Θερμός

Ελευθέριος

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ

`` μικρές στιγμές``

Τα πρόσωπα
1

-Λοιπόν;
-Τι λοιπόν,… τίποτα
-Τα ίδια;
-Τα ίδια, εσύ;
-Κι εγώ…
-Τα ίδια;
-Τα ίδια
Σιωπή!!!
Η καθημερινότητα εγκλημάτησε ακόμα μια φορά.
Σκότωσε τη ζωή,
η επικοινωνία καθηλώθηκε,
το τέλος ανακυκλώνεται συνεχώς.
Ένα λεωφορείο, ένα ταξί, ένα αεροπλάνοαν είσαι τυχερός.
Ασθενοφόρο, νεκροφόρα-σίγουρα, για όλους υπάρχειή μήπως όχι για όλους;
Τέλος πάντων, για την συντριπτική πλειοψηφία
του ελληνικού λαού,
οι τελετές
θέλει
να είναι λαμπρές.

Άδηλα συναισθήματα
Είναι Φθινόπωρο,
Τα φύλλα κατέκλυσαν τα πράγματα,
2

η ζωή όπως πάντα κυριάρχησε,
τίποτα δε μένει ανέπαφο,
όλα γυρίζουν γύρω απ΄ το ΕΙΝΑΙ,
η Σιωπή συνεχίζεται
η βρωμιά της δεν μπορεί να κρυφτεί.
Σκυφτοί και οι δυο τους
αφήνουν το ναύλο στο τραπέζι,
σηκώνονται.
Οι δρόμοι χωρίζουν.
Ένα ακόμα ταξίδι πληρώθηκε.

Χρηματιστικές σχέσεις
Κάνεις δεν περίμενε η αδιαφορία να είναι τόσο μεγάλη.
Όλη νύχτα κράτησε.
Μιλούσε, χρησιμοποιούσε τη σοφία,
μετά από λίγο σώπασε.
Κοίταξε τον Συνομιλητή του που παρέμενε σιωπηλός.

3

Αδιανόητο!
Παραμέρισε για λίγο τα σκεπάσματα,
σηκώθηκε για να προσδώσει κύρος.
Κουνούσε το δάχτυλο επιδειχτικά.
Ο Συνομιλητής παρέμενε σιωπηλός.
–Δεν μιλάς;
-Δεν έχω να πω τίποτα.
–Γιατί;
-Τα είπες όλα!!!
Χαμογέλασε κι έστριψε τη μουστάκα του.
Ξάπλωσε στο κρεβάτι κι αποκοιμήθηκε.
Ο Συνομιλητής χαμογέλασε ευχαριστημένος.
Επιτέλους!
Κυριάρχησε ο λόγος…

Ντόμινο
Ξέχασα να φτιάχνω καραβάκια,
Ξέχασα να ταξιδεύω

4

Ένα παράξενο πρωινό
Αγκομαχώντας φτάσαμε ως εδώ,
ανάμεσα σε παρτέρια με γρασίδι,
απέναντι από τη μικρή εκκλησιά,
κάθισα στο τραπέζι σου,
ακούγοντας,
ακούγοντας ένα ποταμό λέξεων,
μικρές στιγμές.
Ζήτησε φωτιά,
του δώσαμε,
μιλήσαμε για κάτι σπάνιο και πρωτόγνωρο,
…την αγάπη,
το καθαγιασμένο αυτό αγαθό,
5

που το ξέχασε κι η Επίσημη Εκκλησία.
Δυο άγνωστοι Χριστιανοί,
δυο σκιές που ξέφυγαν από το 33μχ,
αφήνοντας έναν Άνθρωπο,
τρομαγμένοι στη θέα του θανάτου.
Φοβισμένα παιδιά που ψάχνουν μια αγκαλιά,
να κλάψουν,
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!
Και τώρα,
πιο ώριμοι πια,
αγνοούμε τα σκοτάδια,
προσπερνούμε τα παρελθόν,
σκουπίζουμε τα δάκρυα,
και μ’ ένα χαμόγελο πλατύ,
χαιρετούμε και πάλι,
Εσένα…

Αϋπνίες
Παροξυσμός,
τι αγαλλίαση, ύπτιος στο κρεβάτι,
χαμένος.
Το ταβάνι μετά από 14 ώρες εξακολουθεί λευκό.
Το ίδιο ήσυχο.
Τώρα γέμισε φιγούρες η ατμόσφαιρα.
Οι Περίοικοι.
Ευτυχώς που υπάρχει και το επισκεπτήριο,
να θυμίζει ότι ζεις.
Ξαφνικά,
οι αστραπές παίρνουν και δίνουν,
τρέχει η νοσοκόμα.
Κάποιος παροξυσμός στο 508 και δεν τελειώνει…
Άργησαν.
Πάλι άργησαν κι η μοναξιά της ουρλιάζει
σαν Κτήνος.
Δεν βογκά,
6

ωρύεται,
νύχτα καταμεσάνυχτα, ΄
μ έχει πρήξει.
Αυτή απ΄ ότι φαίνεται δεν έχει υπομονή
και μένα μου τελείωσε.
Επιτέλους σκοτείνιασε, κι έτσι μπορούμε ήσυχοι,
να βυθιστούμε στις αϋπνίες μας.

Τα σύννεφα
Μοναδικές είναι οι ώρες
που διατρέχονται από μια απαίσια αίσθηση που άφησε καθώς
περπατούσε πάνω κάτω.
πάνω κάτω,
πάνω κάτω
Ο ήχος από τα τακούνια έφταναν στα αυτιά μου
σαν Κινέζικο μαρτύριο.
Τώρα μπορώ επιτέλους
να ακούσω τις φωνές μέσα μου
χωρίς να με πούνε τρελό.

7

Τα στίγματα
Από το παράθυρο μπορώ να δω με υπομονή,
την απέναντι οικογένεια.
Όλα αυτά τα χρόνια προσπαθώ να αντιγράψω τη ζωή,
ποτέ δεν μου εξήγησε κανείς,
μόνο που με τα χρόνια άρχισε να γίνεται αυτονόητο
αυτό,
που εγώ δεν ήξερα.
Έτσι,
σιγά, σιγά,
βασανιστικά.
Ανυπόμονα,
κάποια στιγμή,…
Και τώρα ψάχνω για να δικαιωθώ σε όλους αυτούς
που τόσα χρόνια με αγνοούσαν,
κι όμως,
ήξεραν το μέλλον μου
όπως ακριβώς και το δικό τους.
Τώρα λοιπόν,
κάθομαι και μαθαίνω από αυτούς,
γνωρίζοντας πως αυτό είναι έγκλημα,
πως θα πρέπει να ξέρω,
όμως δεν ξέρω!
Κανείς δεν μου λέει.

8

Από το παράθυρο η Γυναίκα ταΐζει το παιδί,
κι ο Άντρας διαβάζει εφημερίδα,
ξύνοντας κάθε τόσο νωχελικά τ΄ αρχίδια του.
Εύκολο!
Είναι τόσο απλό,
σαν κι αυτό που κάνω και ‘γω κάθε μέρα.
Όμως κάτι παραπάνω πρέπει να συμβαίνει
για να με κοιτάζουν όλοι ύποπτα,
που εγώ δεν συμμετέχω.

Οι σταγόνες
Αναθάρρησε μέσα στον πυρετό του.
Οι κομπρέσες, αυτά τα άψυχα βρεγμένα πανιά,
κάνανε καλά τη δουλειά τους,
σώσανε μια ζωή!
Μετά από λίγο πετάχτηκαν…
ήταν άχρηστες.
Από την τελευταία κομπρέσα που βάλανε στο μέτωπό του
όταν την στραγγίσανε,
πέσανε μόνον τρεις σταγόνες,
οι τελευταίες σταγόνες του οργανισμού πριν την θεραπεία.
Στα σκουπίδια λοιπόν,
άλλωστε τώρα είσαι γερός,
να ξαναρρωστήσεις
και να βγάλεις όσες σταγόνες θέλεις.
Κι από κομπρέσες…
ε,…εντάξει…

9

Το ραντεβού
Χωρίς δισταγμό,
αποχωρίστηκε το παλτό της.
Δεν το άντεχε πια,
ήταν απαίσιο,
πραγματικά απαίσιο,
τόσο που μόνον ένας ερωτευμένος δεν θα το πρόσεχε.
Δεν κατάφερε να φυλάξει μόνο το τηλέφωνό της,
έτσι για την περίσταση…

10

Έτσι
Α, ρε Κώστα.
Ποτέ δε μ’ άκουσες.
Ποτέ δεν αφουγκράστηκες τίποτα,
παρά μόνο την ψυχή σου…
κι αυτή σε πρόδωσε.

11

Δυο λόγια στον Ιησού τον Ναζωραίο
Άρχισε ένα χιονίζει,
Σηκώνω τα πέτα και περιμένω στο παγκάκι
Ναι όπως πάντα απέναντι από το καμπαναριό του Αγίου Μάρκου.
Μόνο που σήμερα δεν έχει περιστέρια και θλίβομαι,
Το Άγιο Πνεύμα απέσυρε τις φτερούγες του
Δεν άντεξε την κόλαση.
Χμ…η εκκλησία του Αγίου Μάρκου!
Δεν την άντεξε στις πλάτες του ο Απόλλωνας
Όπως κι ο Ερμής αυτήν της Αγίας Παρασκευής
Όπως κι ο Δίας αυτήν του Αγίου Νικολάου,
Όπως κι η Αθηνά, κι ο Προμηθέας
Κι ο Ηρακλής , κι ο Διόνυσος, όλοι οι Έλληνες
Που τώρα λέγονται Γραικοί.
Και να σου πω την αλήθεια τόση ώρα που κάθομαι
Το μόνο που σκέφτομαι είναι μια φωτιά
Και τα γυμνά σου πόδια στην αγκαλιά μου.
Κι ο Άγιος Φραγκίσκος με περιγελά με το περιστέρι στον ώμο,
αισθάνεται τυχερός ο άθλιος,
που εμείς οι Γραικοί,
παιδιά του Θεού,
κάτι τέτοιους στα χωριά μας τους κυνηγάμε
με τις πέτρες,
δεν θέλουμε τρελών σημάδια πάνω μας,
μήτε καταραμένων,
σαν αυτόν
που πίστεψε ότι είναι άγιος γιατί υπόμεινε καρτερικά ότι δε θέλανε τα
περιστέρια…

12

Παρενέργειες
Πάλι κάθισε,
θέλω να τον σκοτώσω μα συγκρατούμαι
Προσπαθώ να τον προειδοποιήσω γιατί θα πάθει κακό,
μα το βρίσκω άδικο.
Μένω σιωπηλός και τον κοιτάζω με μίσος,
τόσο μίσος που ούτε ο Ακατονόμαστος θα μπορούσε να με προικίσει,
Δεν μπορώ να το εκφράσω,
γαμώ το δεν μπορώ να το εκφράσω.
Όχι, όχι δεν είναι η τιμωρία της Ηλίθιας κυρίας Ηθικής,
ούτε της φυλακής.
Πως μπορείς να σκοτώσεις κάποιον που λυπάσαι;
Αυτό είναι που με κάνει αξιοθρήνητο…

13

Πράξις
10 τραπέζια
μέσος όρος τρια άτομα
ίσον 30 άτομα,
επί 2,5 ίσον 75...
Πράξις! Το αποτέλεσμα της ζωής,
άλλοτε πλούσιο, άλλοτε φτωχό,
άλλοτε τέλειο, άλλοτε ατελές...
Συγχώνευση
μιας δεδομένης στιγμής
στο κλείσιμο της μέρας.
Βοές ηδονής κι οδυρμοί
όμορφες στιγμές, άσχημες στιγμές.
Επαγωγή!
Ικανοποίηση, αν-ικανοποίηση
Τίποτα,
όταν όλα κυριαρχούν γύρω από το άχρηστο,
το συνοθύλευμα ένα αποτέλεσμα σκάρτο
μα απαραίτητο
σαν χοάνη,
αναζητώντας μέσα μας,
την πλήρωση της απώλειας, τη μοναδικότητα,...
το μηδέν.
Η σιωπή, της θλίψης και της χαράς
λίγο χαρούμενοι, ίσον πολλή σιωπή,
αναμενόμενο,
συμπερασματικά νεκρό στοιχείο....
Εικόνες, ίσως αγοράζεις εικόνες,
βωβές ή ομιλούντες,
στατικές ή κινούμενες.
Τέλος
το κοστολόγιο της πράξεως
ο ρυθμός της θνησιμότητας.
Όλα θυμίζουν μόνο μνήμες,
και από πάνω σαν επιστέγασμα ο άνεμος,
πεσμένα φύλλα
βροχή και λάσπη.
Δεν φαίνεσαι...

14

15

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful