Αρ.

Φύλλου 19
URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

Διανέμεται Δωρεάν

ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΡΓΑΝΟ ΓΕΝΙΚΩΣ

Αρ. Φύλλου 19

2

Επιστροφή στη γενέθλια πόλη
Μετά από απουσία σχεδόν τεσσάρων μηνών, επιστρέφουμε.
Μετά από δύο εκλογές, μία παραλίγο κυβέρνηση της Αριστεράς
και ένα καλοκαίρι, φοράμε τα φθινοπωρινά μας και ξαναγράφουμε.
Κάποιος, εύλογα, θα αναρωτηθεί γιατί τέτοια καθυστέρηση σε
τόσο πυκνούς καιρούς.
Ίσως γιατί και εμείς χρειαζόμασταν κάποιο χρόνο μέχρι να χωνέψουμε τι έχει συμβεί γύρω μας αλλά και βαθειά μέσα μας.
Αυτά έχουν οι συλλογικότητες.
Από την ιδέα μέχρι την απόφαση και την αποτύπωση στο χαρτί,
μία αιωνιότητα.
Με το φθινοπωρινό μας φύλλο φιλοδοξούμε να έρθουμε, πιο κοντά στη πόλη μας, πιο κοντά στους ανθρώπους της και τις πρωτοβουλίες τους.
Με τα μάτια της γειτονιάς να ξανακοιτάξουμε τον κόσμο.
Να μπλεχτούμε στα δίχτυα της αλληλεγγύης.
Εξάλλου ο χειμώνας που έρχεται θα πρέπει να μας βρει όλους, πιο
κοντά.
Υ.Γ. Περαστικά στον Νίκο, τον ακούραστο τυπογράφο μας, που
μας τρόμαξε μες τον Αύγουστο.
Διαδρομές

ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ

Β και Γ αλλά και Β και Ζ όπως και Β και Κ και
τελικά Β και πολλά ακόμη ονόματα. Μια ολόκληρη κοινότητα γύρω από το Β. Μαύρο πρόβατο ο
ίδιος με την έννοια του απόκληρου από κούνια.
Όλη η ενήλικη ζωή του στο δρόμο-για την παιδική
δεν ξέρει κανείς- άστεγος, νηστικός και βρεγμένος
στο όριο της ανθρώπινης ύπαρξης. Δύσκολος
στη επικοινωνία, τις περισσότερες φορές μόνο
τρομαγμένα βλέμματα. Για τη γειτονιά ο γνωστός

Β που μένει στο δρόμο. Μια μέρα
φλερτάρισε ανοιχτά με το θάνατο. Η κούραση μιας ταλαίπωρης
ζωής που το μόνο που στόχευε
καθημερινά ήταν η επιβίωση. Σε
εκείνη την κρίσιμη στιγμή το χέρι
απλώθηκε και ήταν φιλικό και ανθρώπινο. Ο Β οδηγήθηκε σε νοσοκομείο, πήρε φάρμακα, πλύθηκε,
καθαρίστηκε, έφαγε απέκτησε για
πρώτη φορά δικό του «σπίτι» με
κρεβάτι, καρέκλα, κουζινικά, ηλεκτρικό ρεύμα και τρεχούμενο νερό.
Πράγματα αυτονόητα τουλάχιστον
για την συντριπτική πλειοψηφία
όσων κατοικούν στον ανεπτυγμένο κόσμο. Και η καρδιά του
ζεστάθηκε και έλιωσε και ο πάγος της έλλειψης
επικοινωνίας. Άρχισε να μιλάει, να χαμογελάει, να
προσφέρει και εκείνος με την σειρά του αυτό που
μπορεί. Λίγο καθάρισμα στο μαγαζί του Γ, καμιά
εξυπηρέτηση… Ο Γ χωρίς πολύ σκέψη πρόσφερε ξέροντας πως δεν υπάρχει κανένα απολύτως
αντάλλαγμα.. Μαύρο πρόβατο και αυτός σε μια
κοινωνία που μας μαθαίνει πως η φιλία είναι πε-

ρίπου αδυναμία, και το διαφορετικό το λιγότερο
επικίνδυνο. Ετούτες τις μέρες γίνεται μεγάλη συζήτηση και ευτυχώς όχι μόνο συζήτηση για την
κοινωνική αλληλεγγύη. Να στηρίξουμε ο ένας τον
άλλο για να μπορέσει η κοινωνία να μείνει όρθια.
Μα στην πραγματικότητα αυτό το χέρι απλώνεται
χωρίς φωνές, κάμερες, ανακοινώσεις στον τύπο
και άλλα δημοσιοσχεσίτικα.. Γίνεται από δεκάδες
ανώνυμους γείτονες και διπλανούς που απλά δεν
προσπερνάνε αυτόν τον «άλλο» που είναι στο
όριο. Είναι η γειτόνισσα της Π που της δίνει κάθε
μέρα από το μεσημεριανό φαγητό, ο Γ που περιμάζεψε τον Β και συνεχίζει να τον στηρίζει μήνες
τώρα, ο Δ που κάνει μαθήματα σε παιδιά που δεν
έχουν να πληρώσουν. Οι πράξεις αλληλεγγύης
είναι αυτές που σε μεγάλο βαθμό μας καθορίζουν. Σκεφτείτε σε πόσα στερεότυπα γυρνάμε την
πλάτη; Πόσες μικρές επαναστάσεις γίνονται κάθε
μέρα; Πόσα μνημεία ωχαδερφισμού γκρεμίζονται;
Η αλληλεγγύη μέσα από τις καθημερινές μικρές
ιστορίες αποκτά ονοματεπώνυμο και παίρνει και
τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που αποφασίζουν να βρίσκονται ο ένας δίπλα στον άλλο…

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

3

...στο Βύρωνα

4 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΕ ΦΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΤΕΣ
Δύσκολη εποχή και κυριαρχούν 2
δρόμοι συμπεριφοράς.

Ο ένας είναι ο μοναχικός,
η απομάκρυνση από τα δρώμενα, η
κοινωνική απομόνωση (Δεν έχω την
οικονομική άνεση, άρα δε βγαίνω, δε
συμμετέχω, δεν…δεν γιατί οι κοινωνικές σχέσεις δημιουργούν υποχρεώσεις που μεταφράζονται σε έξοδα).

Ο άλλος είναι ο δρόμος της
συμμετοχής. Κι άλλοι συνάνθρωποι,
συμπολίτες, γνωστοί ή άγνωστοι
αντιμετωπίζουν τα ίδια με εμένα
προβλήματα. Προβλήματα που μας
ενώνουν. Έτσι στήνουμε κοινές κουζίνες, κοινή ψυχαγωγία, βάζουμε στο
τραπέζι κοινούς προβληματισμούς
και τέλος αποκτούμε κοινή δράση με
κυριότερο χαρακτηριστικό – τουλάχιστο αυτό θα έπρεπε να έχουμε - να
βρούμε αυτά που μας ενώνουν.

Σήμερα κόμματα, παρατάξεις, ευαισθητοποιημένοι ή πολιτικοποιημένοι
γείτονές μας δημιουργούν δίκτυα αλληλεγγύης. Οι
στόχοι αυτών των δικτύων ποικίλουν. Η ελεημοσύνη και το πολιτικό «καμάκι» είναι τα δύο άκρα κι
ανάμεσα σ’ αυτά χωράνε σχεδόν τα πάντα. Άποψή
μου είναι, πως ανεξάρτητα από το στόχο της κάθε
ομάδας που ξεκινά ένα δίκτυο, το ζητούμενο σήμερα οφείλει να είναι η δημιουργία του δικτύου και
αποτελεί δευτερεύον στοιχείο ο λόγος για τον οποίο
αυτό συστάθηκε.

Ένα στοιχείο ακόμη, με ενδιαφέρον, σ’
αυτή τη συζήτηση είναι ο τρόπος που λειτουργεί το
δίκτυο και από τους οργανωτές του αλλά και από
τους πολίτες που δέχονται τη «βοήθεια» του. Το
κατά πόσο δηλαδή αυτή η δράση αφήνει την αίσθηση της φιλανθρωπίας ή της συμμετοχής. Είμαι αντίθετος στη λογική της φιλανθρωπίας – πιστεύω ότι
το κράτος οφείλει να προστατεύει και να στηρίζει τα
άτομα που έχουν ανάγκη – και κυρίως στη φιλανθρωπία που διαφημίζεται, ανεξαρτήτως κλίμακας
της διαφήμισης (είτε πρόκειται για φιλανθρωπική
δράση επώνυμων είτε για αντίστοιχη δράση κοινωνικών ομάδων).

Αλληλεγγύη δεν σημαίνει φιλανθρωπία
και μ’ αυτό το δεδομένο θέλω να δώσω, με λίγα
λόγια, (ήδη έχει υπάρξει η απαραίτητη διεργασία
σχετικά με την υλοποίησή τους) μέσα από αυτό το
κείμενο, κάποιες σκέψεις – προτάσεις για δράσεις
– δικές μου ή και φίλων, που κατά τη γνώμη μου
αξίζει να δούμε με σοβαρότητα και να δοκιμάσουμε
να τις υλοποιήσουμε. Οι προτάσεις που θα αναφέρω δεν είναι δύσκολο να υλοποιηθούν και σ’ αυτό
θα μπορούσαν να βοηθήσουν ιδιαίτερα τα ήδη
υπάρχοντα δίκτυα αλληλεγγύης, φορείς του Βύρωνα, αλλά και η δημοτική αρχή.

Όλες οι προτάσεις ή έστω κάποιες από
αυτές που ακολουθούν, κατά τη γνώμη μου - πρέπει να ενταχθούν σε ένα κεντρικό κόμβο, ο οποίος
θα συντονίζει τις επιμέρους δράσεις των ήδη υπαρχόντων δικτύων και θα δημιουργηθεί από τα ήδη
υπάρχοντα δίκτυα, είτε θα δημιουργηθεί ανεξάρτητα από αυτά και θα προσπαθήσει να συνεργαστεί

μαζί τους με στόχο την κοινή και αποτελεσματικότερη δράση.
1.
ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΧΡΟΝΟΥ
Έχοντας τη λίστα με τις διαθεσιμότητες των συμμετεχόντων, τις δεξιότητες τους και τις ανάγκες τους,
ανταλλάσουν με κριτήριο αξιολόγησης το χρόνο
προσφοράς. Η αξία του χρόνου είναι ανεξάρτητη από την ποιότητα της εργασίας. Παράδειγμα,
κάποιος φροντίζει ένα ηλικιωμένο συγγενή ενός
μέλους του δικτύου και αντίστοιχα ένα άλλο μέλος
του δικτύου διδάσκει μια ξένη γλώσσα στον προηγούμενο. Φυσικά αυτό μπορεί να επεκταθεί και
σ’ άλλους τομείς, όπως για παράδειγμα να πάρει
τρόφιμα από το δίκτυο.
2.
ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ
Οι έμποροι του δήμου 4 φορές το χρόνο, συμμετέχουν σε ένα διήμερο παζάρι με το στοκ τους και φυσικά σε πολύ χαμηλές τιμές. Το όφελος είναι διπλό.
Και οι έμποροι ξεστοκάρουν και μπορούν να μαζέψουν «ζεστό χρήμα» και οι Βυρωνιώτες μπορούν
να αγοράσουν φτηνά, απαραίτητα γι’ αυτούς είδη.
Εννοείται πως ο αλληλοσεβασμός ανάμεσα στους
δημότες και τους επαγγελματίες διέπει τη διαδικασία αυτή.
3.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΑΓΗΤΟ
Σ’ αυτό συμμετέχουν τα καταστήματα υγειονομικού
ενδιαφέροντος (πιτσαρίες, σουβλατζίδικα, εστιατόρια κλπ).
Κάθε κατάστημα που συμμετέχει, έχει δίπλα στο
ταμείο μια «διάφανη κάλπη» και ένα μπλοκ εισιτηρίων - κουπόνια (θεωρημένο από την εφορία). Ο
καταναλωτής – πελάτης του καταστήματος, αγοράζει εκτός από το δικό του φαγητό και μια μερίδα
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΑΓΗΤΟ, σε χαμηλότερη τιμή, Αλλά
ας το δείξω με ένα παράδειγμα για να γίνει εύκολα
κατανοητό. Αγοράζει κάποιος τρία σουβλάκια για
την οικογένεια του με 2,5 ευρώ έκαστο και παίρνει
κι ένα κουπόνι αξίας 2 ευρώ, που το ρίχνει στην
κάλπη. Δίνει δηλαδή 9,5 ευρώ και παίρνει 3 σουβλάκια και ένα κουπόνι που ρίχνει στην κάλπη. Στο
τέλος της εβδομάδος τα κουπόνια του ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΑΓΗΤΟΥ μαζεύονται από τους υπεύθυνους

και μοιράζονται σ’ αυτούς που τα έχουν
ανάγκη και οι οποίοι φυσικά τα «πληρώνουν» με τους όρους ανταλλαγής που
το δίκτυο έχει ορίσει (πρόταση Νο 1). Ο
κάτοχος του κουπονιού με αυτό πηγαίνει
στο αντίστοιχο κατάστημα και παίρνει τη
μερίδα του. Ουσιαστικό εδώ είναι ότι το
κατάστημα έχει δώσει μια καλύτερη τιμή
χωρίς να χάνει και ιδιαίτερα σημαντικό η
δραστηριοποίηση και ευαισθητοποίηση
των συμπολιτών μας κι όχι η ελεημοσύνη
κάποιας αρχής (της οποίας ο ρόλος είναι
καθαρά διαχειριστικός).
4.
ΤΟΠΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ
Το τοπικό νόμισμα κάνει πράξη όλα τα
παραπάνω και πολλά ακόμη(πιθανώς και
πράγματα που η κοινωνία έχει διαγράψει
απ τις ανάγκες της). Συνήθως η δομή του
στήνεται πάνω στο διαδίκτυο, έτσι γίνονται
οι συναλλαγές εύκολες με την παρουσία
της ανάλογης τεχνολογικής γνώσης η και
χωρίς αυτήν μέσα από διαπιστευμένα σημεία. Η διατήρηση αυστηρής βάσης δεδομένων
και ο συχνός έλεγχος των ανταλλαγών εξασφαλίζουν την απαιτούμενη ασφάλεια. Η χρήση ενός
νομίσματος που παράγεται με κάθε παροχή υπηρεσίας η προϊόν , δεν έχει λόγο να θησαυριστεί αφού
έχει αρνητικό η μηδενικό επιτόκιο και δίνει εύκολα
δάνεια στους μικρομεσαίους, φέρνει θετικά αποτελέσματα και στα αποθεματικά των μαγαζιών σε
euro. Έτσι τα καταστήματα αυξάνουν τζίρο (και στα
δυο νομίσματα), βελτιώνουν τα αποτελέσματα στη
κάλυψη των βασικών αναγκών (πάγια) και τελικά
αντέχουν στη κρίση .

Αποδείχτηκε ότι όταν ένα συμπληρωματικό νόμισμα εφαρμοστεί σε μεγάλη κλίμακα (Ιαπωνία, Ελβετία, Γερμανία, Ουρουγουάη) μπορεί να
δώσει μεγάλα ποσοστά αναπτυξης από τον πρώτο
χρόνο (πάνω από 15%)
Αν κάτι τέτοιο γίνει στο Βύρωνα θα είναι η πρώτη μεταστροφή αγοραστικού κλίματος μετά από 6
χρόνια

Οι προτάσεις υπάρχουν αλλά είναι ακόμη
στα σπάργανα από άποψη συμμετοχής, αν και από
ότι μέχρι στιγμής γνωρίζουμε η τεχνική επάρκεια
είναι εξαιρετικά ικανοποιητική !!! Όπως προείπα
υπάρχει ένα σημαντικό μέρος, της απαραίτητης για
την υλοποίηση των παραπάνω προτάσεων, μελέτης.

Προσωπικά είμαι διατεθειμένος να προσφέρω κάθε δυνατή βοήθεια για την υλοποίηση
τους σε συνεργασία προς αυτή την κατεύθυνση με
τα ήδη υπάρχοντα δίκτυα αλληλεγγύης, φορείς του
Βύρωνα, το Δήμο και κάθε πολίτη που ενδιαφέρεται
να συμμετέχει.

Οι διαδρομές επίσης πιστεύω, μπορούν
να αποτελέσουν ένα επικοινωνιακό όχημα σε τέτοιου είδους δράσεις.

Όποιος ενδιαφέρεται να συμμετέχει μπορεί να επικοινωνήσει στο
email των διαδρομών.
diadromes.byron@gmail.com
Σωτήρης Παπαμιχαήλ

Αρ. Φύλλου 19

4

...στην Πολιτική

06/05/2012 – 17/06/2012

Τι έγινε τελικά;

Β. Τζαφάς
Τελικά φαίνεται ότι ισχύουν οι στίχοι του Δ.
Σαββόπουλου «εδώ είναι βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε».
Μετά από δύο χρόνια λιτότητας –ύφεσης-ανεργίας, φτάσαμε στις 12 του Φλεβάρη όπου ο λαός
της Αθήνας είπε «δεν πάει άλλο» και κατέβαινε
προς το Σύνταγμα σε μια από τις πιο συνταρακτικές και μεγαλειώδης κινητοποιήσεις του. Από νωρίς κατάλαβαν ότι αυτό το πλήθος δεν μαζεύεται.
Γι’ αυτό επέλεξαν γρήγορα τρομοκρατία –χημικά,
φωτιές προβοκάτσιες- και εκλογές για να εκτονώσουν και να φοβίσουν.

αμφισβητείς την εξουσία, τα κέρδη τους, την πολιτική τους. Απίθανες ιστορίες τρόμου και φόβου, με
εφιάλτες να σέρνονται τις νύκτες στις λαϊκές συνοικίες, και τα φαντάσματα να στοιχειώνουν τους
τηλεοπτικούς δέκτες.

Οι μέρες που ακολούθησαν θα περάσουν στη
σύγχρονη Ιστορία για το πώς αντιδρά το σύστημα και οι εκπρόσωποι του, όταν αρχίζεις να τους

• Προχώρημα συγκλίσεων όλων των αριστερών
ριζοσπαστικών δυνάμεων με στόχο ένα κοινό
πλαίσιο άμεσων και μακροπρόθεσμων στόχων ή
κοινό πρόγραμμα ή με μετωπικό χαρακτήρα.
• Παραπέρα προγραμματική επεξεργασία, που
θα συνοδεύεται με την αναγκαία στελέχωση νέων
επιτελείων τα οποία θα βρίσκονται σε αμφίδρομη
σχέση με την κοινωνία, για τη προβολή πειστικής,
ρεαλιστικής, ριζοσπαστικής λύσης.

Η κυβέρνηση που φτιάξανε όσο και να χρυσώ-

• Οργανωτική ανασυγκρότηση του χώρου με
μαζικά χαρακτηριστικά.
Οργανώσεις με κοινωνική αναφορά στα προβλήματα του κάθε χώρου
(με λειτουργίες, μέλη- όργανα, ριζωμένα σε κάθε
τοπική κοινωνία και κάθε
κλάδο ).
• Ο νέος φορέας θα
πρέπει να έχει σαφείς
ιδεολογικές μαρξιστικές
αναφορές, ριζοσπαστικό
προγραμματικό πλαίσιο
και να αποτελεί μια νέου
τύπου πολιτική συμμαχία, όπου στο εσωτερικό
του θα συνυπάρχουν και
θα συντίθενται ιδεολογικά ρεύματα και τάσεις..

Ένα απίστευτο συνονθύλευμα τραπεζιτών, πολιτικών, οικονομολόγων και
δημοσιογράφων βάλθηκαν
να πείσουν τον ελληνικό
λαό: ή Μνημόνιο ή Χάος,
Ευρώ ή καταστροφή, δεν
υπάρχει άλλος δρόμος από
την υποταγή στη μοίρα που
καθορίζουν οι Ευρωπαίοι
τραπεζίτες και οι πολιτικοί
τους εκπρόσωποι.

Σε κάθε σπίτι, σε κάθε γειτονιά, ο ένας με τον
άλλο, χωρίς κραυγές, μέσα στη σιωπή και στη
«παρανομία», έψαχνε και αποφάσιζε, ρωτούσε
και μετρούσε το «έχει του». Και έτσι, μέσα σε λίγο
χρόνο, σαν έτοιμος από καιρό, σήκωσε το χέρι
και ακούμπησε την ψήφο του την Κυριακή στις 6
του Μάη.

• Ιδιαίτερο βάρος στο συνδικαλιστικό-μαζικό
κίνημα με προσανατολισμό την απόκρουση της
μνημονιακής πολιτικής με ενωτικούς αγώνες καλά
προετοιμασμένους και αποτελεσματικούς (συγκλίσεις –ενιαίο κέντρο).

Ήταν όμως αργά, «the game is over», το πάρτι
της ρεμούλας, της διαπλοκής και της μίζας έφτανε
στο τέλος του. Τώρα τίποτα δεν είναι όπως πριν.
Ο λαός τους περιμένει, τώρα ξέρει ότι μπορεί και
λίγο έχει μείνει ακόμα.

Η ελληνική κοινωνία έζησε μετά και για τρείς μήνες,
μέχρι την 6 Μάη, πρωτόγνωρες καταστάσεις εκβιασμού,
τρομοκρατίας, φόβου μέσα
από ένα πρωτοφανή συντονισμό Ευρωπαίων και ντόπιων υπηρετών της αντιλαϊκής
τάξης πραγμάτων.

Και εδώ έγινε κυριολεκτικά
το θαύμα. Ο λαός δεν τσίμπησε όσο περίμεναν,
γιατί ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται και
τους την έστησε κανονικά.

Οι δυνάμεις αυτές θα μορφοποιούνται και θα
αποκτούν νέα κινηματικά ποιοτικά στοιχεία στο
βαθμό που ο φορέας το επόμενο διάστημα δώσει
απαντήσεις στις παρακάτω προκλήσεις:

σει το χάπι της επαναδιαπραγμάτευσης (επιμήκυνσης!!!) θα εφαρμόσει τα μνημόνια της καταστροφής. Δεν υπάρχει άλλη πίστωση χρόνου. Ο
λαός είναι έτοιμος. Το νέο πολιτικό υποκείμενο
που έδωσε ελπίδα έχει τώρα το βασικό λόγο. Οι
μήνες που έρχονται έχουν ήδη γονιμοποιηθεί με
το νέο που γεννιέται.
Βέβαια, όπως είναι προφανές, αυτή η νέα πολιτικά κατάσταση, αυτά τα πρωτοφανή ποσοστά
για ένα φορέα της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε
μια Ευρωπαϊκή χώρα δεν έχουν ακόμα χαρακτηριστικά λαϊκού αριστερού κινήματος με ρίζες στη
κοινωνία.

Οι δυνάμεις του συστήματος θα προσπαθήσουν
να περάσουν τα νέα μέτρα τρομοκρατώντας για
άλλη μια φορά το λαό με
τη δραχμή και τη χρεοκοπία.
Για τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς,
για τη παραπέρα σύγκλιση τους και για τη γενική
προετοιμασία και τον προσανατολισμό του κινήματος, πρέπει άμεσα να αποτελέσουν κοινό τόπο
οι θέσεις, ότι: «το νόμισμα δεν είναι φετίχ», «πρώτα η κοινωνία και μετά το χρέος », και « καμιά
θυσία για το ευρώ».
Η ολοκλήρωση του προγραμματικού πλαισίου
και της τακτικής με αυτές τις θέσεις θα κάνει πιο
ξεκάθαρη και πιο αποτελεσματική τη προβολή της
ριζοσπαστικής εναλλακτικής λύσης.

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

5

Κι’εσύ λαέ βασανισμένε…
Πρωτόγνωρη η διαδικασία που βίωσε ο
ελληνικός λαός, με τις
2 απανωτές εκλογικές
διαδικασίες σε διάστημα 1,5 μήνα. ΠρωτόΔ. Κόκκαλης
γνωρα και τα διλλήματα
που του τέθηκαν. Ευρώ
ή δραχμή, ανάκαμψη ή καταστροφή, ήπια κατάργηση του μνημονίου ή καταγγελία του, ειρήνη ή
πόλεμος. Και από πάνω η πίεση των κάθε λογής
«εγκέφαλων», πονηρών και λαμόγιων, αρθρογράφων και οικονομολόγων να του τα λένε και
έτσι και αλλιώς. Και στη μέση τα πολιτικά κόμματα να του ζητάνε την ψήφο του, για το τάδε ή
το δείνα πρόγραμμα, που βέβαια ελάχιστοι όπως
πάντα τα διάβασαν.
Το πολιτικό σύστημα που λέγετε Δημοκρατία,
το οποίο επανειλημμένα ακούσαμε σε αυτές τις
εκλογές το έχουν «εφεύρει» οι Έλληνες, έχει ένα
«ελάττωμα». Όσο μετράει η ψήφος του άνεργου,
του φτωχού και του αδικημένου, μετράει και η ψήφος του πλούσιου, του βιομήχανου και του ευνοημένου. Και επειδή οι πρώτοι ήταν πάντα περισσότεροι, έπρεπε κάπως να λυθεί το πρόβλημα. Η
πρώτη λύση ήταν να δημιουργηθεί η μεσαία τάξη,
η οποία να ζει λίγο καλλίτερα από την πρώτη, να
βολεύεται και να μην ζητάει και μεγάλες αλλαγές.
Η δεύτερη είναι ο εκφοβισμός, η απάτη, το
ψέμα, το ρουσφέτι,
ο εκβιασμός και μια
σειρά άλλες ψυχολογικού περιεχομένου
παρεμβάσεις. Και βέβαια η απογοήτευση.
Τίποτα δεν γίνεται ότι
και αν κάνουμε, οπότε ας κάτσουμε σπίτι,
ακόμα και στις εκλογές δεν χρειάζεται
να ψηφίσουμε, αφού
πάλι αυτοί θα μας κυβερνάνε.
Τρανό παράδειγμα η Αμερική, η πρωτοπόρος
του καπιταλισμού, όπου πάει να ψηφίσει το 30%
του λαού, όπου σταμάτησαν οι απεργίες, οι διαμαρτυρίες, οι διαδηλώσεις και κάθε 5 χρόνια την
εξουσία διεκδικούν ανάλογα οι δημοκρατικοί ή ρεπουμπλικάνοι καπιταλιστές. Υπάρχει βέβαια και
η εναλλακτική αν δεν πιάσουν αυτά. Η βία των
μέσων καταστολής. Βλέπε τα σχετικά πρόσφατα
γεγονότα στην Ρωσία του Πούτιν.
Βέβαια όλα αυτά γίνονται πάντα στο όνομα
του βασανισμένου και γιατί όχι βιασμένου λαού.
Τι πλάκα αλλά και τι θράσος είχαν προεκλογικά
αλλά και μετεκλογικά οι εκπρόσωποι των 2 τέως
μεγάλων κομμάτων (αλλά και του τρίτου, της συγκυβέρνησης), που κάθε φορά που μίλαγαν στις
τηλεοράσεις, επαναλάμβαναν συνέχεια ότι αυτό

που τους νοιάζει είναι το καλό του λαού και τις
πατρίδας. Αυτό το καλό τους έκανε να φέρουν την
χώρα στην καταστροφή, για αυτό το καλό αναλαμβάνουν τώρα εκ νέου να κυβερνήσουν. Αυτό
που σίγουρα θέλουν να κάνουν είναι να πείσουν
ακόμα μεγαλύτερα στρώματα του πληθυσμού, ότι
δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να ακολουθήσουν τα θέλω των δανειστών. Ότι δεν χρειάζεται
να διαμαρτύρονται και να κατεβαίνουν σε διαδηλώσεις, γιατί δημιουργούν και πρόβλημα στην
χώρα. Ότι αυτή είναι η μοίρα του. Κατά βάθος
αν αγνοήσει κανείς το οικονομικό πρόβλημα, για
αυτούς η ουσία είναι μία. Δεν πρέπει με τίποτα
ο λαός, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, να
καταλάβει ότι αν κινητοποιηθεί μπορεί να αλλάξει
πολλά πράγματα. Για αυτό πέσανε με νύχια και
με δόντια να αναστρέψουν το κλίμα στην Ελλάδα και να φοβίσουν τους ψηφοφόρους. Ο λαός
χρειάζεται μόνο να ψηφίζει υπό το καθεστώς του
οποιοδήποτε φόβου ανακαλύψουν την στιγμή των
εκλογών και μετά να μένει σπίτι και να προσπαθεί
να αντιμετωπίσει μόνος του τα προβλήματά του.
Αν είναι να μην πάει καθόλου να ψηφίσει ακόμα
καλλίτερα.
Είναι αλήθεια ότι το σχέδιο που ξεκίνησε από
τις κάθε λογής χρηματαγορές και τα πολιτικά τους
φερέφωνα, δεν είναι τόσο να πάρουν τα χρήματά
τους πίσω γιατί έχουν αρκετά, όσο στο να ελέγχουν πλήρως όλες τις χώρες του πλανήτη. Και
είναι ένα σχέδιο
ριψοκίνδυνο. Η
μάχη εκεί που
έχουν φθάσει τα
πράγματα,
θα
συνεχισθεί μέχρις
εσχάτων. Και το
θέμα είναι αν οι
λαοί καθοδηγούμενοι από συνεπείς και άφθαρτους πολιτικούς
θα ξεσηκωθούν
και θα αντιληφθούν την δύναμη τους.
Το παράδειγμα των ελληνικών εκλογικών αναμετρήσεων και ανεξάρτητα από το αν κάποιος
ψήφισε ή όχι τον ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσε να είναι
καταλυτικό. Ο φόβος που προσπάθησαν να διασπείρουν, έδειξε με καθαρό τρόπο και τον δικό
τους τον φόβο. Άσχετα από το τι λέγανε οι διάφοροι ευρωπαίοι αξιωματούχοι, ούτε και αυτοί είχαν
έτοιμο ένα άλλο πλάνο. Το τι δηλαδή θα συνέβαινε αν επικρατούσε το άλλο σενάριο. Θα κατέρρεαν όλα τους τα σχέδια.
Συνεπώς η μάχη δεν τελείωσε. Μάλλον τώρα
αρχίζει. Και είναι σημαντικό οι λαοί όλου του κόσμου, να συνειδητοποιήσουν την δύναμή τους και
να αρχίσουν να διασπείρουν τον φόβο προς το
άλλο στρατόπεδο.

ΟΙ ΑΛΙΜΟΝΟΙ (προεδριλίκια)
-ΦΕΡΤΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΓΑΤΑ ΝΑ ΤΗΝ ΣΚΙΣΩ
ΡΕΕΕΕΕΕ !
-τί έγινε γείτονα?
-ξύπνησε το Ηφαίστειο ψηλέα μου !
-ο Βεζούβιος?
-κάτι χειρότερο !
-η Αίτνα?
-κάτι πιό χειρότερο να πούμε !
-ε τότε για ποιό Ηφαίστειο μου τσαμπουνάς
γείτονα ?
-για κείνο τον φαλακρομουστακοφόρο σου
λέω ψηλέα μου !
-ώχ κατάλαβα,είναι εκείνος που αποπατεί
απο το στόμα !
-και δεν είναι ο μόνος φίλε μου !
-ΟΛΑ ΤΑ ΣΦΑΖΩ ΡΕ ΧΑΜΙΝΙΑ !
-ΚΛΑΠ-ΚΛΑΠ-ΚΛΑΠ
-πώπω ντουνιάς ,όλη η χωματερή μαζευτηκε !
-ΘΑ ΤΟΝ ΓΔΑΡΩ ΤΟΝ ΜΑΛΑΚΟΓΙΑΛΑΚΙΑ
ΤΟΝ ΡΙΑΛΑΤΟ !
-ώχ άρχισε τις Γαλλικούρες του !
-ΕΓΩ ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ ΣΤΗΝ ΑΡΕΝΑ ΜΩΡΗ ΦΡΑΓΚΟΚΟΤΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ !
-ΚΑΤΕΒΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
-ώχ,αγριεύει το πράγμα !
-ΕΓΩ ΕΧΩ ΚΟΥΣΤΟΥΜΕ ΡΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ
ΒΓΑΛΩ !
-ΒΓΑΛΤΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ !
-ΤΩΡΑ ΘΑ ΒΓΑΛΩ ΚΑΙ ΤΗ ΦΑΝΕΛΛΑ ΜΟΥ !
-ΒΓΑΛΤΗΗΗΗΗΗΗΗ !
-τον δουλεύουνε τον έρμο !
-ΒΓΑΖΩ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΕΛΟΝΙ ΜΟΥ ΡΕ ΨΟΦΙΜΙΑ !
-ΒΓΑΛΤΟΟΟΟΟ !
-ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΒΡΑΚΟ ΜΟΥ ΡΕ ΤΣΟΦΛΙΑ !
-ΒΓΑΛΤΟΟΟΟΟΟ !!
-ψηλέα μου ας του δίνουμε,άρχισαν τα «
αυστηρώς ακατάληλα»και για ενήλικες !
-σωστά,άλλωστε δεν φοράμε τσίγκινα σωβρακάκια !
-καλού κακού,ας κρυφτούμε στις κούτες μας !
-ΒΑΓΓΕΛΑΡΑΑΑΑΑ ΟΜΑΔΑΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ !
-ΚΛΑΠ-ΚΛΑΠ-ΚΛΑΠ
-μα γατί τα κάνει όλα αυτά ψηλέα μου?
-κάνει πρόβες φίλε μου !
-για πού να πούμε?
-για Πρόεδρος της Βουλής !

Μάριος Ζαμπίκος (Μαράκος)

Αρ. Φύλλου 19

6

...στο Βύρωνα

Στο τούνελ της

κρίσης, βλέπω μετρό στον Βύρωνα

Βρισκόμαστε στην τρίτη χρονιά μιας κρίσης για την οποία ακούγονται φόβοι και ελπίδες, γίνονται δράσεις και υπάρχουν προσδοκίες.
Παρατηρώ ότι κατά την διάρκεια της κρίσης υπάρχουν έργα στην Αθήνα που αθόρυβα συνεχίζουν να υλοποιούνται. Ανακοινώθηκε ότι μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2013
θα παραδοθούν στην κυκλοφορία όλοι οι νέοι σταθμοί μετρό, της Ηλιούπολης, της
Αργυρούπολης, της Γλυφάδας. Ο μέσος χρόνος μετάβασης από το Σύνταγμα στη
Γλυφάδα θα είναι 14 λεπτά.
Ανακοινώθηκε ότι το επόμενο έργο που θα υλοποιηθεί, είναι η έναρξη των εργασιών της γραμμής τέσσερα (4) του μετρό, η οποία θα έχει σχήμα U, θα ξεκινά από
το Γαλάτσι και θα κινείται προς την Κυψέλη, τα Δικαστήρια, τα Εξάρχεια, την οδό
Ακαδημίας, τον Ευαγγελισμό, την Καισαριανή και στην συνέχεια θα στρίβει προς τα
Ιλίσια, τα σίδερα Χαλανδρίου, την Λ. Κηφισίας, το μέγαρο του ΟΤΕ καταλήγοντας
στο Μαρούσι.

Είχα την τύχη ως δημοτικός σύμβουλος, την περίοδο 2006-2010 να επισκεφτώ μαζί με τον επικεφαλής της παράταξης (που κατέθεσε και την πρόταση για
στάση μετρό στον Βύρωνα) «Βύρωνας –Ανάπτυξη –Προοπτική» και τον επικεφαλής
της παράταξης «Αριστερή Παρέμβαση πολιτών Βύρωνα» τον τότε Πρόεδρο της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε. και να θέσουμε το θέμα της έλευσης του μετρό και στον Βύρωνα.

Από τότε το θέμα συζητήθηκε, αναδείχθηκε, ανακοινώθηκε η επαναχάραξη
της γραμμής τέσσερα (4), ώστε να περιλαμβάνει και τον Βύρωνα, αλλά ξεχάστηκε,
μέσα στην δίνη της κρίσης, χωρίς να γνωρίζουμε αν τελικά αποτελεί μέρος των έργων που θα υλοποιηθούν από την γραμμή τέσσερα (4) ο σταθμός μετρό στον Βύρωνα .

Σήμερα που πλησιάζουμε στην υλοποίηση αυτής της γραμμής θεωρώ ότι
έχουμε μια μοναδική ευκαιρία να επαναλάβουμε τον διάλογο αλλά και την δραστηριοποίηση για την έλευση του μετρό στον Βύρωνα. Πιστεύω ότι η βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων είναι άμεσα συνδεδεμένη με την επέκτασης ενός αξιόπιστου
δικτύου μέσων μαζικής μεταφοράς.

Ο σχεδιασμός της επέκτασης πρέπει να λάβει υπόψη τη σημερινή πραγματικότητα. Η πόλη μας, κυρίως στο κέντρο της, έχει ελάχιστους ελεύθερους χώρους,
ανύπαρκτο δίκτυο πεζοδρομίων, έλλειψη χώρων στάθμευσης αυτ/των, κυκλοφοριακά προβλήματα ακόμη και μέσα στις γειτονιές. Τα στοιχεία αυτά συνθέτουν ένα
σημαντικό πρόβλημα και θα πρέπει να υπολογιστούν σοβαρά στον σχεδιασμό του
σταθμού μετρό. Η μέχρι σήμερα εμπειρία έχει δείξει ότι στις περιοχές όπου λειτουργούν σταθμοί μετρό, παρατηρούνται σοβαρά τοπικά προβλήματα λόγω της αυξημένης κίνησης αυτ/των.
Τα προβλήματα αυτά πρέπει να λάβει υπόψιν της η επιλογή του χώρου της εγκατάστασης του σταθμού μετρό του Βύρωνα .

Θα πρέπει να υπάρξει νέα κυκλοφοριακή μελέτη, με επανασχεδιασμό του υπάρχοντος δικτύου μέσων μαζικής μεταφοράς, της Δημοτικής Συγκοινωνίας και πρόβλεψη
για χώρους στάθμευσης, προϋποθέσεις για τη σωστή λειτουργία του σταθμού μετρό
στην πόλη μας.

Κατά την γνώμη μου ο πλέον ενδεδειγμένος χώρος για την υλοποίηση του
σταθμού μετρό στον Βύρωνα είναι το ευρύτερο οικόπεδο που βρίσκεται στην οδό
Νικηφορίδη και εκτίνεται πέρα από των οδών Τιμοθέου και Αρώνη. Πρόκειται για
ευρύτερο οικόπεδο έκτασης περίπου 1.500 τ.μ.
Το ευτύχημα είναι ότι το οικόπεδο αυτό αποτελεί κατά την νομική ορολογία σχολάζουσα κληρονομία που στην καθομιλουμένη σημαίνει ότι ανήκει στο Ελληνικό δημόσιο. Ένα τόσο μεγάλο οικόπεδο, που αποτελεί ιδιοκτησία του Ελληνικού Δημοσίου,
αποτελεί πλεονέκτημα, αφού δεν χρειάζονται χρήματα και χρόνος για απαλλοτρίωση
ιδιοκτησιών.

Η υλοποίηση σταθμού μετρό σε αυτό το τεράστιο, για τα δεδομένα του
Βύρωνα, οικοπέδου θα έδινε την δυνατότητα στην ΑΤΤΙΚΗ ΜΕΤΡΟ Α.Ε. που θα
υλοποιήσει τον σταθμό, να προσφέρει στην πόλη μας, εκτός από τον σταθμό του
Μετρό, την ανάπλαση του χώρου, με την δημιουργία πλατείας και χώρου πρασίνου,
την διατήρηση και ανάπλαση του κινηματογράφου και τη δημιουργία γκαράζ και
πιθανόν βενζινάδικου, για την εξυπηρέτηση των αυτοκινήτων .

Η συμμετοχή των πολιτών, η διαφάνεια, η πολιτική εντιμότητα και αξιοπιστία είναι βασικά προαπαιτούμενα για την επιτυχή διεκδίκηση έργων σαν αυτό.
Η έλευση του μετρό στον Βύρωνα πρέπει να στηριχθεί από όλες τις κοινωνικές και
πολιτικές δυνάμεις της πόλης, από όλους τους φορείς και τους θεσμούς της πόλης.

Τα κέρδη θα είναι πολλαπλά. Μείωση της ρύπανσης, των θορύβων, των
ατυχημάτων. Τόνωση της αγοράς του Βύρωνα και του Παγκρατίου. Περισσότεροι
άδειοι από αυτοκίνητα, δρόμοι για τους πεζούς. Δυνατότητα ανάδειξης εναλλακτικών τρόπων μετακίνησης, π.χ. με ποδήλατα. Περισσότεροι ελεύθεροι χώροι για την
δημιουργία πρασίνου. Γρήγορη και αξιόπιστη μετακίνηση. Ορθολογική αύξηση της
αξίας της γης και των ακινήτων στον Βύρωνα. Χαμηλότεροι ρυθμοί ζωής στην καθημερινότητα και δυνατότητα αύξησης του ελεύθερου χρόνου για ανάπτυξη αθλητικών,
πολιτιστικών και άλλων κοινωνικών δραστηριοτήτων.

Η συζήτηση για ένα τέτοιο έργο, σήμερα, κατά την διάρκεια της κρίσης, με
τον Δήμο Βύρωνα να βρίσκεται στην χειρότερη οικονομική κατάσταση από συστάσεώς του, μπορεί να δώσει «οξυγόνο» σε όσους αγαπούν την πόλη τους και να τους
εμπνεύσει να εργαστούν για την μετά την κρίση εποχή, της πόλης όπου θα ζουν.

Η διακεκομμένη γραμμή, δίνει μια αίσθηση του χώρου χωρίς να αποτελεί ακριβη οριοθέτηση αυτού

Κώστας Σταθόπουλος

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

7

...στο Βύρωνα

Δύο γάμοι και μια κηδεία

Στις 22 και 23
Σεπτεμβρίου στο πάρκο της Αγίας Τριάδας
έγινε το 3ο φεστιβάλ
Σ. Παπαμιχαήλ
django. Ένα φεστιβάλ
που γίνεται με αφορμή
τη συμπλήρωση των 100 χρόνων από τη γέννηση
του Django Reinhardt.

Να πω εδώ δυο λογάκια για τον Django
Reinhardt (1910-1953), στη μνήμη του οποίου γίνεται το συγκεκριμένο φεστιβάλ:
Ο Django (1910-1953), τσιγγάνος στην καταγωγή,
επηρεασμένος από το ρεύμα του swing, που μεγαλουργούσε στη αντίπερα όχθη του Ατλαντικού
τη δεκαετία του ΄30, δημιούργησε ένα νέο τρόπο
προσέγγισης της τζαζ, την αποκαλούμενη «έγχορδη τζαζ» ή αλλιώς «τζαζ δωματίου» (chamber
jazz), προσαρμοσμένη στη δική του προσωπικότητα και την τσιγγάνικη καταγωγή του. H μουσική αυτή γνώρισε μεγάλη άνοδο στην Ευρώπη
μεταξύ ‘35-’45, την περίοδο που φωνογράφησε ο
Django Reinhardt με το κουιντέτο του «Hot Club de
France». Aναβιώσε δυναμικά τη δεκαετία του ΄80
και από τους συνεχιστές του Django και πήρε το
όνομα gypsy jazz ή jazz manouche.

Από τότε, διοργανώνονται εκατοντάδες
φεστιβάλ ανά τον κόσμο, που συγκεντρώνουν και
τους μουσικούς αλλά και τους λάτρεις του είδους.

Τα 3 τελευταία χρόνια οι μουσικοί, που
με αγάπη ασχολούνται με αυτό το είδος στην Ελλάδα, αποφάσισαν με κοινή προσπάθεια κι επιμέλεια και πραγματοποιούν μια «γιορτή» αφιερωμένη στον Django Reinhardt και τη gypsy jazz.

Το φετινό φεστιβάλ έγινε στη Λαμπηδόνα και ήταν διαφορετικό από τα δυο προηγούμενα, που έγιναν σε clubs της Αθήνας με εισιτήριο
(στη Λαμπηδόνα η είσοδος ήταν ελεύθερη). Το
2012 έγινε και στη Θεσσαλονίκη για πρώτη φορά.

Το σκηνικό ήταν πανέμορφο. Οι μουσι-

κοί, οι κατασκευαστές
μουσικών
οργάνων,
τα μαθήματα χορού, η
έκθεση χειροποίητων
μουσικών οργάνων από
έλληνες οργανοποιούς,
οι εκατοντάδες επισκέπτες να τριγυρνούν σα
μέλισσες στο φιλόξενο
πάρκο ήταν μια γεύση
ζωντάνιας, που έχουμε
χρόνια να ζήσουμε στη
γειτονιά μας (ειδικά τα
τελευταία μίζερα χρόνια
της κρίσης στην κοινωνία αλλά και στο φεστιβάλ των Βράχων).
Και τέλος μόλις έπεφτε ο
ήλιος ο χώρος ντύνονταν με τη γοητευτική Jazz
μουσική.
Ένα πανηγύρι ήχων, χρωμάτων και εικόνων στο
Πάρκο της Λαμπηδόνας.

Αξίζουν συγχαρητήρια στα παιδιά του
Πολιτιστικού Κέντρου, για την προσπάθειά τους
αυτή και την πολιτιστική τους δράση γενικότερα.
Αξίζουν συγχαρητήρια για τις δράσεις αλληλεγγύης και επιμόρφωσης (τα μαθήματα σε παιδιά, τα
ανοιχτά μαθήματα φιλοσοφίας και επιστήμης).

Προσωπικά είχα σοβαρές διαφωνίες για
τη «χρήση» ενός ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΩΡΟΥ από μια
ομάδα. Όμως η δράση των παιδιών της Λαμπηδόνας με ενθουσιάζει και τους «βγάζω το καπέλο».
Η ζωή σε κάνει να αναθεωρείς πολλά πράγματα
και τα παιδιά της Λαμπηδόνας με έκαναν να αναθεωρήσω τη στάση μου απέναντί τους. Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα πια, να τους επισκεφθείτε, να
συνομιλήσετε μαζί τους, να προσφέρετε τις ιδέες
σας και τη βοήθειά σας. Η ζωή μας ομορφαίνει με
τη συμμετοχή και τη δημιουργία και η Λαμπηδόνα

σήμερα είναι μια δημιουργική όαση.

Οι δύο αυτές μέρες ήταν δύο υπέροχοι
γάμοι (και μακάρι να επαναληφθούν και τα επόμενα χρόνια), καλό θα είναι να μην έχουμε κηδεία
ξανά.

Και γίνομαι σαφέστερος. Διαβάζω στο blog του Πολιτιστικού Κέντρου (www.
politistikokentrovirona.blogspot.com): Το φεστιβάλ
διοργανώνεται με την ευγενική παραχώρηση του
χώρου από την πολιτιστική κίνηση των κατοίκων
του Βύρωνα

Παιδιά αυτό είναι μεγάλο «φάουλ» Ο
χώρος δεν σας ανήκει και φυσικά δεν μπορείτε
να τον παραχωρήσετε. Είναι δημόσιος χώρος και
μόνο ο Δήμος μπορεί να τον παραχωρεί.

Υποψιάζομαι κι ελπίζω (ως δημότης
του Βύρωνα) να είναι απλά μια ατυχής έκφραση.
Όμως η κοινωνική δράση απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή κι ευαισθησία, ώστε να μη δημιουργεί επικίνδυνες παρεξηγήσεις.

Στο χέρι της κοινωνίας, πλέον, ο θάνατος του φασισμού…
Τελικά δεν ξέρω τι μπορεί να είναι πιο επιβλαβές για την ανθρώπινη όραση… ο φασισμός ως
εικόνα και ως ύπαρξη ή η έμμεση και «ΔΟΛ-ια»
αναπαραγωγή του; Και βάζω την λέξη «πιο» γιατί, έτσι κι αλλιώς, ο φασισμός προκαλεί, -τουλάχιστον στους περισσότερους ακόμα- από μόνος
του, αναγούλα μόνο και μόνο ως σκέψη!
Δεν υπάρχει χειρότερη εικόνα από το να θέλεις να
γυρίσεις την Αθήνα, απ’ άκρη σ’ άκρη, από τον
Βοτανικό και τον Κολωνό έως το Κολωνάκι, το
Μετς και τα Πατήσια και να πέφτεις πάνω σε ξυρισμένα ανθρωπάρια –πιθηκοειδή κατάλοιπα του
Γκαίρινγκ και τους Ρούντολφ Ες-, ανθρωπάρια τα
οποία μάλιστα πιστεύουν πως έχουν ρόλο στην
πολιτισμική ανάπλαση του ανθρώπου και της κοινωνίας!
Αυτό, όμως, που δεν χωνεύεται με τίποτα, είναι

η αποδοχή τους, έστω και μερική, από ένα αρκετά σεβαστό κομμάτι της κοινωνίας! Και σίγουρα
η ανασφάλεια, η οικονομική κρίση, η ξενοφοβία
μπορεί από μόνα τους να δημιουργούν λόγους ροπής προς τον συντηρητισμό! Άλλο πράγμα, όμως,
ο συντηρητισμός και άλλο ο άκρατος φασισμός
και ο ναζισμός! Δεν μπορώ να δεχτώ πως ο κόσμος αυτός έχει τόσο κοντή μνήμη! Και η ιστορία
του ναζισμού και των… ερειπίων του είναι πολύ
πρόσφατη!
Η κοινωνία οφείλει να αντιδράσει στην εικόνα
των «κινούμενων σκουπιδιών»! Δεν μπορεί να
μένει ακίνητη και ακούνητη στα τάγματα εφόδου
των σύγχρονων Ες Ες! Όπως αντέδρασε και τιμώρησε, έστω κατά το ήμισυ, την πολιτική αθλιότητα του πάλαι ποτέ κραταιού δικομματισμού, έτσι
πρέπει να στείλει στον πολιτικό και κοινωνικό…

Καιάδα και τα… «καλόπαιδα» της οδού Δεληγιάννη!
Γιατί αν δεν το κάνει, θα είναι συνυπεύθυνη στη
κοινωνική και πολιτισμική καταστροφή που θα
ακολουθήσει! Και η καταστροφή αυτή θα είναι
ανυπολόγιστη! Αυτή τη φορά ο νεοφασισμός, και
μόνο στην λογική της κοινωνικής του αποδοχής,
θα είναι ισοπεδωτικός!
Ο καιρός είναι περίεργος! Διάφορα ανθρωπάκια
– παπαγαλάκια του «αντικειμενικού» λόγου, μέσο
των εξισώσεων της φασιστικής βίας με την επαναστατική πράξη φτιάχνουν ήδη το κάδρο για τον
φασισμό της νέας εποχής! Η ίδια η κοινωνία είναι
αυτή που θα πρέπει να… ξεβράσει το κάδρο αυτό!
Ο λόγος πλέον σ’ εμάς…
Πάνος Ραμαντάνης

Αρ. Φύλλου 19

8

Ο ΝΑΥΑΓΟΣ
Εάν κάποιος είχε ναυαγήσει πριν από
ενάμιση χρόνο σε κάποιο ξερονήσι και
είχε την χαρά να επιστρέψει αυτές τις
μέρες, θα πάθαινε σοκ και σίγουρα θα
χρειαζόταν ψυχιατρείο.
Από τη μια πλευρά έχουν γίνει πράγματα και θαύματα αυτό το χρονικό διάστημα και από την άλλη κάποιοι συμπεριΒ. Πάγκαλος
φέρονται σαν να μην έγινε τίποτε.
Η χώρα μας ζει στην εποχή των μνημονίων και άλλες τέσσερεις
ευρωπαϊκές χώρες μπήκαν ή είναι έτοιμες να μπουν στους μηχανισμούς στήριξης. Βάρβαρα μέτρα, συγκυβέρνηση, περικοπές μισθών και επιδομάτων, ανεργία που τροφοδοτούν την συνεχιζόμενη
ύφεση. Ο ναυαγός μας πρέπει να έχασε το νου του, τόσο με τα
μέτρα, όσο και με τα αστρονομικά ποσά που αναφέρονται.
Την ίδια στιγμή κι ενώ η χώρα «φλέγεται», αν παρακολουθούσε τις
εργασίες, τις αποφάσεις και τις προτεραιότητες του Δημάρχου, θα
αναρωτιόταν μήπως ακούει ή διαβάζει λάθος. Όλα μοιάζουν ίδια
και απαράλλαχτα, όπως ήταν ένα χρόνο πριν, ούτε οι λέξεις δεν
άλλαξαν.
Φαίνεται πως, για πρώτη φορά, οι βυρωνιώτες δεν έχουν να περιμένουν τίποτα το επόμενο διάστημα. Και δυστυχώς οι εκλογές
αργούν.
Σήμερα κανένας λόγος του Δημάρχου δεν μετρά. Ζει τη μεγαλύτερη απαξίωση. Υπάρχει δεδικασμένο. Επίσημες δεσμεύσεις σε
ζητήματα κοινωνικής πολιτικής, αξιοποίησης ελεύθερων χώρων,
ανεργίας, διαχείρισης δημοτικής περιουσίας, έχουν ναυαγήσει. Η
κατάσταση στην πόλη μας είναι κρίσιμη και ο αντίκτυπος αφορά
τις ζωές όλων.
Ο Δήμαρχος δεν έχει καταφέρει, εδώ και χρόνια, να βάλει προτεραιότητες, κανόνες και κυρίως να συσπειρώσει δυνάμεις και φορείς σε μία λογική διεκδίκησης προς όφελος της πόλης. Αντ’ αυτού,
έχουμε χορτάσει από εξαγγελίες, λόγια και σχεδιασμούς, ανάλογα
με το αν η κυβέρνηση είναι δική μας ή όχι. Ανάλογα με το αν ο Δήμαρχος θέλει ή όχι να στεναχωρήσει τον κάθε υπουργό. Ανάλογα
με το πότε σκέφτεται, σχεδιάζει ή απλά ελπίζει ενδεχόμενη μεταπήδησή του στην κεντρική πολιτική σκηνή. Και τόσα άλλα ιδιοτελή,
τα οποία αναδεικνύουν ένα πολιτικό πρόσωπο, που περισσότερο
αγωνιά να αναδειχθεί το ίδιο (ακόμα και μέσω του μπάσκετ γυναικών του Αθηναϊκού), παρά να αναδείξει και να επιλύσει τα προβλήματα του Βύρωνα.
Αυτή η κατάσταση δεν πρέπει να χαροποιεί κανέναν. Ούτε την
αντιπολίτευση, ούτε τους «αντιχαρδαλιακούς». Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Βύρωνας είναι μεγάλα, η πρόκληση είναι
πολυεπίπεδη και προς όλους. Το να γινόμαστε «Ντελάλης» και
να βγάζουμε τα άπλυτα του κ. Χαρδαλιά και της παρέας του στη
φόρα, δεν αρκεί. Αν βοηθάει , γιατί όχι και αυτά. Η δημοσιότητα δεν
έβλαψε ποτέ κανέναν. Αλλά δικαιούμαστε να συζητήσουμε με τους
δημοτικούς άρχοντες και να φέρουμε στο προσκήνιο τα προβλήματα που απασχολούν την πόλη. Να δούμε το ρόλο, που πρέπει και
μπορούν να έχουν οι φορείς της πόλης. Να συζητήσουμε για το καθημερινό κλείσιμο των καταστημάτων και τον εμπορικό θάνατο της
πόλης. Για την προσθήκη ανέργων στην ήδη μεγάλη στρατιά. Να
συζητήσουμε για τα πολλά μηδενικά που επιβάλλουν τα μνημόνια.
Και ο ναυαγός μας; Θα έχει όλο τον καιρό να ενημερωθεί για τα
επεισόδια που έχασε, μέχρι να δει τη νέα πραγματικότητα, όποια
κι αν είναι αυτή.

Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις
τιο -τη συμβουλεύει εκείνος - κι αν
ιδρώσουν τ’ αφτιά του, θα σ’ αγαπήσει Αν δεν ιδρώσουν, μην παιδεύεσαι άδικα». Από την περίεργη
αυτή συμβουλή του Ασκληπιού,
έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση
«δεν ιδρώνει τ’ αφτί του .. , που τη
λέμε συνήθως, για τους αναίσθητους και αδιάφορους.

«Δεν κόβει η γκλάβα του»
«Κόβει η γκλάβα του»

«Δεν ιδρώνει τ’ αφτί του»
Ο Ασκληπιός άρχισε από επαρχιακός γιατρός στα Τρίκαλα. Αν
έγινε θεός, το χρωστά στο ΔΙΑ,
που θέλησε κάπως ν’ ασχοληθεί μαζί του. Ο Δίας ήξερε καλά
να γιατρεύει τις αρρώστιες. Είχε
μάλιστα, ειδικότητα στις επιδημίες, αλλά ήταν πολύ μεγάλος, για
να τον ζαλίζουν οι άνθρωποι με
μικροπράγματα.
Δημιούργησε
λοιπόν, δεύτερες θεότητες, που
πήραν πάνω τους τις καθημερινές
έννοιες του γένους των θνητών.
Ο Δίας κρότησε την ψυχή. Το
σώμα το ανέλαβε ο Ασκληπιός,
μεγάλος Φιλάνθρωπος, ο μόνος
που Βοήθησε τους φτωχούς και
τους άρρωστους. Ο Παυσανίας
μάς εξηγεί, πώς ήταν τα Ασκληπιεία. Είχαν πελώριες αίθουσες,
ανοιχτές στον καθαρό αέρα, κάτι
σαν τα σημερινά σανατόρια.
Στα Ασκληπιεία αυτά, αναφέρονται θεραπείες ψυχοπαθών,
λεπρών, αρθριτικών και άλλων.
Όσο τσαρλατανιές κι αν φαίνονται σήμερα πολλές από τις θεραπείες του. ο Ασκληπιός ήταν
τίμιος γιατρός. Δεν ξεγελάει τους
πελάτες του, δε ζητά πληρωμή,
παρά αφού ευχαριστηθούν από
την επέμβασή του. Κάποια τον
ρωτάει-σε πλάκες που βρέθηκαν
στην Επίδαυρο με τι τρόπο να κάνει παιδί Άλλος πώς να ξαναβρεί
την όρασή του. Κάποιος πάλι τον
ευχαριστεί, επειδή τον απάλλαξε
από τις ψείρες και πολλοί απλοϊκοί τού ζητούν χάρες άσχετες με
την υγεία. Κάποια Π.χ. τον ρωτά
με ποιον τρόπο να κάνει το φίλο
της να την αγαπήσει . .. Να τον
κλείσεις σ’ ένα πολύ ζεστό δωμά-

Το πέρασμα των Σλάβων από
την Πελοπόννησο άφησε αρκετά
ίχνη, όχι φυσικά στους κατοίκους
της, αλλά στους τόπους. Αν και
έχουν περάσει από τότε πολλοί
αιώνες, ανακαλύπτει κανείς πού
και πού τη σφραγίδα του, πράγμα,
βέβαια, που δε μας τιμά διόλου.
Π.χ. στην περιοχή της επαρχίας
Καλαβρύτων, υπάρχει μια τοποθεσία, που και σήμερα λέγεται
«Γκoρίτσες, δηλαδή «βουναλάκια.
Και πραγματικά, στο μέρος εκείνο
είναι τρία - τέσσερα βουναλάκια,
που βρίσκονται το ένα δίπλα στο
άλλο.
Ονόματα χωριών καθαρά σλαβικά είναι το Κόκοβα. Στρέζοβα, Φίλια, Αναστάσοβα. Ντούνιτσα και
χίλια δυο άλλα, πράγμα ωστόσο,
που έκανε το μισέλληνα ιστορικό
Φαλμεράγιερ να υποστηρίξει τη
γνωστή θεωρία του, ότι ολόκληρη
η Ελλάδα είχε κατακτηθεί και κατοικηθεί άλλοτε, για πολλούς αιώνες, από Σλάβους.
Αλλά και στη γλώσσα μας και πιο
πολύ στην πελοποννησιακή διάλεκτο, συναντάς σλαβικές λέξεις.
Ακόμη ακούς μερικές γριούλες να
λένε «τσέρνιασαν τα μάτια μου».
Το ρήμα είναι από το σλαβικό
«τσιόρνοϊ», που θα πει «μαύρος».
Δηλαδή «μαύρισαν τα μάτια μου».
Το επώνυμο πάλι «Γκλαβάς» είναι
κι αυτό σλαβικό, από το «γκλαβά,
που σημαίνει κεφάλι. Έτσι σήμερα, όταν κανείς μας φαίνεται στενοκέφαλος, όταν νομίζουμε πως
κάνει τρέλες, συνηθίζουμε να λέμε
κοροϊδευτικά γι’ αυτόν ότι .. «δεν
κόβει η γκλάβα του».
Ακόμα: Γκλάβα’ σκωπτικά, λένε
το κεφάλι, γκλάβας, ο κουτός, ο
χοντροκέφαλος, ο ξεροκέφαλος.
Έτσι, «δεν κόβει η γκλάβα του» θα
πει: δεν κόβει το μυαλό του, δεν
παίρνει, δεν αντιλαμβάνεται εύκολα. Υπάρχει και η σχετική: δεν κόβει το ξερό του,.. Κι εδώ ξερό είναι
η γκλάβα.. το κεφάλι
Επιμέλεια Σωτήρης Παπαμιχαήλ

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

9

«Όταν σου λέω πορτοκάλι, να βγαίνεις»

Κατεβάζεις
τα
σκουπίδια, ο κάδος είναι
άδειος. Άμα τον πετύχεις.
Δίπλα κάτω σακούλες με
απορρίμματα. Γιατί; λες.
Αφού είναι άδειος. Τι πάει
λάθος; Άσε τα λοιπά «εικαστικής» αξίας αντικείμενα, λεκάνες, πλακάκια,
στρώματα,
καναπέδες,
νιπτήρες, ντουλάπια και
λοιπά που κοσμούν τον
περιβάλλοντα χώρο. Ναι
για δε, πάμε σε νέο πρόγραμμα αποκομιδής όμως;
Α, τώρα θα συμμορφωθούμε. Καλά, για να δούμε.

Τα τζάμια στα
έρημα πια καταστήματα
καλυμμένα με κάθε λογής
αφίσες. Νομίζω ότι το περιεχόμενο τους μιλά για το καλό μας. Την επόμενη
φορά θα είμαι περισσότερο παρατηρητικός, να δω αν δακρύζουν τα τζάμια η
αν μας βγήκε μπόλικη η κόλλα.

Τα λευκά βότσαλα από τα παρτέρια στο αγαλματάκι της Κύπρου
ακονίζουν τα δόντια του μπούμπη. Αυτός όμως δεν καταλαβαίνει από αισθητική και τέτοια μελαγχολικά. Έλα μου ντε. Μήπως καταλαβαίνω εγώ; Άσε
που δεν είναι και δικά μου.

Ο συνήγορος του δημότη τα έβαλε με τα τραπεζοκαθίσματα. Καλή
αρχή. Τουλάχιστον αυτά μετακινούνται. Με τα άλλα που δεν κάνουν ρούπι;
Εκείνα τα νάιλον, τα στρατζαριστά, τα ξύλινα ακόμα και χτιστά «υπέροχα»
κατασκευάσματα; Έλα τώρα. Άμα το κοντοσούβλι είναι καλό. Εμένα μου
αρέσει το κοκορέτσι λοιπόν.

Κυρία πρέπει να με περάσετε. Μα πουλάκι μου πέφτεις σε δεκατρία
μαθήματα. Ναι αλλά πρέπει να με περάσετε. Κάνε μια προσπάθεια να σε
βοηθήσουμε. Τι προσπάθεια να κάνω κυρία, η μαμά μου είναι στην εντατική.
Μα προχθές μας είπες ότι είναι εκδρομή στο Ντουμπάι. Έτσι είπα κυρία; Ναι
πουλάκι μου. Έ μπήκε μόλις γύρισε.

Από πού είσαι; Λέει ο διπλανός του μελαχρινούλη στο λεωφορείο.
Από το Πακιστάν. Καλοντυμένο σε βλέπω. Έχω 20χρόνια στην Ελλάδα. Δουλεύω. Ναι αλλά εγώ είμαι άνεργος και κακοντυμένος. Εσύ είσαι στην πένα.
Δεν φταίω εγώ ρε φίλε. Πως δεν φταις; Μου πήρες τη δουλειά μου. Ποια δουλειά σου πήρα; Έχω χαρτιά είμαι νόμιμος. Να γυρίσεις πίσω στην πατρίδα
σου. Αϊ στο διάολο από δω. Στην επόμενη στάση ο μελαχρινούλης κατέβηκε.
Δεν έδειχνε πως πάει στο κολυμβητήριο για προπόνηση. Τον είδα να κάνει
παρέα στο μαρμαρωμένο λόρδο Βύρωνα. Μάλλον το επόμενο 11 θα πάρει.

Ρε συ είσαι καλά; Τι ψιλικατζίδικα είναι αυτά που μας τσαμπουνάς;
Εδώ ο κόσμος χάνεται και συ χτενίζεσαι; Μ΄ αυτά ασχολείσαι; Ε, είπα να
πάω costa-costa. Σκέφτηκα πόσο δύσκολο θα είναι άμα δεν μπορώ να βάλω
τα σκουπίδια στον κάδο, να αρνηθώ τη «θεσούλα». Πως θα αντισταθώ στο
κατά το δοκούν; Πως θα πρέπει να ζήσω με αυτά που μπαίνουν στο δημόσιο
συρτάρι; Ξέρετε αυτά τα περί κοινωνικού κράτους. Υγεία , παιδεία, πολιτισμός, συντάξεις, έρευνα, μεταφορές και λοιπά. Άμα κάνω το κουνέλι στην
«κοπάνα» του διπλανού μου; Όταν κρύβω την αλήθεια γιατί δεν με συμφέρει;

Ε, ναι. Αλλά αυτά θα λυθούν με την συμβολή της εκατομμυριού-

χου
αριστεράς.
(1.600.000 ψήφοι).
Ωραία λοιπόν. Να
συμφωνήσω. Περισσότερο για την
καριέρα της συζήτησης. Θα γίνει πιο
συγκεκριμένη (η αριστερά); Θα σταματήσει τα αυτογκόλ; Θα
αναζητήσει πιο προσεκτικά τους συμμάχους της; Θα πει τι
σημαίνει η δική της
αλήθεια; Θα μας πει
για τις δυσκολίες και
τα πρέπει που χρειάζεται ο δρόμος που
προτείνει; Τώρα δεν
υπάρχει αιφνιδιασμός. Δεν το περιμέ-

ναμε, ήμασταν απροετοίμαστοι και τέτοια.

Και επειδή γίνεται πολύς λόγος για τη δραχμή, το ευρώ, τις καταθέσεις, την πτώχευση, την ερήμωση που θα υπάρξει αν ανατραπούν οι σημερινοί μας σωτήρες, εγχώριοι και ξένοι, είναι μια καλή ευκαιρία όλα αυτά τα
διλήμματα να γίνουν εργαλεία στα χέρια της κοινωνίας. Ίσως, αν θελήσει (η
αριστερά), θα μετατρέψει αυτή την κατάρα σε ευλογία. Δηλαδή αν έχεις κοινωνικό κράτος, πρέπει να παίρνεις 3 χιλιάρικα για να είσαι ευτυχισμένος;

Αν έχεις αξιοπρεπές σύστημα υγείας, χωρίς φακελάκια και “κολλητούς” για να σου βρουν κρεβάτι, με οργανισμούς ασφάλισης και συνταξιοδότησης που δεν είναι τζογαδόροι, αλλά θα διαχειρίζονται
με διαφάνεια και εντιμότητα τα χρήματα των πολιτών, θα μπορούν οι «άλλοι»
να κάνουν παιχνίδι; Για την παιδεία μη μου πείτε ότι δεν ισχύουν τα ίδια; Οι
ιδιαιτερατζήδες και τα φροντιστήρια ανθούν πάνω στο απαξιωμένο δημόσιο
σύστημα παιδείας. Οι καταθέσεις. Ποιές καταθέσεις; Τις πήρανε οι εφορίες,
τα πολυεκκαθαριστικά, τα τέλη κυκλοφορίας, τα τεκμήρια, τα χαράτσια, οι
ειδικοί φόροι και πάει λέγοντας. Μη μου πείτε ότι βγαίνουν τα λεφτά από το
μηνιάτικο; Όσοι το έχουν κι αυτό. Ναι, και το euro τι θα γίνει; Λες και έχουμε
όλα τα υπόλοιπα και κολλήσαμε στο euro. Φοβόμαστε μη χάσουμε κάτι που
ουσιαστικά δεν έχουμε. Μας απειλούν ότι θα πάμε στη δεκαετία του πενήντα
ενώ άλλοι είναι ακόμα πιο πίσω. Απλήρωτες υποχρεώσεις, ξεκρέμαστα δάνεια, νέοι άνθρωποι χωρίς ουσιαστικά μέλλον, τρέμεις μη πάθεις κάτι, αλλά
τι θα γίνει με το euro.

Η αξιοπρέπεια και μια κοινωνία της αλληλεγγύης δεν έχει ιδανικό
της τον προσωπικό πλούτο. Την ιδιοκτησία και τα μάτια σου. Τώρα βλαστημάει την ώρα και τη στιγμή που πήρε ένα σπίτι με τα χαράτσια που του έρχονται απανωτά. Άσε τα τεκμήρια. Κατά τα άλλα, μη γυρίσουμε στη δραχμή. Τι
έχουμε πάθει, μου λέτε; Τι να χάσουμε λοιπόν; Χαμένα τα έχουμε.

Το στοίχημα είναι μπροστά μας. Θα αλλάξουμε; Θα είμαστε συνεπείς στο ραντεβού με την Άνοιξη; Αν και για να είμαι ειλικρινής εμένα μου
αρέσει περισσότερο το καλοκαίρι από τις «Le Quattro Stagioni». Σας μπέρδεψα τώρα. Τι είναι αυτά που λέω;
Κείμενο-φωτογραφία: Γιώργος Τζανίνης

Αρ. Φύλλου 19

10

...στην Κοινωνία

ΜΑΧΑΙΡΙΕΣ, ΜΠΟΥΝΙΕΣ
και ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ
«Ρατσισμός είναι η

Dave (Φράξια

βρωμιά που ανακάλυψαν οι πλούσιοι, για να την εφαρμόζουν οι φτωχοί…»

Ξεκινάω με αυτή τη φράση του Ουμπέρτο

Έκο, φίλε αναγνώστη, για να σε βάλω κατευθείαν
στο θέμα για το οποίο θέλω να γράψω. Όλοι μας διαπιστώσαμε την «ξαφνική άνοδο» της Χρυσής Αυγής
στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, με αποτέλεσμα την είσοδό της στη Βουλή με διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό.

Τα εισαγωγικά στη φράση δεν μπήκαν καθόλου τυχαία αφού για μένα μόνο ξαφνικό δεν ήταν.
Η Χρυσή Αυγή, φίλε μου, υπάρχει σαν οργάνωση
από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90… Μια οργάνωση
καθαρά ναζιστική με βιογραφικό πλούσιο στο έγκλημα, στις επιθέσεις σε μετανάστες, σε διαδηλώσεις
αλλά και με σοβαρότατες δίκες (που όλως τυχαίως
αναβάλλονται και εκκρεμούν) για φονικές και εγκληματικές πράξεις ηγετικών μελών της. Μια οργάνωση
που νοσταλγεί τον ναζισμό και τον Χίτλερ, με άρθρα
που τον υμνεί ο ίδιος ο επικεφαλής της (περιοδικό
Χρυσή Αυγή Μάης 1987) αλλά που φυσικά ποτέ δεν
βγαίνουν να το παραδεχτούν δημόσια.

Η άνοδος της σίγουρα δεν ήταν από συγκεκριμένη πολιτική άποψη που ξαφνικά απέκτησαν οι
περίπου 500.000 που την ψήφισαν, αφού σε κάθε
εκλογική αναμέτρηση το ποσοστό που μονίμως
συγκέντρωνε δεν συμπλήρωνε ούτε καν το 1%...
Η άνοδος της ήταν και δυστυχώς είναι ένα καθαρό
δείγμα της παγιδευμένης αντίληψης που διακατέχει
τον κόσμο, της άγνοιας και της χρόνιας απάθειας. Η
παγιδευμένη αυτή αντίληψη όμως δεν ήρθε από το
πουθενά, αφού ο κύριος συντηρητής και σύμμαχος
αυτών των φασιστικών οργανώσεων και τάσεων, είναι το ίδιο το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, που σε
περιόδους υποτιθέμενης ανάπτυξης και ευημερίας
κάνει τα στραβά μάτια και σε περιόδους παρακμής
του (κρίση) τις φέρνει στο προσκήνιο.

Δεν χρειάζεται να αναφερθώ περαιτέρω
στο ποιόν αυτής της οργάνωσης και των «ανθρώπων» που την απαρτίζουν, αφού μετά την 6η Μάη
έγινε ευρέως γνωστό, μιας και τα κανάλια θυμήθηκαν ξαφνικά να ξυπνήσουν τον κόσμο και να του τραβήξουν το αυτί για το λάθος που κάνει. Όπως βέβαια
θυμήθηκαν να κάνουν το ίδιο και όλοι οι «εκφραστές
της Δημοκρατίας» μετά και από τις μπουνιές του Κασιδιάρη.

Όλη η υποκρισία και η αθλιότητα πέρασε από τους δέκτες μας, με δηλώσεις θλίψης και
έκπληξης, με αναφορές περί πληγής τ η ς
Δημοκρατίας και άλλα τέτοια λυπημένα λογάκια... Αυτοί που τόσα
χρόνια με την ανοχή τους αλλά πιο
πολύ με την συμβολή τους, συντηρούσαν και νομιμοποιούσαν αυτή

την οργάνωση, ξαφνικά έσπευσαν να δηλώσουν
λυπημένοι και οργισμένοι. Αυτοί που τόσα χρόνια
ψήφιζαν αντιλαϊκούς νόμους, που έφερναν μνημόνια
προς υπογραφή, τώρα με το ύφος του λυπημένου
Δημοκράτη παριστάνουν του αγίους.

Εγώ λοιπόν δεν έχω δύο καζάνια για να
τους βράσω αλλά ένα. Οι μεν μαχαιρώνουν και οι
δε υπογράφουν. Είναι το ίδιο ΦΑΣΙΣΤΕΣ με αυτούς.
Τελεία και παύλα.

Ευθύνη όμως φυσικά έχει και όποιος τους
ψήφισε και καλά θα κάνει να κοιταχτεί στον καθρέφτη, να διαβάσει και να ασχοληθεί λίγο για το τι
ακριβώς είναι αυτό που συνέβαλε να «μεγαλώσει».
Καλά θα κάνει να σκεφτεί ότι ίσως οι μετανάστες δεν
είναι πρόβλημα αλλά ΕΧΟΥΝ πρόβλημα. Πρόβλημα
επιβίωσης που γεννιέται από συγκεκριμένες απάνθρωπες πολιτικές. Πρόβλημα που κοντοζυγώνει έξω
και από την δική του πόρτα και που ίσως αναγκαστεί
να βρεθεί κάποτε αλλού, για μια καλύτερη ζωή. Ίσως
πρέπει να σκεφτεί ότι όσοι ανήκουν στον αριστερόαναρχικό χώρο και τάσσονται υπέρ των μεταναστών, το κάνουν γιατί δεν τους νοιάζει να δείξουν ότι
είναι Έλληνες αλλά να δείξουν ότι είναι και νιώθουν
ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

Ο εχθρός λοιπόν φίλε μου, δεν είναι οι μετανάστες αλλά το βρώμικο πολιτικό σύστημα που
εξαθλιώνει τους ανθρώπους και τους φέρνει αντιμέτωπους, να σφάζονται και να διχάζονται. Κάθε φορά
που εσύ μισείς έναν αλλοδαπό χαρίζεις μία νίκη σε
ένα βρωμερό καπιταλιστικό γουρούνι που επένδυσε
στην άγνοιά σου και την απάθεια σου...Υπάρχουν
καλοί και κακοί άνθρωποι, όχι καλοί Έλληνες και κακοί ξένοι... Θέλω να ελπίζω ότι ακόμα δεν είναι αργά,
ώστε να καταλάβεις πως όσο οι άνθρωποι διχάζονται και πνίγονται στο αίμα, τόσο κάποιοι γελούν και
πατάνε σε πτώματα....

Τελειώνω με ένα απόσπασμα του Μ. Μπρεχτ και ελπίζω στο ανθρώπινο χαμόγελο. Σκούρο, κίτρινο η λευκό....
Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους
δεν αντέδρασα, δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές
δεν αντέδρασα, δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους
Εβραίους δεν αντέδρασα, δεν
ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα, δεν είχε
απομείνει κανείς για
να αντιδράσει....

Για την ιστορία των ονομάτων

των δρόμων της Πόλης μας

Επιμέλεια: Μαρία Βλαδιμήροβιτς

Οδός Κόνωνος
Ο Κόνων ήταν Αθηναίος στρατηγός
που έζησε τον 5ο και τις αρχές του
4ου αιώνα. (444-389 π.Χ.) Διαδέχτηκε στην αρχηγία των επιχειρήσεων του Πελοποννησιακού Πολέμου τον Αλκιβιάδη, μετά την ήττα
του τελευταίου στο Νότιο.
Το 406 π.Χ ήταν ο ναύαρχος των
Αθηναίων κατά τη συντριβή τους
από τον στόλο των Λακεδαιμονίων
στους Αιγός Ποταμούς, γεγονός
που έκρινε την έκβαση του Πελοποννησιακού Πολέμου σε βάρος
της Αθήνας.
Ο Κόνων μετά την ήττα του κατέφυγε στην Κύπρο στην αυλή του
Κύπριου βασιλιά Ευαγόρα και
προσεταιρίστηκε τους Πέρσες, οι
οποίοι του εμπιστεύτηκαν τη θέση
του ναυάρχου του δικού τους στόλου. Γνώρισε εκ νέου ήττες από
τους Σπαρτιάτες αλλά τελικά όταν
συμμάχησε με τους Ρόδιους κατάφερε να εκδικηθεί επιφέροντας
καίριο πλήγμα στον στόλο των Λακεδαιμονίων το 394 π.Χ. (ναυμαχία
της Κνίδου). Αυτή η νίκη ήταν και
το διαβατήριο για τη θριαμβευτική
επιστροφή του στην Αθήνα.
Εκεί με περσικά χρήματα ανοικοδόμησε τα Μακρά Τείχη και τα
Τείχη του Πειραιά. Οι Πέρσες φοβήθηκαν μήπως στα σχέδια του
Κόνωνα ήταν η επανίδρυση της
Αθηναϊκής Συμμαχίας εναντίον
τους και φρόντισαν να τον βγάλουν
από τη μέση.
Όταν λίγο αργότερα, συμμάχησαν
πρόσκαιρα με τους Σπαρτιάτες,
κατάφεραν να απομονώσουν τον
Κόνωνα, να τον συλλάβουν και
να τον φυλακίσουν στις Σάρδεις.
Άλλοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι
πέθανε εκεί και άλλοι ότι πέθανε
στην Κύπρο, όπου διέφυγε για να
ζητήσει υποστήριξη από τον βασιλιά Ευαγόρα, όπως είχε κάνει και
μετά την πανωλεθρία στους Αιγός
ποταμούς.

Σκίτσο Μαράκος

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ;

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

11

...στο Βύρωνα

Μικρά Social Media και μικροπρέπειες

Η συνεχής εξάπλωση της χρήσης του διαδικτύου
οδήγησε και στην ανάπτυξη της κοινωνικής δικτύωσης. Με τον τρόπο του λοιπόν ο καθένας -και
για τους δικούς του σκοπούς- επιλέγει να είναι
μέλος μιας κοινότητας ανθρώπων που στην καλύτερη περίπτωση έχουν και κάποιο κοινό ενδιαφέρον. Έτσι, μια πληροφορία-ενημέρωση διαχέεται
με μεγάλη ταχύτητα, μπορείς να σχολιάσεις ένα
γεγονός και το σχόλιο σου να φτάσει σε όλους
τους αποδέκτες της ομάδας σου, να δώσεις ραντεβού, να αναβάσεις αγγελίες και χιλιάδες άλλες
χρήσεις που ποικίλουν ανάλογα με τα άτομα και
τα ενδιαφέροντα.

Σε μεγάλο βαθμό το κίνημα των πλατειών στην Ελλάδα το περασμένο καλοκαίρι ξεκίνησε και γιγαντώθηκε και με την συμβολή του
facebook. Ακόμη και στις εξεγέρσεις του αραβικού
κόσμου που η πληροφόρηση ήταν απαγορευμένη
και λογοκριμένη η χρήση των social media έδωσε τη δυνατότητα να ενημερωθούν οι πολίτες των
άλλων χωρών με τη διακίνηση φωτογραφιών και

υλικών από τις εξεγέρσεις αλλά και να γίνουν σημεία αναφοράς για όλους τους εξεγερμένους.

Θα σκεφτεί κανείς τι με έπιασε και φλυαρώ για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Αφορμή
είναι κάποιες σκέψεις μου για τον τρόπο που λειτουργούν ή θα έπρεπε να λειτουργούν κάποια τοπικά site που φιλοδοξούν να έχουν ή να παίξουν
ένα ρόλο κοινωνικής δικτύωσης.

Στο Βύρωνα, λοιπόν, έχουν εμφανιστεί
και λειτουργούν αρκετά τοπικά site τα οποία
έχουν ανοιχτή επικοινωνία με τους πολίτες, δέχονται σχόλια, ανεβάζουν τοπικές ειδήσεις και γενικά προσπαθούν να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην πόλη. Όμως το ότι ο καθένας μπορεί να
στηριχθεί σε μια ανωνυμία πίσω από ένα δικτυακό προφίλ δεν σημαίνει ότι δεν οφείλει να τηρεί
κάποιους κανόνες δεοντολογίας.

Ας επισημάνουμε λοιπόν μερικά κακώς
κείμενα ελπίζοντας ότι «κάποιοι» θα βελτιωθούν:

Ανεβάζεις μια είδηση που η πηγή σου
είναι άλλο site, εφημερίδα κλπ; Είσαι υποχρεωμένος να αναφέρεις την πηγή και να σέβεσαι τον
κόπο και την προσπάθεια των άλλων.

Βάζεις ένα αρνητικό σχόλιο για κάποια
δραστηριότητα του Δημάρχου ή της πλειοψηφίας του Δημοτικού συμβουλίου και τη συνοδεύεις
με χαμογελαστή φωτογραφία του Δημάρχου με
ανυποψίαστο μέλος της αντιπολίτευσης που έχει
βρεθεί δίπλα του σε κοινωνική εκδήλωση; Δεν
επιτρέπεται γιατί παραπληροφορεί.

Αποδίδεις ταυτότητα κομματική σε δραστηριότητες που στηρίζονται αποκλειστικά σε
άτομα, εθελοντές που κόντρα σε αυτό που συνηθίζεται προσφέρουν τον ελεύθερο χρόνο τους, τις
ιδέες τους και πολλές φορές και υλικούς πόρους
για κάποια συλλογική ενέργεια και ένας τυχαίος
που διατηρεί ένα blog-site τους χρεώνει προθέ-

σεις και ταμπέλες;
Απαράδεκτο
γιατί
έρχεται σε αντίθεση
με τον σκοπό της
ενημέρωσης που είναι- υποθετικά μιλώντας- η αλήθεια.
Π. Σταυροπούλου

Αυτό που θέλουμε να κρατήσουμε είναι ότι
η δημοκρατία έχει πολλές όψεις και συχνά στο
όνομα της στήνονται παγίδες για ανύποπτους.
Ας βοηθήσουμε λοιπόν τα Βυρωνιώτικα site να
γίνουν social με το να τα τροφοδοτούμε με νέα και
σχόλια που αφορούν την πόλη. Ας σκεφτούμε και
καμία δημόσια συζήτηση για το ρόλο των τοπικών
μέσων που ενδεχομένως εκεί κάποιοι ανώνυμοι
να θελήσουν να γίνουν και επώνυμοι.
Και σήμερα που ο κοινωνικός ιστός απειλείται
όσο ποτέ άλλοτε, ό,τι γίνεται στην πόλη που μας
φέρνει πιο κοντά και βελτιώνει την επικοινωνία
μεταξύ μας είναι σημαντικό να το στηρίζουμε αλλά
πρέπει να διαλέξουμε από ποια μεριά είμαστε…
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ TOY ΒΥΡΩΝΑ:
http://stasivyrona.blogspot.gr
http://vyroniotes.gr/
http://diadromespress.blogspot.gr
http://politestouvirona.blogspot.gr
http://vironas.gr/press
http://delalisvirona.blogspot.gr/
http://politistikokentrovirona.blogspot.gr
http://antixaratsi.blogspot.gr
http://aristeriparemvasivyrona.blogspot.gr
http://www.nhardalias.gr/
http://konsoulas.gr

Ένα σχόλιο (γιατί βγάζουμε τις Διαδρομές?)

Με ρώτησε μια αναγνώστριά μας γιατί βγάζουμε τις «Διαδρομές».
Νομίζω ήταν στο 17ο φύλλο. Πριν κάνω να της απαντήσω, μου λέει «από
πολιτική πρόθεση ή για ψυχοθεραπεία;» Κάνω ξανά να απαντήσω, πάλι με
προλαβαίνει. «Κάνετε καλή δουλειά. Μπορώ να γράψω ένα επιστημονικό
άρθρο για τα κατοικίδια;» . Τώρα, λέω μέσα μου, θα σε προλάβω και φουριόζικα απαντώ «και για τα δύο». «Δεν καταλαβαίνω μου λέει». «Και για ψυχοθεραπεία και για πολιτικούς λόγους, λέω». «Α, πολύ ωραία. Μη με ξεχάσετε
στο επόμενο φύλλο». Όχι δεν θα σας ξεχάσουμε.

Τρία χρόνια, 17 φύλλα. Μάης του ΄09. Όταν πρωτοβγήκαν οι «Διαδρομές», ένας συμμαθητής μου από το 7ο μου είπε «Θα σου πω τη γνώμη
μου όταν βγάλετε το 2ο φύλλο». «Γιατί ρε Μιχάλη». «Γιατί αυτά δεν αντέχουν
παραπάνω». Στο 10ο φύλλο μου έδινε συχαρίκια. Καλό παιδί ό Μιχάλης,
πολιτικός μηχανικός. Τακτοποιεί και αυθαίρετα.

Γιορτάσαμε στις «Μπίλιες», στη «Λαμπηδόνα», μεγαλεία στο Θέατρο Βράχων. Ποιος να το ΄λεγε. Μάλιστα ένας κότσυφας μου είπε κάτι και
για εικαστικό φεστιβάλ το φθινόπωρο. Έτσι είναι; Το μπαγάσα, λέτε να με
δούλευε;

Ρε δε μας χέζεις; Επειδή εσύ έχεις της λιλής σου χαβά, νομίζεις ότι
θα κάνουν όλοι το ίδιο; Εδώ ο κόσμος καίγεται και συ μας λες για ταρατατζούμ και τέτοια; Ανεργία, απελπισία, φτώχεια, ανασφάλεια και πάει λέγοντας. Κωλοσυνταξιούχε. Ε, κωλοσυνταξιούχε.

Καλά, εντάξει. Έλεγα πως ίσως είναι περισσότερο τώρα χρήσιμο
για την ψυχή και για το νου, να γράφει κανείς δυό λόγια. Σαν το ψίθυρο στο
αφτί του αγαπημένου, σαν σε γράμμα που φυλάγεται στον κόρφο.

Μα αν δεν το κάνουμε τώρα, πότε θα το κάνουμε;……..
ΤΖ.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ Ε-MAIL: diadromes.byron@gmail.com ή ΠΑΡΕ ΜΑΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟ 6936 717421

12

Αρ. Φύλλου 19

– Λουξεμπουργκιστή, κολυμπώντας σε βαθιά
νερά, ο «αντι-εξουσιαστής» ντετέκτιβ μπερδεύεται ανάμεσα στις αλήθειες του και στα
ψέματα του.
Σύντομα η διπλή αναζήτηση του, μεταμορφώΌνομα: Φαμπιό Μοντάλ… Επάγγελμα: Μπάνεται σε εσωτερική πάλη με το τα πολιτικά και
τσος… Τύπος: «underground»… Απόγονος
ηθικά του θέλω. Αφοπλιστικός στη μοναξιά
μεταναστών που γουστάρει την τζαζ, που λακαι τη μελαγχολία του, αναζητά -και δημιουρτρεύει την ποίηση και τις γυναίκες, που ξεχνιγεί- τον εαυτό του μέσα στην κοινωνία που
ΝΟΥΑΡ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ!
έται με το ψάρεμα, που «μιλάει» στα ψάρια,
ζει, και παίρνει τις σημαντικότερες αποφάσεις
που «ρίχνει» κρυφές ματιές στον Μάο, τον
με τον Πάνο Ραμαντάνη
της ζωής του.
Λένιν και τον Ζιντάν... Κι όλα τα προηγούμεΈνα εξαιρετικό νουάρ μυθιστόρημα, με δεξινα «τοποθετημένα» στην άγρια ομορφιά της
οτεχνία γραφής και έντονο πολιτικό χιούμορ
Μασσαλίας, στην πόλης του!
από
τον
Αττιά,
το
οποίο
έρχεται
να συμπληρώσει αρμονικά την τριλογία που
Έτσι θέλησε ο Ζαν Κλωντ Ιζζό να φτιάξει
άνοιξε
το
Μαύρο
Αλγέρι
και
συνεχίστηκε
με την Κόκκινη Μασσαλία.
τον ήρωά του και σ’ αυτή τη πόλη θέληΠολιτικές
στοχεύσεις
με
φιλοσοφικές
αναζητήσεις
στην... «μετά – Μάη»
σε να τον τοποθετήσει! Γιατί σ’ αυτή την
ατμόσφαιρα
του
Παρισιού,
κοινωνικά
κάδρα
με
θεματικό
περιεχόμενο από
πόλη ο Ιζζό δημιουργούσε, τριγυρνούσε,
«φωτογράφιζε»… Εκεί «γεννήθηκε» και η τις φοιτητικές ανησυχίες του 70, συμπληρωμένα με την κατάλληλη «αστυνομική πλοκή» , φτιάχνουν ένα «εκρηκτικό» μείγμα νουάρ «μουσικής» πεζοτριλογία! Η τριλογία της Μασσαλίας…
Ένα Μασσαλιώτικο πεζογραφικό κάδρο, γραφίας. Φτιάχνουν ένα... Παρίσι Μπλουζ!
μέσα στο οποίο «σουλατσάρουν» η πολιτική, οι ιδέες, η μουσική και το ποδόσφαιρο. Ragamuffin ήχοι, που δημιουργούν
μια «αλλιώτικη» πολιτιστική επαφή με την ΦΟΝΟΣ ΣΤΟ ΚΙΜΠΟΥΤΣ
Μασσαλία και… «αθέατες βόλτες» στο Βε- της Μπατυα Γκουρ
(Εκδόσεις Πόλις, σελ. 463)
λοντρόμ για την ώρα της Μαρσέιγ!
Μέσα σε ένα «νουάρ» γράφημα που χω- Η λογική του νουάρ μυθιστορήματος του Μπάτυα Γκουρ θα «κινηθεί» γύρω
ράνε διεφθαρμένοι μπάτσοι, μικροαπα- από δύο εγκλήματα! Εγκλήματα που στην ουσία θα είναι και αυτά που θα
τεώνες, άγριοι ισλαμιστές, φασίστες με «χτίσουν» την ιστορία...
μοναδικό στόχο την ανάληψη της εξουσία Πρώτα ο ηλικιωμένος Σρούλκε «πεθαίνει» από... καρδιά, τουλάχιστον έτσι
σας, τύποι του «νοητικού περιθωρίου», ο Φαμπιό Μοντάλ δημιουργεί έναν… θα φανεί αρχικά! Μετά θα βρεθεί δηλητη«προσωπικό μύθο» μέσα απ’ τον οποίο εκτυλίσσονται οι τρεις ιστορίες του ριασμένη με παραθείο η γραμματέας του,
βιβλίου: «Το Τσούρμο», «Solea» και «Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας». η Οσνάτ, κόρη αγνώστου πατρός και μιας
Πέρα από τις «φωτογραφικές» μαγικές γωνιές της Μασσαλίας, την μουσική μητέρας µε «σκοτεινό» παρελθόν, κοινωκαι ποδοσφαιρική της αισθητική, τα… «αστυνομικά λυσάρια» και τις συναι- νιολόγος, που επέλεξε να ζήσει στα Κισθηματικές παρεκκλίσεις των προσώπων, είναι αρκετά «φανερές» οι ανα- μπούτς!
φορές στην πολιτική επικαιρότητα, στις κοινωνικές και ταξικές συνθήκες της Στο σημείο αυτό φτάνει στο Κιμπούτς ο
επιθεωρητής Μιχαέλ Οχαγιόν, ο οποίος
Μασσαλία αλλά και ολόκληρης της Γαλλίας.
Με μια «δεύτερη ματιά», ο αναγνώστης εύκολα μπορεί να αντιληφθεί πως ο αναλαµβάνει δράση. Τα ερωτηματικά
Ιζζό, στην ουσία, δημιουργεί ένα λογοτεχνικό «πλεχτό», που συνδέει «κρα- πολλά αλλά όταν ο Οχαγιόν θα καταλάβει
τούσες» ρατσιστικές αντιλήψεις με διάφορα πολιτικά συμφέροντα, υπόγειες πως και ο Σρούλκε έχει δηλητηριαστεί,
σχέσεις της αστυνομίας με το οργανωμένο έγκλημα, ενώ παράλληλα περι- το πράγμα θα αρχίσει να περιπλέκεται κι
γράφει την «ωμή» καθημερινότητα των άπορων και απελπισμένων νέων των άλλο!
Ενώ η Οσνάτ, λόγω του εκρηκτικού χαραπροαστίων που οδηγούνται στο… φανατικό Ισλάμ.
κτήρα της, δεν είχε και την καλύτερη αντιμετώπιση από τους συντρόφους της, στα
Κιμπούτς, ο Σρούλκε δεν φαινόταν να έχει
κάποιον εχθρό!
ΠΑΡΙΣΙ ΜΠΛΟΥΖ
Ο επιθεωρητής Οχαγιόν θα προσπαθήσει να ξεδιαλύνει αυτή την περίεργη
του Μωρίς Αττιά
και ιδιαίτερα «δύσκολη» υπόθεση. Θα προσπαθήσει να μπει σ’ έναν κόσμο
(Εκδόσεις Πόλις, σελ. 536)
Παρίσι 1970. Οι καπνοί του Μάη έχουν καταλαγιάσει, η Ντεγκολική Δεξιά περίπλοκο και κλειστό, «φωτογραφίζοντας» πρόσωπα και πολιτικές διαδρομές μέσα στην κοινωνία των Κιμπούτς!
βρίσκεται πάντα στην εξουσία, η ΑριστεΜια κοινωνία που, πλέον, έχει κοπεί στη μέση! Ένας κόσμος που βρίσκεται
ρά σε πολιτική σήψη. Μόνο από την μεριά
μπροστά σε ένα «πολιτικό» σταυροδρόμι! Δύο οι αντιμαχόμενες πλευρές...
των φοιτητών κάτι δείχνει να κινείται.
Οι εκσυγχρονιστές, που «επιθυμούν» τον περιορισμό της κοινοκτημοσύνης
Στο πειραματικό πανεπιστήμιο της Βενσέν
όντας θιασώτες ενός άκρατου φιλελευθερισμού και οι «παλιοί», που υπάρ(δημιούργημα του Μάη), η Μαοϊκή Αριστεχει ακόμα ζωντανή στο μυαλό τους η ιδέα ενός «ακαπέλωτου σοσιαλισμού»!
ρά ανασυντάσσεται σχεδιάζοντας δράΗ Μπατυά Γκουρ, δεν «φτιάχνει» απλά ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα
σεις και χτυπήματα. Κάπου εκεί και ένας
με πολιτικές προεκτάσεις αλλά, στην ουσία, διαμορφώνει μια πεζογραφική
περίεργος θάνατος, όπου ο μηχανικός
διαδρομή για την βαθμιαία μετάλλαξη των Κιμπούτς, από ένα σοσιαλιστικό
προβολής στο τμήμα κινηματογραφικών
πείραμα κοινοκτημοσύνης, κοινής ζωής και αυτοδιαχείρισης σε έναν νεοκασπουδών θα βρεθεί νεκρός από τσίμπημα
πιταλιστικού τύπου συνεταιρισμό!
δηλητηριώδους αράχνης.
Η ισραηλινή συγγραφέας καταφέρνει, με θελκτικό πράγματι τρόπο, να μεΟ Πάκο που ζει ήδη δυο χρόνια στο Παρίταφέρει στον αναγνώστη μια «ρεαλιστική φωτογραφία» της σύγχρονης Ισσι, θα εγγραφεί στο ελεύθερο αυτό πανεραηλινής κοινωνίας, των ανισορροπιών της, αλλά και των αντιλήψεων που
πιστήμιο και θα διεισδύσει στους κύκλους
«ακούγονται ή σιωπούν» για το μέλλον της χώρας.
των φοιτητών. Με φοιτητική περιβολή και
πολιτική ταυτότητα όψιμου Σπαρτακιστή

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΑΣΣΑΛΙΑΣ
του Ζαν Κλωντ Ιζζό
(Εκδόσεις Πόλις, σελ. 797)

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

13

Μπορώ και χωρίς αυτό! ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ, ΕΝΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΘΡΥΛΟΣ
Πόσοι από μας μέχρι τώρα στη ζωή μας,
βρεθήκαμε σε ένα γλέντι και τα τσούξαμε
λίγο? Πόσοι από μας πίνουμε κάνα ποτηράκι παραπάνω το βράδυ για να χαλαρώσουμε? Πόσοι από μας καυχηθήκαμε στο
παρελθόν ότι είμαστε γερά ποτήρια και
αφού το αντέχουμε όλα είναι μια χαρά?
Φαντάζομαι οι περισσότεροι... Επηρεασμένος από προσωπικές μου εμπειρίες
(και χαζομάρες) αλλά και ορμώμενος από
Dave (Φράξια
μια εκπομπή που παρακολούθησα πριν από
καιρό σχετικά με το αλκοόλ, επέλεξα σε αυτό το φύλλο να αναφερθώ
σε αυτό το ζήτημα.

Το αλκοόλ βρίσκεται σε πολύ υψηλές θέσεις στην κατάταξη των εθιστικών ουσιών και τα αποτελέσματα που δημιουργεί στον
ανθρώπινο οργανισμό, πολλές φορές μπορούν να αποβούν μοιραία.
Πέρα από τις σοβαρές βλάβες που προξενεί σε βασικά όργανα του
σώματος, όπως το συκώτι ή την καρδιά, προκαλεί και άλλα σοβαρά
προβλήματα ψυχολογικής φύσεως. Δημιουργεί αποξένωση, νευρικότητα και σε πολλές περιπτώσεις κατάθλιψη. Το γεγονός ότι είναι
νόμιμο δεν σημαίνει ότι είναι και ακίνδυνο. Η μεγαλύτερη αυταπάτη
που προκαλεί είναι ότι κάνει τον άνθρωπο να νομίζει ότι αφού το
αντέχει, δεν έχει και πρόβλημα. Στους περισσότερους ανθρώπους
που πίνουν καθημερινά ή έστω 1-2 φορές την εβδομάδα, υπερισχύει
στο μυαλό τους η αυταπάτη ότι αφού έχουν παράλληλα μια φυσιολογική ζωή (σπίτι, δουλειά, φίλους) νομίζουν ότι αλκοολικός είναι
εκείνος ο ρακένδυτος τύπος που βλέπουν στο δρόμο με ένα μπουκάλι
να παραμιλάει...

Δεν προσπαθώ με αυτό το άρθρο να παριστάνω τον ειδικό.
Πάνω από όλα μιλάω από προσωπικής πλευράς και εμπειρίας που
βιώνω εδώ και καιρό, που κατάλαβα πόσο ύπουλος είναι αυτός ο
διάολος αλλά και πόσο κακό έκανε σε μένα αλλά και σε αυτούς που
με αγαπούν...
Μετά από κάποια προβλήματα που έφερε στην υγεία μου, κατάλαβα
ότι πρέπει να δώσω την δική μου μάχη και το μεγαλύτερο βήμα για να
τα καταφέρω ήταν ότι έπρεπε πάνω από όλα να παραδεχτώ ανοιχτά
ότι είμαι εθισμένος. Μα και βέβαια ήμουν εθισμένος από την στιγμή
που, για πολύ καιρό, είχα αρχίσει να σκέφτομαι καθημερινά, πότε θα
έρθει η ώρα για να πιω.

Οι λόγοι φυσικά που μπορούν να ωθήσουν κάποιον στο να
πίνει είναι πολλοί και δεν θα τους αναπτύξω εδώ γιατί πολύ απλά
δεν τους δέχομαι πια. Σταμάτησα να κρύβομαι πίσω από αυτούς
και άρχισα να παλεύω ώστε να κοιτάξω επιτέλους την πραγματική
αλήθεια. Φυσικά όλο αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο και το δεύτερο
μεγαλύτερο βήμα της μάχης είναι η υπομονή... Το συγκεκριμένο άρθρο λοιπόν, όπως θα κατάλαβες φίλε αναγνώστη, το γράφω πάνω
από όλα για μένα ώστε να το διαβάζω συνέχεια και να μην ξεχνιέμαι.
Ταξιδεύουν τα λόγια μας και κάποτε σκοντάφτουμε πάνω τους, όπως
πολύ σωστά είχε πει κάποιος...

Κάποτε δεν μπορούσα να μιλήσω για όλα αυτά ( ειδικά δημόσια ) γιατί πολύ απλά δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι έχω πρόβλημα.
Σήμερα, όμως, καταλαβαίνω πως το ότι το παραδέχτηκα μου έκανε
πολύ καλό. Σταμάτησα να κοροϊδεύω τον εαυτό μου και να νιώθω
άσχημα για αυτόν παριστάνοντας τον άνετο, κοίταξα την αλήθεια κατάματα και παλεύω πια να το αποβάλω, πάνω από όλα από το μυαλό
μου.

Δεν παροτρύνω φυσικά κανένα να κόψει το αλκοόλ μαχαίρι,
απλά η ουσία είναι ο καθένας να θέσει 3 βασικά ερωτήματα στον
εαυτό του...
Κάθε πότε πίνει, πόσο αλλά και γιατί πίνει... Αυτό είναι το πιο σημαντικό που πρέπει ο καθένας να καταλάβει και να ψαχτεί...

Το δεύτερο σημαντικό είναι ο καθένας να σκεφτεί ότι μπορεί
να λειτουργεί εξίσου καλά αλλά και καλύτερα, χωρίς αυτό. Γιατί πολύ
απλά αυτό που προσφέρει το αλκοόλ είναι ναι μεν μια καλή διάθεση
(κάτι που είναι και από μένα αποδεκτό) αλλά όταν τα όρια ξεφεύγουν,
οδηγεί σε μια θολή και μόνιμα ανεξέλεγκτη κατάσταση...

Όσο για μένα, είναι ξημερώματα της 17ης Σεπτεμβρίου και
σήμερα συμπληρώνω 2 μήνες καθαρός...
Αυτή τη στιγμή είμαι πολύ ευτυχισμένος...

45 χρόνια από τη δολοφονία του
Ο Τσε έπεσε υπερασπιζόμενος την υπόθεση
των φτωχών και των ταπεινών αυτής της γης
Φιντέλ Κάστρο

Πέρασαν 45 χρόνια από τη δολοφονία εν ψυχρώ του Τσε Γκεβάρα
(9.10.1967) στο δημοτικό σχολείο του χωριού Λα Ιγκέρα της Βολιβίας όπου είχε
μεταφερθεί μετά τη σύλληψή του (με τη βοήθεια της CIA) από τον Βολιβιανό στρατό,.
Την προηγούμενη ημέρα είχε πέσει σε ενέδρα με τους 17 αντάρτες που του είχαν
απομείνει.

Αν λέγαμε ότι η μνήμη του Τσε παραμένει ζωντανή θα ήταν πολύ λίγο
για τον «αιώνιο επαναστάτη», που η παγκοσμιότητα της παρουσίας του δεν έχει
προηγούμενο: είναι «παρών» σε κάθε διαδήλωση, οπουδήποτε στον κόσμο, έγινε
ίνδαλμα της παγκόσμιας νεολαίας, σύμβολο ριζικής αμφισβήτησης και διαρκούς
επανάστασης, πηγή έμπνευσης για πολλές μορφές της τέχνης.

Σε μια περίοδο βαθειάς κρίσης, όπως η σημερινή, που είναι και κρίση αξιών,
έχει ιδιαίτερη αξία να τονιστεί ότι ο Τσε ακτινοβολεί και συνεγείρει συνειδήσεις όχι
διότι υπήρξε μεγάλος θεωρητικός ή διότι εκπροσωπεί τη σωστή «συνταγή» για την
επανάσταση, αλλά ως ηθικό πρότυπο ενός ασυμβίβαστου αγωνιστή και συνεπή
διεθνιστή, που άφησε αξιώματα και έφυγε από την Κούβα, το 1965, για να πολεμήσει
στην Αφρική και μετά στα βουνά της Βολιβίας.

Ο Τσε δεν χωράει σε κανένα επαναστατικό «καλούπι». Η δύναμη του
παραδείγματός του ίσως να βρίσκεται σ΄αυτό που λέει η Ελένη Καρασσαβίδου
σ΄ένα ποίημά της:
«Αν σ΄αγαπώ
είναι γιατί
ξέρω πως ήθελες να ξεφύγεις
από τους τοίχους που είσαι κρεμασμένος»

«Ο Μαρξισμός μου έχει βαθειές ρίζες και έχει εξαγνιστεί», έγραφε στο
τελευταίο γράμμα του στους γονείς του ο άνθρωπος που αναδείχθηκε «σ΄έναν
από τους μεγάλους θρύλους αυτού του αιώνα», όπως είχε πει το 1968 ο Ζαν Πολ
Σατρ. Αλλά και στον 21ο αιώνα ο θρύλος του Τσε παραμένει ζωντανός όσο ποτέ
πριν, στη Λατινική Αμερική και σ΄όλο τον κόσμο όπου το ζήτημα «σοσιαλισμός ή
βαρβαρότητα» γίνεται ξανά επίκαιρο.
Πάνος Τριγάζης

14

Αρ. Φύλλου 19

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

15

Τοπικό νόμισμα

Νόμισμα είναι κάθε συμφωνία ανταλλαγών. Παίρνει μορφή
με πάμπολλα διαφορετικά υλικά
και αρκετά σχήματα. Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με ιστορικά ή κοινωνιολογικά ή γεωγραφικά δεδομένα
που έχουν δώσει τις πάμπολλες
ιδιαιτερότητες στα τοπικά νομίσματα .

Έτσι θα μπούμε κατ ευθείαν στο θέμα. Αφού νόμισμα είναι
η συμφωνία ανταλλαγών όποιος
κάνει μια τέτοια συμφωνία παράγει
νόμισμα. Αν στη συμφωνία περιλαμβάνονται και όροι περιγραφής
των ανταλλαγών αυτό είναι χρηματοοικονομικό σύστημα . Κάτι τέτοιο
είναι το σημερινό παγκόσμιο οικονομικό σύστημα !!
Η παντοδυναμία του, τα πανίσχυρα νομίσματά του, και κυρίως οι
φορείς της εξουσίας του, είναι που
μας έχουν κλέψει τον ύπνο.

Ας δούμε τον κύκλο εργασιών τους το 2010.
Ημερήσιος κύκλος συναλλαγών 4 τρις δολάρια
Σύνολο εισαγωγών, εξαγωγών προϊόντων και υπηρεσιών 80δις δολάρια ήτοι 2%
Δηλαδή 98% κερδοσκοπικές κινήσεις
κεφαλαίων. ΠΡΟΣΟΧΗ όχι παράγωγα !!!
Το καζίνο μετριέται .. τα φρουτάκια ΟΧΙ
Υπολογίζονται σε 600 τρις δολάρια δηλαδή 800% του παγκοσμίου ακαθαρίστου προϊόντος για το 2010

Αυτό είναι το χρηματοοικονομικό σύστημα που έφερε (σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ)
μεταξύ 1970 και 2010
145 τραπεζικές κρίσεις σε χώρες του
ΟΗΕ
208 νομισματικές συγκρούσεις
72 πτωχεύσεις κρατικού χρέους
δηλαδή 425 συστημικές κρίσεις σε 40
χρόνια ... 10,2 το χρόνο
Αρκετά προβλήματα, για να καταλάβει κανείς, ότι
αυτό που φταίει δεν είναι οι χώρες αλλά το σύστημα !

Να λοιπόν κάτι που δεν πρέπει πλέον
να θεωρείται δεδομένο ΤΟ ΧΡΗΜΑ στη σημερινή
μορφή του.
Οι προάγγελοι έχουν έρθει .. είναι τα τοπικά νομίσματα που προσπαθούν να απαντήσουν στο
πρόβλημα της αδύναμης τοπικής κατανάλωσης.
Έχουν ήδη γίνει κάμποσες προσπάθειες και στον
ελληνικό χώρο. Μερικές με επιτυχια. Στην Αθήνα
δεν έχουν γίνει αρκετές και κυρίως δεν υπάρχει
κάποια που να έχει ήδη εγγράψει αποτελέσματα.
Ο πιθανότερος λόγος είναι ο φόβος μπροστά στον
όγκο του λεκανοπεδίου. Η τεχνολογική αδυναμία
και άρα το θεωρητικά μεγάλο κόστος έναρξης
και συντήρησης του εγχειρήματος. Γνωρίζουμε
ότι έχουν ξεκινήσει δειλά κάποιες προσπάθειες
.. στου Ζωγράφου, στο Νέο Κόσμο αλλά ακόμη
είναι σε χαμηλό επίπεδο οργάνωσης.

Τι είναι ένα τοπικό νόμισμα ?

Πρώτα απ’ όλα μια συμφωνία συναλλαγών. Μια
συμφωνία μεταξύ γειτόνων, φίλων, συνεργατών,
ότι το συγκεκριμένο αντικείμενο, χαρτί, bit, ιδέα,
είναι κάτι που γίνεται δεκτό απ’ όλους όσους ανήκουν στη κοινότητα.
Το δεύτερο θέμα είναι ο φορέας διαχείρισης, το
οργανωτικό της κοινότητας, συνήθως συνεταιρισμός, σύλλογος η ανοιχτή συνέλευση. Ο συνεταιρισμός είναι ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος, αφού
έχει ήδη αποδώσει στη Γερμανία και την Ιταλία.
Το τρίτο είναι ο τεχνικός φορέας διαχείρισης. Ποιος θα έχει την τεχνογνωσία αλλά και τη διαρκή
παρουσία ώστε το λογισμικό να είναι επαρκές,
να δουλεύει συνεχώς, να μην έχει καθυστερήσεις
στην εγγραφή ή τις λογιστικές πράξεις, να προστατεύεται απ’ τους χάκερ (στημένους ή απλώς
ηλίθιους), να είναι εύκολο στη χρήση αλλά και
όμορφο κ.λ.π
Ακόμη, σοβαρό είναι το αισθητικό κομμάτι των
κουπονιών που είναι ανταλλάξιμα (εάν υπάρχουν
τέτοια), τα σημεία ασφαλείας, η προστασία από
διπλοεγγραφές, οτιδήποτε μπορεί να βλάψει την
κανονική ροη ενός ανταλλακτικού μέσου. Έτσι θα
εξασφαλιστεί μια κανονική και σημαίνουσα ροη.
Κάπως έτσι παράγεται, εξασφαλίζεται και κινείται
ένα ανταλλακτικό μέσο σε τοπικό επίπεδο που είναι από μόνο του ικανό να διαμορφώσει νέες συνθήκες για την οικονομία αλλά και την κοινωνική
δράση .

Παραδείγματα που άντεξαν στο
χρόνο:
WIR. Ελβετία 1934. Νόμισμα που φτιάχτηκε από τους μικρομεσαίους, το wir (εμείς) κάνει
σήμερα 3.000.000.000 ετησίως σε απευθείας δανεισμό και έχει 70.000 επιχειρήσεις μέλη.
Furei Kippou. Ιαπωνία 1995. 12.000.000
μέλη σε ένα νόμισμα που καλύπτει κυρίως θέματα
υγείας και φροντίδας ηλικιωμένων
Chimgauer. Γερμανία 2003. Προσπάθεια τόνωσης της τοπικής αγοράς 50 000 μέλη

επιχειρήσεις και πολίτες
Saber Βραζιλία 2006. Νόμισμα που καλύπτει εκπαιδευτικά
κόστη και το διαχειρίζεται αποκλειστικά η εκπαιδευτική κοινότητα.
Προσπαθεί να αντιμετωπίσει το
baby boom, που έχει επεκταθεί σε
τεράστια ποσοστά νέων ( 40%), σε
εκπαιδεύσιμη ηλικία .
Τα παραδείγματα αυτά δίνουν
μια ιδέα για τις δυνατότητες των
συμπληρωματικών τοπικών νομισμάτων, αλλά θα μπορούσαμε να
τονίσουμε την παρουσία τους περιγράφοντας και κάποιες ακόμη.
α) Δημιουργούν περιβάλλοντα που
όλοι κερδίζουν, αυτό στηρίζει το
Εθνικό Νόμισμα
β) Έχουν διαφανείς διαδικασίες
δημιουργίας, άρα ελέγχονται δημοκρατικά
γ) Ανοίγουν τομείς ανικανοποίητων
αναγκών, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας
δ) Βελτιώνουν την κοινωνική αλληλεπίδραση, δίνουν αλληλέγγυο
άρωμα και στηρίζουν τη κοινωνική
συνοχή
ε) Δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν από κερδοσκόπους αφού δεν μπορούν να
θησαυριστούν ανεξέλεγκτα, δεν κάνουν βόλτες σε
φορολογικούς παραδείσους, και δεν έχουν νόημα
στα διεθνή χρηματοοικονομικά παιχνίδια .
στ) Μπορούν να μειώσουν τις κρατικές δαπάνες
για κοινωνικές, πολιτιστικές και οικολογικές δράσεις με παράλληλη αύξηση της αποτελεσματικότητας των αντίστοιχων κινημάτων
ζ) Αυξάνουν την ποιότητα και την ποσότητα των
κοινωνικών υπηρεσιών και προϊόντων ανοίγοντας νέους τομείς και με πολύ λιγότερους αποκλεισμούς
η) Λειτουργουν πολύ αποτελεσματικότερα από
οποιοδήποτε αναδιανομητικό πρόγραμμα εξισορρόπησης κοινωνικών ανισοτήτων αφού αποδείχτηκε ότι τέτοιου είδους προγράμματα είναι ο φερετζές για οργανωμένες απάτες από κάθε εθνική η
υπερεθνική γραφειοκρατική ελίτ .

Με βεβαιότητα ότι είναι το μέλλον σε ένα
έργο που μόλις ξεκινά, σας δίνουμε κάποιες ιστοσελίδες, που μπορείτε να ενημερωθείτε σχετικά
Εναλλακτική, Ανταλλακτική, Οικονομική Κοινότητα Αλληλεγγύης Δικαιόπολη http://www.dikaiopoli.gr
Δίκτυο Ανταλλαγών και Αλληλεγγύης
της Μαγνησίας http://www.tem-magnisia.gr
Δίκτυο Ανταλλαγής Υπηρεσιών και
Προϊόντων – ΚΟΙΝΟ http://koino.com.gr
Οβολός Κοινωνικό Νόμισμα http://
ovolos.gr
Δίκτυο Φασούλι http://fasouli.wordpress.com
Χρήστος Προβέζης

Αρ. Φύλλου 19

16

Περί Διχτυών, Δικτύων και Αλληλεγγύης
Το άρθρο τούτο αποτελεί τμήμα της συζήτησης, η οποία έγινε ανάμεσα στους
συντάκτες των Διαδρομών Κώστα Πανόπουλου και Σωτήρη Παπαμιχαήλ, σχετικά
με τα Κοινωνικά Δίκτυα και την Αλληλεγγύη στη σημερινή εποχή και μεταδόθηκε
στην εκπομπή του RadioBubble (www.
radiobubble.gr), στις 29-10-2012, με τίτλο
Sex & politics & vice versa.
Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρη την εκπομπή στην ιστοσελίδα www.vyroniotes.
gr, στην ενότητα Ραδιο-φονικά και φυσικά
στη σελίδα του RadioBubble

(Σωτήρης) - Το θέμα μας, λοιπόν, είναι τα δίκτυα αλληλεγγύης
(Κώστας) - Όχι δίκτυα, δεν μ’ αρέσει. Καλύτερα δίχτυα. «Δίχτυα αλληλεγγύης»
Σ - Αυτό όμως δεν δημιουργεί άλλο συνειρμό,
ότι σε παίρνει στο δίχτυ, σε ψαρεύει σε κάνει
δικό του;
Κ- Κάπως έτσι δεν γίνεται;
Σ -Τι εννοείς;
Κ - Πρέπει να δούμε το πώς ξεκίνησε αυτή η
ιστορία των διχτυών αλληλεγγύης: λίγο στο
χαβαλέ, λίγο κρασάκι, λίγο φαγάκι, κυρίως στο
κέντρο της Αθήνας, και σιγά-σιγά εξαπλώθηκε.
Σ - Από Εξάρχεια μεριά δηλαδή.
Κ - Θα ‘λεγα πως ναι, χωρίς τα Εξάρχεια να
κρατάνε το brand name -αν μπορείς να το πεις
έτσι- γιατί από το εξωτερικό ήρθε η εμπειρία.
Στα Εξάρχεια, όμως, φάνηκαν αυτές οι πρωτοβουλίες πολύ έντονα τα 3-4 τελευταία χρόνια
μέσα στα πλαίσια συλλογικοτήτων που αναπτύσσονταν στη γειτονιά -και με λίγο χαβαλέ-,
που όμως έδωσαν τη βάση για να αναπτυχθεί
πάνω τους ο εθελοντισμός της Αριστεράς και
να φτάσουμε σήμερα να μιλάμε για δίκτυα αλληλεγγύης –εγώ θα συνεχίσω να τα αποκαλώ
«δίχτυα αλληλεγγύης»- στα οποία πρέπει να
μπει μέσα ο κόσμος, να είναι καλή η «ψαριά»
μπας και δημιουργήσουμε έναν κοινωνικό
ιστό. Γιατί ο ιστός από δίχτυα θα φτιαχτεί.
Σ - Εννοείς λοιπόν ότι ξεκίνησε μια ιστορία λίγο
στο χαβαλέ και λίγο στην παρέα
Κ - Όχι μόνο. Και από ανάγκη. Απλά τότε δεν
ήταν τόσο μεγάλη η ανάγκη όσο είναι σήμερα
Σ - Θεωρείς, όμως, γιατί κάπως έτσι ακούστηκε
στην αρχή, ότι μπαίνει εδώ η Αριστερά και αρχίζει να «ψαρεύει» κόσμο;
Κ - Μπορεί κάποιες ομάδες να το βλέπουν έτσι,
καθώς μπορεί μέσα από αυτό να παραχθεί πολιτική υπεραξία. Ό,τι γίνεται, όμως, καλό είναι.

Γιατί η Αριστερά πάρα πολλές φορές –και αυτό
είναι το καλό της – μπορεί από χώρους που
δημιουργούνται καταστάσεις όπως οι συλλογικές κουζίνες, τα ανταλλακτικά παζάρια κλπ. να
τα παίρνει και να τα κάνει χρήσιμα. Το θέμα,
όμως, αν αυτό φαίνεται σαν αριστερά ή σαν
εθελοντισμός κάποιων αριστερών, έχει διαφορά
Σ - Ας έρθουμε στο θέμα της ανάγκης όμως.
Είναι ανάγκη τελικά;
Κ - Είναι ανάγκη. Όχι όμως στα στενά πλαίσια
της τροφής, της παροχής κάποιων υπηρεσιών
και αγαθών. Είναι ανάγκη στα πλαίσια του να
κάνεις τον κόσμο να βγει από το σπίτι, να βγει
από τη μιζέρια του. Η κρίση, το πρώτο πράγμα
που έχει κάνει είναι να κλείσει τον κόσμο μέσα.
Και μέσα στο σπίτι, ο καθένας από μας κάθεται στον καναπέ του, βλέπει τις ειδήσεις και τελικά η μιζέρια κατορθώνει να φτάσει και κάτω
από το ίδιο μας το δέρμα. Μια κίνηση όμως,
ένα δίχτυ αλληλεγγύης, είτε αφορά τρόφιμα,
είτε αφορά ρούχα, είτε πρόκειται για ένα
κοινωνικό ιατρείο, δεν
μπορεί να υποκαταστήσει τις δομές
ενός κράτους. Δεν
θα χαρίσουμε και
άλλους πόρους με
τον
εθελοντισμό
μας
Σ - Εγώ παρόλα
αυτά, θέλω να πω
κάτι άλλο. Το να
μαζέψω εγώ τώρα
10 παντελόνια, 3
σακάκια και λίγα
όσπρια και να τα μοιράσω, δεν με κάνει να
νιώθω ότι βγάζω κάποιον έξω. Αντίθετα, μου
θυμίζει ότι προσφέρω την εύκολη λύση. Είμαι
δηλαδή εδώ, σας προσφέρω ένα χώρο, φέρτε
μου κάνα δυο κιλά πατάτες, όσπρια κλπ, ρούχα που δεν χρειάζεστε, φέρτε τα δηλαδή και
αφήστε τα. Και μετά καλώ και τους άλλους που
χρειάζονται ρούχα, τρόφιμα κλπ, ελάτε εδώ να
τα πάρετε. Αυτό δηλαδή είναι μια πολύ εύκολη
λύση, μια εύκολη διαδικασία, που δεν κοινωνικοποιεί το άτομο, απλά εξυπηρετεί μια λογική
ελεημοσύνης.
Κ - Αυτή είναι και η διαφορά του δικτύου αλληλεγγύης από τη φιλανθρωπία. Το ζήτημα είναι
– κι εκεί θέλει προσοχή- το κατά πόσο αυτό
που κάνεις δημιουργεί μια επικοινωνία με τον
κόσμο. Κατά πόσο δηλαδή αυτός που έρχεται

για να πάρει ένα σακουλάκι φακές θα κάτσει
στο στέκι απ’ όπου μοιράζονται και θα υπάρξει ανταλλαγή κουβέντας, γνώσης κι εμπειρίας.
Και για αυτό καλό θα ήταν οι χώροι αυτοί να
ήταν σε υποδομές των Δήμων, για να αποκτήσει έτσι σχέση με τον Δήμο – υπό την ευρεία
έννοια του όρου- κι ο πολίτης.
Σ - Για να μπορέσει, όμως, να μιλήσει ο άλλος,
να μπει στη διαδικασία της κοινωνικοποίησης,
να θελήσει να ξαναβγεί, όχι για να πάρει τις
φακές ή τις πατάτες, αλλά για να βρει φίλους,
να ανταλλάξει σκέψεις, ιδέες, να μιλήσει για τις
ανάγκες του γενικότερα, δεν νομίζω ότι αρκεί
αυτό το κομμάτι της ανταλλαγής. Χρειάζεται
να υπάρχουν καθημερινά και άλλα πράγματα
μέσα σε αυτό το χώρο Να υπάρχει ένα ουζάκι,
ένα τσιπουράκι, μουσική. Να είναι ο χώρος φτιαγμένος έτσι που να είναι ταυτόχρονα και χύμα
και φιλικός, να εκπέμπει ζεστασιά. Χρειάζεται
μια ολόκληρη κουλτούρα γύρω από
αυτό.

Κ - Πρέπει πρώτα απ’ όλα
να ανεβάσεις τον δείκτη της αξιοπρέπειας σε αυτούς
τους ανθρώπους. Μην ξεχνάμε, όμως, για να
μην είμαστε άδικοι, ότι αυτά τώρα ξεκίνησαν.
Πιστεύω ότι δρώντας μαθαίνεις.
Σ - Αυτό είναι αλήθεια. Υπάρχει, όμως, μια
πολύ μεγάλη εμπειρία στο εξωτερικό.
Κ - Και όχι μόνο στο εξωτερικό. Υπάρχει και η
εμπειρία και οι δράσεις των «παρεξηγημένων»
ΜΚΟ στο κέντρο της Αθήνας, όπως η Κλίμακα
και οι Γιατροί του Κόσμου. Υπάρχουν λοιπόν
οργανώσεις που κάνουν πολύ καιρό αυτό το
πράγμα και όχι ευκαιριακά. Πρέπει λοιπόν να
δημιουργηθούν στέκια. Γι’ αυτό το «δίχτυ» μ’

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

17

Περί Διχτυών, Δικτύων και Αλληλεγγύης
αρέσει καλύτερα σαν λέξη.
Σ - Εδώ θέλω να βάλω κι ένα δεύτερο θέμα.
Υπάρχουν πολύ πιο προωθημένες προτάσεις
για να πραγματωθεί αυτή η ιδέα, όπως για παράδειγμα οι τράπεζες χρόνου. Οι προτάσεις
αυτές, πέραν της λειτουργικής αξίας του πράγματος, μπορεί να έχουν και ιδεολογική αξία. Η
προσφορά δηλαδή μιας ώρας δουλειάς από
πλευράς σου, είτε είναι επιστημονική, είτε είναι
χειρονακτική, έχει αξία «μια ώρα δουλειά».
Το οποίο συμπυκνώνει κατά κάποιο τρόπο την
έννοια του αντικαπιταλισμού.
Κ - Σε αυτή την κατεύθυνση υπάρχει και η έννοια της «επιστροφής κέρδους».
Σ - Δηλαδή;
Κ - Επιχειρήσεις οι οποίες κομμάτι του κέρδους
τους το επιστρέφουν συλλογικά στους καταναλωτές με διάφορους τρόπους. Με λίγα λόγια,
αντιπραγματισμός! Και υπάρχουν διάφορα
ιστορικά παραδείγματα, όπως αυτό της Ικαρίας.

Σ - Για γίνου
πιο σαφής.
Κ - Το κίνημα της
ανταλλαγής έχει παρελθόν και παρόν. Υπάρχουν ακόμα υπηρεσίες
και προϊόντα τα οποία ανταλλάσσονται χωρίς
να μεσολαβεί το χρήμα. Ένα είδος ανταλλακτικής οικονομίας.
Σ - Ας επιστρέψουμε, γιατί με ενδιαφέρει, στη
διαφορά μεταξύ ελεημοσύνης και συμμετοχής.
Κ - Θα σου φέρω το παράδειγμα των νεοναζί
και το περίφημο συσσίτιο το οποίο διοργάνωσαν με καλεσμένα όλα τα κανάλια και το οποίο
ήταν μόνο για έλληνες ή ακόμα-ακόμα νομίζω
μόνο για μέλη.
Σ - Το ότι τα ΜΜΕ προβάλουν τόσο καλά τη

Χρυσή Αυγή δεν είναι καθόλου τυχαίο. Άνοιξε για παράδειγμα κοινωνικό παντοπωλείο η
Χρυσή Αυγή και το έμαθε όλη η Ευρώπη. Ανοίγει η Αριστερά χίλια κοινωνικά παντοπωλεία
–για παράδειγμα- και δεν το μαθαίνει κανένας
Κ - Όπως προβάλλεται η Χρυσή Αυγή, προβάλλεται όμως και η κα Βαρδινογιάννη, οι δράσεις του ΣΚΑΙ κλπ. Η φιλανθρωπία είναι κάτι
που παίζει. Τώρα το πώς θα το διαχωρίσουμε
και το πώς θα βάλουμε τον κόσμο στο παιχνίδι,
αυτό το κομμάτι η Αριστερά έχει το υπόβαθρο
για να το κάνει. Το κατά πόσο θα το πετύχει
έχει να κάνει και με το εάν θα κατορθώσει να
αλλάξει και τον κόσμο.
Σ - Διαφωνώ. Κι εξηγούμαι. Δεν βλέπω την
Αριστερά να το κάνει καλά. Κατά τη γνώμη
μου, μπορούσε να το κάνει καλύτερα. Έχει μια
γλύκα αυτό το κομμάτι που λέγεται αυτό-οργάνωση, ανά δήμο κάνουμε τις κινήσεις μας κλπ.
Έπρεπε, όμως, κατά τη γνώμη μου, να αρχίσει
να υπάρχει και μια κεντρική λειτουργία αυτού
του πράγματος.
Κ - Να επαναλάβω, όμως, ότι
είμαστε στην αρχή.
Ακόμα και η Αριστερά είναι στο επίπεδο
του ανθρωπισμού
μόνο. Δεν βάζει το
πολιτικό
πρόσημο
στη λέξη αλληλεγγύη.
Σ - Αυτό ακριβώς εννοούσα.
Κ - Μια μαθήτρια από
το Βύρωνα σε μια
συνέλευση που έγινε
στους Αμπελοκήπους
έβαλε μια σειρά από
ζητήματα και για την ενισχυτική διδασκαλία
στα σχολεία, πως μετά τις ώρες του μαθήματος μπορούν να διοργανωθούν δραστηριότητες
στα σχολεία κ.ά. Καθηγητές που ενδιαφέρονται
υπάρχουν. Αρκεί να το οργανώσεις, να το επικοινωνήσεις με τον κόσμο, να εξυπηρετήσεις
μια ανάγκη που υπάρχει αυτή τη στιγμή. Και
το πολιτικό αποτέλεσμα, πέραν από το χτύπημα στην παραπαιδεία είναι ότι έχεις στεγασμένο τον κόσμο, εκεί που κάνει μάθημα το πρωί,
κάνει ενισχυτική διδασκαλεία το απόγευμα.
Που κόλλησε, όμως, αυτό; Δεν τους δίνουν το
σχολείο!
Σ - Κι εδώ είναι που θα πρέπει να έρχεται η
«μαγκιά» της Αριστεράς, να το πάρει με τον
τσαμπουκά! Δεν καταλαβαίνω όμως που σκά-

λωσε η ιστορία…
Κ - Ο Δήμος τους είπε ότι κάποια στιγμή το
σχολείο πρέπει να κλείνει.
Σ - Ναι βέβαια, το σχολείο πρέπει να κλείνει,
όχι γιατί δεν υπάρχει φύλαξη ή γιατί θέλουν να
κάνουν οικονομία στο ρεύμα, αλλά γιατί τελικά
ο Δήμαρχος φοβάται τέτοιου είδους κινήσεις.
Αυτή είναι η δική μου γνώμη. Εδώ, όμως, επεισέρχεται ο κοινωνικός και πολιτικός ρόλος της
Αριστεράς, για να παραφράσω αυτό που είπα
νωρίτερα. Εκεί πρέπει να πιέσει.
Κ - Αυτά είναι τα βήματα τα οποία θα τα κάνει
η Αριστερά αργότερα. Χρειάζεται να χρόνος
να χωνευτούν κάποια πράγματα. Σκέψου που
ήμασταν, που βρισκόμαστε και που θέλουμε
να πάμε. Κι αυτό το εγχείρημα θέλει και τη δική
μου προσπάθεια και τη δική σου, τόσο πολύ
που κι εμείς κάπου δυσκολευόμαστε. Μπορεί
κάποιος πολύ εύκολα να κάνει κριτική σε κάθε
τι αλλά στην πράξη κι εμείς οι ίδιοι έχουμε τις
αδυναμίες μας.
Σ - Αν εγώ λέω κάτι σωστό, αλλά δεν το κάνω
σωστά, λίγη σημασία έχει Κώστα. Δεν θέλω να
μου απαγορεύει κανείς να κάνω κριτική επειδή
δεν το κάνω κι εγώ. Αν έχω μια καλή ιδέα ή η
κριτική που κάνω μπορεί να βοηθήσει, ας μην
απορριφθεί επειδή εγώ δεν συμμετέχω ενεργά.
Κ - Επαναλαμβάνω ότι είμαστε στην αρχή ενός
φαινομένου και πρέπει να το παρακολουθήσουμε, να το στηρίξουμε, για να πάρει το δρόμο
που θέλουμε, για να μην μείνει ένα επικοινωνιακό τέχνασμα ή πυροτέχνημα, όπως έχουμε δει
πολλά κατά καιρούς.
Σ - Για να κάνουμε μια σύνοψη κλείνοντας τη
συζήτηση, είπαμε τίποτα τελικά;
Κ - Δεν ξέρω αν είπαμε κάτι, τις αγωνίες μας εκφράζουμε. Το αν θα βγει κάτι απ΄όλα αυτά, θα
κριθεί εκεί έξω, στα στέκια που θα δημιουργηθούν, στον κόσμο που θα συμμετάσχει. Μέσα
μας πάντως βάλαμε κάποια λιθαράκια

Αρ. Φύλλου 19

18

Παρουσίαση: Πρωτοβουλίες
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΥΡΩΝΑ
Μια προσπάθεια αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης που πρέπει να αναπτυχθεί περαιτέρω!
σονται στην Λαμπηδόνα έχουν
πρωτοφανή απήχηση στον λαό
του Βύρωνα και στηρίζονται και
χαρακτηρίζονται από εξαιρετικά μαζική συμμετοχή από τους
κατοίκους. Τέλος, το εγχείρημα
είναι ευρύτερα γνωστό σε όλη
την Αθήνα.
Δυστυχώς ο Δήμος Βύρωνα αντί
να στηρίξει τέτοιες προσπάθειες, και να ανοίξει στους κατοίκους και τα άλλα αναψυκτήρια
που ρημάζουν (Ανάληψη, Άστρα
κλπ) πήρε την απόφαση να ιδιωτικοποιήσει τη Λαμπηδόνα και
άλλα 2 αναψυκτήρια (Ανάληψη,
παιδική χαρά στο τέρμα του 11).
Το επιχείρημα που χρησιμοποιεί ο Δήμος είναι πως χρειάζεται
να μαζέψει χρήματα. Εφόσον
χρειάζεται χρήματα ο Δήμος,
να εισπράξει αυτά που του
χρωστά το κράτος και ιδιωτικές

Το Κοινωνικό και Πολιτιστικό Κέντρο Βύρωνα
στεγάζεται και δραστηριοποιείται στον ανοιχτό
δημόσιο χώρο της Λαμπηδόνας (Άλσος Αγ. Τριάδας) τους τελευταίους 10 μήνες. Σκοπός μας
είναι η ανάπτυξη δομών αλληλεγγύης σε τοπικό
επίπεδο, έτσι ώστε να προαχθεί η λαϊκή αυτοοργάνωση και να βοηθηθεί ο λαός του Βύρωνα μέσα
στην δύσκολη εποχή που διανύουμε. Το Κοινωνικό και Πολιτιστικό Κέντρο λειτουργεί στη βάση
του εθελοντισμού και της αλληλεγγύης και όλες οι
δημιουργικές δραστηριότητες και εκδηλώσεις που
αναπτύσσει είναι δωρεάν και ελεύθερα προσβάσιμες από κάθε πολίτη και κάτοικο.
Κατά την διάρκεια αυτών των μηνών έχει πραγματοποιηθεί στην Λαμπηδόνα από το Κοινωνικό και Πολιτιστικό Κέντρο όπως επίσης και από
φορείς και κοινωνικές ομάδες του Βύρωνα, πλειάδα δράσεων και δραστηριοτήτων κάθε είδους.
Έχουν πραγματοποιηθεί συναυλίες, μαθήματα
ενισχυτικής διδασκαλίας, συζητήσεις κοινωνικού περιεχομένου, σεμινάρια, προβολές ταινιών,
κοινωνικά συσσίτια, μαθήματα ζωγραφικής, μαθήματα δημιουργικής γραφής και δημιουργικές
εκδηλώσεις παιδικής απασχόλησης. Επιπλέον ο
χώρος χρησιμοποιείται για εκδηλώσεις από συλλόγους, φορείς και τοπικές παρατάξεις. Επίσης

τους τελευταίους μήνες η Λαμπηδόνα λειτουργεί
σε τακτική βάση σαν λαϊκό αυτοδιαχειριζόμενο
καφενείο (οι δραστηριότητες μας είναι ευρέως
γνωστές στον Βύρωνα και έχουν καταγραφεί σε
διάφορες ανακοινώσεις μας καθώς και σε ρεπορτάζ και ανακοινώσεις από πολλά μέσα μαζικής
ενημέρωσης). Οι δραστηριότητες που αναπτύσ-

επιχειρήσεις της γειτονιάς που μάλλον ανέρχονται
σε πολύ μεγάλα χρηματικά ποσά και να σταματήσει να χτυπά την ανεξάρτητη δράση των δημοτών
που με αυταπάρνηση παράγουν κοινωνικό έργο
την δύσκολη περίοδο που διανύουμε.
Είμαστε αντίθετοι σε οποιαδήποτε προσπάθεια

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

19
17

Αλληλεγγύης Βύρωνα
ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΒΥΡΩΝΑ
Φροντίζοντας ο ένας τον άλλο στεκόμαστε όλοι μαζί όρθιοι!
ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης του
χώρου της Λαμπηδόνας καθώς και όλων των δημόσιων χώρων του Βύρωνα. Θέλουμε η Λαμπηδόνα να κρατήσει τον ανοιχτό, δημόσιο, κοινωνικό
χαρακτήρα της, να παραμείνει χώρος συνάντησης, επικοινωνίας, κοινωνικής αλληλεγγύης και
πολιτισμού, με ελεύθερη πρόσβαση σε όλους
τους πολίτες και τους κατοίκους του Βύρωνα.
Διεκδικούμε το αυτονόητο: Καλούμε τον Δήμο να
σταματήσει οποιοδήποτε σχέδιο ιδιωτικοποίησης
των ελεύθερων δημόσιων χώρων του Βύρωνα!
Καλούμε τον Δήμο Βύρωνα να στηρίξει της δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης και να χρησιμοποιήσει τα αναψυκτήρια του Δήμου για την κάλυψη
των κοινωνικών αναγκών όλων μας (κοινωνικό
Ιατρείο, κοινωνικό παντοπωλείο, συσσίτια κλπ)
με την ενεργό συμμετοχή των κατοίκων.
Στη σημερινή πραγματικότητα που συνθλίβει τις
ζωές μας κοινωνικά, οικονομικά και πολιτισμικά,
η ανάκτηση και υπεράσπιση των δημόσιων χώρων είναι ζωτικής σημασίας για την κοινωνία, για
να μπορέσει να αντισταθεί στην επελαύνουσα
βαρβαρότητα! Με όλες μας τις δυνάμεις θα αγωνιστούμε για αυτό.
Απάντηση: Για τη φετινή χρονιά προγραμματίζουμε την άμεση επαναλειτουργία της ομάδας
ενισχυτικής διδασκαλίας, με στόχο τη δωρεάν
διδασκαλία μαθημάτων σε μαθητές Γυμνασίου
και Λυκείου, ανεξαρτήτως εθνικότητας. Θεωρούμε
την πρωτοβουλία αυτή, ως μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες του Κοινωνικού Πολιτιστικού
Κέντρου. Παράλληλα βέβαια, θα συμβάλλουμε και
στην ανάπτυξη άλλων μορφών κοινωνικής/λαϊκής
αλληλεγγύης (επισιτισμός, χαράτσια κλπ).
Θα συνεχίσουμε τα μαθήματα ξένων γλωσσών,
τον κύκλο ανοικτών μαθημάτων για την «Ιστορία
και τη Φιλοσοφία της Επιστήμης» με διδασκαλία πανεπιστημιακών καθηγητών, το κοινωνικό
καφενείο που δεν έχει εμπορικό – κερδοσκοπικό
χαρακτήρα. Γι’ αυτό δεν λειτουργεί με προκαθορισμένες τιμές αλλά με συμβολικό αντίτιμο, που διατίθεται για τα έξοδα του χώρου, από όποιον θέλει
και μπορεί να το διαθέσει, την ομάδα οργάνωσης
παιδαγωγικής και νεανικής απασχόλησης σε συνεργασία με δασκάλους από τα σχολεία της γειτονιάς μας, τα μαθήματα ζωγραφικής για ενήλικες,
δημιουργικής γραφής, τη δανειστική βιβλιοθήκη.

Τηλέφωνο : 6984 146037
URL:http://politistikokentrovirona.blogspot.
com
email:koinonikokentrovirona@gmail.com

Μια ιδέα που γεννήθηκε από μια χούφτα Βυρωνιώτες στις αρχές του Αυγούστου -εξαιτίας των κλιμακούμενων και αφόρητα πιεστικών αναγκών της
ζωής στη μνημονιακή Ελλάδα- εξελίχτηκε γοργά
σε ένα μόνιμο Δίκτυο Αλληλεγγύης στο Βύρωνα,
που στηρίζεται από δεκάδες εθελοντικές προσφορές, στηρίζοντας κι αυτό με τη σειρά του σε
σταθερή βάση το οικογενειακό τραπέζι δεκάδων
βυρωνιώτικων οικογενειών με ελαιόλαδο, όσπρια,
ζυμαρικά, ζάχαρη, γάλα εβαπορέ κ.ά.
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2012. Όταν πάρθηκε δειλά-δειλά κι
«εκ των ενόντων» η πρωτοβουλία να μαζευτούν
τρόφιμα στη «Στάση Βύρωνα» προκειμένου να
δοθούν σε ανθρώπους της γειτονιάς που ίσως
τα είχαν ανάγκη, η Χρυσοστόμου Σμύρνης έλιωνε μέσα στον αυγουστιάτικο καύσωνα. Κάποιοι από τους εναπομείναντες στην όχι και τόσο
έρημη, εδώ που τα λέμε, πόλη πήραν τη μεγάλη
απόφαση να τελειώνουν με τα πολλά περί αλληλεγγύης λόγια και να περάσουν στην έμπρακτη
προσφορά. Κανείς όμως δε φανταζόταν τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Γνωρίζαμε βέβαια ότι ο
Βύρωνας στενάζει μαζί με όλες τις γειτονιές της
χώρας –εξαιρουμένης ίσως της Εκάλης- κάτω από
τα αλλεπάλληλα ανάλγητα μέτρα των κυβερνήσεων και της τρόικα, ότι «γενικά» πλήττονται οι
συνταξιούχοι, ότι «γενικά» φυτοζωεί η νεολαία,
ότι «γενικά» η ανεργία ισοπεδώνει νοικοκυριά και
ζωές. Ότι «γενικά» υπάρχει πρόβλημα. Δεν είχαμε
όμως υποψιαστεί ότι ο κόσμος που βιώνει –ίσως
για πρώτη φορά στη ζωή του– την παραλυτική αί-

σθηση της φτώχειας, είναι ο διπλανός μας: ο φίλος μας στο καφενείο, η μάνα του συμμαθητή του
μικρού, ο σύντροφός μας στους αγώνες κατά των
θλιβερών συνεπειών των μνημονίων. Κι απλώς
δε το ξέρουμε. Από τις πρώτες κιόλας μέρες του
αλληλέγγυου εγχειρήματος φάνηκε το μέγεθος
του αληθινού προβλήματος στη γειτονιά και πριν
καλά καλά τελειώσει «ο μήνας που δεν έχει ειδήσεις», οι άνθρωποι που έτρεξαν σε πρώτη φάση
την πρωτοβουλία είχαν στα χέρια τους μια λίστα
εγγεγραμμένων νοικοκυριών με άμεση ανάγκη σε
τρόφιμα, που άγγιζε το νούμερο 30. Αυτό κι αν
ήταν είδηση, για μια μεσοαστική γειτονιά, που
γενικά δε θεωρείται κι απ’ τις φτωχότερες. Ήταν
προφανές από τη μία ότι η έμπρακτη αλληλεγγύη
στον τομέα του επισιτισμού έπρεπε να συνεχιστεί
και εξίσου ολοφάνερο, από την άλλη, ότι η πρωτοβουλία των λιγοστών ανθρώπων έπρεπε να διευρυνθεί με κάθε τρόπο, να έρθει σε επαφή με όσο
γίνεται περισσότερους ανθρώπους και χώρους,
να πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά. Έτσι ή κάπως
έτσι, η εμπειρία της πράξης γέννησε την ανάγκη
για ένα Δίκτυο Αλληλεγγύης στο Βύρωνα.
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012. Ένα ωραίο, φθινοπωρινό απόγευμα, στον αυτοδιαχειριζόμενο δημοτικό
χώρο της «Λαμπηδόνας» το Δίκτυο Αλληλεγγύης
Βύρωνα πραγματοποιεί την πρώτη ανοιχτή του
Συνέλευση, που ταυτόχρονα είναι και η ιδρυτική
του. Σε μια ανοιχτή κουβέντα, στην οποία συμμετείχαν περίπου 90 κάτοικοι της γειτονιάς, πολλοί
απ’ αυτούς άνθρωποι ήδη δραστήριοι και ενεργο-

Αρ. Φύλλου 19

20

Παρουσίαση: Πρωτοβουλίες

τελειώνουν γρήγορα, οπότε κάθε προσφορά είναι πολύτιμη. Το Δίκτυο μαζεύει επίσης ρούχα,
βιβλία και παιχνίδια, που σκοπεύει να διαθέτει
τακτικά σε χαριστικά/ανταλλακτικά παζάρια (το
πρώτο έγινε ήδη το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου
στη «Λαμπηδόνα»). Είναι κάτι παραπάνω από
ολοφάνερο πως όσοι περισσότεροι ενταχθούμε,
τόσο πιο αποτελεσματικοί θα είμαστε. Οργανώνοντας την αλληλεγγύη στη γειτονιά μας, βρίσκουμε τρόπους να στηρίξουμε τους συμπολίτες
μας που ΤΩΡΑ (και όχι αύριο) δυσκολεύονται να
καλύψουν τις βιοτικές ανάγκες τους. Είναι πιο
επείγον από ποτέ, σήμερα που όλες οι δημοτικές
κοινωνικές δομές καταρρέουν, που η απελπισία
διαχέεται και ο κοινωνικός κανιβαλισμός καραδοκεί να μην αφήσουμε τη γειτονιά μας να καταρρεύσει. Να δώσουμε ο ένας το χέρι στον άλλο,
γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να σταθούμε όλοι
μαζί όρθιοι!

ποιημένοι σε χώρους αντίστασης κι αλληλεγγύης,
ακούστηκαν πολλές ελπιδοφόρες ιδέες, κατατέθηκε η πολύτιμη εμπειρία που είχε αποκτηθεί από
την πρωτοβουλία για συλλογή και προσφορά
τροφίμων, εκφράστηκαν ενδιαφέρουσες απόψεις
και ορίστηκαν οι βασικές αρχές του Δικτύου Αλληλεγγύης Βύρωνα, που συνοψίζονται στα εξής:
1.
Το Δίκτυο παρέχει βοήθεια σε όποιον και
όποια έχει ανάγκη χωρίς αποκλεισμούς και ανεξάρτητα από εθνικότητα.
2.
Το Δίκτυο εφαρμόζει την έμπρακτη αλληλεγγύη ως μέσο ενεργοποίησης των πολιτών και
όχι ως «ελεημοσύνη» που οδηγεί στην αδράνεια
παροτρύνοντας τα μέλη του να αυτενεργήσουν
–μέλη του Δικτύου θεωρούνται όλοι όσοι συμμε-

τέχουν σ’ αυτό είτε προσφέρουν βοήθεια είτε τη
δέχονται.
3.
Το Δίκτυο έχει ως όργανο λήψης αποφάσεων τη συνέλευση των ίδιων των ανθρώπων που
συμμετέχουν σ’ αυτό και σηκώνουν το βάρος των
πρακτικών αναγκών του.
ΣΗΜΕΡΑ. Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι
γραμμές, δεκάδες νοικοκυριά έχουν μπει στη λίστα για τρόφιμα –τόσο που δεν έχει πλέον νόημα
η αναφορά αριθμών, καθώς υπάρχει περίπτωση
σε μία μέρα να εγγραφούν 10 νέα μέλη. Θα πρέπει
να σημειωθεί ότι ανταπόκριση των πολιτών στην
έκκληση για προσφορά τροφίμων μακράς διάρκειας είναι εξαιρετικά θερμή, παρά του ότι όλοι
μας λίγο πολύ ζοριζόμαστε. Όμως τα αποθέματα

Πώς μπορείτε να συμβάλλετε
Η συγκέντρωση τροφίμων, καθώς και η
συλλογή ρούχων-βιβλίων-παιχνιδιών γίνεται προσωρινά στο χώρο της «Στάση
Βύρωνα», που ευγενικά έχει παραχωρηθεί στο Δίκτυο, γι’ αυτό το λόγο: Χρυσοστόμου Σμύρνης 143 - 151, τηλ. 210
7613239, Δευτέρα-Παρασκευή: 10:00
π.μ.-12:00 μ. και 19:00-21:00, Σάββατο:
10:00 π.μ.-12:00 μ.).
Στον ίδιο χώρο γίνεται και η εβδομαδιαία
συντονιστική συνέλευση (Κάθε Δευτέρα
στις 8.00 μ.μ.).
Οι Γενικές Συνελεύσεις πραγματοποιούνται στη «Λαμπηδόνα» και η ενημέρωση
γίνεται με αφίσες μια βδομάδα πριν τη διεξαγωγή τους.

URL: http://vironassolidarity.wordpress.com

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

21
17

Αλληλεγγύης Βύρωνα
ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΒΥΡΩΝΑ
Από την καταγγελία στις θετικές δράσεις προς όφελος της τοπικής κοινωνίας

Οι «Πολίτες του Βύρωνα» είναι μια πρωτοβουλία πολιτών που δημιουργήθηκε από Βυρωνιώτες με σκοπό τη θετική παρέμβαση σε προβλήματα που δημιουργούνται από την αντικοινωνική
– αντιλαϊκή πολιτική των τελευταίων δύο ετών και
στόχο την αξιοπρεπή διαβίωση στην εποχή της
κρίσης.

Την στιγμή που με την βάρβαρη πολιτική που ασκούν μνημονιακές κυβερνήσεις, Τρόικα
και Τράπεζες, μειώνονται μισθοί, συντάξεις, επιδόματα, την στιγμή που μειώνονται τα ατομικά και
οικογενειακά εισοδήματα και αυξάνονται οι φόροι
και τα χαράτσια, την στιγμή που εξαπλώνεται η
ανεργία η φτώχια, η ανέχεια και χιλιάδες άνθρωποι κοιμούνται στους δρόμους οι «Πολίτες του
Βύρωνα» αποφασίσαμε να μην μένουμε αδρανείς. Απέναντι στην αντιδραστική πολιτική που
οδηγεί σε εργασιακό μεσαίωνα και καταστρέφει
κάθε κρατική κοινωνική υποδομή χρειάζεται δράση, θετικές πρωτοβουλίες, όχι μόνο καταγγελία.

Οι πρώτη εμφάνιση των Πολιτών γίνεται
πέρσι το καλοκαίρι με αφορμή τα προβλήματα
(έλλειψη επαρκούς ιατρικού προσωπικού) που
δημιουργούνται στο Κέντρο Υγείας Βύρωνα εξαιτίας των περικοπών στον τομέα της υγείας. Αφυπνίζοντας τους συμπολίτες μας σε συγκέντρωση
διαμαρτυρίας και με την συμμετοχή και άλλων
φορέων της πόλης, με την συλλογή υπογραφών
και την παρέμβαση σε αρμόδιους φορείς φάνηκε να υπάρχει κάποιο αποτέλεσμα. Έστω και με
προβλήματα το Κ.Υ. λειτούργησε μέχρι πριν λίγες μέρες όπου και πάλι ελλείψει προσωπικού
απειλείται με λουκέτο. Σε πρόσφατη ανακοίνωσή
μας βγάζουμε και πάλι μπροστά το πρόβλημα της
λειτουργίας του ΚΥ και καλούμε βουλευτές, τον
Υπουργό και τον δήμαρχο να πάρουν θέση.

Από τον περασμένο Μάρτιο αναλάβαμε
πρωτοβουλία να πουληθούν αγροτικά προϊόντα
στη πόλη μας χωρίς μεσάζοντες. Πρόκειται για
μια κίνηση συμβολική η οποία επαναλήφτηκε
τρεις φορές, με διάφορα προϊόντα, με στόχο να
δημιουργηθεί ρωγμή στα καρτέλ, την αισχροκέρ-

δεια, τους μεσάζοντες, ώστε να εξαναγκαστούν να
ρίξουν τις τιμές. Η σκέψη ήταν το αυτονόητο. Αφού
μειώνουν τα μεροκάματα και τις συντάξεις, να μειώσουν και τις τιμές στα προϊόντα τους.

Η κίνηση μας αυτή επιδιώκει να αναδείξει
μια άλλη κοινωνική και συνεταιριστική οικονομική
σχέση μεταξύ των παραγωγών και των πολιτών.
Δεν θέλει να υποκαταστήσει τους έμπορους στην
πόλη. Στηρίζουμε την αγορά της πόλης, ψωνίζουμε από αυτή και αυτοί, όμως, πρέπει να στηρίξουν
την τοπική κοινωνία με προσιτές τιμές. Στις τρεις
συναντήσεις που προηγήθηκαν, πουλήθηκαν απ’
ευθείας από τους παραγωγούς σε συμπολίτες
μας ποιοτικά προϊόντα: λάδι, όσπρια, αλεύρι,
μέλι, ζυμαρικά, σε τιμές ιδιαίτερα προσιτές και
με μεγάλη επιτυχία. Περισσότερες από χίλιες διακόσιες παραγγελίες προϊόντων ικανοποιήθηκαν
και τουλάχιστο επτακόσιες οικογένειες προτίμησαν να καλύψουν τις ανάγκες τους μέσω αυτής
της πρωτοβουλίας. Ήδη έχει προγραμματιστεί για
τις 13 Οκτωβρίου η τέταρτη συνάντηση παραγωγών – πολιτών με διάφορα προϊόντα. Ανάλογες
πρωτοβουλίες πραγματοποιούνται και σε άλλους
δήμους της Αττικής και της χώρας με ιδιαίτερη επιτυχία.

Ως «Πολίτες του Βύρωνα» παρακολουθούμε από κοντά τα συμβαίνοντα στη πόλη μας.
Δεν είμαστε δημοτική πολιτική παράταξη όμως δε
μπορούμε να μένουμε αμέτοχοι και απαθείς όταν
διαπιστώνουμε τις συνέπειες των μνημονιακών
πολιτικών στη καθημερινότητα της πόλης, σε
συνδυασμό με την πιστή εφαρμογή τους από τη
δημοτική αρχή. Τον περασμένο Απρίλιο κάναμε
παρέμβαση για το πρόβλημα καθαριότητας της
πόλης, το οποίο δημιουργήθηκε από την απόφαση της δημοτικής αρχής να μην καθαρίζεται η
πόλη τα σαββατοκύριακα, αδιαφορώντας για τις
επιπτώσεις στην υγεία των πολιτών. Με ανακοίνωσή μας καλέσαμε αφενός τους δημότες να στείλουν e-mails στην ηλεκτρονική σελίδα του δήμου
εκφράζοντας τη διαμαρτυρία τους και αφετέρου τη
δημοτική αρχή να πληρώνει τους εργαζομένους
στην καθαριότητα στην ώρα τους, όπως οφείλει,

αφού οι δημότες πληρώνουν δημοτικά τέλη για να
είναι η πόλη καθαρή. Συστρατευτήκαμε, επίσης,
με ανακοίνωση και τη συμμετοχή μας, στον αγώνα που έκαναν οι γονείς των μαθητών του Πνευματικού Κέντρου για να πληρωθούν οι δάσκαλοι των
παιδιών τους αφού η δημοτική αρχή και η διοίκηση του πνευματικού κέντρου τους είχε απλήρωτους για περισσότερο από ενάμιση χρόνο, παρά
το γεγονός ότι οι ίδιοι πλήρωναν κανονικά τις συνδρομές τους.

Με ανοιχτή επιστολή μας προς το δημοτικό συμβούλιο καλέσαμε τη δημοτική αρχή να
πάρει συγκεκριμένα μέτρα για να αποτρέψει τη
διακοπή ηλεκτροδότησης για όλους αυτούς που
δεν πλήρωσαν το αβάσταχτο χαράτσι και συμμετείχαμε στις προσπάθειες της επιτροπής που συγκροτήθηκε στη πόλη μας για την κατάργησή του.

Στη πόλη μας διαπιστώνουμε καθημερινά ότι οι κοινωνικές υποδομές διαλύονται. Αυτό
δεν οφείλεται μόνο στην ασκούμενη βίαιη πολιτική
μέτρων λιτότητας αλλά και στην ανεπάρκεια, την
ανυπαρξία, πολλές φορές και στην κακοδιαχείριση και κακοδιοίκηση της δημοτικής αρχής. Συγκροτούνται διάφορες ομάδες αλληλεγγύης για να
καλύψουν με κάθε τρόπο τις συνέπειες αυτών των
πολιτικών στη ζωή των συμπολιτών μας. Τις παρακολουθούμε όλες με ενδιαφέρον και σε καμιά
περίπτωση δε λειτουργούμε ανταγωνιστικά προς
αυτές. Αντιθέτως χαιρετίζουμε την παρουσία τους
και τις δραστηριότητες τους αφού πιστεύουμε
ότι η ανεξάρτητη ανάπτυξη πρωτοβουλιών αλληλεγγύης αποτελεί κεντρικό στοιχείο για να μείνει
σήμερα η κοινωνία όρθια. Αυτό όμως δε σημαίνει
ότι εγκαταλείπουμε τον αγώνα για την συνολική
ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής κυβέρνησης,
τρόικας και των υποστηρικτών τους που είναι και
οι φυσικοί αυτουργοί της διάλυσης της κοινωνίας.
Η άμεση απομάκρυνση όλων αυτών είναι η λύση
για να συνεχίσουμε να ζούμε εμείς και να έχουν
αύριο τα παιδιά μας.

Καλούμε τους πολίτες να στηρίξουν την προσπάθειά μας προς όφελος
όλων μας.

Το blog μας :
http:\\politestouvirona.blogspot.com
e-mail : politestouvirona@gmail.com

Αρ. Φύλλου 19

22

Παρουσίαση: Πρωτοβουλίες Αλληλεγγύης Βύρωνα
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΒΥΡΩΝΑ
Ένας για όλους και όλοι για έναν
Μαζεύουμε φάρμακα και υγειονομικό
υλικό για τους άνεργους, τους άπορους και τους επαγγελματίες, που
έμειναν χωρίς ιατρική και φαρμακευτική περίθαλψη!

Η οικονομική κρίση και η ανεργία έχουν
δημιουργήσει δραματικές καταστάσεις σε χιλιάδες συμπολίτες μας. Εκτός από τα τρομακτικά
φαινόμενα υποσιτισμού και πείνας, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, εξ αιτίας της μακροχρόνιας
ΑΝΕΡΓΙΑΣ, ΕΧΑΣΑΝ κάθε προστασία από τα
ασφαλιστικά τους ταμεία και δεν έχουν ΚΑΜΙΑ
κάλυψη σε γιατρούς και φάρμακα. Πρόκειται για
μια κατάσταση που χτυπάει πριν από όλα τους
Άνεργους ,τους Άπορους και τους επαγγελματίες,
που έκλεισαν τις δουλειές τους. H στέρηση των
υπηρεσιών υγείας, σε πολλές περιπτώσεις, καταλήγει στο θάνατο .Δραματική είναι επίσης η κατάσταση των παιδιών, που οι γονείς τους είναι άνεργοι ή παιδιών με ένα μόνο ανασφάλιστο γονέα.
Όπως καλά γνωρίζετε, αυξάνονται τα φαινόμενα
των ψυχολογικών διαταραχών, οι αυτοκτονίες, η
καταφυγή στα ναρκωτικά, το αλκοόλ, ενώ το λεγόμενο ΕΣΥ βρίσκεται σε διαδικασία ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ.

Η ΑΜΕΣΗ ίδρυση ενός ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟΥ- ΦΑΡΜΑΚΕΙΟΥ, που θα στηρίζεται στην
εθελοντική βοήθεια, γιατρών, φαρμακείων , νοσηλευτών και άλλων συμπολιτών μας και το οποίο θα
εξασφαλίσει την υποστήριξη των Δήμων , άλλων
φορέων και οργανώσεων, προβάλλει όχι μόνο ως
μια ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ, αλλά και ως

ΑΜΕΣΟ ΚΑΘΗΚΟΝ όλης της δημοκρατικής κοινότητας στο Βύρωνα. Το έργο αυτό έχει ήδη αρχίσει να οργανώνεται. Το κοινωνικό ιατρείο , θα
καλύπτει μια ευρύτερη περιοχή όπως λχ Βύρωνα,
Υμηττού, Καισαριανής, Ιλισίων Γουδιού, Ζωγράφου, Χολαργού, Παπάγου, αλλά και
κάθε πολίτη
που θα ζητήσει
την
βοήθεια του
ανεξάρτητα
από τόπο κατοικίας
Σας καλούμε
να στηρίξετε
και να πλαισιώσετε την
επιτροπή της
Πρωτοβουλίας για την
ίδρυση ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ
ΙΑΤΡΕΙΟΥ
ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟΥ με κέντρο τον Βύρωνα. Χρειαζόμαστε
την μαζικότητα, τη δημοκρατική συλλογικότητα,
την παρουσία, την συμμετοχή όλων. Έχουμε εμπιστοσύνη στις παραδόσεις του λαού μας . Όλοι
μπορούμε να δώσουμε αυτό που μας επιτρέπουν
οι συνθήκες και κυρίως η φλόγα του αγώνα για
μια άλλη κοινωνία συναδέλφωσης και δικαιοσύνης.
Ζητάμε:
1. Να δοθεί από τη κυβέρνηση σε όλους τους άνεργους και άπορους πολίτες
το δικαίωμα στην ιατρική,
νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη.
2. Πλήρης λειτουργία του
ΚΕΝΤΡΟΥ ΥΓΕΙΑΣ ΒΥΡΩΝΑ.
3. Καταγραφή από την ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΒΥΡΩΝΑ
όλων των άπορων οικογενειών του Δήμου.
4. Καταγραφή όλων των
μονογονεϊκών οικογενειών
5. Καταγραφή από τούς
Δήμους των περιστατικών

παιδιών που υποσιτίζονται ή αντιμετωπίζουν
άλλα σοβαρά συγγενή προβλήματα!
Καλούμε όλους τους πολίτες του Βύρωνα να στηρίξουνε την προσπάθεια της ίδρυσης του Κοινωνικού Ιατρείου και Φαρμακείου και να βοηθήσουν
στην λειτουργία του με όποιο τρόπο θα μπορούσε
ο καθένας.
Τα φάρμακα μπορείτε να τα δίνετε :
Στην έδρα του Κοινωνικού Φαρμακείου
Στην ειδική ομάδα εθελοντών του Κοινωνικού
Φαρμακείου: Αναστασία 6948-175441, Βασίλης
6975-902702, Δημήτρης 6977-747431, Ζωή 6978620332, Ρένα 6977-482324, Σταμάτης 6984026656, Χρύσα 6947-834279 καθημερινές από
ώρα 5.30 έως 7.30 μ.μ και egmont1937@gmail.
com. Ειδοποιήστε μας και ερχόμαστε να πάρουμε
τα φάρμακα όπου μας υποδείξετε.
Στο Φαρμακείο της γειτονιάς σας ή σε κινήσεις
και οργανώσεις, που στηρίζουν την προσπάθεια,
αφού προηγούμενα μας ειδοποιήσετε σχετικά.
Το Κοινωνικό Φαρμακείο δεν αφορά μόνο το Βύρωνα, αλλά καλύπτει τις ανάγκες των ανασφάλιστων συμπολιτών μας σε όλες τις όμορες περιοχές και τους δήμους όπως λ.χ: Παγκράτι, Βύρωνα,
Υμηττού, Δάφνης, Ν. Σμύρνης, Καισαριανής, Ζωγράφου, Χολαργού κ.α, κάθε ανασφάλιστο πολίτη
ανεξάρτητα από τον τόπο κατοικίας του.

Έναρξη λειτουργίας: 30 Οκτώβρη 2012
Δευτέρα-Παρασκευή 10.00–13.00
Τετάρτη-Παρασκευή 17.00–18.30
Έδρα Κοινωνικού Φαρμακείου:
Ελλησπόντου 12, Βύρωνας (απέναντι από
το υποθηκοφυλάκιο)
Τηλ. 210- 7628209, 6977 – 747431
email: egmont1937@gmail.com

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

23
17

Σχετικά με την 1η Πανελλήνια Συνάντηση
Ενώσεων Πολιτών στην Κατερίνη

Αλληλεγγύη ή παραδοχή
της καθ’ έξιν μοναχικότητας μας...

Η Εθελοντική Ομάδα Δράσης Νομού Πιερίας μετά τις επιτυχημένες μαζικές παραγγελίες αγροτικών προϊόντων (η έναρξη έγινε με τη γνωστή πατάτα Κ. Νευροκοπίου από
τον περασμένο Φεβρουάριο 2012 και συνεχίστηκε με αμείωτο ενδιαφέρον με τις παραγγελίες που ακολούθησαν), στα πλαίσια της δράσης ΧΩΡΙΣ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ.
Με τη δημοσιότητα που δημιουργήθηκε, «έδωσε τα φώτα» και σε άλλες γειτονικές αρχικά πόλεις όπου ενώσεις πολιτών εμπνεύστηκαν και στη διάρκεια της χρονιάς ξεκίνησαν
μαζικές παραγγελίες προϊόντων, για να πέσουν οι τιμές και να γεφυρωθεί όσο γίνεται το
χάσμα μεταξύ παραγωγού και καταναλωτή. Η συνταγή πέτυχε και οι τοπικές κοινωνίες
δέθηκαν περισσότερο και οργανώθηκαν, μόνες τους και αλληλέγγυες μεταξύ τους –
τον καιρό της οικονομικής κρίσης - ώστε να χτυπηθούν σε κάθε περίπτωση οι μεσάζοντες.

Από τον Αύγουστο ξεκίνησαν οι προσπάθειες για τη νέα πρωτοβουλία της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν.Πιερίας, το κάλεσμα για την πραγματοποίηση της 1ης Πανελλήνιας Συνάντησης όλων των πρωτοβουλιών πολιτών, για το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2012
ώστε να συνεχίσει αυτό που είχε ξεκινήσει μήνες πριν σε όλη την Ελλάδα, τη διάθεση
δηλαδή αγροτικών προϊόντων απευθείας από τους παραγωγούς, προς ανακούφιση των
νοικοκυριών και υποστήριξη της αγροτικής οικονομίας.
Η πρόσκληση απευθύνθηκε επίσης σε όλους τους παραγωγούς που επιθυμούν να συνεργαστούν με πρωτοβουλίες πολιτών και να διαθέσουν τα προϊόντα τους απευθείας στους
καταναλωτές.

Όλα έγιναν κυρίως ηλεκτρονικά αφού είναι ο νέος τρόπος άμεσης και γρήγορης
επικοινωνίας και οι συμμετέχοντες είναι ήδη εξοικειωμένοι
Στα πλαίσια του προγράμματος πραγματοποιήθηκαν συζητήσεις για τον τρόπο με τον
οποίο γίνεται η διανομή προϊόντων χωρίς μεσάζοντες, ανταλλάχθηκαν διάφορες απόψεις
και προτάθηκε η δημιουργία μνημονίου συνεργασίας και αλληλεγγύης μεταξύ των εθελοντικών ομάδων και των παραγωγών. (http://www.otoposmou.gr/)
Συμφωνήθηκε να υπάρχει συνεχής επικοινωνία μεταξύ των ομάδων, ώστε να
επιτυγχάνεται ανταλλαγή απόψεων και πληροφοριών τόσο για τα προϊόντα που διατίθενται όσο και για τους παραγωγούς που δεν τηρούν τις συμφωνίες.

Με πρωτοβουλία επίσης της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν.Πιερίας συμφωνήθηκε να διατεθεί σύντομα αλεύρι σε ειδική συσκευασία, το οποίο θα φέρει την ονομασία
«Χωρίς μεσάζοντες» http://www.ecss2006.com/TOPOS/2012083107.jpg
Συμμετοχές
1. Αγροτικό Παντοπωλείο Καλαμαριάς, 2. Ανεξάρτητη Πρωτοβουλία Πολιτών
Θερμαϊκού, 3. Ατομικές Πρωτοβουλίες, 4. Γρανάζι - Ομάδα Αντίστασης & Αλληλεγγύης, 5. Δήμος Ελευσίνας, 6. Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης & Περιφερειακής Ανάπτυξης ( Δίκτυο Κ.Α.Π.Α.), 7. Δημοτική Κίνηση Πολιτών Καλλιθέας, 8. Εθελοντές Βόλου - ΑΝΩΣΗ, 9. Εθελοντική Ομάδα Δράσης Κεφαλονιάς,
10. Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας «Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ», 11. Εθελοντική
Ομάδα Δράσης Πολιτών Δήμου Νάουσας, 12. Εθελοντική Ομάδα Παιονίας, 13.
Εθελοντική Πρωτοβουλία Agrotica Free Products Zone, 14. Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Βοτανικός Κήπος, 15. Ενεργοί Πολίτες Λάρισας, 16. Ενωση
Νέων Αγροτών Ηλείας (Ε.Ν.Α), 17. Ενωτικό Λαϊκό Μέτωπο, 18. Επιτροπή Αλληλεγγύης Ηλιούπολης, Αργυρούπολης και Ελληνικού, 19. Επιτροπή Κατοίκων Ακαδημίας Πλάτωνα, 20. Επιτροπή Κατοίκων Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη,
21. Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Θέρμης, 22. Κίνηση Αντίστασης & Αλληλεγγύης Γαλατσίου «Χωρίς μεσάζοντες», 23. Κίνηση αλληλεγγύης κατοίκων
και εργαζομένων Φυλής, 24. Κοινωνικό δίκτυο ενεργών πολιτών Αμφιλοχίας,
25. Λαϊκή συνέλευση Βραχνέικων, 26. Μούσες Πιερίων Κοιν. Σ.Ε.Π., 27. Νέο
Θεμέλιο Α.Μ.Κ.Ε., 28. Οι φίλοι της Αννίκας Θαρροπούλου,
29. Ομάδα εθελοντών στήριξης καταναλωτών Ν. Καρδίτσας, 30. Ομάδα παραγωγικής ανασυγκρότησης - Ανταλλακτικού εμπορίου,31. ΠΕΑΣΓΕ (Πανελλήνια
Ένωση Ανέργων και Συμβασιούχων Γεωπόνων), 32. Πιερική Κίνηση, 33. Πολίτες της Βέροιας, 34. Πολίτες του Βύρωνα. 35. Πολιτιστικός Σύλλογος Γκάτζιας,
36. Πρωτοβουλία Κατοίκων Μίκρας
Τρίλοφος, 37. Πρωτοβουλία Κατοίκων Τούμπας, 38. ΣΠΑΜΕ- Συνεταιριστική
Παράκαμψη Μεσαζόντων, 39. Στέκι Αλληλεγγύης Ακαδημίας Πλάτωνα, 40.
Συλλογικότητες Λαμίας, 41. Συνέλευση Κατοίκων Καλαμαριάς, 42. Συνέλευση
γειτονιάς Μαρτίου Θεσσαλονίκη, 43. Συναιτερισμός «Αλλόστροπος» Θεσσαλονίκη, 44. Σύλλογος ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων Καβάλας, 45. Φιλαδελφία Κομοτηνή
Ευγενία Θ. Κορτσάρη

Δυστυχώς είναι τόσο δύσκολο να προκύψει Μια και Ενιαία
αντίληψη, κοινός τόπος για όλους μας... Ζυμωθήκαμε μέσα
στο Ανταγωνιστικό Πνεύμα , κεντρική ιδέα του οικονομικού
συστήματος που επικρατεί, εδώ και χιλιάδες χρόνια, μεταλλασσόμενο και με διαφορετικά προσωπεία αλλά ταυτόχρονα και συνταυτιζόμενο πάντα με το πολιτικό σύστημα....Σήμερα το ονομάζουμε Καπιταλισμό και ακόμα πιο
εξελιγμένα Νεοφιλελευθερισμό.... Αύριο θα λέγεται κάπως
αλλιώς....Η κεντρική του ιδέα..... Το κέρδος και η εξουσία
σε ένα κλίμα ανταγωνισμού, όπου φυσικά ο δυνατός έχει
ατού στην πάλη με τον αδύναμο, την δεδομένη του ισχύ,
είτε λόγω της ισχυρής οικονομικής του θέσης, είτε λόγω του
σαρκοβόρου χαρακτήρα του.... η καλλιέργεια λοιπόν του
ανταγωνιστικού κλίματος σε μια κοινωνία, έχει ταυτισθεί με
την ελευθερία του πολίτη, να μπορεί υποτίθεται να αλλάζει
οικονομική τάξη... Το όνειρο που καθοδήγησε εκατομμύρια
ανθρώπους, να αποδέχονται την εκμετάλλευση ανθρώπου
από άνθρωπο... να συμμετέχουν σε αυτήν την εκμετάλλευση παραδίδοντας εαυτούς και αποτασσόμενοι στο σύστημα... εκατομμύρια έχουν φτάσει στο τέλος της ζωής τους,
έχοντας στον νου τους το απατηλό όνειρο, ότι μια μέρα θα
είναι οι πλούσιοι και οι δυνατοί.... κι όμως δεν έγιναν ποτέ...
Κάποιες μειοψηφίες βέβαια, το κατάφεραν με την άδεια πάντα του συστήματος , που τους χρησιμοποιεί σαν παραδείγματα δολώματα για να συνεχίζει να επικρατεί... Σήμερα
όμως βλέπουμε ότι πια δεν υπάρχει προκάλυψη ...δεν χρειάζεται πλέον απόδειξη για την επικράτηση και την επόμενη
μετάλλαξη του... Σήμερα κτυπά ακόμα κι αυτούς που άφησε
να πλησιάσουν το όνειρο, να αλλάξουν οικονομική τάξη....
Τους ανέβασε κάποτε και τώρα τους προελεταριοποιεί...
τώρα δεν τους χρειάζεται σαν παραδείγματα ανόδου, αλλά
σαν σκιάχτρα φόβου για τους υπόλοιπους.... Ο φόβος και
η άγνοια δημιουργούν ανθρώπους άβουλους και λωβοτομημένους....κι αυτοί μεταξύ τους μαλώνουν, ποιος θα γίνει
το τσιράκι, για να ζήσει καλύτερα και να μοιραστεί την
Εξουσία... θέλουμε να γίνουμε τσιράκια και φύλακες αυτού
του απάνθρωπου αδηφάγου συστήματος... η ουρά του, για
να διώχνει τις μύγες;; δύσκολη λοιπόν η επιλογή μας ... με
αυτούς ή εναντίον τους? Υποταγή και Ιδιωτεία, ή Αντίσταση και Αποπομπή τους με Αυτενέργεια και Αλληλέγγυους
Κοινωνικούς Αγώνες;
Νίκη Απιδοπούλου

Αρ. Φύλλου 19

24

...στην Πολιτική

Μια παράσταση, που το κοινό αλλάζει το σενάριο...

Περάσαμε
μια 5μηνη σχεδόν
προεκλογική περίοδο.
Ήταν ίσως η πιο ενδιαφέρουσα περίοδος
από τη μεταπολίτευση
μέχρι σήμερα.
Μια περίοδος που
Σ. Παπαμιχαήλ
γέννησε όνειρα σε
πολλούς από μας, μια
περίοδος που λίγο έλειψε να γίνει το αδύνατο,
δυνατό. Η αριστερά μέσω του ΣΥΡΙΖΑ, πέρασε
κυριολεκτικά σύριζα από τη νίκη στις εκλογές.

Κι όπως γίνεται πάντα μετά από μια ψυχρολουσία - γιατί σε ψυχρολουσία κατέληξε, μια
και ένα μεγάλο κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας
και ειδικότερα της Αριστεράς, έβλεπε ως σίγουρη
τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ - έρχεται η γκρίνια.

Ερωτήματα όπως: Που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ,
τι κάνει, γιατί δεν κατεβάζει τον κόσμο στους δρόμους? έχουν γεμίσει το διαδίκτυο και μονοπωλούν
τις συζητήσεις σε παρέες.
Πάμε και στα δεδομένα

Πέρα από το
ότι, την περίοδο από τις
εκλογές μέχρι σήμερα,
δηλαδή το καλοκαίρι, είναι
πραγματικά δύσκολο να
υπάρξει πολιτική δράση
και ειδικότερα στο πεζοδρόμιο, ο ΣΥΡΙΖΑ,
κακά τα ψέματα
(θα εξαιρέσω ίσως, τα
τελευταία χρόνια της
οικονομικής κρίσης)
δεν ήταν κόμμα με
ιδιαίτερη
δράση
στους δρόμους. Και
γίνομαι σαφέστερος. Ένα μεγάλο
τμήμα του ΣΥΝ, που είναι η μεγαλύτερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν φημίζονταν για τη δράση
του στο πεζοδρόμιο. Αυτό το χαρακτηριστικό το
προσέφεραν στο ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως, οι άλλες συνιστώσες του, που όμως αποτελούν ένα πολύ μικρό
κομμάτι. Τα τελευταία χρόνια – από τους αγώνες
για το άρθρο 16 (που άγγιξε μεγάλο μέρος της
νεολαίας) και μετά - ξεκινά μια προπαγάνδα από
τα μέσα ενημέρωσης, τα κόμματα εξουσίας αλλά
και από το ΚΚΕ, τα οποία προσπαθούν να περάσουν στην κοινωνία την εικόνα, ενός ΣΥΡΙΖΑ
που ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ, που ευθύνεται για κάθε
επεισόδιο στις διαδηλώσεις, που πολεμά στους
δρόμους, καλύπτει ή ακόμη περισσότερο έχει στις
τάξεις του κουκουλοφόρους κλπ.

Ίσως υπάρχει μια μικρή δόση αλήθειας στα παραπάνω, αλλά ουσιαστικα έκαναν την
τρίχα, τριχιά και η πραγματικότητα είναι μάλλον
διαφορετική. Ο ΣΥΡΙΖΑ (και δεν αναφέρομαι στις
δυναμικές του συνιστώσες) απλά κατανοούσε

και ακολουθούσε τη λαϊκή οργή. Κατανόησε και
ακολούθησε το ποτάμι διαμαρτυρίας που γεννήθηκε με τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου,
κατανόησε και ακολούθησε το κίνημα των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα. Η αλήθεια είναι ότι ερμήνευσε σωστά αυτές τις δράσεις, συμμετείχε σ’
αυτές, όμως δεν ήταν αυτός που τις δημιούργησε,
δεν ήταν σκαπανέας. Ήταν ένα κόμμα του 4% με
χαλαρές δομές, στενούς δεσμούς με την Ελληνική
διανόηση και απήχηση κυρίως σε στρώματα της
ελληνικής κοινωνίας, που είχαν οικονομική και
μορφωτική άνεση. Όλα αυτά δεν οδηγούν σε κόμμα που μπορεί να κινητοποιεί μάζες και αυτό είναι
μια εγγενής αδυναμία του. Έτσι δεν ήταν καθόλου
εύκολο να οδηγήσει τον κόσμο στους δρόμους.
Όπως όμως είπα και πιο πάνω μπορούσε να αναλύσει και να κατανοήσει την πραγματικότητα και
με αυτό το δεδομένο, έκανε την κατάλληλη κίνηση,
την κατάλληλη στιγμή. ΖΗΤΗΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ. Αποτ έ -

λεσμα αυτού, ήταν να τραβήξει μαζί του
τους οργισμένους και απογοητευμένους
έλληνες, που είτε έφευγαν από το ΠΑΣΟΚ
και τη ΝΔ, είτε διαφωνούσαν με την απομονωτική πολιτική του ΚΚΕ.

Έχουμε λοιπόν σήμερα, το ΣΥΡΙΖΑ του
4%, να «περιέχει» ένα 24% σχεδόν, οπαδών του
ΠΑΣΟΚ. Πόσο εύκολο είναι όμως να διαχειριστείς
μια διαφορετική πολιτική κουλτούρα? Και εξηγούμαι. Φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση του μνημονίου και της κρίσης με κυβερνήσεις της ΝΔ και
κυρίως του ΠΑΣΟΚ. Σχεδόν σαράντα χρόνια, από
τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, το κατεστημένο
των δύο αυτών κομμάτων κυβερνά την Ελλάδα.
Πιστεύει κανείς ότι οι ψηφοφόροι τους δεν έχουν
καμιά ευθύνη? Μήπως δεν είναι αυτοί που διόριζαν τα «δικά μας παιδιά»? Δεν είναι αυτοί που
έτρεχαν πίσω από κάθε βουλευτή και υπουργό
για ίδιον όφελος? Δεν είναι αυτοί που ασχολούνταν με το συνδικαλισμό με στόχο την υπουργο-

ποίηση? Δεν είναι αυτοί που έδιναν την εξουσία
στους Άκηδες (για ένα διαρκείας στους αγώνες
του ΠΑΟΚ)?

Η κουλτούρα που δημιούργησαν τα δύο
αυτά κόμματα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα και
ξεπερνά κατά πολύ τη ρουσφετολογική και ραγιάδικη πολιτική της μετεμφυλιακής Ελλάδας, δυστυχώς είναι δύσκολο να ξεριζωθεί σε λίγους μήνες
και φυσικά δεν έχει καμιά σχέση με την κουλτούρα της αριστεράς, που προσεγγίζει την πολιτική
με μια έντονη δόση ρομαντισμού και εθελοντισμού.

Και θα μου πείτε. Τι να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ,
να τους αποκλείσει? Να τους διώξει? Πως διάολο
θα γίνει αυτή η Κυβέρνηση της Αριστεράς?

Σαφώς δεν είμαι εγώ υπεύθυνος να
απαντήσω σ’ αυτό, όμως πρέπει να διαχωρίσω κάποια ουσιαστικά στοιχεία. Είναι άλλο ο
οπαδός της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ
που ψήφισε «αγανακτισμένος» ΣΥΡΙΖΑ κι άλλο αυτός που
συμμετέχει πλέον στο ΣΥΡΙΖΑ. Ο
δεύτερος που έγινε μέλος στο ΣΥΡΙΖΑ ή τουλάχιστο συμμετέχει στις δράσεις του, πρέπει
να θεωρείται δεδομένο ότι
έχει ασπαστεί την πολιτική
αλλά και την κουλτούρα της
αριστεράς. Συνεπώς αυτή η
ριζοσπαστικοποίηση ενός
σημαντικού κομματιού της
ελληνικής κοινωνίας, που
προσέγγισε σήμερα το
ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει αποτελέσει στοιχείο της εξέλιξης του
και επιβάλλεται – κατά τη
γνώμη μου – να εκφραστεί
στους κοινωνικούς αγώνες
ακόμη εντονότερα, γιατί οι
συνθήκες για την ανατροπή του
νεοφιλελευθερισμού, είναι σήμερα περισσότερο ώριμες από ποτέ
στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Πιστεύω πως σ’ αυτή την κατεύθυνση οδηγούν οι μέχρι σήμερα κινήσεις του.
Εκατοντάδες ίσως και χιλιάδες συνελεύσεις σε
κάθε γειτονιά της Ελλάδας από τις εκλογές μέχρι
σήμερα. Δράσεις αλληλεγγύης σχεδόν σε όλους
τους Δήμους της Ελλάδας. Δράσεις των μελών
του ενάντια στα χαράτσια κ.α. Ίσως σε κάποιους
αυτά δεν είναι αρκετά. Ίσως επίσης δεν φτάνει σ’
αυτούς οι πληροφόρηση, ίσως τελικά, όπως νιώθει σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας – ας μη ξεχνάμε τις χιλιάδες αυτοκτονίες
στο διάστημα της κρίσης - τίποτα να μην είναι
αρκετό για να νιώσει πως κάτι αλλάζει. Όμως
το γεγονός είναι πως προσπάθειες γίνονται και
για κάποιους είναι μικρές για άλλους μεγάλες. Κι
εδώ έχει αξία, έστω σημειολογικά, να αναφέρω τη

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

συμμετοχή της κοινοβουλευτικής ομάδας και των
στελεχών του, σε κάθε συγκέντρωση, πορεία, διαμαρτυρία κλπ (πρόσφατα μάλιστα – με μια κοινοβουλευτική ομάδα 71 βουλευτών κι όχι όπως παλιά με μια χούφτα γνωστών και μη εξαιρετέων, στη
γενική απεργία στις 26/9 καθώς και συμμετοχή τοπικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στις ομάδες πορείας
που ξεκίνησαν από τους διάφορους Δήμους).

Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο – σχετικά
με το θέμα που αναλύω σε αυτό το κείμενο - είναι
η παρουσία και η συμπεριφορά του επίσημου ΣΥΡΙΖΑ (κοινοβουλευτική ομάδα, πολιτική γραμματεία κλπ).

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ο
ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον αξιωματική αντιπολίτευση
και είναι διαφορετικός ο θεσμικός του ρόλος. Η
συμπεριφορά του γίνεται αντικείμενο ανάλυσης –
κριτικής από ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Η
επικοινωνιακή του πολιτική οφείλει να αγγίζει και
να γίνεται κατανοητή από μεγαλύτερες κοινωνικές
ομάδες.

Αυτό βέβαια δε συνεπάγεται αλλαγή πολιτικών στόχων, αλλά επιβάλει να είναι προσεκτικότερα τα στελέχη του, στον επικοινωνιακό στίβο.
Κλασσικά παραδείγματα μεταχείρισης των λόγων
στελεχών του είδαμε πρόσφατα, με κορυφαίο την
ερμηνεία – σπέκουλα στο «μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή» Μια δήλωση που έγινε με αφορμή
την περιβόητη φράση που είχε πει ο Υπουργός
Οικονομικών την περασμένη εβδομάδα ότι «δεν
έχουμε γίνει και Αργεντινή» θέλοντας να περιγράψει την κατάσταση της ελληνικής Οικονομίας. Ο κ.
Τσίπρας απάντησε: «μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή όπως είχατε πει γιατί πέρασαν δυσκολίες
αλλά τα κατάφεραν με αξιοπρέπεια να σταθούν
στα πόδια τους αλλά εσείς μας οδηγείται σε πολύ
χειρότερες καταστάσεις θα είμαστε υποτελείς».
Η πλειοψηφία των ΜΜΕ πέρασε το μήνυμα ότι
ο Τσίπρας ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ.
Πόσοι γνωρίζουν ότι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δίνουν το 20% από το μισθό τους για να δημιουργηθούν κοινωνικά παντοπωλεία, κοινωνικά ιατρεία
ή φαρμακεία και γενικώς να καλύπτουν ανάγκες
συνανθρώπων μας και πρωτίστως εκείνων που
το τσουνάμι της ύφεσης τους έχει παρασύρει σε
ακραία ένδεια?

Υπάρχει μια έκφραση σύγχρονη «η ζωή
εκδικείται το Χόλυγουντ» που μας δείχνει ότι ακόμη
δεν είδαμε και δεν μπορούμε να φανταστούμε αυτά
που θα δούμε. Με αυτό το δεδομένο προσωπικά
ελπίζω ακόμη σε ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
και τη θεωρώ μοναδική λύση στη σημερινή κρίση,
που μας οδήγησαν οι έμποροι των ελπίδων μας και
κλέφτες των ονείρων μας.

Οι διαδρομές θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν κι εγώ θα έχω, όπως κι εσείς, την ευκαιρία
να κρίνουμε και να αποφασίσουμε για το αύριο
ωριμότεροι και σοφότεροι, μετά από την δραματική
εμπειρία που ζήσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε.

25
17

Άνθρωποι και ζώα
Στην πρώτη αυτή συνάντηση μας, μέσα στην καρδιά της οικονομικής κρίσης, που μας έχει γραπώσει
άγρια από το λαιμό και απειλεί καθημερινά να μας
πνίξει, διάλεξα ν’ ασχοληθούμε με κάτι διαφορετικό,
μήπως και ξεχάσουμε για λίγο τη σκληρή πραγματικότητα.
Άνθρωποι και ζώα, συγκάτοικοι και συνοδοιπόροι
στον πλανήτη γη, ( όχι τα ζώα δεν ευθύνονται στο
παραμικρό για την παγκόσμια οικονομική κρίση), σε
μια σχέση στενής αλληλεξάρτησης.
Τι είναι ζώο;
Στην κυριολεξία κάθε τι, που έχει ζωή, που γεννιέται,
αναπτύσσεται, αναπαράγεται και πεθαίνει.
Είναι και ο άνθρωπος ζώο; Και ποιες είναι οι ομοιότητες και οι διαφορές του με τα ζώα;
Ας πιάσουμε το παραμύθι από την αρχή. Από τη
στιγμή που δημιουργήθηκε ο πρώτος μονοκύτταρος
οργανισμός πάνω στη γη, η δυναμική της εξέλιξης
έδωσε και συνεχίζει να δίνει, σε μια αδιάλειπτη
διαδικασία, όλες τις πιθανές και απίθανες εκδοχές
ζωντανών όντων.
Για δισεκατομμύρια χρόνια η πρωταρχική ποσότητα
DNA εξελίχθηκε, μεταλλάχθηκε και ανασυντέθηκε σε
άπειρους συνδυασμούς, μια ιδιότητα που είχε σαν
αποτέλεσμα αναρίθμητα μοντέλα ζωντανών οργανισμών. Η φύση πειραματίστηκε πολλές φορές μέχρι
τώρα, δημιουργώντας είδη, που είτε έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης, εδώ και εκατομμύρια
χρόνια, είτε έχουν φθάσει με αλλαγμένη μορφή ή και
αναλλοίωτα ως τις μέρες μας.
Αν φαντασθούμε την εξέλιξη των ειδών σαν ένα δέντρο, το δέντρο της ζωής, τα διάφορα είδη όντων
είναι τα κλαδιά και τα παρακλάδια του. Όσο πιο μακριά από τον κορμό βρισκόμαστε, τόσο πιο μακριά
από την απαρχή της εξέλιξης είμαστε, δεν παύουμε
όμως να είμαστε μέρος του δέντρου.
Και επειδή ένας παραλληλισμός δεν συνιστά απόδειξη, θα το πούμε και διαφορετικά. Ο κορμός του
δέντρου αποτελεί την αρχική ποσότητα και ποιότητα
DNA, που στη διάρκεια δισεκατομμυρίων ετών μεταλλάχτηκε, εξελίχθηκε, έφτιαξε άπειρους συνδυασμούς, δεν άλλαξε όμως την αρχική ουσία από την
οποία ξεκίνησε η ζωή. Αυτό από μόνο του σημαίνει
πως μοιραζόμαστε κοινό DNA με όλα τα έμβια όντα.
Με άλλα λόγια έχουμε κοινά γονίδια με τα βακτήρια,
τα φυτά, τα ζώα. Με τα τελευταία είμαστε πιο κοντά στη διαδικασία της εξέλιξης και με τα θηλαστικά
ζώα, ακόμη κοντύτερα.
Όλα τα παραπάνω είναι
μια παραδοχή, που στις
μέρες μας, με την πλήρη καταγραφή και μελέτη του ανθρώπινου DNA και σιγά-σιγά και άλλων ειδών, γίνεται
όλο και πιο ολοκληρωμένη
και βέβαια αυταπόδεικτη.
Όταν μοιράζεσαι κοινά
κληρονομικά χαρακτηριστικά (DNA) με άλλα όντα,
τότε συγγενεύεις μαζί τους.
Μοιραζόμαστε κοινά χαρακτηριστικά με τους γονείς
μας, τα αδέλφια μας, τα
ξαδέλφια, τους θείους, τους
παππούδες και όλους τους

άλλους μακρινούς συγγενείς, που πολλές φορές δεν
γνωρίζουμε κιόλας.
Με τα ζώα μοιραζόμαστε κοινά γονίδια, άρα σύμφωνα με τον παραπάνω συλλογισμό είμαστε μακρινοί
συγγενείς. Αυτό είναι μια αλήθεια, που μπορεί να
μην αρέσει σε πολλούς.
Στην εποχή που διανύουμε, το ανθρώπινο είδος
βρίσκεται στην κορυφή της εξέλιξης. Είναι όμως
έτσι; Η ανθρώπινη ιστορία έχει διάρκεια μερικές χιλιάδες χρόνια και ο άνθρωπος σαν είδος βρίσκεται
στην άκρη ενός μόνο κλάδου του δέντρου της ζωής.
Υπάρχουν χιλιάδες άλλα κλαδιά και χιλιάδες άλλα
είδη, που η εξέλιξη τα έχει φέρει μέχρι τις μέρες μας,
και τα περισσότερα από αυτά είναι πολύ παλαιότερα από τον άνθρωπο. Η χελώνα, ο κροκόδειλος είναι
είδη που μας έρχονται από την εποχή των δεινοσαύρων. Γιατί λοιπόν αυτά τα είδη είναι λιγότερο τέλεια
από τον άνθρωπο; Αν ρωτήσουμε την τίγρη, τον ελέφαντα, το λιοντάρι σίγουρα θα μας πει ότι βρίσκεται
στην κορυφή της εξέλιξης.
Κάθε μορφή ζωής, εφ’ όσον κατορθώνει να επιβιώνει και να αναπαράγεται, είναι μια πετυχημένη μορφή ζωής.
Τα ζώα, όπως και οι άνθρωποι, αισθάνονται, πονούν, φοβούνται και χαίρονται.
Έχουν γλώσσα κατανοητή από τα άλλα άτομα του
είδους τους, καθώς και τη γλώσσα του σώματος κατανοητή από όλα τα υπόλοιπα είδη.
Αναγνωρίζουμε στα ζώα ένα μέρος του εαυτού μας,
το μέρος εκείνο από το οποίο απομακρυνθήκαμε βιαστικά και απροετοίμαστα. Μοιραζόμαστε τον ίδιο
πλανήτη και διαχειριζόμαστε από κοινού τους πόρους του. Αλληλεπιδρούμε με τρόπο αποφασιστικό
στο πανηγύρι της εξέλιξης.
Η διαφορά μας είναι ότι. τα ζώα. σε αντίθεση με
τον άνθρωπο, έχουν καταφέρει να διατηρήσουν
την ελευθερία τους και την επαφή τους με τη φύση,
πράγματα που για το ανθρώπινο είδος σήμερα, φαντάζουν ακατόρθωτα.
Ίσως αν ο άνθρωπος παραδειγματιζόταν από αυτά
και φρόντιζε να βρίσκεται σε ισορροπία με το περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους του, να μην έφθανε στο σημερινό αδιέξοδο και ίσως να μπορούσε να
διαχειριστεί καλλίτερα και την παγκόσμια οικονομική κρίση.
Ελισάβετ Καλερίδου
Φωτό: Πίνακας της Ούλη Μοιρασγέτη

Αρ. Φύλλου 19

26

«Μη με λησμόνει…»
«Η Δημοκρατία, οφείλει να είναι κάτι περισσότερο, από δύο λύκους και ένα πρόβατο να ψηφίζουν
για το τι θα φάνε…».
Το παραπάνω απόφθεγμα προέρχεται δια στόματος James Bovard, ενός αμερικανού συγγραφέα.
Κάποιος εδώ πολύ εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί
γιατί η γράφουσα αυτές τις σκέψεις δεν χρησιμοποιεί ένα από τα πλείστα αποφθέγματα, που
είπαν οι αρχαίοι μας μεγάλοι φιλόσοφοι ή και
πολιτικοί μεταρρυθμιστές σχετικά με το αγαθό της
Δημοκρατίας. Δεν τολμώ να το κάνω, τουλάχιστον
όχι τώρα, αναλογιζόμενη το άλγος των οπισθίων
μου και την αισχύνη που με διακατέχει, καθήμενη μπροστά σε έναν ηλεκτρονική υπολογιστή και
τουλάχιστον από δω, βασανίζω το μυαλό μου και
τα δάχτυλά μου, αποτυπώνοντας σε ένα ψηφιακό
«χαρτί» τη σκέψη μου…Τις πολλές μάλλον σκέψεις μου, για την ατολμία μας, την ψυχική οκνηρία
μας και την εντρύφησή μας στην Επιστήμη της
παρατηρητικότητας σε σχέση με τα γεγονότα που
εκτυλίσσονται μπροστά μας. Συγχωρέστε μου τον
πληθυντικό, αλλά υπάρχει λόγος: θέλω να σας
παρασύρω μαζί μου και να επιβιβαστούμε όλοι
μαζί στο όχημα του Χρόνου, θα ήθελα να με ακολουθήσετε σε ένα ταξίδι-μνημόσυνο, να κρυφοκοιτάξουμε για λίγο και να ανασύρουμε μέσα από
το χώμα, το κοιμώμενο κορμί μιας Δημοκρατίας,
που κάποτε γεννήθηκε σε μία πόλη της πατρίδας
μας…
Προτού ακόμη εδραιωθεί η Δημοκρατία (507
π.Χ.), μέσω των μεταρρυθμίσεων του Κλεισθένη,
επικρατούσε μία ιδιότυπη Δημοκρατία, όπου την
Αθηναϊκή κοινωνία, την απαρτίζουν τέσσερις τάξεις: οι Πεντακοσιομέδιμνοι, δηλ. εκείνοι που παρήγαν 500 μέδιμνα ετησίως, οι Ιππείς, εκείνοι δηλ.
που εξέτρεφαν άλογα, οι Ζευγήτες, δηλ. αγρότες
και οι Θήτες . Οι πρώτες δύο κατηγορίες ανήκαν
στους Ευγενείς και Αριστοκράτες και οι υπόλοιπες δύο στους Αγρότες , έμπορους και βιοτέχνες.
Οι μέτοικοι και δούλοι δεν θεωρούντο μέλη της
κοινωνίας .
Στα τέλη περίπου του 8ου π.Χ. αιώνα, οι Αγρότες
μαζί με τους Έμπορους και τους Βιοτέχνες ξεσηκώθηκαν ενάντια στους Ευγενείς-Αριστοκράτες,
με το αίτημα της συμμετοχής τους στην άσκηση
εξουσίας.

...των Αναγνωστών
Ερχόμαστε στα τέλη του 7ου π.Χ. αιώνα, και
η διοίκηση της πόλης των Αθηνών είχε ανατεθεί σε 9 εκλεγμένους άρχοντες, με υποχρεωτική θητεία ενός έτους:
• Ο Επώνυμος Άρχων, που ασκούσε καθήκοντα αρχηγού, επιφορτισμένος επιπλέον
και με διευθέτηση θεμάτων οικογενειαού και
κληρονομικού δικαίου,
• Ο Πολέμαρχος, υπεύθυνος για στρατιωτικά
θέματα αλλά ασκούσε και θρησκευτικά καθήκοντα (μετά το 490 π.Χ.), και εκδίκαζε και υποθέσεις σχετικές με τους μετοίκους,
• Ο Βασιλεύς, που ασχολείτο αποκλειστικά με την
επίσημη θρησκεία της πόλης και είχε αρμοδιότητες δικαστικές σχετικά με αυτή και
• Οι υπόλοιποι έξι θεσμοθέτες που ασκούσαν δικαστική και διοικητική εξουσία.
Το όχημά μας θα κάνει μία μεγάλη στάση στο 507
π.Χ. Κάποιοι από τους επιβάτες μπορεί να νιώσουν άβολα, αφικνούμενοι σε μία πόλη, τόσες χιλιάδες χρόνια πίσω.
Ας μην βιαστεί κανείς να νιώσει ότι χάνει τη βολή
των σύγχρονων ανέσεων, πριν ακόμη παρευρεθεί στην συνέλευση του λαού και εκστασιασθεί
διαπιστώνοντας ότι ΟΛΟΙ έχουν δικαίωμα να
συμμετέχουν, άνευ εισοδηματικών προυποθέσεων και τεκμηρίων. Εδώ κανείς δεν σκεβρώνει στο
άκουσμα της λέξης «τάξη», ας ανατριχιάσει μόνο
μην πιστεύοντας στα αυτιά του και τα μάτια του,
ότι σε τούτη την Συνέλευση υπερτερεί ο μη έχων
τα πολλά…
Η Δημοκρατία που εδραιώθηκε τότε, χώριζε τους
πολίτες σε δέκα φυλές, στην κοινωνία των οποίων
συνυπήρχαν με ίση μερίδα σε αστικό, αγροτικό
και παραθαλάσσιο χώρο, αστοί, αγρότες και αλιείς.
Καθιερώνεται η βουλή των 500, την οποία απαρτίζουν 50 μέλη από κάθε φυλή, θέτοντας ζητήματα προς συζήτηση στην Εκκλησία του Δήμου, το
ανώτερο πολιτειακό όργανο, έχοντας αρμοδιότητες εκλογής των αρχόντων, εξωτερικής πολιτικής,
οικονομικής, νομοθετικής και διοικητικής μέριμνας
αλλά και στρατιωτικής και ναυτικής προετοιμασίας.
Κάθε τίμιος πολίτης είχε το δικαίωμα να συμμετάσχει σε διοικητικές θέσεις, λαμβάνοντας ενιαίο μι-

σθό, ανεξαρτήτως θέσεως. Πριν ακόμα αναλάβει
καθήκοντα, διεξαγόταν έλεγχος της ιδιότητάς του
ως πολίτη και εκπλήρωση των στρατιωτικών και
φορολογικών υποχρεώσεων του. Στο τέλος της
θητείας, λογοδοτούσε στη Βουλή των 500. Εδραιώνεται επίσης η «χορηγία» ή η «λειτουργία», ένας
θεσμός τιμητικής φορολογίας σε πλούσιους πολίτες, οι οποίοι ενίσχυαν ή ακόμη χρηματοδοτούσαν
εξ ολοκλήρου την κατασκευή ενός έργου την διεξαγωγή μιας τραγωδίας.
Ναι, αυτά όλα που βλέπετε και ακούτε εδώ μέσα,
στην συνέλευση της Εκκλησίας του Δήμου, έγιναν
η βάση της θεμελίωσης των σύγχρονων δημοκρατιών….
Μα, θυμίζουν όντως οι σημερινές δημοκρατίες
κατά τόπους, την τότε Αθηναική Δημοκρατία;
Από την εκκωφαντική και φλύαρη σιωπή των συνεπιβατών μου σε τούτο το ταξίδι, την οποία και
σέβομαι απεριόριστα, δεν θα βγάλω συμπέρασμα. Μονάχη μου πια, αφού επιστρέψαμε όλοι
ασφαλείς στα σπίτια μας, κάθομαι και καταγράφω τις τελευταίες αυτές προτάσεις, νιώθοντας
οδύνη από το μνημόσυνο, στο οποίο μόλις πριν
λίγο παρέστην αλλά καμία δυστυχώς ωδίνη από
έναν καλοδεχούμενο ενδεχόμενο τοκετό μιας καινούριας ιδέας, άσπιλης και αγνής, μιας ιδέας για
να γεννηθεί κάτι εφάμιλλο εκείνης της Δημοκρατίας, γυμνό τελείως από θέσεις, χρώμα, τάξεις,
καχυποψίας, φιλαρέσκειας, σεμνοτυφίας, απληστίας, εντυπωσιασμού, κακοτροπίας.
Ας δώσουμε τουλάχιστον στους εαυτούς μας το
δικαίωμα - διότι μόνοι μας το αφαιρούμε - να μπορούμε με υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια να εκστομίσουμε τα σοφά λόγια των προγόνων μας. Ας ξεκινήσουμε ανασκάπτοντας...Ποτέ δεν είναι αργά.
Δέσποινα Κούρτη

Αριθμοί, μαγικοί αριθμοί…
Θεωρώντας πως όταν αναφέρεσαι «σε μία χώρα»
«σε ένα έθνος», ουσιαστικά εννοείς το λαό που
διαμένει σε εκείνο τον τόπο, θα ήθελα να παραθέσω τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας του Ιουνίου
2012. Το ερώτημα ύστερα απ’ τους αριθμούς:
37,5% απείχε
29,66% επέλεξε τη ΝΔ
12,28% επέλεξε το ΠαΣοΚ
6,92% επέλεξε τη Χρυσή Αυγή
1,58% επέλεξε ΛΑΟΣ
0,20% επέλεξε Παναθηναϊκό Κίνημα
6,25% επέλεξε ΔΗΜ.ΑΡ

Με όλα τα παραπάνω δε μπορώ να μη διαφωνώ
και να απορώ αλήθεια..
ΕΓΩ, που ζω ρε παιδιά? Καλά λίγο πιο γενικά
μάλλον, ΕΜΕΙΣ που ζούμε? Πείτε μου...
Πόσοι είναι πιά?
88,14% είναι ο αριθμός. Και μας εκπροσωπεί. Δεν
είναι μόνο αυτοί τα νούμερα, μέσα σε αυτόν τον
αριθμό. Είμαστε κι εμείς, εγώ τουλάχιστον έτσι
αισθάνομαι για μένα, αν δε θες μη πάρεις, έχει
κι αλλού γλυκά. Δηλαδή ωραία, ναι ξεπερνάμε τα
«μα καλά που ζει/ς/τε, τι κάνετε, είστε καλά, έχετε
μυαλά ή φύγανε πιά, γεράσατε και είναι αργά για
εσάς». Είπαμε τα ξεπερνάμε. Τι μένει? Εμείς. Τι
κάνουμε εμείς γι αυτό? Πέρα απ’ το δάχτυλο και

την μουρμούρα, τη συζήτηση? Προσεγγίζουμε το
άτομο, επικοινωνούμε μαζί του? Ή απλά ψάχνουμε μία σειρά έτοιμα επιχειρήματα να του αραδιάσουμε, λογικά/ παράλογα? Το άτομο για να κάνει
λάθος, κάτι τον «προέτρεψε». Και να του δείξει κανείς το σωστό, αν δε βρει την αιτία του λάθους, το
σωστό θα ‘ναι απλά ένα χανσαπλάστ και η πληγή
θα σαπίζει. Δεν ήταν οι εκλογές η παράσταση, οι
εκλογές ήταν το κλείσιμο της αυλαίας. Ένα νέο
σενάριο γράφεται, όπως στα όνειρα μας, μόνο
που ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ άλλος το γράφει και πρωταγωνιστούμε εμείς. Η παραγωγή? Κι αυτή δικιά μας...
vlospa

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

27

...των Αναγνωστών

Καταπράσινος Καντ

ή πρωτοποριακές
εξελίξεις στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση

κάπου κοντά μας,
στο προσεχές μέλλον…
Ο χρόνος – δες τι έγραψε αυτός ο μικρός – ξετυλίγεται και ξανατυλίγεται σα φίδι που δαγκώνει την
ουρά του. Η Ντισσά και η Σελλά, υπεύθυνες για
το γενικό τεστ Γλωσσικών και Γνωσιακών Δεξιοτήτων, έφριξαν. Εδώ που τα λέμε, ποια εξετάστρια
του τεστ Γου-Γου-Δέλτα περίμενε μια τέτοια απάντηση στην ερώτηση ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΧΡΟΝΟΥ ΦΕΙΔΟΥ; Η Ναταλία Ντισσά και η Στεφανία Σελλά,
αυτές οι άψογες λογικο-συντακτικές επιμελήτριες
των εκπαιδευτικών τόπων (sites), έχουν εκδηλώσει απορία και ανησυχία για όσα κάνουν αυτά τα
τρομερά παιδιά: ο Αλέξανδρος, ο Μπίλης και οι
δίδυμες, η Ιλιάδα και η Ηλιαχτίδα. Οι επιμελήτριες
το δήλωσαν ρητά στη θεματική εμψυχώτρια των
παιδιών Ξένια Σωτηρίου: εμείς δεν μπορούμε να
κάνουμε τίποτα… η γνωσιακή συμπεριφορά αυτών των παιδιών είναι φρικτά αποκλίνουσα… οι
διαδικασιο-έννοιές τους το ίδιο… Τους βάζουμε να
μας εξηγήσουν έννοιες κι αυτά μας γυρίζουν πίσω
συναρτήσεις, διαδικασίες. Τους δίνουμε να μας
υπολογίσουν ένα πράσινο άθροισμα, μια κίτρινη
διαφορά, επειδή θέλουμε να βάλουμε λίγο χρώμα
στη ζωή τους… και τότε, αντί να εκτελέσουν τη διαδικασία, μας απαντάνε με έννοιες, το καταλαβαίνεις; έ ν ν ο ι ε ς ! Ο Γνωσιακός Φροντιστής ΧΧ,
αυτό το ευφυέστατο πρόγραμμα που διδάσκει άλγεβρα με χρώματα, λογική με κάρτες και γλώσσες
με ήχους και φως, τα ’χει παίξει μαζί τους. Τι πάει
να πει χαρισματικοί απροσάρμοστοι, πού βρίσκεται το χάρισμά τους; Το πρόβλημα δεν είναι μόνο
ότι αδυνατούν να συντάξουν σωστές εκφράσεις
και τύπους…. είναι ότι γενικώς οι γνωσιακές διαδικασίες όλων τους είναι ΑΣΧΗΜΕΣ, ΠΡΑΣΙΝΕΣ
και ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΜΑΝΙΑΣΜΕΝΑ, όπως είπε ο
Τσόμσκι . Κοιμισμένες είστε και φαίνεστε!, τους
απάντησε η Ξένια Σωτηρίου. Είσαστε βαθιά κοιμισμένες στο Δίκτυο και δεν ξέρετε ότι στον Καντ
οι συναρτήσεις είναι οι λειτουργίες του νου .
Για τον Αλέξανδρο, μια σαρανταπεντάρα θεματο-γκόμενα με ιστορία, όπως η Ξένια Σωτηρίου,
έκρυβε τόσο μυστήριο και γοητεία όσο μια γοργόνα, ένα πλάσμα του βυθού που δεν πιάνεται στα
Δίχτυα. Αυτές οι γυναίκες, όπως η Ξένια, ήταν τα
μοναδικά ωραία πλάσματα στον κόσμο που ακόμα διάβαζαν βιβλία· παλιά βιβλία, τυπωμένα με
όμορφους χαρακτήρες πάνω σε κιτρινισμένο χαρτί, ποτισμένο με κοκκινάδια. Ενώ οι τριανταπεντάρες λογι-γκόμενες, με γαλαζοπράσινα μάτια σαν
τη Ντισσά και τη Σελλά, μοιάζανε με κινούμενα
μπιμπελό ή ροκοκό αγγελούδια σε χριστουγεννιάτικες κάρτες πασπαλισμένες με χρυσόσκονη…
αλλά το παίζανε σοφές και αυστηρές σα γλαύκες:
Dis-ça, fais cela (πες αυτό, κάνε εκείνο). Κι ενώ
αυτές είχαν κανονικά το χρίσμα της αξιολόγησης
και της κρίσης, ο Αλέξανδρος έτρεμε μόνο μπροστά στις θεματο-γκόμενες, γυναίκες με τα όλα

τους, μελαχρινές, υγρές και ζεστές, που δε
σε χειρίζονται σα μηχανή και δε σε αγνοούν,
όπως γινόταν με τον Αλέξανδρο, που πρόσεχαν
μόνο το όνομά του και ποτέ τον ίδιο. Τελευταία,
μόνο, του έδωσαν τον τίτλο του χαρισματικού παρέα με το απροσάρμοστος, χαρισματικός απροσάρμοστος, σπουδαία δουλειά!
Το μάθημα κρυπτογραφίας γίνεται από απόσταση, σε μορφή τηλεδιάσκεψης. Στο ακροατήριο
συμμετέχουν εμψυχώτριες, επιμελήτριες, νέα
παιδιά απ’ όλη την Ελλάδα και νεαρά ζευγάρια
με μωρά. Επειδή τα μωρά συνηθίζουν να κλαίνε
κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης, έχει μπει σ’
εφαρμογή το σύστημα Εξάλειψης Θορύβου Μωρών
(Χ-ΘοΜ). Πρόκειται για ένα θαύμα της σύγχρονης
τεχνολογίας, μια καινοτομία τέτοια που η Ελλάδα
μπορεί επιτέλους να καυχιέται για την πρωτιά της:
οποιοδήποτε μωρό μπορεί να σκούζει όσο θέλει,
μια και το Χ-ΘοΜ αναγνωρίζει το κλάμα του ως
περιττό θόρυβο και το εξαλείφει!
Χάρη στην Ξένια Σωτηρίου, ο Αλέξανδρος και η
παρέα του, ο Μπίλης και οι δίδυμες, μετέχουν στο
μάθημα ως χαρισματικοί προσαρμόσιμοι. Τα παιδιά έχουν την ευχαρίστηση να βλέπουν τη Ντισσά και τη Σελλά να εκπαιδεύονται μαζί τους και
να μην καταλαβαίνουν τίποτα απ’ το μάθημα. Οι
λογι-γκόμενες που το παίζουν εξουσία και φορμαλισμό δε σκαμπάζουν από θεωρία των αριθμών,
και χωρίς θεωρία των αριθμών δεν μπορείς να καταλάβεις τίποτα από τη σύγχρονη κρυπτογραφία.
Η μόνη που φαίνεται να παρακολουθεί με ενδιαφέρον είναι μια γνωστή μπατσίνα, η Σταυρινάδη.
Αυτή όμως μοιάζει περισσότερο να παρακολουθεί
τους ανθρώπους παρά το μάθημα… Πριν να μπει
στο θέμα της, η διδάσκουσα εμψυχώτρια επιχειρεί να κάνει μια ηθικοπλαστική διάλεξη περί χάκινγκ. Οι επίδοξοι νεαροί χάκερς (οι παριστάμενοι
βεβαίως εξαιρούνται, τονίζει η κ. Σωτηρίου) αντί
να μπλοκάρουν τηλεδιασκέψεις και συνομιλίες
στο Δίκτυο, είναι καλύτερα να μπλογκάρουν: να
ιδρύσουν κι αυτοί τα δικά τους μπλογκ και να
συνδιαλέγονται όπως όλος ο κόσμος. Μήπως
μπερδεύετε το χάκινγκ με το κράκινγκ, κ. Σωτηρίου; παρεμβαίνει στην τηλεδιάσκεψη με θράσος ο
Μπίλης. Με μια αδιόρατη κίνηση των δακτύλων,
η κοινωνική ανθρωπολόγος της ΕΛ.ΑΣ. Νατάσα
Σταυρινάδη σημειώνει κάτι στο κρυφό e-μπλοκάκι
της.
Κυρίεψε κι εσύ ένα κάστρο, βρες ένα δισκοπότηρο, μπορείς! Όλο το μάθημα της Ξένιας Σωτηρίου
μοιάζει να έχει έναν τέτοιο προσανατολισμό. Οι
κρυπτογραφικοί κώδικες δημόσιου κλειδιού έχουν
από καιρό πάψει να είναι απόρθητα οχυρά και κατάντησαν σαν τις δημόσιες τουαλέτες, όπου κάθε
καταπιεσμένος κωδικοποιεί το μήνυμά του για να
το διαβάσουν ορισμένοι άλλοι… Και το χειρότερο
είναι, ξέρετε, πως η Κρυπτογραφία, αυτό το τελευταίο οχυρό των Μαθηματικών, ετοιμάζεται να παραδοθεί οριστικά στα Τεχνητά Νευρωνικά Δίκτυα

και στην Κβαντική Φυσική… Ακόμα λίγη υπομονή,
Ναταλία και Στεφανία, και τελειώνουμε!... Αν σας
πω ότι ο αριθμός είκοσι οχτώ εκατομμύρια πεντακόσιες ογδόντα οχτώ χιλιάδες τετρακόσια εξήντα
εννιά είναι γινόμενο δύο πρώτων παραγόντων,
εσείς μπορείτε να βρείτε τους παράγοντες αυτούς;
Το κουρασμένο χαμόγελο της Ξένιας Σωτηρίου αιωρείται στο περιβάλλον του τηλεμαθήματος (βλέπετε, πόσο δύσκολο είναι;), όμως όχι για πολλή
ώρα. Οι δίδυμες σπάνε τη σιωπή τους. Δειλά,
σιγανά τα χείλη της Ιλιάδας προφέρουν: Τρία –
Δεκατέσσερα – Ένα – Πενηνταεννιά (τριακόσιες
δέκα τέσσερις χιλιάδες εκατόν πενήντα εννιά). Και
σχεδόν αμέσως η Ηλιαχτίδα συμπληρώνει: Εννέα
– Ένα (ενενήντα ένα).
Πρόθεση της κ. Σωτηρίου είναι να διδάξει το κρυπτογραφικό πακέτο RSA. Αυτό το όνομα προέρχεται από τα αρχικά τριών ερευνητών, των Ρίβεστ,
Σαμίρ και Άντλμαν. Οι δύο πρώτοι απ’ αυτούς
πίνανε, λέει, πολλές μπύρες και φτιάχνανε κώδικες της πλάκας, αλλά ο τρίτος της παρέας έσπαγε
τους κώδικες στο άψε-σβήσε. Μέχρι που, σ’ ένα
πάρτι με πάρα πολλές μπύρες, επιτέλους φτιάξανε
το RSA. Ο Αλέξανδρος σκέφτεται ξανά το παράδειγμα της Ξένιας Σωτηρίου και λίγο-λίγο φτιάχνει
ένα τολμηρό σενάριο. Όλη η υπόθεση του RSA
βρίσκεται στο να σπάσει ένας δοσμένος μεγάλος
αριθμός σε γινόμενο δύο πρώτων παραγόντων,
έτσι δεν είναι; Ωραία! Αν όμως έχουμε κάποιο
λόγο να φανταστούμε ποιος μπορεί να είναι ο
ένας απ’ τους δύο πρώτους αυτούς αριθμούς, τότε
αμέσως με μια διαίρεση μπορούμε να βρούμε τον
άλλο και το παιχνίδι τελείωσε. Στο παράδειγμα
της κ. Σωτηρίου, ο πρώτος παράγοντας 314.159
έτυχε να σχηματίζεται από τα έξι αρχικά ψηφία
του γνωστού μυστήριου αριθμού π = 3,1415926…
Ποιον άλλο μεγάλο πρώτο αριθμό θα μπορούσε
να σκεφτεί μια πωρωμένη μαθηματικός σαν την
Ξένια Σωτηρίου; Έτσι, φαίνεται, τον θυμήθηκαν
και οι δίδυμες, που έχουνε μνήμη σφουγγάρι, και
είπαν να τον δοκιμάσουν. Και πέτυχαν. Ο Αλέξανδρος ψιθυρίζει την ιδέα του στο αυτί του Μπίλη.
Αυτός δεν μπορεί να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του: ΟΥΑΟΥ! κάνει δυνατά ο Μπίλης. Ο Αλέξανδρος τον σκουντάει (μη φωνάζεις!). Αλλά το
θαύμα γίνεται: το σύστημα Χ-ΘοΜ εξαλείφει τον
ήχο αυτό σαν θόρυβο μωρού, χωρίς η αστυνομικίνα που παρακολουθεί τους χάκερς να υποψιαστεί
το παραμικρό!
Άσχημες, Πράσινες Ιδέες Κοιμούνται Μανιασμένα: παροιμιώδης φράση του Νόαμ Τσόμσκι για
τη δυνατότητα λόγου που, αν και είναι συντακτικά
σωστός, στερείται νοήματος.
Έρνστ Κάσσιρερ, Καντ: η ζωή και το έργο του.
Πρωταγόρας Τιφτικτσήογλου

Αρ. Φύλλου 19

28

Άης Στράτης

Χαράματα Τρίτης 10 του Ιούλη κουλουριασμένοι
στα “αεροπορικά” καθίσματα του Ο/Γ «Ταξιάρχης» ακούσαμε τα μεγάφωνα να μας ειδοποιούν
για την άφιξή μας στον Αη Στράτη. Την προηγούμενη στο Λαύριο, φτάνοντας περασμένο απόγευμα, μας κράτησαν στο ντόκο, δύο αυτοκίνητο όλα
κι όλα, δηλαδή ένα κανονικό και ένας γάιδαρος,
μέχρι να μπουν τ΄ άλλα για Λήμνο και Καβάλα.
Άρα βγαίνουμε πρώτοι. Δρομολόγιο 8 με 9 ώρες.
Εμείς με το «σας» και το «σεις» να βρούμε το κάθισμά μας. Ρε, εδώ είναι Βαλκάνια, κάθεσαι όπου
βρεις εκτός και αν έχεις καμπίνα μαζί με καμιά
100 euro επιπλέον. Το πλοίο είναι super όμως με
κλιματισμό ρυθμισμένο λίγο πριν τα τινάξεις και
το σαλόνι πιασμένο από τους πρώτους. Τι σου
μένει; Το κασόνι στην κουβέρτα με τα σωσίβια,
αλλά αυτά θέλουν και καμιά 20ριά χρόνια πίσω
ή ….τα αεροπορικά, όχι τα δικά σου βέβαια αλλά
,ότι έχει απομείνει από διπλοτριπλοπιασμένα κι
αυτά, δίπλα σε καμιά πόρτα και σίγουρα έχοντας συντροφιά τις πατούσες του μπροστινού ή
του πισινού σου. Όμως ο προορισμός είναι ο Αη
Στράτης. Τ΄ άλλα είναι μετά. Μαζέψαμε όσες πληροφορίες μπορέσαμε από βιβλία, από το internet
και από φίλους. Εκείνο όμως που μας ωθούσε
περισσότερο απ΄ όλα ήταν η ιστορική μνήμη για
τους εκτοπισμένους.

Όταν ο καταπέλτης άρχισε να χαμηλώνει
μπροστά μας είχαμε το μοναδικό αυτοκίνητο που
μπήκε μαζί μας από το Λαύριο και τρείς ακόμη ανθρώπους. Δύο σ΄ ένα «παπί», ο άλλος οδηγός και
δύο εμείς, σύνολο πέντε. Δεύτερο δεκαήμερο του
Ιούλη πέντε άνθρωποι. Βγήκαν και κάτι κιβώτια,
έμειναν εκεί μέχρι να έρθει η δική τους ώρα. Είχε
δεν είχε λιμενικό, δεν κατάλαβα. Φοράνε και κάτι
μπλε σκούρες στολές, δεν θα τον είδα στο σκοτάδι. Μην ρωτάτε αν μπήκε επιβάτης. Το tj ρόλαρε
στην άδεια προβλήτα. Τα φώτα θαμπά από την
υγρασία, ο Ταξιάρχης πήρε φουριόζικα ρότα για
τη Λήμνο, ψυχή ζώσα.

Που πάμε ορέ; Τηλέφωνο στην κα. Μπαλάσκα. Μας έβλεπε από το παράθυρο του παλιού
αρχοντικού και σημερινού ξενώνα «ο Αης Στράτης». Ξενυχτάω, μ΄αρέσει. Μας είχε ενημερώσει.
Θα σας περιμένω. Και μας περίμενε. Πάρτε την
ανηφόρα αριστερά από την γέφυρα. Περάστε το
μουσείο της δημοκρατίας και μετά από την αριστερή στροφή μπείτε στο parking του ξενώνα.

Η είσοδος του «Αη Στράτη» φωτισμένη
με μια μικρή λάμπα πνιγμένη στα αναρριχώμενα
και καταμεσής της πόρτας η πληθωρική κα. Μπαλάσκα. Θαρρώ δεν πέρασαν περισσότερα από
μερικά δευτερόλεπτα και το Τζούλια αντικατέστησε τα «κεριά και τα λιβάνια». Διαβήκαμε το μεγάλο
κεντρικό διάδρομο του παλιού αρχοντικού ρίχνο-

ντας κλεφτές ματιές στα δωμάτια που υπήρχαν δεξιά και αριστερά με τις πόρτες ορθάνοικτες. Κάτι
αλλιώτικο, παράξενο «σαν τοπίο του βυθού», παρακολουθούσε τις σκιές μας που φουριόζες ανηφόρισαν τα σκαλιά για τον πάνω όροφο. Στο 3, τα
κλειδιά είναι στην πόρτα. Τα λέμε. Ακουμπήσαμε
τα πράγματα και ανοίξαμε την μπαλκονόπορτα.
Δεν είχε ακόμη ξημερώσει. Είμαστε αρκετά ψηλά.
Η υγρασία έκανε το βλέμμα θολό, που αγκαλιά
με τη ζέστη το μείγμα έδινε τις δικές του διαστάσεις. Τώρα τι κάνεις μέχρι να σκάσει ο ηλιάτορας;
Κάθεσαι στη βεράντα και περιμένεις να δεις τι θα
φανερωθεί η ξαπλώνεις στα λευκά σεντόνια να
πάρεις ανάσες από το «υπέροχο» ταξίδι του Ταξιάρχη; Και τα δύο. Ο προσανατολισμός δυτικός ,
άρα μας ανήκουν τα ηλιοβασιλέματα. Όταν πια οι
ίσκιοι μίκρυναν, αποφασίσαμε να ανιχνεύσουμε
τις πρώτες πτυχές αυτής της Αιγαιοπελαγίτικης
εσχατιάς.

Λοιπόν, είμαστε στην αριστερή πλευρά
του οικισμού πάνω στη στράτα για το ελικοδρόμιο και το νεκροταφείο. Έχουμε θέα ολόκληρη την
κοιλάδα που είναι ο οικοδομικός ιστός μέχρι τη
θάλασσα και το λιμάνι. Σωστό παρατηρητήριο.
Σε αιχμαλώτιζε το αγνάντι. Περάσαμε ατέλειωτες
ώρες καταγραφής του μπλε στα καμώματα του με
το ασημί και το πορτοκαλί. Δεν σας είπαμε και το
άλλο. Μια ψαρούκλα ζωγραφισμένη πάνω από

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

το προσκέφαλο. Με κάτι χρώματα ρε παιδί μου!.
«Coris Julius» το λένε. Αναρωτηθήκαμε αν και τα
άλλα δωμάτια έχουν ψάρακλες. Δεν ξέραμε όμως
αν υπάρχουν κι άλλοι ένοικοι και κάναμε το κουνέλι. Όταν διαπιστώσαμε τη μοναδικότητα μας μπήκαμε στα δωμάτια και πήραν φωτιά τα κλείστρα.
Να και «Zeus Faber» να και «Scomper Colias».
Σαν ενυδρεία έμοιαζαν τα δωμάτια. Λέτε να γίνουμε και μεις ψάρια; Πάμε για μπάνιο γρήγορα μη
μας πιάσουν τα μάγια.

Κατηφορίσαμε από την πάνω ρούγα στα
δρομάκια του οικισμού που απλώνεται δεξιά και
αριστερά από το ρέμα του Αη Στράτη. Με το σεισμό του ΄68 άλλαξαν όλα. Ο παραδοσιακός οικισμός σκόρπισε παίρνοντας μαζί του 22 ψυχές. Η
«εθνοσωτήριος» επανάσταση του ΄67 για να στεγάσει τον κόσμο κατασκεύασε κάτι κουτιά που το
καλοκαίρι βάζεις τα γεμιστά στο τραπέζι και όταν
γυρνάς από τη θάλασσα είναι έτοιμα και το χειμώνα δεν θέλεις ψυγείο από τη δροσιά που σου
προσφέρουν. Σαν τα άσπρα σπίτια στη Βοιωτία
προς το χειρότερο. Τα παραδοσιακά σπίτια, όσα
απέμειναν, μαρτυρούν την ομορφιά του παρελθόντος. Δίπατα με σαχνίσια όπως στη δυτική Μακεδονία. Όλα με αγνάντι στη θάλασσα, φτιαγμένα
με τη σοφία και το μέτρο του περασμένου αιώνα.
Τώρα, σπιρτόκουτα, «τακτοποιημένα» εκεί που

29

άλλοτε ήταν τα μποστάνια τους και τα περιβόλια.
Μα δε το βάζουν κάτω. Θα δεις την αγωνία των
ανθρώπων να βελτιώσουν αυτή την εικόνα. Αυλές
με λουλούδια, οπωροφόρα, ακόμα και μικρά περιβόλια κρατά στο πλάι του κάθε «κουτί» Κάποιοι
τα κάνανε δίπατα, με αισθητική αιγαιοπελαγίτικη,
ίδιες κούκλες. Άλλα τα τρώει η υγρασία και καταρρέουν από την εγκατάλειψη. Εξάλλου πολύς κόσμος έφυγε μετά την καταστροφή του ΄68. Ο άλλοτε αυτάρκης Αη Στράτης, μόνο πετρέλαιο και λάδι
φέρνανε τα πλοία, άρχισε να χάνει ότι παρήγαγε.
Ακόμη και αυτή η εξαιρετική ποικιλία βελανιδιών,
που τροφοδοτούσε τα βυρσοδεψεία της Λέσβου,
σήμερα συρρικνώνεται κάτω από την κυριαρχία
των χημικών. Μας είπαν ότι βγάζανε το ωραιότερο
κόκκινο χρώμα τα βελανίδια τους. Ναι, αλλά για
μπάνιο είπαμε να πάμε. Έχουμε χρόνο να πούμε
για το «αγροτικό ζήτημα».

Μπροστά στον οικισμό απλώνεται το Αρκάρι, η «Σαχάρα». Κατά τη γνώμη μας μια από
τις καλύτερες παραλίες του νησιού. Πεντακάθαρη
χωρίς ξαπλώστρες και ταρατατζούμ. Με σταθερές
καλόγουστες ψάθινες ομπρέλες, τοποθετημένες
από το δήμο. Απόλυτα προστατευμένη από τα καμώματα του Μαΐστρου και του Γαρμπή. Α, και δυο
ντουζιέρες με καμπίνες για να αλλάξετε. Αν σας
αρέσουν δε τα αχινούδια και οι πεταλίδες στην

άκρια αριστερά στα βράχια του πέτρινου βραχίονα θα βρείτε ένα σορό. Για τους πιο τολμηρούς
έξω από τον βραχίονα μετά από το υπερσύγχρονο
εργοστάσιο της ΔΕΗ κοντά στη γαιδουροσπηλιά
θα φανείτε ακόμα πιο τυχεροί με τα αλιεύματά
σας.

Το μόνο αρνητικό είναι η ολιγοκοσμία.
Ειδικά τις πρώτες μέρες, μέσα Ιούλη ήμασταν
εμείς και η κα. Ζωή με τον εγγονό της τον Μενέλαο.
Αλλά και την τελευταία μέρα που φεύγαμε, μερικούς ακόμα έγκονες γνωρίσαμε με τις γιαγιάδες.
Εντάξει άμα έπαιζε και λίγο το μάτι σου ξεχώριζες
και μερικούς σφιχτοδεμένους γλουτούς. Πασαρέλα όμως δεν υπήρχε, ούτε μπαράκια πάνω στην
άμμο. Ομορφιά, μέτρο, ανελέητος ήλιος, μπροστά
σου το Αιγαίο, τι άλλο θέλεις;

Τι άλλο θέλω; Να πάω στο Αλωνίτσι. Να
πας παλληκάρι μου, αλλά να μην έχει Γαρμπή.
Ο δρόμος φεύγει από την δεξιά μεριά του Άγιου
Μηνά. Καλοπατημένος χωματόδρομος με κατεύθυνση την ομορφότερη παράλια του νησιού. Όταν
φτάνεις στα διάσελα στα Αυλάκια σκάει μπρος
σου η βόρεια ακτογραμμή. Η ξεραΐλα της διαδρομής από τον οικισμό μέχρι δω δίνει τη σκυτάλη
στη βλάστηση. Βελανιδιές και των γονέων. Από
τις κορφές των λόφων κατηφορίζουν σχεδόν μέχρι
το νερό. Άλλο τοπίο. Ο γάιδαρος φτάνει μέχρι την

Αρ. Φύλλου 19

30

άμμο. Δύο χιλιόμετρα ακτή, μόνοι μας. Τι είναι
τούτο ρε παιδί μου; Η θάλασσα χαρτί, ήμασταν
στον καύσωνα του Ιούλη, τέντα handmade, μπυρίτσες στις παγοκύστες, αδαμιαία περιβολή και
μπλούστουμπλούτσου. Παρέα μας είχαμε κάτι
γλάρους θηρία και τα τρεχαντήρια των ψαράδων
που ανοιχτά στα νησάκια Βέλια κάνανε τη ψαριά
της ημέρας. Αριστερά της ακτής είναι η Γερακοσπηλιά. Ίσκιο όλη μέρα. Εμείς τη βγάλαμε πάνω
στη ξανθή άμμο. Σαπίσαμε στο μπάνιο. Περασμένες έξι τα μαζέψαμε. Ξαναπήγαμε με Γαρμπή. Το
ίδιο όμορφη και γοητευτική. Έχει πολλά μυστικά
η βόρεια πλευρά. Το εξωκλήσι του Αη Γιώργη και
το ακρωτήρι του Αη Θανάση απέναντι από τη νησίδα Δώδεκα Απόστολοι. Ζόρικος χωματόδρομος,
δε πάει κανείς εκεί μας είπαν. Διαδρομή που
σου θυμίζει τις στράτες του Γράμμου. Πέσαμε
και σε καθαρή ατμόσφαιρα και αγναντέψαμε τη
Λήμνο. Κοντά στη μοναδική μάντρα που υπάρχει στην περιοχή ξεκινά και ένα αρχαίο μονοπάτι,
κάποια κομμάτια του είναι με καλντερίμι που σε
οδηγεί μέσα από δάσος βελανιδιάς στο Αλωνίτσι.
Στα δεξιά είναι το ασκηταριό του ΑηΣτράτη. Σακατεμένο από το σεισμό του ΄68. Η μισή σπηλιά
σκόρπισε στη θάλασσα και ότι απέμεινε έχει σκιστεί σαν καρπούζι. Κάτω σου κλείνει το μάτι ένας
μικρός κόλπος. Νεράκι τον λένε. Άντε να κατέβεις
. Θα σε κεντρίσουν οι αστιβές. Αν συνεχίσετε λίγο
πιο πέρα, σταματά ο δρόμος, θα βγείτε στη ΒΑ μεριά στο εξωκλήσι του Αη Δημήτρη. Ανακαινισμένο
στέκει μπροστά σε τρία αλώνια. Μαρτυρούν ένα
πλούσιο παρελθόν. Δίπλα είναι και το ησυχαστήριο του Γιώργου. Σήμερα συνταξιούχος ΔΕΗτζής.
“Εδώ έρχομαι και ηρεμώ” μας είπε. Έχει κι άλλα
η περιοχή. Σκαλισμένες κοπάνες στη πέτρα δίπλα
σε στερεμένα πηγάδια από το σεισμό. Πέρδικες

να σεργιανάνε ανάμεσα στις βελανιδιές και μούσκαρους να παίρνουν το μπάνιο τους στα διάφανα νερά.

Τον Ιούνιο του 1992 σ΄ έναν ακήρυκτο
πόλεμο που κρατεί ακόμα, ένα Mirage F1 με χειριστή τον Νίκο Σιαλμά συνεπλάκη σε αναχαίτιση
με ένα F16 της γείτονος. Τα γαλανά νερά του ΑηΣτράτη αγκάλιασαν για πάντα τον έλληνα αεροπόρο. Παραλογισμός. Εκεί λοιπόν στο νοτιότερο
άκρο του νησιού, στη θέση Τρυπητή, θα συναντήσετε μια μεγάλη μεταλλική ασπίδα. Τη διακοσμεί
ένας μαίανδρος στην περιφέρεια της. Είναι ακουμπισμένη στο έδαφος και σκεπάζει ένα βέλος. Η
ουρά του βλέπει το Αιγαίο και η λόγχη του τη γείτονα. Μολών Λαβέ. Το λογότυπο συμπληρώνει
στο κάτω μέρος της περιφέρειας του μνημείου το
σύνολο της κατασκευής. Η γαλανόλευκη σε έναν
μεταλλικό ιστό “καταδικασμένη” να κυματίζει διαρκώς. Τα δάφνινα στεφάνια στέκουν μαραμένα,
παραδομένα κι αυτά στους αέρηδες του Αιγαίου.
Ακόμα και οι λιγοστές βελανιδιές σε αυτό το σημείο γέρνουν τον κορμό τους στις προσταγές του
αέρα. Να πάτε.

Είναι η μεγαλύτερη απόσταση από τον
οικισμό του νησιού το ακρωτήρι Τρυπητή. Γύρω
στα 13Km, καμιά εκατοστή μέτρα πάνω από το
νερό. Θα ανοίξετε κάμποσες πόρτες από μεταλλικό πλέγμα, κατασκευές των κτηνοτρόφων, για να
φτάσετε. Ο δρόμος είναι στην αρχή τσιμεντένιος
και μετά καλός έως κακός χωματόδρομος, στενός
που θέλει προσοχή. Το τοπίο τραχύ αλλά άμα
ζυγώσεις στις παραλίες αλλάζουν όλα. Πήγαμε στου Φράγκου, στη Φτελιά, στο Λιδαριό, τον
Άγιο Δημήτριο και τον Άγιο Αντώνιο. Με βότσαλο
, με άμμο, με καταπληκτικά νερά, που μόνο αυτή
η ευλογημένη θάλασσα του Αιγαίου μπορεί να

σου δώσει. Ξεχωρίσαμε το Λιδαριό, τη Φτελιά και τον Άγιο Δημήτριο. O μυροβλύτης είναι και έδρα
πολλών ελεύθερων κατασκηνωτών.
Είναι και η πιο σκιερή παραλία
του νησιού και σχετικά κοντινή
στον οικισμό (6Km). Όλες είναι
προσβάσιμες με καλούς η κακούς
χωματόδρομους. Εντάξει ο γάιδαρος ήταν στο στοιχείο του αλλά με
λίγη προσοχή μπορείς να τα καταφέρεις. Μην ξεχάσετε να δώσετε
λίγο χρόνο στις κατασκευές από
τις παλιές μάντρες (μαντριά). Πριν
από κάθε παραλία, θα συναντήσετε τις σημερινές εγκαταστάσεις
του κτηνοτρόφου και κάπου δίπλα
στέκει το παρελθόν. Ξερολιθιά,
γεωμετρικά σχήματα απόλυτης
ακρίβειας, μέτρο, αισθητική μιας
άλλης εποχής, τσακισμένη κι αυτή
από τον καταστροφικό σεισμό του
΄68. Σήμερα, λίγο τσίγκος, μπόλικο
σύρμα, καμιά παλέτα, πλαστικό, το
απαραίτητο 4Χ4, και “γουρούνες”
παρακαλώ όμως και γάιδαροι κανονικοί να βόσκουν κάτω από τον ήλιο. Τα ζώα,
αγρίμια. Ιδιαίτερα τα κατσίκια. Μάλλον τα τουφεκάνε, για να τα πιάσουν. Ακόμα και οι κότες με τις
γαλοπούλες έχουν μάθει να πετάνε. Δεν υπάρχει
σταβλισμένο τίποτα. Όλα σεργιανάνε ελεύθερα.
Τηράνε το αυτοκίνητο από μακριά και χάνονται
μέσα στις ρεματιές. Ένα κοπάδι με αρνιά μόνο
είδαμε να το συνοδεύει ο ποιμένας. Μας είπαν
και για κάτι γάτες που έχουν αγριέψει χαμένες στα
δασωμένα. Τρέχα γύρευε. Ακόμα και τα ρέματα
μαρτυρούν θυμό και περισσή αγριάδα το χειμώνα. Διπλά προστατευτικά πρανή έχει ο χείμαρρος
που διατρέχει τον οικισμό. Τι είναι τούτο. Α, και
το το χιόνι δε λείπει. Κάθε χρόνο σχεδόν δίνει
παρόν. Ναι, ναι το είδαμε σε φωτογραφίες.

Επιβραδύναμε την επιστροφή μας προς
τον οικισμό για να αντικρίζουμε κάθε φορά το ηλιοβασίλεμα. Εκεί μετά τις 8μιση με 9παρά “κατά
πως το ΄χει συνήθειο” έγερνε προς τις Σποράδες.
Το Πιπέρι και τη Κυρά Παναγιά. Μέσα στα πορτοκαλί και τα μαβιά. Εντάξει έχεις πολλές ευκαιρίες
να τον αγναντέψεις. Από τα χαλάσματα των Πέντε
Μαρτύρων, από το νεκροταφείο, το λόφο του Άγιου Μηνά ακόμα και από την παραλία της Σαχάρας, μετά από το απογευματινό μπάνιο.

Ωραία και για προπόνηση κοιλιακών;
Επιλογές δύο, όπως και τα μπαράκια. Δείξαμε
ιδιαίτερη αδυναμία στη “Βεράντα” του Θανάση.
Καθαρά, φτηνά, ποικιλία επιλογών με μαγειρευτά, κρεατικά και ψαρικά. Σερβίρισμα σφεράτο
από το Γιώργο που θέλει να γίνει ναυτικός . Ένα
πρόσωπο όλο λάμψη και αισιοδοξία. Μακάρι να
τα καταφέρει. Και ο Κομνηνός που μάλλον δεν
ξέρει τι θέλει να γίνει. Πιτσιρικάς μαθητής, στη
μάχη του μεροκάματου και αυτός. Αν έχει χρόνο

URL: http://diadromespress.blogspot.com
e-mail:diadromes.byron@gmail.com

ο Θανάσης θα πει μπόλικες ιδέες που έχει για το
νησί του. Το παλεύει. Είναι κει όλο το χρόνο. Η
ταβέρνα ανοιχτή. Γεμάτη γεράνια και βασιλικούς.
Μας είπαν ότι έχουν ωραίο Πάσχα. Λέτε; Άμα δεν
έχουμε πτωχεύσει.

Και μετά; Κάντε λίγη συντροφιά στην
“Αιολίδα”. Δίπλα στο μεγάλο βραχίονα στο λιμάνι, κάτω από τους δημοτικούς φανοστάτες, με το
μελαγχολικό κίτρινο φως να λούζουν την μητέρα
των Αιολέων . Κάθε μέρα τους συνδέει με έναν
άλλο ζωοδότη. Τη Λήμνο. Αν δεν την είχαν πήγαιναν χαμένοι οι Αγιοστρατήτες. Η μεταφορά
με το μικρό Ο/Γ είναι δωρεάν για τους ντόπιους.
Αναχωρεί στις 6 και μισή το πρωί και επιστρέφει
στις 5 και μισή το απόγευμα. Κάπου διάβασα ότι
το΄87 έκανε το δρομολόγιο Μυτιλήνη- Αϊβαλή. Το
“λεωφορείο” μας , έτσι το λένε. Πηγαίνουν για ό,τι
απαραίτητο . Ρεπό παίρνει μόνο τις Κυριακές. Α,
μπορεί να τους λείψει για λίγο, αν πάει για πετρέλαιο στη Βόρειο Ελλάδα. Γιατί ρε παιδιά εκεί
πάνω; Είναι φτηνότερο μας είπαν .Πάντως μονάχο του δεν μένει ποτέ. Πάντα το συντροφεύουν
τα τρεχαντήρια των ψαράδων και οι περαστικοί
σκαφάτοι.

Το ιδιώνυμο του 1929 δημιούργημα της
κυβέρνησης Βενιζέλου, όχι του Μπένι βέβαια
αλλά του Ελευθέριου, στέλνει του πρώτους εκτοπισμένους , πολιτικούς κρατούμενους στον ΑηΣτράτη. Ακολουθεί η περίοδος Μεταξά , η κατοχή,
το μετεμφυλιακό κράτος και το 1963 φεύγει και ο
τελευταίος εξόριστος . Τι να πεις; Ίσως οι ζωντανές μαρτυρίες που ακούσαμε να είναι η καλύτερη
περιγραφή . Είναι συγκλονιστικό να σηκώνει το
χέρι και να σου λέει εδώ ήταν ο φούρνος, εδώ βάφτισε το παιδί του ο Λουντέμης, εδώ έμενε ό Κατράκης, εδώ ήταν το καφενείο τους , το ιατρείο και
σημερινό μουσείο δημοκρατίας, εδώ ο δρόμος της
βόλτας. Να εκεί στην κοιλάδα δεξιά
και αριστερά από το ρέμα, κάτω
από το λόφο του Αγίου Μηνά ήταν
χρονιές που οι σκηνές στέγασαν
χιλιάδες ανθρώπους. “Παναγιώτη
δώσε μου ένα παξιμάδι”.” Πάρε ένα
από τα μαύρα”. “Μα εγώ θέλω από
τα άσπρα”.” Όχι , αυτά τα έχουμε
για τους αρρώστους” και γύριζε
την πλάτη του ο Παναγιώτης τάχα
πως δεν βλέπει και η μικρή Ζωή
άρπαζε το άσπρο τρέχοντας. Κάθε
μέρα γινόταν το ίδιο από την μικρή
Αγιοστρατίτισσα και τον εξόριστο
Παναγιώτη. Είχαν και θέατρο, με
Στρατιώτη Σβέικ και Οθέλλο. Τα
μικρά κάτω από τη μύτη των χωροφυλάκων κρυμμένα στα παλτά των
εκτοπισμένων παρακολουθούσαν
τις παραστάσεις. Ναι, δεν επιτρεπόταν η επαφή των ντόπιων με
τους εξόριστους. Πέφτανε σφαλιάρες από τους χωροφύλακες. Εννέα
σκοπιές διάσπαρτες παρακολουθούσαν . Όταν πέθανε ο Γαβρι-

31

ηλίδης όλος ο οικισμός ψιθύριζε το μαντάτο. Οι
συγκρατούμενοι του κατασκεύασαν ένα συγκλονιστικό μνημείο.
Αρχίσαμε το περπάτημα νωρίς το απόγευμα. Πλάι
στον χείμαρρο Τενεδιότη. Ψάχναμε τις ξερολιθιές
που όριζαν τις σκηνές, τα πλατώματα που ήταν το
θέατρο και το σανατόριο, τις λαξευμένες εστίες,
τις γούρνες και τα ντουλάπια στους βράχους. Τα
βρήκαμε ανάμεσα σε χορταριασμένες στράτες,
αρκετή ώρα μακριά από τον σημερινό οικισμό.
Εκεί στη ρίζα του λόφου του Αγίου Μηνά. Τον
ανηφορίσαμε να ταιριάξουμε και το ηλιοβασίλεμα. Δίπλα στο λιτό εκκλησάκι βρίσκεται ο τάφος
ενός Γερμανού αξιωματικού και το οστεοφυλάκιο
και συνάμα μνημείο των εξόριστων. Οι περισσότεροι “έφυγαν” την περίοδο της κατοχής ΄41- ΄42.
Εγκαταλελειμμένοι από ασιτία. Πενήντα τέσσερις
ψυχές, μαζί με το γιατρό του ΕΕΣ πενήντα πέντε.
Λες και το ΄κανε επίτηδες, πήρε ένα κατακόκκινο
χρώμα πριν βουτήξει στις Σποράδες.

Στο δήμο αναζητήσαμε το καλαίσθητο
λεύκωμα του υπουργείου Αιγαίου για τον ΑηΣτράτη. Σαράντα euro είναι πολλά παιδιά. Μας
το δώριζε η Τζούλια αλλά δεν το πήραμε, το ξεφυλλίσαμε όμως. Καλύτερα να το βλέπουμε κάθε
φορά που θα πηγαίνουμε στο νησί. Ωστόσο ο δήμος έχει κάνει πολλές προσπάθειες για να νιώσει
ο επισκέπτης και ο ντόπιος καλά. Πάστρα, καταπράσινα παρτέρια, μικρές πλατείες, πεντακάθαρη
η παραλία του οικισμού, με παγκάκια και ψάθινες
ομπρέλες. Οι απομακρυσμένες παραλίες έχουν
σήμανση, οι περισσότερες τουλάχιστον, στα ρέματα που κόβουν κάθετα τους χωματόδρομους
έχουν κατασκευαστεί τσιμεντένια περάσματα με
αγωγούς όμβριων. Το μουσείο Δημοκρατίας μετά
τα μέσα Ιουλίου έχει καθημερινό ωράριο επισκεψιμότητας. Για τους λάτρεις του internet έχει σύν-

δεση Wi-Fi. Κάθε βράδυ στην πλατεία μπροστά
στο Δημαρχείο, παίρνουν φωτιά τα laptop. O βιολογικός καθαρισμός είναι σε καλό δρόμο. Όλες οι
βαθμίδες εκπαίδευσης, από το νηπιαγωγείο μέχρι
το λύκειο κρατούν τα παιδιά στον τόπο τους. Μα
καλά όλα είναι ωραία στον ΑηΣτράτη. Όχι βέβαια.

Δεν γίνεται να σου κάνουν παρέα τα κατσίκια τα πρόβατα και τα γελάδια σε όσες παραλίες πήγαμε εκτός από αυτή μπροστά στον οικισμό.”
Νάρκες” παντού. Κάθε ίσκιος έχει την “σφραγίδα”
των αρνοκάτσικων. Ακόμα και στις σχισμές των
βράχων δεν μπορείς να ακουμπήσεις. Είναι κρίμα. Όλο το νησί είναι περιφραγμένο, αλλά ο αιγιαλός ξέφραγος. Όσο για τους ελεύθερους κατασκηνωτές στον Άγιο Δημήτρη που δεν είναι σε όλους
τους Αγιοστρατήτες επιθυμητοί, εμείς τους είδαμε
να καθαρίζουν την πανέμορφη παραλία, να σέβονται το περιβάλλον και στο κάτω κάτω, οι δικές
τους “νάρκες” θα μπορούσαν να απουσίαζαν από
το χώρο αν ο δήμος κατασκεύαζε μερικές τουαλέτες με καθημερινή καθαριότητα έναντι κάποιου
μικρού αντίτιμου. Για να μην πω ότι στο Αλωνίτσι
θα μπορούσε να γίνει ένας από τους ωραιότερους
δημοτικούς χώρους κατασκήνωσης. Σήμανση στα
μονοπάτια δεν υπάρχει. Ότι έχει απομείνει από
τους καταυλισμούς των εξόριστων είναι κρυμμένο
στα ξερόκλαδα και στα χόρτα. Κάναμε πολλές
κουβέντες, ακούσαμε πολλές απόψεις. Συναντήσαμε και μαράζι και αισιοδοξία. Σίγουρα υπάρχουν δυσκολίες και διαφορετικές γνώμες. Όμως
αυτή η μικρή κουκίδα στο Αιγαίο μπορεί να τα
καταφέρει. Έχει ιστορία , φυσική ομορφιά, υποδομές και το σπουδαιότερο ανθρώπους με ιδέες
και όραμα.
Γιώργος Τζανίνης

Αρ. Φύλλου 19

32

Κ α λ λ ι τ έ χ ν ε ς του ΒΥΡΩΝΑ

...στην Τέχνη

Τόνια Σταυροπούλου
μίζοντας τα ανθρώπινα συναισθήματα, δημιουργώντας σταθερές αξίες και αρχές και επιβάλλοντας την
αποδοχή τους και μια σιωπηρή συμφωνία για την
τήρησή τους. Όταν εκπαίδευση και Τέχνη μπορούν
να συμβαδίζουν σε μια κοινή κατεύθυνση, αυτό
αποτελεί μια ιδανική συνθήκη.

Για την τέχνη και την τοπική αυτοδιοίκηση

Η Τόνια Σταυροπούλου, είναι σκηνοθέτης ηθοποιός
και ζει στον Βύρωνα. Σπούδασε HISTORY OF ART
στο Deree College Αθηνών, είναι απόφοιτος Ανώτερης Δραματικής Σχολής και έχει παρακολουθήσει
μαθήματα και τεχνικές παιδικού θεάτρου στο H.B.
Studio της Νέας Υόρκης με τους Hebert Berkof και
Utan Hagen, ενώ υπήρξε auditor στο Actors’ Studio
της Νέας Υόρκης. Είναι συνεργάτης στη μονάδα
Ειδικής Αγωγής–Εργαστήριο Παιδαγωγικής του
Πανεπιστημίου Πατρών στο τμήμα της καθηγήτριας Βενέττας Λαμπροπούλου. Για πολλά χρόνια έχει
ασχοληθεί με την Θεατρική εκπαίδευση των Κωφών
παιδιών στο Ίδρυμα Προστασίας Κωφών στην Αθήνα και στην Πάτρα. Έχει σκηνοθετήσει δεκάδες θεατρικές παραστάσεις, ως υπεύθυνη των θεατρικών
εργαστηρίων του Δήμου Βριλησσίων, αλλά και στο
ελεύθερο θέατρο, ενώ έχει παίξει αντίστοιχα, ως
ηθοποιός στον κινηματογράφο και σε πολλές θεατρικές παραγωγές
Για τη ζωή και την τέχνη
Πολλοί λένε ότι η Τέχνη βγαίνει από τη ζωή. Επειδή
όμως δεν ήρθαμε στη γη για να κάνουμε τέχνη, αλλά
για να ζήσουμε, θα πρέπει η ζωή ως τελικός σκοπός να προκύπτει από την τέχνη. Η Τέχνη πρέπει
και μπορεί να μας μαθαίνει να ζούμε καλύτερα, να
ανακαλύπτει την ουσία της ζωής, να εφευρίσκει και
να προτείνει πρότυπα ζωής. Είναι ένας μικρός θεός
που ξαναδημιουργεί τη ζωή ξαναπλάθει τον άνθρωπο και θέτει νέους όρους για να ζήσουμε διαφορετικά, καλύτερα. Αυτή είναι η χρησιμότητά της.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι το πεδίο που μπορούν
να συνυπάρξουν Τέχνη και εκπαίδευση. Οι καλλιτέχνες σ’ έναν Δήμο είναι οι άνθρωποι που μπορούν
ν’ αναλάβουν την ευθύνη να διδάξουν με την τέχνη
τους τούς συμπολίτες τους, ώστε ν’ ανακαλύψουν
τον εαυτό τους, τη θέση τους και την ευθύνη τους
στην κοινωνία. Ο Δήμος δεν έχει την υποχρέωση να
γίνεται σκαλοπάτι για την ανάδειξη των καλλιτεχνών
δημοτών του, ούτε να αντλεί δόξα από τη δόξα τους,
αλλά να τους παρέχει τις προϋποθέσεις να εκφράζονται μέσα από την τέχνη τους και να εκπληρώνουν
τον παραπάνω εκπαιδευτικό και ψυχαγωγικό ρόλο
και σκοπό.
Μιά καλή ιδέα
Ο Βύρωνας γειτνιάζει με το δάσος του Υμηττού. Μια
καλή ιδέα είναι να πυκνώσουν οι δράσεις που φέρνουν τους δημότες σ’ επαφή με το πράσινο με στόχο
την ανάπτυξη μιας οικολογικής συνείδησης. Η ιδέα
που πρέπει να επικρατήσει είναι ότι το δάσος δεν
είναι το εμπόδιο για την επέκταση της πόλης, αλλά
ότι η πόλη είναι το εμπόδιο για την επέκταση του
δάσους. Να μην μπαίνει η πόλη στο βουνό, αλλά
να εισχωρεί το βουνό και το πράσινο σαν ιδέα, σαν
άποψη στην πόλη, ώστε να δούμε τη φυσική του
συνέχεια μέσα στο Βύρωνα, αλλά και τις αξίες που
απορρέουν απ’ αυτό να γίνονται αξίες των πολιτών.

Μια συμβουλή για τους γονείς
Να παρακολουθούν στενά τα παιδιά τους, όχι όπως
τώρα για να ελέγχουν τη ζωή τους, αλλά να διδαχθούν από τη ζωή τους, να δουν ότι καινούργιο
έρχεται και να το εντάξουν στη δική τους ζωή. Να
μην πιέζουν τα παιδιά να τους μοιάσουν, δηλαδή να
μεγαλώσουν και να γεράσουν πνευματικά γρήγορα,
αλλά να πιέζουν τους εαυτούς τους να μοιάσουν με
τα παιδιά. Τα παιδιά είναι ευλογία ακριβώς γιατί μας
θυμίζουν τον ιδανικό μας εαυτό που έχουμε χάσει,
δηλαδή αθώο, με ιδανικά, με ρομαντική διάθεση, με
Για τη τέχνη και την παιδεία
Η τέχνη, μέσα σε όλα, συμβάλλει στη δημιουργία όνειρα. Πριν κάνουμε τα παιδιά γέρους, προλαβαίπαιδείας. Η εκπαίδευση και μάλιστα όπως λειτουργεί νουμε να γίνουμε ξανά παιδιά.
στην Ελλάδα, δημιουργεί γνώση, πληροφορία, καΕπιμέλεια Ελένη Βασιλοπούλου
τάρτιση, αλλά δε δημιουργεί κατ’ ανάγκη «παιδεία».
Αυτό το κάνει η Τέχνη υποβάλλοντας πρότυπα συμπεριφοράς ενός πεπαιδευμένου κόσμου, αναβαθ-