Volume 4, Issue 44

Nendor 13 , 2012

Our Words Weekly Issue
“ N E W L I F E ” J E T A E R E

S PEC IAL POINTS OF IN TERES T:   President Obama Speech No Sided articles and no restriction for our members, our guest and our friends. Latest needs for our community and the latest resolutions Our Free Voice through our words.

Fjalimi i Presidentit Obama pas rizgjedhjes (fq. 28)
Fjalimi i Presidentit Obama pas rizgjedhjes Faleminderit! Faleminderit! Faleminderit shumë! Sonte, më shumë se 200 vite pasi një ish koloni fitoi të drejtën të përcaktonte fatin e vet për të përsosur bashkimin tonë, ajo po ecën përpara. Po ecën përpara prej ju sh. Po përparon sepse ju riafirmuat shpirtin që fiton mbi luftën dhe depresionin. Shpirtin që ka dhënë zemër për të dalë nga thellësitë e dëshpërimit në lartësitë e shpresës. Besimin se ndërkohë që secili prej nesh ndjek ëndrrën e vet amerikane, ne jemi një familje amerikane dhe do të kemi ngritjet dhe uljet tona si një komb dhe si një popull i vetëm. Sonte në këto zgjedhje, ju populli amerikan na kujtuat se megjithëse rruga jonë ka qenë e vështirë, udhëtimi ynë ka qenë i gjatë, ne jemi ngritur, ne kemi luftuar për t’u rikthyer dhe në zemrat tona e dimë se për Shtetet e Bashkuara të Amerikës më e mira nuk ka ndodhur ende. Dua të falënderoj të gjithë amerikanët që morën pjesë në këto zgjedhje. Ata që votuan për herë të parë apo ata të cilëve iu desh të prisnin në radhë për një kohë të gjatë; meqë ra fjala, duhet ta rregullojmë këtë gjë. Ata që janë endur rrugëve për një punë apo ata që iu janë përgjigjur telefonatave. Ata që mbanin stemën ‘Obama’ apo ata që mbanin stemën ‘Romney’: zëri juaj u dëgjua dhe ju sollët një ndryshim. Sapo fola me guvernatorin Romni (Romney) dhe e urova si atë edhe anëtarin e kongresit Rajan (Ryan) për fushatën në të cilën luftuan fuqishëm. Mund të kemi bërë luftë të ashpër, por kjo për shkak se e duam vendin tonë dhe na intereson aq shumë e ardhmja e tij. Që nga Xhorxhi (George) dhe Linora (Lenore), deri te djali i tyre Mit (Mitt) – familja Romni ka zgjedhur t’i shërbejë Amerikës përmes punës së tyre në administratën publike dhe këtë trashëgimi e nderojmë dhe përgëzojmë sonte. shumë se sot. Nuk kam qenë kurrë më krenar se sa të shoh Amerikën gjithashtu të bjerë në dashuri me ty si gruaja e parë e vendit tonë. Sasha dhe Malia, përpara syve tanë po rriteni e po bëheni vajza të zgjuara e të bukura, po ashtu si mamaja juaj. Dhe jam kaq shumë krenar për ju; por do ju thosha tani për tani një qen ndoshta mjafton.

I N S I D E T H I S I S S U E :

Pres. Obama Shinasi Rama Faik Krasniqi, Arben Llalla, Zeneli, Vasil Tabaku, Agim desku, Raimonda Moisiu, Silvana Berki, Vullnet Mato,

Faqe 1-28 Faqe 1-7 Faqe 2-3, 4-5 7-9 Faqe 5-7 9, 12

Për skuadrën më të mirë të fushatës dhe vullnetarët më të mirë në historinë e politikës, Në javët që më të mirët, më të mirët e të gjitha kohëve. Disa prej jush ishit të rinj këtë herë dhe disa prej jush kanë qenë me mua që në fillim, por të gjithë jeni pjesë e familjes, pavarësisht se çfarë bëni e ku do të shkoni tani, do të mbani me vete kujtimin e historisë që bëmë së bashku dhe do të keni vlerësimin e përjetshëm të një presidenti mirënjohës. Faleminderit që keni besuar gjatë gjithë kohës, përmes çdo kodre, përmes çdo lugine, më keni ngritur gjatë gjithë rrugës dhe gjithmonë do t’ju jem mirënjohës për gjithçka keni bërë dhe për gjithë punën marramendëse që keni Pres. Obama bërë. E di që fushatat zgjedhore mund të duken ndonjëherë të vogla, edhe të kota vijnë, pres me padurim gjithashtu të ulem ndoshta, e kjo i ushqen mirë cinikët që na me guvernatorin Romni për të parë se ku thonë se politika nuk është asgjë më shumë se mund të punojmë bashkë për ta çuar këtë sa konkurrencë egosh, apo fusha e interesave vend përpara. Dua të falënderoj mikun dhe të veçanta. Por, nëse ju jepet mundësia të partnerin tim të katër viteve të fundit, flisni me njerëzit që erdhën në tubimet tona “luftëtarin e gëzuar” të Amerikës zëvendës dhe u ngjeshën në turmë përgjatë litarit -presidentin më të mirë që do të donim; rrethues të palestrës së ndonjë shkolle të Xho Baidenin (Joe Biden) mesme, apo të shikoni njerëz që punojnë deri vonë në një zyre fushate në konte të vogla Dhe nuk do të isha burri që jam sot pa larg shtëpisë së tyre, do të zbuloni diçka gruan që pranoi të martohej me mua 20 tjetër. vite më parë; më lejoni ta them këtë publikisht Mishel nuk të kam dashur kurrë më Do të dëgjoni vendosmërinë në zërin e një

Shinasi Rama, Nuk është e largët dita kur nuk do të munden as t’ia vënë vetes
Shinasi Rama, Nuk është e largët dita kur nuk do të munden as t’ia vënë vetes flakën si Lirak Bejko. -Profesor Rama, vdekja e grevistit Lirak Bejko ka tronditur shoqërinë e mpirë shqiptare, ndërsa klasa politike vijon avazin e akuzave dhe shfajësimeve. Si e kanë përjetuar shqiptarët e Amerikës këtë lajm? Shqiptarët që jetojnë në SHBA e kanë përjetuar këtë vdekje tragjike me shumë dhimbje. Paria politike e Tiranës filloi të përdorte teknikat e saj për t’ia hedhur fajin palës tjetër, por ky krim ishte një nga krimet që nuk falen. Ky është një krim nga ata që nuk mund të harrohen. Nuk ka det që i lan nga përgjegjësia e tyre kriminale. Kur je larg vendit tënd, gjithçka që ndodh të prek shumëfish. Ka pasur shumë reaksion nëpërmjet mjeteve të komunikimit dhe në biseda private, dhe ka shumë urrejtje për parinë sunduese të Tiranës. Cinizmi i hapur i parisë sunduese, por edhe paturpësia e degjenerimi i shtypit dhe i mjeteve të propagandës, shitja e shpirtit për një rrogë nga ana e zyrtarëve, zvetënimi dhe paaftësia për të përballur të keqen janë shenja simptomatike të një shoqërie që në dukje është e pashpresë, nuk sheh zgjidhje dhe që rreket të mbijetojë ashtu si mundet. Në këtë kontekst, vetëflijimi i Lirak Bejkos ishte një veprim që duhej të shtynte të gjithë shqiptarët që të reflektonin. Vdekja e tij ishte një moment kritik, sepse ky u vetëflijua me ndërgjegje të plotë. Mirëpo, askush nuk po reflekton. Edhe protesta e një grushti të përndjekurish politikë gjatë vizitës së sekretares amerikane të shtetit u mbyt me dhunë, dhe gazetarët u morën me kravatën pink të kryeministrit dhe jo me protestën e atyre njerëzve që kërkonin asgjë më shumë se

Vasil Tabaku, Koco Danaj, A Meksi, Ylli Xhufi, Anila Omari

Faqe 6-7 7,-9, 10-14 17-19

Adresa Anetaresimi

Faqe 28

P a g e

2

O u r

W o r d s

ARISTIDH KOLA DHE SHTYPI SHQIPTAR nga Arben Llalla
Hapjen e akademisë përkujtimore, në katër vjetorin e vdekjes një film dokumentar për arvanitasit, më së Aristidh Kolës e bëri Ismet Hajrullahu, tej programi vazhdoi me hapjen e ekzyrtar i Departamentit të Çështjes spozitës me fotografi nga kultura dhe Jorezidence në Kosovë, i cila tha se: aktivitetet e arvanitasve nëpër vite. “Aristidh Kola ishte njëri nga ideologët Ndërsa, më 7 shtator në orën 10, u mbadhe frymëzuesit që ngjalli arvanitët dhe jtën Ligjërata nga studiues të ndryshëm në me veprat e tij si “Greqia në kurthin sallën e Hotel Grandit ku u shtruan teza të serbëve të Milosheviçit”, “Arvanitasit dhe ndryshme rreth kulturës së arvanitasve, prejardhja e grekëve”, “Zeusi pellazgjik kurse në mbrëmje grupi i këngëve dhe i dhe mashtrimi indoeuropian”, etj., bënë që valleve të arvanitasve të ardhur nga Greqia arvanitasit të kuptojnë se janë të një dhanë koncert në Sallën e Kuqe në Prisht- trungu shumë të lashtë madje më të lashtë inë. se grekët”. Të mërkurën më 8 shtator ora 10 paradite, Në këtë akademi u mbajt një ministri i Kulturës së Kosovës zoti minutë heshtje për të nderuar njeriun e Behxhet Brajshori, priti në zyrën e tij madh, i cili punoi shumë për kulturën studiuesit e ftuar në Javën e Kulturës arvanitase, ndërsa më pas u shfaq filmi Arvanitase dhe të venë e Aristidh Kolës. dokumentar “Rrënjët e mija janë tek Mbas takimit me ministrin e Kulturës të Arbëria” përgatitur nga Lirio Nushi, Kosovës, të ftuarit u drejtuan për tek salla kushtuar jetës dhe veprës së studiuesit e Kuqe ku do të mbahej Akademia Aristidh Kola që ngjalli emocione te të përkujtimore për Aristidh Kolën. pranishmit. Kosova nderon Aristidh Kolën Filmi flet për guximin e madh të këtij heroi i cili përkrahu me guxim dhe kurajo përpara mediave greke, luftën e drejtë të shqiptarëve të Kosovës, për liri, demokraci dhe ngriti lart moralin dhe figurën e emigrantëve shqiptarë në Greqi duke propaganduar të vërtetën duke thënë se “ARVANITËT DHE SHQIPTARËT JANË VËLLEZËR”. Kryetari i “Lidhjes së Arvanitasve të Greqisë” Jorgo Geru, i pranishëm në Akademinë Përkujtimore, duke folur në dokumentar, pasi vlerësoi se Aristidh Kola ngjalli arvanitasit, shtoi se “Ai dhe Kola kanë vlerësuar që Kosova është dhe duhet të jetë qendra e arbërve në Ballkan. Studiuesi arbëresh Antonio Belushi në këtë akademi u shpreh: “I madhi Kola është i pavdekshëm. Ai ndodhet shumë lartë në pavdekësi. Aristidh Kola një hero bashkëkohor nuk është një fjalë e rastit si një kompliment, por do të mbetet hero i vërtetë”. Më tej at Bellushi tha: Ministria e Kulturës ishte e detyruar për t’i shprehur publikisht këtë mirënjohje dhe zonja e tij Nansi që është e pranishme në akademi gëzohet, sepse heroizmi i tij nuk ishte i mjerë”. Në fund të akademisë përkujtimore të Aristidh Kolës foli edhe zonja Kola e cila tha “Personaliteti i Aristidhit ka qenë i udhërrëfyesit dhe guximtarit, deri në fund të jetës. Ai iku nga jeta kur retë e zeza kishin filluar të iknin”. Nansi Kola gjithashtu çmoi ceremoninë përkujtimore për bashkëshortin e saj si një kontribut për njohjen e figurës së lartë të Aristidh Kolës. Të nesërmen të ftuarit në Simpozium vizituan Prekazin, shtëpinë muze të Jasharajve, dhe bënë homazhe në varrezat e familjes së Jasharajve. Më pas ata u drejtuan për në Bashkinë e Skenderajt, ku kryetari i Bashkisë së Skenderajt e shpalli Aristidh Kolën “Qytetar Nderi”. Titulli i “Qytetarit të Nderit” ju dhurua të vesë së tij e cila falenderoi kryetarin e Bashkisë për nderin e madh që ju bë Aristidh Kolës dhe familjes së tij. Në kuadër të manifestimit “Java e Kulturës

It takes for Diaspora to get moving to take the Guilty Albanian Politicians to the ICC Hague

Pres. Obama is Re-elected

NY/NJ/CT Red Cross providing Aid

2012 Veterans aid Hurricane Sandy victims in NYC on Veterans day

Natyral Destruction in tri state area Hurricane Sandy destruction and yet everyone overcomes it... Politics aside and ready to aid their citizens...Example for the World...

Pavarësia - Udhëtimi i paharruar i Ismail Qemalit Nga Dardan Leka
Pavarësia - Udhëtimi i paharruar i Ismail Qemalit Nga Dardan Leka Artikull i gazetës franceze “Le Matin”, e datës 4 dhjetor 1912. Përkthim nga origjinali frëngjisht Përfituesit e luftës Pasi luftoi pesë shekuj, Shqipëria do ta fitojë pavarësinë pa luftuar Paris, 4 dhjetor 1912 Stéphane Lauzanne Në Stamboll, gjatë dy javëve të para të luftës, ishte një njeri i cili thuajse nuk largohej për asnjë çast nga holli i hotelit ku rrinte. Ishte trupmadh, i fuqishëm, me flokë dhe mjekër të bardhë që ngërthenin brenda tyre dy sy në ngjyrë blu të thellë dhe mjaft shprehës. Rrethohej nga një grup i vogël njerëzish që diskutonin dhe komentonin pa pushim, ndërsa ai vetë qëndronte gjithnjë në heshtje. “Shikojeni mirë këtë njeri,” më tha një ditë një diplomat që kaloi aty pranë. Një ditë ai do të jetë kryeministër e madje kryetari i një shteti që ende nuk ekziston. Në luftën ku është përfshirë Europa, ai do të jetë fitimtar pa e shkrepur njëherë… Kështu e njoha Ismail Qemal Beun, ose më mirë e rinjoha, sepse kisha pasur nderin ta intervistoja 12 vjet më parë në Londër. Të dielën e kaluar mësuam nga një lajm se ai sapo ishte zgjedhur Kryetar i Qeverisë së Përkohshme të Shqipërisë. Gjatë atyre dy javëve, ku nuk kishte ditë pa një betejë, Ismail Qemali vinte mbrëmjeve dhe më pyeste shkurt: “Ndonjë të re?” I tregova një ditë se turqit i kishin mundur serbët (këtë e njoftuan nja dhjetë herë në Stamboll) dhe ai duket se u kënaq e më tha vetëm kaq: “Sa mirë!” Por të nesërmen, rrota e lajmit ishte rrotulluar paksa, ashtu si ajo e fatit dhe unë i tregova se bullgarët kishin mundur turqit. Ai nuk shfaqi kurrfarë emocioni dhe më tha përsëri: “Sa mirë!” I thashë: “Si ka mundësi që, si atëherë kur turqit fitojnë, ashtu edhe kur munden qenka njëlloj mirë?” Ai vuri buzën në gaz, e vetmja buzëqeshje që i kisha parë ndonjëherë, dhe, me fjalë të qarta, serioze dhe të matura më shpjegoi mendimin e tij që ishte edhe opinioni i një populli të tërë. “Shumë mirë, tha, sepse cilido qoftë fitimtari ose i munduri, ka ardhur ora që kam pritur gjithë jetën dhe që populli im ka pritur me shekuj – ora kur Shqipëria më në fund do të heqë zgjedhën dhe do të bëhet shtet i pavarur.” Provoni të prisni në Gadishullin Ballkanik, përgjatë Adriatikut, një rrip toke 400 kilometra të gjatë dhe 120 të gjerë, jepini formën e një çizmeje, diçka si Portugalia në Gadishullin Iberik, përfytyrojeni këtë çizme plot shkëmbinj, pa rrugë dhe pa ura, sa që në stinën e shirave, as karvanët nuk ecin dot nëpër shtigjet e mushkave. Përfytyroni pastaj një racë njerëzish që nuk kanë të bëjnë fare me racat sllave, greke, turke, romane, pra me askënd tjetër në Perandorinë Osmane, por që ka ruajtur pastërtinë primitive të atletit. Këtu duhet të keni parasysh se flasim për malësorët më të

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 4

P a g e

3

Shqiptaret ne Kosove nga te tere anet per te mbrojtur te drejtat e tyre

KRIZA LINDORE DHE LËVIZJA SHQIPTARE (vazhdon)
ashtu edhe Perandorinë Osmane. Nga frika e ndërlikimeve të reja, Porta e Lartë vendosi ta zgjidhte me çdo kusht dorëzimin e dy krahinave kufitare. Për këtë qëllim ajo nisi menjëherë për në Kosovë mareshal Ahmet Muhtar pashën, i cili atë kohë ishte komandanti i Armatës osmane të Rumelisë me qendër në Manastir. Mareshali, i shoqëruar nga 11 batalione (rreth 6 000 ushtarë), sapo arriti në Prizren thirri në takim anëtarët e Komitetit Kombëtar të Lidhjes për t’i bindur që t’i nënshtroheshin vendimit të sulltanit. Por ata nuk pranuan. Më 14 dhjetor 1879 lëshoi një shpallje, me të cilën u kërkonte shqiptarëve që të merrnin në konsideratë gjendjen kritike të Portës së Lartë dhe të mos pengonin dorëzimin e dy krahinave kufitare, pasi me qëndresën e tyre po shkaktonin shkatërrimin e Perandorisë Osmane, por as lutjet, as kërcënimet nuk dhanë rezultat. Më 15 dhjetor 1879 u mblodh në Guci Kuvendi i përfaqësuesve të Komitetit Ndërkrahinor të Kosovës, i cili vendosi që ta kundërshtonte me armë deri në fund dorëzimin e kalasë së Gucisë. “Ne, banorët e Plavës e të Gucisë, - thuhej në memorandumin e miratuar nga Kuvendi, - nuk i njohim traktatet e shteteve evropiane që u japin malazezëve tokat e trashëguara nga prindërit tanë. Ne do ta kundërshtojmë me armë dorëzimin e tokave tona”. Sipas porosisë që kishte dhënë Porta e Lartë, Ahmet Muhtar pasha mori masa ushtarake për të penguar vajtjen e vullnetarëve shqiptarë në Plavë e në Guci. Për këtë qëllim ai solli nga Mitrovica edhe 7 batalione të tjera, të cilat i vendosi nëpër shtigjet e rrugëve. Pas kësaj u nis për në Gjakovë, ku gjeti një gjendje më të acaruar se në Prizren. Gjakovarët e paralajmëruan se, po ta vazhdonte më tej rrugën drejt kufirit, do të pësonte fatin e Mehmet Ali pashë Maxharit. Kur pa se edhe Peja e kishte bllokuar rrugën për në Plavë e në Guci, mareshali osman e ndërpreu misionin e vet, hoqi dorë nga vajtja në Guci dhe u kthye në Prizren. Dështimi i misionit të Ahmet Muhtar pashës e bindi përfundimisht knjaz Nikollën të mos shpresonte më as te ndërhyrjet e Fuqive të Mëdha. Si rrjedhim, ai vendosi të ndërmerrte kundër forcave të Lidhjes Shqiptare një mësymje të përgjithshme, e cila u zhvillua javën e parë të muajit janar 1880. Në këtë mësymje u hodh pothuajse e gjithë ushtria malazeze, 25 batalione me rreth 9 mijë veta, që u rreshtuan përballë Plavës e Gucisë. Sapo u njoftua për përgatitjet ushtarake të Cetinës, Shtabi Ushtarak Shqiptar i përforcoi masat mbrojtëse. Me thirrjen e Lidhjes Shqiptare u mobilizuan mijëra vullnetarë nga e gjitha Shqipëria, nga Plava, Gucia, Peja, Prizreni, Gjakova, Shkodra, Dibra dhe nga krahinat më të largëta të Shqipërisë së Jugut. Por shtabi ushtarak i kryesuar nga Ali pashë Gucia, që mori vetë në dorë drejtimin e operacioneve luftarake, përqendroi në zonën kufitare me Plavën e Gucinë 4 mijë luftëtarë vendas dhe 3 mijë vullnetarë të tjerë, gjithsej 7 mijë veta. Komanda malazeze kishte rreshtuar në vijën e parë të frontit forcat vullnetare të komanduara nga Mark Milani, të cilët do të fillonin sulmin sipas taktikës së tyre tradicionale që kishte pasur kurdoherë sukses përballë ushtrive osmane. Forcat malazeze ishin përqendruar në një sektor të ngushtë (Velikë-Pepaj), me qëllim që t’i shpartallonin shqiptarët që me sulmin e parë, në drejtim të Plavës. Por Shtabi Ushtarak Shqiptar ua mori malazezëve në mënyrë të papritur iniciativën. Më 6 dhe 7 janar 1880 njësi të vogla shqiptarësh, me qëllim që të tërhiqnin vëmendjen e komandës ushtarake malazeze, ndërmorën dy sulme në verilindje të Malit të Zi, nga ana e sanxhakut të Novi Pazarit. Komanda ushtarake malazeze, duke kujtuar se shqiptarët do të vazhdonin të sulmonin nga verilindja, për t’u dalë forcave të tyre prapa shpine e tërhoqi ushtrinë nga zona jugore dhe e nisi drejt veriut. Duke përfituar nga kjo rrethanë, forcat shqiptare, të rreshtuara në sektorin e Plavës, shpërthyen më 8 janar një sulm të furishëm kundër pozitave të armikut që ndodhej në Velikë, në Pepaj e në Arzhanicë. Sulmin e nisën luftëtarët e Nokshiqit të komanduara nga Kurt Asllani dhe Nure Kurti. Mësymja ishte e furishme dhe pas luftimesh të ashpra e trup më trup forcat malazeze, të përbëra nga 4 mijë luftëtarë, u detyruan të tërhiqeshin. Ushtritë e Lidhjes, pasi thyen edhe njësitë malazeze të komanduara nga Mark Milani, hynë në tokën malazeze, shtinë në dorë Arzhanicën, Velikën e Pepajn dhe u drejtuan për në Murinë. Luftimet më të përgjakshme u bënë në Velikë e në Pepaj, prandaj përpjekja e 8 janarit mori emrin e tyre. Ushtria malazeze u tërhoq në Sutjeskë. Por Shtabi Shqiptar nuk kishte ndërmend të vazhdonte përparimin në thellësi të tokës së Malit të Zi. Më 9 janar ai urdhëroi forcat shqiptare, që nuk hasën ndonjë kundërshtim nga ushtritë malazeze, të tërhiqeshin në kufirin e vjetër. Gjatë betejës së Pepajt e të Velikës, të dyja palët patën dëme në njerëz, por, sipas të dhënave të ndryshme, ato të Malit të Zi qenë më të shumta. Shqiptarët lanë në këto luftime edhe dy kapedanët trima, Kurt Asllanin e Nure Kurtin. Vrulli patriotik që përshkoi luftën në Velikë e në Pepaj dhe fitorja që shqiptarët korrën kundër ushtrive malazeze më 8 janar 1880, la përshtypje të thellë në opinionin ndërkombëtar. Disa ditë më vonë, kryekonsulli austro-hungarez në Shkodër, Shmuker, i cili e ndoqi së afërmi zhvillimin e betejës, i raportonte qeverisë së vet: “Vetë malazezët pohojnë se në luftën e Velikës e të Pepajt shqiptarët luftuan burrërisht dhe fituan mbi ta. Dhe me të vërtetë, fuqia e Lidhjes (së Prizrenit - shën. i aut.) e theu atë ushtri malazeze që ka qenë kurdoherë e zonja t’u bëjë ballë forcave turke. Shqiptarët luftuan të shtyrë nga ideja kombëtare”. Pas kësaj, opinioni publik evropian filloi të interesohej për historinë e popullit shqiptar dhe për të drejtat e tij kombëtare. Veç kësaj, disa publicistë kritikuan Kongresin e Berlinit që nuk i kishte përfillur të drejtat e një kombi aq trim dhe aq liridashës, siç ishte populli shqiptar. Me fitoren që korrën në Nokshiq, në Pepaj e në Velikë shqiptarët i dhanë të kuptonte diplomacisë evropiane se Perandoria Osmane, sado që po e mbante Shqipërinë prej pesë shekujsh nën zgjedhë, nuk ishte zonjë e trojeve të saj dhe se zotër të këtyre trojeve ishin banorët shqiptarë. Disfata që pësoi në front e bindi qeverinë malazeze se ajo vetë nuk ishte në gjendje ta thyente qëndresën e Lidhjes Shqiptare me anën e luftës së armatosur. Për këtë arsye knjaz Nikolla shpalli menjëherë se i kishte pezulluar veprimet luftarake në kufi dhe se zbatimin e Traktatit të Berlinit në këtë pikë po ua linte përsëri në dorë Fuqive të Mëdha. Madje ai kërkoi nga konsulli britanik në Shkodër që të ndërhynte pranë autoriteteve qeveritare të vilajetit, me qëllim që edhe shqiptarët t’i pezullonin veprimet e mëtejshme luftarake. Mbrojtja e Hotit dhe e Grudës (pranverë 1880) Fitoret e shqiptarëve kundër ushtrive malazeze dhe jehona e tyre në arenën ndërkombëtare patën pasoja të thella në Shqipëri. Ato e përforcuan më tej bindjen e shqiptarëve se tashmë ishin në gjendje t’i mbronin trojet e tyre jo vetëm pa ndihmën e ushtrive osmane, por edhe kundër vullnetit të Portës së Lartë. Besimi që fituan te forca e tyre e armatosur, e ngriti në një shkallë më të lartë vendosmërinë për të kundërshtuar me armë çdo ndërhyrje të re të Fuqive të Mëdha ose çdo orvatje të re të qeverisë së Stambollit në dëm të trojeve të tyre amtare. Pas disfatës që pësoi në Velikë e në Pepaj, knjaz Nikolla iu drejtua përsëri Fuqive të Mëdha dhe këto, nga ana e tyre, i bënë përsëri presion Perandorisë Osmane për ta çuar deri në fund dorëzimin e Plavës e të Gucisë. Porta e Lartë u përgjigj se ishte e gatshme ta kënaqte Malin e Zi, por jo në Plavë e në Guci. Duke parë vendosmërinë luftarake të shqiptarëve dhe paaftësinë ushtarake të Malit të Zi, Fuqitë e Mëdha pranuan në parim ta rishikonin vendimin që kishin marrë në Kongresin e Berlinit. Me këtë rast u bënë disa propozime për ta kënaqur Cetinën me vise sllave në veri ose në jug të Malit të Zi, por nuk u pranuan. Më në fund ndërhyri Italia, e cila, nëpërmjet ambasadorit të saj në Stamboll, kontit Korti (Corti), sugjeroi që t’i jepeshin Malit të Zi viset e Hotit e të Grudës së bashku me një pjesë të Kelmendit, të cilat banoheshin gjithashtu nga popullsi shqiptare. Fuqitë e Mëdha menduan se popullsia e këtyre viseve, duke qenë katolike dhe jo myslimane, nuk do ta kundërshtonte bashkimin e saj me Malin e Zi të krishterë. Porta e Lartë nuk solli ndonjë pengesë. Vetëm knjaz Nikolla, i bindur se do të kishte përsëri telashe me shqiptarët, protestoi rreptësisht. Por më në fund, duke parë këmbënguljen e të gjitha Fuqive të Mëdha, u detyrua të përulej. Kështu, më 18 prill 1880, ambasadorët e Fuqive të Mëdha miratuan propozimin italian, që njihet me emrin “vija Korti”, për t’i dhënë Malit të Zi, në vend të Plavës e Gucisë, viset e Hotit e të Grudës. Dorëzimi i këtyre viseve u vendos të bëhej pas 4 ditësh, më 22 prill 1880. Fakti që Fuqitë e Mëdha, Perandoria Osmane dhe Mali i Zi u detyruan, pas 20

PROBLEMET NE SHQIPERI DHE SI DUHET TE ZGJIDHEN
TAKIMI MBAREKOMBETARE PER CESHTJEN SHQIPTARE CESHTJA SHQIPTARE PER ZGJIDHJE. PROBLEMET NE SHQIPERI DHE SI DUHET TE ZGJIDHEN se bashku te bashkuar ne n je motiv te fuqishem 'BASHKIMI KOMBETARE SHQIPTARE DETYRE E DITES PER CDO SHQIPTARE me nje Tirane zyrtare demokrate ku te kete respekt per vendin e te pareve te saj dhe te mbroje fuqishem trojet e te pareve te saj.Shqiptaret nuk do te bashkohen ne BE, sepse ne jemi nje komb nuk jemi 6 zyrtare por vec nje takimj caji ne do te kombe.Kur te behemi nje komb vete Europa do te kerkojme ne okb tenjihet shqiperia e na kerkoje.Ne jemi ketu para se te krijohet Euroviti 1912 sipas konventave pa.Dihet se ADN shqiptare pra Pellazge e ka krijuar nderkombetare te ruajtjes se territorit kete Europe . Prndaj te bashkuar rreth ceshtjes kombetare shqiptare .Kete do ta arrijme shqiptare te bashkimit te saj ne nje shtet nen nje flamur kuq e zi ftojme sot ne kete takim kombetare mbareshqiptare te gjith e shqiptaret te japim ndihmene tyre ne kete moment historik te rendesishem per kombin tone mbareshqiptare.Sot behemi me shume se 10 milion shqiptare .Vec nje ze i fuqishem mbare shqiptare "TE DUAM DHE TE MBROJME KOMBIN ASHTU SIC DO DHE MBRON NENA FEMINE? Te dashur bashkekombas sot ne po vendosim gurthemelin e bashkimit shqiptare mbarekombetare , ketu ne Amerike ne vendin e lire ku realizohen cdo enderr e deshire.Keshtu qe dhe enderra jone shekullore per te qene nje komb sot merr rrugetimin e saj per nje shtet, nje komb, nje pasaporte nje flamur kuq e zi , kjo eshte SHQIPERI ETNIKE . Ju faleminderit. Flutur Zavalina 2 shtator 2012 Bronx , NY,USA

P a g e

4

O u r

W o r d s

Shkrime nga Raimonda Moisiu
mendueshëm e cuditës të shoqit. - Është libër shumë i vjetër, mendoi. Largoi paksa librin dhe vendosi tabakanë pranë. Morri librin në dorë dhe po shfletonte. Roberti u cua paksa, si u mbështet në krevat filloi të pinte kafenë. Ra zilja e telefonit. Meremja nxitimthi doli nga dhoma për në kuzhinë. Ngriti telefonin. Ishte i biri, përsëri. Me telefonin në dorë u kthye në dhomën e gjumit. -Është Eno. Kërkon të flasë me ty, Robert. Foli djalit të lutem, - I tha ajo duke këmbëngulur. Roberti la kafenë mbi komodinë dhe morri telefonin, - Eno, t’u rrojë vajza, - e uroi Roberti qetë. -Baba, e di si ja vura emrin vajzës, Era, Era! , - i tha i biri duke qeshur dhe lotuar. Sytë e Robertit rrëzëllyen nga rrebeshi I lotëve që nuk mundi t’i mbante. U cua vërtik nga shtrati. Merjemja shikonte e shtangur cdo veprim të tij. Roberti hapi dritaren. Jashtë kishte filluar të frynte era e jugut. Po shkrinte borën. Bashkë me të edhe ftohtësirën e shpirtit të tij. Dequindre, ndrroi jetë gazetari, krijuesi dhe aktivisti i njohur i Komunitetit Shqiptar të Tronditet komuniteti Detroitit, miku ynë Zef Lleshi. e gazetareve e medi- Zefi u lind me 15 qershor 1959, në fshatin as ne SHBA Ndahet Bisak të Fanit (Mirditë). Mësimet e para i mori në shkollën e këtij fshati, ku më vonë do të nga jeta Publicisti dhe gazetari Zef bëhëj mësues e drejtor shkolle po në këtë fshat. Studimet e mesme i mbaroi në shkollën e LLESHI Pas një sëmundje të njohur Pedagogjike “ Shejnaze Juka” në Shkopasherueshme, të cilën dër dhe më vonë Universitetin Luigj Gurakuqi” e vuajti prej më në po këtë qytet. shumë se dy vjetesh, Disa vite punoj drejtor shkolle në rrethin e sot me datën 22 tetor Kurbinit, prej ku erdhi në Amerikë, fillimisht 2012, afër ores 8:00 në New York e pastaj, që nga shtatori i vitit Pm, në dhomën 2615 1999 në Detroit. Ishte gazetar në stafin e të Emergjensisë të gazetës “Illyria” të Beaumont Hospital, New Yorkut dhe, që në numrin e parë anëtar i në 19 milje e gjysëm Këshllit Botues të Revistës së përmuajshme “

Biggest Heist on private land continues to happen in Albania...How can they, the Albanian politicians sell someone else’s land??

Shqipëria është marrë peng nga bastardët (vijon)
Shqipëria është marrë peng nga bastardët vjetër, ato nuk ishin thjesht copa leckash të mykura, të kuqe me një shkabë të zezë Artan Mullaj - Vrulli i festës ka nisur në mes. Atëherë kishte njëlloj nderimi për dhe përgatitjet e shëmbëllejnë ditën e to. Njerëzit mbanin frymën, sepse në pavarësisë me atë të një dasme. Disa ngjyrën e kuqe fshihej magjia e përbashjanë caktuar të zgjedhin fustanin e kimit. Sot jo gjithherë. nusërisë, të tjerët do të merren me dhuratat, monumentet, mbishkrimet, Më parë, flamuri përzihej në mënyrë aktivitetet, përzgjedhjet, muzetë, simbolike me patriotizmin pështjellues të gënjeshtrat dhe ritet e nevojshme. Të shqiptarëve të zakonshëm. Sot është tjerët, ata më finët, do të përzgjedhin ndryshe, mungon krenaria. Kjo mungesë muzikën që do të emocionojë nuk është thjesht mungesë nderimi për pjesëmarrësit e sjellë në tubime, flamurin tonë. Është, për fat të keq, ndërkohë që kalemxhinjtë duhet të kenë përçmim për Atdheun. Përçmimi për bërë gati patjetër fjalimin e ardhshëm të Atdheun, a nuk është sot në modë njëlloj kreut të vendit. si tradhtitë bashkëshortore në motele, apo edhe si FB-ku? Sa herë na ndodh të Flamuri kombëtar duket më shpesh dëgjojmë shprehjen: “Këtu nuk jetohet! gjithandej, dhe do të shpeshtohet edhe Ky është një vend i mallkuar! Këtu ka më në çatira, ballkone, shkallare. mbaruar gjithçka! Politika është si një Njerëzit nuk është nevoja ta ruajnë më të kurvë, me mbathjet rënë në fund të fshehur në sëndukë, për ta nxjerrë si këmbëve. Politikanët janë mediokër, margaritarë të çmuar në festën sheprimitivë e të babëzitur”. Sa herë emigrankullore të kombit. Është e lehtë të gjesh tët tanë që vijnë nga Perëndimi për të një flamur, falë dramës së komercialitetit pushuar e çmallur me njerëzit e tyre, lënë që sundon jetën tonë. Por kjo lehtësi të pushimet në mes duke thënë: “Po ju si kujton po kaq lehtë zbehjen e nacionalqëndroni këtu? Si jetoni e duroni këtu? Me itetit tonë në çdo skaj. Po të hyjmë në të këto kushte, me këtë korrupsion dhe thella, flamuri shqiptar nuk e ka atë pisllëk, me këta katundarë që mizërojnë magjinë e dikurshme të përfaqësimit, në trotuareve, me këta mafiozë të rrezikshëm kohët e para kur fshehur në sëndukët e në majat e shoqërisë dhe me këta banditë barbarë në pushtet? Ka plot vende të tjera në planet ku ia vlen shumë më shumë të shpenzosh gëzueshëm energjinë tënde të jetës!” veten, mos ndoshta zemërimi im ndaj brutalitetit qeveritar i kalon caqet eduhura. Shpesh kam mëdyshje, mos ndoshta jam i padrejtë kur nuk besoj tek “udhëheqësit” e popullit tim dhe përpiqem t’i imponoj këtë vullnet edhe të Natyrisht, gjithkush është i lirë ta dojë, të tjerëve. Por në çdo rast bëj një ndalesë. Ndiej mos e dojë apo edhe ta përçmojë vendin e se si i çdo qytetari të thjeshtë shqiptar, zemëritij. Duke e dashur ose duke e urryer, secili mi im është i shëndetshëm: zemërimi, besimi i shfaq optikën e tij, që mund të jetë sa e munguar ndaj politikanëve shqiptarë që vensinqertë, sa konstruktive, aq provinciale. E dosin për lirinë tonë, shndërrohet ndonjëherë dimë, e dimë, e dimë! Shqipëria e shkretë, në urrejtje për ta. Sepse ata, sundimtarët, në prag të nusërimit për 100-vjetor, është e politikanët, po shkatërrojnë Shqipërinë duke i sëmurë dhe e zhgënjyer. Fustani i bardhë i vjedhur pasurinë dhe duke fshirë njëherë e mirë festës nuk do të mund ta mbulojë lodhjen nga shpirti ynë krenarinë. e saj. Por lodhja dhe sfilitja nuk duhet të jenë arsye për ta përçmuar. Përkundrazi. A mund t’i besojmë kësaj klase politike, e cila Dashuria është një fuqi që lind pikërisht pjesën më të madhe të kohës e shpenzon me nga vuajtjet, dhimbjet dhe mungesat. Në sharje e fyerje për njëri-tjetrin, duke fyer vend që ta përçmojmë, duhet ta ndiejmë. durimin tonë që rrimë e i dëgjojmë duke shpreLe ta ndiejmë, kuptojmë e marrim serisuar se do të ndryshojnë veten dhe vendin e ozisht Shqipërinë tonë këtë përvjetor! A tyre? A ka ende naivë të tillë në Shqipëri që mund ta duam Shqipërinë duke vuajtur për besojnë se në drejtimin e punëve publike të? A mund ta duam duke e pranuar siç gjenden njerëzit e duhur, njerëzit e ditur, karriështë, veshur me zhele dhe këmbëzbathur? era politike e të cilëve është e lidhur me paA mund të zemërohemi dhe të sionin, përkushtimin dhe dashurinë, pikë së shpërthejmë, për t’i kundërvënë këtë pari, për vendin e tyre. Vështirë! Duke u bërë dashuri barbarisë së sundimtarëve, që e shtetas shekullorë, shqiptarët, ndryshe nga kanë lënë këto 100 vjet në vetmi dhe ç’thuhet, janë të lodhur, të varfër, të zhgënjyer, mjerim? shpesh të pashpresë. Jo se midis tyre nuk ka njerëz të tillë, mendimtarë dhe atdhetarë, të aftë Si një kritik i qeverisë, shumë herë pyes e pasionantë, që do ta tërhiqnin zgjedhën e

Grevistë, AI nuk ka nevojë për ju - Nga Afrim Krasniqi grevistët e përndjekur, kush shihet me deklarata ose heshtje për një vend në listën e ardhshme elektorale, kush ka zgjedhur rrugën

më të shkurtër e më pak dinjitoze për të bërë karrierë,

antikomunist,

kush përbën pengesën kryesore për Shqipërinë demokratike dhe evropiane.

kush është e mbetet simbol komunist e

kush beson tek demokracia dhe

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 4

P a g e

5

Zbardhen telegramet, si u organizua shpallja e Pavarësisë
Zbardhen telegramet, si u organizua shpallja e Pavarësisë Cakrani, 19. Qemal (Karaosmani) Elbasani, 20. Iljas Vrioni, 21. Salih Gjuka, 22. Dh(imitër) Berati, 23. Dhimitër Emmanuel, 24. Dhimitri Zografi, 25. Prof. Kristo Frashëri Murad Toptani, 26. Pandeli Cale, 27. Luiz Gurakuqi, 28. Bedri Pejani, 29. Spiro T.Ilo, 30. Thanas Akti i shpalljes së Pavarësisë përmban V. Floqi, 31. Qem(al) Mullaj, 32. Lef Nosi, 33. Dr. këto nënshkrime: 1. Ismail Kemal, 2. H. Myrteza, 34. Nuri (Sojliu), 35. Mustafa Asim (Dom Nikollë) Kaçorri, 3. Abdyl Aziz Kruja, 36. M. Ferid Vokopola, 37. Ymer Deliallisi, Vehbi (Agolli), 4. I(brahim) Karbuna- 38. Xhemalydin Deliallisi, 39. Nebi Sefa Lushnja, ra, 5. Elmaz Boce, 6. Veli Harçi, 7. 40. Zuhdi Ohria. Qazim Kokoshi, 8. I(ani) Minga, 9. Dëshmi të kuvendarëve që shpallën Pavarësinë e Rexhep (Mitrovica), 10. D(himitër) N. Shqipërisë në Vlorë më 28 Nëntor 1912. Tut(ulani), 11. A(ristidh) Ruçi, 12. Pjesë nga fjala e Luigj Gurakuqit mbajtur në Vlorë, Abdi Toptani, 13. Abas Dilaver në përvjetorin e parë të Shpalljes së Pavarësisë, më (Çelkupa), 14. Midhat Frashëri, 15. 28 Nëntor 1913. Shefqet Dajiu, 16. Zihni Abbas Kanina, E atëherë kur armiqtë tanë na kishin dënuar për 17. Xhelal Ko(prencka), 18. Hajredin vdekje e po pregatitnin ta ndanin copa copa Atdheun tonë të shtrenjtë, ata që ushqenin ndër zemrat e tyre idealin e pavarësisë, rrokën flamurin kuq e zi në dorë dhe pa vrojtuar të këqia dhe rreziqe, u mblodhën këtu në Vlorë, ku delegatët e ardhur nga të gjitha viset tona, nxorën Shqipërinë në vete, të lirë dhe të bashkuar... Nga kujtimet e Mithat Frashërit botuar më 1928. Delegatët që kishin telegrafuarë arritjen e tyre në Durrës dhe dëshirën e një mbledhjeje në Vlorë, kishin një premtim dhe një shpresë. Po vendi vet ishte pa nonjë ngushëllim të tillë. Hapat e parë ishin bash për të gjeturë nonjë dritare shprese. Delegatët e zgjedhur në vent, tani po shtoheshin edhe me numurin e atyre të ardhurë nga viset e veriut dhe të lindjes së tokave shqiptare, të cilët të gjithë së bashku 47 veta, formojnë kongresin e 28 Nëntorit 1912. *** Telegram nga Vjena (Tel.Nr. Fjalë 32, Origj. Turq.) Vjenë, 27 Vjeshta e dytë, 1328 - 9 Nëntor 1912 (Kopjes së këtij telegrami i mungon adresa. Por dihet se i qe dërguar parisë së Vlorës). Me vaporin e parë po arrij. E ardhmja e Shqipërisë është siguruar. Ju porosis që duke iu mbështetur fatit të Atdheut, të punoni së bashku e si vëllezër, të merreni me rregullimin e punëve të përgjithshme edhe të ruani qetësinë. Jepuni rretheve lajmin e gëzuar! Ju faleminderit të gjithëve atërisht!

MË 1947 I BIRI I ISMAIL QEMALIT, QAZIM BEJ VLORA, VDIQ I IZOLUAR NË SANATORIUMIN E
MË 1947 I BIRI I ISMAIL QEMALIT, QAZIM BEJ VLORA, VDIQ I IZOLUAR NË SANATORIUMIN E TIRANËS Nga FATOS VELIU trupi pa jetë i Ismail Qemalit, i shoqëruar nga tre djemtë e tij, Ethemi, Qazimi dhe Qamili, si dhe nga përfaqësuesit e Ministrisë së Jashtme italiane mbërriti në portin e vogël të Vlorës. Ai ishte transportuar fillimisht me tren dhe së fundmi me anijen e posaçme italiane. Sipas bashkëkohësve të atyre momenteve, siç ishin vetë djali i Ismail Qemalit, Qazimi apo edhe mikut të tij, Safet bej Vlorës, bëhet e ditur se hyrja e arkivolit në Vlorë ka qenë tepër emocionuese. Të qarat e njerëzve dhe shkrepjet e armëve shkaktuan një gjendje emocionale të papërshkrueshme. Gjithë rrugët, kodrat dhe çdo gjë nxinte nga pjesëmarrja e jashtëzakonshme në atë varrim, i cili, ashtu siç ishte menduar në atë kohë, u bë pikërisht në lartësitë dominante të Kaninës. Konkretisht për ato momente, në shënimet e Safet bej Vlorës, të gjendura në dosjen e posaçme të Ismail Qemalit në Arkivin Qendror të Shtetit, shkruhet: "Nëse e masim madhështinë e një personazhi politik me dashurinë e popullit të thjeshtë, duhet të pohojmë se asnjë nuk i afrohet Ismail Qemal Vlorës. Gjatë ceremonisë së varrimit të tij, asnjë fshatar dhe asnjë qytetar nuk mbeti në shtëpi. Të gjitha faqet e maleve dhe të brigjeve gjatë rrugës së kortezhit funeral ishin plot me njerëz. Qe një apoteozë madhështore e mbarë popullit, pa përjashtim, ndaj një tribuni që i shërbeu vendit të tij deri në frymën e fundit". Kush ishte Qazim Bej Vlora Qazim bej Vlora, lindi në Stamboll më 1893. Që nga viti 1900, kur Ismail Qemali u arratis nga Stambolli, qëndroi gjithmonë pranë të atit. Ka qenë i pranishëm në çdo aktivitet, takim, udhëtim të kryer nga Ismail Qemali, duke e shoqëruar kudo, gjë që vihet re, jo vetëm në "Kujtimet" e Ismail Qemalit, por edhe në dokumentet dhe fotot e kohës. Gjithmonë kur e prezantonte tek miqtë, Ismail Qemali shprehej "Ky është arkiva ime e gjallë, ruan në kokë çdo material të botuar ose të folur, që më hyn në punë për problemin e madh shqiptar. Eshtë im bir, Qazimi!". Pas fitores së Revolucionit xhonturk, më 1908-ën, shoqëroi të atin në Vlorë ku, siç dihet, Ismail Qemali u zgjodh deputet i Beratit në Parlamentin e Perandorisë Osmane. Ishte i pranishëm në takimet e Ismail Qemalit me Hasan Prishtinën, për organizimin e kryengritjes së përgjithshme, gjatë viteve 1909-1912, gjë që vërtetohet edhe nga foto të kohës. Gjatë viteve 19101912 zhvilloi një aktivitet të gjerë për furnizimin e kryengritësve shqiptarë me armë: "...akuzohet një shoqëri gjoja klandestine, - lexojmë në një relacion të konsujve në Vlorë, - e cila gjendet nën drejtimin suprem të Qazim beut (djalit të Ismail Qemalit) që, ndër të tjera, përfshika përsëri edhe personat e komprometuar në çështjen shkollore, sepse mbledh të holla për t'u ndihmuar shqiptarëve të Veriut kundër trupave osmane, si dhe importon fshehurazi armë dhe municione për një kryengritje të mundshme..." ("Ismail Qemali - Përmbledhje Dokumentesh"", Tiranë 1982, dok.114). Ishte i pranishëm në Podgoricë, gjatë përgatitjeve për Kuvendin e Gërçes (23 qershor 1911) dhe është autori i përkthimit në shqip të këtij Memorandumi ("Le Figaro", Paris, 8 korrik 1911, f.2). Për t'u shpërndarë kryengritësve Memorandumin, shtypur si libër më vete, dhe për të marrë aprovimin e tyre, Ismail Qemali e dërgoi në Podgoricë, së bashku me Qazim Kokoshin (Bardhosh Gaçe, "Lëvizja Kombëtare në Vlorë, 1878-1912", Tiranë 1999, f.155). Më 25 tetor shoqëroi të atin për në Bukuresht. Mori pjesë në mbledhjet e kolonisë shqiptare të Bukureshtit, si dhe në të gjitha takimet që Ismail Qemali zhvilloi përgjatë gjithë udhëtimit të tij për Shpalljen e Pavarësisë. Mori pjesë në delegacionin diplomatik, drejtuar nga Ismail Qemali, në mbrojtje të çështjes shqiptare, pranë Konferencës së Ambasadorëve, në Londër (1913). Gjatë Luftës I Botërore qëndroi në Francë, Itali e Spanjë. Së bashku me të vëllanë, Et'hemin, shoqëroi të atin në Peruxhia (Itali). Më 1921-in Qazim bej Vlora

Amerikan i Harvardit në 2008-ën, Tani e besojmë ilirishten..........derguar NGA FERDEROVA DAUTI (vijon)
arvanitas të Beotisë, ku ka bërë ekspedita gjuhësore në vitet 50-60. Mban mend e përmend çdonjërin fshat, bashkë me moshat dhe karakteristikat e folësve që ka intervistuar…me një shqiptim perfekt të të folmeve, e me një keqardhje prej ati që humb bijtë e vet, madje edhe më shumë, kur thotë…”Në vitet 50-60 ishin 570 ngulime të shqipes në Greqi…I kam numëruar një nga një…veç nuk pata kohë fizike të regjistroja më shumë se 80 ngulime”…dhe fytyra i pritet e duket pezmi i tij i thellë… “tani thuajse kanë vdekur të gjithë…folësit që intervistova unë ishin në të gjashtëdhjetat. Duhet të kenë vdekur, megjithëse prapë mund të gjenden folës të mbijetuar.” Politika i intereson pak. Se si e pse janë zhdukur kaq ‘me nxitim’ arvanitasit e Greqisë, se ç’rol kanë politikat greke në këtë, nuk është puna e tij…Veç gjuha i intereson…ajo e gjalla. Dhe lehtësisht, sikur t’i referohej rrugës që bën çdo mëngjes nga shtrati tek tavolina e punës, vizaton në ajër me gisht hartat e udhëve nga fshati në fshat në ndjekje të fjalës shqip, prej shkrepave të malësive greke, malazeze, atyre dalmate, serbe, kosovare e maqedonase, duke mbyllur rrethin brenda Ballkanit. Po kështu bën me fshatrat e tjerë të shqipes arbëreshe në Itali, i vizaton në ajër, duke shmangur male e lumenj që i kanë zënë dikur rrugën, por që i ka shmangur, sepse përtej e priste fjala. Cilësitë e metodës shkencore të Hampit? -Empirik, rigoroz në ligjësitë e fonetikës dhe gramatikës historike, i përpiktë në imtësi dhe i palodhur në kërkim të konfirmimit pa fund të çdo zbulimi në kuadrin e gjerë gjuhësor, i paepur e konsistent, me integritet shkencor të palakueshëm. Kur Hampi flet, të krijohet ideja se jeton në gjithëkohë e gjithëhapësirë, të duket vetja i përjetshëm. Nis me një formë foljore të fshatrave arbëreshë Cerzeto e Vaccarizzo Albanese, që jehohet nga arvanitika e fshatit Mandres dhe Magoula, dhe krejt natyrshëm dhe logjikshëm kalon në format e hetitishtes, anatolishtes, e mesapishtes. Nuk ka kufij mes vdekjes dhe jetës në gjuhë apo shoqëri për Hampin. E gjitha është komunikim njerëzor i pandërprerë, domethënë gjuhë e përdorur dhe gradualisht e ndryshuar, e gjitha është vazhdimësi. Dhe ndoshta veç sipas kësaj filozofie, rindërtimi i miliona fijeve të shkëputura mes mëmës indo-evropiane e gjuhëve bija do ishte i mundur. Dhe kur ka përfunduar së përshkruari në detaj rrjetin fantastik që lidh Lindjen me Perëndimin, dhjetëra gjuhë të vdekura me ato që sot lulëzojnë apo po humbasin, kombe folësish miq e armiq, Hampi thotë: “Albanian is a personal love of mine. Albanian is the pinion on which Balkan linguistics all rests. Albanian is what is the fundament of Balkan Sprachbund.” (Shqipja është dashuri personale e imja. Është strumbullari rreth së cilës sillet gjithë gjuhësia ballkanike. Është themeli i sprachbundit ballkanik). E pastaj shton se “Sllavishtja e vjetër dhe gjuhët balltike—edhe lituanezët do binin dakord, u pëlqen apo jo—janë si binjakë. Por këta binjakë nuk do mund të rrinin bashkë pa trinjakun e tyre, shqipen.” Ahhh…shënimet komplekse, të mbishtresuara, të kapërthyera e të ndërlidhura me shenja fonetike, simbole komplekse, shigjeta e paranteza dyshimesh interesante të Hampit, janë një tjetër mesele shumë e veçantë…E kam provuar kur doja t’i botoja një artikull mbi numërorët themelorë në gjuhët indoeuropiane…sa djersë e mund për t’i deshifruar e riprodhuar elektronikisht dorëshkrimet e tij, tamam ashtu siç i donte i pakomprometueshmi Hamp…ahhh “hundorësia e asaj zanoreje është ndryshe në atë fshat dalmat, dhe kjo lloj “ë-je” është rreth 1/10 e sekondës më e gjatë se ajo e shembullit të mëparshëm, dhe këto ndryshime duhen dëshmuar saktësisht në simbolet fonetike, përndryshe nuk bëjmë shkencë por mashtrojmë”…E pastaj, kur i kërkova të më jepte në bibliografi të shkrimit që kish përgatitur, burimin bibliografik për Buzukun, Matrangën, Bogdanin dhe Kristoforidhin, ca i fyer e ca i irrituar më tha: “Këto nuk duhet të jepen në bibliografi. Çdo shqiptar, edhe po ta zgjosh nga gjumi, duhet ta dijë këtë informacion. Do ishte e tepërt të shkruheshin.”… Por do duhet një tjetër shkrim për këto. Albanologu 88-vjeçar, që ka kryer studimet e Harvardit, duke mbrojtur disertacionin e tij për të folmen e arbëreshëve të Vakaricës, që mbetet edhe sot studimi më i gjerë përshkrues fonetik, qysh prej ’54-ës, merr pjesë në këtë konferencë, duke prezantuar veprën e tij më të fundit “Studime krahasuese për shqipen”, botuar nga Akademia e Shkencave në Prishtinë. Ky botim voluminoz ka hyrë në Bibliotekën e Qendrës së Studimeve Albanologjike, redaktuar dhe përgatitur nga studiuesi Rexhep Ismajli, njëkohësisht dhe përkthyesi i veprës së bashku me emra të tjerë akademikësh, pjesëmarrës në përkthim. Ndërsa vetë Hamp i munduar nga pleqëria, por jo nga fenomeni i një albanologu që për gjysmë shekulli nuk rresht së nxjerri nga ilirishtja fjalë krahasuese që e çojnë në bllokun e gjuhëve të vjetra ilire, ku hyn dhe mesapishtja. Kjo është teza e tij, që siç duket bashkë me jetën e këtij albanisti amerikan, do të mbyllë edhe kapitullin e debateve mbi shqipen. Ndërsa ai po i afrohet gjithnjë e më shumë rrënjës, duke zbuluar përditë fjalë si befasia që na dha dje Hamp, ku studiuesi Rexhep Ismajli tregon dimensionin e një etimologu të klasit ekstra në botë.

P a g e

6

O u r

W o r d s

Ka vdekur Daniel Gazulli, një zë i nderuar i kulturës sonë (vijon)
Ka vdekur Daniel Gazulli, një zë i nderuar i kulturës sonë, përkthyes, njeri i letrave dhe mësues i nderuar i disa brezave. Ka qene një bashkëpunëtor i nderuar i gazetës Tema për vite të tëra. Ai ka botuar shkrime me tema historike dhe portrete të figurave të shquara të kombit tonë. Në shenjë nderimi për të po ribotojmë shkrimin e fundit, botuar në gazetën Tema me rastin e 84 vjetorit të pushkatimit të një prej paraardhësve të tij, Martiri i Atdheut, Dom Gjon Gazulli, i pushkatuar prej Mbretit Zog. MARTIRI I ATDHEUT DOM GJON GÀZULLI - Në 84 vjetorin e varjes – Nga Daniel Gàzulli I. Mbas vrasjes së atdhetarit opozitar, demokratit të madh Luigj Gurakuqi, të idhullit të rinisë shqiptare e liridashësit të zjarrtë Avni Rrustemi, të Plakut të Maleve, Lisit të paepun të Kosovës, Bajram Curri, nga mbeturinat antikombtare osmane haxhiqamiliste, rradha e eleminimit fizik i kishte ardhë deputetit të Opozitës, atdhetarit intelektual, Dom Gjon Gàzulli, të cilit anadollaku Ahmet Zogolli i zgjodhi, si prift katolik që ishte, mënyrën ma “spaciale” dhe ma çnjerëzore: “varjen”. Në Vorrezat e Rrëmajit, atje ku prehen bijë të shquem të Shqipes, atje ku janë themelet prej graniti të një Kombi, asht vorr i tij i thjeshtë, ndreqë rishtas prej familjarëve pse ishte damtue shumë. Ka plot 84 vjet që besimtarë e jo besimtarë, të krishtenë e muslimanë, ndalen tek ai vorr, ndezin një qiri, lanë një tufë lule apo lëmoshë për të vorfnit. “Vorri i Dom Gjonit”, i thonë thjeshtë shkodranët, ndoshta edhe pa dijtë shumëçka për Të, por tashma me një bindje të

Shkrime nga NAFI ÇEGRANI
dhe si punëtor operativ i Sigurimit Shtetëror. Unë, natyrisht, nuk e ndieja veten mirë. sepse i dëgjoja të më lavdëronin pak si shumë... I admirojmë poezitë dhe reportazhet që shkruani ju... Stili i shkrimeve tuaja është sa poetik aq edhe interesant,- më thoshin disa të rinj. Njerëzit bëheshin kureshtarë nga sjelljet e të tjerëve ndaj meje. Ndodhte që në rrugë të më përshëndetnin njerëz të DRAMA QË TRAZOI MALET shquar në jetën shoqërore-politike dhe Të gjitha këto të drejta dhe detyra e policë, e unë, i veshur më farmerka e me obligime janë të caktuara me Ligjin për bluzë e triko, siç vishej rinia asaj kohe, punë e veprimtari të Sigurimit shtçapoja ballëlart shtigjeve të jetës rinore. etëror, në të cilin theksohet se çdo Si zyrtar operativ i SDB-së duhej të kaloja pjesëtar i këtij shërbimi ka për detyrë të nëpër disa kurse speciale, të mësoja manë iniciativa, të jetë i vetëdijshëm, shkathtësitë ushtarako-teknike të dovetëmohues, i vendosur, të tregojë mosdoshme për “sulm dhe mbrojtje”, si burrëri e trimëri, të jetë i disiplinuar, i dhe përdorimin e armëve të ndryshme sinqertë, i denjë, i ndershëm, i moderne: (revoles, automatikut, bombës) qëndrueshëm dhe, kur e do nevoja, të dhe të armëve speciale (snajper). Këto japë edhe jetën. Çfarë absurdi! shkathtësi i ushtroja edhe në Shkollën e Udhëzimet janë koncize dhe decime. Oficerëve Rezervë në Bileqe. Kurset e Kryerja e urdhrave është kushti ushtrimeve politiko-ushtarake i kreva me themelor për funksionimin e sukses. Isha i lumtur, por edhe shumë i suksesshëm të këtij aparati. Aftësia ndjeshëm njëkohësisht... Të gjitha këto u profesionale e operativit është gjithash- zhvilluan me një shpejtësi të rrufeshme, tu kusht i rëndësishëm për realizimin e por jo edhe pa sprova të llojllojshme. Në detyrave delikate dhe për edukimin e tij rrugën time, hasja në të përpjeta e në rrethana të veçanta. tatëpjeta, në njerëz me karaktere të Pas një viti më rekrutuan në Shkollën e ndryshme, por gjithnjë veproja në mbështOficerëve në Bileqë, ku kalova plot etje të ndërgjegjes dhe ligjeve që ishin në nëntë muaj. Prej aty u ktheva sërish në fuqi. Detyrat speciale dhe obligimet resorin e Shërbimit Sekret Shtetëror në zyrtare i kryeja në mënyrë të disiplinuar Shkup, për çka do të bëj fjalë në këtë dhe me kohë. Kisha respekt edhe ndaj libër. eprorëve dhe njerëzve të tjerë që e kryenin “Biri im, bëju i sinqertë, i ndershëm, i me nder punën në këto shërbime sekrete... guximshëm dhe i drejtë. Hapi mirë Në vitin 1970, pasi kreva me rezultate të sytë, se vetëm me punë të ndershme shkëlqyera Shkollën e Oficerëve Rezervë mund të shkosh përpara. Si intelektual në Bileqe, u ktheva sërish në SHSSH, në pedagog, i edukuar me frymën patriShkup. Kryeja punët që më ishin besuar si otike, si shqiptar me dinjitet, kontribuo shqiptar. “Luftoja” me njerëz që i për rrethin tonë në përgjithësi”. Këto përkisnin mafies në pushtet. Megjithëkëtë, këshilla të babait tim, më binin shpesh isha gjithnjë i “papërshtatshëm” për disa ndër mend, sepse gjatë punës në individë të sigurimit në Gostivar, Tetovë shërbim ndeshesha me probleme dhe dhe Shkup. Arsyen nuk arrita ta zbuloj as çështje nga më të ndryshmet, të cilat e sot e kësaj dite. Si punëtor operativ i vinin njeriun para sprovave të mëdha. SHSSH-së, fronti im i konflikteve me Aso kohe, pas Plenumit të Brioneve, individë të këtillë zgjerohej dhe ashlypeshin kuadro që sado pak do ta përsohej, sidomos në vitin 1971-’74 dhe përkrahnin popullin e shumëvuajtur e më pas. Konfrontohesha me elementë të nëpërkëmbur shqiptar. Që nga dita e mafiozë e oportunistë në plan të parë e punësimit në SHSSHS, përpiqe- brendshëm dhe të jashtëm. Ç'është e sha të sillesha si njeri modest, si njeri i vërteta, atëherë në mbarë udhëheqjen e rëndomtë, por kjo s’ishte gjithnjë e organeve të punëve të brendshme në mundshme. Së shpejti u bëra mjaft i Gostivar, qenë bërë ndryshime të mëdha. popullarizuar dhe merresha edhe me Shefi i atëhershëm i Shërbimit Publik të gazetari. Shkruaja dhe botoja skica, Punëve të Brendshme në Gostivar, Trife reportazhe, artikuj interesantë, tregime, Matevski (në kohë të vet, kapo i mafies në poezi... Më kujtohen rastet kur Gostivar dhe bos i fuqishëm, i cili me vete ndonjëherë më binte të shkoja për mbante, mjerisht, edhe disa shqiptarë nga uikend ose për vizitë në vendlindjen Negotina, Forina, Gradeci, Çegrani, time, ose kur merrja pjesë në ndonjë Dobërdolli, Çajla etj.). Kacafytesha me tubim a në ndonjë shoqëri, madje edhe rryma klanesh antishqiptare dhe nga në autobus e korzo, moshatarët e mi komisioni që e udhëhiqja unë, Matevski flisnin me kureshtje për mua, si krijues ishte suspenduar nga puna dhe qe transferuar në ndërmarrjen auto-transportuese “Radika”. Ky njeri, që kishte lidhje me “filialet” e veta në Gjermani dhe Turqi, ishte shpesh nën kontroll të rrepte të organeve të SHSSH-së të Maqedonisë në Shkup. Ne (unë) dinim për lëvizjet e tij, për veprimtarinë dhe jetën që bënte nëpër apartamente dhe dhoma luksi të hoteleve të ndryshme në vend dhe botë, ku i kishte penjtë e biznesit, të degëzuara në kontrabandën e drogës e arit, armëve dhe formave të tjera të nëntokës. Kur qëndronte në Gjermani, si bylykbash, e mbanin ca shqiptarë të mjerë. Duke ia mbushur xhepat me deviza. Ai nuk vepronte vetë. Me “stafin” e vet, viktima nga Forina, Zherovjani, Dobërdolli, Çegrani, Banjica, Toplica etj., si “kapo”, takohej në hotelin “Central” të Gostivarit. Ishte autoritet që të imponohej me stilin e vet, por edhe poltron njëherazi, kështu që, vendasve u dukej njeri i mjerë, qesharak... Pastaj shkonin për gjueti në Mavrovë, vendoseshin nëpër stane ku thernin qengja ose desh, dhe zhvillonin “bisedime serioze”. Shefit të atëhershëm të Sigurimit Publik në Gostivar, Trife Matevskit, asnjëherë nuk i shkonte ndër mend të shkruante raport, për atë se ç'ndodhte në mesin e atyre qarqeve, mirëpo, në Shërbimin Sekret vinin informata për marifetet e tyre, prandaj me ta nisa të konfrontohesha drejtpërdrejt, sepse ishte dinak dhe i shfrytëzonte fshatarët dinakë. Me kohë, mafia e Gostivarit, e quajtur “brigada e qengjave”, ku bënin pjesë Bexhet Bexheti, Haki Fejzullai, Sajip Kollari, Murat Torbashi etj., ishte shpartalluar, ndonëse kishin mbetur edhe disa të tjerë, si Stojçe Gjorgjievski dhe drejtuesit Gjorgji dhe Zdravko, të cilët hynin në qarqet e udhëheqësve dhe me ta shkonin në dreka e darka të majme, që ua shtronin shqiptarët-spiunë. Populli shikonte dhe çuditej, se të tillët ndërtonin shtëpi luksi, vila, restorante, ndërtesa trekatëshe. Me gjasë, këta ishin personat që më konsideronin “të papërshtatshëm”, prandaj më ndiqnin, sepse ua turbulloja ujin. Atyre më vonë iu bashkëngjitën edhe Despod Aleksovski, Mate Matevski, Gjore Kocevski, Zhivko Mitevski e ndonjë tjetër si këta: Refet Bafjari nga Nerashti i Tetovës, spiun dhe tradhtar i shqiptarëve të asaj zone. Si zyrtar operativ i SHSSH-së, i kryeja me nder obligimet zyrtare, gjithnjë në mënyrë korrekte në mbështetje të ligjit. Por, jeta është jetë dhe njeriu gjatë punës ndeshet edhe me provokime, të cilat duhet t'i kalojë më gjakftohtësi, duke mos lënduar madje as provokuesit fakirë. Isha në luftë dhe përplasje të vazhdueshme me krerët e klanit famoz. DISA HISTORI TË MARRA NGA ARKIVI I UDBSë Ilmi Xhelili, që më vonë për shkaqe objektive mban mbiemrin Sinani, lindi në fshatin Kalishtë mbi sukat e Sharrit, më i vogëli vëlla i Xhelë Kalishtit. Ai ndihmoi ilegalisht vëllezërit në lëvizjen e armatosur guerile të rezistencës kombëtare, që u zhvillua në pjesën e malësisë së Tetovës, Gostivarit, Kërçovës dhe Dibrës, duke u përkujdesur për furnizimin me ushqime e veshmbathje në shpella të bashkëluftëtarëve të Xhemë Simnicës, që u flijuan për kauzën e shenjtë. Atë e futën në burgjet jugosllave, e torturuan gjatë, dhe përsëri mbeti gjallë... (me trauma të thella psikike, por dëshmi e gjallë për të rrëfyer) Si malësor me traditë familjare patriotike, e ruajti dinjitetin e tij, duke u bërë ballë stuhive të regjimit komunist-bolshevik. Ai u rrit dhe u edukua me rrëfimet dhe tregimet e gjyshes, asaj malësoreje, e cila me nder rriti fëmijët, ashtu siç i rrit shqiponja zogjtë e saj majave shkëmbore të Vracës.... Ajo u rrëfente bijve të saj për kohërat nën Turqinë zullumqare, për vitin 1878 dhe vitet më pas, për patriotët e kombit, që sot i ka harruar edhe historia, ajo histori që duhet rishkruar edhe njëherë. Të gjitha këto e frymëzuan Ilmi Xhelilin-Sinanin, si edhe vëllezërit e tij me në krye Xhelë Kalishtin, krenaria luftarake kombëtare e kohës, bashkëluftëtar i Xhemë Hasë Simnicës (Gostivarit). Ilmiu ishte ushtar i Gajur beg Derrallës gjatë viteve 1942-1943, i kalitur që në rininë e tij. Rrëfimi për jetën dhe veprimtarinë e tyre është i gjatë. Të tmerrshme dhe rrëqethëse ishin vuajtjet e tij dhe hetimet mizore nga agjentët e OZN-ës në burgjet e Gostivarit e Tetovës. Që atëherë e preokupuan mendimet dhe ndjenja malli për Shqipërinë tej në horizont. Ilmiu në vitet e rinisë së tij, sodiste bjeshkët e buta baritore të Sharrit plak, andej nga kulloste bagëtia, nga jehonte kënga me fyell e çobanit, cicërima e zogjve..... ....Njëmijë herë është bërë dashnor i maleve duke ëndërruar për nusen nën duvak. Sa herë kundroi lindjet e diellit kur i ndrinin majat e shkëmbinjve të bardhë të Vracës, që veshin sy njeriu me një bukuri mahnitëse.... Ajo fuqi magjiplotë, që të ngërthen thellë në zemër e ta mbush mendjen me atë ndjenjën e bindjes së thellë patriotike duke ëndërruar Shqipërinë andej Korabit. Sa herë Ilmiu e ndjente veten sikur hynte në tempullin e kombit. Kjo ndjenjë malli nostalgjik ia pushton trupin, mendjen dhe zemrën këtij malësori fisnik, i cili qysh fëmijë u kalamend Vreshtave të Epërme, Rropajqes së lashtë gjer në Vracë, ku puthej horizonti. Përrenjtë e Sharrit gurgullonin katarakteve të buta bjeshkës, dhe me këngën e tyre tërheqëse lëshoheshin poshtë Grykës së Mosdaçes. Netët e asaj vere shkëlqenin nën rrezet e hënës, kurse Ilmiut i shtohej dashuria e madhe për drejtësinë dhe lirinë, për idealin e çlirimit, për një Shqipëri Etnike, për kombin me histori të bujshme, me vëllezër të një gjaku e të një race nën flamurin kuq e zi, atë të qenies shqiptare, me një kulturë e ideal të pastër, me një

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 4

P a g e

7

Shkrime nga Vullnet Mato
BONATA PRANON PËRDHUNIMIN ( Tregim nga një ngjarje e vërtetë) - Siç duket, deshën të imitojnë gratë suljote që u hodhën nga shkëmbi në kohën Pashait, - shtoi zervisti i vjetër. Kjo nuse qenka e zgjuar që pranoi jetën, përpara asaj plaçkës që ka në mes të shalëve. Oficer Zafiri, me një të tërhequr fort të dorës i shqeu Bonatës kopsat e gjoksit dhe ia nxori gjinjtë përjashta. - Shikoni more, ç’sisë paska, tamam si dy shegë në degë me gjithë sumbullat e luleve… Zervistët e tjerë shqyen sytë epshorë. -Mbase ai gomari yt nuk arriti të të prishte, nga frika që krisën pushkët në fshat !- e pyeti oficer Zafiri. Bonata heshti sikur ta kishin futur në tabut. - Fol !- klithi Zafiri, Të ka prishur apo jo? -Jo, - u gjegj kot ajo me gjysmë zëri. - Do të prish unë tani! – tha oficer Zafiri me kënaqësi, duke zbërthyer menjëherë rripin dhe lëshoi përtokë pantallonat ushtarake, teksa iu duk organi mashkullor që ia kishte ngritur këmishën përpjetë. Zervisti i ri te baulja qeshi fort, pa ia hequr sytë gjoksit të bardhë të nuses që ngjante si dy toptha hasude taze. - Moooore, po ti, agapitemu, e paske sa një pallë gomari!... – u habit zervisti i vjetër. – Kështu si ti duhet të jenë të terë oficerët grekë, jo vetëm trima, po edhe pallosh për gratë e armiqve tanë. Pa hë shpejt, se dua të shoh si do e durojë kjo mëshqerra e njomë tërë atë hu gardhi! Mjekrosh Zafiri gazmoi, duke vështruar një çast me mburrje organin e tij dhe i tha, duke përplasur gjuhën në hapësirën mes dy dhëmbëve të parë : -Shikomë, se kur t’ia hipi, do kthej prapanicën nga ti, të më shohësh edhe koqet, i kam në terezi, apo njërën më poshtë e tjetrën më lart. - Ashtu, more palikaris, ashtu do më ngrihet edhe mua, me këtë Greta Garbo nga të filmave... Oficer Zafiri me organin në dorë si kobure të drejtuar nga Bonata, e urdhëroi me padurim: - Shpejt, zgjidh ushkurin e tumaneve, se të tjerat t’i shqyej unë! Bonata filloi të zgjidh ushkurin, teksa në një fragment të sekondës, bishti i syrit i rrëshqiti padashur te automatiku i Izetit varur në murin aty pranë, të cilin ia kish mësuar si i hiqej siguresa dhe si shkrehej këmbëza, një ditë para se ta dorëzonte, kur u kthye nga Gallatai, ku kishin dalë gjithë trimat të mbronin fshatin. Ajo menjëherë lëshoi tumanet te këmbët me patiqet e nusërisë dhe vetëtimthi, sa hap e mbyll sytë, rrëmbeu automatikun nga gozhda. Një batare e tmerrshme dhe krejt e papritur nga asnjëri prej tyre, ushtoi shurdhueshëm në të gjithë konakun e zjarrit... Pastaj për pak çaste ra shurdhëria e vdekjes. Kur tymi i barutit të dalë prej dhjetëra gëzhojave u ngrit në tavan, sytë e Bonatës mundën të dallojnë organin mashkullor të Zafirit, shqyer nga plumbat, si një copë zorrë kau që pikonte gjak, mbi kofshët e trupit të tij të plandosur. Dhe pak më tej dy zervistët e tjerë të rënë mbi njëri tjetrin, pa arritur të ngrinin drejt saj tytat e armëve të tyre. Bonata ndjeu pështirosje nga gjithë ai gjak grek që kish njomur dysheme dhe kishte spërkatur muret e

shtëpisë çame. Asaj i erdhi për të vjellë. Lidhi tumanet dhe shkoi me vrap, hapi baulen, ku kish ca rroba të veta dhe mori aty cipunin e zi. U mbështoll me të bashkë me automatikun e Izetit. Shkoi te dera dhe mbajti vesh... Rreth e qark ushtonin

SHQIPTARET NE TROJET E TYRE AKOMA PERSEKUTOHEN DHE BURGOSEN Kontribuan, Arben
TYRE AKOMA PERSEKUTOHEN DHE BURGOSEN Kontribuan, Arben Llalla, Xheladin Zeneli, Flutur Zavalina kombet. Por, për fat të keq, përpjekjet që po bëhen në këtë drejtim, megjithëse kanë sjellë një progres në mirëkuptimin dhe respektimin e të drejtave të njeriut, nuk kanë arritur t‘i çrrënjosin tërësisht luftërat, dhunën, varfërinë dhe një sërë cenimesh serioze të tjera të të drejtave të njeriut” tha z.Memeti. Siç shihet Maqedonia edhe pse ka firmosur Konventat Ndërkombëtare për të Drejtat e Njeriu, ky shtet multietnik i shkel këto të drejta me dy këmbë duke mos respektuar asnjë ligj juridik. Duke shkelur këto ligje MPB e Maqedonisë me veprimet e saj antiligjore po nxit urrejtje midis etnive dhe religjioneve fetare. Ajo po inkurajon ndarjet familjare ku siç dihet familja është e shenjtë. Ne, sot po flasim për të drejtat e njeriut, por edhe të drejtën e fjalës ky shtet ta merr me dhunë sepse kështu i intereson të jenë qytetarët e saj. Këto janë vetëm disa të dhëna elementare që tregohet racizmi kolektivë në Maqedoni, shteti i cili ushtron dhunë kolektiva ndaj shtetasve të saj të një etnie. KONTRIBUAN ARBEN LLALLA XHELADIN ZENELI FLUTUR ZAVALINA

SHQIPTARET NE TROJET E

Shinasi Rama, Nuk është e largët dita kur nuk do të munden as t’ia vënë vetes flakën si Lirak Bejko. (nga fq.1) (vijon)
të drejtën e tyre dhe që u futën me forcë në furgonët e policisë. Dhuna e policisë ishte simptomatike e regjimit kriminal të Tiranës. Ne e përjetojmë këtë gjendje me shumë dhembje dhe kërkojmë që njerëzit të zgjohen dhe të veprojnë sa më shpejt që të jetë e mundur. Nuk është e largët dita kur nuk do të munden as t’ia vënë vetes flakën si Lirak Bejko. -Në një aspekt më të gjerë, a konfirmon dështimin e demokracisë shqiptare vetëflijimi i Lirak Bejkos? Po, padyshim që po. Në shtetin shqiptar gjendja është aq kritike sa ka pak gjëra që të habisin. Edhe vetëflijimi i Lirak Bejkos dhe topitja totale e shoqërisë tregojnë se sa poshtë kemi rënë. Kjo nuk është më shoqëri e njerëzve të lirë, e shpresës dhe e mundësive për të ardhmen. Shteti është i kapur nga paria e Tiranës, sundimtarët e parisë janë të organizuar në klane mafioze, shoqëria është e kriminalizuar, partitë politike janë banda hajnash të parisë, administrata është e stërkorruptuar, ekonomia është nën kontrollin e hekurt të oligarkisë dhe shkalla e dorëzimit të të gjithë shoqërisë para së keqes është e pakrahasueshme. Shteti shqiptar nuk është një shtet normal. Edhe kur ndodh diçka që duhet mbajtur mend, nuk kalojnë pak orë dhe ndodh diçka që deri pak më parë nuk ishte e imagjinueshme. Kjo është një gjendje tragjike dhe jashtë çdo normaliteti. Prandaj edhe tranzicioni duhet konsideruar i dështuar, paria duhet konsideruar përgjegjëse për këtë dështim, dhe duhet të mendohet për një fillim të ri, me ide ndryshe, dhe me njerëz të tjerë që duan t’i shërbejnë shtetit e kombit. -Ku e shihni korrupsionin në qeverinë shqiptare? Gjithkund. Ku nuk ka korrupsion? Këtu gjithçka është e korruptuar. Administrata, politikat, gjykatat, biznesi, shëndetësia, arsimi, tenderat, partitë, media, shoqëria civile, mendësia popullore, burimet natyrale, gjithçka është e korruptuar. E vetmja fushë ku nuk ka korrupsion është kërkimet planetare, mirëpo për fat të mirë, ende nuk kemi mundur të nisim një raketë në hapësirë. Po e nisëm një raketë, me këta politikanë që kemi, edhe ajo raketë do të jetë e korruptuar. -Si e shpjegoni faktin se shoqëria shqiptare vijon të pajtohet me këtë realitet? Deri në këtë pikë, paria ka arritur që të ruajë ekuilibrat shoqërore duke lejuar njerëzit që të ndjekin objektivat e tyre të ngushta të pasurimit, të mbijetesës në të gjithë rrugët e mënyrat e mundshme. Katundari që është bërë pronar në tokën e dikujt, hajni që është bërë biznesmen, tregtarët e drogës që kanë bërë pallate, mjekët që janë bërë milionerë duke i shtrydhur njerëzit, profesorët që flasin e mësojnë marrëzira në universitete fantomatike, tenderat dhe projektet që vidhen me të dy duart, mungesa e legalizimeve, të ardhurat nga emigrantët, ekonomia joformale, trafiqet, kontrabanda, shitja e mishit të bardhë, shitja e fëmijëve për organe, dhe prania e një parti dhune e propaganda të shfrenuara kanë krijuar një gjendje paralizuese. Ata që deri në vitin 1990 nuk e ngopnin barkun me bukë, urrejnë çdo gjë që qëndron në rrugën e tyre të pasurimit. Paria sunduese e Tiranës është e pangopur, ata që kanë grabitur pronat janë të pangopur, dhe brezi i ri është duke u rritur me zbrazësinë morale të tyre. Por kriza ekonomike dhe politike, polarizimi i skajshëm, dështimi moral dhe mungesa e vlerave do të jenë shtysa të papërballueshme për njerëzit që të vënë pikëpyetje dhe të dyshojnë për këtë projekt eksperimental të parisë. -A është vënë në vend dinjiteti i ish të përndjekurve politikë 22 vite pas rrëzimit të regjimit komunist? Përgjigja e shkurtër është “Jo”. Përgjigjja më e gjatë fillon me një numër dallimesh që nuk janë bërë, thjesht sepse ashtu i interesonte parisë. Prandaj i ka grupuar të gjithë nën këtë kategorinë e të “përndjekurve politikë”. Mirëpo edhe në kohën e sistemit të kaluar, këto dallime bëheshin dhe kriteret ndiqeshin me shumë kujdes. Së pari, ka pasur individë që kanë punuar me vetëdije kundër interesave të shqiptarëve dhe që kanë bashkëpunuar me armiqtë e shqiptarëve, siç ishin, bie fjala, kolaboracionistët e Luftës së Dytë Botërore apo agjentët e shtetit grek apo jugosllav. Çdo shtet e komb normal i dënon kuislingët e vet dhe shërbyesit e agjenturave të huaja. Ndërsa ata që kanë bërë krime në shërbim të interesave antishqiptare duhej të dënoheshin, bijtë e bijat e këtyre individëve nuk duhej të përndiqeshin me metodat e inkuizicionit “deri në brezin e katërt”, dhe nuk duhej të provonin mohimin e të drejtave qytetare. Individët që janë dënuar e përndjekur pa kryer krime kundër shtetit, dhe që ishin në këtë kategori, duhet të kenë trajtim të veçantë dhe shumë mbështetje për shumë kohë, sepse, në emër të të gjithë shoqërisë, atyre iu janë mohuar të gjithë të drejtat themelore qytetare. Së treti, ka një numër individësh që janë dënuar për krime të ndryshme dhe mandej janë ridënuar për politikë. Në këtë pikë, hajni që më pas është ridënuar për agjitacion e propagandë është në një kategori tjetër. Së katërti, ishte një grup i ndjeshëm që ranë viktimë e luftës së klasave apo viktimë e luftës për pushtet midis klaneve të parisë sunduese. Pse e them këtë? Sepse si shtresë, kjo është një shtresë imagjinare që nuk ka lidhje organike, përveçse armiqësisë që ndjen ndaj një sistemi që tashmë nuk ekziston, dhe ndaj individëve e familjeve që e sunduan atë sistem, por me të cilët janë të lidhur me shumë fije. Problemi ishte se paria e Tiranës i përdori me shume efektivitet, i ndau, i përçau, i zhvlerësoi, i korruptoi, ua nxori të palarat kur nuk bindeshin, i kooptoi, ua humbi dinjitetin dhe tashmë nuk kanë pse të merren seriozisht si shtresë. Prandaj edhe individët që kanë qënë të përndjekur apo të burgosur të ndërgjegjes duhet të ndjehen keq. Edhe e gjithë shoqëria e jonë duhet të ndjehet keq sepse jo vetëm që nuk vepruam ashtu si duhej, por tashmë kemi krijuar një masë të jashtëzakonshme shqiptarësh që janë realisht të përndjekur, të zbuar, të dhunuar dhe pa pikë shprese në një kohë kur sistemi duhej të ishte një sistem demokratik dhe i mbështetur në respektimin e të drejtave themelore qytetare e kombëtare. -Sekretarja e Amerikane e Shtetit, Hillary Clinton,

P a g e

8

O u r

W o r d s

Masakra e Panaritit, si u fsheh nga historia gjenocidi grek Nga Gani Vila* Masakra e Panaritit, si u fsheh nga historia gjenocidi grek Nga Gani Vila* për Masakrën e Panaritit, por u ka lënë fushë veprimi agjenturave greke në Shqipëri. Çdo shqiptar, kur të mësojë se në fshatin Panarit të Korçës në korrik të vitit 1914, ushtria greke ka kryer këtë gjenocid duke masakruar në shtëpitë e tyre 375 njerëz të pafajshëm, do t'ju dhembë zemra, do të çuditen e do të pyesin se përse nuk është folur më parë për këtë krim të shëmtuar, përse të masakruarit nuk janë respektuar, përse kjo masakër është mbajtur "sekret" në opinionin shqiptar dhe trajtohet përciptas në tekstet e historisë së Shqipërisë, përse është minimizuar dhimbja dhe rëndësia e saj në jetën politike e shoqërore shqiptare. Përse e masakroi këtë popull të pafajshëm ushtria greke? Të gjitha këto shqetësime, dhimbje e pyetje kërkojnë përgjigje nga Akademia e Shkencave të Shqipërisë, nga historianët dhe shteti shqiptar. Unë vlerësoj shumë punën tuaj shkencore si Akademi Shkencash, por në ribotimin e Historisë së Popullit Shqiptar, kapitulli 3-të, kur flitet për masakrat dhe genocidin që grekët kanë kryer në vitin 1914, akademikët tuaj, nuk kanë hequr apo shtuar asnjë presje të tekstit të Historisë së Vjetër të regjimit komunist, kur shkruhet për Masakrën e Panaritit. Ndaj ky veprim më indinjon pa mase dhe kërkoj që historia e Masakrës së Panaritit t'i bëhet e ditur me intimitet gjithë popullit, pasi është masakra më e madhe në tërë kohërat e historisë së shqiptarëve dhe në kuadër të 100 vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë, Masakrës së Panaritit t'i jepet vendi që meriton në Historinë e Popullit Shqiptar. Në këtë mënyrë, historiografia dhe shteti shqiptar do të korrigjojnë një gabim të madh historik e shoqëror dhe ne pasardhësit e tyre do të kemi mundësi të përulemi me respekt dhe të vendosim lule në vendin ku do të

Shkrime nga Fatmire Kamberaj
i Helsinkit, është instrumenti themelor në Kuadrin e Organizatës për Sigurimin dhe Bashkëpunimin Evropian (OSBE). Parimi VIII i këtij akti thotë: "të gjithë popujt, gjithmonë kanë të drejtën që në liri të plotë dhe në kohën e në mënyrën që ata dëshirojnë, të përcaktojnë statusin e tyre politik të brendshëm dhe të jashtëm". Kjo dispozitë e këtij dokumenti tregon se parashikohet një shkallë e lartë e së drejtës së vetëvendosjes. Po kështu edhe Karta e Parisit për një Evropë të Re e vitit 1990, përcakton dhe madje e avancon edhe më tej këtë të drejtë të popujve. Është imperativ i kohës sot, të njihen mirë këto dokumente të rëndësishëm dhe tjerë që nuk i përmendëm, sepse do të gjejmë argumente të fuqishëm në të mirën e çështjes tonë madhore të përcaktuar nga vetë ata që aktualisht, ne shqiptarëve na rekomandojnë të bëjmë jetën tonë copa copa, kështi siç jemi, të ndarë në pesë shtete. Edhe pse disa ambasadorë e coptuan në Londër në fillimin e shekullit, elita shqiptare nuk e përfilli këtë ndarje, por vazhdoi logjikën e bashkimit. Hasan Prishtina u bë kryeministër më shumë se dhjetë vjet pas këtij coptimi. Bajram Curri qe antar i qeverisë së Nolit. Po sot? As që mund të mendohet nga një pjesë e politikës tonë. Përse pra, na qenka mace e zezë kërkesa për bashkim kombëtar? Pse pikërisht ndodh kështu, kur ne kemi gjithë premisat optimale për të kërkuar një gjë të tillë? Dikush thotë, se nuk janë pjekur kushtet e ndërkombëtarëve. Së pari nuk e kuptoj cilët janë kushtet e tyre! ç'lidhje kanë ato me ne, me problemet e zhvillimet tona të brendëshme? Jam i bindur se kushtet e tyre nuk përmbushen asnjëherë. Ata nuk do të jenë asnjëherë dhe në asnjë rrethanë në favorin tonë. Historia shqiptare ka dëshmuar qartë qëllimet e synimet e tyre. Mbetet respektimi i mendimit tonë kombëtar, respektimi i elitës shqiptare. Mbetet ndërtimi i

Poezi
5. Shqipen ngriten me larte e e kusinë e bakrit bënim Kuaj të bukur që gërdallisen iken vendin i lane dajre dhimbshëm si Rosinantët ne Tetove ate dite nje çudi në dasmat tona prej fëmije Një vit mbyllur brenda Tagjia ka mbaruar në trasta ndriçoi nen qiell kishim frikë të hidhnim Derisa të ketë njerëz të me plakën “i burgosur” e në arë kanë mbirë gjemba. mes hapesires nje DIELL çdo valle… sëmur larg shokëve pleqëria Në udhët e shumta mes TE BUKUR SI SHQIPE,u nga urrejtja dhe lakmia, po i bëhej e katranosur. Dhe nese s'ju pelqejne vargjet e pluhurit të mbysin markat e pa.......(L.Plaku) Ne u rritëm para kohe sa me të tillë nuk shkon mia , benzave. shpesh përpara Mes lumit të makinave Lerini jashte ne shi te , te treten , Në stacione pa fund shosilvana berki ndjejm mall …mall plot as atdheu e as shoqëria. s’kishte rema të lëvizë, Relike te vjetra le te mbeten , ferët të kapin të gjithë nga për rrobën e tobit që me Jeto....sot ! siç i ngjitej së përpjetës Jashte portes se madhe te poeteve mënga. tel e qepëm Derisa vlera nuk nga kodra e Shëndëllisë. … 6. Unë e di, për dajren prej bakri vlerësohet Pula larushe që bëjnë vezë Nesër e ardhmja do të jetë mbi të cilën jo rrallë e me te bëhet sehir, Më në fund mori plakën me susta dhe pulte komanmë e lehtë, derdhëm lot … Namik Selmani derisa e drejta s'reu kthye sërish në Korçë, 1. dash. më e bukur për ata që spektohet ku filloi të hajë kërnacka, Robotë që luajnë shah me mentarë Kunguj që shartohen përditë vijnë Ne ishim fëmijë” të punët s'do vejnë n'drejtim të pijë dhe ndonjë vodkë. e …marrin kupa me shalqinjtë zemërkuq. ose, mjerë” të mire Lule të marra nga Poli i ajsO. ç’t’u themi fëmijëve kur mundet… edhe Jo, e lexonim libra përrallash Nëpër domino dhe letra bergëve a gjer larg, në Tropik. duan të shohin bjeshkët e …kush e di ?! prej betoni Vullnet Mato moshatarësh plot qyfyre, Libra që myken në plasmasë mes larta? Por, c`farë unë di nën mjerimin ton nën” MOS SHKO, MARKO ! për pak muaj i ndritën himeve të ngarkuara Ç’t’u themi për Përrallën e është; se dua të jem e parrullë” dy mollë të kuqe fytyre. Raki e papirë se po na deh të lashtë të Kecave me Xhuxlumtur na qante heshtshëm dhe Baxhanakut korçar, gjithëve ekrani internetik. hë? tani, Zoti… i thashë pikë për pikë: Atëherë tha: Më vrisni, 2. 7. sot, dëgjomë mua, Marko, po deshët dhe me thikë, Papagallë të qorrolepsur që me Ç’të themi për këtu, Fëmijë që kohën e rrumos shko në Amerikë! s’dua më të shkoj, të vdes fjalën e belëbëzuar garojnë. ndryshësinë????!!!! me ty…. në gji. dhëm e plakëm para kohe në Amerikë!... Manekinë që flasin në trupa, nën sekuanca të mefshta Dielli i Amerikës ndrit mbase të ardhur nga Franca. Lume Plaku “Të mjerë” bunkerësh për të rinjtë e botës, ME VARGUN TIM Akuariume ku peshqit në ujëra të diell te bukur si shqipe gjatsinë e trupit të parriti u plake me diellin fjetura si zhaba notojnë. Ne ishim fëmijë të mjerë tur...mirë MONDA HAMITAJ babagjysh të Evropës. Zonja dembele që iu mbeti në duar Kryet e tokes time i jane … me milimetër shpesh her Jam munduar me vargun tim , manikyri dhe kafja. vene punes një mjerim që puthte matëm… Nuk di gjuhën e shtetit Te hap nje vend ne vargun e 3. studiojne lashtesine e bukuri konglomerat në Çikago, gjate te poeteve , Viça që shtrijnë të plandosur popullsise se Pellazgise faleshim si lejlekë të do të flasësh me veten Eeehh ndaj qamani fotoMe ate te thure te bukuren lëkurat e gjakta në mishtore. o Diell kam nevoje per braktisur si majmuni orangotango. grafinë e harruar bardh e poezi, Të ardhur nga një stalla me hekura driten tende e te Henes nën gjysëmhijet e zi Me ate te qaj hallet e te derdh e me drita tuneli. te hap krahet e te ndriçoj ne muzgjeve, Markoja një babaxhan në tavanin e vjetër ku dertet ... Fëmijë që dalin nga epruveta pa qiellin e Ilirise që gjithmonë piklonin tetëdhjetë e ca vjeçar, minjtë bëjn kërdinë dashurinë dridhërore. vetëm shi… me familjen e së bijës fshijani pluhurin e trarvë Me ate te shkoj hapsirave Vajzërusha me celularë që presin ... ...-Merr o Shqipe sa shartoi “bashkim familjar” të rënë pafund , takimin te moteli... duash rreze e drite Ne ëndërronim të se aty kam si gjethe të Mes fleteve te zhurmosura te 4. ... na jep krahet o krenare te udhëtonim me tren Trupi i tij si lisi plak rënë… timen stinë… neteve , Këngë të bëra në kuvli të vockla, te ngrejme me larte por kurrë nuk hipëm mbi shkulur rrënjë e degë Prej tij te ndjeje te madhin me mura të kadifenjta. jep sinjalin,se ndoshta po ta u rënt e mira provoi të mbillej prapë E mos ma trembni frymezim , Pa flladin, tufanin e trokëllimën e arrin ajo dite sa vijat e duarve të nënës në një tjetër kontinent. klloçkën Qe aq bukur di t'jua fale agimit të bardhë. toka jote e copetuar, te kushedi sa herë me sy i mbi kusinë prej bakri poeteve ... Këngëtarucka që nxjerrin vithet, behet nje bashke bëm shina… Po gjethet iu zverdhën, tek çel vezët e komshisë gjoksin e shtrihen te skena. zunë t’i vyshken e thahen, nën gjurmët e gishtrijve Me Ty vargu im yjet mbi Si pulat kokërrjepura që shtrihen permbi kreshtat ilire zgjaten Ne ishim të heshtur si që lash mbi të si dajre leter zbrita , në qymeze me glasë. krahet Hene e Diell burra të vegjël Shpresa Besa DILEMË ME SHKAS se rrënjët nuk po i zinin në tokë tjetër të mbahen. I bera varg qe ndjenjen te me zgjojne , Neteve te gjata me ty dremita , Ne agim poezin me dashuri jua dhurojme ...

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 4

P a g e

9

Ku janë shqiptarët ortodoksë të Maqedonisë? Nga prof.dr. Uran Asllani
Ku janë shqiptarët ortodoksë të Maqedonisë? Nga prof.dr. Uran Asllani prejardhje nga Krakornica. Kryesia e shoqërisë në vitin 1902 e ngarkoi Ll.Siljanin të përkthente nga shqipja në gjuhën bullgare veprën madhore te Sami H.Frashërit, “Shqipëria ç’ka qenë, ç’është e ç’do të bëhet” të cilën ai e përfundoi dhe e botoi shumë shpejt. Llazar Siljani deri në fund të jetës së tij, ashtu si edhe prof. Perikli Cili, punoi dhe përgatiti pa përtuar studime për historinë e popullit të tij. Si këta atdhetarë, por jo kaq të shquar, gjatë Rilindjes Kombëtare, në fshatrat e Rekës së Epërme, ka pasur me dhjetëra. Ata për qindra vite gjatë pushtimit osman dhe me qindra vite presion shpirtëror me dhunë nga Patrikana greke e Stambollit, mbeten shqiptarë të vërtetë. Po sot, në ditët tona çka ndodhur dhe po ndodh me këta shqiptarë ? Ku janë ata ? Me sa njohim historinë politike të viteve të fundit të shqiptarëve të Maqedonisë, nuk kemi dëgjuar ose parë në veprimtarët shqiptarë emrin e ndonjë shqiptari ortodoks. Ku janë vallë ata? Pse kanë harruar që janë shqiptarë? Ndër këtë përshtypje të keqe, u habita kur u ndesha me punimet etnografike, folklorike të studiuesve shqiptare të ishJugosllavisë: Anton Berishës; Isak Kasumit, Shefqet Pllanës, Fadil Sulejmanit, Shpesa Tudës dhe në dekadën e fundit Edipe SelimiOsmanit. Ata qysh në vitet e dhunës sllave, në 1955 e më pas në vitet 1976, 1978, 1982, 1988 e deri në 1997 tregojnë për ekzistencën e zakoneve, traditës, folklorit shqiptar në të gjithë fshatrat e Rekës së Epërme. Këto tradita e zakone janë të njëllojta jo me ato sllavomaqedone, por me ato shqiptare që aktualisht ndeshen në fshatrat shqiptare duke filluar nga Kosova myslimane e katolike, nëpër të gjithë territorin e Republikës së Shqipërisë, si në fshatrat katolike, po ashtu edhe

Djali i vogël i Ismailit, Zogu dhe Enveri e përndoqën (vijon)
Djali i vogël i Ismailit, Zogu dhe Enveri e përndoqën Leonard Veizi -Nuk është se i beson thjesht a në mënyrë të verbër një formulimi teknik shkencor që flet për transmetimin e kodit gjenetik nga njëri brez tek tjetri. Ajo shkon më tej se kaq, me një ndjesi të brendshme që e bën dhe më të papërballueshme temperaturën e asaj çka do të thotë. Bashkë me ADN-në ka eksportuar ndjeshëm dhe sasinë e mjaftueshme të kohës që i duhet për të përligjur aureolën që i jep prapashtesa e emrit. Ndaj, duket se përjeton gjithçka, si të ketë qenë edhe ajo pikërisht atje, 100 vite më parë, mbi ballkonin e shtëpisë, dhe ka vendosur dorën e saj mbi dorën e tij, për të ngritur Flamurin. Nuk është thjesht një ëndërr që e sheh diku pas mesnate e prishet në mëngjes pa aguar, por një ndjesi që fluturon në kohë me shpejtësi kozmike për ta përsëritur të njëjtin veprim disa qindra herë me radhë, pa u lodhur asnjëherë... ...Ariana Vlora, stërmbesë e Ismail Qemalit dhe mbesa e Qamil Vlorës, rrëfen për “Shekullin” detajet e panjohura të jetës së familjes patriotike, e cila jo vetëm i dha Perandorisë më të madhe të kohës disa drejtues të fuqishëm guvernash, por dhe kryeministrin e parë shtetit Shqiptar, të cilin ai vetë e shpalli “të mosvarme”. Si e keni ndjerë veten kur u përballët me faktin se jeni një nga pinjollët e familjes së Ismail Qemalit? Kjo ndjesi e fortë, në fakt ka ardhur shumë natyrshëm tek unë. Jam rritur në një familje ku flitej për tradita e vlera njerëzore dhe isha e parapërgatitur që unë isha trashëgimtare e një familje që kishte vlera dhe që kishte bërë diçka të mirë për vendin. Dhe natyrisht kur u përballa dhe mësova plotësisht të vërtetën e ndjeva veten shumë krenare. A ishte ky fakt edhe një mundësi për të qenë “e para e klasës”? Kur në shkollë bënin lëndën e historisë e letërsisë dhe kur flitej për rilindjen, pavarësinë e posaçërisht për figurën e Ismail Qemalit, unë ndjeja një krenari të ligjshme që isha një stërmbesë e tij. Pra isha pinjolle e familjes që shkriu pasurinë për të bërë shtetin Shqiptar. Në familje ne mbanim një album me fotografitë e rilindësve dhe të shumë figurave të tjera të shquara të kombit, ku për të thënë të vërtetën ajo e Ismail Qemalit dominonte dhe ishte më e madhe se të tjerat. Kur mësuesit na kërkonim që të sillnin në klasë dhe tekste jashtëshkollore për të ilustruar më mirë lëndën, unë me një dëshirë të madhe çoja gjithmonë këtë album. Pra ndiheshit e privilegjuar...? Aspak. Nuk ndihesha e privilegjuar. Madje më bënte përshtypje, sepse disa nga shokët e shoqet e klasës, që familjarët e tyre kishin lidhje me Luftën Nacionalçlirimtare, bie fjala kishin ndonjë partizan apo dëshmor, trajtoheshin moralisht shumë më mirë se unë që isha stërmbesa e drejtpërdrejtë e atij burri që i dha pavarësinë Shqipërisë. E njëjta gjë ndodhte edhe me vëllezërit e motrat e mia. Analiza erdhi më pas, por unë kam menduar që atëherë me trishtim: “Përse ne që jemi trashëgimtarët e këtij patrioti, për të cilin flitej shumë në mësimet e shkollës dhe kudo, trajtoheshim moralisht më pak se të tjerët?” E megjithatë mbetesha shumë krenare edhe pas këtij “diskriminimi”. Madje një gjë e tillë më bënte mua, por dhe të gjithëve ne që ishim pjesë e familjes Vlora, që ta kultivonim këtë krenari edhe më shumë. Për shumë kohë nuk njiheshin pasardhësit e Ismail Qemalit. Ndërkohë që ata jetonin në mes të Tiranës. Përse ka ndodhur kjo? Familjen Vlora e ka ndjekur një histori e gjatë persekutimi. Ajo është lënë në harresë qëllimisht. Fillimisht i kam bërë pyetjen vetes: “Vërtet nga shqiptarët na vijnë këto të këqija”. Dhe përgjigjen sigurisht e kam marrë. “Natyrisht që jo”. Kanë qenë linjat anti-shqiptare që kanë vepruar fort për ta mbajtur nën presion familjen e atij burri që i dha pavarësinë e Shqipërisë, pikërisht në kohën kur trojet tona lakmoheshin të copëtoheshin mes fqinjëve. Jeni pinjolle e fisit Vlora. Cila është pema gjenealogjike që ju çon tek Ismail Qemali? Ismail Bej Qemal Vlora la 6-të djem, njërit tyre, më i vogli, Qamil Bej Vlora ishte dhe gjyshi im. Në fakt vetëm dy nga djemtë e Ismai Qemalit, i madhi dhe i vogli, lanë trashëgimtarë meshkuj. Qamili u trashëgua me dy djem Ismail Vlorën që është babai im dhe Xhevdet Vlorën. Ismaili gjithashtu do të trashëgohej me me dy djem Qamilin dhe Darlingun. Bëra të ditur vetëm degën e meshkujve, meqenëse ata trashëgojnë edhe mbiemrin. Si pinjollë të familjes Vlora ne jemi shumë afër, vetëm dy breza na ndajnë nga Ismail Qemal bej Vlora. A keni relika e dokumente të tjera nga Ismail Qemali? Ne kemi arritur të ruajmë fare pak relike nga shtëpia e madhe e Ismail Qemalit. Në vitin 1926, disa vite pas vdekjes së Ismail Qemalit, sarajet e tij u shpërdoruan dhe u shkatërruan. Njerëzit e tjerë të afërt të tij jetonin jashtë shtetit dhe kështu që pasuria e tij pësoi një fat të keq. U zhdukën dhe shkuan në duar të tjera shumë sende me vlerë dhe dokumente të cilat nuk po i gjejmë më. Prej kohësh edhe dy vëllezërit e mi janë aktiv në çështjen e familjes Vlora, por më shumë spikat Darlingu. Ai ruan si gjërat më të shtrenjta dhe disa relike të familjes. Pra shtëpia e Ismail Qemalit nuk ekziston më? Jo. Atje tani është ndërtuar “Sheshi i Flamurit”. Ndërsa pikërisht atje ku është vendosur shtiza që mban flamurin Kuq e Zi, binte dhoma ku është ngritur realisht flamuri me shqiponjë në 28 nëntor të vitit 1912. Më pas shtëpia e Ismail Qemalit u përdor si selia e parë e shtetit shqiptar, sepse në ato kushte natyrisht që nuk flitej për ndonjë godinë tjetër. Ismail Qemali vuri në dispozicion të shtetit të sapoformuar gjithçka të tijën, paratë dhe sarajet.

Deputetët e kuvendit të Shqipërisë janë liliputë përpara Lirak Bejkos
Deputetët e kuvendit të Shqipërisë janë liliputë përpara Lirak Bejkos • Nga ELIDA BUÇPAPAJon twitt Do të vijë dita kur gjesti vetëflijues i Lirak Bejkos do të kujtohet nga shqiptarët mbarë si sakrifica sublime e një njeriu për të zgjuar shoqërinë shqiptare nga gjumi i ndiferencës ndaj një klase politike pa ndërgjegje politike dhe pa shpirt e zemër njerëzor. Do të vijë dita, shumë shpejt, kur Lirak Bejko, të shpallet „dëshmor i demokracisë“ nga ai Parlament që heshti apo që akuzoi grevistët e urisë se ishin „dora e zgjatur e liderit të opozitës“. Le të kujtojmë pompozitetin e grevës e urisë të organizuar nga PS në mes të bulevardit„Dëshmorët e Kombit“ përballë me dritaret e Kryeministrisë dhe çadrën e thjeshtë të 25 burrave, të gjithë vuajtës të burgjeve të diktaturës. Kaq do të mjaftonte që deputetët e krahut politik, të votuar nga shtresa e të përndjekurve, të ishin në kontakt të vazhdueshëm me ata 25 burra të cfilitur nga jeta ferr gjatë diktaturës, që dalëngadalë nuk po i rezistonin pasojave të grevës dhe po mbeteshin gjithnjë e më pak, pasi kishin përjetuar të gjithë kalvarin e tmerrshëm të burgjeve e torturave mizore të regjimit kanibal totalitarist. Kaq. Ashtu si shkoi Ambasadori i SHBA, të cilit Lirak Bejko i tregonte protezën e dhëmbëve. Mjaftonte ajo skenë, që deputetët e PD të rendin menjëherë tek grevistët, të takoheshin me ta, të shkëmbenin me ta fjalë, vetëm fjalë të ngrohta, fjalë njerëzish. Jo më kot e para ishte fjala! Por asgjë e tillë, asnjë reagim njerëzor, vetëm fyerje dhe akuza të stilit stalinist. Ndërkohë që vitet e burgjeve nuk ua hiqnin dot. Vitet e burgjeve staliniste mbeteshin të paluajtura, të patundura, dëshmia historike e atyre njerëzve, pjesa më e madhe e të cilëve tani nuk jeton më, por vuajtjet e tyre dhe të familjeve të tyre, të fëmijëve të tyre, nuk mund t’i çojë në harrim dot kurrë indiferenca e një klase politike të papërgjegjëshme, sjellja e së cilës është turp për ne të gjithë. Gjestet e vetëflijimit të Ndrecës dhe Lirak Bejkos ishin të evitueshme. Humbja e jetës e Lirak Bejkos ishte e evitueshme. Mjafton që klasa politike që pretendon se përfaqëson edhe interesat e shtresës të të përndjekurve politikë t’u ishte afruar atyre njerëzve, t’u kishte dhënë dorën sepse ata njerëz ishin tmerrësisht të lodhur dhe të konsumuar fizikisht e psikologjikisht sa nga cfilitja e sa nga indiferenca e pashpirt gjatë atyre ditëve gjithë tension të grevës. Po a mund ta kuptojë Ilir Rusmajli, deputeti i PD, i biri ish-Anëtarit të Komitetit Qendror të PPSH vuajtjet e Lirak Bejkos! Ju lutem, mos na bëni më moral, sepse PD e Shqipërisë ajo që pretendon se ka rrëzuar diktaturën, nuk mund të përfaqësohet në Parlamentin e Shqipërisë me të birin e një ish përfaqësuesi të nomenklaturës së kuqe! E përse akuzojnë deputetët e PD në Kuvend Edi Ramën se pranë tij ka ish të bijtë e nomanklaturës komuniste, e çfarë ndryshimi ka midis Ilir Rusmajlit të PD dhe Ilir Gjonit të PS-së! Të dy janë bij të ishzyrtarëve të lartë të nomenklaturës së kuqe! Mos na shisni moral dhe mbani kokën ulur. Sepse e latë një njeri të vdesë dhe nuk shkuat që t’i jepni dorën sepse vetëm dorështrëngimi juaj, apo fjala juaj do ta shpëtonte jetën e Lirak Bejkos dhe Lirak Bejko sot do të ishte në mesin tonë! Ditën e sotme gazeta Panorama kishte botuar lajmin se 202 ish-të përndjekur marrin këstin e dytë. Midis tyre ishin edhe emrat e shtatë ish-grevistëve. Midis tyre ishin emrat e Lirak Bejkos, Gjergj Ndrecës! Po përse u botua kjo listë tani që Lirak Bejko nuk është më; po përse nuk iu tha atyre njerëzve se do të merrnin këstin e dytë që greva të merrte fund menjëherë, që të mos vetëflijohej as Ndreca dhe as Lirak Bejko ! Po përse nuk shkoi asnjë deputet i PD-së tek ish-grevistët që të shmangej tragjedia, që Lirak Bejko sot të ishte midis të gjallëve e ta gëzonte një pjesë të dëmshpërblimit bashkë me

P a g e

1 0

O u r

W o r d s

Edhe Homeri paskësh pas folur serbisht! Nga Fahri Xharra
por ka ngjallur kundërshti ndaj shkrimeve të asaj historijeje të porositur, që nuk i jep lavd asnjë shkencëtari të shkencave historike. Edhe ne shqiptarët, i kemi historianët tonë edhe ne dimë kur të “zemërohemi.” Për përshkrimin e ndërgjegjshëm të pandërgjegjshmërisë serbe në trillimet e saja në historinë e saj i morra për analizë (zbërthim) tri libra të cilat të japin një ide të vërtetë se deri ku shkon imagjinata e tyre për gjetjen e vetvetes (sllavizmitserbizimit) në të kaluarën historike në këto toka: “Homer’s Blind Audience, An Essay on the Geographical Prerequisites for the Site of Ilios. San Antonio: Scylax, 1984 të Roberto Salinas Price-it; “O trojanskoslovenskoj Misteriji “2003 ( Misteri trojano -sllav) të Branko Vukosiqit (Ishambasador i Jugosllavisë në Meksikë) dhe “Montenegro – Cradle of Homer” (Mali i Zi, djepi i Homerit), “Troyan language is Slavic” (Gjuha trojane është Sllave) të Novak Andesilić it. Është për t`u vajtuar guximi i pafytyrë i historiografisë serbe në këmbëngulësinë e saj në një përvetësim të një historijeje të gjatë mijëra vjeçare; e vaji duhet të jetë edhe më i madh që historiografia shqiptare heshtë dhe nuk gjen mjete as materiale e as morale që me fakte e dhe dokumente t‘i kundërvihet asaj. Bota i beson vetëm librit; e ne atë nuk e kemi se jemi zhytur në thellësinë e një vetngulfatjeje nga e cila po e kemi vështirë të dalim. “Disa autorë e cekin sa Shqiptarët ( Albanci) kanë ardhur nga krahina me të njëjtin emër (Albania), pra e Dagestanit të sotëm në shek. 11-12-të ps. k. si mercenarë të pushtuesve Normano –Sicilian, me qëllim pushtimin e bregdetit lindor të Adriatikut. Pas rënies së Normanëve, Shqiptarët mbetën në territorin e sotëm të Shqipërisë së Jugut. Dhe në këtë mënyrë ata e vazhduan jetën në fqinjësi me Sllavët, duke e ruajtur identitetin e tyre. Së bashku me sllavët, ranë nën pushtimin turk, bile edhe luftërat kundër turqve i kanë bërë së bashku me serbët (Skënderbeu). Me ndryshim nga sllavët, shqiptarët kryesisht janë islamizuar. Në kohën më të re duke përdorur teorira të ndryshme; shqiptarët po dalin me tezën se janë pasardhësit direkt të Ilirëve. Përndryshe, prejardhja e shqiptarëve mbetet e hapur. (Branko Vukosiq, Mbi misterin Trojano-sllav, 2003 f.189) Para do kohe ne vet dolëm me teorinë që Albania e jonë qenka me prejardhje me Albaninë e Azerbaigjanit. Pak larg njëra me tjetrën ( Dagestani dhe Azerbaigjani), por kryesisht nga Azia. (?!?!) Autori i lartpërmendur e mbron qëndrimin se Troja dhe tokat e Trojës janë në Ballkan, por se Troja është në lidhje me civilizimin sllav, duke e potencuar mendimin e meksikanit Robert Salinas Prajs, i cili gjithashtu thotë se Troja është në Luginën e Neretvës, vendi i quajtur Gabela, por duke shkuar edhe më larg: Iliada dhe Odiseja u përkthyen nga sllavishtja në greqishten e vjetër(?). Lokaliteti i Trojës përmendet edhe në vitin 1872, kur historiani serb Milosh S.Milojeviq në

Skerdilajd Konomi, the face of Hope in Albania...( never will he be forgotten)

Kosovarët në Vlorën e 1912
Sipas kujtimeve të nipit të mbijetuar të Isa Boletinit FATOS BAXHAKU sulltanit nga Prishtina – shkruan i nipi Tafil – tek axha çuen edhe mulla Shyqyri Vuçternin, si mik. Duket se i kishin ba presion të madh që si mik insistoi aq shumë për me e bindë axhën se mosprezantimi do të konsiderohej përbuzje e prestigjit të naltmadhënisë së tij dhe mund të pasonin edhe konsekuenca. Ma në fund Shyqyri efendia tha: E kush ka me ardh ma i madh në Kosovë, veç se Zoti! Axha Isa iu përgjigj: për çka po lodhesh e ke kot, se i di këto gjana ma mirë se ti, prandaj për këto çështje që s’kam ça kokë asnjëherë, s’kam nevojë për këshilla. Shko e thuju atyne që të kanë çue, se unë s’kam kurrfarë pune me sulltanin, që vjen në Kosovë për dallavere e propagandë, për na qitë pluhën syve e me i pa të mirat që ata i kanë këtij vendi. Mos të rrehen se me këto reklama kanë me e mashtrue popullin sa me e harrue dajakun e tyne”. Armiqësia sa vinte e po bëhej më e hapur. Të refuzoje sulltanin ishte një gjë e padëgjuar ndër këto troje që nga koha e Kastriotëve. Kryengritja e 1912 Pas disa ngjarjeve sporadike në fundin e 1911, shqiptarët e Kosovës nisën të organizohen për një luftë në fronte të gjera. Një mbledhje e krerëve, e organizuar në Junik, shpalli fillimin e veprimeve të armatosura. “E para herë – shkruan Tafil Boletini – më takoi me pa se si djelmnia e dy krahinave u besatuan ndër vedi. Të gjithë me armë u rreshtuem përballë e i takuem armët me shoqishoqin e me ni za thërritëm: besa’besë, kemi me vdekë me Isa Boletinin! Mandej të gjithë së bashku ju afruem axhës, e me pushkë e tyne e takuem pushkën e axhës, që edhe ky, në atë moment, e mbante në dorë…”. Kryengritësit kosovarë shumë shpejt mbërritën në afër dhjetë mijë vetë. Ata çliruan Novi-Pazarin, Mitrovicën, Prishtinën, Vuçiternën, Ferizajn dhe mbërritën deri në Shkup, në qendrën e Vilajetit. Në këtë kohë nisi lufta ballkanike. Shqiptarët e panë veten disi vetëm. Duhej të nxitonin. Drejt Vlorës së Pavarësisë Pjesa tjetër e ngjarjeve nuk mund të rrëfehet më mirë se sa vetë dëshmitarët. “… Tue pa se nuk ngeli ma vend për kurrfarë rezistence – shkruan Tafil Boletini – dhe Vlora me nxitim kërkonte mbledhjen, me 200 e ca vetë muerëm rrugën për në Vlorë… Lajmi i tërheqjes së ushtrisë i ftohi njerëzit nga përgatitja e ndonji rezistence. Filluen të mendonin si t’i largonin familjet përtej Drinit. Dhe mbledhja u shpërnda. Atëherë, me parinë e Lumës, përmes Kolisjanit, me Cen Dacin, Ramadan Zaskokun e të tjerë jemi nisë për në Kala të Dodës për me vijue udhëtimin, mbasi humbëm nji javë derisa mendohesh me luftue…”. Në Dibër grupit të kosovarëve u bashkohet edhe dërgata dibrane. Tani ishin afër tetëqind vetë që shkonin drejt Pavarësisë. Kalorësit kalojnë nga Dibra në Librazhd, më pas në Elbasan, Belsh, Fier. Rrëfen Tafili: “…Tej lumit na priste Sami bej Vrioni e Dervish bej Biçaku. Të gjithë shkuam mysafirë të Ymer pashë Vrionit. Me Ismail Qemalin, që na priste me padurim, përnjiherë filluen bisedimet me anë të maqinës telegrafike. Tue qenë se situata politike nuk premtonte vonesë, por edhe vajtja jonë natën nuk kishte mundësi, si nga lodhja, po sidomos sepse nga shinat e asaj vjeshte fushat ishin të mbulueme me ujë e baltë të madhe, atëherë delegatët e Kosovës: Isa Boletini, Zejnel beg Begolli, Mehmet pashë Dërralla, Riza beg Gjakova, Dervish beg Mitrovica, Hasan Hysejni i Budakovës e Ajdin Draga, të gjithë, me nji fjalë, autorizuen Ismail Qemalin me ngreh flamurin e me deklarue zyrtarisht indipendencën nesër më 28 nëntor 1912. Më 28 herët u nisëm për në Vlorë. Nuk më harrohet ai udhëtim, nëpër fusha e hendeqe të mbulueme me ujë e baltë, sa edhe ajo rrugë e keqe nuk dallohesh, kur disa shokë me gjithë kuaj rrokulliseshin nëpër hendeqe e disa shanin e disa qeshnin. Lumin e Vjosës në Mifol e kaluem po ashtu me një lundër të vogël dhe me ato mundime e me vonesë, sikurse lumin e Semanit në Mbrostar të Fierit. Populli i Vlorës e delegatë të viseve të ndryshme, me flamurë, na kishin dalë përpara në Nartë. Në Sheshin e Flamurit, para shtëpisë së Hasan Sharrës, ku banonte Ismail Qemali, krejt populli e delegatët na pritën me flamurë në dorë. Fjalimin e mirëseardhjes së delegatëve të Kosovës e mbajti Kristo Meksi. Mbas fjalimeve të tjera të rastit, delegatët u përqafuen me Ismail Qemalin dhe e uruen për me lavdata për përpjekjet e palodhuna e sakrificat e mëdhaja që ai kishte ba pa nda derisa ia arriti qëllimit. Ismail Qemali, me falënderime, e lavdëroi axhën Isë për ndihmën që ka pasë në lamën politike prej luftave të tij të pakëputuna dhe i propozoi postin e ministrit të luftës. Por axha Isa i tha: Jo, nuk asht ai vend për mue, pse edhe ktu e mrapa kam shumë detyra, dhe ia rekomandoi Mehmet Pashë Dërallën. Ismail Qemali axhën Isa e ka dashtë shumë dhe ia kishte besimin, por edhe ky i ka qendrue besnik deri në fund duke e vlerësuar si faktorin kryesor që e shpëtoi Shqipninë në momentin ma kritik. Kurse të tjerëve, që ma vonë byrykateshin për pozita, në atë kohë nuk iu ra ndërmend nji gja e tillë si ngritja e flamurit. Ismail Qemali kërkoi nga axha Isa dy djem kosovarë nga njerëzit tanë, që t’i rrinin në derë. Axha Isa i la Halim Musa Bajgorën e Ahmet Ali Llapin, dy djem të Shalës, që në çdo pikëpamje i përgjigjeshin asaj detyre, meqenëse në fillim nuk

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 4

P a g e

1 1

Shkrime nga Agim Desku
Me uratën e Shën Jeronimit shqip Këtu denbabaden para secilit djall e njeri Ku diku këtu isha vetë Iliri. Ma thot Nëna Tereze sheshit të Kalkutës Me lule mes për mes Shqipërisë Në Vendik ku aromat e luleve na presin të gjalla Si kujtim për një nekrolog varri shqip Jo Nëna Tereze nuk vdes kurrë,është shpirti i çdo shqiptari I secilit lot ,të secilës botë dje,sot e nesër Nuk vdes pa ty ëndërr e gjallë e vargut tënd Kur më falë si aromën më dërgon për atdheun tim Të heshtur nga plagët e shekujve nëpër burgjeve të Evropës Edhe burgu i shpirtit tim sa i rendë shekujt nuk i numëron O zot më jep fuqi ta dua mikën si atdheun e robëruar Të pijmë në një gotë dikur të zbrazur verë Çamërie Për kohën e tim biri rri pranë gurëve të Kosharës Aty ku më rri zemra e shpirti im shqip Nëpër secilin cep të atdheut mbjelli nga një lule Të ruaj aromat e tyre për fjalët e mikës sime Kur vjen m vargun tim të rujtur në gjakun e saj Të flamurit kuq e zi që e mbanë në gji Me vite e ka qëndisur bashkë me Marigonën Sot në ditën e festës se flamurit tim për 28 Nëntor Këtë ditë lindi dhe vdes vetëm me vargun e secilit mik Përse më ikën për pak ti frymëzimi im Përse m`i dërgon këto cuname ti det o det Përse nuk më falë pulëbardhat tua sa shumë i dua Bashkë e ruajmë detin nga furtunat, nga përmysja e Titanikut. E dashurive të rujtura me vite tek shqipet e mia Tek Princi Ilir kur shetiste Alpeve shqiptare Ta them shqip me vargun tim diku mbrëmjeve me hënën Kur unë më ty mike beja fotografi pranë Durrahit Gjurmonim bashkë me Arzanen fisin tim pellazg I vëjmë emrin Apollonisë udhëtojmë rrugës se kombit tim Dashurojmë atdheun për emrin Agim,bashkim,Liridon Për secilën mike kur më flet shqip,këndon shqip,luan shqip Me ty pranverat marrin ngjyrët e Ylberit kur shi bie bashkë me lotin Kur fytyrat e çameve rrinin mbrëmjeve pa hënë,pa yje Dritarët e burgut të hapura herë të mbyllura më rrinin Më gjuanin ballintim,syrin,më vranin edhe lotin Gjithëçka në jetë,vetëm shpirtin e tokën,jo

mbrëmjet do të ikin bashkë me Aty ku më rri emri im Agim E kam edhe secilin varg kur shkruej këngë e hymne Çdo martiri të atdheut tim të falur nga zoti

Albania heading toward a new Dictatorship where the parliament commits fraud the president follows and the premier orders it….

Ku eshte Kallezimi Penal ne Gjykaten Kushtetuese per votimin me dy duar? Fjale shume dhe vepra hic...Shperdoroet besimi, vullneti & ...

Ramiz Bojaj, Kodi i vrasjes së demokracisë
por tash të gjithë e dinë se kë duhet fajësuar për këtë gjendje alarmante”. Edhe Organizata për Media e Evropës Juglindore, SEEMO, ka përkrahur gazetarët e Kosovës, duke vlerësuar se është e tronditur me ndryshimet e fundit të Kodit Penal të Kosovës. “Kërcënimet dhe presionet, vijnë nga institucione të ndryshme: Qeveria, ministritë, partitë politike, organizatat ndërkombëtare, biznesi, gjykatësit dhe Akademia”. Metodat qeveritare të censurimit, në shumë raste, janë mjaft të sofistikuara, ku kërkohet shumë guxim dhevendosmëri për thyerjen e murit të diktatit. Raporti i fundit për Lirinë e Medieve i ‘Freedom House’, edhe këtë vit e ka vlerësuar lirinë e shtypit në Kosovë si pjesërisht të lirë, duke i dhënë notën 49 nga 51, sa e kishte në vitin e kaluar. Ndërkaq, në listen e Reporterëve Pa Kufij,Kosova renditet në vendin e 87-të nga 179 sa janë në listën e RPK-së. Realisht gjendja e mediave në Kosovës është edhe më e rëndë nga siç e parashohin edhe organizatat ndërkombëtare, ngase tendencat qeveritare për vrasjen e fjalës së lirë janë tejet evidente dhe të rrezikshme. Andaj shqetësimet e organizatave të ndryshme të mediave ndërkombëtare e vendase për lirinë e shtypit në Kosovë, janë të arsyeshme dhe kërkojnë angazhim të vendosur të të gjithëve për mbrojtjen e lirisë e të vlerave qytetare në vendin tonë. shantazhonin në forma të ndryshme deri në vrasjen e saj. Atentat mbi demokracinë Qevritarët tanë, përmes KDRPsë, tentojnë t’i mbyllin gojën të Guximi i gazetarisë huvërtetës e cila shpesh është e lumtuese në Kosovë dhimbshme për realitetin mbetet shembulli më i qeverisës. Andaj hartimi dhe mirë i kultivimit të vlerave votimi nga Kuvendi i Kodit të i të vërteta demokratike për një shoqëri në tranzicion, ku vlerat dhe antivlerat janë në gërshëtim të përhershëm. Përplasja e këtyre dy koncepteve zanafillën e vet e kanë në sistemet qeverisëse dhe tendencat për vendosjen e “diktaturave moderne”, nga institucionalistët. Imponimi i fjalës së shkruar dëshmon përvojën më famëkeqe në periudhat moniste, të cilat ri Penal, nuk mund të cilësohet si për dekada me radhë, përgjegjësi indiviluale, por gënjeshtrën e mbështillnin dështim kolektiv i elitizmit tonë me moralizime, ndërkaq të politik. Miratimi i këtij Kodi nga vërtetat dhe vlerat i Kuvendi i Kosovës, dëshmon se kemi të bëjmë me një klasë politike skandaloze, të papërgjegjshme dhe të retarduar. Ata qe kanë këmbëngulur në miratimin e neneve 37 dhe 38 të Kodit Penal, mund të kenë biografi jo të pastër, mund të jenë të inkriminua në krim dhe korrupsion. Ndërkaq Kodin e Ri Penal, mund ta perdorin si “murë” mbrojtës nga hulumtuesit e rasteve. Jemi deshmitarë se mediat kanë publikuar shumë raste kriminale rreth shumë personave të inkriminuar në krim dhe korrusion, andaj metoda më “efektive” për mbylljen e rasteve të tilla mëtohet të bëhet duke sanksionuar veprimtarinë e pushtetit të katërt në demokraci, e bashkë më këtë edhe vrasjen e fjalës së lirë. Reagimet e Reporterëve Pa Kufij (RSF), të rrjeteve dhe asociacioneve të pavarura të mediave, OJQ-ve, etj., por edhe Kushtetuta e Kosovës, e obligojnë presidenten Atifete Jahjaga, ta rikthejë Kodin Penal në Kuvend, për t’i rishikuar nenet 37, 38. Është tejet esenciale qe rishikimi të bëhet nën kujdesin eskepertëve të pavarur vendas e ndërkombëtarë, në mënyrë qe rihartimi i neneve të jetë i pranueshëm i zbatueshëm nga të gjithë. Në të kundërten, do të ndodh vetëvrasja e demokracisë në Kosovë, në kontekst të të cilit shkelet akti i Bashkimit Evropian i vitit 2007, por edhe vendimi i këshillit të Evropës, i vitit 2000. Me keto principe me të cilat Kodi Penal ka kaluar në Kuvendin e Kosovës, do të jetë jofunksional dhe i dëmshëm për perspektivë evropiane të Kosovës. KRP, me nenet 37 dhe 38 mund të referohet si notë e dobët edhe në vlerësimet e raporteve ndërkombëtare rreth të arritura dhe progreseve në vendin tonë. Kosovës i duhet ligje qe e hapin rrugën drejt BE-së, e jo të atilla qe penalizojnë integrimin tonë drejt strukturave euroatlantike. Pikërisht nga papërgjegjësia e elitave tona politike kemi mbetur vendi më i izoluar në rajon. Liria dhe demoracia në Kosovë janë fituar me shumë sakrificë e gjak, andaj askush nuk ka të drejtë që ta rrënojë ose ta vrasë këtë vlerë të shenjtë.

P a g e

1 2

O u r

W o r d s

Gjenerali me Shajak
Enkelejd Gurbardhi Gjenerali me Shajak e shohin të domosdoshme që të ndodhemi afër tij. Prandaj nuk duhet ta vononi aspak këtë çështje, por sa më parë dhe me ta marrë këtë letër , të niseni pa vonesë. Qështjen e çmoni dhe vetë zotnia e juej . . Dy muaj më pas kësaj letre , plumbat do ta godasin pas shpine trimin duke marrë jetën. E nisur në luftë , jeta e këtij shqiptari të madh , do të shuhej po në luftë si për t’u treguar brezave se pa Shqipëri të lirë e të bashkuar nuk mund të ketë jetë në paqë për gjdo shqiptar. Një gur bri një murane në Sllovë, ka heshtur për shtatë dekada rresht. Erërrat mbi të flisnin me gjuhën e kujeve dhe vajtimi të bëhej se luftonte përjetësisht me harrimin. gjermanët , kullave të Elez Isufit iu rrëzuan binarë, gurë e qoshe. Si për ironi të fatit e qejf të sllavit, Enver Hoxha i sheshoi ato kulla me fitilat e dinamitit. Por krimi dhe ndëshkimi shfaqen kurdoherë pranë njeri tjetrit. Arlind Gashi

Agjencionit Statetikorë të KosoDiktatura komuniste nuk vës , të dalë mund ta ringrinte mitein e me numrin gjeneralit me shajak pasi ai e saktë të luftoi tërë jetën ndaj banorëve serbëve. Ylli i kuq nëpër Ndërsa emri i të parit u shqiptarë bustina nëpërkëmbën nderin mallkua , prej miliona dhe të shqiptar, harruan gurshqiptarëve, Elez Isufi minogullimat e përenjëve të mbeti në historinë tonë duke riteteve gjakut që derdhëm ne , për bërë nder asaj , duke tjet’u mbrojtur nga fqinji pasuruar me jetën dhe verior. Mbi djemt , nipërit e veprën e tij. ra,institucioneve shtetrore Elez Isufiot , ranë shpejt të Kosovës që të dalin me tragjeditë e kalvarit shifër të saktë,e të mos Tentativa për t´na bërë komunist. minoritetë n´shtëpin tonë luajnë me zjarrë,ngase në fundë do digjen Në luftë me turqit, me Nga, Arlind Gashi, vetë.Ndërsa bashkësisë sllavët, me italianët dhe Kryetar i UNIKOMB-it ndërkombëtare dhe

evropës lavire,që të ndalojë të krizës dhe gjakderdhjës së tentojë të luaj me fatin e re,për ta përkrahë shuar kombit shqiptarë,se edhe pse epshet e shteteve fashiste. ju tentoni të na zbritni në shifër,në realitetë nuk do ta keni asnjëherë këtë mundësi.Mos krijoni vatër të

Mirësevjen, Meshar, libri ynë i parë…(vijon)
Mirësevjen, Meshar, libri ynë i parë… Nga Visar Zhiti Pritje e grumbulluar në breza, ëndërr e përbashkët dhe e atyre që s’janë! Përzier me ca mister dhe me gëzim! Një libër!… i pari fare. Aty nisi… Do t’i afrohemi më shumë se kurrë, do të mund ta shohim si dorën tonë, që shkruan… Meshari i shqiptarëve, i gati 5 shekujve më parë, që ka mbetur i vetmuar në një Bibliotekë të huaj, ndër më të mëdhatë në botë e më të rëndësishmet, vjen në tokën e gjuhës së vet për herë të parë. Sikur kthehet nga një mërgim i gjatë si harrimet. Dhe shpërthejnë emocioni dhe malli, përsiatjet dhe kujtimet. Rimëkëmja e një kombi vjen nga e kaluara, nëse e dashuron atë, thotë një i mënçur i madh. Do të vijë nga qielli Meshari, se libër qiellor është. Me avion nga Roma do të zbresë në aeroportin “Nënë Tereza” dhe mes pritësve, sigurisht do të dalin dhe hijet e Budit, Bardhit e Bogdanit, e poetëve themeltarë, Naimi e Fishta, do të dalë hija e romancierit të parë shqiptar, Ndoc Nikaj, e atyre që nisën prozën moderne shqipe, Koliqi e Kuteli, gruaja e parë shkrimtare, Musine Kokalari, do të vijnë nga Kosova Mekuli, Shkreli, Podrimja, do të dalin fëmijët me tufa me lule. Vendoseni në një shtrat topi si heronjtë Librin e Parë, mbështilleni me Flamurin Kombëtar dhe çojeni drejt qendrës së Kryeqytetit, aty ku pret në bronz Heroi ynë kombëtar, Gjergj Kastrioti – Skënderbeu. Dhe të presin në radhë shqiptarët, me mijëra, të ardhur nga të gjitha trevat e të shohin Librin e tyre të Parë, ta prekin. Kemi udhëtuar me shekuj drejt tij… NË KËRKIM TË MESHARIT: Mesharin së pari e zbuloi në Vatikan gjakovari Gjon Nikolë Kazazi më 1740. Sepse deri atëhere dihej i humbur. Pastaj sikur u harrua prapë dhe më 1909, një vit pas Kongresit të Manastirit, kur si alfabet i shqipes u konfirmuan sërisht shkronjat latine, ato të Mesharit, e rigjeti Pal Skiroi nga Palermo dhe përsëri më 1930 At Justin Rrota nga Shkodra, që e fotografoi në tre kopje dhe i shpërndau. Më 1968 “Mesharit” iu bë një (ri)botim shkencor në Tiranë me faksimile dhe trasnskribim, paisur me një studim të gjerë nga profesor Çabej. Ndërsa origjinali dergjej atje, në Vatikanin e ndaluar. Duke u harruar. Studuesit nuk kishin mundësi të dilnin nga Shqipëria diktatoriale sa herë t’u duhej, por kur nisnin ndonjë, misioni ishte ndryshe… *** Autori Gjon Buzuku, prifti katolik nga Veriu i Shqipërisë, mbase nga fshatrat e bregut perëndimor të liqenit të Shkodrës, famullitar i një kishe jo larg vendit të botimit të librit, ndoshta në trevat e Ulqinit a të Tivarit a gjetiu në Bregun Dalmat, por dhe në Venedik, sipas një mendimi më të përgjitshëm, pra, ai, Buzuku, është kështu dhe autori i parë i letërsisë shqiptare. I botuar më 1555, i papërcaktuar se ku, se i mungojnë 16 faqet e para bashkë me ballinën. “Meshari” i tij nuk është thjeshtë një libër kishtar, që përmban lëndë të ndryshme biblike të përkthyer, liturgji, të shoqëruar me copëza proze tregimtare. Rëndësia e tij është e jashtzakonshme, jo vetëm për historinë e gjuhës tonë, por për gjithë kulturën e kombit, identitetin e tij. Vepra është parë dhe si sintezë e botës së një populli, shpirt dhe mendësi, kahu i ecjes dhe çelsi i shumë enigmave. Aty gjejmë, ndër të tjera, se si kanë folur shqiptarët në Mesjetën e tyre, pa evoluimin e dukshëm të dy dialekteve tona, si ka folur Skënderbeu dhe na bën të besohet që të ketë patur dhe vepra të tjera paraprirëse. Të zhdukura (!?!). Buzuku ndjek kështu një traditë të konsoliduar të shkrimit të shqipes, që do të vijojë dhe me autorë të tjerë. Gjuha shqipe ndjehet e kultivuar, kurse në pasthënie shprehet qartazi dashuria për atdhe si frymëzuese e kësaj bëme për të ndritur mendjet e bashkatdhetarëve. “Meshari” është shkruar me alfabetin latin me shkronja të tipit gjysmëgotik, i zakonshëm në atë kohë në Italinë e Veriut. Dhe për tingujt e shqipes që nuk i ka latinishtja, janë përdorur dhe pesë shkronja të posaçme, të ngjashme me ato të alfabetit cirilik. Gjithsesi libri ndihmon dhe linguistët indo-europianistë

Qytete e udhë në prag të Pavarësisë (vijon)
Qytete e udhë në prag të Pavarësisë është pjata e parë. Shqiptarët e gatuajnë kështu edhe delen edhe lopën, por jo Të hash në Elbasan viçin, të cilin e përjashtojnë “… Dervish beu është kryetar i nga ushqimi i tyre. Më pas familjes së Biçakçinjve, ka shumë perime, një lloj familjes së parë të Elbasanit byreçke me petë që i ngjan dhe, me mendjen time, bëj një ëmbëlsire, por që brenda krahasimin me beun e varfër, ka barishte që i ngjasojnë pothuajse të egër, të Kukësit, spinaqit, patëllxhanë të me fshatarët dhe shërbyesit e fërguar me gjalpë, një gjellë tij. Jemi katër vetë të ulur në me speca shumë të veçantë tryezë dhe katër vetë qëndrojnë të cilën e quajnë ‘brirët pas nesh. Sjellin një legen grekë’ dhe, në fund, pilafi bakri dhe një ibrik dhe na tradicional, sepse, këtu orizi sjellin ujë për të larë duart. zëvendëson pataten që nuk Pastaj darka fillon me një supë njihet. Këto gjellë ndahen brenda së cilës ka copa mëlçie nga gjëra të ndërmjetme si shpendësh. Kos ose djathë u pite dhe ëmbëlsira të shërbehet atyre që dëshirojnë, ndryshme me miell misri, këto bëjnë pjesë në çdo të dhe, për ta mbyllur, ushqimi ngrënë dhe secili merr sipas më i shijshëm, pjeshkë të orkesit. Mish deleje me salcë tulta e të lëngshme si ato që gjenden vetëm në Francë, si edhe rrush të artë e të shijshëm…”. Aventura nga Elbasani deri në liqen “… Për të mbërritur në liqenin e Ohrit duhet të udhëtosh afër 18 orë me kalë që nga Elbasani. I ngjitesh luginës së ngushtë të Shkumbinit dhe të njërës prej ushqyeseve të tij dhe, gjatë gjithë rrugës, mezi ndeshesh me katër apo pesë fshatra dhe disa ferma të rralla apo të izoluara. Data është 5 shtator. Nëpër male do të fillojnë shirat e vjeshtës dhe nata nuk mund të kalohet më përjashta. Kështu që unë vendosa ta kalonim brenda ditës gjithë këtë territor aspak mikpritës… Nata është e freskët dhe e qartë. Rruga është e lehtë, ajo ndjek fundin e luginës që ngjitet ngadalë dhe shërben për të shkuar çdo ditë nëpër fushat nga të dyja anët e lumit, të cilat janë ngado të punuara. Agimi nuk vonon të ndriçojë majat. Vargmalet shkëmbore të Jugut ngjyhen me rozë. Pak nga pak drita zbret nëpër pjerrësitë. I ftohti është më i mprehtë në fund të luginës, ne i nxisim kuajt të nisin trokun dhe, kur mbërrijmë tek ura e Shkumbinit, dita ka rënë tashmë e plotë… Pas një ndalese të shkurtër vazhdojmë rrugën duke ecur paralelisht sipër lumit për nja 400 apo 500 metra. Shtegu nuk është i rrezikshëm, por në disa vende është shumë i keq dhe kafshët e këqija që morëm me qira në Elbasan pengohen në çdo hap. Shumë shpejt, shiu, i cili po na kërcënonte prej disa orësh,nistë bjerë. Kështu që u kënaqëm së tepërmi që mbërritëm rreth orës një e gjysmë në fshatin Qukës, ku pushuam pak. Ky është fshati më madh që gjendet mes Elbasanit dhe liqenit të Ohrit. Shtëpitë që shtrihen deri në mes të kodrës rrethohen nga toka të mirëmbajtura dhe kullota të bukura. Një rrugë e lidh me urën e Shkumbinit, që gjendet njëqind metra më poshtë dhe që zgjat treçerek ore më këmbë, por ura është e mbushur aq shumë me të çara dhe aq e ngrënë nga ujërat saqë është bërë e papërdorshme dhe të gjithë zbresin nga fshati në lumë përmes fushave duke rrezikuar nëpër pjerrësitë: shembulli më i fundit ky i moskokëçarjes administrative osmane!”. (Më gjerë: Gabriel LouisJaray, Në mbretërinë e re të Shqipërisë, përktheu Taulant Hatia, ASD-Studio, Tiranë 2006).

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 4

P a g e

1 3

Libri, “GEGNISHTJA, KUSHTRIM HYJNISH”… (vazhdon)
I VERBUEMI KUR T’MALLKON.... Sa m’brengos’ kur i vrebuemi t’mallkon, per shikim’n e tij, qi humb ka me ia kthy, per qi me kambt t’vetat, mendja hiç s’i shkon, qi n’kurthen e djallit, me vetdeshir’ ka hy... Thon’ se qeshtje shpirti asht feja per çdo njeri, e çka tjeter asht’ rraja, mbi tok’ qi po na mban? A i parraj ti paske le ’e gja nuk t’mban permbi, mbasi per shpirtat e t’parve, kryet ti nuk e qan’? Vlla shqiptar due t’jem, e jo vlla-musliman, mbasi e vetmja fe, me loqk zemere qi i besoj, asht dheu i bekuem, n’gji qi ka drejt t’na mban, dhe gjuhshqipja hyjnore, me shpirt’qi e adhuroj... “PUNA EVES DHE ADAMIT”... Mos thuej qi s’asht’ ma e ambel, disa her’ se mjalti, edhe se çdo gja tjeter, qe e ambel asht n’kete jet’, se s’pari kjo pun’asht bamun, nga Eva dhe Adami, pun’ qi nga knaqsija, n’mes hyjesh t’ban m’u tret’?... Veç njiher me t’shkue, nder mend ty kjo “marrzi”, nji zjarr t’kaplon gjoksin, truni t’pulson mbas kres’, rrnqethesh fund e krye, dhe si tlyeni nis’ m’u shkri, se le ma kur t’vje kulmi, as plumbi s’t’nal per bes’... Pse duhet t’jet e turpshme, ma e madhja kjo knaqsi, dhe haptas me e lakmue, thon’ se na prish moral? Pse t’ndalohet me pa sende, qe as syni s’din m’u ngi, e djaj t’veshun n’anen tjeter, per me pa qenka normal? DY BUKURI... Ç’e lidh aq shum natyren, me femnen nuk e di, por di qi me luejt mendsh, m’bajn me njat bukuri... Veç njana m’qetson shpirtin, me magjin’ e vet qi ka, e tjetra ma ngrit aq pulsin, sa zemra s’un duron ma... Por prap sa her un dyjat, n’dyet i paramendoj, fill’ dashni e fjetun zgjohet, e m’ngacmon qi ta rikujtoj... FAJI, ASHT’VEÇ I TIJ... N’dreq t’mallkuem shkoft dhe tallavaja, bashk’ me darexhijt qi e futen n’çdo shtpi, se per m’u dalldis’ kur t’merr fukaraja, byeth’ e krye dridhet, ma mir se ata n’Indi... Kangtarit s’i ha palla hiç per melosin ton’, kur per çdo banket ai merr euro disa mij, “popullit i pelqen”, arsyetohet ai gjithmon, por n’krye qi ia ka ngul’, faji asht’ veç i tij... AH, DINAKE TI MOJ JET’! At’her kur dit ma t’mira, un lypsha per me gjet’, pse s’m’bane me dije , ah dinake ti moj jet’, qi ditet e shkueme, mbas s’do t’kthehen ma, dhe mallngjimi per to, perjet’ s’ka me m’u nda? Per pluhnin t’çdo rrugice, perdit ku jam rrugav’, per njato mure t’vjetra, nga fasada qi ishin qelav’, per shporetat mbush me dru, qi nxehej gadi çdo shtepi... per dyshekun shtri per s’gjani, ku flejshim kater femij... Per ledinat e blerueme, çdo fije bari ku kam shkel’... Per bahqe ku kam pa lulet, tue u vyshk, edhe tuj qel’... Per gazin qe jem shkri, me shok tuj kesh’ perher’... Per lotet e zemrimit, qi pshtue m’kan disa her’... Asnji shej ma t’voglin, per be s’ma pate dhan’, qi koferin tem t’rruges, t’braktisesha un menjan’, e t’mos luej kamb prej pragut, edhe bota rrafsh pa u ba, se s’paska dit’ ma t’mira, se ato qi s’i kthej ma... PARAFTYRIM, ME BENXHO PERCJELL’... Mjafton nji melodi kantri, muzike me benxho percjell’, dhe gjith perndimin e eger, para sysh’ mue me ma sjell’... Ngoj fishkllimat e eres, mes shkambinjsh tuj depertue, dhe za t’tmerrshem kojotesh, n’drit’n e hanes tuj ulurue... Koder m’koder shllunga tymi, sinjale shof tue percjell’, Fusha t’shkreta me bar stepesh, n’shpirt thatsin’ q’ma ndjell’... Shof pervjedhjet e gjarpijvet, dhe fluturimin e kondorit, lutjet e shamanit plak, drejtue shpirtnavet mes shatorrit... Shof nji tok’ krejt t’plasaritun, nga thatsija e vaps me diell’, nji kalors buzqam’ mbi kal, shkon ferkem tue percjell’, e tuj prit’ rreth i sillet vdekja, hapin e fundit ai dej ta qet, se aty ku mbretnon thatsija, pa u tha s’gjalli, rrall’ kush dot mbet... “SHQIPTARI RI” Perpara dij qi puna, shkonte veç me ngjoftsi, dhe se nderen veç me nder, i duhej kthye atij, e turp ish me pague per nderin qi ty t’kan ba, se bahej per hater t’dikujt, ai qi e don si vlla... E sot per hater t’kujt, nder’ n’ket botn e re, s’t’ban kush as me plas, pare n’dor’ pa i ngje, se tash nji njoftsi tjeter, pranon “shqiptari ri”, qi po ia kalb dinjitetin, fell’ dej n’rranjt e tij...

Sinishtaj i dergon letër të hapur presidentës së Kosovës znj. Jahjaga - Mos i bëni shqiptaret në Mal të Zi
Sinishtaj i dergon letër të hapur presidentës së Kosovës znj. Jahjaga Mos i bëni shqiptaret në Mal të Zi “monedhë për kusur” Iniciativa Qytetare – Tuz, reagon ndaj deklaratës së Presidentes të Republikës së Kosovës, Atifete Jajhaga, dhënë disa ditë më parë Radio-televizionit të Malit të Zi. Reagimin origjinal, lexoni më poshtë: REPUBLIKA E KOSOVËS - Presidentes së Republikës, zonjës Atifete Jahjaga - P R I S H T I N Ë vëmë në dijeni shqetsimin tonë, në veçanti nëse thënja Juaj është qëndrim i politikës zyrtare të Kosovës e jo vetëm i Juaji. Për çka është pyetja? Në deklaratën Tuaj dhënë Radio-televizionit të Malit të Zi, në pyetjen e gazetarit se si e vlerësoni poziten e shqipëtarëve në Mal të Zi, në veçanti kërkesën për komunë të Malësisë, me qëndren e saj Tuzin, Ju deklaruat se të drejtat tona janë të definuara me Kushtetutë dhe se ne i gëzojmë të drejtat sipas aktit më të lart të shtetit të Malit të Zi. Ajo që na befason edhe më tepër është fakti se kjo deklaratë vjenë nga personi – Presidentja që ka lidhje gjaku me ne dhe atë pikërisht me komunën e Plavës që jo fortë kohë më parë ishte komunë tipike shqiptare e sot pothujse krejtësisht e asimiluar nga “të drejtat e definuara me Kushtetutë”. mundësuar shumë shpejt edhe një ulese të garantuar në shtetin e Kosovës me afro 3 milion banor e mos ti përkujtoni, së paku me dekleratë, se në shtetin e Malit të Zi, me gjithësej me afro 620.000 banor jetojnë rreth 40.000 qytetar shqiptar autokton, në trojet e veta etnike e që menxi siguruan dy ulëse për deputet, si përfaqësuas autentik. dhe shpirtrore dhe së fundi harruat edhe tentimin e pushtetit për të na marr të drejtën e përdorimit të lirë të simbolit nacional – Flamurit kombëtar, pikërisht në vitin e 100 vjetorit të kryengritjesë së Malësisë (06.04.1911) dhe po aqë vite të ngritjesë së Flamurit në majen e Malit Bratilë të Deçiqit legjendar. që së paku të shpresojmë që edhe Ju, si Presidente e shtetit të Kosovës kushtezimeve të pabaza të Ju thoni “Po” me kusht që edhe ju ti respektoni të drejtat e shqipëtarëve në Mal të Zi.

Kjo dekleratë, nëse paraqet qëndrimin e politikes zyrtare të Prishtinës, na çon drejt dyshimit se me të vertetë Zonja Presidente, Ndihemi të detyruar që më shqipëtarët në Mal të Zi po i bëni “monedhë për kusur”. këtë letër të hapur tju

Zonja Presidente, këto janë fakte të cilat fare lehtë mund të verifikohen poqese egziston vullneti politikë për një gjë të tillë. Zonja Presidente, zgjedhjet e Përndryshe, ne me këtë letër të fundit parlamentare në Mal të Zi, hapur edhe një herë ngrisim të mbajtura më 14.tetor të këtij zërin për të kerkuar nga Ju që Harruat se në kohën kur viti, më së miri dëshmojnë dismos ti bëni qefin tjetrit në dëmin Nëse të gjitha këto “të Kosova po krijon komuna të drejta të tepruara” të kriminimin ndaj shqipëtarëve, e vetëvehtes. Jo se jo në vitin reja për pakicën serbongase mandati i deputetit tonë pati shqipëtarëve në Mal të Zi jubilar të 100 vjetorit të malazeze, shteti i Malit të peshën e më tepër se 6 mi vota, pavarësimit të shtetit amë – ja vlejnë për tu heshtur kurse i deputetit malazez diçka më Zi ende po na mohon të Shqipërisë, ngase vendosja e vetëm për hirë të drejtën për një komunë të tepër se 4 mi vota. mardhënjëve diplomatike më shkëmbimit të ambasaMalësisë me afro 12.500 Këtë së paku duhej ta dini dhe ta tepër është në interesin e Malit të dorëve e për të cilen banor. Harruat edhe torturat çështje Presidenti i Mali të Zi se sa Kosovës. kundërshtoni haptazi. Së dyti, e policisë malazeze ndaj harruat se nuk është fare korekte Zi gjithëherë provoj të nesh gjatë akcionit që 2-3 mi malazez, dikur kolonikushtëzoi shtetin e Koso- Ajo që dëshirojmë tna kuptoni “Fluturimi i shqiponjës” zues të Kosovës, sot të njifen si vës, atëherë kemi të drejtë është se ne nuk jemi kundër dhe dhimbjet tona fizike kategori Kushtetuese duke ju arritjes së të drejtave të

P a g e

1 4

O u r

W o r d s

Albanians running for Public Office in USA

And the Winner is…. Mark Gjonaj

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 4

P a g e

1 5

Shkrime nga James Wm. Pandeli

Isa Copa duke hetuar pronat ne Gjirin e Lalzit te familjes Konomi

P a g e

1 6

O u r

W o r d s

Vrasjet e pazgjidhura ne Shqiperi

Deputeti Fatmir Xhindi

Gentian Zguri

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 4

P a g e

1 7

Vrasjet e pazgjidhura ne Shqiperi

Isa Copa duke hetuar pronat ne Gjirin e Lalzit te familjes Konomi

P a g e

1 8

O u r

W o r d s

Ngjarjet e pazgjidhura ne Shqiperi

Kush e Organizoi Protesten?

Ku ishin Organizatoret?

4 Fajtore pa Faj gjenden vdekjen ne 21 Janar 2011

Kush drejton forcat shteterore mbrojtese?

Cilat jane procedurat e Policise para se te vrase?

Pronare banke ne Shqiperi, e papune!! Si te behesh Bilionere ne 3 muaj!!! Elvana Hana mbesa e L.Berisha

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 4

P a g e

1 9

Vrasjet e krime te ndryshme te pazgjidhura ne Shqiperi

The Blair Connection

FLuturime Falas me urdher te ….

Vjedhja e lejuar ne Shqiperi e pronave per tu ndertuar rezervat ashtu dhe e mineralit te brendshem ne Shqiperi.

Hilja e Investimeve te huaja ne Shqiperi!!! Si pastroen parate nga peshku qe eshte qelbur nga koka!!!

Spitalet e Ndertuara me leke nga Tirana ne Qipro, Ishujt Keimen nepermjet nje grup manaxhimi ne New Jersey, USA. Keshtu jane pastruar shume para te vjedhura ndaj popullit SHqiptare.

Si mund te pastrosh parate e vjedhura nga viti 96-2005 nepermjet llogarive pa emer ne ishujt jasht Shqiperise...

P a g e

2 0

O u r

W o r d s

Disa Ngjarje e pazgjidhura ne Shqiperi nga Prokuroria...Kur vete Ina Rama ka frike per Femijet e saj!!

?
Duet nje Kryeprokuror allcak qe te zbardhi ceshtjet te pazgjidhura qe nga vitet 1944!! Perse nuk u pane dokumentat qe verifikonin fjalet e Albana Vokshit dhe e dergonin te qeli ate me bashkepunetoret? Disa nga ceshtjet qe kane kaluar pa hetuar ne Shqiperi!!

Perse vetem 2 Vjet heqje Lirie u kerkua kur te tjere kane marre me shume per me pak korrupsion? NJe hetues I mire do ti kishte keto kriminele cdo 2 dite gati tu duke dhene llogari….

Perse nuk u hetua shkelja e kushtetutes Shqiptare nga Prokuroria? A thua ka marr fund drejtesia?

Bilioneret e Rinj te pa Prekur ne Shqiperi qe bejn hesapet me $$$ e popullit me keq se S. Berisha

The leader of Opposition in Albania rather spend $$ on luxury vacations in US rather than face the facts and reality in Albania!! Could it be that he’s so implicated with the GOV. that he can end up serving life sentences?

Njerezit vdesin ne Shqiperi sepse Sekseri I lejeve te ndertimit ne tirane Alban Xhillari me E.ramen nuk cajn koke perhapesira midis ndertesave qe te kalojn makinat e urgjences. Me ato ne Shqiperi, kercenimet dhe blerjet ecin, po jo me ne pertej Oqeanit.

A pyet njeri ku eshte burimi I milionave $$ qe ky njeri eshte kukull? Alban Xhillari Sekseri I Lejeve te ndertimit tani kush eshte se E.Rama iku?

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 4

P a g e

2 1

Vjedhja e Mineraleve, Pergjegjesit!!!!

Mineralet ne very te shqiperise te monopolizuara!!! Perse?

Floriri nepermjet mineraleve

Vdesin njerezit per tu pasuruar njerezit e Kryeministrit Shqiptare bashk me Fatos Nanon si sekretar PD’s ne Washington DC. USA

Fluturime me parate e mineriave te populit Shqiptare...

Hilja e Investimeve te huaja ne Shqiperi!!! Njerezit pergjegjes...

Stream Oil Albania has a direct connection to Shkelzen Berisha as well as to his sister Argita Berisha...te tjeret kane vec 1% si kukull qe jane...

Si mund te vjedhesh token parate e pronarit te tokes me ane te kompanive nafte fantazme nderkoh fshiet nga pas vete KM.

Argita & SHkelzen Berisha Pergjegjes per vjedhjen e naftes nga pronaret….

P a g e

2 2

O u r

W o r d s

Disa mbikqyrje nga pertej Oqeanit mbi familjen Balliu!!!! Fahri Balliu I paprekshem ne abuzime ndaj popullit te elbasanit!!! Ta kthej koken pas te shohi rrobat e grisura qe ka pas...

Henris Balliu Guilty as part of Gerdec Tragedy as well as being part of it!!!

A ka burra me ne ate vend??? 700 Punetore te firmes Kurum ne Elbasan ne proteste!

Kush nga keta nuk ka Ilegalisht Perfituar Financiarisht ne kurriz te popullit Shqiptare??? Te tere fajtore!!!

Human Right Violators as an inheritance from the so called bearded man Tos Nano in Albania!!

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 4

P a g e

2 3

Lidhja Vokshi—Xheka —-Spahiu—-klani Berisha

Albana Vokshi Florentia Xheka Arjan tartari cfare kane keto te tre te perbashket/? Jane kukuallat e Klanit Berisha duke mbajtur kompani ne emer te tyre por qe gjenden Berishat nga pas

Kumbaret qe kane interesa financiare te perbashketa me opoziten e Rames qe pagoi $$$ Fatos Nanos per postin e kryetarit!!!

Fatos Nano u debua nga posti Kryeministrit nga nderkombetaret Amerikane!!!

Azem Hajdari I vrare nga bashkepunimi NanoBerisha!!!

Import Export I Droges ne kohen e Fatos Nanon ne Shqiperi ishte ne kulm te larte te Europes...

Kryengritje nga njerez me arme per parate e vjedhura ne kohen piramidale & ate qe vijoi me pas me fatosin ne krye...gjykoni vete njerez….

Koha kur Ishte Fatos Nano ne pushtet ne Shqiperi , kur krimi dhe rrembimi ishte 1 mij perqind lart

P a g e

2 4

O u r

W o r d s

A Funksionon Kontrolli Shtetit ne Shqiperi

Shembujt e Parave qe vijn drejt SHBA nga vendi me I Varfer ne Europe... Perse?

Familja Berisha & Podesta group 1— Albanian Americans 2
The Albanian Mafia Lobbies against the rest of Albanian Americans!!! The Global War Continues.. Nje vrime ne uje me keshillat drejt Shqiperise….zvogelimi I reputacionit te Podesta Group per hir te familjes Berisha... Mr. Countryman shell shocked when the opposition and the government of Albania sit down to vote some laws….Question– Did they really sit down together? Yes and you are welcome... Is the money being diverted to the Podesta group for retaliatory against those that tell the truth outside of Albania? So far YES...the war goes on..

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 4

P a g e

2 5

Rruga drejt pavarësisë
Fjala në Kuvend e Klinton: Zgjedhje të lira, luftë korrupsionit, fund armiqësisë politike për pushtet Nga Hillary Rodham Clinton Ndaj shpresoj që edhe ju do mund të gjeni rrugën tuaj për bashkëpunim të sinqertë e të qëndrueshëm. Ruajini besimet e ndryshme politike, besoni që mund të jeni një udhëheqës më i mirë se sa tjetri. Politika kështu e ka. Nuk do merreshit me të nëse nuk do besonit këtë për veten. Por në fund, vendosja e interesave vetiake dhe interesave partiake prapa interesave kombëtare është ajo që iu kërkohet udhëheqësve demokratikë. Megjithëse populli shqiptar mund t’i gjejë rrënjët e historisë mijëra vjet pas, kjo periudhë që vjen mund të jetë një prej periudhave më me pasoja me të cilat jeni përballur, për sa i përket mënyrës se si do të konsolidoni përgjithmonë dhuratën e demokracisë për brezat e ardhshëm. Dhe ka pyetje që ju, dhe vetëm ju, do duhet të ngrini dhe t’iu përgjigjeni: A do vazhdojë Shqipëria të ngrejë tullat e qeverisjes së mirë? A do të vazhdojnë udhëheqësit që të fitojnë besimin e njerëzve dhe të sigurojnë që qeveria të prodhojë rezultate? A do të lini mënjanë politikën personale dhe politikën partiake për të mirën e vendit? A do të kryeni reformat që mbështesin rritjen ekonomike duke krijuar mundësi për të gjithë shqiptarët? A do ta luftoni korrupsionin që iu vjen për shtat një pakice në kurriz të shumicës? A do të vazhdoni të bëni punën e madhe që kërkohet për të hyrë në Bashkimin Europian, duke pranuar që ai ofron një rrugë të paqes dhe përparimit afatgjatë për qytetarët tuaj? A do të vazhdoni të shërbeni si model për rajonin dhe botën? Toleranca fetare që ekziston këtu në Shqipëri është një dhuratë e çmuar. Është e vështirë ta gjesh këtë në shumë vende në rajon dhe tjetërkund. Vlerësojeni atë. Përdoreni si një tjetër argument në favor të unikalitetit të këtij vendi të madh. Këto janë pyetje të vështira për t’iu përgjigjur. Nuk vij me përgjigjet këtu. Vij me pyetjet. Por vij edhe me një ndjenjë të thellë besimi tek ju. Dhe më lejoni të them që ndërsa merrni vendimet e vështira që kërkohen për përparimin tuaj të mëtejshëm drejt Bashkimit Europian, aty ku ju takon, Shtetet e Bashkuara do t’ju mbështesin në këto vendime të vështira. Ne besojmë që jemi bashkë në këtë, Shtetet e Bashkuara dhe Shqipëria. E dimë se çfarë lloj bote duam për fëmijët tanë dhe për brezat e ardhshëm. Është një botë mundësish dhe tolerance dhe përfshirjeje. Është një botë e të drejtave të njeriut ku përfshihen të gjithë, që i japin çdo njeriu një shans për të përmbushur potencialin e dhënë nga perëndia. Dhe si udhëheqës të demokracive në shekullin e 21-të, është detyrimi ynë solemn për t’i dhënë këto rezultate për njerëzit që na kanë dhënë besimin. Ju shoh juve dhe shoh të ardhmen. Besoj që do të përballeni me sfidat dhe do të rrokni mundësitë e shekullit që kemi përpara. Dhe, të paktën unë, do t’ju nxis dhe do t’i tregoj kujtdo që do të dëgjojë se nëse doni të shihni demokracinë e vërtetë në veprim, shkoni në Shqipëri. Urime dhe Perëndia ju bekoftë juve dhe Perëndia e bekoftë Shqipërinë.

Etërit e Kombit Modern Shqiptar dhe trashëgimia e tyre – nga Romeo Gurakuqi
Kush kanë qenë Etërit e mëdhenj të shtetformimit shqiptar në periudhën bashkëkohore dhe cila është trashëgimia që kanë lënë pas? Kjo pyetje shumë e rëndësishme po bëhet në prag të 100-vjetorit të krijimit të Shtetit Shqiptar. Që ky përcaktim të mos jetë serish fryt i preferencave personale të kalimtarëve të rastësishëm, as i personazheve me njohje të përcipta e të pabazuara, mendoj se vendimmarrja e vlerësimi duhet të sillen vetëm si fryt i rezultateve serioze kërkimore dhe studimore. Unë mendoj se tri janë periudhat kur do të duhet të verifikohet kryesisht ky kontribut nismëtar shtetformues: së pari, është periudha e Revolucionit Nacional Shqiptar, 1910-1912; së dyti, është periudha 28 nëntor 1912 deri më 3 shtator 1914, që fillon me Shpalljen e Pavarësisë, vendosjen e Qeverisë së Përkohshme, transferimin e pushtetit te KNK dhe më pas te Qeveria e Princit të Parë të Shqiptarëve, Wilhelm von Wied, deri në largimin e imponuar ndaj Tij dhe dezintegrimin material të shtetit të parë shqiptar në epokën bashkëkohore; dhe së fundi, periudha nga dhjetori 1918 deri më 9 nëntor 1921, që korrespondon me dy përpjekjet serioze për rithemelimin shtetëror dhe rinjohjen ndërkombëtare, pas Luftës së Parë Botërore nga Qeveria e Durrësit dhe qeveria e dalë nga Kongresi i Lushnjës. Çfarë ishte Shqipëria e fillimshekullit XX?: Shqipëria e vogël ka qenë një vend me një prapambetje të thellë të trashëguar nga Perandoria Otomane, prapambetje që e kishte shkëputur atë nga rrjedhat normale të përparimit ekonomik, arsimor dhe kulturor europian, e kishte shndërruar në një geto të varfërisë masive në zemër të kontinentit të vjetër, një vend që e kishte të vështirë të gjeneronte aftësi vetëqeverisëse e të zhvillonte rende institucionale dhe shtet të bazuar mbi forcën e ligjit dhe konstitucionit Një problem mjaft i rëndë që paraqitej në tërësi në shkallë vendi ishte prapambetja arsimore dhe kulturore, e shkaktuar nga ndalimi i arsimimit në gjuhën shqipe gjatë keqqeverisjes së gjatë turke. Ky nivel i ulët arsimor e bënte jashtëzakonisht të vështirë vendosjen e një sistemi modern të qeverisjes demokratike dhe parlamentare, për shkak të përhapjes së gjerë të analfabetizmit dhe pushtetit të pakufizuar që gëzonin bejlerët e krahinave të ndryshme të vendit. Dhe pavarësisht nga kjo situatë mjaft e rënduar, udhëheqësia liberale me formim të dallueshëm patriotik, jashtë sferave të influencës së agjenturave serbe, greke, turke, malazeze dhe italiane, e dalë rishtazi në këtë periudhë, e rriti këtë vend nga asgjë dhe arriti të promovojë pikërisht këtë vetorganizim të munguar deri në atë kohë. Shqipëria e parë është “projektuar” nga udhëheqësit popullorë të kryengritjeve të viteve 1910-1912: Isa Boletini, Dedë Gjo’ Luli, Bajram Curri, Riza Bej Gjakova, Çerçiz Topulli, Themistokli Germenji, Muço Qulli, Mehmet Shpendi, me të cilët u bashkëngjitën liderët politikë: Ismail Qemali, Luigj Gurakuqi, Dom Nikollë Kaçorri, Hasan Prishtina, Aqif Pashë Biçakçiu, Sotir Kolea, Pandeli Evangjeli, Terenc Toçi, Mit’hat Frashëri etj., dhe udhërrëfyesit ideologjikë: Asdreni, At Gjergj Fishta etj. Atyre u përket merita e vijimit të punës së nisur me kohë nga Abdyl Frashëri e Pashko Vasa, merita e udhëheqjes ushtarake dhe politike, e atij çfarë mund të konsiderohet Revolucioni permanent Nacional Shqiptar. Për këtë, monumentet e para madhështore, në zemrën e Shqipërisë së vitit 2012, do të duhet t’u përkasin pikërisht dhe domosdoshmërish atyre. Shqipëria politike do të fillojë të formohet në ditë të vështira të vjeshtës 1912 nga një grusht idealistësh kombëtaristë, në udhëtimin nga Bukureshti, në Budapest, pastaj Trieshte, drejt Durrësit e Vlorës, sanksionuar më 28 Nëntor 1912, me ngritjen e flamurit kombëtar shqiptar dhe shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisë nga Ismail Qemali, Luigj Gurakuqi, Dom Nikollë Kaçorri (monumenti i numrit dy të Qeverisë së Përkohshme nuk do të duhet të vihet në diskutim), Abdi Toptani, Salih Gjuka, Mustafa Kruja dhe figura të tjera të spikatura intelektuale dhe patriotike të kombit shqiptar në rilindje e sipër. Shqipëria politike e Vlorës 1912 u mbrojt diplomatikisht me një mjeshtëri të rrallë nga Mehmet Konica (dua të vë në dukje rolin e jashtëzakonshëm të Mehmet Konicës, si personaliteti shqiptar më i pranishëm në Foreign Office (Londër), jo vetëm në periudhën e marrë në shqyrtim nga ana jonë, por për gati 30 vite me radhë. Në National Archives në Londër janë disa mijëra faqe dokumente me peticione të hartuara nga i lartpërmenduri në mbrojtje të Shqipërisë dhe çështjes shqiptare, nga viti 1912 dhe deri në vitin 1944. Një monument madhështor për atë para Ministrive të Punëve të Jashtme, në Tiranë e Prishtinë, nuk do të ishte një gjë e tepërt, por një detyrim mirënjohjeje i dy shteteve shqiptare), Fan Noli, Faik Konica, Filip Noga dhe Rasih Dino. Shteti i parë i drejtuar nga Ati politik i Shqipërisë moderne, Ismail Qemali, u transferua qartësisht nga Vlora në Durrës, në marsin e vitit 1914. Veprën e Ismail Qemalit e vijoi me përkushtim Princi i parë i shqiptarëve bashkëkohorë, Wilhelm von Wied, i ndihmuar me devotshmëri nga kryeministri Turhan Pashë Përmeti, ministri i parë i Jashtëm i Shqipërisë, Prenk Bib Doda, Dr. Mihal Turtulli, Dr. Adamides dhe Aqif Pashë Biçakçiu, të penguar të gjithë fuqimisht nga figura e paskrupullt e Esad pashë Toptanit. Në mbrojtjen fizike të Princit Wied qëndruan deri në fund kapedanët e lavdishëm të Shqipërisë: Dedë Gjo’ Luli, Isa Boletini, Bajram Curri dhe Prenk Bibë Doda. Përpjekjet e para të brendshme më 1912, 1913 dhe 1914, u fundosën nga trazirat sociale, politike dhe fetare, gjegjësisht nga kryengritja e Shqipërisë së Mesme dhe nga përpjekjet uzurpatore të Esad pashë Toptanit, si dhe nga zhvillimet që pasuan fillimin e Luftës së Parë Botërore. Tre vitet pas Luftës së Parë Botërore, përbëjnë kohën në të cilën rinis procesi i rithemelimit të shtetit shqiptar, në aspektin e brendshëm institucional, ashtu edhe në planin e njohjes ndërkombëtare: kemi rinjohjen e statusit dhe e kufijve të shtetit. Rinisja e vitit 1918 ishte e ngjashme, në aspektin e brendshëm shqiptar, me atë të vitit 1912, por u mbështet mbi një bazë më të gjerë të burimeve njerëzore, arsimore e kulturore. Në drejtimin e populli shqiptar, u ofruan intelektualë dhe fisnikë të vërtetë, të cilët kuptuan drejt që me bashkim mund të rrisnin edhe gjërat e vogla, me mosbashkim edhe të mëdhajat mund t’i shkatërronin. Populli ynë, ndoshta për herë të parë, i përfaqësuar nga kjo klasë intelektuale dhe qytetare e përgjegjshme, diti të ndikojë vetë mbi vendimmarrjen politike europiane, të ruajë të paktën Shqipërinë që kishim fituar më 1913 dhe të mundësojë përfshirjen në diskutim, në planet diplomatike, edhe të disa krahinave që u ishin marrë padrejtësisht në këtë vit. Sërish në këtë periudhë spikasin për përpjekjet e tyre, kryeministri i qeverisë së Durrësit, Turhan pashë Përmeti, Preng Bib Doda Pasha zëvendëskryeministër, Mehdi bej Frashëri, Mehmet bej Konica, Luigj Gurakuqi, Mustafa Kruja, Lef Nosi, Dr. Mihal Turtulli etj., dhe anëtarët e delegacionit qeveritar shqiptar në Konferencën e Paqes, me këtë përbërje: Imzot Luigj Bumçi, Mid’hat bej Frashëri, Mehmet bej Konica, Luigj Gurakuqi, Pader Gjergj Fishta dhe Lef Nosi (në delegacion në kohë të ndryshme janë bashkëngjitur Turhan Pasha, Dr. Mihal Turtulli). Mbledhja e të gjithë përfaqësuesve të Shqipërisë që u mbajt në Lushnjë, në janar 1920, kreu transferimin e pushtetit nga Qeveria e Durrësit në Qeverinë e re me kryeqytet në Tiranë. Qeveria e Durrësit që drejtohej nga Turhan Pasha u zëvendësua me një tjetër, dhe në krye të vendit u vendos Aqif Pashë Elbasani, një nga njerëzit më të respektuar në rrethet atdhetare shqiptare. Në Kongresin e Lushnjës morën pjesë delegatë nga Kosova, Luma, Pogradeci, Korça, Kolonja, Leskoviku dhe praktikisht të gjitha krahinat e Shqipërisë së Jugut dhe Qendrore. Abdi bej Toptani i Tiranës, Ahmet bej Zogolli i Matit, Aqif pashë Elbasani, tre njerëzit më të fuqishëm të Shqipërisë Qendrore, morën pjesë në Kongresin e Lushnjës si delegatë. Meqenëse Princ Wied-i nuk kishte abdikuar, nga pikëpamja kushtetuese, Shqipëria konsiderohej edhe më tutje një principatë. Prandaj delegatët zgjodhën një Këshill të Regjencës, të përbërë prej katër anëtarësh, nga secili prej katër komuniteteve fetare në Shqipëri, figura të ndritura dhe të provuara të patriotizmës së kulluar: Aqif Pashë Elbasani, Ipeshkvi Luigj Bumçi, Abdi Toptani dhe Dr. Mihal Turtulli. Delegatët formuan një kabinet të ri ministror të përbërë nga: Sulejman Delvinakryeministër, Mehmet Konicaministër i Punëve të Jashtme, Ahmet Zogolli-ministër i Brendshëm (Ai do marrë pjesë personalisht edhe në çlirimin e qytetit të Vlorës nga trupat italiane në verën e vitit 1920, por merita më e madhe është qasja e tij modernizuese e shtetit në rrjedhën e viteve 1930, që la pas pozicionet konservatore të ndjekura gjatë viteve 1920) etj. Kongresi zgjodhi edhe këtë delegacion për në Konferencën e Paqes në Paris, të përbërë sërish si vijon: Imzot Bumçi, Dr. Mihal Turtulli dhe Mehmet Konica. E gjithë fryma liberale, demokratike, kombëtariste dhe europianizuese është promovuar në periudhën vijuese nga një klasë e tërë politikanësh e udhëheqësish të ndritur evolucionarizues, mes të cilëve spikasin Fan Noli,

P a g e

2 6

O u r

W o r d s

Declassified (continues)

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 4

P a g e

2 7

Declassified pg2

WE ARE ALSO ON THE WEB WWW.NEWLIFEAACO.ORG

Non Profit Charitable Organization

“ N E W

L I F E ”

J E T A

E

R E

1774 - 76 street Suite D3 Brooklyn, New York 11214 Phone: 718-594-0511 Fax: 201-795-4795 E-mail: Endri@newlifeaaco.org

Cdo njeri mund te behet anetare dhe te bashkoet me misionin tone per te krijuar nje shtet te vogul ketu ne kete continent te madh. Te ndihmojme njeri tjetrin qoft dhe me nje keshille te thjeshte. Kjo eshte nje thirrje per te informuar njeri tjetrin plus dhe per projekte te ardhshme qe jane ne pune e siper. Se shpejti nje Shkolle Shqipe Anglishteje dhe nje vend ku te gjith njerezit te gjejn nje strehim nga cdo hall apo nevoje. Bashkimi ben fuqi dhe Zemra e Vullnetarit nuk ka cmim.

Building a Future One Person At a Time...

Fjalimi i Presidentit Obama pas rizgjedhjes (fq. 28)
organizatori të ri në terren, i cili po punon shumë për të mbaruar universitetin e dëshiron të sigurohet se çdo fëmijë do ta ketë këtë mundësi. Do të dëgjoni krenarinë në zërin e një vullnetareje, e cili shkon derë më derë sepse vëllain e saj e hoqën nga puna kur fabrika e makinave në zonën e saj shtoi një turn tjetër. Do të dëgjoni patriotizmin e thellë në zërin e bashkëshortes së një ushtaraku, e cila po punon me telefonatat deri natën vonë për të siguruar se cilitdo që lufton për këtë vend nuk do t’i duhet të luftojë më për të gjetur një punë apo një çati për të futur kokën kur të kthehet në atdhe. Kjo është arsyeja përse e bëjmë këtë, kështu mund të jetë politika, prandaj kanë rëndësi zgjedhjet. Nuk është gjë e vogël, është e madhe, është e rëndësishme. Demokracia në një komb prej 300 milion njerëzish mund të jetë e zhurmshme dhe e rrëmujshme dhe e ndërlikuar. Ne kemi mendimet tona, secili prej nesh ka besime thellë brenda vetes dhe kur kalojmë kohë të vështira, kur ndërmarrin vendime të mëdha si një vend i vetëm, domosdoshmërisht që kjo nxit pasion, nxit e shkakton debat. Kjo gjë nuk do të ndryshojë pas natës së sotme, e nuk duhet të ndryshojë. Këto debate që bëjmë janë shenjë e lirisë sonë dhe nuk mund ta harrojmë kurrë se ndërsa flasim, njerëzit në vende të largëta po rrezikojnë jetët e tyre pikërisht tani për të pasur një mundësi debatimi për çështjet e rëndësishme, një mundësi të hedhin votën e tyre ashtu siç bëmë ne sot. Por, pavarësisht gjithë ndryshimeve mes nesh, shumica jonë ka shpresa të përbashkëta për të ardhmen e Amerikës, ne duam që fëmijët tanë të rriten në një vend ku mund të pranohen në shkollat më të mira dhe të mësohen nga mësuesit më të mirë. Për një vend, i cili jeton me meritën e trashëgimisë së

Perfundime
Biografia e ish të përndjekurit, Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, për tregtinë e armëve. Laku cilësohej si miku më i ngushtë i Adem Jasharit dhe jepte ndihmesën e tij patriotike për shqiptarët e Kosovës. Ai shquhej si një nacionalist i thekur dhe miqtë thonë se Bejko i donte shumë shqiptarët. Pas kësaj, ai nuk emigroi më, por nisi të shfrytëzonte pasurinë e trashëguar nga prindërit. Në Sevran të Skraparit, ai posedonte një pasuri prej 100 hektarë pyjesh dhe nisi tregtinë e qymyrit. Por edhe këtu është përballur me një serë vështirësish. Policia pyjore dhe ajo e shtetit e kanë penguar dhe në shumë raste i kanë sekuestruar edhe mallin. Gjendja ekonomike e Bejkos, ka qenë tepër e vështirë, ai jetonte së bashku me familjen e tij, në katin e 6 të një pallati, pranë shkollës “Sami Frashëri”, Tiranë me qira. Nga dëmshpërblimet e premtuara nga qeveria, ai kishte marrë vetëm një këst, ndonëse i takonin edhe shumë të tjerë. Arsyeja se përse iu bashkua grevës, ishte që të merrte atë që i takonte me ligj. Shuma e parave që do të merrte nga dëmshpërblimet, do ia lehtësonin paksa mënyrën e jetesës, familjes së Lirak Bejkos, para të cilat ai nuk arriti që t’i merrte kurrë. Leter e nje zyrtari austriak prane Konsullates Austriake ne Vlore. Viti 1910. dhe Musa Qazimi. Forcat obskurantiste te Haxhi Qamilit dhe Musa Qazimit shkuan edhe me tej duke djegur disa nga shkollat e para shqipe te hapura ne Mallakaster. Ismail Klosi Hajredin Fratari Shkolla shqipe ne Cakran Me poshte çeta e kryengritesve mallakastriot kunder xhon turqeve, viti 1910: Mblodhi E. Canaj-kerkues Historik)

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful