisini sınayacaktır. Bir gıdım eleştiriye izin ver. “insanın karşılaması gereken ihtiyaçları vardır”. Patron cüzdanı üzerine yemin edi-yor.durdurmak için duvar inşa edecek taşlar. çünkü devrim onu servetinden yoksun bırakacaktır. kendi kendini kontrol eden üretim idaresi gibi daha rafine biçimler gelmiştir. bir ölçü birimi. gündelik dünya bizi koşullar ve üretir. cüzdan. yalnızca insanın hayal gücünün aynaları. kanunu kısmen patronlar kontrol eder. seneler önceki lüks tüketimin yerini alan kitle tüketimini düşünün.

Dikenli tellerle çevrilirler. Kapital birikim yasalarına göre oyunu idare eder. ve insanın yaşamsal içgüdüleri ile birlikte yozlaşır. kendini çelişkileri ile birlikte yutma noktasına doğru genişlemektedir. Elbette. Sermaye için herşey olduğu haliyle güzeldir. yanılsama kanunları içinde derin değişimler programlanmaktadır. Partiler kendilerini sayıyorlar. Herkes çok fena kızdı. çünkü dizginleri tutan ve kuralları koyan odur. Bu yüzden hileyi görmek ve gerçekliği tanımak konusunda endişelenmek onlara kalmıştır. Mutlak niceliksel bir süreç bir yanılsamadır. Zaman zaman politika öne çıkar. kesin söylemek gerekirse. Sonra bu mis-en-scéne’in kusurları ve tekdüzeliği. Gerçeklik diye yanılsama satması gerekiyorsa ve bu para getiriyorsa. o kadar talepkar olurlar. Sömürülenler bu dolandırıcılığı neredeyse nostalji ile anarlar. Ama herşey niceliksel birikim simgesine teslim edilmelidir. Perde öngörülememiş durumlara açılır. özel karın yerini alan sosyal kar büyümelidir. Faturayı ödeyen sömürülenlerdir. Hayaletlerin içinden rahatlıkla geçilebilir. daha etkili bir düzeyi için önerirler. Parmakla gösterilirler. Önemli olan insanları “şeylere” dönüştürmektir ve onlarla birlikte başka her şeyi de. Bu yeni iktidar eskinin yıkıntıları üzerinde yayılmaya hazırlanır. Kendi kendimizi saymamız ne güzel. Kapitalist mekanizma teklemeye başlar. Niceliksel yanılsama yayılır. Sermaye genellikle dahiyane çözümler icat eder. Dağlar dolusu . çünlü niceliksel açıdan sonsuza dek sürdüremez. Eski ihtiyaçlar yeni etiketler altında ısrarla baskı yaparlar. sonuçlar çıkarırlar. bir marjinal etkiden daha fazlası olmamaya başlar. kimseyi rahatsız etmeden getiririz değişimi. iktidarın ele geçirilmesi için büyük planlar hazırlarlar. Tüm sürecin çelişkili ve yanılsama olması kapital için önemli değildir. Sendikalar kendilerini sayıyorlar. Deli oldukları açıktır! Gerçekliği yanılsamaya. militan güçler büyüdükçe artar. Kendimizi güçlü hissetmemizi sağlıyor. Sahne ve seyirci aynı boyuta girer. Sayı ne kadar büyükse. kendilerini aynı oyunun daha yüksek. hayali. Her yerde bildiriler. Devrimin talepleri.ihtiyaçların karşılanması bir reşeksten. Onların zincirlerine alışmış. olağanüstü bir aşamaya girer. Böylece sermaye yeni. Oyun. bağlanmışlardır. Tek bir ses bile yok. Patronlar bunu çok iyi bilirler. Değişimden kaçınılamıyorsa. Yanılsama öyle yayılır ki oyun hemen hemen tüm güçleri soğurur. Doğa ile insan arasında bir uçurum açılır. Sömürü farklı biçimler ve ideolojik modeller alarak niteliksel olarak farklı şekillerde bu birikimin sürmesini güvenceye alır. Neredeyse herkesin gözleri yuvalarından uğrayacaktı. Uçurum doldurulmalıdır ve mal pazarının genişlemesi bu işi görmektedir. Sonra sosyal barış darbe gibi iner. somutluğu gerçek olmayana dayandıran bir dünyada yanılsamayı reddetmek yasaklanmıştır. Arada sırada büyüleyici ayaklanmalar ve kan banyoları hakkında fantaziler kurarlar. Devrimci parti kapitalin hayali açısını. Kapital bile. Aynı şekilde. ve sonsuza dek böyle sürer. onun kendi başına ulaşamayacağı ufuklara çeker. fiiddet dolu sloganlar burjuva yürekleri tekletir. Sömürülenler birleşip kendilerini sayar. Kullanılır. Biz de öyle. Patronlar kendilerini sayıyorlar. Globalleşmeyi ve kanunun alternatif biçimini reddederlerse suçlu ilan edilirler. o zaman çok fazla soru sormadan devam edelim. önderler o kadar kibirle oynaıp sıçrarlar. niceliksel bir yanılsamadır. ‘68’de oldu. Bonaparte’ın ruhu tatmin içinde gülümser. Ve saymayı bıraktığımızda herşeyin olduğu gibi kalmasını sağlamaya çalışıyoruz. dünyadaki en büyük illüzyon gösterisine dayalı olsalar bile. Ama hiçbir şey sonsuza dek biriktirilemez. Mezar sessizliği. Doğa bir “şey” olur. Devrimci müdahale yeniden keşfedilir. Üretim tanrısı rakipsizce hükmetmeye devam eder. sonra yeni siyasi önderlerin söylevlerine kapılıp giderler. Mal kanunundan kaçan herkes nesneleşmez ve oyun alanının “dışına” düşer.

Niceliksel yanılsama süreci açık oldu. diye ısrar ediyorlardı. Onların hata yapmasını biz nasıl engelleyeceğiz? Organizasyonun oyun düzeyinde. işin idealleştirilmesi şimdiye dek devrimin ölümü oldu. Olaylar o yönde de olması gerektiği gibi gitmedi. organize olarak. Üretenler devrim yapacak. Anarşistler de. Anarşistler bile kendilerini yeniden keşfettiler. semtleri ele geçirip kendi kendinizi idare edin. Ama aynı zamanda kendi antitoksinlerini de üretti. ona yalnızca . kiminle taraf olmak istediğimizi biliyoruz. Neden parazitlere tahammül edelim ki? Onların yerine mi çalışmamız gerekiyor? Kendi geçimimize ek olarak onların geçimini de mi sağlayalım? Dahası. Ve bu yüzden kaçtılar. her biçimiyle yok edeceğiz. okulları. Ve bunu tarihsel olarak. uygulamalı. belirsiz fikirlere sahip. Sömürülenlerin hareketi. Kendi içlerine kapandılar. Ve oyun yanılsamasının kendi kuralları vardır. üretimin herşeyi etkilediğidir. Ama sorunun köklerine inmeden. ilk kural. o zaman hep birlikte yapalım. onu görmezden gelmeyi tercih ediyorlar. Ne olursa olsun. bütün bunlar yanlış. Üretmiyorsanız insan değilsiniz. devrim size göre değil. Üretim için mücadele edin. Çemberden ne zaman çıkabileceğiz? Kendi kuyruklarımızı ısırmaktan ne zaman vazgeçeceğiz? “Deforme olmuş insan hep kendini yakışıklı gösteren aynalar bulur. Kısa sürede yanıldıklarını anladılar. devrim hangi yaratıcı biçimleri ifade ederse etsin. Fabrikaları. Onu yönlendirmek isteyen herkes o kurallara göre oynamalıdır. broşür. Yeni ve daha dehşet verici bir oyun yarattılar sonunda. Korkutmak istiyorsak. biz yalnızca aptalca birşey yapmasınlar diye orada bulunacağız. diye ilan ediyordu eski devrimci anarşistler. Üretim yerine mücadele teknikleri bilen militanlar eğitelim. Hayır. ve kimse ayağını masaya dayamasın ve pantolonunu indirmesin. Parçalandılar. Böylece her tür ödünü kabul etmeye başladılar. Bazı insanlar olağanüstü uykularından uyandılar ve nefes alacak mekan ve hava arayarak ve anarşistleri görerek kendi kendilerine şöyle dediler. o anın ihtiyaçlarına göre yaptılar. onlar üze-rine yemin etmelidirler. asılan adamın halatı. bu durumda hemen onlara saldıralım. anarşistler tarafından bile kovuldular. Eski ideolojik farklılıklar teneke askerler gibi sıraya dizildi. Aksi halde düşman bizi o düzeyde alteder.bildiri. Orada da aptallık ve oyun vardı. üretim araçlarını ele geçirmeliyiz. mükemmel düzen içinde. diğer yandan bir kusur vardı. Herkes oldukça kıt zekalıydı. Müttefiklerimizin kim olduğunu. kölenin zincirlerini sevmesini nasıl da görmeye değer bir beceri ile başardı sermaye. tarlaları. bizden daha fazla gürültü yapabilecekler var. diye ekliyorlardı. sonunda birlikte olmak istediğim biri geldi.” de Sade IV iş aşkı ne çılgınlıktır! Sömürülenlerin sömürüyü. Ağırlığının ve kapsamının bilincine varmadan. işyerinde mücadele edin.bürokratik Devlet’in en iyi memurlarını üretti. Üretim düzeyinde meydan okumanın etkisiz olacağı apaçık belli olmuştur. Ama bu arada üretim üzerindeki kontrolü sürdürmek istiyorlardı. Bir yandan yeni bir mal oyunu görüşü inşa etmek için taze lenf aldı. canları ne isterse onu yapacaklarını söyleyen bu insanlar sonunda “nesnel olarak” karşı devrimin amaçlarına hizmet etmez mi? Eh. Onları bilmeli. işinizi korumak için mücadele edin. tez ve kitap. iktidarı. Belirli organizasyonlarımızı organize edelim. Ve kabullenmediklerinde. devrimin yaratıcı kendiliğindenliğine bağladıkları umutları şişiriyorlardı. Ve onların harcayacak nefesi de var. ‘68’in mekanizması yeni tekno. Kapitalist oyunu kabullendiler.

insanın o ilkel asıl ihtiyacının ışığında. Çatışma düzeyinde sonucunun varisi olarak idealize edilen devrimci sınıf. Cenneti fethetmek için. Bürokratik boş zaman organizasyonlarının önerdiği oyun. ileri yoldaşlar. Komünizm ihtiyacı aracılığı ile çalışmama ihtiyacı olumsuz açıdan (işe karşı olmak) olumlu açıya geçer. insanın. hatta üretim modeli gibi temel ve vazgeçilmez sayılanlardan bile. Üretenler ve işsizler kapital için aynı ölçüde vazgeçilmezdir. Marjinalleştirilmiş olanlar iş ararlar. sendikalar aracılığı ile başka ülkelerdeki benzerleri ile iletişim kuruyorlar. üretimin idealleştirilmesinde kayboluyor. Sömürülenler bir sınıf ile sınırlandıkları zaman. Korporatizm proleter enternasyonalizmi süzgecinden yeniden yüzeye çıkıyor. ve sen işi yok etmekten bahsediyorsun. oyunun tüm unsurları zaten var oluyor. Ama bu ideolojik birörtmeceden başka birşey değildir. burjuvazinin tarihi erdemini yeniden üreten ve şimdi proloteryanın ellerinde olan o efsanevi nesneyi koruyalım. işi yok etme fikri. komünizm ihtiyacının ışığında görülen doğal ihtiyaçlarının karşılanması ile karşı çıkmalıyız. işleyen aleti. . saçma görünür. bunca çok işsiz var. Ama işin reddedilmesi. ama mekanizmayı. işin. yani bireyin tamamen kendisi için boş olması. iş etiği açısından bakıldığı zaman. iş etiği olmadan marksist “proloterya” fikri anlamsızdır. Devrim yapalım. öyle mi? Luddite hayalet belirir ve tüm-klasikleriokumuş-devrimcilerin tamamını dehşete garkeder. utanç ve ihanet de öyle. tıpkı sömürenler sınıfı için olduğu gibi. Ama iş etiği burjuvazinin iktidarı ele geçirmesini sağlayan aynı burjuva rasyona-lizminin ürünüdür. Zıtlıklar patlar ve değişik kriz türleri üretirler. Suçlulara dönüşüler. daha güzel günler gelecek. Bu yüzden. Ama hassas bir dengeleri vardır. Anıtsal çok uluslu şirketlerin karşısına anıtsal uluslararası sendikalar çıkıyor. yine ileri! “Boş zaman”. iş etiğinin işsizlik estetiğine karşı çıkma zamanı. En fazla. Tüketim toplumunun dayattığı oyun içi ihtiyaçların karşılanmasına. Komünizm ihtiyacı herşeyi dönüştürür. Bu şekilde ihtiyaçların niceliksel değerlendirilmesi alt üst edilir. Tasdik şudur: insan. Komünizm ihtiyacı tüm diğer ihtiyaçları ve insan üzerindeki baskılarını dönüştürür. kendini mutlak özgürlük içinde ifade etme olasılığı. aynı zamanda karşıt olan burjuva üretim ahlakı ile yozlaştırıldı. Hıristiyanlık ve evrimsel hareketler tarih boyunca el ele yürümüştür. üretim oyunu idaresine çok yakın olmalarının sonucu. Ama nasıl? Bunca insan iş arıyor. işin reddedilmesi. ve işte bu bağlam için devrimci müdahale gerçekleşir. yani işin geçici olarak askıya alınması kavramının. ilk yozlaşan sektörün işçi sendikaları olması tesadüf değil. kapitalist güçlere cepheden saldırma modeline dokunulmamalıdır. sendikalar ve beleşçiler) atmosferine geri itmek amacıyla neye dönüştürüldüğünü göstermek yeterlidir. sömürünün sonucu olan fakirliği gelecekteki kurtuluşun temeli olarak görülmüştür. Bulamazlar. Herkes kendi sektörü içinde mücadele ediyor. ya da bizi devrime götürecek sınıf bilincini edinmek için acı çekmeliyiz. Sonra bunların hepsi bir bütün olarak üretim oyunu idaresinin bir parçası olur. proleterleri durgun sınıf organizasyonu (partiler. bir bütün olarak oyunu oluşturan toptan savaşın pek çok aracından biri. Geçmişin tüm başarısızlıkları ve acıları anlamsızdır. en verimli hayal güçlerini bile depresyona sokmak için bilinçli olarak tasarlanmıştır. üretimin ve politik ekonominin reddedilmesinden geçiyor. iş eksikliğine dayalı bir toplumda “iş eksikliği” ile karıştırılmamalı. Gettolara itilirler. Katı.yabancı değil. işin yıkımı çalışmama ihtiyacının tasdik edilmesidir. her tür modelden uzaklaşması. Sömürülenlerin sermayeyi globalleştirme projesinden kurtulmalarının tek yolu. Devrimin varisi yarın tüketici ve kapitalist oyunun ana aktörü olmaya yazgılı. çalışmamanın kendi içinde uyardığı muhtelif istekler aracılığı ile çalışmama yoluyla kendini yeniden üretebilir ve nesnelleştirebilir.

insan minik odalarda iyi uyuyamıyor. Üretim eylemi sırasında biriken şiddetin baskısını hafişetmek için işin askıya alınması. hapishane duvarlarıdır. Siz hiç devrim projesi olmayan bir devrimci ile karşılaştınız mı? Enine boyunca tanımlanmış ve kitlelere tüm açıklığı ile sunulmuş bir projesi? Modeli. alçakgönüllülükle eyleme geçmek zorunda kalmak riski ile karşı karşıya kalır. Dehşet verici bir ayindir. devrimin temellerini yok ettiğini iddia eden devrimci nasıl bir devrimci olur? Niceliksellik. Bu yüzden biz kendimize ve sorumluluklarını hesabını ödetmek için düşmanımıza vururuz. intikam iktidarın bekleme odasıdır. Ölümcül bir tarih işareti beklemeden gün be gün devrimi inşa eden milyonlarca başkası gibi. iş dünyasının yerini alacak bir oyun dünyasının gelişi olarak değil. Katı modeler ve küçük niceliksel oyunlarla. sınıf. Tüketim mallarının hayali dünyasında. Ve bunu yapmak için cesarete ihtiyacınız vardır. sonuncusu ise neşe. Hemen farkındalık aşaması. Herşey yıkılmalıdır. Kendilerini hayatta bir rolden yoksun bulmaya korkarlar. gerçek olmayan. Giyotin Arifesi’ndeyiz. Özgürleşme kapitalizmin kötülüğü tarafından bozulmuş bir dengenin düzeltilmesi olarak görülür. cinsel ve ırksal engellerdir. Üretim etiğini lağvederek doğrudan devrimci gerçekliğe girersiniz. sözcük oyunlarının incelikli büyüsünü getirebilecek resmi olmayan bir tartışma olabilir. Bir önder onları zafere götürür ve bozulmuş adaleti geri getirir. Patronlara saldırının ilk aşaması budur. artı değere el konmasına. yapacak hiçbir şey bulamamak. ama aslında tek yaptığımız tekdüze bir biçimde sermayenin bize verdiği rolleri tekrarlamak.” Zo d'Axa V Sömürülenler de oyun zamanı bulur.Ama devrimciler işbilir insanlardır ve her tür mo-delden uzaklaşmaya korkarlar. Sermaye gücünü yeniden kazanır: ilk önce patronların. özellikle de kavramın anlamının tam anlamıyla gerçekleştirilmesi yolunda bir engel oluşturan devrim modelinden. model. oyun da bir yanılsamadır. “Ciddi ciddi neşeden bahsetmek gerçek bir çelişkidir. sermaye oyununun güçlendirilmesi aleminde kalırsınız. başka herkes gibi gerçekten. Yalnızca giyotin ile devrim yapmak imkansızdır. intikam almak isteyen herkesin bir öndere ihtiyacı vardır. Bu tür şeylerden bahsetmek bile zordur. Doğrudan en yüksek soyutlamaya. tarihi görev ve bu tür eski kavramlara saldıran biri. proje. Ölüm bekleyişi. onun işlemesini sağlayanlar . Yapılacak en iyi şey. Giyotinin gecesinde yeni bir oyunun temelleri atılır. Bize vuran zincirlerdir. hayali devrim projesinin. Ama onların oyunu neşe değildir. kırbaçtır. sonra devrimcilerin kafaları vurulur. Bu sorunları azaltarak nihai ve eksiksiz bir analize varmak. Güzel! O zaman. ambalajı. asıl konuyu ıskalamak olacaktır. ondan alınanları geri almak ister. Sömürü sürecinin bilincine vardığımızda hissettiğimiz ilk şey bir intikam duygusu olur. Geleceğin dünyası herkesin çalıştığı bir yer olmalıdır. çünkü bunları bir tezin sayfalarında anlatmak mantıklı gelmez. Ve her kim intikam çığlıkları atıyorsa. Yaz geceleri ağır. Oyun oynadığımızı hayal ederiz.

ideolojik aygıt gerekli olan herşeyi yapar. iş etiğininin yerine neşe estetiği koymak. “Ne yiyeceğiz?” sorusuna insan basitçe şu yanıtı verebilir: “Ne üretiyorsak. işten zevk alan ve üretim araçlarını ele geçirmek isteyen herkes işlerin körlemesine ilerlemesine karşıdır. Böylece her an. Sloganlar ve karmaşık analizler. Hristiyan fedakarlık etiğidir. ve sonra doğanın kendisiymiş gibi onunla birleşebilir. işe karşı savlar. Özyönetimli bile olsa işte neşe yoktur. sınıf mücadelesinin belirli bir anında gerekli olabilir. Yalnızca buna değil. Ne olursa olsun patronlar yanlışlarının karşılığını “ödemelidirler. Kapitalizm gibi rasyonalize eden bir mekanizmanın paranoyak çerçevesi içinde. ölümde ve intikamda neşe yoktur. böylece hem patronların ekonomik yapısına. Aritmetik neşenin olumsuzlanmasıdır. patronların etiğidir ve tarihteki kitle katliamları sayesinde endişe verici bir düzenlilik içinde birbirini takip etmişlerdir. Bu yüzden intikam mahmuzu gücü ele geçiren yeni kastın çıkarları aleyhine yöneltilmelidir. Aldatmaca budur. intikam ve ceza silahlarını kullanarak saldırmak. Aynı ölçüde güçlü ve mükemmel bir organizasyonun özgürleşmeyi mümkün kılacağını düşünürler. Bütün bunlar oyunun parçasıdır. Yaşamayı arzu eden herkes ölüm üretmekten kaçınır. Devrim basit bir işin yeniden organize edilmesine indirgenemez. Üretim hareketi. yeterince olduğu zaman üretimi durdurmak .” Yalnız. Gücün yeten herşeyi yap. Fedakarlıkta. Ama aynı zamanda. Deneyimlerine dayanarak bilirler ki. Tıpkı insanın kendi kendini saymasında neşe olmadığı gibi.” Pekala! Hıristiyan günah. Devrimin önderleri duygusuzca bu dağın üzerinde oturmaktadır. Ama devrimciler böyle bir silahın sınırlarının farkında olmalıdır. Bu yüzden giyotin anı olacaktır. Rol değişimi drama tekniklerinden biridir. yaşama aşık olan herkes sömürenlerine kucak açmaktan da kaçınır. insan doğadan ayrı birşey olarak üretebilir. Niceliksel devrim projesinin temelinin iş etiği olduğunu anlamak önemlidir. yeni patron olanlar dışında herkese kölelik dayatıldığı bir sistem geçer elimize. yaşama karşı olup fedakarlık. çünkü o boyut oyun ve neşe çerçevesinde meydana gelecektir. Bunu mümkün kılan iş etiğidir. kendi kendini cezalandırma. Simgeler ve bayraklar. sömürünün işlemesini sağlamak için patronların yanlarında güçlü organizasyonları vardı.ve aynı sebepten. Kendilerini ya da diğerlerini aldatmamalıdırlar. Ondan kar etmek için en iyi yolu çizmeye çalışmaktadırlar. iş mezarlığında sömürü ile geçen yüzyıllar dev bir intikam dağı biriktirmiştir. artık üretim insanın kendini belirlediği boyut olmayacaktır. pek çok endişeli yoldaşın tercih edeceği gibi hayatın sonu demek değildir. Ve ticari kökenen geldiği açık olan “borç” ve “ödeme” kavramlarını da. insanın üretmeme iradesini ortaya koymasının. ama aslında görevlerin ayrımı denen hayali antropolojiye dayalıdır. insanın bunu yapmayı reddedebileceğini. Hareket başka silahlara sahip olmayabilir. onun kurumsallaşmasına gider. Bu insanlar artı değer üretmemenin mümkün olduğunu. iş ve ölümü savunmak demektir. intikam devrimi kavramı. ekonomi bilimi sayesinde meydana gelir görünür. hem de tüm Batı düşüncesine işleyen ideolojik yapılara karşı mücadele etmenin mümkün olduğunu kavrayamazlar. Doğrudan iktidar tarafından idare edilmediği zaman bile kolaylıkla ele geçirilebilir. iş etiği. devamlı kendini adapte eden oyunun bir parçası haline bile gelebilir. ne pahasına olursa olsun üretim kurtarılmalı. yargı ve tazminat etiğini devrime taşırız biz de. Giyotinin geçici olarak kabul edilmesi. Bunu yapmak. eğer niceliksel büyüme mantığına sahip devrimci organizasyonlar tarafından öne sürülüyorlarsa anlamsızdır.

aslında mücadelenin kendi kendini idare etmesi fikrinden ayrılamaz. fiimdi. Kurgusal niceliksel değişim yerine gerçek niteliksel değişim. iş. iş bölümü ve işgücünün satışıdır. Malların dolaşımı kendini nesnelere ve nesnelerin hayali materyalize edilişine değil nesnelerin yaşamdaki anlamına dayandıracaktır. neşeyi "arzulayamayız" . Komünist sosyal servet. ancak sen aniden ebedi oyun arkadaşının sana. Eğer mücadele muzaffer çıkarsa. ölüm değil. Devrimin yaratıcı dürtüsünü on katına çıkarabilecek bir güç. insanın sömürülmesini kendi kendine idare etmesinden başka birşey olmaz. artı değer birikimi ile ölçülmez. üretimin kendi kendini idaresi gereksiz olur. bir dünyanın gücüdür. Kişiselleştirilmiş olacaktır. çünkü devrimden sonra üretim organizasyonu da gereksiz ve devrim karşıtıdır. Niceliksel değil. Bu yüzden bu nesneler değiştokuş edildikleri kesin anla sınırlı olacaklardır. sömürüsüz iş. kristalize edilmiş üretimin yerini üretici potansiyel alır. sömürülenlerin kendilerini sömürü olmadan tüm üretim sürecine dahil edecekleri “kendi kendini idare eden” iş fikirlerinin dayatılması. “Atışı kendin yaptığın sürece herşey beceridir ve kolay kazanmaktır. farklı bir anlam taşıyacaktır. niteliksel birikim kapitalist birikimin yerini almalıdır. Var olan. sınırsız üretimin reddedilmesi aracılığı ile görüldüğünde. “adil iş”. Her birimiz yaşamlarımız boyunca en az bir kere mutlu olduğumuza inanırız. Kapitalist yanılsamaların gösteri pazarının reddedilmesi yeni bir değişim türü yaratacaktır. Değişimin kendisi. ve önemleri bu değişimin yer aldığı durumlara göre değişecektir. Çağımızı nüfuslandıran medeni larvaların tanımadığı bir güç. Devrim işgücünün olumsuzlanması.mümkün olur. Bu durum iktidar üretir ve anarşinin özünü reddeder. oyunun yerini neşe alır. Bütünleşmiş (el emeği-zihin emeği) işgücü diye birşey yoktur. o ilahi köprü yapımcılarının muhteşem yaylarından biri ile fırlattığı topu yakalaması gereken olduğunda: ancak o zaman yakalamayı başarmak senin değil. senin merkezine. gerçeklerin çarpıtılmasıdır. Komünist dünyanın sosyal serveti. kendine parti proloteryası adını veren bir azınlık tarafından idare edilse bile. Aynı nesnenin derinlemesine farklı “değerleri” olabilir. neşenin onaylanmasıdır. devrimden sonra gelen yaşam potansiyelinden doğar. Mücadele söndürüldüğü zaman kendi kendini idare. kapital boyuyunca bildiğimiz şekliyle üretim ile hiç ilgisi olmayacaktır. yani kapitalist üretim dünyası. tüm gücüyle. Yalnızca neşe kontrol edilemez olur. Keyif alırız. Üretimin kendi kendini idare etmesi kavramı ancak kapitalizme karşı bir mücadele biçimi olarak geçerlidir. Yalnız bu neşe deneyimi hep edilgendir. “ Rilke VI Hepimiz neşeyi tecrübe ettiğimize inanırız. Özgürleşmiş işgücü diye birşey yoktur. Basit ekonomik devrimin yerini yaşam devrimi alır. Ve bu bir yaşam anlamı olmalıdır. Nasıl neşenin biz istediğimizde kendini göstermesini talep edemezsek.

gerçek arzularınız nedir? Eczanede oturmak. Korkunç bir gün. Bizler ile neşe arasındaki bunca ayrım bizim kendimizden "ayrı" olmamıza. yani insan olarak varlığımızı inkar eden ve bizi "şeylere" indirgeyen sermayenin hükümranlık alanı çok ciddi. futbol maçına. Tatil geldiğinde. ölümün hükümranlık alanı. daima hareket halinde olan yaşamsal bir dürtü olarak nite¬lendirilir. Bu reddedişlerin ilki. sinema ekranına. Ama onun sahiplenme hezeyanı. Neşe bir inanın amacı olarak düşünülmese bile. yöntemli ve disiplinli görünür. başka değerler ve ihtiyaçlar ile özdeşleşme olasılığı işte buradadır. Bu yüzden iş ve üretkenlik dünyasının büyük ciddiliği mutlak bir ciddiyet yoksunluğunu saklar. Kendimizi ölümden kurtarırız. kapitalden ödünç aldığımız ölüm maskesini takarak çok "ciddi bir şekilde" yaparız. Eğer yaşam ciddi bir şeyse. Neşenin onu düzenleye¬cek belirli kuralları yoktur. Eski dünya ile bağlarımızı koparma ve yeni amaçlar. tatilde olduğumuz gerçeğinin "zevkini" çıkarmaya "zorunlu" hissederiz. Bizi sömürenler tarafından programlanmış boş zaman deneyimi ölümcüldür. Simdi. Boş zaman yanılsamasının zayıflatılması bize içinde yaşadığımız ticaret oyu¬nunun boşluğunu gösterir. Kardeşlerim. neon ışıklarına. ölümün reddini. bir değer olarak işi reddetmektir. Oyun canlı hissetmemizi sağlar. Aynı boş bakışlar yarı boş cama. Sermaye ile fiziksel karşılaşma esnasında oyun. kapitalizm deliliğinin ve yabancılaşmasının tam tersi olan. sözde "ciddiyet eksikliği" içinde neşe. trafik keşmekeşine. . her daim yeni heyecanı içinde neşeyi tanıyabiliriz. Çalışmak istemenize sebep olur. kuşkusuz bilinçli olarak arandığı zaman sermaye ile çatışmayı farklı kılan ayrıcalıklı bir boyuttur. Bize yaşam heyecanı verir. Kaderin tuhaf cilvesi sonucunda roller değişmiştir. düş. Pek çok şey "oyuncu bir şekilde" yapılabilir. Bu yüzden oyun demek. duvarın bu yanında bile farklı biçimler alabilir. kadın kahraman dozuna. Aksi halde yolumuzu şaşırırız. çünkü yaşadığımız sürece ölüm yoktur. Diğer rol modelinde herşeyi sanki bir görevmiş gibi. Ancak oyunun. Bu yüzden neşe arayışı bir irade eylemidir. ama yaptığımız şeylerin çoğunu. onu yapmak "zorundaymış" gibi yaparız. çarpık imgesidir. Tatil "neşesini" yaşayabilmek için sene boyunca çalışırız. Oyun daima yeni olan. televizyon ekranına. etik şiddeti. Öyle olsa bile. Aynısı Pazar günleri için de geçerlidir. ütopya arayışı yaşamdaki en ciddi şeyi saklar. Çatışmanın mevcut aşamasında ve sermayeye karşı mücadelenin göre¬celi kısıtlamalarında. "yapma" takıntısı büyük bir yanılsamayı saklar: mal oyununun mutlak boşluğunu. neşeyi arzu edebiliyor olmalıyız. Tüm diğer işkence türleri gibi bir işkence. sömürü süreci tarafından ikiye bölünmüş olmamıza dayanır. sermaye boyutunda düşünmeye alışık olduğumuz şeyden farklı bir şey demektir. ölüm bir yanılsamadır. Hayat o kadar sıkıcı ki yapacak hiçbir şey yok maaşın tamamını en yeni etek ya da gömlek üzerine harcamaktan başka. Kapitalist oyunun muhtelif resitallerinin derinlik¬lerinde "neşe" aramak saf deliliktir. kendine hayatın sorumluluklarını inkar eden oyun. İnsan görünürdeki yaşama karşı kesin ölümü tercih etmeye başlar. oyun bir "boş zaman faaliyeti" değil bir silahtır. manzarayı öldürme işini tamamlamış olan prefabrike evlere konar. Neşe arayışı ancak oyun arayışı ile mümkündür. Tam tersine. Kapitalist sömürünün rasyonel mekanizmasından hiçbir neşe ulaşamaz bize. Ama kapitalin istediği de tam olarak budur. ser¬mayenin ve onun değerlerinin sabit koşullarını kararlılıkla reddetmektir. bu aptal dünyanın reddi. gerçekte var olanın yapay. sonsuz birikimin faydasızlığını ve sömürünün saçmalığını.da. Dingin aylaklık gibi.

Çelişkinin yeni koşullarını görmeyi reddetmek. fakirlik ve açlığın ötesinde. boş. Anlayamamak. onun çürümesine sebep olmakta. Can sıkıntısı ona içeriden saldırmakta. sermayenin çıkartacağı son savaş. Simdi oyunu oynamalıyız. En azından geceyarısına kadar. mal gösterisinin dayattığı. kapital mekanizmalarına neşeyle. Sahnede yeni aktörler istiy¬or. Sonuç açmasıdır. yaşanmaz kılmaktadır. Devrimci hareketin diğer düşmanı budur. kendine karşı olan yeni savaşlarda. ne kadar sıradışı bir amaçsız amaç olacağını bir düşünün. Yeni vahşi hayvan türleri ehlileştirilecek. Gerçek şudur ki. Her seferinde işleri birazcık düzeltmek sermaye için faydalıdır. ölüm hakimiyetinin yapılarını kendine istediği için. tüketim mallarının gösteri mekanizması sermayenin hükümranlık alanına. ya ağzımız bir karış açık başkalarına bakıyoruz ya da başkalarını kendimize baktırıyoruz. Soliste ihtiyacı olduğunda bu oyunculardan birini sahneye çıkarır. Büyük bildirilerle ortaya çıkar¬lar. Fakirlik ve açlık hâlâ devrimin itici güçleri. Peri annenin büyüsü eleştirel farkındalığımızı ayarttı. kapitalizm oyunundan hoşlananlara bırakalım. Farklı algılansa gerçekten de eylem halindeki neşe olurdu. Krizlerin ötesinde.uzak. sonucu belirleye¬cek olan. Sırayla bir aktör. gücün fethi yapısal koşulları yıkabilirdi. Bir de. üretimin ta çekirdeğine girilerek kırılmalıdır. can sıkıntısına karşı olandır. hem de sahte ve yanıltıcı olduklarından. Yeni palyaçolar kürsüye çıkmaya hazırlanıyor. ne kadar yaratıcı bir ileri sıçrayış. Parçaları değiştirmenin sistemin kurallarından biri olduğunu çok iyi bilirler. Herşey loş ve kasvetlidir. Artık mal gösterisinin bir parçası halini almış geçmişin modellerini . herşey ciddi ve düzenlidir. militer parti. gelişmemişliğin başka sorunlarının ötesinde. Bu insanlar epey kargaşa yaratır. onu boğucu. Ama ser¬maye oyunu genişletiyor. ONU HAVAYA UÇURMAK YA DA YAKIP KÜL ETMEK Mİ? The Angry Brigade VII Hepimiz gırtlağımıza kadar kapitalizmin büyük oyu¬nuna gömüldük. Nasıl olağanüstü bir neşe patlaması. öncü ola¬bilirdi. Yalnızca bir balkabağı olduğunu bilmemize rağmen billur arabaya bindik. belki. ama artık kimseyi etkileyememektedirler. Ama bu başka herşeyden daha büyük bir ideolojik örtmecedir. Yalnız. Ama kurtulamayacakları bir şey ciddilikleri olacak. özel¬likle de onları sinsice gösterinin en hassas kısmında kullanan sermayeyi hiç. Sonuna dek rollerini oynamaktan memnun olanlara. sermayeye sözel olarak saldıranların hiç eksik olmadığı devrimci hareket vardır. Devrimci hareket de onun savaşlarında mücadele etmek zorunda kalacaktır. Rol değiştiriyoruz. Yalnızca sermayeye karşı olan eski savaşlarda değil. Yüzleşecekleri en büyük tehlike bir kahkaha olacak. koordinasyon merkezlerine. Her zaman daha karmaşık. aritmetik aşıkları olacak ve sahne ışıkları ile körleşerek gereklilik kitlelerini ve kurtuluş ideolojilerini peşlerinden sürükleyecekler. her zaman daha iyi organize edilmiş olacak. Bu insanlar reformların herşeyi gerçekten değiştirebileceğini düşünür. Patronlara ve onların hizmetkarlarına ölüm verdiği için değil. bir seyirci olu¬yoruz. yaşam simgeleri ile girmek güçtür. Sermayenin gösterisinde neşe ölümcüldür. sıkkın görünmek. Silahlı mücadele genellikle bir ölüm simgesidir. İlk çıkacak olanlar nicelik destekçileri. tatsız kahve içmek mi? Yoksa. Bunları. Dünyadaki en büyük gösteri bizi şaşırtmaya devam edecek. herşey rasyonel ve programlanmıştır.

dayatmakta ısrar etmek. Aforoz! Barışçıl bir gösteriydi bu. yani her tür gücün tamamen ve kararlılıkla yok edilmesi açısından bakarsanız. Ama bu inanç çok önemli bir şeyi gösteriyor: tüm ussalcı kültürümüzün gerçek¬liğini ilerici terimlerle açıklama iddiası. öncellerimizden daha ileride olduğumuza. Yapı tepki veriyor.karşıtı. iş etiğini altüst ederek. niceliksel büyüme gibi kategoriler yalnızca bu toplum boyutunda bir anlam ifade ediyor ve böyle bir anlam gücün sürekliliğini destekliyor. Ötedeki herşey deliliktir ve provokasyondur. Bu. İşsiz ve geçici işçiler konusunda da aynı şey olmaktadır. İşyerindeki üreticilerin öz-örgütlenmesi ve işe karşı verilen mücadelenin öz-örgütlenmesi ile nitelenir. Teorimiz örgütlerimizin uygulaması ve stratejisi ile aynı. . Olaylara devrimci bakış açısından. Yeni devrimci gerçeklik konusundaki cehalet hareketin devrimci kapasitesinin teorik ve stratejik olarak farkına varılmamasma yol açıyor. Ve teorik niteliğe sahip sorulara bakmadan hemen müda¬hale etmeyi kaçınılmaz kılmak için çok yakında düşmanlar olduğunu söylemek yeterli değil. partiler. Bu kültür kendini tarihin geri çevrilemez olduğu fikrine ve bilimin analitik kapasitesine dayandırıyor. kapital ile aynı mücadele alanından çıktığına ikna olmuşuz. Üretim araçlarını ele geçirmez. Bunu yapıyoruz. İntikam. Bütün bunlar bizim şu anı. Süpermarketler harap edilir. barışçıl bir gösteri sırasında polis ateş et¬meye başlıyor. geçmişin tüm çabalarının karanlığın güçlerine (kapitalist sömürüye! karşı mücadelenin doruk noktası ile buluştuğu nokta olarak görmemize sebep oluyor. ama durmaksızın değişen örgütsel biçimler aracılığı ile üretimi reddeder. Temyiz hakkından mahrum mahkumiyet. Dışsal bir örgütün dayattığı ve programladığı amaçların sunulması hareketi öldürür ve onu mal gösterisine teslim eder. çünkü bu araçların yasal olduğuna. kendimizi tarihsel örgüt biçimlerinden çok uzak bir yapının içinde buluruz. Bu ideolojik zırhla donanmış olarak sokaklara çıkıyoruz. Burada. dükkanlar. Bu yorumu redde¬den herkes kendilerini otomatik olarak gerçekliğin ötesinde buluyorlar. Can sıkıntısı ve yabancılaşmanın teşvik ettiği yapılar öz-örgütlenme temelinde ortaya çıkmaktadır. Yeni yapılar o yönde ilerlemektedir. gerçekliğin "kendisi" olduğuna göre hiçbir şey ideolojik organizasyonu¬muzun mükemmel çerçevesinin ötesine geçemez. Yozlaşarak bireysel gerilla eylemlerine dönüştüğüne göre provokasyon olmalı. yiyecek ve silah depoları yağmalanır. Aniden. Otoriter örgütü reddeden anarşistler bile onu hor görmüyorlar. ilerleme ve bilim demek. onu hemen. analizlerimizin çerçevesine girmeyen uyarıcılardan oldukça farklı yapılanmış bir mücadele gerçekliğine tosluyoruz. Anarşiye bu örgütlerin çalışmaları aracılığı ile ulaşılacak (yalnızca yaklaşım yöntemlerinde önem¬li farklar beliriyor). yoldaşlar da ateş ediyor ve polis memurları düşüyor. buranın neşe gerçekleşmesine dönüştürerek. Bu yapı durmaksızın değişir ve bu yüzden kristalleşmeden kaçınır. Gerçekliğin "parçası" değil. Ve bu inkar her tür ussalcı siyasi yanılsamayı besliyor. Çoğumuz bu devrimci örgüt fikrine bağlıyız. ilerleme-karşıtı ve bilim karşıtı oluyor. önderler. lüks arabalar yakılır. geçmişin tüm deneyimlerinin toplamı olan teorileri ve örgütsel stratejileri detaylandırıp uygulamaya koyabileceğimize ikna oluyoruz. Herkesin olayları bizim gibi görmeyebileceğim kabul etmeyi reddediyoruz. ama ortak tarihsel örgüt inancı önünde hepsi yıkılıyor. Otoriterler ile bizim aramızda çok fark var. geçmişte yapılmış hatalardan kaçınma yeteneksizliğini gizliyor. bu kategoriler anlamsızlasın Ütopyanın yersizliğine girerek. Bütün bunlar hareketin yeni gerçekliğiyle yüzleşme ve şu anda ciddi sonuçları yaşanan. Sonuç olarak. Bu temelde hepimiz kapitalin çelişkili gerçeğine benzer araçlarla saldırılabileceğini kabul ediyoruz. Böyle bir gerçekliği red¬deden herkes tarih. ki tanımı gereği bu da tarih. öncü. Güzel bir sabah. çarpıcı şekliyle mal oyununa saldırıdır. gereken minimum stratejik yönlendirme ile biçimlenirler.

neşe ile trajedi. delice olduğuna. uyumayı. yeni bir baskılama seni hayır demenin anlamsız. trajediye trajediyle. onu mal gösterisinin bir parçası olarak kullanan sermaye mantığı içinde bir bilmece ve çelişkidir. Yıkıcı eylem oyunundan. Saldırırlar. Aksi halde. İstihza bir silah olur. yürüyüşe çıkmayı. mutlaka provokasy¬on vardır. kılı kırk yaran teorik tartışmalar¬dan. uzun analitik önermeler yok. bekleme. Kapitalin hükümranlık alanının dışındayken oyun kendi yaratıcı dürtüsü tarafından ahenkle yapılandırılır. yargıç. denge. durumun kontrol¬den çıkması riski olduğundan. Eylemleri bu örgütlerin intihara eğilimli bekle ve gör pozisyonlarının eleştirisidir. ölümün örümcek ağlarını yok etme yeteneğine sahip hevesin gücünün farkına varmaktan neşe doğar. Aforoz! Tek geçerli eleştiri patronlara karşı olandır ve tarihi sınıf mücadelesi geleneğinin koyduğu kurallara uymalıdır. Neşe ile dehşet. Yazarın çalışma odasına kapanmış olarak değil. Bu şekilde. oyun yalnızca üretimin askıya alınması.Gösteriş yok. Aforoz! Mücadele ancak devrimin önderleri için anlaşılabil-diği ölçüde yasaldır. sigara içmeyi. çok uzak ve yakın geçmişin devrimci önderleri de kendilerini güçlük içinde bulurlar. Oyun ancak bu gerçeklik içinde neşelidir. Yeni bir sofist sana bir kez daha "iş seni özgür kılar" diyemeden işi reddetmekte acele et. gündelik yaşamda bir "barış" parantezi olur. Yoldaşlar bu yapılar ile özdeşleşir. Bu belirsizlik kapitalist üre¬timin hayali yapısından kaynaklanır. Bu dehşete dehşetle. neşe verir. karmaşık destekleyici teoriler yok. yargıç öldürmeyi. Böylece oyun programlanabilir ve dekor olarak kullanılabilir. Bu ilahi kurallardan sapan herkes provokatördür. Yeni bir ideoloji onu senin için kutsallaştırmadan kapitale saldırmakta acele et. kitle halinde. Sömürünün sebep olduğu incinmeden kaynaklanan mutsuzluğu askıya almaz. Ufak çaplı patronlar ile önder grubun zihniyeti de krize girer. bazı siyasi analizlerin tekdüzeliğinden ve fakirliğinden bıktı. Ölüm gerçekliğini yok edenler kapitalist yanılsamanın efsanevi hükümranlığına karşı. Silahlanmakta acele et. gülmeyi. Sonuç olarak yalnızca patronların uşakları değil. anlamsız yürüyüşlerden. iktidar veren örgütleri red¬dederler. son¬suzluğu hedeflese bile olasılık tozları içinde yuvar¬lanan bir hükümranlığa karşı mücadele etmekte¬dirler. klasiklerden. bir tımarhanenin konukseverliğini kabul etmen gerek¬tiğine ikna edemeden. yeni bir polis seni durduramadan. Oynamakta acele et. sokaklarda. müzik dinlemeyi. Onlar aşk yapmayı. gazeteci sakatlamayı. Simdi. Bu şekilde. polis. ölümün gerçekliği loyun aracılığı ile olsa bile) tarafından eyleme konulan numaralara karşı kendini koyarak kasveti daha az kasvetli kılar. yaşamın gerçekliği içinde bir katılımcı kılar. polis öldürmeyi. patron vur. Üretim dünyasının güçleri tarafından talep edilen şu ya da bu performansa bağlı değildir. Coeurderoy VIII Oyun aynı zamanda. Toplum polisleri inene kadar devrim olmayacak. bunun ima ettiği derin trajedinin tanınmasından. sonsuz ayrımlardan. kışla bombalamayı tercih ediyorlar. ölüme ölüm¬le karşılık verme meselesi değildir. Acele et yoldaş. Hayır demekte acele et. onu tam anlamıyla gerçekleştirir. oynamayı. Geleneksel siyasi hareketlerden bir kırılma vardır ve bu hareketin kendisinin eleştirisi halini alır. ölüm. kendiliğinden gelişir. Kendi içinde sahip olmadığı bir belirsizlik edinir. neşe ile ölüm arasında . Aforoz! Provokasyon olmalı. insanlar toplantılardan.

Yalnız başınıza ya da birkaç güvenilir yoldaş ile. Sermaye saldırıya açıktır. belirli örgütsel varlıklar halinde kristalize olarak. Ama sermayenin üretime verdiği derin önemden koptukları zaman. vs. gerçek olmayanın ve gösterinin yok edilmesi amacıyla ona karşı yürütülen gerçek silahlı saldırı oyunu konulmalıdır. Bir sürü konuşma bizi kalınkafalı kılmıştır. Tamamen farklı bir aşamadır. çatışma bir aritmetik meselesi yapılmaz. Fazla teknik bilgiye bile gerek yoktur. Tüketim malı pazarının doğumu kapitalin oluşmasını. Korkmuyoruz. sömürenlere ve uşaklarına saldırma ihtiyacıdır. Tek ihtiyacınız olan kararlı olmaktır. Kendi eylemini gerçekleştirmeye kararlı herhangi biri cesur biri değildir. akıntıaşağı sokaklara çıkanların. bilim. devrimi bile. Yalnızca fikirlerini . Karmaşık araçlara gerek yoktur. Bahsedilse bile. onları eyleme geçiren devrimciler olsa bile. feodal üre¬tim biçimlerinden kapitalist üretim biçimlerine geçişi belirlemiştir. Ama eksiksiz ve kullanıma hazır bir biçimde ışığa çıkmaları gerekmez. İnsan devrimci hareket ile sömürenler arasında bir ilişki vizyonu programlıyor olmaz. yalnızca bir türlü kopamadığımız önceden imal edilmiş fikirler¬le aptallık ölçüsünde doluyuz. tüketim malı biçimi var olan herşeye yayılmıştır: aşk. Bu korku meselesi değildir. Teoriyi üreten mücadelenin gerçekliğidir. mecazi önem taşırlar. gösteriye çekilebilir. duygular. 0 tür zamanlarda gerçeği yorumlayanlara ihtiyaç yoktur. önceki hükümlerin kanının aceleyle temizlendiği bir yargıç cübbesi giymek gerekli değildir. Tarihte. Marksistin iddia edeceği gibi. kapitalizm onu mat gösterisinin içinde yutar. Analiz ve ahlaki olarak haklı gösterme akıntıyukarı kaynağa gider. Bu ihtiyaç düşmana. Kendin yap. Kapitalin bulanık davetini reddediyoruz. Kendiniz yapabilirsiniz. Kapitalist herşeyi tüketir. yalnızca alternatif biçimler dayatacağını iddia ederse. Bir polis memuru öldürüldüğünde onun sorumluluğu tartıya vurulmaz. onların ayağına dolaşmaya hazırlananların ayaklarının dibine değil. Hareketin yapıları içinde ağır ağır olgunlaşır. Yoldaşlarımızı ya da birbi¬rimizi vurmak yerine. Bir polis memurunu öldürmek için. Devrim üretim modelinden kopmazsa. gerçekliğe ona ait olmayan bir model dayatma düşümüz olur. bu bize göre değil. Tepki rolünü destek¬lemiyoruz. bu dünyanın tüm analizleri ve haklı çıkarmalarının asla kendi başına dayatmakta başarılı olamayacağı bir ihtiyaca yakın seviyede tepki veriyor olmaz. Gösteri genişlemiştir. İnsan devrimci hareketin içinde yapılanmış bir ihtiyaca. polis memuru vurmak her zaman daha iyidir. bilimin mücadele eden¬lerin bilincinde var olduğu zamanlar vardır. bu oldukça güçleşir. Sermayenin sömürülenler üzerinde uyguladığı sistematik şiddetle geçen yüzyıllarda var olurlar. bilinç.bir yüzleşmedir. Gerçek olayların olduğu halinden çıkar. Mahkemeler ve hükümler daima kapital gösterisinin bir parçasıdır. Biçimlerinin bazıları. Yalnızca mücadele yutulamaz. Ancak açığa çıktığında hareket savunma aşamasından saldırı aşamasına geçer. İkinci aşamada aritmetik ve intikam meseleleri mantıklı değildir. Sermayenin hayali oyununun imal gösterisi) yerine. Bu niyetlerin daha fazla ussallastırılması. ikinci aşama ilkinin yozlaşmasını içermez. Toplum polislerini indirelim. "Brlcolceur" Elkilabı IX Çok kolay. Üretimin gösteri aşamasına girişi ile.

sermayenin gösteride onlara verdiği rolü oynama çabasının anlamsız olduğunu farketmiş kişilerdir. Oyunun içsel bağlantıları saldırı eyleminde kendilerini ortaya koyarlar. Eğer çıkarsa. ve bu yüzden daima eleştirel değerlendirmeye maruz bırakılmalıdırlar. genellikle psikolojik baskılamanın olumsuz unsurlarını içerir. ilk önce oynamaya karar verenler ve oyunun özgürleştirici sonuçlarını "gözleyenler" oyunun kendisi için zaruridir. aracın diktatörlüğüdür. iktidarı yok etmeye yönelik eylemde neşe anı arayan devrimci bir yapı bu yıkımı gerçekleştirmek için kullanılan araçları işte böyle düşünür. serinkanlı kararlılık ile saldırırlar. Bu şekilde sermaye herhangi bir acil durumu kon¬trol altında tutabilir. Toplumsal anlam yokluğunda birey başka herkes için anlaşılmaz olacak kendi kurallarını ve anlamlarını dayatabilir. Ve bunu yaparken insan olarak kendilerini gerçekleştirirler. Devrimci örgütler bunu anlamakta güçlük çekerler. sömürü sorunları) olumsuz etkilerinin geçici olarak askıya alınması halini alır. Oyun onların bireysel sorunlarının (iş. oyunun dışlananlar ve kendi¬lerini ondan ayırmak isteyenler için taşıdığı anlam hayatta kalır. çünkü orada tüm yanıtları bilmektedir. devrimci eylemin neşesu bulaşıcıdır. Bin farklı anlama bölünür ve hepsi üretken. Oyunun kendisine verilen anlamın seçiminde gelişigüzelliği önleyen oyunun toplumsal anlamıdır. Bu araçları kullananlar onların kölesi olmamalıdır. Yağ damlası gibi yayılır. gerçeklik üzerinde etkili olduğunda anlamlı olur. onu yukarıdan idare eden bir model halinde kristalize olmaz. Yarı otomatik makineli tüfek ve onun askeri etkililiğinin kutsandığını sık sık görmüşüzdür. yabancılaşma. Amaçlar cephe çarpışması terim¬leri ile belirlenir. . iletişime geçmenin kendiliğinden yoludur. Ama bu anlam.berrak-[astırmış. gösteriyi genişletmek için üreticiler üzerindeki olumsuz etkileri istismar eder. Neşe cemaati bu şekilde yapılanır. kendi yüreklerinde ve sömürülenlerin yüreklerinde neşe ve sükunet vardır. Silahların kendileri yalnızca araçtır. Patronlar için yıkım ve dehşet yaratsalar da. gösteri amaçlarına işaret eder. önceden belirlenmiş mo¬deller olmadan yaşanabilir ve sırf yaratıcı bir an olarak bile. eylem kararlılıkları. Her yeni icat. Hatta kendine çelişkileri kabullenme lüksünü tanıyabilir. Tıpkı onları kullanamayanların kul¬lananların kölesi olmaması gerektiği gibi. Ama genel anlam hayatta kalır. vic¬danları. bireysellikleridir. Kurallar üzerinde tekel sahibidir ve çözümleri kendisi üretir. Silah eleştirisi geliştirmek gerek¬lidir. gerçekleşme sırasında bin farklı güçlükle karşı karşıya gelse de yaşamsal etkisi vardır. her yeni olasılık kolektif olarak. araçlar olarak. Neşe içinde kendilerini gerçekleştirirler. Oyun toplumsal bir eylemdir. hepsi istikrarsızdır. Tam tersine. oyun karşılıklı eylemler akışı ile zenginleşir. olumlu bir yaratıcı mücadele anı olarak oyunun kabullenilmesi değildir. En kötü diktatörlük türü. Kaçınılmaz bir şekilde teknokrasiye doğru gider. Eylemin mekanik tarafına verilen büyük önem bu yolda onu kınar. Ölümün hükümranlığı gözlerinin önünde kaybolur. Onlar üretim gerçekliğini yeniden üreten bir model dayatırlar. Bu örgütler aynı zamanda silahlı saldırıyı tamamen niceliksel ışık altında görürler. Karşılıklı olarak doğrulanan özgürleşmiş hayal güçlerinden geldiği zaman yaratıcılık daha büyüktür. Toplumsal anlaşma içinde. Oyun. Üretim gerçekliğinin niceliksel yazgısı onların niceliksel olarak neşenin estetik boyutu düzeyine geçmelerine engel olur. Devrimcilerin en önemli silahları kararlılıkları. Nadiren yalıtılmış bir gerçek olarak ortaya çıkar. Sermaye çatışmayı niceliksel alanda kabul eder. oyunun en derin anlamının gerçekleşmesi için temeldir. Geleneksel devrimci örgüt sonunda teknisyenlerini dayatmaya başlar. Eksiksiz farkındalık içinde.

ve tüketim mallarının yok edilmesi patronların yok edilmesi demektir. Pek çok devrimci savaşçı örgütün sembolizminde makineli tüfeğin belirmesi tesadüf değildir. Ve bunun gerçekleşmesinin bir yolu. gösterinin hükümranlık alanına girer ve bir mala dönüşür. kanunu. bu ihtiyacın ışığında. Dolaylı yoldan bu örgütleri ve onların militanlarını bu rolleri üstlenmeye iter. amaçları ve gerçekliği hayalidir. Bu yüzden. NEŞE bir "maske" olur. 0 bu zayıflığın pek farkında değildir ve telafi etmek için önlemler almaktadır. Yaşamdan zevk alma hakkını savun. "silahlı neşe" savımızı ortaya koyduğumuzda devrimci öneriyi yine ele alması olasılığını öngörmemiz gerekir. Toplumsal oyunda. "Kendin yap. Yaşayan deneyimin yalnızca bir oyuncağa dönüşmesine sebep olabilir.Silahlı mücadele yalnızca silahlarla ilgili değildir. Oyuncuların rollerini ve oyuncak mitolojisini belirleyerek. 0 yaratıcılık ve oyun dünyasına ancak oynayanı "oyuncu'ya. ahlakı. Komünizm ihtiyacı kuralı. için her tür rolü reddetmeliyiz ve Silahlı mücadele profesyonel birşey olma izni ver¬memelidir kendine. Ordu bile değildir. Karmaşık bir gerçekliği tek bir şeye indirgemek tehlikelidir. Hatta proleteryanın en mütevazi kısmının. Baykuş kanat açıyor. Birey anonim olur. vesaire miti ile birlikte. hayali karakteri keşfedilir. ama devrimin özü. oyunun artık bir anlamı kalmaz. niceliksel pazarın gösteri üreti¬mi kanununa uyumlu fikirlerini karıştırma sonu¬cunu elde eder. Aslında. Herşey "ciddi" olur. canlı olduklarını söyleyerek kendi kendilerini aldatan¬lara dönüştürerek girebilir. rolünü yaşar. üretme ihtiyacı kuralının yerini alır. bireyin kararları anlamlılaşır. yanılsama olur. kapitalist üretimin dışsal tarafları ona tam da bu görev dağılımını dayatmak istemektedir. Devletin kut¬sallığı. Patronların yok edilmesi tüketim mal¬larının yok edilmesi demektir. Son sınırda dahil olur. Devrimci mücadelenin derin anlamı olarak neşeyi anlamak için bunun ötesine geçmeliyiz. Temel olarak. Kendinden çok emin olmadığı bir alanda eyleme geçmek için kamuoyunun desteğine ihtiyaç duyar. Belirli bir hedefi olmayan. Bu "role" bürününce. onu büyülü ve mutlak bir şeye dönüştürebilir. kendi zamanlamasına ve saldırı yöntemine karar verebilen devrimci yapı karşısında saldırıya açık kılar. oyun dünyasının dışarıdan idare edilmesidir. Mal tiyatrosunun büyülü çemberini kırmak buna "profesyonel" devrimci rolü de dahildir. bunu yapmak için sınıf ceph¬esini bölmelidir. Fakirler arasında silahlı organiza¬syonlar tehlikesi mitini tatmalıdır. onu rollere indirgeyerek parçalama. Geçmişin ölüm modellerinin gerçek olmayan. amaçları ve gerçekliği somuttur. artık görünüş ile gerçekliği birbirinden ayıramaz. Polis yeterli değildir. Silahlı mücadele ile yüzyüze kaldığında sermaye nihai çabasını gösterir. Sermayenin ölüm projesini engelle. Ve bu böyledir. Atina atasözü . Sermayenin. Merkezileşme bağlarını (militer parti) kırarak. oyun bu riski içerir. canlı yaratıcıyı ölü bir kişiye. efsanevi ve efsaneleşmiş nesneler aracılığı ile mal gösterisinin yanılsamalarından ve tuzaklarından kaçmalıyız. "Oyun dünyası" merkezileşse artık oyundan bah¬setmenin anlamı kalmaz. Bu hiçbir şeydir. insan sermayenin. Neşe tarafından koordine edilen eylem neşe için bir bilmecedir. Halkın kendisinin daimi uyanıklığına ihtiyaç duyar." Oyunun global tarafını. gerçeklikten yoksun birşey. çünkü sermayenin özü. BU yüzden modern propagandanın en rafine silahlarını kullanarak bir psikolojik savaş başlatır. Bunlar tek başına devrimci boyutu temsil edemez. bu zamanda kapitalin fiziksel olarak organiza olma yolu onu.

Yalnızca yüceltilmiş eski bir gericinin anılarında yaşayan bir geçmişin kaleleri olarak. Hapishane bunu yapmak için çılgınca çaba gösterir. Mal üretimi kanununun mantığından doğar. Artık mahkum olmayacaktır. mezarlık. kimseyi altüst etmez. Ölü insanlar konuşur. her sitenin ortasında birer tımarhane bulunduğu halde. ve sonunda akıl hastanelerine dönüşeceklerdir. temel sosyal ortopedi ideolojisi tarafından engellenmektedir. gerekçelere ve telafilere sebep olur. İşte bu yüzden kapital gittikçe daha az mezarlık olması için çaba gösterecektir. gösteriyi reddetmek gerçekliğin dışında olmak demektir. Ve bizim ölülerimiz yüksek sesle konuşur. beyaz ceketli devlet memurlarının yolunu Sermaye. ama başarılı olamaz. tarihi yoktur. boş zamanın mükemmel sağaltıcı ras-yonalizasyonudur. Bunca zamandır devrimciler tarafından ertelenen devrim. gösterinin değişkenliğine sahip değildir." Kötü başlayan eylemler iyi sonuçlansın. İlk önce kendilerini devrimciler için özel hapis¬hanelere dönüştürecek. Tam tersine. Tımarhane. Sermaye için akıl hastanesi global gösterinin işleyişinin kesintiye uğratıldığı yerdir. bir sessizlik yeridir. kamuoyu patronların düzenine saldıran¬ları. üzerine kapanacak tımarhane kapılarına karşı güvende hisseder. sonra beyin manipülasyonu için gerçek toplama kamplarına. Bu ağır olabilir. devrim zamanının . ve gösterinin ahengini bozar. yani devrimcileri. her arazi parçasının arkasında. kitlesel düzeyde dolaşıma çıkacak bir yorum kanununu programlamaktadır. Sermayenin davranışı yalnızca sömürülenlerin mücadelelerine karşı kendini savunma ihtiyacından doğmaz. deli olarak görmeye alışacaktır. Devlefe karşı silahlı saldırı zamanının gelmediğini söylerken. devrimcilerin sosyal barış arzularına karşın gerçekleşsin. Deli adam çalışmak zorunda değildir ve çalışmayarak işin deliliğin karşılığı olan bilgelik olduğunu doğrular. Mal tanrısının önünde eğilmeyi reddetmek insanın akıl hastane¬sine yatırılması ile sonuçlanacaktır. hazırlamamaya özen göstermemeliyiz. Mal kanununu reddeden herkes delidir. Bu alanda. Sermaye son sözü beyaz ceketlilere verecektir. Orada tedavi radikal olacaktır. Ona delilik dünyası başka bir yerdeymiş gibi gelir. Bu kanun temelinde.X "Baykuş kanat açıyor. sonra model hapis¬hanelere. sosyal ortopediye dayalı ideoloji ile birlikte kaybolacaktır. Üretkenlik yoksunluğunu inkar etmeden üretkenlik yoksunluğu. Gerçekliğin tamamı gösteri olduğunda. mal yapısını sarsmadan işin askıya alınması. Sermayenin yarattığı suçlulaştırma süreci rasyonalize edilecek. Hasta zihinler için tek radikal tedavi olarak görülen. "sosyalizmin anayur¬dunun" anlatacak çok şeyi vardır. tımarhane "yeri'nin bir başlangıcı ya da sonu yoktur. Sokaktaki adam kapitalist gösterinin ağırbaşlı atmosferi ile sarıldığını hissettiği sürece. Artık engizisyon tarzı işkence ya da duvarlara sıçrayan kanlar olmayacaktır. Eleştirel kalın kafalılığımız içinde. hem de her fabrikanın yanında. yüksek sesle konuşma yeteneğine sahiptir. Diğer "sessizlik" yeri. Ve tımarhanelerdeki "konukların" sayısı buna uygun şekilde artacaktır. Orası. bu tür şeyler kamuoyunu altüst eder. çok ağır. Hapishaneler fazla uzun dayanmayacaktır. Hapishaneler de Alman modeli uyarınca rasyonalize edilmektedir. bu tür saldırılar gerçekleştiren yoldaşlar için akıl hastanelerinin kapılarını açıyoruz. kişiliğin tamamen yok edilmesi. Böylece onların akıl hastanelerine kapatılması gerekli olacaktır. Kendini üstün görenlerin müdahale etmesine. her okulun karşısında. tımarhaneler aracılığı ile işlenecektir.

Bu anlamda. Mücadelesi kar mantığını. Batının kültürel geleneğinin tüm aygıtı bir ölüm makinesidir. Hepsini anlatabileceğimizi söyleyerek kendimizi yanıltmadan. çalışmama ve malsızlık kavramlarının genel üretim modelinin fonksiyonu olduğu açıktır. Ama bütün bunlar kendini ilan edebilmelidir. bu dümdüz etme olmadan üretim gerçekleşemez. Onun şiddetli patla¬ması bağımlı olanın düzenini. Uyuşturu¬cuların. olumlu ve olumsuz terminolojisini. bir ölüm makinesidir. o zaman delilik ile delilik arasında ayrımı belirlemeliyiz. Aynı şekilde. Neşe dünyasında yanılsama sayılan şey ölüm dünyasında gerçekliktir ve tersi de doğrudur. son arşivdeki son belgeyi parçalamaktadır. sözlerle ve kalemle. önder ve parti niceliğini altet-mektedir. sömürü ve soykırımı biriktirmiş. hançerle ve silahla. Fiziksel ölüm. Niceliksel mantığın devrimcileri bile neşe deneyimlerini derinlemesine anlama kapasitesinden yoksundurlar. kişiselleştirilmiş nesneyi öne sürmek de mümkündür. Karşıt-duruşların koşulları altüst edilsin. Saldırısı mal. bütün bunların arkasında gizlenen tuzağı herkesin anlamasının zamanı gelmiştir. Bu mantığın reddi delilik olarak kınanıyorsa. neşe tecrübesi yaşamaya başlayan herhangi biri saldırının önemini kavramaya daha gönüllüdür. malsızlığı. Böylece baykuş yine de kanat açıp uçabilir. yüzbin. bu eylemlerin nesnel olarak provokasyon olduğunu söylerken işkencecilerin beyaz ceketlerini giyiyoruz. ikiyüzbin ölü tarihte bir dönüm noktasını belirler. Kapitalizmin gösteri biçimi içinde. bu kavramların. hem olumsuz olamaz. Ve bütün bunların reddi.gelmediğini söylerken deli ceketinin iplerini sıkıyoruz. Otuzbin. pazar mimarisini. çalışmanın inkarı değil geçici olarak askıya alınmasını. Rakiplerin sayısı önemsizken şarapnel etkiliydi. en azından nicelik yanılsamasına dayalı. Dahası. mal gösterisinin barış dolu ahengini bozacak öyle¬sine kör edici aydınlığa sahip devrimci bir referans noktası. halüsinasyon. her tür rezalet ve haksızlığı. sermaye daha sinsidir. Sağaltıcı olma gerekçesine sahiptirler. Kurallar geçerliliğini yitirmiştir ve sonun¬da birbirlerini silerler. ama ancak "boş zaman" bağlamı içinde. kur¬gusal olanın hükümdarlığıdır. ölüm dünyasında bir takıntı olan şey. Ticari mal gösterisinde önemli olan mallardır. Ancak neşenin anlamını ve onunla bağlantılı olarak ölümün anlamını. yaşam olarak satılan şeyden daha az ölümcüldür. mermilerin sahip olmadığı bir tarafsızlığı vardır. Bireyin tarafsızlaştırılması kapitalin maddeleşmiş bütünlüğü içinde daimi bir uygulamadır. mekanizma. Neşe silahlanmaktadır. gerçekliğin inkarıdır. Neşe dünyasından ölüm dünyasına geçmek kolay değildir. Başka zaman¬larda sermayeninkinden pek de farklı olmayan bir kınamaya koyulurlar. bir¬birine karşı mücadele eden iki zıt dünyanın unsurları olarak açıklığa kavuşturursak neşe eylemlerinin unsurlarını anlatabiliriz. intikam. mal yanılsaması kanununu altüst etmektedir. Kapitalin delilik kanunu kendi yüzüne fırlatılsın. Bir düzine ölüye hoşgörü gösterilebilir. yaşam programlamayı. modası geçmiş çatışma vizyonuna bağlı kalmış birinden daha fazla. Üretim çerçevesinin içinde hiçbir şey aynı anda hem olum¬lu. Fikirleri dümdüz etmek sağaltıcı bir süreçtir. üretim döngüsünün kabul ettiği zaman süreleri içinde üretilen bir şey olarak. ölüm karşısında neşenin seçimi bir delilik işareti ise. Bazen tereddütle önemsiz yaklaşımlarda bulunurlar. istihza ve . Herkes ileri! Ve silahlarla ve yürekler. Toplum tek bir büyük akıl hastanesidir. yani hobi olarak. Bu birikmiş yığındaki aktif unsur iştir. Doğrudan sermayeye saldırmak ile bağlantılı olmayan açılardan olsa bile. Çalışmamayı öne sürmek mümkündür. Böylece kapitalin neşe mesajlarını bilmeceleştirme kapasitesi doğar.

Dejaque XI Bekleme.. yaşam ölümü altedecek. patronları. Haydi toplumla.. Herşeyi. Sağduyu ve korku dolu dev ciltleri. münazara ve kongre. Sayıları. daha az devrimci önderleri. küçük ödünler ve naiflikle işimiz bitsin artık. sosyal barış düşleri. Rahipleri. ırmakların olması gereken yerdeki çamuru. pazar yasalarını bir kenara bırakalım.. bırakın onun olsun. Dünyadaki en büyük sihirbaz gösterisi artık bizi büyülemiyor. Burjuva iş etiğinin yüreklerimize kazıdığı bilgeliği bir kenara bırakalım. Bize fedakarlık ve itaat öğretmiş yüzyılların Hıristiyanlığını bir kenara bırakalım. hırsızlıkla. 1977 Çeviri: Nelin Çiper . mafyöz patronların aydınlanmış yetenekleri yanılsamalarını bir kenara bırakalım. devrimci önderleri. savaşalım!. en ince detayına kadar açıklayan büyük analizleri bir kenara bırakalım. Burada. şu andaki mücadelemizden neşe toplumları doğacağından eminiz. Dünya bize ait değil. kuşkular. Binaların olması gereken yerdeki yıkıntıları. Bir an zulmedilenlerin tarihinin yıkıntıları üzerinde oturalım ve düşünelim.küfürle. Demokratik ve burjuvaca tartışma ve diyalog. denizlerin olması gereken yerdeki pis kokulu tortuyu o saysın. şehirlerin olması gereken yerdeki mezarlıkları. Ve ilk defa. nicelik yanılsamalarını. zehir ve kundakçılıkla. Onu bu haliyle sahiplenmek isteyecek kadar aptal bir efendisi varsa. Kapitalizm dükkanlarında bize satılan her tür mecazi süprüntü ile. hiç devrimci olmayan önderleri bir kenara bırakalım..

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful