Volume 4, Issue 45

Nendor 20 , 2012

Our Words Weekly Issue
“ N E W L I F E ” J E T A E R E

SPECIAL POINTS OF INTEREST:   Afrim Krasniqi Speech No Sided articles and no restriction for our members, our guest and our friends. Latest needs for our community and the latest resolutions Our Free Voice through our words.

Afrim Krasniqi Speech (fq. 28)
FJALA E PËRGATITUR PËR TU MBAJTUR NË TRYEZËN ME TEMË “ÇËSHTJA MBARËSHQIPTARE PËR ZGJIDHJE”, ORGANIZUAR NGA DIASPORA SHQIPTARE NË SHBA 2 shtator 2012 Zonja e zotërinj, Kur 100 vjet më parë Ismail Qemali dhe 39 patriotë të tjerë nënshkruan pavarësinë dhe krijimin e shtetit shqiptar shanset reale për një shtet të ri shqiptar dhe evropian ishin gati minimale. Pas një pushtimi disa shekullor trojet shqiptare trashëgonin diferenca të thella politike, ekonomike, sociale e kulturore me popujt më në perëndim të tyre. Pushtimi solli ndryshim në identitet dhe kulturë, në mentalitet dhe organizim, në imazh dhe në prestigj, në familje dhe në shoqëri, por fatkeqësisht, çlirimi prej pushtimit nuk solli lirinë e natyrshme. Vendi kaloi një periudhë të vështirë që në gjenezën e tij shtetërore, më pas dështoi të pranojë një regjim evropian të instaluar nga Fuqitë e Mëdha dhe Princ Ëied, për të përfunduar brenda vitit në ndarje të thella politike e ushtarake, grushte shteti, atentate, dhe pushtime nga të paktën gjashtë fuqi të huaja ushtarake. Bashkimi me Evropën dhe vlerat perëndimore rezultoi shumë i vështirë dhe gati i pabesueshëm edhe nga etërit e pavarësisë, të cilët panë me sytë e tyre sesi vendi i Gjergj Kastriotit – Skënderbeut kishte humbur shumë prej fisnikërisë, forcës dhe vitalitetit të tij; sesi vendi mbrojtës i krishterimit evropian u nda në dy pjesë nga vetë Fuqitë kryesore politike të këtij qytetërimi. Fillimisht shteti shqiptar humbi Kosovën dhe më pas edhe territoret e tij. Vetëm Kongresi i Lushnjës më 1920 riktheu shpresën për mbijetesë dhe ekzistencë, e sanksionuar në vendimet dhe aktet historike të ngritjes së institucioneve, krijimit të simboleve shtetërore, funksionimit real të shtetit, përcaktimit të kufijve dhe njohjes nga Lidhja e Kombeve. Eksperimentet kulturor. Pushtimet e Shqipërisë nga dy fuqi të mëdha evropiane, e frenuan dhe e dëmtuan ndjeshëm procesin shtet-formues perëndimor dhe demokratik, kurse vendosja e regjimit komunist e shtyu vendin për gati pesë dekada në një model të skajshëm totalitar, refuzues ndaj vlerave perëndimore dhe lirive politike, mohues të Zotit dhe elitave kombëtare, dëmtues për potencialet ekonomike të vendit, kundërshtues të çdo aspirate kombëtare dhe denigrues për imazhin e prestigjin ndërkombëtarë të Shqipërisë. Gjatë gati një gjysmë shekulli Shqipëria humbi Evropën, Kosova mbeti e sunduar dhe pushtuar nën Serbi, shqiptarët e trojeve të tjera shqiptare u asfiksuan nga regjime me akte, ligje, sjellje dhe platforma të njohura asimiluese për ta.

I N S I D E T H I S I S S U E :

Afrim Krasniqi Pres. Obama Faik Krasniqi, Arben Llalla, Zeneli, Vasil Tabaku, Agim desku, Raimonda Moisiu, Silvana Berki, Vullnet Mato,

Faqe 1-28 Faqe 1-7 Faqe 2-3, 4-5 7-9 Faqe 5-7 9, 12

Ky përshkrim i shkurtër retrospektiv ka një vlerë të veçantë për analizën e aktualitetit politik në Shqipëri, Kosovë dhe trojet tjera etnike. Pa e njohur mirë atë dhe pasojat e saj ne nuk mund të lexojmë e kuptojmë problemet e shumta dhe komplekse që shfaAfrim Krasniqi qen ende sot. Më 1990-1991 rinia, pjesa liberale intelektuale dhe mijëra qytetarë me monarki të huaj parlamentare, më pas mbushën sheshet e Tiranës dhe Shqipërisë me republikë dhe me monarki shqiptare duke kërkuar liri dhe demokraci. Por ata nuk lanë gjurmë të thella në memorien e dinin dhe nuk mund ta dinin se çfarë do të kombëtare, por edhe nxorën në pah bënin me lirinë e tyre. Sepse akti i pluralizmit brishtësinë e konceptit demokratik e nuk është gjithçka, është vetëm hapi i parë në shtetëror, problemet e mëdha me vendet një vrapim të gjatë dhe plot pengesa. Më fqinje me sjellje jofqinjësore, si dhe 1990 nuk ekzistonte kultura politike demodiferencat midis qytetarit të thjeshtë kratike, nuk kishte njohuri mbi liritë qytetare, shqiptar, sjelljes e mentalitetit të tij, me koncepte të qarta për pronën dhe vlerat e imazhin virtual që elita politike e asaj jetës, njohuri të mjaftueshme për nevojën e periudhe tentoi tu imponojë atyre me ligje, reformave ekonomike dhe as modelin e kushtetuta, norma e sjellje të reja, me sistemit të ri politik që donim të ndërtonim. hapje drejt perëndimit dhe liberalizim Shqipëria, ndryshe nga vende të tjera, nuk

Fjalimi i Presidentit Obama pas rizgjedhjes (fq.7)
Fjalimi i Presidentit Obama pas rizgjedhjes së tij si udhëheqës global në teknologji dhe zbulim dhe risi. Me të gjitha punët e reja dhe bizneset që pasojnë. Duam që fëmijët tanë të jetojnë në një Amerikë jo të zhytur në borxhe, e cila nuk dobësohet nga pabarazia. Që nuk dobësohet nga fuqia shkatërruese e një planeti në ngrohje. Ne duam të lëmë pas një vend të sigurt, të respektuar, të çmuar në gjithë botën. Një komb që mbrohet nga ushtria më e fortë në tokë dhe nga trupat më të mira që ka njohur ndonjëherë bota. Por gjithashtu edhe një vend që kapërcen me besim këtë kohë lufte, e i cili do të formojë një paqe të ngritur mbi lirinë dhe dinjitetin e cilësdo qenieje njerëzore. Ne kemi besim për një Amerikë bujare. Një Amerikë tolerante, të hapur për ëndrrat e vajzës së një emigranti e cila studion në shkollat tona dhe betohet përpara flamurit tonë. Për të riun nga pjesa jugore e Çikagos, i cili shikon jetë përtej qoshes së rrugës. Për fëmijën e punonjësit të mobiljeve në Karolinën e Veriut, i cili dëshiron të bëhet doktor apo shkencëtar, dhe inxhinier apo sipërmarrës, diplomat apo edhe president. Kjo është e ardhmja për të cilën shpresojmë, vizioni i përbashkët që kemi. Pikërisht atje duhet të shkojmë. Përpara. Pikërisht atje duhet të shkojmë. Por edhe do të kemi mosmarrëveshje, ndonjëherë të ashpra, për mënyrën se si mund t’i arrijmë këto – siç ka ndodhur për më shumë se dy shekuj, përparimi do të vijë edhe me hope, nuk është gjithmonë vijë e drejtë, rruga nuk është gjithmonë e lëmuar. Por në vetvete

Vasil Tabaku, Koco Danaj, A Meksi, Ylli Xhufi, Anila Omari

Faqe 6-7 7,-9, 10-14 17-19

Adresa Anetaresimi

Faqe 28

P a g e

2

O u r

W o r d s

ARISTIDH KOLA DHE SHTYPI SHQIPTAR nga Arben Llalla
punën e Aristidh Kolës. Ky aktivitet i arriti qëllimet e veta, duke Në kuadër të manifestimit “Java e Kulbërë të njohur në Kosovë një pjesë të turës Arnvanite në Kosovë” ditën e premte kulturës së popullit tonë arbër që prej disa kryeministri i Kosovës , Bajram Rexhepi shekujsh jetojnë tashmë në Greqi. Meqë priti delegacionin e arvanitëve të ardhur kjo ishte hera e parë që organizohej “Java nga Greqia, ku u shpreh se ishte i befasuar e Arvanitasve në Kosovë”, nga Instituciome aktivitetin e arvanitasve në Javën e net qeveritare, drejtuesit organizativ të Kulturës në Kosovë, e cila ka një rëndësi këtij aktiviteti u shprehën të kënaqur sepse të veçantë sepse tregon përpjekjet e arvan- manifestimi njëjavor pati suksesi për itasve për ruajtjen e gjuhës dhe traditave njohjen e kulturës së arvanitasve në Kosokulturore. Ndër të tjera kryeministri vë dhe njohjen e arvanitasve me realitetin Rexhepi çmoi lartë kontributin e studiuesit në Kosovën pas luftës së vitit 1999. arvanitas, Aristidh Kola, i cili ka bërë një punë të madhe në studimin e kulturës KREU II arvanitase dhe në mbrojtje të çështjes së drejtë të shqiptarëve të Kosovës. Në këtë MENDIMET E ARISTIDHIT RRETH takim kryeministri i Kosovës Bajram ÇËSHTJES SHQIPTARE Rexhepi i dhuroi një mirënjohje zonjës 1 Nansi Kola, për ndihmën e Aristidh Kolës Në kërkim të një bashkimi Kombëtar në çështjen e Kosovës, ndërkaq zonja Nga Aristidh KOLA Kola tha se ndjehej e lumtur për vlerësimin që bën kryeministri i Kosovës për Dhe kush mund t’ua tregojë Kosova nderon Aristidh Kolën këtë rrugë? Kush ka detyrë dhe obligim, por dhe mundësinë për t’u treguar rrugën e shumëdëshiruar? Ja një pyetje që u vihet sot intelektualëve, si atyre që ndodhen Brenda dhe jashtë Shqipërisë. Është ndoshta e hidhur të konstatoj se në shekujt e kaluar, intelektualë të lavdishëm me origjinë shqiptare, jo vetëm që nuk luftuan për t’i treguar rrugën e bashkimit këtij populli tragjik, por bënë çmos për të ndarë nga kombi pozitën e tyre. Shumë fshihnin edhe origjinën e tyre…. Intelektualët e rinj, nuk mund të kenë të njëjtën pikëpamje, sepse janë të ndërgjegjësuar për problemin dhe mendojnë se do t’i japin shpejt a vonë llogari historisë që nuk korruptohet, që mban pendë për të shkruar. Nëpërmjet njohurisë të historisë së vërtetë dhe parahistorisë të popullit dhe të shkaqeve që e kanë çuar në fatin e keq të sotëm, do të fillojë të lëshojë filiza vizioni dhe shpresa për të ardhmen e tij. Por historia e popullit shqiptar akoma nuk është e shkruar. Akoma mbeten të panjohura shumë shkaqe dhe shumë prirje tendencione, nga të cilat disa konsiderohen të justifikuara, të tjera të pajustifikuara, me gjithë që unë personalisht nuk pranoj as edhe një justifikim në fshehjen ose shtrembërimin e historisë. Si arritje, si dështimet janë të dobishme si pjesë didaktike të historisë së një populli. Nga njohja e thellë e historisë së vërtetë do të ndërgjegjësohej populli jo vetëm për virtytet e tij, por kryesisht për të metat e tij dhe do të gjejë mënyrën t’i kapërcejë të metat dhe të kultivojë virtytet. Dhe ky obligim ndodhet kryesisht në supet e intelektualëve. Në mënyrë e veçantë, intelektualët e diasporës edhe pse ndodhen larg atdheut të tyre, kanë avantazhin të shohin çka ndodh atje me qartësi mendore më të madhe dhe më objektivisht, prej përvojës që kanë nga kontakti me popujt e tjerë për zgjidhjen e problemeve kombëtare të rëndësishme. Detyrë të rëndësishme për intel-

It takes for Diaspora to get moving to take the Guilty Albanian Politicians to the ICC Hague

Ndihma Shpejt ne asnje vend ne Shqiperi... Example for freedom...Lirak Bejko Amateurs in the Balkans

Soldiers coming Home...

Coming to reality soon...

Diktatori I fundit I ballkanit

Pavarësia - Udhëtimi i paharruar i Ismail Qemalit Nga Dardan Leka
Pavarësia - Udhëtimi i paharruar i Ismail Qemalit Nga Dardan Leka malësorët më të ashpër të botës, në luftë të vazhdueshme, por që zbatojnë megjithatë doket më të çuditshme të mesjetës, si zakoni që lejon një grua të udhëtojë e vetme nga një cep i krahinës në tjetrin pa u sulmuar apo pa u ngacmuar nga askush. Përfytyroni të gjitha këto dhe do të keni një ide për Shqipërinë. Por e veçanta është se në këtë vend të egër, të pakultivuar dhe të ashpër, ku besimet fetare kryqëzohen në shumë sekte, ideja e kombit i ka rrënjët fort në Europë E pyesja shpesh Ismail Qemalin: “Si do t’i bashkoni katolikët e veriut, myslimanët e qendrës dhe ortodoksët e jugut?” “Ata janë të bashkuar, – më përgjigjej, – nga kulti i përbashkët i atdheut, të cilin e mbajnë brenda tyre prej 600 vjetësh!” Dhe Ismail Qemali nuk zmadhonte aspak. Kur dallga turke gllabëroi Azinë, në fillim të shekullit XV, dhe, pasi theu digën e Kostandinopojës dhe u përhap në Gadishull, raca që i bëri qëndresën më të fuqishme ishte ajo e Shqipërisë së lashtë, raca shqiptare. Taborreve osmane iu deshën 15 muaj për të marrë Shkodrën dhe, kur jeniçerët hynë në qytet gjetën kufoma grash mbi gërmadha. Këto ishin gra që kishin hedhur shtiza njëlloj si burrat. Por u desh shumë më tepër se kaq, u deshën 50 vjet për ta nënshtruar të gjithë vendin dhe asnjë sulltan nuk mund të mburret se e mposhti këtë vend të papërkulur. Pesë shekuj më pas, më 1878, kur Europa, që e ka zakon të tregohet bujare me plaçkën e popujve, por dhe nuk ka frikë se këta popuj mund t’i zemërohen, i bëri dhuratë Serbisë territoret e Kurshumlisë dhe të Vranjës, ndërsa Malit të Zi i dha Gucinë dhe Plavën, një kryengritje e madhe tronditi malësinë shqiptare. U desh që Serbia të mbështetej tek armët për ta marrë dhuratën që iu bë dhe që Europa të dërgonte një flotë ndërkombëtare përpara Ulqinit, që Mali i Zi të merrte të tijën… Shqipëria e zemëruar u kthye atëherë kundër sovranes së saj, kundër Turqisë, e cila kishte lejuar të sakatohej toka e Shqipërisë së vjetër. Shpërtheu një kryengritje e tmerrshme. Portës iu desh të dërgojë një ushtri prej 30 mijë njerëzish për të shtypur revoltën patriotike në rritje. Më në fund, përsëri dje, kur me vullnetin e qeverisë së Turqve të Rinj, Shqipëria, e lidhur këmbë e duar, u vu përpara skuadrës së pushkatimit të Turgut dhe Shefqet Pashës, nuk munguan ofertat për ndihmë nga të dërguarit serbë dhe bullgarë për shqiptarët nën trysni. Dukej sikur shqiptarët nuk kishin rrugë tjetër veçse të hynin në aleancën ballkanike. Por ata nuk e kuptonin kështu. Ata nuk donin të shkëmbenin një nënshtrim me një tjetër, qoftë edhe dhjetë herë më të butë. Ajo që ata donin ishte pavarësia, të cilën ndoshta më në fund do ta marrin… Por shihni sa i çuditshëm dhe paradoksal është fati në jetën e popujve; kjo racë që ka luftuar prej gjashtë shekujsh për të fituar lirinë, do ta marrë atë pas një lufte ku ajo vetë nuk do të luftojë aspak!

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 5

P a g e

3

Shqiptaret ne Kosove nga te tere anet per te mbrojtur te drejtat e tyre

KRIZA LINDORE DHE LËVIZJA SHQIPTARE (vazhdon)
pas 20 muaj përpjekjesh pa rezultat, të hiqnin dorë nga vendimi i Kongresit të Berlinit në lidhje me Plavën e Gucinë, shënonte një fitore të re diplomatike që arritën shqiptarët në arenën ndërkombëtare. Protokolli i Stambollit, i nënshkruar nga ambasadorët e tyre më 18 prill 1880 për Hotin e Grudën, ishte po aq i padrejtë sa edhe neni i Traktatit të Berlinit për Plavën e Gucinë. Viset e Hotit e të Grudës, së bashku me ato të Kelmendit e të Kastratit, ishin pjesë e pandarë e Malësisë së Madhe, kurse nga ana administrative vareshin nga vilajeti i Shkodrës. Banorët e tyre, krejtësisht shqiptarë dhe me tradita të lashta luftarake liridashëse, ishin bashkuar me Lidhjen Shqiptare të Prizrenit qysh me themelimin e saj. Për këtë arsye, më 1 mars 1880, sapo arritën lajmet e para rreth propozimit italian, pra një muaj para se të nënshkruhej Protokolli i Stambollit, krerët e tyre, të mbështetur nga banorët e krejt Malësisë së Madhe, zbritën në Shkodër dhe shpallën se ishin të vendosur të kundërshtonin çdo vendim që do të merrej në dëm të viseve të tyre. Në mbledhjen e përbashkët që bënë në Shkodër, më 1 mars 1880, krerët e Hotit, të Grudës, të Kelmendit e të Kastratit miratuan një peticion drejtuar Fuqive të Mëdha, në të cilin deklaronin se do të rrëmbenin armët për të mbrojtur trojet e tyre, në rast se Fuqitë e Mëdha do ta miratonin projektin “Korti”. Kushtrimi që lëshuan banorët e Malësisë së Madhe vuri në lëvizje popullsinë e të gjitha krahinave të vendit. Gjatë atyre ditëve shqiptarët, myslimanë e të krishterë, u lidhën më shumë se kurrë me njëri-tjetrin. Kudo u shpreh vendosmëria për të mbrojtur Hotin e Grudën deri në pikën e fundit të gjakut. Shqipëria u përgatit kështu përsëri për luftë. Meqenëse Hoti, Gruda, Kelmendi e Kastrati bënin pjesë në vilajetin e Shkodrës, barra e organizimit të luftës mbrojtëse i takonte Komitetit Ndërkrahinor të këtij vilajeti. Qysh nga 25 marsi 1880, Komiteti Ndërkrahinor i Lidhjes Shqiptare në Shkodër ishte në mbledhje të vazhdueshme dhe filloi të merrte masat e nevojshme ushtarake për mbrojtjen e Hotit e të Grudës. Më 3 prill 1880 u zhvillua në Shkodër një kuvend krahinor, ku morën pjesë përfaqësues të popullsisë së qytetit e të Malësisë. Kuvendi vendosi të kundërshtohej me çdo kusht lëshimi i Hotit e i Grudës. Ai u dërgoi një peticion Fuqive të Mëdha, në të cilin thuhej, ndër të tjera: “Kemi vendosur që të derdhim pikën e fundit të gjakut para se të hynim nën zgjedhën e një qeverie të huaj. Ideja kombëtare na bashkon në mbrojtjen e atdheut tonë”. Më 11 prill 1880 Komiteti Ndërkrahinor i Shkodrës, ashtu siç kishin vepruar edhe dy komitetet e tjera ndërkrahinore, formoi menjëherë Shtabin Ushtarak të vilajetit me detyrë që të merrte masat e duhura për mbrojtjen e Hotit e të Grudës. Në krye të Shtabit Ushtarak u vu Hodo Sokoli, një kolonel i karrierës. Midis anëtarëve të tij bënin pjesë jo vetëm përfaqësues nga qyteti, si Selim Çoba, Filip Çeka, Shaban Bushati, Zef Simoni, Selim Gjyrezi etj., por edhe mjaft krerë malësorë të regjur në luftëra, si Dedë Gjoni dhe Ismail Marku nga Hoti, Ismail Martini dhe Bazo Kurti nga Gruda, Nikë Gila dhe Nikë Leka nga Kelmendi, Shaban Elezi dhe Gjon Deda nga Kastrati etj. Komiteti Ndërkrahinor i Shkodrës i bëri thirrje të veçantë Preng pashë Bibë Dodës, i cili deri atëherë nuk kishte marrë pjesë në mbrojtjen e trojeve shqiptare, duke e emëruar, në rast se do të ishte i gatshëm, nënkryetar të Shtabit Ushtarak. Formimi i Shtabit Ushtarak u pasua nga gatishmëria që treguan krahinat e ndryshme të vendit për të dërguar vullnetarë sipas zakonit nga një burrë për shtëpi, kurse viset e Malësisë së Madhe u zotuan të mobilizonin të gjithë burrat e aftë për armë. Shtabet ushtarake, të formuara në vilajetet e Kosovës dhe të Janinës, njoftuan se ishin gati të dërgonin forcat e tyre vullnetare sapo të ndihej nevoja. Por Shtabi Ushtarak i Shkodrës, duke parë gatishmërinë e masave popullore, i konsideroi të mjaftueshme forcat luftarake të mobilizuara vullnetarisht në vilajetin e vet. Në të njëjtën kohë, Komiteti Ndërkrahinor i Shkodrës lëshoi një shpallje, me anën e së cilës, pasi vinte në dukje vendosmërinë e mbarë vendit për të mbrojtur trojet e atdheut, u kërkonte vullnetarëve të qëndronin në gatishmëri, në pritje të zhvillimit të ngjarjeve. Zemërimi e vendosmëria e shqiptarëve arriti kulmin pasi u nënshkrua nga ambasadorët e Fuqive të Mëdha Protokolli i Stambollit, më 18 prill 1880, me emrin “Protokolli mbi kufijtë e Turqisë dhe të Malit të Zi”. Me këtë rast u përsëritën protestat telegrafike drejtuar Fuqive të Mëdha dhe Portës së Lartë. Në të njëjtën kohë filluan përgatitjet ushtarake. Më 19 prill u zhvillua në Shkodër një miting i madh popullor, një nga manifestimet më masive që kishte parë qyteti deri atëherë. Në miting, midis entuziazmit popullor, Hodo Sokoli, në një fjalim të zjarrtë që mbajti para mijëra qytetarëve dhe malësorëve, deklaroi ndër të tjera, se përballë veprimeve që po kryente Porta e Lartë në dëm të tërësisë territoriale të Shqipërisë dhe për të shpëtuar atdheun nga fatkeqësi të tjera që do të sillte sundimi i mëtejshëm i saj, shqiptarët duhej t’i këpusnin lidhjet me Perandorinë Osmane dhe ta merrnin vetë në dorë fatin e atdheut të tyre. Hodo bej Sokoli dhe pas tij 1 500 veta që ndodheshin në miting, hoqën publikisht spaletat e uniformës ushtarake e dekoratat e sulltanit dhe deklaruan se nuk do ta njihnin as atë, as Stambollin. Po atë ditë u nisën për në vijën e kufirit vullnetarët e parë qytetarë, rreth 1 500 veta, të cilët u bashkuan me mijëra vullnetarë malësorë që kishin vrapuar nga malësitë e Veriut. Në mbrëmjen e 21 prillit u nisën nga Shkodra, duke lundruar në liqen, disa dhjetëra anije me vullnetarë shkodranë, rreth 3 mijë veta, të cilët, së bashku me Shtabin Ushtarak dhe komandantin e tij Hodo Sokolin, u vendosën në Tuz. Në 22 prill 1880, sipas Protokollit të Stambollit, trupat turke u larguan nga kalaja e Tuzit dhe nga pikat e tjera që i takonin Malit të Zi. Por, ashtu siç ndodhi në Plavë e Guci, edhe në Hot e Grudë forcat shqiptare i zunë këto pika para se të afroheshin ushtritë malazeze. Gjatë gjithë vijës mbrojtëse qenë rreshtuar rreth 8 mijë vullnetarë shqiptarë, në gatishmëri për të kundërshtuar përparimin e ushtrive malazeze. Pak më vonë, ushtritë malazeze, me rreth 10 mijë veta, arritën tek Ura e Rzhanicës, pika më e përparuar e kufirit të vjetër. Aty u ndeshën me pararojat e ushtrisë së Lidhjes Shqiptare, të përbëra nga disa qindra qytetarë e malësorë, të cilët u bënë thirrje të ndaleshin, pasi banorët e këtyre vendeve nuk i njihnin vendimet e Fuqive të Mëdha. Ushtritë malazeze nuk u bindën, por kërkuan të marshonin për të marrë në dorëzim kalanë e Tuzit. Atëherë pararojat shqiptare hapën zjarr kundër pararojave malazeze. Kështu, tek Ura e Rzhanicës filloi më 22 prill përleshja e armatosur ndërmjet tyre. Sapo shpërthyen krismat e para, forcat vullnetare të Malësisë së Madhe, nën drejtimin e Ismail Markut e Baca Kurtit, u hodhën në sulm të furishëm kundër forcave kryesore malazeze që ndodheshin në Helm, në breg të lumit Cem. Të dyja palët luftuan me vendosmëri për disa orë rresht. Më në fund ushtritë malazeze u thyen dhe u tërhoqën për në Podgoricë, duke lënë disa të vrarë e të plagosur. Fitorja e Rzhanicës dhe e Helmit ngjalli entuziazëm në mbarë Shqipërinë. Komiteti Ndërkrahinor i Shkodrës, duke parashikuar një sulm të ri nga ana malazeze, vendosi t’i mbante forcat luftarake në kufi dhe të siguronte armë martina për vullnetarët shqiptarë të pajisur pjesërisht me huta dhe pjesërisht me jataganë. Për këtë qëllim u ftuan krahinat e vilajetit që të shtonin ndihmat financiare. Mbi shtresat e pasura të Shkodrës u shpall një tatim i jashtëzakonshëm në të holla e në drithë. Në këto rrethana Preng pashë Bibë Doda, duke parë se me qëndrimin e vet të lëkundur po cilësohej nga opinioni publik si bashkëpunëtor i Cetinës, pranoi ftesën e Komitetit Ndërkrahinor për të mobilizuar mirditorët dhe për t’i sjellë në Tuz. Pas luftës së Rzhanicës, viset e Hotit e të Grudës, të liruara nga ushtritë osmane, por të papushtuara nga ato malazeze, mbetën de facto nën sovranitetin e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit për 8 muaj, nga 22 prilli 1880 deri më 28 dhjetor 1880, kur në Tuz u rivendos administrata osmane. Me qeverisjen e tyre merrej Komiteti i Lidhjes Shqiptare për Shkodrën, që kishte ngarkuar në Tuz një Komision të kryesuar nga Hodo Sokoli, i cili ushtronte pushtetin ekzekutiv si një institucion shtetëror i Lidhjes Shqiptare. Menjëherë pas disfatës që pësoi më 22 prill 1880, knjaz Nikolla protestoi pranë Fuqive të Mëdha dhe këto më 24 prill i drejtuan qeverisë osmane një notë kolektive, me të cilën e shtrëngonin që t’i dëbonte forcat shqiptare nga kufiri për t’u hapur rrugën forcave malazeze. Por Porta e Lartë nuk e kishte më situatën në dorë. Përveçse nuk donte të hapte konflikt me shqiptarët, ajo nuk kishte as forca të mjaftueshme në Shkodër për të zbatuar kërkesën e Fuqive të Mëdha. Në fillim të muajit maj, pas ardhjes së forcave mirditore, në vijën kufitare numri i vullnetarëve u rrit në rreth 9 mijë veta, përveç 7 mijë të tjerëve që qëndronin në gatishmëri në shtëpitë e tyre për

Amerikan i Harvardit në 2008-ën, Tani e besojmë ilirishten..........derguar NGA FERDEROVA DAUTI
Amerikan i Harvardit në 2008-ën, Tani e besojmë ilirishten..........derguar NGA FERDEROVA DAUTI Profesor Eric Hamp edhe një herë sot iu kthye çështjes së gjuhës shqipe, natyrisht nga pozita e një indoevropianisti duke e vendosur atë në aspektin indoevropian, në kuadër të grupit veriperëndimor të gjuhëve indoevropiane, në aspektin ballkanik pastaj, pak më vonë, janë faza më të vona këto, në lidhje me ilirishten dhe me bllokun e gjuhëve të vjetra ilire ku hyn dhe mesapishtja. Për prejardhjen e shqipes nga ilirishtja ka shumë. Ka një histori prej shekullit XVIII nga Johan Lehman Tunman dhe pastaj në botën e sotme, pas Çabejt kemi Cimochowski dhe autoritete të tjera, të gjithë këta që janë marrë me albanologjinë në një farë mënyre janë në këto rrjedha të të menduarit. Profesor Hamp ka këtë avantazh se depërton shumë më thellë në interpretimet paraindoevropiane dhe të gjitha këto lidhje i bën bashkë. Ka shkruar rreth 4000 artikuj shkencorë gjatë jetës së vet.Ajo që i intereson ende më shumë se gjithçka është gjurmimi i dialekteve maleve e fshatrave mes të folmeve arbëreshe e arvanitase, e pastaj kthimi nëpër salla leksionesh ku e ftojnë papushim, duke derdhur me një përpikmëri detaji gati monstruoze, thesin e tij të pafund të dijes. Njohuritë e tij në dialektetet e humbura të Europës që rrallë i interesojnë kujt, si në shqipet e ndryshme, gjuhët e vdekura ose gati të vdekura mes skocezëve, galëve, e bretonëve, dhe bukuria në lidhjen që Hamp u bën dialekteve të gjalla me dhjetëra gjuhë të vdekura dhjetëra mijëra vjet të shkuara, por që ai i njeh dhe përdor lehtësisht, janë mahnitëse.

P a g e

4

O u r

W o r d s

Shkrime nga Raimonda Moisiu & Silvana Berki
New Yorkut dhe, që në numrin e parë anëtar i Këshllit Botues të Revistës së përmuajshme “ Kuvendi”. Ka botuar dhejtra shkrime ne publicistikë dhe disa poezi . Ne vitin 2007 publikoi albumin e njohur ” 5 vjet me komunitetin shqiptar te Detroitit.” Punoi për dy televizionet shqiptare të Detroitit dhe ishte një nga aktivistët më të njohur, sidomos në aktivitetet kulturore që organizoheshin në Komunitettin Shqiptar të Detroitit. Silvana Berki Nganjëherë më bën përshtypje cdo fenomen perreth, Ndaj, kurioze i zhbiroj pafund, …qoftë veprim i ndonjë individi …i shoqërive të mëdha e të vogla, Qoftë ripërtëritje e florës, faunës.. globit… qoftë…dhe aty ku s`mund. Njerëzit I shoh të hecin me shpejtësinë e dritës… Lulet të celin e vdesin triljona herë syrit tim, buzëqeshjet… ...trishtimet .......luftërat ..............triumfet një vorbull rreth meje që ecin me nxitim. Pastaj, ndalem Se duhet të eci me tjetër ritëm, ndalem të prek cdo fenomen të mirë e keq Ah, sa i ngadalshëm ky ritëm... Aq dhe i shpejtë...... për dreq. iTi je kapiten, Atdheut tënd ! Një ndjenjë e drejtë nacionalizmi - nuk është kurrë një dozë e sëmurë. ( poezia i është dedikuar të gjithë atyre që kanë gjak shqiptari). Ti je kapiten, Atdheut tënd ! Bëhu kapiten i anijes tënde... një kapiten me kofidencë të dish të kapërcesh tufane të mos kesh frikë nga asnjë senc... Bëhu kapiten kur shkon voton Të mos ndikohesh nga asnjë parti. Mendohu mirë: - të ardhmes tënde, kë do të doje në krye ti ?

Biggest Heist on private land continues to happen in Albania...How can they, the Albanian politicians sell someone else’s land??

Shinasi Rama, Nuk është e largët dita kur nuk do të munden as t’ia vënë vetes flakën si Lirak Bejko. (vijon)
Shinasi Rama, Nuk është e largët dita kur nuk do të munden as t’ia vënë vetes flakën si Lirak Bejko. këtij interesi. Në këtë kontekst, mendimi im është se duke qenë se kryeministri Berisha ka dhënë kontribut për të bindur disa politikanë shqiptarë për të ndjekur një -Sekretarja e Amerikane e Shtetit, Hilla- rrugë të caktuar në marrëdhëniet e tyre me ry Clinton, sapo ka zhvilluar një vizitë Serbinë, si dhe duke qenë se ka premtuar historike në Shqipëri. Kryefjala e fjalimit zbatimin e marrëveshjeve e të projekteve të saj ishin gjashtë pyetje-akuzë për të përbashkëta, Sekretarja e Shtetit u takua politikën shqiptare. Cili është komenti edhe me të. Mirëpo, Berisha deshi ta juaj? shiste si vizitë të bërë me ftesën e tij. Dhe Sekretarja e shtetit, Hillary Clinton, ishte për dekor, ai interpretim u pranua. në një rrugëtim pune në disa shtete. Në Megjithatë, vizita e saj ishte një vizitë që kontekstin e Ballkanit, ajo shkoi në tre iu bëhej të gjithë shqiptarëve. Nuk do të nga vendet ku interesat serbe janë jetike thoja se u bënë akuza, por do të thoja se u dhe ku duhej të gjenden modalitete për të bënë observime të paanshme për gjendjen afruar Serbinë me Bashkimin Europian. dhe se u bë një përpjekje për të ndikuar në Pra, vizitat në Bosnjë e në Kosovë ishin përmirësimin e saj. Prandaj edhe mesazhi i tejet të rëndësishme, por shumë më e saj në Kuvendin e Shqipërisë dhe në rëndësishme ishte vizita e përbashkët e takimet me kryetarët e dy partive politike Sekretares së Shtetit me Ashton në duhet të vlerësohet me vëmendjen e Beograd ku u bënë përpjekje për të duhur, sepse andej kalon edhe zgjidhja e gjetur mirëkuptim me politikanët serbë, natyrshme e problemeve tona. Ai fjalim të cilët natyrisht që kanë kushtet e tyre, ishte një mundësi për të folur që prekin edhe interesat shqiptare. Shteti drejtpërsëdrejti me shtetasit shqiptarë dhe shqiptar është një pikë e rëndësishme e për të vënë në dukje rrugën që duhet të interesave jetike të SHBA dhe vizita e ndiqet. Sekretares së Shtetit është një shprehje e -Si e sheh politika amerikane qeverisjen shqiptare dhe zhvillimet politike në Shqipëri? Konsideratat dhe mendimet e shtetit amerikan për politikën shqiptare shprehen qartë nga Ambasadori i SHBA në Tiranë dhe nga ndihmësit e tij të afërt që mbulojnë sektorë të caktuar. Ai është i dërguari i presidentit të SHBA dhe i shtetit amerikan në Tiranë. Prandaj, gjithçka që është thënë nga Ambasadori Uidhers në raportet e tij apo nga Ambasadori Arvizu publikisht (natyrisht, me nuancime të lehta, sepse edhe ambasadorët e kanë hapësirën për të dhënë mendime, për të marrë iniciativa, dhe për të gjykuar proceset e caktuara) përfaqëson qëndrimet e qeverisë së SHBA. Por me një fjali, mund të thuhet se përshtypja e përgjithshme duket se është kjo: shteti shqiptar dhe administrata janë tejet të korruptuar, politikanët janë mafiozë të zvetënuar, partitë politike janë struktura kriminale, ekonomia është joformale, dhe shoqëria është e fjetur, në rastin më të mirë. Me një fjalë, konsideratat nuk janë shumë të larta apo të lakmueshme. Gjendja është e vajtueshme, por nuk duhet humbur shpresa për të ardhmen dhe duhet punuar shumë fort në të gjithë drejtimet për të përmirësuar mendimin që kanë për ne. -Profesor Rama, si e shihni rolin e kryeministrit Berisha në 20 vitet e fundit, si dominues i zhvillimeve politike dhe diktues i një kursi konfliktual për shoqërinë shqiptare? Sali Berisha ka hyrë në politikë si një individ që duhej të kryente disa shërbime publike që i kërkonte momenti historik prej gjithsecilit që hyri në politikë në atë kapërcyell historik, ose me vullnet të tij, siç kemi hyrë unë dhe shokët e mi, ose i përdorur si vegël e sistemit, si hyri Sali Berisha. Detyra imediate kryesore e gjithkujt ishte shmangja e Luftës Civile dhe mbrojtja e interesave kombëtare e shtetërore. Kjo detyrë qytetare e morale kërkonte që edhe ai të sakrifikohej, ashtu si u vetësakrifikuam disa prej ne të tjerëve, me vetëdije të plotë dhe për të mirën e kombit e të shtetit. Mirëpo, Saliu nuk kishte ndërmend që të vetësakrifikohej për të mirën e shqiptarëve. Prandaj, për të mbijetuar në një luftë të egër politike, edhe sepse pala tjetër ishin një klan gjarpërinjsh, Saliu veproi ashtu si dinte dhe si ishte stërvitur prej tyre. Me një fjalë, doli nxënësi e shërbyesi i djallit më i zoti se vetë dreqi në punët e mallkuara. Sali

Shqipëria është marrë peng nga bastardët
zgjedhën e rëndë të zhvillimit drejt suksesit dhe krenarisë. Natyrisht që Shqipëria ka bij të devotshëm, të paprekur nga ndotja e moralit, por ata nuk janë në arenë, sepse nuk janë në pushtet, sepse pushteti në Shqipëri është zaptuar, si zaptohet një kështjellë. Duke qenë e pamundur hyrja në të, jo historia, por harresa i ka marrë dhe do t’i marrë pas vetes si dallga rërën në bregdet. Shqipëria është e marrë peng nga bastardët. Ndaj nuk ecën përpara. Nuk ecën përpara, nuk rri dot në këmbë, por në gjunjë. Zvarritet në drejtimin e ethshëm ku shumë larg saj, si një galaktikë, vezullon Europa. Zvarritet përpara, mbahet me thonj, me gishta të gjakosur për të mos rrëshqitur në fund të greminës së tranzicionit, ku klasa politike e ka shtyrë pa mëshirë. Ngjitet në majë, rropatet, përbaltet, kapet pas rrënjëve të pemëve derisa një shkulm i mallkuar e shtyn, e rrëshqet sërish mbrapsht në humnerë. Duam të shkojmë drejt Europës, ndërkohë që sfida jonë nuk është rruga drejt vlerave, por dalja nga makthi dhe terri i tranzicionit, që na barazon me vendet e botës së tretë. Drejtësia në vend dhe korrupsioni na bëjnë të ngjasojmë më shumë me vendet që nuk qeverisen, por sundohen nga klika që mund të përmbysen veç me revolucione. Le të hapim sytë mirë të shohim mirë hallet tona në këtë përvjetor. Të shohim se si nënat i rrisin fëmijët e tyre. Se ku edhe si mësojnë fëmijët tanë dhe si ushqehen prindërit tanë. Të shohim se si varfërohen njerëzit e thjeshtë të punës për të zhvlerësuar nderin dhe drejtësinë. Dhe se si rriten ortekët e llogarive bankare të politikanëve hajdutë. Të shohim se si lulëzon mediokriteti dhe militantizmi, duke ngritur lart njerëz që nuk meritojnë dhe si, njerëzit e thjeshtë e të drejtë luftojnë të fitojnë jetesën e vështirë me dinjitetin e tyre. Në 100-vjetorin e Pavarësisë, arritjet nuk mund të maten me deklaratë boshe dhe demagogji politikanësh të zhytur në llumin e mëkateve të tyre, por me nivelin e dinjitetit që vendi i afron apo i mohon qytetarëve të vet.

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 5

P a g e

5

Zbardhen telegramet, si u organizua shpallja e Pavarësisë
Zbardhen telegramet, si u organizua shpallja e Pavarësisë Resnës, Kosturit, Strugës, Ohrit, Beratit, Pogonit, Skraparit, Lushnjës, Elbasanit, Kavajës, Durrësit, Tiranës, Krujës, Matit, Shkodrës, Peqinit, Fierit. Prof. Kristo Frashëri Kopje Përpara të premtes jam atje. E mbledhura e përfaqësuesve në Durrës ose në Vlorë është krejt e Ismail Qemali nevojshme. Tirrini të gjithë! Derisa të arrij unë, *** mbani qetësinë e bashkimin! Çështja jonë politike u (Tel. Nr. 2839-2869 Fjalë 87 sigurua fare. Ismail Qemali Kopja e telegramit që u O.T.) mor sot nga Ismail Qemal Beu u tregua sipër. LuteVlorë, 5 Vjeshta e Tretë mi për shpëtimin e Atdheut, që përfaqësuesit në 1328-18 Nëntor 1912 fjalë, duke e bërë natën ditë, të gjenden në Kryetarëve të bashkive, të klubeve, Mbledhjen e Përgjithshme Kombëtare që do të parisë dhe popullit të ndershëm të bëhet këtu në Vlorë. Me shkak të kabllos telegrafiJaninës, Gjirokastrës, Filatit, Reshadies ke, edhe telegramin e nisjes së tyre e presim me të (Gjumenicës), Tepelenës, Delvinës, shpejtë. Në emër të të gjithëve Xhemil Bej Vlora, Përmetit, Marglliçit, Leskovikut, Elmaz Kanina, Leonidha Bezhani Kolonjës, Korçës, Dibrës, Manastorit, *** (Tel. Nr. 2249 Fjalë 20 O.T.) Elbasan, 6 Vjeshta e Tretë 1328-19 Nëntor 1912. Xhemil Beut e shokëve të tij të ndershëm. Vlorë. Përfaqësuesit u zgjodhën. Nesër do të nisem për Vlorë. Siguroni punën nëpër qytetet e tjera! Aqif Pashë Biçakçiu *** (Tel. Nr. Fjalë 30 O.T.) Elbasan, Vjeshta e Tretë 1328-Nëntor 1912 Kryesisë së Bashkisë Starovë (Pogradec K.F.) Meqënëse në Vlorë mund të komunikohet me kabllo (jashtë Shqipërisë), atje po mblidhet Kuvendi. Nga çdo anë po zgjidhen e po çohen përfaqësues. Edhe ju aty lutemi të zgjidhni dy përfaqësues, njërin mysliman, tjetrin të krishterë edhe nisini për në Vlorë! Aqif Pashë Biçakçiu *** (Tel, Nr. 2870 Fjalë 93 O.T.) Vlorë, 6 Vjeshta e Tretë 1328-19 Nëntor 1912 Shkëlqesisë së Tij Aziz Pashës dhe shokëve të ndershëm. Berat. E ardhmja e Shqipërisë u sigurua. Shkëlqesia e Tij Ismail Qemal Beu me shokët e tij të ndershëm janë nisur prej Budapestit drejt për këtu, që të gjenden në Mbledhjen e Përgjithshme Kombëtare, e cila do të bëhet në Vlorë, dhe kanë lajmëruar telegrafisht se nesër mbërrijnë në Durrës. Në telegramin që erdhi, porosit që të dërgohen atje karroca ose kuaj për të hipur prej

Mosha e mjerimit nga Fatos Baxhaku
Mosha e mjerimit FATOS BAXHAKU Varfëria nuk paska moshë. Ajo ecën e qetë, e sigurt, gati-gati krenare përmes fateve të njerëzve që i ka mbërthyer një herë. Të paktën në lagjen “Gjeologu” të Bulqizës ndodh kështu. Vite më parë kishim njohur disa personazhe të vegjël, që e shtynin jetën në këmbë të një mali krejt të veçantë, të zi, që rrëshqet ngadalë drejt qytetit. Porsa rriteshin, shumica e tyre i kacavirreshin atij shpati të frikshëm me një kovë e një sqepar në dorë. Vite më parë besonim se gjërat do të ndryshonin, se fëmijët duke u rritur do t’i shpëtonin hijes së frikshme të varfërisë që vinte nga mali. Për fat të keq, nuk ka ndodhur kështu, ka mjaftuar vetëm një shëtitje e thjeshtë disa orëshe përmes lagjes më të varfër të Bulqizës, për ta kuptuar se sa e vështirë është që një fëmijë në këto anë t’i shpëtojë kthetrave të varfërisë e të punës së rëndë. Po kaq lehtë e kupton se këta fëmijë kanë kohë që janë braktisur në mëshirën e fatit të tyre të damkosur. E kështu që na janë kujtuar shënimet që kemi marrë kohë më parë. Nëntor 2012 Në Qafë-Bull ka nisur të vijë era dimër. Një mjegull e dendur na pengon të shikojmë përpara, teksa kemi nisur t’i afrohemi ngadalë Bulqizës. Mbi qytet bie një shi i rrëmbyer dhe njerëzia janë strukur ndër bare me xhama të mjegulluar. Që tani kemi nisur ta ndjejmë një ndjenjë që do të na përsëritet edhe më pas. Që tani na duket sikur koha është ndalur diku në të dalë a në të hyrë të qytetit. Presim sa të rrallohet ca shiu dhe marrim rrugën drejt “Shtogut”, grumbullit me mbetje të kromit që për shumë vjet ka qenë burim jetese për shumë familje. Këtu, punëtorët thuajse të vetëm, janë fëmijët dhe diku më pak edhe gratë. Në fillim kthejmë në shtëpinë e Nexh minatorit. Këtu kishim njohur familjen e tij. Këtu kishim njohur Enverina që donte të bëhej mjeke, teksa rriste vëllezërit e saj më të vegjël. Këtu e ëma na kishte thënë se edhe ajo do t’i futej malit të kromit, “po ja sa të forcohet edhe pak”. Në shtëpi nuk përgjigjet askush. Ne dëgjojmë vetëm erën që vërshëllen fort të përzier me pikat e rënda të shiut. Ne nuk arrijmë të mësojmë nëse vajza e vogël i është qepur malit si të tjerët, apo vazhdon të ëndërrojë të bëhet mjeke. Nuk e dimë madje as edhe si është shëndetligu Nexhmi Shira. Ca më tej është shtëpia e Hamit Balliut. “Shkolla ha pare, mali sjell pare”, na pat thënë dikur minatori që kishte humbur një sy në minierë. Edhe këtu e njëjta skenë. Shtëpia është e mbyllur dhe era vërshëllen përmes dritareve të veshura me plastmasë. Fqinjët na thonë se më të vegjlit i janë ngjitur malit me shpresën që të mbledhin gurë porsa shiu të pushojë. Na thonë gjithashtu se familjes së ish-minatorit i kanë ndodhur edhe dy ngjarje fort të rëndësishme. Lajmi i parë është i gëzueshëm, njëra nga vajzat është martuar. Porse lajmi i dytë është krejt i trishtë: Hamiti, minatori me një sy, ka humbur jetën para pak kohësh. Familja mbahej në një masë të madhe prej pensionit të tij të invaliditetit: tetë vetë me 10 mijë lekë në muaj. Ja përse i duhesh qepur malit! Në shtëpinë e Skënder e Zare Përkolës duket sikur koha nuk do të lëvizë. E njëjta shtëpi si para pesë vjetësh, e njëjta sobë mbi të cilën zien një tenxhere e madhe me fasule, të njëjtat këpucë të përbaltura në korridor, të njëjtat ankesa të Zares për shëndetin e saj të sakatuar… Por varfëria ka moshën e saj. Pesë vjet më parë dëgjonim të qarën e një djali njëvjeçar, të ulur në pragun e shtëpisë së tij me lagështirë. Tani i njëjti djalë na pret në hyrje të shtëpisë me këmbët qull dhe me një buzëqeshje të ndrojtur. Ky është Gesi. Gesi nuk shkon në shkollë. Tashmë duhej të kishte nisur klasën e parë, por ecejaket e së ëmës nga spitali në shtëpi kanë bërë që djaloshi të jetojë më shumë ndër kushërinj se sa në shtëpinë e vjetër në skaj të “Shtogut”. Djalit që tani shkolla i duket një gjë e kotë. Tani duket sikur pret me durim sa të “forcohet” dhe t’i qepet edhe ai malit të zi prej minerali. Shiu ka pushuar befas, një grup i madh me fëmijë e gra i ngjiten malit përpjetë. Poshtë në qendër, mësimi sapo ka mbaruar dhe hareja e nxënësve që po kthehen në shtëpi ka mbushur qytetin. Në Bulqizë, jo të gjithë janë bijtë e

HISTORIA EDHE GJUHA E PELLAZGVE nga Altin Kocaqi
HISTORIA EDHE GJUHA E PELLAZGVE Punoi Altin Kocaqi Dy fjalë për autorin: Altin Kocaqi... Hyrje Ne shekullin e 19 dija evropiane e mbeshtetur nga Rilindasit Shqipetar,Arvanite e Arberesh ,arriti ne perfundimet se “Shqiptaret jane pasardhes te drejperdrejt te Pellazgoilirve edhe flasin gjuhen e tyre”.Ne gjysmen e dyte te shek 20 dija shqiptare u versule me barbarizem kundra kesaj arritje historivazhdon studimet e larta pranë ke,gjuhesore edhe epigrafike ,madje duke inFakultetit Histori- Filologji, dega terrnuar dijetaret qe merreshin me studimet PelHistori, Universiteti i Tiranës.Me lazgjike si rasti i prof.dr çeshtjen e hershme Pellazgjike dhe Dhimiter Pilikes te cilin e internuan mes problemet e saj, është njohur nëpërmjet “bretkosave te mocalit” . ndihmës së Arvanitëve, gjatëqëndrimit Ne kete kumtes une do shtroj historikisht edhe të tij të gjatë në mërgim, në shtetin gjuhesisht “Historine edhe gjuhen e Pellazgeve” Grek.Me orientimin e Arvanitëve, ai u duke u bazuar ne te dhena e dokumente te parnjoh me dhjetërapunime shkencore mbi ametrave shkencore.Ne se ne shkollen shqipe do çeshtjen Pellazgjike, të cilat shpejt lejoheshin studimet pellazgjike ateher nje pjese e konkluduan me përfundime të analiza- ketij punimi nuk do kishte rendesi te permendej ve shumëplanëshe,punë kjo që në vitin ketu pasi flasim per “alfabetin” e njohurive mbi 2009 bëri të mundur përmbledhjendhe ceshtjet pellazgjike.”Alfabeti” i ceshtjeve pelpublikimin në Tiranë, të librit “Shqipja lazgjike jane te dhenat e Herodotit II 52 per bashPellazge”, kekohoret e vete ne Dodone ,apo te dhenat e enti botues Marlin Barleti. (ISBN Thukididit IV 109 per Pellazget ne Malin e shenjte999560316-8). gadishullin Atho. Ne “alfabetin” e ceshtjeve pellazgjike hyne edhe mbishkrimi i Limnos si edhe Sot, duke u plotësuar në interesat e tij dhjetra mbishkrime te tjera te lexuara ne gjuhen shkencërisht me anën e studimeve shqipe nga mesuesit e shqipes ,Petro Xhovani edhe universitare, ai është në përfundime Evlogjio Korillas ,nen permbledhjen e Camit Iakovo sipër të punimit të ri me temë: “Mbetjet Thomopulos 1).Ne “alfabetin” e ceshtjeve Pelorigjinale tëgjuhës së paragrekëve lazgjike me pare se gjithcka hyne “vendendodhja e Pellazgëve” kryeqendres me te hershme Pellazge: Dodones Pellazge. Falenderoj grupin inisiatore te Studimeve Pellazgjike si edhe Universitetin Vitrina qe me frymen e Rilindasve mundeson organizmin e Studimeve Pellazgjike Altin Kocaqi Tirane ,Nendore 2012 1)Iakovos Thomopulos, Pellazgjika ,Athine 1912-ribotimi i 1994,shb.Paparigopulos.Parathenie f. is Ku ndodhet kryeqëndra më e vjetër e Pellazgëve? Që herët, Homeri do t’i këndonte Dodonës Pellazge,me anë të lutjes së Akilit1), “Iliada” X, VI, 233: “Dia, mbret iDodonës Pellazgjike...” . Hesiodi, Fragment 134, tregon: “një fushë shumë pjellore me luadhe të mira, e pasur në dele e që këmbëharkuar... dhe në fund të saj Zeusi ndërtoi një faltore të vyer për njerëzit2)”. Ndërsa vizitori i Dodonës, Herodoti, II.52, do ta quante “Orakullin e Dodones si me te vjetrin dhe të vetmin nga kohët e herëshme”, atje ai mesoi se “Pellazgët iu flijonin Perëndive gjithcka” 3). Kështu thotë edhe Hesiodi,StraboniVI.10, “Dodona edhe lisi ishin qëndra e Pellazgëve”.Straboni VI,9 do ta quante Ilirinë dhe Epirin të “shumëbanuar”nga kohët më të hershme, dhe do të vazhdonte: “dhe Tomari,Poliani e shumë të tjerë…4)”. Mali Poliani – Shumëbrinjëshi pranë Tomarit, ngjet të jetë më shumë se asnjë tjetër mali i Shpiragut, me shumë brinjë . Për Dodonën bën fjalë Straboninë Librat VI-VII 5), ku ai përmbledh atë ç’kanë thënë dijetarët deri në kohën e tij për Dodonën Pellazgjike, me pikë nisjeje sigurisht Homerin. Nga vetë të dhënat që jep Straboni, në referencën e mësipërme duket që Dodona është një nostalgji e shkuar dhe shumë e vjetër, sa nuk mbahet mend mirë. Lavdinë e Dodonës, e kanë pretenduar shumë zona,që prej thellësisë së lashtësisë, ashtu si edhe sot, por nderine madh e ka “fusha e gjerë me mocale shumë, ku në fund të saj, rrëzë malit Tomaros, ishte faltorja e famshme e Dodonës.Apollodori3), vendos në gojë Dodonën duke u munduar talidhë ate me pikën e parë të lindjes së grekëve, fshatin Efira,pranë lumit Sellienda…duke e afruar atë pranë Janinës. 1-Iliret edhe iliria te autoret antik ,Tirane 2002,Toena ,f,9 2-Iliret edhe iliria te autoret antik ,Tirane 2002,Toena ,f,14 3-Iliret edhe iliria te autoret antik ,Tirane

P a g e

6

O u r

W o r d s

Ka vdekur Daniel Gazulli, një zë i nderuar i kulturës sonë (vijon)
bindje të trashëgueme nga brezi në brez se Ai asht Vorr i Shejtë. Asht vorri i thjeshtë i Martirit Dom Gjon Gàzullit, varë në litar 84 vjet ma parë, me 5 Mars 1927. Dora gjakatare po ajo: Ahmet Zogolli. Sot edhe Vatikani ka hapë procedurën për shejtnimin e tij. Dhe ja, dhjetorin që shkoi, në Katedralen e Shkodrës, u zhvillua seanca e fundit e Gjyqit Kishtar Kanonik për shpalljen Martirë të Kishës Katolike të 40 klerikëve e laikëve të mbytun gjatë shekullit XX, ndër ta edhe Martiri Dom Gjon Gàzulli. Po a ishte Shejt Dom Gjoni? Le t’i përgjigjen të tjerë kësaj pyetje. Jeta e vepra e Tij janë dëshmi e ndritëshme se Ai ishte, po, Atdhetar dhe demokrat ndër ma të pastërtit që shkelen, jetuen, punuen e u flijuen për vendin dhe popullin e vet. Kleri Katolik, sogje ndër shekuj në mbrojtje e në luftë për liri të Shqiptarisë e të Fesë, kishte provue mijra shëmtime mbi vete prej pushtuesëve otomanë. Mjaft të kujtojmë një prej tyne: Masakrimin e të madhit, madhështorit, Imzot Pjetër Bogdanit. Si Ai u masakruen sa e sa Meshtarë e besimtarë të tjerë katolikë! Kujtuen shqiptarët se mbas Ditës së Madhe të 28 Nandorit 1912 nuk do të provonin ma shëmtime e masakrime si ato të turqëve. Po jo, çibanët që la mbrapa otomani, feudalët e agallarët atavikë, shartue shpirtin me urrejtje aziatike ndaj të krishtenëve, edhe pse bashkatdhetarë të tyne, shikonin po të njejtat andrra të kobshme: “Me ambasadorin anglez Ahmet Zogu në 1927 u ankue për klerikët katolikë: “Ah sa shumë do të dëshroja t’i varja ashtu siç e meritojnë”…E që të kënaqte kërkesen e mbrendshme për t’i varë, ai çoi në

Shkrime nga NAFI ÇEGRANI
me dete e male, rrethuar me halle e telashe, lidhur me zinxhir. Një zinxhir tmerri dhe aq i gjatë e i koklavitur për fatin e një populli të vogël e të syrgjynosur, të vuajtur.... me një Shqipëri heroike plot traditë e zakone të bujarisë dhe fisnikërisë, por gjithnjë të lidhur në pranga... Megjithatë, shqiptari nuk është mposhtur kurrë edhe pse nën kokarda çetnike e simbole të tjera janë kryer krime DRAMA QË TRAZOI MALET të papara! Kështu më thoshte Sheipi i me një standard jete të lumtur, ashtu siç gjurgjevishtit, që në popull njihej si Sheip e kishte edukuar gjyshja duke ia këndu- Kaçaku....(E kisha mik të maleve të Sharit ar ninullat e Sharrit...... që nga vitet kur punoja si operativ i SDBPo fshati i tyre, Kalishti, sa i vogël aq i së). fortë dukej nën rrezet e diellit, shtrirë Kështu ndodhi edhe me fatin tragjik të lëndinave, mbi kurrizin e kanionit të malësorit të Sharrit, në dejë të të cilit Mosdaçes nevrike, ndërsa shpinën ia gjaku rrjedh me afshin e trimërisë dhe mbronin, lartësuar deri në qiell, nëntë fisnikërisë, madhështisë shpirtërore të majat shkëmbore të Sharrit plak. qenies njerëzore, traditës dhe bujarisë, Ato shtëpi përdhese, të mbuluara me mendimit hyjnor. Gjithë kjo është si kashtë të blozuar thekre, duruan aq fenomen i çiltër race të pastër, që e ka dimra, në luftë e pasiguri sa stinët e burimin kryesor demografik e biologjik, si tjera kalonin pa u hetuar, e vetëm një dinamo e shëndoshë dhe e kulluar borërat mbaheshin ndër mendjet e fizike. I tillë është gjeni i shqiptarit, të tillë trishtuara të malësorëve. janë malësorët e kësaj ane, ndaj ka për çka Ashtu nder strehëve, nxehen kockat e të shkruhet duke shtjelluar dhe gërshetuar mbërdhira të pleqve nga dimri aq i kapitujt e jetës. Vite me radhë do të enden gjatë, në dukje si më i ashpër se kurrë, me pushkë në dorë.... dhe shpateve të kurse Kalishti, më i shkretë, pa gjallëri Sharrit plak, që nga fusha e Pollogut e deri rinore, pa blegërima të lirshme.....ishte në kreshtat thepore të Korabit..., bjeshkëve në luftë. baritore të Tetovës e Gostivarit, që u bënë -“Kështu kanë qenë ato vite. Më kujto- vatër e një rezistence kombëtare, vatër e hen mirë ata dimra ku na duhej të lëvizjes guerile për çlirimin e tokave siguronim dhe furnizonim me ushqime etnike shqiptare. Ideali i tyre ishte liria, njësinë e vullnetarëve që kishte dalë në sepse gjenocidi serbo-sllav ndaj shqipmale për luftë të armatosur, për mbrotarëve ushtrohej me shekuj e në disa jtje, liri...!” -pëshpëriste xha Ilmiu, i periudha historike ku vetë tmerri ishte cili edhe pse i sëmurë në shtrat për ditë vdekje.... Ndaj, historiografia shqiptare me radhë gjente forca të bashduhet rishikuar dhe rishkruar...pasi edhe këbisedonte me mua. Gegë dhe Toskë jemi të një trungu, dhe pa ....Jeta me batica e zbatica, plotë sfida marrë parasyshë besimin fetar.Jemi shqipvazhdonte rrjedhave te veta. Stinët dhe tarë.Ndaj, siç ka thënë poeti ynë i madh, vitet venin e vinin, kurse Kalishti – feja e shqiptarit është shqiptaria! qëndresë vazhdon të marrë frymë majë Nga gjiri i vegjëlisë gjithnjë lindin trima kodre, duke soditur bagëtinë tek kullo- dhe atdhetarë të rrallë të cilët janë tat e zbutura me vesën e mëngjesit. farkëtuar dhe kalitur në zjarrin e luftës për Malësorët me rrudha ballit, si vragë e liri e pavarësi dhe kanë rënë si heronj në kohës në faqe shkëmbi, sikur e marrin beteja, ose kanë vazhduar rrugën me veten duke rregulluar gardhet rrethuese devotshmëri drejt altarit të kombit....dhe ngastrave, mbjellë me thekrën që hedh historia jonë duhet t’i njohë prore!. shtat. Pak më tej një çoban i ri, ulur Të tillë janë edhe plaku i maleve dhe shkëmbit të spikatur, ushtron fyellin e vëllezërit e tij nga Kalishti i Sharrit. Për të posa ndrequr. gjitha këto burgosje, hetime, pranga, “Të tillë janë malësorët, si majat e tortura çnjerëzore në birucat e skëterrës, Sharrit, me pamje të pathyer, të vrarrëfejnë edhe dosjet sekrete të OZNA-s zhdë.....kurse brenda, fisnikë e bujarë, dhe të UDB-së. Në këto dosje janë edhe plot virtyte guximi dhe trimërie. bëmat e Azir Tenovës dhe Qail Çegranit, Bota e civilizuar ende i mbante sytë të cilët, me tradhëti u likuiduan në pritë. mbyllur përpara kësaj padrejtësie Prandaj, populli ua këndon këngën, se me shekullore dhe kundërnjerëzore që i dyfek frymëzohet këngëtari. Ashtu shndrit bëhej një kombi të vogël e të pafafolklori me nuancat e bukurisë së vetë, jshëm. Dukej sikur Shqipëria dhe duke trazuar edhe ëndrrat dhe këngët e shqiptarët ndodheshin diku në Afrikë, pakënduara kreshnike.E këngët për to, apo Honduras e jo më në qendër Eugjatë vitëve që u rrëzuan, ishin të ndaluara ropës në një kënd të Ballkanit rrethuar nga UDB-a.Dhe, kështu, mbi kokën e shqiptarisë suleshin re të zeza shtrëngate, që sjell mjerim torturues, frikë dhe ngrica vdekje, në kapitullin e jetës ndryshe...Edhe historia, ah historia!....Historia sa herë shkruhej ndryshe. Shtigjet e paçelur të luftërave të vështira kanë qenë barrë e rëndë për grupet e armatosura guerile, si ajo e Azirit dhe Qailit, ajo e Skënder Kosovës apo Bajram Dobërdollit,ajo e Hashim Toplicës dhe një ordie të tërë nga rradhët e HERONJVE TË HESHTUR! Por, në to ka mbretëruar guximi e shpresa, pa pyetur për peshën e rëndë që mbanin mbi supe. Me të vërtetën në ballë për të nxjerrë në dritë vullnetin e popullit të trishtuar luftonin me bindje të plotë, duke denoncuar haptas shovinizmin sllavo-komunist, para dhe pas Luftës së Dytë Botërore, shembull i gjallë është Kosova e sotme dhe Çamëria.... dhe ende mbeten brengë e Ballkanit! Jeta ka qënë, ishte dhe mbeti e pakuptimtë..... Gjatë Luftërave Ballkanike e Botërore, hordhitë plaçkitëse serbe, bullgare e greke, terrorizuan, vranë dhe therën burra të lidhur duar e këmbë, pleq, gra e fëmijë. Duke djegur e pjekur, zhdukën fshatra të tërë të kësaj ane, bënë kërdi mbi popullatën e pafajshme, vetëm pse ishin shqiptarë. Këto drama të tmerrshme i mbajnë mend vetëm më të moshuarit, pleqtë, por edh më të vonshmit, bazuar në rrëfimet e prindërve, gjyshërve të tyre.... Ishte verë, gati një vit para burgosjes sime, kur në Çegran Myrtezni (i verbër, por gjeni i vërtetë), vëllai i këngëtarit Mahmut Ferati, pat kënduar këngën e Krajl Nikollës. UDB-ja i mbante në listë të dy vëllezërit vetëm pse këndonin këngët e Krajl Nikollës, Vulë Cetinjës etj.... Shqiptarët, siç thotë Sheip Kaçaku i Gjorgjepishtit, ndër shekuj pa bukë kanë jetuar, por asnjëherë pa armë, pa pushkë. Armët kanë qenë dhe mbeten pjesë e folklorit: shqiptari pa pushkë nuk ka ndenjur në dasmë e jo në kushte lufte. Këtë e dëshmojnë të gjithë kronikat dhe studimet serioze të vetive tradicionale të shqiptarëve, dokeve e zakoneve, folklorit tonë të pasur...!-, ma thoshte me një seriozitet në fytyrë Shaip Kaçakur asaj vere kur kishim kaluar në një piknik shoqëror tek stane e Negotinës, atje pas kodrave,andej Syve të Sarrit...Atje ku dikur herët, edhe haxhi Rizahi i Gorjanit më rrëfente për mënyrën dhe faktin historik se si u likuidua Xhemë Simnica, në të cilën dramë ishte dëshmitarë i gjallë ai vetë dhe viktim i një vorbule të trishtueshme, për çka do të qasem thellësisht në vazhdimin e këtij libri...(!) *** Në rajonin e Sharrit dhe rrafshin e Pollogut, Tetovë e Gostivar, madje edhe në anët e Kërçovës, Dibrës dhe Strugës, e kudo tjetër ku banojnë shqiptarë në Maqedoni dhe në Kosovë e më gjerë, gjendja e shqiptarëve nën mbretërinë jugosllave ishte shumë e mjerë. Gjatë sundimit komunist mbi shqiptarët ushtrohej terrorizëm modern, me metoda staliniste të OZN-s dhe UDB-së së Rankoviçit. Në mënyrë të organizuar e perfide, me dekada, sistematikisht bëheshin përpjekje shpronësimi, shpërnguljeje masive, kolonizimi të planifikuar ndaj shqiptarëve, të cilët duhej të braktisnin trojet e tyre të detyruar, të merrnin arratinë rrugëve të Anadollit... me shpresë për të mbetur gjallë. Për këtë u lidhën marrëveshje të ndryshme Turko-Jugosllave kundër trungut shqiptar, duke i zhvilluar metodat e kurdisjes së proceseve të ndyra, nxitëse, të shpërnguljeve shfarosëse, gjithnjë duke sjellë serbë nga Shumadia, e duke i vendosur në tokat shqiptare. Bëhej hata...dhe murtajë... Por, shqiptarët nuk u thyen, nuk u zhdukën. Ata ëndërruan, sidomos në Kosovë dhe Maqedoni. Mbase, si rezultat i gjithë atij tmerri, asaj jete të vështirë, me bijtë guximtarë e kultivuan traditën e luftës guerile, që herë pas here shndërrohej në lëvizje të organizuar dhe masive. Këtu vlen të përmenden vëllezërit Kaloshin dhe Lazam Danin e Zajazit, të cilët, (mjerisht me tradhëti) pas rezistencës dhe luftës disa orëshe, në luftimet e pabarabarta me xhandarmerinë dhe ushtrinë serbosllave, ranë heroikisht andej maleve të Brodit. Dosjet e tyre ende gjenden në arkivin e Beogradit me shënimin “Strogo pov” (Tepër sekret), siç ndodh edhe me dosjet e Isuf Elezit, Selim Rusit, Dalip Rusit e të disa dibranëve të tjerë...ashtu siç ndodh edhe me Spahijt e Lumës. Po, pse kështu?! E po kush do ta shkruaj të vërtetën historike për individë e grupe, po edhe për shqiptarët në përgjithësi, kur është vështirë që edhe një njeri i vetëm të arrijë ti shpalosë këto dengje dosjesh të pluhurosura. Ndoshta, kjo është detyrë e historianëve...Ose... Ose! (I kam parë dhe shfletuar këto, dhe shumë dosje të tjera sekrete, kur punoja si operativ i SDB-së për Maqedoninë, pra gjatë kohës që kryeja shkollën speciale (1972-1973) të UDB-së dhe KOS-it në Batajnicë, pranë Beogradit, nën patronazhin e Sekretariatit Federativ të Punëve të Brendshme të Jugosllavisë....) **** Qëndresa e popullit shqiptar, ndaj tendencave shkombëtarizuese dhe veprimeve zaptuese të trojeve etnike, ishte tejet e madhe. “Kështu, venin e vinin Carë, Sulltanë e Krajlë si dhe mbretëri e regjime me stuhi të llahtarshme. Me hyrjen e italianëve në Ballkan, Shqipëri më 9 Prill 1939, u konstituua Asambleja Kushtetuese, Qeveria me Shefqet Vërlacin kryeministër, u formuan Komitete të Përkohshme Administrative, që përfshinin territorin harkor: Ulqin, Plavë e Guci, Kosovë, Ferizaj, Tetovë, Kërçovë, Shën Naum,....Greqi”, -rrëfejnë Sinan Kotari dhe Selim Kolaveri. Madje, Neshat Gora në Stamboll ka treguar shumë gjëra interesante kur e kam takuar në shtëpinë e tij në verë të vitit 1971.

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 5

P a g e

7

Shkrime nga Vullnet Mato
GJENERALI NË KURTH Tregim nga ngjarje e dokumentuar Gjeneral Telini nxori nga xhepi i xhaketës ushtarake një grusht monedha argjendi dhe i vërviti mbi kokat e turmës së fëmijëve kureshtar të grumbulluar rreth tij. Ata u turrën si pulat e uritura mbi kokrrat e misrit, duke shtyrë njeri tjetrin me sharje fjalësh të rëndomta, kush të rrëmbente më shumë. - Senjor, Ambrucio, më thoni në ç’gjuhë flasin?pyeti sakaq gjeneral Telini përkthyesin e tij, një italian që zotëronte mirë tre gjuhë ballkanike. -Flasin shqip, zoti gjeneral, - iu përgjigj përkthyesi. -Okej, ky fshat këtu është tokë shqiptare, shënojeni në hartë!- urdhëroi sekretarin e tij, kapitenin Frenk de Limperani dhe ndihmësin major Bonacini, bashkë me tre komisionarët e tjerë. -Jo, në asnjë mënyrë, kërceu nënkoloneli grek, Boçaris duke tundur përveç dorës edhe barkun voluminoz nga brofja përpjetë, - Ky është fshat grek prej shekujsh, ja, dëgjoni atje tej si brohorasin burrat e fshatit! “Zito Eladha!”... -Atëherë, si është e mundur, bijtë e tyre ta flasin shqip gjuhën e nënës?- iu kthye gjeneral Telini, duke nënqeshur me qesëndi. Nënkoloneli Boçaris shfry u bulçitë me zemërim. - Dëgjoni këtu gjeneral, Telini, ju jeni shumë i mençur dhe po aq trim, sa aty në Korçë, krejt i vetëm i flakët përjashta pesëdhjetë andartët grekë që u futën brenda ndërtesës ku punonte komisioni. Edhe këtu gjithashtu po i shpërfillni thirrjet e gjithë këtyre burrave fshatarë që brohorasin për Greqinë e lashtë... Por duhet të dini, se dinakëria jonë ka qenë e do të jetë gjithmonë, shumë herë më e fuqishme se trimëria juaj dhe e gjithë shqiptarëve që po merrni në mbrojtje... Gjenerali e kundroi nënkolonelin ma habi dhe njëherësh me përçmim, për atë presion kërcënues të hapur që bëri. - Ju, nënkolonel Boçaris, mund ëndërroni të bëni gjithçka, nga dinakëritë e njohura greke, qysh nga Kali i Trojës. Por unë ndodhem këtu i caktuar nga Lidhja e Kombeve, si kryetar i komisionit ndërkombëtar, të

Fjalimi i Presidentit Obama pas rizgjedhjes
pranimi se kemi shpresa dhe ëndrra të përbashkëta nuk do të mbyllë gjithë vendnumëro-të, nuk do të zgjidhë gjithë problemet tona ose të zëvendësojë gjithë punën e lodhshme për të arritur në pajtim apo për të bërë gjithë kompromiset e vështira me qëllim për ta çuar vendin përpara. Megjithatë, kjo lidhje e përbashkët është pika ku duhet t’ia nisim. Ekonomia jonë po rimëkëmbet. Po përfundon një dhjetëvjeçar lufte. Fushata e gjatë tani përfundoi. Dhe pavarësisht nëse e fitova votën tuaj apo jo, ju kam dëgjuar, kam mësuar prej jush dhe ju më keni bërë president më të mirë; me historitë dhe përpjekjet tuaja kthehem në Shtëpinë e Bardhë më i vendosur dhe më i frymëzuar për punën që na pret për të ardhmen përpara nesh. ç’mund të bëhet nga ne, puna e vështirë, shkurajuese por e domosdoshme e vetëqeverisjes. Ky është parimi mbi të cilin u themeluam. Ky vend ka më shumë pasuri se çdo komb, por nuk na bën kjo të pasur. Kemi ushtrinë më të fuqishme në histori por nuk na bën kjo të fortë. Universiteti ynë, kultura jonë, janë zilia e botës por pikërisht kjo bën që bota të vijë në brigjet tona. Ajo që e bën të veçantë Amerikën janë lidhjet që mbajnë të bashkuar vendin më të shumëllojshëm në botë, besimi se ndajmë një fat, se ky vend funksionon vetëm kur presim të kemi detyrime ndaj njëri-tjetrit dhe ndaj brezave të ardhshëm në mënyrë që liria për të cilën kanë luftuar dhe dhënë jetën kaq shumë amerikanë të shoqërohet me përgjegjësi ashtu si edhe me të drejta dhe mes tyre Sonte ju votuat për veprim, jo për politikë si janë dashuria, dhe bamirësia, dhe detyra, zakonisht. Na zgjodhët që të përqendrohemi dhe patriotizmi. Kjo e bën Amerikën të në punët tuaja, jo tonat. Dhe në javët dhe mrekullueshme. Jam plot shpresë sonte muajt e ardhshëm pres me padurim të sepse kam parë të funksionojë shpirti në takohem dhe punoj me drejtuesit e të dyja Amerikë. E kam parë në biznesin familjar partive për t’u përballur me sfidat që mund pronarët e të cilit janë gati të heqin rrogën t’i zgjidhim vetëm bashkë; të ulim deficitin, e tyre përpara se të shkurtojnë nga puna të reformojmë kodin tonë të taksave, të fqinjët e tyre, dhe te punëtorët që janë gati rregullojmë sistemin e emigracionit, të të shkurtojnë orët e tyre më mirë se sa të çlirojmë veten nga nafta e huaj. Kemi shikojnë kolegun të humbasë punën. E akoma më shumë punë për të bërë! kam parë tek ushtarët që regjistrohen përsëri në shërbim pasi kanë humbur një Por kjo nuk do të thotë se ju e mbaruat gjymtyrë dhe te marinsat (SEALS) që punën tuaj. Roli i qytetarit në demokracinë mësynin shkallëve në errësirë dhe rrezik tonë nuk mbaron me votën tuaj. Amerika sepse e dinin që kishin një shok pas tyre i nuk ka pasur kurrë të bëjë me çështjen se cili u ruante shpinën. çfarë mund të bëhet për ne, por me atë se E kam parë në brigjet e Nju Xhersit dhe Nju Jorkut, ku drejtuesit e të gjitha partive dhe niveleve të qeverisjes i kanë lënë mënjanë ndryshimet mes tyre për të ndihmuar komunitetin të marrë veten nga shkatërrimi i një stuhie të tmerrshme. E pashë edhe atë ditë në Mentor të Ohajos, ku një baba tregoi historinë e vajzës së tij 8-vjeçare, beteja e gjatë e së cilës me leuçeminë thuajse u kushtoi familjes së tyre gjithçka kishin po të mos kishte ndodhur miratimi i reformës së sigurimeve shëndetësore pak muaj përpara se kompania e sigurimeve të ndalonte mbulimin financiar të mjekimit të saj. Pata mundësinë jo vetëm të flisja me të atin e saj por edhe të takoja vajzën e tij të mrekullueshme. Dhe kur ai foli me turmën, të dëgjoje historinë e atij babai, të gjithë prindërit në dhomë u përlotën sepse e dinim që ajo vajzë e vogël mund të kishte qenë vajza e gjithsecilit prej nesh. Dhe e di se çdo amerikan dëshiron të ketë të ardhme po aq të ndritshme. Këta jemi ne. Ky është vendi të cilin jam krenar ta udhëheq si presidenti juaj. Dhe sonte, pavarësisht gjithë vështirësive që kemi kaluar, pavarësisht shkurajimeve të Uashingtonit, nuk kam qenë kurrë më shumë i mbushur me shpresë për të ardhmen tonë. Nuk kam qenë kurrë me më shumë shpresë për Amerikën tonë. Dhe ju kërkoj ta mbani atë shpresë. Nuk po flas për optimizëm të verbër, për atë lloj shprese e cila shpërfill pafundësinë e punëve që na presin apo pengesat përgjatë rrugës. Nuk po flas për idealizmin e dëshiruar që na lejon vetëm të ulemi në anë apo t’i bëjmë bisht luftës. Gjithmonë kam besuar se shpresa është ajo gjëja kokëfortë brenda nesh që këmbëngul, me gjithë provat e shumta për të kundërtën, se diçka më e mirë na pret për sa kohë kemi kurajën ta kërkojmë, të punojmë për të, të luftojmë për të. Amerikë, besoj se mund të arrijmë më shumë mbi përparimin që kemi bërë dhe të luftojmë për vende të reja pune dhe mundësi të reja dhe siguri të re për klasën e mesme. Besoj se mund ta mbajmë premtimin e themelimit tonë, idenë se nëse je gati të punosh fort, nuk ka rëndësi se kush je apo nga vjen apo ç’pamje ke apo çfarë dëshiron. Nuk ka rëndësi nëse je amerikan i zi apo i bardhë, amerikano hispanik apo aziatik apo vendas, i ri apo i moshuar, i pasur apo i varfër, i aftë apo me paaftësi fizike, homoseksual apo heteroseksual. Mund t’ia dalësh këtu në Amerikë nëse je i gatshëm ta provosh. Besoj se mund ta kapim së bashku këtë të ardhme sepse nuk jemi aq të përçarë sa na tregon politika. Nuk jemi aq cinikë sa na konsiderojnë. Arrijmë përtej shumës së ambicieve tona të marra së bashku dhe mbetemi diçka më shumë se sa një koleksion shtetesh të kuq e shtetesh blu, jemi dhe do të jemi përherë Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe së bashku me ndihmën tuaj dhe hirin e Perëndisë do të vazhdojmë të udhëtojmë përpara dhe t’i kujtojmë botës se ç’do të thotë të jetosh në vendin më të mrekullueshëm mbi tokë. Faleminderit Amerikë. Zoti na bekoftë. Zoti i bekoftë këto Shtete të Bashkuara.

P a g e

8

O u r

W o r d s

Masakra e Panaritit, si u fsheh nga historia gjenocidi grek Nga Gani Vila* Masakra e Panaritit, si u fsheh nga historia gjenocidi grek Nga Gani Vila* do të caktohet memoriali në kujtim të të masakruarve, me synim që në 100 vjetorin e genocidit (Masakrës së Panaritit), në korrik të vitit 2014, përkujtimi të bëhet nën kujdesin e shtetit shqiptar. Skenari (sekret) i përgatitur nga shovinistët grekë në Athinë, gjenocid për pastrim etnik me legjendën: "Ne masakrojmë, faturën e krimit ta paguajnë shqiptarët", e arriti qëllimin. Ata e realizuan, e maskuan duke i imponuar për 100 vjet harresën shtetit shqiptar. Ka ardhur koha që shtetit e popullit grek, ti themi publikisht se paraardhësit e tyre, të inkuadruar në formacionet e ushtrisë së Jorgji Zografit (ish-Ministër i Punëve të Jashtme të Greqisë), kanë kryer masakrën e Panaritit të cilët megjithëse kanë kaluar 98 vjet, nuk kanë kërkuar akoma të paktën falje. Ndaj do t'i demaskojmë në organizmat ndërkombëtarë dhe do t'i paditim para drejtësisë në Gjykatën e Hagës për gjenocid. I nderuar kryetar është në nderin tuaj, të institucionit që ju drejtoni si dhe të Qeverisë Shqiptare që të merrni në konsideratë këtë kërkesë, të vlerësoni genocidin grek në mënyrë që "Masakra e Panaritit" të zërë vendin që i takon në Historinë e Popullit Shqiptar, që përfundimisht 375 të masakruarit të kenë më së fundi një memorial dhe një ditë përkujtimore. Me respekt dhe konsideratë të lartë, Michigan, SHBA, shtator 2012. *Drejtor i Televizionit të Shqiptarëve të Amerikës.

Shkrime nga Fatmire Kamberaj
ndërtimi i platformës tonë nga akademikët. Por edhe kërkohet respekt e ndërgjegje patriotike nga të gjithë shqiptarët kudo që janë. Ne mbështetemi në energjitë tona, por edhe në dokumentet e sotme ndërkombëtare, se jemi pjesë e kesaj Evrope. Gjermania nuk qe radikale kur kërkoi dhe e bëri bashkimin e vet. As ne nuk jemi kurrë të tillë, pse kërkojmë bashkimin e trojeve tona. Ne shqiptarët, kemi një përçmim konstant ndaj njëri tjetrit e reflektuar kjo së pari nga sovranitetet e huaja që kanë administruar këtë vend shekujt që ikën. Sipas Prof.Aleks Luarasit "shqiptarët, duke jetuar në shekuj nën pushtimet e huaja, e kanë parë vazhdimisht shtetin dhe institucionet e tij me një sy armiqësor". Kjo do të thotë që vetë komuniteti shqiptar nuk duhet të mos dojë, respektojë e simpatizojë shkencëtarët, politikanët dhe idetë që pjell vetë. Ne shqiptarët, duhet të respektojmë vlerat dhe qëllimet e veta madhore, siç është problemi i madh i bashkimit të të gjithë shqiptarëve në njësi të vetme. A e kanë patur ndonjëherë në dorë shqiptarët problemin e bashkimit? Asnjëherë dhe në asnjë rast! Me gjithë përpjekjet titanike, as në Rilindjen tonë, kur vetëdija kombëtare ishte në shkallën më të lartë. Sot në fakt është situatë tjetër. Por edhe kjo situatë, varet se si menaxhohet nga klasa jonë intelektuale dhe politike. Sipas studiuesit arbëresh Fortino Italo Costante "sot, më shumë se kurrë, Shqipëria po shkon në kërkim të identitetit të saj. Ajo ka nevojë të marrë në dorë fatin e saj, që në të kaluarën u qe lënë të tjerëve". Ashtu ka qenë plotësisht. Por ashtu më duket se është edhe tani. Nuk kemi një platformë tonën ende. Politika servile shqiptare në përgjithësi, heziton të formulojë para botës brengën më të madhe të shqiptarëve. Duhet të hartohet një program strategjik,

Poezi
LAD BIZHGA 2012 Anarkia e shpreses E vrane nje femije, E qelluan rende… Kur president, kerkonte ky vende. E vrane ... Mbi abetare, rane pika gjaku dhe presidenti, si buda eshte, qofte largu. E vrane.... Udhes per ne shkolle, me plumba, bresheri e qelluan, kanibal... rezolutat e europes, thone.... jini konsensual. E vrane ... ne rulete rrotullohet mjerimi, dhe medjat, preverse buzeqeshin hidhur, nga shqetesimi. Nga duart e zbrazura, boten e profkave popullit, ne syte e shpreses , i,a keni, vare..... Ata qe faren e grurit, e prishen ne ugare, E vrane nje femije, e qelluan rende, kur president , kerkonte ky vende..... ELEZ ALIKAJ Neper Shekuj histori,, Neper shekuj,histori, Deri sot ti na ke ardhe, Here,veshur ne te zi,, E shume here si qelibare,, E, kan mare vulen e trdhtis, Vete ky popull ty te sodhi,, Ne legjenda e me kenge,, Skam nevoje sec thote doktorri, Se at, mendja e ka lene, E sjedh,isoja e labrise, Per trimat qe rane deshmore, Bie lahuta e malesis Tunden malet me debore.. Populli ime ,te qofsha fale,, Je i drejte porsi vete zoti,, Ti tradhetaret mire i ke ndare, Veri ne liste dhe keta te sodit,, Nje qinde vjetorin do festojme, Se kemi diten e pamvarsise, Ruajna zot mos t,na coptojne, Per me i ba qefin komshise,, e një jetese qê dergjet e dergjet dhe tu' e dergjë ndoshta do hesht e molisun. MIGJENI Nikoleta Cyfeku buzeqeshjen tuaj sot... Cdo hap cdo dhimbje,cdo veshtiresi i jep kuptimin me te bukur jetes i jep dashurine... Ne se mundesh jepja doren Jetes dhe dil nga burgu i trishtimit jashte je ti ndoshta dhe nje dore qe te terheq dhe te mbeshtet..!!! Fehmi Korca Etja I etur, sa kam mallė pėr fjalėn e urtė kėtė fjalė tė artė ku truri i kthjellėt lėshon rrėnjė, dhe me urti njeriu shėron cdo plagė. I etur, kėrkova ėndrrėn mbi atė gurin nikoqir ku ulur rrinin dikur fqiu dhe gjyshi im. I etur, gjithmon pėr kuvendim: Kungulli ka bishtin si kunjė thoshte gjyshi, dhe lozėn si kanjush vazhdoj fqiu i ynė. Por kungulli nuk rri gjithmon mbi ujė thash unė pa qėllim. I etur, tė shohė nga perendimi lindjen tė rinojė pėrsėri ėndrrėn e bukur tė kthej nė kujtes. Dhe etja le tė shuhet tė paktėn njėherė....!? I etur, pėr fjalėn e ėmbėl. Kėtė fjalė do e kėrkoj nė cdo shtegė ! SILVANA BERKI Oborri i gjyshes time ! Toka e oborrit tënd, nuk ishte veshur me pllaka të arta mermeri, as me bordura graniti ngjyra shumë, Ajo...ish vec një copë tokë balte...ku rrezatonte dielli, e ndjenja gëzimi shpërthente .... dhe kur flinim gjumë. Oborrit tënd, nuk gjeje mbeturina, dhe stiva e druve të tu, gjithmonë si rrjeshta parade, Ti, diellin se lije të ngrihej para teje, se lije as të flinte... dhe hënën e kishe shoqe të ngushtë nate...' Oborri yt nuk ishte i ftohtë veshur me skulpturat e Bukinghamit, nuk kishte liqenjë pranë me mjelma përreth, por një oxhak guri që shkëlqente zjarrit … e gatuante bukë dhe kur nuk kishte, me një pikë vesë ”. E c`bëri nënë Teresa më shumë se Ti ? A nuk rrite dhe Ti jetimët e mëhallës aty pranë ? A nuk shpërndau dhe Ajo si Ti shumë dashuri ? Dhe Ty si Atë, a nuk të thirrën … nanë ? Vetëm se ti nuk kishe

Dita kryenece ecte mbi egon e saj Syte i hapin ngadale pa Per tradhtin nuk kane kenduA din kush me na tregua , thene asnje fjale ar,, Si do behet kjo fest zeza, Zemra krenare nuk u prek Vec pa gja nuk i kan lane, Ne pese shtete te coptuar, aspak nga dashuria T,gjitha heret i kan percmuar, Gjithsecili n,kulla te veta,, Nuk interesonte kush ishte Ju dhane vendin qe kane ne pritje te saj xane,, Neper shekuj te historis,, Vazhdovi e veshur bukur Na ka ardhe si qelibare, me mantelin e heshterise Edhe ju more lum zotnia, Ai qe gjakun i dha lirise, Me syte e pergjumur humbi Nuk do i shpetoni historise, Bashke me kombin jeton i gjadhe,, aty ne vape Populli do e bej zakonin,e Analize nuk i beri fare as tija,, Muzgut as Perendimit Enkelejda Kondi-Masseboeuf Dou, reshtoj ne krah tradheKANGA QË S'KUPTOHET Keshtu vendosi ta mbyllte tise, naten ne harres Melodisë kombëtare Nata ecte mes hapa te Juve kot veten mundoni,, shpejta mbi zjarre Qe tradhetin ta beni zonje, U vodh kanga nga zemra e kombit Zemra renkonte ne dhimbjet Nuk rrine bashke, zogu, e shpertheu në vaj të dikuem e lindjes Noli, mjerimit Plasje ujerrash dhe kordoni Se per kombe nuk jane këndoi ujen e së bijës, këndoi ujen i gjate qe shtrengonte njesoj,, e të birit, shpirtin qau jetën e thyeme nga nga rrufe e Munges oksigjeni bllokim Njeri shkriu c,do gje per te,, fatit, frymarje Se i dhimsej toke e t,parit, i mbyti në lotë shpirtënt qê ndjejnë Placenta e mbytur ne gjak Tjetri iku e na la,, dhimbë për të ngratit. mes loteve te shpirtit Bashke me gjithe valixhe Nje nate qe nuk mbylli syte e,arit, Këngë a vaj? Cë je? Thuejma, dhe sot do te flej, nuk do te zemër kombi! di ,se mengjesi i lavi syte Ka pas thene nje fjale KonZemër që ke vuejtun, që ende po Miremengjes nata nuk do te ica, vuen... ik por, dita sapo lindi Dhe Gjergj Fishta, dic, ka Këngë a vaj? Cë je? Cê në ty po dhimbjet nuk jane me te thane, vluen? forta sa vete ne,jeta eshte e Shqiperine e lindi zoti, Mallkimi ndaj fatit që ditët t'i bukur dhe vleresohet dhe Por e vorrosen t,zinjte polihelmuen, dashurohet me tikan, qê dêshirat e jetës të gjitha t'i shume,prandaj dhe gruaja gozhduen? kur lind ne dhimbje e do Kot mundoheni, o te mjere,, femijen e vete me jeten e Me ba horrin n,grad Zotnis, Oh-jo! Kanga jote asht shprehje e saj. Esat Pasha e Xhafer Deva, dhimbsun Dashuroheni Jeten jepni

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 5

P a g e

9

Ku janë shqiptarët ortodoksë të Maqedonisë? Nga prof.dr. Uran Asllani
Ku janë shqiptarët ortodoksë të Maqedonisë? Nga prof.dr. Uran Asllani ashtu edhe në ato ortodokse, madje në shumë raste dhe në ato myslimane. Edipe Selimi –Osmani tregon se: “nata e Buzmit” që kremtohet nëpër tërë trevat aktuale shqiptare, në Rekën e Epërme, si një rit ritual popullor, kryhet në 6 janar dhe quhet “benik”. Sipas këtij riti një dru ahu i prerë posaçërisht në pyll digjet ceremonialisht duke i vënë sipër oxhakut një plor, për të “mënjanuar” dëmtimin e farës së grurit nga ngricat. Këto fshatra si edhe ato të Shqipërisë, myslimane apo të krishtere festojnë Shën Dhimitrin, në 24-26 tetor, madje ky i shenjtë na ishte shenjtori mbrojtës i fshatrave Nistrovë dhe Voklovia, ndërsa Shën Eremia, si edhe në Shqipëri, festohej në 14 maj, duke bekuar farët bishtajore dhe duke bërë zhurmë të madhe për të trembeshin dhe larguar urithet dhe gjarpërinjtë. Në këto fshatra, sipas E. Selimi-Osmanit, ashtu si edhe në fshatrat e Shqipërisë veriore dhe jugore, në 4 dhjetor, festohet Shën Barbara, ndërsa më 9 dhjetor, në Kiçnicë kremtohet Shën Gjergji i dimrit dhe më 23 prill Shën Gjergji i zakontë. Ajo autore nënvizon faktin se në fshatin Bibaj kremtohet dita e Shën Marisë së dimrit, ndërsa në fshatin Sencë, më 21 shtator festohet Shën Maria e vogël, të njëllojta me kremtimet që bëhen në Shqipëri në ditën e “paraqitjen e Virgjëreshës. Të tilla festa zakonore apo fetare që kremtohen në Rekën e Epërme ka dhe shumë të tjera , si p.sh. Shën Mëhillin e të tjerë, që kremtohen njëlloj, duke filluar nga Kalabria, Shqipëria dhe Kosova, ne viset ku banojnë shqiptarë. Siç shihet kjo krahinë i ka ruajtur me fanatizëm të gjitha ritet , traditën, folklorin e zakonet shqiptare. Ndaj është e pa shpjegueshme fakti që nga këta shqiptarë nuk shohim në radhët e

Djali i vogël i Ismailit, Zogu dhe Enveri e përndoqën
Djali i vogël i Ismailit, Zogu dhe Enveri e përndoqën Nëse në të ardhmet do të ketë një projekt për ta ringritur këtë shtëpi, a keni foto të saj? Sigurisht që kemi foto origjinale, por madje ne kemi dhe skicat e shtëpisë. Natyrisht jemi të gatshëm të ndihmojmë që kjo shtëpi të rindërtohet pikërisht aty ku ka qenë, me qëllim që të ngrihet në kultin që i takon, vendi ku u ngrit flamuri i shtetit Shqiptar dhe selia ku mori vendimet qeveria e parë shqiptare. “I jam kushtuar e mish e më shpirt dhe dëshiroj që ky 100 vjetor të dali sa më mirë. Më kanë ardhur shumë ftesa dhe jam munduar t’u përgjigjem të gjithave. Në Vlorë po bëhen përgatitje të gjithanëshme. Them i jam përgjigjur unë pasi, babai im nuk jeton më, ndërsa dy vëllezërit e mij jetojnë jashtë shtetit, por do të jenë të pranishëm në këtë përvjetor jubilar”. Fundi i trishtuar i djalit të “plakut të urtë” Në Shqipërinë e sapoçliruar u vendos së regjimit komunist. Që në fillim Qamil Bej Vlora, punonjës i shërbimit diplomatike në Ministrinë e Jashtme, do të përballej problemet që do ti nxirrnin pushtetarët e rinj. Gjatë kontrollit që i ishte bërë në banesë, atij iu gjet një pistoletë e cila shërbeu si pretekst për futjen e tij në burg. Kështu, Qamil Bej Vlora, djali i fundit i Ismail Qemalit, u arrestua në vitin 1946 për një armë pistoletë antike, pronë dhe kujtim i të atit të tij, që ai e ruante si një send mjaft të çmuar. “Ishte një pistoletë me dorezë fildishi që Qamili e ruante si kujtim nga babai i vet, por që strukturat e regjimit, e përdorën për të burgosur pinjollin e familjes së famshme të Vlorajve, djalin e Ismail Qemalit”, thotë Ariana Vlora. Arrestimi i Qamil Vlorës, do të bëhej përmes një urdhri të Prokurorisë së Gjykatës Ushtarake të Tiranës me nr. protokolli 418, të datës 10 dhjetor të vitit 1946. Kështu prokurori urdhëronte “rreshtimin e tij për një kohë të pacaktuar në burgun ordiner të Tiranës”. Me këtë akuzë, Qamil Vlora në atë kohë 51 vjeçar, cilësohej “sabotator i pushtetit”. Qamil Vlora, kishte qenë punonjës në strukturat e Ministrisë së Jashtme dhe arrestimi i tij do të shënonte ngjarjen e dytë të ngjashme në jetën e vet, pas akuzës që ju bë në vitin 1932 nga ish Mbreti Ahmet Zogu, që e akuzonte atë si pjesëmarrës në “Organizatën e Fshehtë të Vlorës”, një komplot që synonte rrëzimin e tij. Gjatë qëndrimit në burg Qamil Bej Vlora do të sëmurej nga tuberkulozi, çka do t’i shkaktonte vdekjen pak vite më pas, në 1950, në moshën 55 vjeçare. Pema gjenealogjike Ja shpjegimet për pasardhësit e Ismail Qemalit “Nga gjashtë djemtë e Ismail Qemalit, vetëm dy prej tyre lanë pasardhës: djali i madh, Mahmud bej Vlora (18721920) dhe djali i vogël, Qamil bej Vlora. Pas vdekjes së Mahmud bej Vlorës (1920), gruaja e tij bashkë me tre fëmijët: Aleksandër, Suzan dhe Blanche, u vendosën në Itali. Aleksandër Vlora (1914-2001) jetoi në Bari të Italisë, ku ishte profesor në Universitetin e atij qyteti. Fëmijët e tij, djali Nedim dhe vajza Vitoria, bashkë me familjet e tyre, sot jetojnë po në atë qytet. Gjyshi im, Qamil bej Vlora, u vendos në Shqipëri më 1919 dhe është i vetmi nga djemtë e Ismail Qemalit që jetoj në Shqipëri edhe gjatë periudhës komuniste. Në vitin 1919 u martua me Ylvije Dyrmishin, vajzë e patriotit Ahmet Aga Dyrmishi, me të cilën kishte dy djem: Ismail dhe Xhevdet, të cilët jetuan në Tiranë. Prindërit e mi, Ismail Vlora dhe Esma Hurshiti u martuan më 1945. Nëna ime ishte vajza e Mehmet Hurshitit, arrestuar më 1944 dhe dënuar me 15 vjet burg, dënim që e vuajti në famëkeqin e Burrelit, dhe mbesë e patriotit dhe politikanit Javer bej Hurshiti, pushkatuar me vendim të Gjyqit Special, më 1945. Nga kjo martesë lindën pesë fëmijë: Kleoniqi (1959), Ariana (1961), Qamil (1964), Elvinda (1965) dhe Darling (1967). Djali tjetër, Xhevdet Vlora, u martua me Fatushe Kripën, me të cilën la dy fëmijë: Ada (1965) dhe Qemal (1966). Pemën Gjenealogjike të Familjes “Vlora” e ka ndërtuar për herë të parë zv.Konsulli austro-hungarez në Vlorë, Dr.Karl Ranzi (më vonë Konsull në Janinë; Konsull i Përgjithshëm në Damask, etj). Punimi i tij (ndërtuar në formë skice) mban datën 18 prill 1905 dhe gjendej në Arkivin e Vienës, zbuluar në sajë të kërkimeve të prof.dr.Eqrem Zenelajt, i cili e ka përfshirë edhe në librin “Çështja shqiptare nga këndvështrimi i diplomacisë dhe gjeopolitikës së Austro-Hungarisë / 16991918” (Prishtinë 2010, f.381). Duke qenë se punimi i Dr.Ranzit i përket vitit 1905, ai shkon deri tek brezi i fëmijëve të Ismail Qemalit, që i përkasin të njëjtit brez të Eqrem bej Vlorës i cili, më 1945, e ndërtoj Pemën e Familjes akoma më të zgjeruar. Eqrem bej Vlora vazhdon edhe në një brez më poshtë, duke shkuar deri tek brezi i tim eti. Tani është detyra e brezit tim që ta plotësojë më tej këtë Pemë. Për këtë qëllim, bashkë me prof.dr.Eqrem Zenelajn, po punojmë që, me rastin e këtij 100-vjetori, të paraqesim një studim mbi Historinë e Familjes “Vlora”.

Perfundime
Deputetët e kuvendit të Shqipërisë janë liliputë përpara Lirak Bejkos me familjen e tij? Po përse Parlamenti i Shqipërisë nuk mbajti asnjë minutë heshtje për të nderuar dëshmorin e tranzicionit Lirak Bejko! Sepse të gjithë ata deputetë të atij parlamenti janë liliputë përpara Lirak Bejkos, pasi karriken e deputetit e kanë trafikuar me heshtjen dhe indiferencën e tyre ndaj këtij njeriu të dëshpëruar, shpresëhumbur, i cili për të zgjuar ndërgjegjen e ne të gjithëve i vuri flakën vetes dhe sot nuk është më, sepse ne të gjithë e lamë të vetëdigjej! Kosovarët në Vlorën e 1912 Sipas kujtimeve të nipit të mbijetuar të Isa Boletinit FATOS BAXHAKU fillim nuk kishte kurrfarë force të organizueme, njerëzit tanë rreth e rrotull banimit të tij banin rojen e natës dhe mbanin qetësinë. Por edhe mbasi u formue nji gjandërmëri, besimin e kishte mbështet te neve. Kur erdhi Princ Vidi iu caktuen tre burra të zgjedhun prej tri krahinave për me i ndejtë si roje nderi. Nga Kosova u caktua Halim Bajgora, si njeri i jonë që ia kishim dhanë Ismail Qemalit, nji tjetër, Riza Runa, ishte nga Kurveleshi, dhe i treti ishte nga Kastarati, Gjelosh Gjoka… Ismail Qemali ishte jo vetëm patriot, por edhe trim. Si pa gja të keqe thoshte: Kushdo që të na sulmojë, na në kala të Kaninës do të vdesim. Kah gjysma e dhjetorit 1912 erdhi telegram ku në princip u vendos njohja e nji Shqipnie. Nga gëzimi i këtij sihaqriqi të madh plasi pushka. Ishte natë. U shndritë prej flakëve të pushkëve. Na shpinë e kishim në krye të Vlonës. Pandehëm se na ranë grekët. Vrapuem te Ismail Qemali e te axha Isa, që ishin në shpi të Hasan Sharrës në fund. Tue vrapue teposhtë ndeshim me nji boshnjak me krah të përgjakun, i plagosun nga shtimja e pushkëve nëpër rrugë e penxhere. E pyetëm: Ç’po bahet? Ai, tue mos ditë me u shpreh mirë në shqip, na tha: Ato çka po lyp e gjete. Shoqi ynë, Isuf Bardhoshi, i tha: More budallë, kur paskemi kërkue të na thyhen duert? Po kur muerem vesht se u njoh Shqipëria edhe ne ia lëshuem nji batare. Unë hina te Ismail Qemali dhe e urova tue ia puth dorën. Tue qeshë tha: Tafil, u trembe se na hini greku e na erdhe në ndihmë? ‘Po zotnia juej na keni thanë se në nji rast të tillë do të vdesim në kala të Janinës?’. ‘S’ka gja, s’ka gja – tha – Shqipnia u njoh’. Dhe, nga gëzimi, edhe balli i qeshte. Edhe na ishim të vendosun për me vdekë. Sa u gëzuem për njohjen e Shqipërisë, kur u muer vesh se Kosova, ma se gjysma e Shqipnisë, u çkëput nga gjini i mamës së vet e ngeli nën thundrën e armikut, të gjithë fort u helmuem. Prandaj e lashë amanet: Kurdoherë që të lirohet, kudo që ta kem vorrin, me më lajmërue: Sihariq! Kosova tu lirue! Vetëm atëherëë kockat e mija nën tokën e zezë kanë me gjetë prehje e me u qetësue…”. (Cituar sipas Tafil Boletini: Kujtime; përgatitur nga prof. dr. Marenglen Verli, Botimpex, Tiranë 2003) Sinishtaj i dergon letër të hapur presidentës së Kosovës znj. Jahjaga - Mos i bëni shqiptaret në Mal të Zi “monedhë për kusur” Ajo që dëshirojmë tna kuptoni është se ne nuk jemi kundër arritjes së të drejtave të qytetarëve që sot deklarohen malazez, por së paku kërkoni të njëjtat të drejta edhe për shqipëtarët në Mal të Zi. Në fund, me dashamirësi të plotë Ju kishim porositur që edhe një herë ta mendoni mirë “premtimin tuaj” dhënë malazezëve para se të merrni përgjegjësinë historike për një akt të tillë. Së paku mos e harroni gjakun dhe kombin Tauj në Mal të Zi! E gjithë kjo arësyeton pritjen tonë për një takim zyrtar mbrënda kohës sa më të shkurtër.

P a g e

1 0

O u r

W o r d s

Edhe Homeri paskësh pas folur serbisht! Nga Fahri Xharra
në faqën 173 të librit të tij “Fragmente nga jeta e serbeve”(1872) “thotë se trojanët ishin serb”. E bukur kjo, apo jo ? A nuk është një guxim i madh i serbëve që vetën ta quajnë trojan; kurse ne, vetës ia mohojmë të kaluarën tonë.? Novak Andesiliq në librin e tij: “ Mali i Zi, djepi i Homerit, Gjuha trojane është sllave”, shkruan: “ Autori Straboni në librin e tij “Gjeografia” shkruan se Ilirët, Epirotët dhe Maqedonasit e flasin të njëjtën gjuhë. Duke qenë se Frigasit jetonin në mes të këtij trekëndëshi, e logjikshme është se edhe gjuha e tyre ishte ilire, ne të njëjtën kohë Maqedonia dje epirote. Historiani i shek XIX-të, Xhon Kembel shkruan: “Në perëndim të Maqedonisë jetonin Dardanët dhe Ilirët, dy emra që e shënojnë të njëjtin popull- popullin serb”. (?) Duke parë që historia po flet ndryshe dhe bota shkencore po flet ndryshe. Serbet po mundohen që faktet për ilirët të cilat më nuk po mund t`i mëshefin, atëherë po kërkojnë lashtësi të stërlashtë për vete. Ky është me të vërtetë një qëndrim tejet arrogant ndaj historisë, me të vërtetë një vjedhje e pafytyrë në pikë të ditës. Kurse ne e humbim kohën duke u marr me vetveten dhe i tregojmë botë papjekurinë tonë kombëtare duke e mohuar çdo gjë shqiptare, dardane, ilire dhe pellazge. Profesori i Sorbonës në pension, linguisti i njohur Milan Ristanoviqi, e ka botuar një studim pas 40vjetësh punë në te dhe me të cilën dokumenton që bredhja e Odiseut ka ndodhur në Adriatikun Jugor, prej Korfuzit e deri në Split dhe që Posedoni ishte Perëndi Ilire. Ai thirret në studimin e spikatur të historianit amerikan Mozes Finli, i cili në veprën e tij “Bota e Odisesë” vërteton që mënyra e jetës se Iliadës dhe Odisesë me të vërtetë ka qenë. Serbët gjithmonë të joshur dhe favorizuar nga bota, mendojnë qe ende iu ecin “pallavrat” dhe, lexoni se çka shkruajnë: “ShkodraTroja Serbe” dhe vazhdon autori Novak Andeseliqi: “Ilirët janë Serb, a serbët janë sllav, kjo tregon se Trojanët janë bartës të civilizimit serbo-sllav të antikës, sepse Troja- Shkodra është kryeqyteti antik Sllav”. Bukur, hë! Serbët në këto anë që 25 shekuj? Gjuhëtari sllavo -maqedonas Odisej Belqevski, paska pas gjetur që në Iliadë dhe Odisenë e Homerit, fjalë të njëjta që po u përdorkan në gjuhen e sotme sllavo-maqedone dhe në atë të sotme serbe. Mrekulli që serbishtja i paska ruajtur ato fjalë.(?) “Vepra më e vjetër heleneilire Iliada dhe Odiseja, janë të shkruara me t`ashtuquajturin heksametër, të cilat paskan shumë ngjashmëri me këngët epiko -lirike serbe. Meqenëse është përdorur gjuha Jonike me atë Eolike, e gjithë kjo tregon se Homeri ishte Ilir, dhe këto, gjuhë Ilire. Në shkrim është përdorur alfabeti iliro – helen”. “ Fanula Papazoglu, mendon që Frigjija ishte krahinë kufitare me Ilirinë dhe është krejt e kuptueshme që ky ishte shteti i Trojës. Ilirët e kanë marr emrin nga kryeqyteti i tyre, që në atë kohë ishte Sarda, sepse Ilirët ishin Sardë,

Skerdilajd Konomi, the face of Hope in Albania...( never will he be forgotten)

Vendimet historike të Bukureshtit për shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisënga Dardan Leka
Vendimet historike të Bukureshtit për shpalljen e Pavarësisë së Shqipërisënga Dardan Leka· madh historik të shqiptarëve në të cilin muarën pjesë përfaqësuesit e të gjitha kolonive shqiptare të Rumanisë, ku u mor Vendimet historike të Bukuvendimi për reshtit për shpalljen e shpalljen e pavarësisë së Pavarësisë së Shqipërisë Shqipërisë. Në vazhdim po (nxjerrur nga Zemra Shqiptare) japim raportin Luigj Gurakuqi me shqiptarët origjinal të Ministrisë së që morën pjesë në mbledhjen Punëve të Brendshme të historike të Bukureshtit ku u Rumanisë të datës 27 vendos shpallja e pavarësisë tetor 1912, ku bëhët fjalë për arritjen e Ismail Qemlit (Fragment nga libri i Kurtesh në Bukuresht Devajës, Fryma atdhetare e dhe për pritjen që iu bë atij shqiptarëve të Rumanisë, nga shqiptarët e kolonisë: dorëshkrim që pason ta shohë dritën e botimit gjatë këtij viti) Dje përsëri me trenin special të 7.20 me të cilin Vendimi historik për kombin mbërriti këtu Hilmi shqiptar u mor pikërisht në Pasha erdhi në vendin tonë Bukuresht, kur Ismail Qemali, i edhe patrioti shqiptar i shoqëruar nga Luigj Gurakuqi, quajtur Ismail erdhën nga Stambolli në Qemail Beu, deputet në Konstancë. Aty u pritën nga Turqi. Në stacion u prit nga një delegacion i shqiptarëve të shqiptarët e Dobruxhës, Bukureshtit, rreth 20-25 të drejtuar nga doktor Ibrahim veta, nga të cilët dalloheshThemo. Pastaj vazhdun për in zotërinjët Bukuresht ku Kristo Meksi, vëllezërit më 5 nëntor 1912, në Hotelin Zografin, Filip Gjeorgje, «Kontinental » kishin thirrur vëllëzërit Rafail, tubimin e profesor Gurakuqi e të tjerë. Ai priti gazetarët e deri vonë ndejti me Kristo Meksin dhe vendosi që sot të takohen me anëtarët e kolonisë shqiptare; të shkojnë në qoftë se do të vihen në lëvizje njderëzit e policisë të vendit. Nga stacini shkuan me automobil në Hotel Kontinental. Menjëherë posa mbërriti në Hotel, u vizitua nga një numër i madh shqiptarësh dhe në orën 9, pasi u tërhoqën shqiptarët mbeti vetëm Ismail Qemail Beu me të birin e tij, së bashku me Kristo Meksin dhe profesorin shqiptar Gurakuqi. Më vonë të gjithë shkuan të hanë darkën në Hotel Kontinental, ku qëndruan deri në orën 10 dhe së fundi u tërhoqën të gjithë. Qëllimi i ardhjes së të lartëpërmendurit është për të marrë pjesë në Kongresin shqiptar aqë po përgatitin shqiptarët këtu në Bukuresht, kongres që është në favor të Turqisë, dhe të protestojnë kundër shteteve ballkanike aleate, të cilat kërkojnë të pushtojnë Shqipërinë. Po vazhdoj kërkimet dhe vëzhgimin. (Arkivi i Rumansë, mikrolifmi rumanisht ruhet pranë AQSH të RPSSH). (Ismail Beu, ”Përmbledhje dokumentesh” faq.215). Ndërsa në një letër tjetër (Vlonë, 1 vjesht III [nëntor] 1912) drejtuar një personi në Elbasan, me anën e së cilës i bëhet thirrje gjithë parësisë që të bashkohen rreth I. Qemalit dhe ta mbështesë atë në përpjekjet për Shpalljen e Pavarësisë thuhet: Hoteli Continental ku u mbajt mbledhja historike per shpalljen e Pavaresise (1912) I dashuri Mik. Mora t`ndreçmen letrën t. 2 dhe të shkruarët mora vesh ene me fort u gëzova që na kujton kur jeni në errësirën. Zotni këtu keni po thuaj 2 javë që jemi apllaka [bllokuar] nga armiku grek po me gjithë at qëna bari apllaka po me 27 të vjeshtës 2 [27 tetor] të na humbadisë dhe na preu telin e detit ene një copë të urës detit sa për fletore të kërkon or zot këtu nuk ka, ndodhen disa të vjetra 20 dic(q)e në Kalup [Klub] laberiq,[....] noj lajme me randësi nuk kan edhe ato, or zot, un me 29 të vjeshtës 2 të i dërgoa një letër Z. Mihail Bicit që në at letër i futa një cop letër Z. Hysen ef. Astopollit turqisht, ajo cop letër që një kopje e një telegrafi që na dërgoj Z. Ismail Qemali nga Rumania dhe nga Vjena të cilin ta këndoni me shumë kujdesse ka shumë fjalë të mëdha e shumë rëmdësi e një fitim fati i Shqipnis po vërtetë lypset që të punojmë edhe ne së bashku pasha qoft, bej, aga. Mysliman ose jo mysliman të përpiqemi të jemi gati për cdo nevojë e jo të lidhim duarët e neve vetëm një z. si Ismail Beu nuk mund po qemë dhënë të bashkëpunim prandaj or Z. Të mblidhi të punoni, si ene këtu që po merren vesh njani me trjetrin. Ja pra po dërgoj me 1 kopje tjetër të Ismail beut. Eqrem beu ene Kolekës letrat ja dhash po ene këto përgjigje kan të lutem kurto perëndin miqësisht të kesh pak kujdes shtëpisë sime si të vetme që janë po të lutem ti thuash mamës time për çdo nevoj që të ketë të holla pot doj tëm shkruan ore vlla [...] Të përqafoj vllai yt, Shqyptari [Muqo Shqiptari-Elbasan] Vendimet e mbledhjes së kolonisë shqiptare të Bukureshtit mbi krijimin e një komiteti drejtues për të marrë në dorë qeverinë e Shqipërisë: Bukuresht 23/5 vjesht e tretë 1912

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 5

P a g e

1 1

Shkrime nga Agim Desku
Edhe tek baci Adem Prekazit të legjendave Aty ku zanat më rritnin për fitore tek luftoja me djallët . Dita e tretë poezia e tretë lule Amerikës 1999 lule Rritën secilit cep Të atdheut më shumë ngjyra Të secila zemër shqip ruhen Më ngjajnë në aromë atdheu 1999 lule Amerike Si lule lirie e aromë loti Ah,sa i donim me vite lulet Jetuam me lulet e për lulet Si femijë u rritëm e flisnim Me këngët e vargjet ishim bashkë Për lulet luftohej me djallët Edhe legjendave u bëmë me mikën Lule,trëndafil i kopshtit tim E vetmja lule mbeta vargut Kur shkruaj mbrëmjeve bashkë më hënën Si ëndërr e gjallë më dukën lulet Edhe pse nuk janë më ëndërra As Ti,jelule e shpirti tim,liri je Të mbaj flamurit kuq e zi Herë në gur e herë në mur Edhe unë jam bërë lule Një cep gjethi të 1999 luleve Mbeta vargu i poetit Kënga dhe dashuria e portës se saj E secilit Yll e Ylber të dritës mbrëmjeve me fener Eh,me hënën u bëra mik kur lule i dhurova Për motrën time Çamëri mbeshtjellur shqip Me zemërliri Në njëqind vjetorin e Pvarësisë se Shqipërisë Nëpr secilin cep atdheu rritën lulet shqip Kujtim e uratë e miqve po bëhem vetëm sonte Njëqind vjet Pvarësi e gjysmë shpirti tim Unë e ti mike jemi Shqipëri Varg i dashur lirie Lule,lule kudo në Iliri në emrin tim U bëra edhe zjarr Prekazi e Kullë Gllogjani Emër dëshmori Agim Ramadani Mbi këtë tokë për besë e fe të Shjqipërisë Sa hieshi kanë lulet e lirisë Më të dashurat e Amerikës 1999 lule ardhmërie Cikel poetik Agim DESKU E gjëj Itakën Kjo miqësi më mbanë gjallë Në liri më ngjanë Si këngë legjendave Kur luftohet me djallët Shqip urohet nga mikja Si më fali dashuri Fjalën për besë e gjeti Tek shqipet U bëra mik lulesh Edhe vargjeve Kur shkruaja burgut Numëroja plumbat 1999 plagë m`u bënë shpirtit Sot në vitin 2012 Lulet u rritën Kosovës

Buzëqeshjen e kam shqipe,atdheu ma ka falë Këngëve labe,came,edhe të malësorit në Guci Të Oso Kuka e mora uratën për atdheun

Albania heading toward a new Dictatorship where the parliament commits fraud the president follows and the premier orders it….

Ku eshte Kallezimi Penal ne Gjykaten Kushtetuese per votimin me dy duar? Fjale shume dhe vepra hic...Shperdoroet besimi, vullneti & ...

LIRAKU QË E DESHTE AQ SHUMË LIRINË nga DAUT GUMENI
LIRAKU QË E DESHTE AQ SHUMË LIRINË DAUT GUMENI Pardje, në orët e para të ditës, në një spital të Barit ndërroi jetë i burgosuri politik i diktaturës, qytetari i mirë Lirak Bejko, që i kërkoi deri me vetëflijim të drejtat e tij si qytetar i këtij vendi. Kërkoi të drejtat e tij si qytetar i mirë i këtij vendi, që ndodhet në hartën e Europës së lirive dhe, mjerisht, në hartën e bandustaneve të një shekulli më parë, për shkallën e zbatimit të ligjit. Qytetari i mirë i këtij vendi, tanimë i ndjeri Lirak Bejko, u vetëflijua, sepse pushteti nuk zbatoi ligjin që kishte miratuar vetë. Qytetari i mirë Lirak Bejko, i burgosuri politik i diktaturës, që la trashëgimtarë të saj besnikë pushtetarët e sotëm të Tiranës, kërkoi vetëm të drejtat e tij të grantuara me ligj e të mohuara nga një pushtet i kalbëzuar keq nga shkelja e ligjit. Nga moszbatimi i ligjit në një vend ku ligjet shërbejnë vetëm si kozmetikë e trashëgimtarëve të diktaturës së djeshme, miku ynë i mirë Lirak Bejko ndërroi jetë dje në orët e para të ditës e në një spital të huaj, edhe atje i dërguar nga opozita, se pushteti aktual i Tiranës është i verbuar aq keq nga mëria ndaj qytetarëve të vet dhe është aq keq i trembur nga qytetarët e vet, që kërkojnë të drejtat e parashikuara me ligj, sa shkel edhe ligjet që garantojnë jetën e qytetarëve. Në ditën e nëntëmbëdhjetë të grevës së urisë, Lirak Bejko u ngrit më herët se ditët e tjera dhe doli pa u ndier jashtë çadrës së ngujimit. Shokët e tij të grevës thonë se, në atë gjendje që qenë pas nëntëmbëdhjetë ditëve grevë urie, nuk e vunë re daljen e Lirakut nga çadra e as që u shkoi mendja se Liraku pas pak do të kthehej në qiri, mu aty përpara syve të tyre!… Pamjet rrëqethëse të njeriut në flakë tronditën mediat dhe njerëzit e mbarë botës, por nuk e////////pakën dot mërinë e pushtetit aktual të Tiranës me qytetarët e vet. Mërinë e egër të një pushteti barbar me qytetarët e vet si Lirak Bejko, që kishin pranuar burgun e diktaturës për të kërkuar të drejtat e mohuara dhe tani po vetëflijoheshin duke u djegur me benzinë në mes të Tiranës për të kërkuar përsëri të drejtat e tyre të miratuara me ligj e të mohuara nga një pushtet, që shkel ligjin dhe vetë Kushtetutën e vendit, sa herë që i duket se po i rrezikohet karrigia pranon të bisedojë me qytetarët e vet të ngujuar në grevë urie, por hedh kundër qytetarëve të vet të gjithë baltën e një propagande nazisto-komuniste të kohëve të perënduara, nuk ka asgjë të përbashkët me qytetërimin. Nuk e lidh asgjë me qytetërimin e me qytetarët e vet një pushtet që nuk pranon dialogun si mjetin e parë e themelor të demokracisë. Se nuk i llogarit fare interesat e qytetarëve të vet një pushtet i tillë, sado që të bërtasë me slogane elektorale të tipit “Qytetari është i pari!”. Edhe një slogan i tillë i lëshuar nga një pushtet që trembet nga dialogu me qytetarët e vet, të kujton atë parullën e diktaturës së djeshme: “Jeni ju pa jemi ne!”… E me atë parullë dhe me këtë sloganin që rrjedh prej saj në ditët e këtij pushteti, i burgosuri politik i diktaturës, qytetari i guximshëm Lirak Bejko, ishte i neveritur dhe nuk donte t’i dëgjonte më. Ai kërkoi vetëm të drejtat e tij të miratuara me ligj nga vetë pushteti aktual i Tiranës dhe vetëm aq. Duroi burgjet e diktaturës Lirak Bejko, duroi edhe mashtrimet e trashëgimtarëve të diktaturës të veshur me kostumin demokratik të modës, por edhe durimi njerëzor e ka një kufi. Shpresoi shumë Lirak Bejko se do ta ndihmonin të paktën ambasadorët e demokracive të mëdha aleate, me ambasadorin amerikan në krye. Madje të gjithëve u kujtohet se sa i shpenguar që ishte Liraku në bisedë me ambasadorin amerikan, që u shkoi në çadrën e grevës ato ditë. Dukej që shpresonte se ndërhyrja e tij pranë pushtetarëve barbarë të Tiranës, do të shpejtonte zgjidhjen e hallit të grevistëve. Madje duket se edhe Lirak Bejko tok me grevistët e tjerë të urisë, shpresuan në mbështetjen e një shoqërie të tërë. Sepse ata të burgosur politikë të diktaturës kërkonin vetëm të drejtën e tyre të miratuar me ligj e nuk kërkonin qiqra në hell, sikundër zhurmonte propaganda nazistokomuniste e pushtetit demokratikas të Tiranës. Por ja që u zhgënjyen Liraku e shokët e tij edhe me ambasadorët e demokracive të mëdha aleate, edhe me një shoqëri të topitur nga gjysmë shekulli diktaturë e të mësuar me adhurimin primitiv ndaj brigadierëve gjëmues të pushtetit të pallatit të Lanës. Pastaj dhe u fyen keqas me atë lloj propagande baltosëse, me të cilën bashkuan zërin e tyre edhe ndoca ish të burgosur politikë, të cilët dëshmuan edhe një herë se paskan vuajtur dhe burgun e djeshëm vetëm për të qenë pjesëtarë të korit të pushtetit e jo për të qenë të lirë…

e zaptuar me vota të vjedhura. Ato pamje rrëqethëse tronditën mbarë botën e qytetëruar, por jo një pushtet që nuk e njeh qytetërimin. Një pushtet që nuk

P a g e

1 2

O u r

W o r d s

Gjenerali me Shajak
Enkelejd Gurbardhi Gjenerali me Shajak e shohin të domosdoshme që të ndodhemi afër tij. Prandaj nuk duhet ta vononi aspak këtë çështje, por sa më parë dhe me ta marrë këtë letër , të niseni pa vonesë. Qështjen e çmoni dhe vetë zotnia e juej . . Dy muaj më pas kësaj letre , plumbat do ta godasin pas shpine trimin duke marrë jetën. E nisur në luftë , jeta e këtij shqiptari të madh , do të shuhej po në luftë si për t’u treguar brezave se pa Shqipëri të lirë e të bashkuar nuk mund të ketë jetë në paqë për gjdo shqiptar. Një gur bri një murane në Sllovë, ka heshtur për shtatë dekada rresht. Erërrat mbi të flisnin me gjuhën e kujeve dhe vajtimi të bëhej se luftonte përjetësisht me harrimin. gjermanët , kullave të Elez Isufit iu rrëzuan binarë, gurë e qoshe. Si për ironi të fatit e qejf të sllavit, Enver Hoxha i sheshoi ato kulla me fitilat e dinamitit. Por krimi dhe ndëshkimi shfaqen kurdoherë pranë njeri tjetrit. Arlind Gashi

Agjencionit Statetikorë të KosoDiktatura komuniste nuk vës , të dalë mund ta ringrinte mitein e me numrin gjeneralit me shajak pasi ai e saktë të luftoi tërë jetën ndaj banorëve serbëve. Ylli i kuq nëpër Ndërsa emri i të parit u shqiptarë bustina nëpërkëmbën nderin mallkua , prej miliona dhe të shqiptar, harruan gurshqiptarëve, Elez Isufi minogullimat e përenjëve të mbeti në historinë tonë duke riteteve gjakut që derdhëm ne , për bërë nder asaj , duke tjet’u mbrojtur nga fqinji pasuruar me jetën dhe verior. Mbi djemt , nipërit e veprën e tij. ra,institucioneve shtetrore Elez Isufiot , ranë shpejt të Kosovës që të dalin me tragjeditë e kalvarit shifër të saktë,e të mos Tentativa për t´na bërë komunist. minoritetë n´shtëpin tonë luajnë me zjarrë,ngase në fundë do digjen Në luftë me turqit, me Nga, Arlind Gashi, vetë.Ndërsa bashkësisë sllavët, me italianët dhe Kryetar i UNIKOMB-it ndërkombëtare dhe

evropës lavire,që të ndalojë të krizës dhe gjakderdhjës së tentojë të luaj me fatin e re,për ta përkrahë shuar kombit shqiptarë,se edhe pse epshet e shteteve fashiste. ju tentoni të na zbritni në shifër,në realitetë nuk do ta keni asnjëherë këtë mundësi.Mos krijoni vatër të

Mirësevjen, Meshar, libri ynë i parë…(vijon)
Mirësevjen, Meshar, libri ynë i parë… Nga Visar Zhiti Pritje e grumbulluar në breza, ëndërr e përbashkët dhe e atyre që s’janë! Përzier me ca mister dhe me gëzim! Një libër!… i pari fare. Aty nisi… Do t’i afrohemi më shumë se kurrë, do të mund ta shohim si dorën tonë, që shkruan… Meshari i shqiptarëve, i gati 5 shekujve më parë, që ka mbetur i vetmuar në një Bibliotekë të huaj, ndër më të mëdhatë në botë e më të rëndësishmet, vjen në tokën e gjuhës së vet për herë të parë. Sikur kthehet nga një mërgim i gjatë si harrimet. Dhe shpërthejnë emocioni dhe malli, përsiatjet dhe kujtimet. Rimëkëmja e një kombi vjen nga e kaluara, nëse e dashuron atë, thotë një i mënçur i madh. Do të vijë nga qielli Meshari, se libër qiellor është. Me avion nga Roma do të zbresë në aeroportin “Nënë Tereza” dhe mes pritësve, sigurisht do të dalin dhe hijet e Budit, Bardhit e Bogdanit, e poetëve themeltarë, Naimi e Fishta, do të dalë hija e romancierit të parë shqiptar, Ndoc Nikaj, e atyre që nisën prozën moderne shqipe, Koliqi e Kuteli, gruaja e parë shkrimtare, Musine Kokalari, do të vijnë nga Kosova Mekuli, Shkreli, Podrimja, do të dalin fëmijët me tufa me lule. Vendoseni në një shtrat topi si heronjtë Librin e Parë, mbështilleni me Flamurin Kombëtar dhe çojeni drejt qendrës së Kryeqytetit, aty ku pret në bronz Heroi ynë kombëtar, Gjergj Kastrioti – Skënderbeu. Dhe të presin në radhë shqiptarët, me mijëra, të ardhur nga të gjitha trevat e të shohin Librin e tyre të Parë, ta prekin. Kemi udhëtuar me shekuj drejt tij… NË KËRKIM TË MESHARIT: Mesharin së pari e zbuloi në Vatikan gjakovari Gjon Nikolë Kazazi më 1740. Sepse deri atëhere dihej i humbur. Pastaj sikur u harrua prapë dhe më 1909, një vit pas Kongresit të Manastirit, kur si alfabet i shqipes u konfirmuan sërisht shkronjat latine, ato të Mesharit, e rigjeti Pal Skiroi nga Palermo dhe përsëri më 1930 At Justin Rrota nga Shkodra, që e fotografoi në tre kopje dhe i shpërndau. Më 1968 “Mesharit” iu bë një (ri)botim shkencor në Tiranë me faksimile dhe trasnskribim, paisur me një studim të gjerë nga profesor Çabej. Ndërsa origjinali dergjej atje, në Vatikanin e ndaluar. Duke u harruar. Studuesit nuk kishin mundësi të dilnin nga Shqipëria diktatoriale sa herë t’u duhej, por kur nisnin ndonjë, misioni ishte ndryshe… *** Autori Gjon Buzuku, prifti katolik nga Veriu i Shqipërisë, mbase nga fshatrat e bregut perëndimor të liqenit të Shkodrës, famullitar i një kishe jo larg vendit të botimit të librit, ndoshta në trevat e Ulqinit a të Tivarit a gjetiu në Bregun Dalmat, por dhe në Venedik, sipas një mendimi më të përgjitshëm, pra, ai, Buzuku, është kështu dhe autori i parë i letërsisë shqiptare. I botuar më 1555, i papërcaktuar se ku, se i mungojnë 16 faqet e para bashkë me ballinën. “Meshari” i tij nuk është thjeshtë një libër kishtar, që përmban lëndë të ndryshme biblike të përkthyer, liturgji, të shoqëruar me copëza proze tregimtare. Rëndësia e tij është e jashtzakonshme, jo vetëm për historinë e gjuhës tonë, por për gjithë kulturën e kombit, identitetin e tij. Vepra është parë dhe si sintezë e botës së një populli, shpirt dhe mendësi, kahu i ecjes dhe çelsi i shumë enigmave. Aty gjejmë, ndër të tjera, se si kanë folur shqiptarët në Mesjetën e tyre, pa evoluimin e dukshëm të dy dialekteve tona, si ka folur Skënderbeu dhe na bën të besohet që të ketë patur dhe vepra të tjera paraprirëse. Të zhdukura (!?!). Buzuku ndjek kështu një traditë të konsoliduar të shkrimit të shqipes, që do të vijojë dhe me autorë të tjerë. Gjuha shqipe ndjehet e kultivuar, kurse në pasthënie shprehet qartazi dashuria për atdhe si frymëzuese e kësaj bëme për të ndritur mendjet e bashkatdhetarëve. “Meshari” është shkruar me alfabetin latin me shkronja të tipit gjysmëgotik, i zakonshëm në atë kohë në Italinë e Veriut. Dhe për tingujt e shqipes që nuk i ka latinishtja, janë përdorur dhe pesë shkronja të posaçme, të ngjashme me ato të alfabetit cirilik. Gjithsesi libri ndihmon dhe linguistët indo-europianistë

Qytete e udhë në prag të Pavarësisë
Qytete e udhë në prag të Pavarësisë është pjata e parë. Shqiptarët e gatuajnë kështu edhe delen edhe lopën, por jo Të hash në Elbasan viçin, të cilin e përjashtojnë “… Dervish beu është kryetar i nga ushqimi i tyre. Më pas familjes së Biçakçinjve, ka shumë perime, një lloj familjes së parë të Elbasanit byreçke me petë që i ngjan dhe, me mendjen time, bëj një ëmbëlsire, por që brenda krahasimin me beun e varfër, ka barishte që i ngjasojnë pothuajse të egër, të Kukësit, spinaqit, patëllxhanë të me fshatarët dhe shërbyesit e fërguar me gjalpë, një gjellë tij. Jemi katër vetë të ulur në me speca shumë të veçantë tryezë dhe katër vetë qëndrojnë të cilën e quajnë ‘brirët pas nesh. Sjellin një legen grekë’ dhe, në fund, pilafi bakri dhe një ibrik dhe na tradicional, sepse, këtu orizi sjellin ujë për të larë duart. zëvendëson pataten që nuk Pastaj darka fillon me një supë njihet. Këto gjellë ndahen brenda së cilës ka copa mëlçie nga gjëra të ndërmjetme si shpendësh. Kos ose djathë u pite dhe ëmbëlsira të shërbehet atyre që dëshirojnë, ndryshme me miell misri, këto bëjnë pjesë në çdo të dhe, për ta mbyllur, ushqimi ngrënë dhe secili merr sipas më i shijshëm, pjeshkë të orkesit. Mish deleje me salcë tulta e të lëngshme si ato që gjenden vetëm në Francë, si edhe rrush të artë e të shijshëm…”. Aventura nga Elbasani deri në liqen “… Për të mbërritur në liqenin e Ohrit duhet të udhëtosh afër 18 orë me kalë që nga Elbasani. I ngjitesh luginës së ngushtë të Shkumbinit dhe të njërës prej ushqyeseve të tij dhe, gjatë gjithë rrugës, mezi ndeshesh me katër apo pesë fshatra dhe disa ferma të rralla apo të izoluara. Data është 5 shtator. Nëpër male do të fillojnë shirat e vjeshtës dhe nata nuk mund të kalohet më përjashta. Kështu që unë vendosa ta kalonim brenda ditës gjithë këtë territor aspak mikpritës… Nata është e freskët dhe e qartë. Rruga është e lehtë, ajo ndjek fundin e luginës që ngjitet ngadalë dhe shërben për të shkuar çdo ditë nëpër fushat nga të dyja anët e lumit, të cilat janë ngado të punuara. Agimi nuk vonon të ndriçojë majat. Vargmalet shkëmbore të Jugut ngjyhen me rozë. Pak nga pak drita zbret nëpër pjerrësitë. I ftohti është më i mprehtë në fund të luginës, ne i nxisim kuajt të nisin trokun dhe, kur mbërrijmë tek ura e Shkumbinit, dita ka rënë tashmë e plotë… Pas një ndalese të shkurtër vazhdojmë rrugën duke ecur paralelisht sipër lumit për nja 400 apo 500 metra. Shtegu nuk është i rrezikshëm, por në disa vende është shumë i keq dhe kafshët e këqija që morëm me qira në Elbasan pengohen në çdo hap. Shumë shpejt, shiu, i cili po na kërcënonte prej disa orësh,nistë bjerë. Kështu që u kënaqëm së tepërmi që mbërritëm rreth orës një e gjysmë në fshatin Qukës, ku pushuam pak. Ky është fshati më madh që gjendet mes Elbasanit dhe liqenit të Ohrit. Shtëpitë që shtrihen deri në mes të kodrës rrethohen nga toka të mirëmbajtura dhe kullota të bukura. Një rrugë e lidh me urën e Shkumbinit, që gjendet njëqind metra më poshtë dhe që zgjat treçerek ore më këmbë, por ura është e mbushur aq shumë me të çara dhe aq e ngrënë nga ujërat saqë është bërë e papërdorshme dhe të gjithë zbresin nga fshati në lumë përmes fushave duke rrezikuar nëpër pjerrësitë: shembulli më i fundit ky i moskokëçarjes administrative osmane!”. (Më gjerë: Gabriel LouisJaray, Në mbretërinë e re të Shqipërisë, përktheu Taulant Hatia, ASD-Studio, Tiranë 2006).

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 5

P a g e

1 3

Libri, “GEGNISHTJA, KUSHTRIM HYJNISH”… (vazhdon)
I VERBUEMI KUR T’MALLKON.... Sa m’brengos’ kur i vrebuemi t’mallkon, per shikim’n e tij, qi humb ka me ia kthy, per qi me kambt t’vetat, mendja hiç s’i shkon, qi n’kurthen e djallit, me vetdeshir’ ka hy... Thon’ se qeshtje shpirti asht feja per çdo njeri, e çka tjeter asht’ rraja, mbi tok’ qi po na mban? A i parraj ti paske le ’e gja nuk t’mban permbi, mbasi per shpirtat e t’parve, kryet ti nuk e qan’? Vlla shqiptar due t’jem, e jo vlla-musliman, mbasi e vetmja fe, me loqk zemere qi i besoj, asht dheu i bekuem, n’gji qi ka drejt t’na mban, dhe gjuhshqipja hyjnore, me shpirt’qi e adhuroj... “PUNA EVES DHE ADAMIT”... Mos thuej qi s’asht’ ma e ambel, disa her’ se mjalti, edhe se çdo gja tjeter, qe e ambel asht n’kete jet’, se s’pari kjo pun’asht bamun, nga Eva dhe Adami, pun’ qi nga knaqsija, n’mes hyjesh t’ban m’u tret’?... Veç njiher me t’shkue, nder mend ty kjo “marrzi”, nji zjarr t’kaplon gjoksin, truni t’pulson mbas kres’, rrnqethesh fund e krye, dhe si tlyeni nis’ m’u shkri, se le ma kur t’vje kulmi, as plumbi s’t’nal per bes’... Pse duhet t’jet e turpshme, ma e madhja kjo knaqsi, dhe haptas me e lakmue, thon’ se na prish moral? Pse t’ndalohet me pa sende, qe as syni s’din m’u ngi, e djaj t’veshun n’anen tjeter, per me pa qenka normal? DY BUKURI... Ç’e lidh aq shum natyren, me femnen nuk e di, por di qi me luejt mendsh, m’bajn me njat bukuri... Veç njana m’qetson shpirtin, me magjin’ e vet qi ka, e tjetra ma ngrit aq pulsin, sa zemra s’un duron ma... Por prap sa her un dyjat, n’dyet i paramendoj, fill’ dashni e fjetun zgjohet, e m’ngacmon qi ta rikujtoj... FAJI, ASHT’VEÇ I TIJ... N’dreq t’mallkuem shkoft dhe tallavaja, bashk’ me darexhijt qi e futen n’çdo shtpi, se per m’u dalldis’ kur t’merr fukaraja, byeth’ e krye dridhet, ma mir se ata n’Indi... Kangtarit s’i ha palla hiç per melosin ton’, kur per çdo banket ai merr euro disa mij, “popullit i pelqen”, arsyetohet ai gjithmon, por n’krye qi ia ka ngul’, faji asht’ veç i tij... AH, DINAKE TI MOJ JET’! At’her kur dit ma t’mira, un lypsha per me gjet’, pse s’m’bane me dije , ah dinake ti moj jet’, qi ditet e shkueme, mbas s’do t’kthehen ma, dhe mallngjimi per to, perjet’ s’ka me m’u nda? Per pluhnin t’çdo rrugice, perdit ku jam rrugav’, per njato mure t’vjetra, nga fasada qi ishin qelav’, per shporetat mbush me dru, qi nxehej gadi çdo shtepi... per dyshekun shtri per s’gjani, ku flejshim kater femij... Per ledinat e blerueme, çdo fije bari ku kam shkel’... Per bahqe ku kam pa lulet, tue u vyshk, edhe tuj qel’... Per gazin qe jem shkri, me shok tuj kesh’ perher’... Per lotet e zemrimit, qi pshtue m’kan disa her’... Asnji shej ma t’voglin, per be s’ma pate dhan’, qi koferin tem t’rruges, t’braktisesha un menjan’, e t’mos luej kamb prej pragut, edhe bota rrafsh pa u ba, se s’paska dit’ ma t’mira, se ato qi s’i kthej ma... PARAFTYRIM, ME BENXHO PERCJELL’... Mjafton nji melodi kantri, muzike me benxho percjell’, dhe gjith perndimin e eger, para sysh’ mue me ma sjell’... Ngoj fishkllimat e eres, mes shkambinjsh tuj depertue, dhe za t’tmerrshem kojotesh, n’drit’n e hanes tuj ulurue... Koder m’koder shllunga tymi, sinjale shof tue percjell’, Fusha t’shkreta me bar stepesh, n’shpirt thatsin’ q’ma ndjell’... Shof pervjedhjet e gjarpijvet, dhe fluturimin e kondorit, lutjet e shamanit plak, drejtue shpirtnavet mes shatorrit... Shof nji tok’ krejt t’plasaritun, nga thatsija e vaps me diell’, nji kalors buzqam’ mbi kal, shkon ferkem tue percjell’, e tuj prit’ rreth i sillet vdekja, hapin e fundit ai dej ta qet, se aty ku mbretnon thatsija, pa u tha s’gjalli, rrall’ kush dot mbet... “SHQIPTARI RI” Perpara dij qi puna, shkonte veç me ngjoftsi, dhe se nderen veç me nder, i duhej kthye atij, e turp ish me pague per nderin qi ty t’kan ba, se bahej per hater t’dikujt, ai qi e don si vlla... E sot per hater t’kujt, nder’ n’ket botn e re, s’t’ban kush as me plas, pare n’dor’ pa i ngje, se tash nji njoftsi tjeter, pranon “shqiptari ri”, qi po ia kalb dinjitetin, fell’ dej n’rranjt e tij...

Vdekja për ta ringjallur një shoqëri të vdekur
Vdekja për ta ringjallur një shoqëri të vdekur Besnik Kryeziu Lirak Beko, ndërroi jetë në Bari të Italisë. E vështirë të shkruash dhe t’i përdorësh fjalët për ta thënë atë që duhet të thuhet në këto momente të rënda, sepse vdekja për dinjitet po vazhdon të jetë pjesë e jona, bile shumë më shumë se sa vetë jeta. Sot dhe në këto momente të rënda nuk dua të shikoj as majtas e as djathtas, dua të shikoj vetëm shqip! Liraku vdiq nga arroganca e një kryeministri kryeneç dhe tërësisht i panjerëzishëm, i cili ngurroi qëllimshëm për ta shpëtuar jetën e tij. Liraku vdiq edhe për shkak të heshtjes së një shoqërie të vdekur, e cila, gjallërinë e vet e lidh vetëm dhe vetëm me faktin se frymon dhe asgjë më shumë se sa kaq! Është e pakuptimtë, tërësisht antinjerëzore dhe antihumane që një kryeministër dhe një qeveri e tërë të rrinë të qetë dhe të akuzojnë edhe për së vdekuri Lirakun. Është e pakuptimtë që një shoqëri përveç që po belbëzon dhe po bën zhurmë pas vdekjes së Lirakut, nuk po bën as më të voglin mund për një reflektim të thellë brenda shpirtit të vet. Pse nuk e pamë Lirakun sa ishte gjallë dje, bile as që bëmë përpjekje për ta parë?! Po e shohim tani derisa është bërë simbol i flijimit dhe i protestës njerëzore përballë një qeverie dhe kryeministri që vetëm nga pamja duken si raca njerëzore, ndërsa brenda tyre janë të pashpirt dhe ujqër të pangopur për një pushtet që po i ha ditë e më shumë kokat e shqiptarëve. Nuk e di se çfarë do ketë menduar Liraku ditën kur i djegur ishte nisur për Bari të Italisë? Do ketë buzëqeshur fytyra e tij? Edhe të kishte buzëqeshur ne nuk do e shihnim, sepse fytyra e tij ishte shkrumbuar nga flaka e një kryeministri që kishte ardhur në emër të drejtësisë dhe rehabilitimit po të këtyre njerëzve si Liraku, por, që, Liraku dhe shokët e tij nuk do e dinin atëherë dhe as që do e besonin se mu nga ky njeri dhe qeveria e tij do e gjenin vdekjen më të keqe dhe krejtësisht të pamerituar. Dimensioni i jetës dhe vdekjes ndërrojnë dhe bëhen hyjnore përballë jetës dhe veprës së Lirak Bekos. Një shoqëri që sot, vetëm pas vdekjes së tij, po zhurmon dhe po mundohet ta thotë atë që nuk e tha dje kur ishte koha dhe momenti i duhur dhe i domosdoshëm për ta thënë, duhet ta dijë dhe ta ketë të qartë se Lirak Beko vdiq në token dhe zemrën e Shqipërisë, pak nga pak në teatrin e vdekjes, ku jeta e njerëzve ka kuptimin e hiçit. Liraku në Bari të Italisë nuk vdiq, ai atje rilindi dhe fitoi përjetësinë e lavdisë përballë heshtjes së një shoqërie të shurdhër dhe memece, përballë një kryeministri që vetëm me gjakun e njerëzve të popullit të vet mbetët dhe mbijeton në pushtetin e tij të turpit. Liraku do të kthehet në Shqipërinë e tij i dinjitetshëm dhe shumë njerëzor, ndërkohë që përsëri do ta presin një shoqëri dhe kryeministër që nuk deshën ta shpëtojnë, sepse menduan se po bënte lojë. Liraku mund t´i jetë gëzuar vdekjes së dinjitetshme përballë jetës së gjunjëzuar dhe përçmuese. Ai do buzëqeshë si asnjëherë tjetër ditën kur arkivoli i tij do e mbërrijë tokën shqiptare, sepse do i pushojnë plagët e trupit dhe ato të shpirtit. Nuk kemi se pse ta fshehim, duhet ta themi hapur se vdekja e Lirakut është vdekje për ringjallje, të një shoqërie të vdekur për së gjalli, e cila po nuk reflektoj shpejt dhe duhur, do të mbetët spektatore në vazhdimësi në teatrin e vdekjes së Sali Berishës dhe pushtetit të tij. Lirak, na fal që e shikuam vdekjen tënde dhe nuk bëmë përpjekje për të të shpëtuar! Na fal që ti duhej të shkoje nga kjo jetë për të na ringjallur ne të vdekurit e vërtetë! Uroj ta kesh arritur misionin tënd historik dhe njerëzor: ringjalljen e reflektimin e një shoqërie memece dhe të shurdhër. Mos ju hidhëro jetës or vëlla Lirak: ky ishte misioni yt që ta përcaktoi ajo, dhe ti e përmbushe si më së miri, sepse shpirti yt ishte në lartësinë e universit. Lirak, më beso se ka shumë shqiptarë sot që e duan vdekjen tënde, sepse vdekja jote është shumë më madhështore se sa jeta e kryeministrit në teatrin e vdekjes.Kur ndërrohen rolet, ku jeta bëhet vdekje dhe vdekja bëhet jetë, atëherë edhe unë e dua vdekjen për ta ringjallur popullin tim.

P a g e

1 4

O u r

W o r d s

Dead Albanians due to Current Dictatorship in Albania

Lirak Bejko Dead I vdekur nga Diktatori dhe vjedhjet e familjes se tij Berisha

One last dictator in Albania Left

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 5

P a g e

1 5

Shkrime nga James Wm. Pandeli

Isa Copa duke hetuar pronat ne Gjirin e Lalzit te familjes Konomi

P a g e

1 6

O u r

W o r d s

Vrasjet e pazgjidhura ne Shqiperi

Deputeti Fatmir Xhindi

Gentian Zguri

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 5

P a g e

1 7

Vrasjet e pazgjidhura ne Shqiperi

Isa Copa duke hetuar pronat ne Gjirin e Lalzit te familjes Konomi

P a g e

1 8

O u r

W o r d s

Ngjarjet e pazgjidhura ne Shqiperi

Kush e Organizoi Protesten?

Ku ishin Organizatoret?

4 Fajtore pa Faj gjenden vdekjen ne 21 Janar 2011

Kush drejton forcat shteterore mbrojtese?

Cilat jane procedurat e Policise para se te vrase?

Pronare banke ne Shqiperi, e papune!! Si te behesh Bilionere ne 3 muaj!!! Elvana Hana mbesa e L.Berisha

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 5

P a g e

1 9

Vrasjet e krime te ndryshme te pazgjidhura ne Shqiperi

The Blair Connection

FLuturime Falas me urdher te ….

Vjedhja e lejuar ne Shqiperi e pronave per tu ndertuar rezervat ashtu dhe e mineralit te brendshem ne Shqiperi.

Hilja e Investimeve te huaja ne Shqiperi!!! Si pastroen parate nga peshku qe eshte qelbur nga koka!!!

Spitalet e Ndertuara me leke nga Tirana ne Qipro, Ishujt Keimen nepermjet nje grup manaxhimi ne New Jersey, USA. Keshtu jane pastruar shume para te vjedhura ndaj popullit SHqiptare.

Si mund te pastrosh parate e vjedhura nga viti 96-2005 nepermjet llogarive pa emer ne ishujt jasht Shqiperise...

P a g e

2 0

O u r

W o r d s

Disa Ngjarje e pazgjidhura ne Shqiperi nga Prokuroria...Kur vete Ina Rama ka frike per Femijet e saj!!

?
Duet nje Kryeprokuror allcak qe te zbardhi ceshtjet te pazgjidhura qe nga vitet 1944!! Perse nuk u pane dokumentat qe verifikonin fjalet e Albana Vokshit dhe e dergonin te qeli ate me bashkepunetoret? Disa nga ceshtjet qe kane kaluar pa hetuar ne Shqiperi!!

Perse vetem 2 Vjet heqje Lirie u kerkua kur te tjere kane marre me shume per me pak korrupsion? NJe hetues I mire do ti kishte keto kriminele cdo 2 dite gati tu duke dhene llogari….

Perse nuk u hetua shkelja e kushtetutes Shqiptare nga Prokuroria? A thua ka marr fund drejtesia?

Bilioneret e Rinj te pa Prekur ne Shqiperi qe bejn hesapet me $$$ e popullit me keq se S. Berisha

The leader of Opposition in Albania rather spend $$ on luxury vacations in US rather than face the facts and reality in Albania!! Could it be that he’s so implicated with the GOV. that he can end up serving life sentences?

Njerezit vdesin ne Shqiperi sepse Sekseri I lejeve te ndertimit ne tirane Alban Xhillari me E.ramen nuk cajn koke perhapesira midis ndertesave qe te kalojn makinat e urgjences. Me ato ne Shqiperi, kercenimet dhe blerjet ecin, po jo me ne pertej Oqeanit.

A pyet njeri ku eshte burimi I milionave $$ qe ky njeri eshte kukull? Alban Xhillari Sekseri I Lejeve te ndertimit tani kush eshte se E.Rama iku?

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 5

P a g e

2 1

Vjedhja e Mineraleve, Pergjegjesit!!!!

Mineralet ne very te shqiperise te monopolizuara!!! Perse?

Floriri nepermjet mineraleve

Vdesin njerezit per tu pasuruar njerezit e Kryeministrit Shqiptare bashk me Fatos Nanon si sekretar PD’s ne Washington DC. USA

Fluturime me parate e mineriave te populit Shqiptare...

Hilja e Investimeve te huaja ne Shqiperi!!! Njerezit pergjegjes...

Stream Oil Albania has a direct connection to Shkelzen Berisha as well as to his sister Argita Berisha...te tjeret kane vec 1% si kukull qe jane...

Si mund te vjedhesh token parate e pronarit te tokes me ane te kompanive nafte fantazme nderkoh fshiet nga pas vete KM.

Argita & SHkelzen Berisha Pergjegjes per vjedhjen e naftes nga pronaret….

P a g e

2 2

O u r

W o r d s

Disa mbikqyrje nga pertej Oqeanit mbi familjen Balliu!!!! Fahri Balliu I paprekshem ne abuzime ndaj popullit te elbasanit!!! Ta kthej koken pas te shohi rrobat e grisura qe ka pas...

Henris Balliu Guilty as part of Gerdec Tragedy as well as being part of it!!!

A ka burra me ne ate vend??? 700 Punetore te firmes Kurum ne Elbasan ne proteste!

Kush nga keta nuk ka Ilegalisht Perfituar Financiarisht ne kurriz te popullit Shqiptare??? Te tere fajtore!!!

Human Right Violators as an inheritance from the so called bearded man Tos Nano in Albania!!

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 5

P a g e

2 3

Lidhja Vokshi—Xheka —-Spahiu—-klani Berisha

Albana Vokshi Florentia Xheka Arjan tartari cfare kane keto te tre te perbashket/? Jane kukuallat e Klanit Berisha duke mbajtur kompani ne emer te tyre por qe gjenden Berishat nga pas

Kumbaret qe kane interesa financiare te perbashketa me opoziten e Rames qe pagoi $$$ Fatos Nanos per postin e kryetarit!!!

Fatos Nano u debua nga posti Kryeministrit nga nderkombetaret Amerikane!!!

Azem Hajdari I vrare nga bashkepunimi NanoBerisha!!!

Import Export I Droges ne kohen e Fatos Nanon ne Shqiperi ishte ne kulm te larte te Europes...

Kryengritje nga njerez me arme per parate e vjedhura ne kohen piramidale & ate qe vijoi me pas me fatosin ne krye...gjykoni vete njerez….

Koha kur Ishte Fatos Nano ne pushtet ne Shqiperi , kur krimi dhe rrembimi ishte 1 mij perqind lart

P a g e

2 4

O u r

W o r d s

A Funksionon Kontrolli Shtetit ne Shqiperi

Shembujt e Parave qe vijn drejt SHBA nga vendi me I Varfer ne Europe... Perse?

Familja Berisha & Podesta group 1— Albanian Americans 2
The Albanian Mafia Lobbies against the rest of Albanian Americans!!! The Global War Continues.. Nje vrime ne uje me keshillat drejt Shqiperise….zvogelimi I reputacionit te Podesta Group per hir te familjes Berisha... Mr. Countryman shell shocked when the opposition and the government of Albania sit down to vote some laws….Question– Did they really sit down together? Yes and you are welcome... Is the money being diverted to the Podesta group for retaliatory against those that tell the truth outside of Albania? So far YES...the war goes on..

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 5

P a g e

2 5

Etërit e Kombit Modern Shqiptar dhe trashëgimia e tyre – nga Romeo Gurakuqi
Luigj Gurakuqi, Stavri Vinjau, Pader Gjergj Fishta dhe krahu i ndritur i trimërisë dhe djalërisë vlonjate dhe shqiptare, Avni Rustemi. Etërve të Kombit u përket merita e madhe se krijuan Shqipërinë, shtetin shqiptar, e konceptuan atë në shtrirjen e vet të natyrshme territoriale etnike, krijuan institucionet e para dhe formatuan bazamentet mbi të cilat ky shtet do të duhej të përvijohej në të ardhmen: konstitucionalizmin, shekullarizmin, parlamentarizmin, demokracinë liberale dhe hodhën orientimet e para deotomanizuese e për rrjedhojë europianizuese të shtetit, ndërtuan një shtet me shtylla të balancuara realisht nga pikëpamja e orientimeve kulturore brendashqiptare. Ndër sukseset e mëdha të themeluesve është bashkimi ndërfetar dhe toleranca e admirueshme që ngjalli dëshira e thellë dhe e përgjithshme për pavarësi dhe për shmangien e copëtimit tokësor të vendit. Etërit e kombit modern shqiptar patën meritën se ndërtuan për herë të parë bazat e përfaqësimit ndërkombëtar të Shqipërisë, bënë përpjekjen e parë për ndërtimin e administratës dhe shtrirjen e saj në të gjithë trevat shqiptare, u rezistuan në mënyrë të paepur, për muaj me radhë, përpjekjeve të jashtme dhe të brendshme për të dekurajuar përpjekjen për shtetformim dhe për ta shkatërruar atë në fillesë. Merita e madhe e Etërve të kombit është krijimi i një sistemi arsimor që filloi gradualisht, por gjithnjë në rritje, ta nxjerrë vendin nga prapambetja e thellë arsimore dhe kulturore. Dorëheqja e Ismail Qemalit në janar të vitit 1914, nuk ishte tërheqje, por një Kompromis i Madh në emër të vazhdimësisë së Shtetit Kombëtar Shqiptar, me njohje ndërkombëtare dhe me garanci europiane, kompromis në emër të unitetit kombëtar shqiptar, shprehje e vetëdijes së lartë politike dhe qartësisë që duhet të kenë burrat e mëdhenj të shtetit. E njëjta gjë mund të thuhet edhe për largimin e Turhan Pashës më 1920 nga drejtimi i qeverisë. Ata u dorëhoqën, jo për t’u larguar nga angazhimi i tyre shtetformues e patriotik, por për t’i ridimensionuar dhe përfshirë të gjitha prirjet politike shqiptare, në një nismë të re shtetformuese, të kontrolluar nga Fuqitë dhe të garantuar nga ato, apo drejt një linje më të pranueshme në planin e brendshëm politik. Ndihmesa e Ismail Qemalit dhe etërve të tjerë të Shqipërisë politike të vitit 1912 edhe në periudhën vijuese është një shembull i qartë për këtë. Shteti shqiptar vërtet u dezintegrua në rrjedhën e vitit 1914, por kjo nuk erdhi për shkak të përzgjedhjeve të gabuara të kësaj klase, as për shkak të mungesës së angazhimit të tyre, as për shkak të dobësisë që tregoi Princi i parë i shqiptarëve, Wilhelm von Wied, që, për hir të së vërtetës, u përpoq me mjaft ndershmëri dhe gjerësi të ndiqte veprën e nëntoristëve shtetformues të Vlorës së vitit 1912 dhe në unison me ata. Dezintegrimi i shtetit shqiptar erdhi për shkak të një sipërmarrjeje të koordinuar nga forcat otomaniste të suportuara nga pushteti xhonturk, nga shovinstët serbë, grekë dhe malazez, në rrethanat e prishjes së konsensusit ndërkombëtar dhe shkatërrimit të Koncertit të Fuqive që themeluan, njohën dhe “garantuan” Principatën e Shqipërisë më 1913. Monumenti i Princit të Parë të Shqiptarëve, Wilhem von Wied, ashtu sikurse nderimi i përshtatshëm për veprën mbështetëse të kundërad-

A ka shtet amë për “arnautët” e Sirisë /inaMuhamet Mufaku A ka shtet amë për “arnautët” e Sirisë / inaMuhamet Mufaku Ka 16 muaj që në Siri po zhvillohet një revoltë kundër regjimit totalitar të familjes Asad (Hafizi 1970-2000 dhe tani djali i tij Bashari 2000-2012), që po merr përmasa rajonale (për shkak të aleancës me Iranin e Hizbullahun në Liban) dhe më gjerë (me Rusinë). Për fat të keq opozita, ndonëse e madhe, nuk po bashkohet lehtë, ajo e brendshme është për zgjedhje politike, kurse ajo e jashtme për zgjedhje ushtarake. Deri tani dy qendrat më të mëdha në Siri (Damasku e Halepi) që përbëjnë gati gjysmën e popullsisë (23 milionë banorë) ishin nën kontroll të fortë të regjimit. Por në muajin e kaluar (qershori) pjesëtarët e “ushtrisë së lirë siriane” kanë depërtuar në disa lagje në periferi të Damaskut, kurse tani po zhvillohet ajo betejë që mund të jetë vendimtare: beteja për Halep. Me rastin e luftimeve ne Damask pësuan keq edhe “arnautët” atje, pra shqiptarët shumica e të cilëve janë me origjinë prej Kosove, që kanë dy lagje me emrin e tyre në veri dhe në jug të Damaskut. Ushtria e regjimit në javën e fundit të qershorit e rrethoi lagjen në jug (Kadam) duke bombarduar atë që t’i nxisë banorët që të ikin kudo. Por ka pasur asi që nuk kanë pasur ku të shkonin, ndaj mbetën duke menduar se atje do të gjejnë shpëtim. Mirëpo, me bastisje shtëpi për shtëpi ushtarët hynë në mënyrë brutale në një shtëpi dhe aty vranë tre veta të paarmatosur në një shtëpi (Munir Arnauti me origjinë prej Podujeve, Behlul Arnauti me orgjinë prej Kalishani dhe një tjetër vendës) dhe i nxjerrë në rrugë si “terrorist”. Munir Arnauti, 55- vjeçar, që i ka kushërinjtë në Podujevë e Prishtinë dhe dajat në Vrellë të Istogut, mori numrin 22573 në regjistrin zyrtar “Dëshmorët e Sirisë” që gjendet në internet. Vëllai i tij Neziri, i tmerruar, vendos të shkoje të nesërmen me familje për në Kosovë, ku e ka edhe banesën, por ndalet në aeroportin e Stambollit, sepse me pasaportën e tij siriane ka nevojë për “vizë” kosovare. Ky rast i dhimbshëm aktualizoi fatin e arnautëve ose të shqiptarëve të Sirisë dhe qëndrimin shqiptarokosovar ndaj tyre. Sipas një djaloshi me origjinë nga Vrella, emri i të cilit nuk mund të tregohet për arsye sigurie, i cili punon në qendrën siriane për gjendjen civile dhe më tregon se pas digjitalizimit të dokumenteve të gjendjes civile tani del se kemi më shumë se 7 mijë shqiptarë me mbiemrin “Arnaut” (shqiptarë të ardhur nga Kosova) në Siri. Duke marrë parasysh edhe shqiptarët e ardhur nga Shqipëria që nuk kanë mbiemrin “Arnaut”, mund të thuhet se në Siri kemi nja 10 mijë shqiptarë, shumica e të cilëve jetojnë në Damask dhe të tjerët janë të shpërndarë në Hama, Halep dhe në Latakije. Shumica e shqiptareve të Sirisë kanë ardhur nga Kosova pas pushtimit të saj nga Serbia më 1912, e pas presioneve të mëdha në periudhën midis dy luftërave botërore, pra 1918-1939. Me fjalë të tjera, kemi tani në Siri tri -katër gjenerata të shqiptarëve, varësisht kur u bë shpërngulja e vendosja e tyre në Siri. Disa u ndalën një kohë në Turqi e disa u lindën në rrugë për në Siri. Shqiptarët e Sirisë pësuan shumë, sepse nuk kanë pasur “shtet amë”që të interesohej për ta. Mbretëria e Jugosllavisë, sikurse Federata e Jugosllavisë deri më 1966, shikonin si të dëbonin më shumë shqiptarë jashtë atdheut. Nga ana tjetër, Shqipëria e Enver Hoxhës me ideologjinë e saj nuk kishte lidhje të mira me Sirinë, që shikohej si proruse. Vetëm prej 1974, kur u bë Kosova me kushtetutë, filloi të ndihej një lidhje me Kosovën si shtet amë, e sidomos me anë të Seminarit Ndërkombëtar të Gjuhës e të Kulturës për të Huaj”. Mirëpo kjo lidhje nuk zgjati, sepse vetë Kosova u gjet në luftë për të mbrojtur vetveten deri më 1989 dhe më pas nën pushtimin e ri serb deri më 1999. Po në të njëjtën kohë arnautët nuk gëzonin si pakicë e vogël ndonjë privilegj në Siri, por më shumë shikoheshin me rezervë pas 1999, sepse regjimi sirian kishte lidhje të mirë me Serbinë e Milosheviqit dhe me Rusinë. Më 2009 ishte një gëzim i madh ardhja e zëvendësministrit të Jashtëm të Shqipërisë në Damask, z.Edith Harxhi, që u prit me entuziazëm të madh nga arnautët dhe u premtoi shumë (bursa, vizita etj.). Por gëzimi më i madh ishte lajmi se do të hapej në Damask konsullatë nderi e Shqipërisë, që do të ishte “shtëpi e shqiptarëve të Sirisë”. Mirëpo në gusht 2010 erdhi vetë ministri i Jashtëm, Ilir Meta, për ta hapur konsullatën, për të cilën nuk mori vesh asnjë Tani me shpërthimin e luftimeve në Damask vërtet kemi një gjendje dramatike. Autoritetet siriane nuk po lëshojnë banorët që të largohen jashtë nga Jordania që është më afër (vetëm 100 km), kurse rruga për në Turqi kalon nga Halepi dhe ka rreziqe nëpër rrugë. Tani shumë shqiptarë të Damaskut kanë mbetur pa strehim, sepse shtëpitë e tyre janë shkatërruar dhe janë pa punë qe disa muaj për shkak të gjendjes së luftës. Mu në këtë gjendje krize del vetëm myftiu i Kosovës për të kërkuar ndihmë “për shqiptarë të Sirisë”, kurse MPJ deklarohet me anë të zëvendësministrit Petrit Selimi se “nuk ka shqiptarë në zonat e luftimeve në Siri” (Koha.net 30.07.2012). Më tutje thuhet se “nuk ka asnjë shtetas kosovar që ndodhet në pjesët ku po zhvillohen luftimet”, kurse në fund thotë “ndërsa për ata që flitet që janë shqiptarë janë atje me shekuj”! Në bazë të kësaj del se “arnautët” e Sirisë, ndonëse shumica e tyre kane emigruar nga Kosova pas përfundimit të sundimit osman më 1912, duhet të lidhen me Turqinë si trashëgimtare e Perandorisë Osmane. Kuptohet, Turqia e Erdoganit dhe e Davudoglos nuk ngurron të ndihmojë arnautët e Sirisë, por Turqia nuk mund të jetë shtet amë për ta. Me këtë qëndrim të MPJ-së del sikurse Kosova u pavarësua dje, se nuk di për historinë e vet e për diasporën e vet nëpër botë. U bë mirë që MPJ e ka njohur opozitën siriane dhe ka premtuar me ndihmë, por do të ishte mirë që MPJ ta njohë pakicën arnaute në Siri pasi shumica e arnautëve janë me origjinë nga Kosova. Pasi që me zhdukjen e diasporës shqiptare në Egjipt pas grusht shtetit të Naserit më 1952, nuk kemi më koloni shqiptare pos në Siri, pra duhet të ruhet, sepse mund të jetë urë lidhëse midis Kosovës së re e Sirisë së re që po lind (pamje të këtoditshme nga Lagjja e arnautëve në Kadam) *Autori, Muhamet Mufaku, historian kosovar me qëndrim në Amman, është anëtar i jashtëm i Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Kosovës

shqiptar i Damaskut, bile as tash nuk dinë ku është!

familje të vjetra muhaxhire nga Perandoria Osmane të cilët janë

P a g e

2 6

O u r

W o r d s

Declassified (continues)

V o l u m e

4 ,

I s s u e

4 5

P a g e

2 7

Declassified pg2

WE ARE ALSO ON THE WEB WWW.NEWLIFEAACO.ORG

Non Profit Charitable Organization

“ N E W

L I F E ”

J E T A

E

R E

1774 - 76 street Suite D3 Brooklyn, New York 11214 Phone: 718-594-0511 Fax: 201-795-4795 E-mail: Endri@newlifeaaco.org

Cdo njeri mund te behet anetare dhe te bashkoet me misionin tone per te krijuar nje shtet te vogul ketu ne kete continent te madh. Te ndihmojme njeri tjetrin qoft dhe me nje keshille te thjeshte. Kjo eshte nje thirrje per te informuar njeri tjetrin plus dhe per projekte te ardhshme qe jane ne pune e siper. Se shpejti nje Shkolle Shqipe Anglishteje dhe nje vend ku te gjith njerezit te gjejn nje strehim nga cdo hall apo nevoje. Bashkimi ben fuqi dhe Zemra e Vullnetarit nuk ka cmim.

Building a Future One Person At a Time...

Afrim Krasniqi Speech (fq. 28)
kishte qeveri në ekzil, nuk kishte disidencë të organizuar, nuk kishte grupe liberale me projekte konkrete, nuk kishte institucione fetare kultivuese për parimet dhe vlerat e familjes dhe shoqërisë dhe së fundi, nuk kishte as përvojë minimale për ekonominë e tregut të lirë, konkurrencën dhe shkëmbimin e mallrave. Në mungesë të këtyre elementëve thelbësore për një bazament të shëndoshë për demokraci, sistemi i ri politik u ngrit mbi themelet e sistemit të vjetër; klasa e re politike erdhi kryesisht nga shtresa e mesme e nomenklaturës së PPSH, integrimi i ish të përndjekurve dhe diasporës ndodhi vetëm kur u krijuan kushtet në vend që ata të mos kishin asnjë mundësi ndikimi. Kështu, elita e re politike ishte realisht vijuese e elitës së vjetër politike, - procesi demokratik u kontrollua dhe sistemi i ri u shoqërua me simptoma e probleme që shpesh të kujtonin të kaluarën nën diktaturë dhe parti-shtet. Nga ana tjetër duhet thënë se kishte shpresë e besim të madh, kishte vullnet politik konsensual, kishte përkrahje masive qytetare dhe prani aktive perëndimore, - të gjitha këto cilësi që ndodhin rrallë në jetën e një kombi; tregues që sot mungojnë në shoqërinë shqiptare. Bilanci është sot i prekshëm. Shqipëria, falë ndihmës dhe vetos pozitive amerikane, është anëtare e NATO. Hyrja në Aleancë është një arritje, por sjellja si anëtare e denjë është një sfidë reale, e pamjaftueshme vetëm me angazhimet në operacionet e paqes. Shqipëria ka sot marrëdhënie të shkëlqyera me vendet fqinje e rajonale, përfshirë Malin e Zi, Maqedoninë, Greqinë, Serbinë, Italinë, etj, por në kontrast të thellë, - vuan ende nga mungesa e theksuar e dialogut dhe bashkëpunimit të

brendshëm politik. Presidenti, kryeministri, ministrat dhe kryetarët e partive rivale më shpesh takohen e më me lehtësi merren vesh me partnerët e tyre në shtetet fqinje, sesa midis tyre në Tiranë. Nëse lexohen deklaratat dhe kundërdeklaratat midis liderëve politikë në Shqipëri duket sikur kemi të bëjmë me rivalitet armiqsh dhe jo midis politikanëve që pranojnë, respektojnë dhe mundësojnë rotacionin normal të ideve, projekteve dhe pushtetit. SHBA dhe BE janë investuar dukshëm për forcimin e procesit demokratik dhe arritjen e standardeve të integrimit, por sot, pas 22 vitesh, Shqipëria mbetet në të njëjtën fazë me Bosnjën, dhe këtë vit, për të tretën herë radhazi për shkak të konfliktit të brendshëm politik rrezikon marrjen e ftesës për statutin kandidat në BE. Investimet e mëdha perëndimore për demokracinë janë përkthyer gabimisht në avantazhe të brendshme të palëve politike kundër njëra-tjetrës, dhe kështu,

palët i kanë përdorur energjitë e tyre politike jo në interes publik e kombëtar, por për interesa thellësisht të përkohshëm, marrjen ose ruajtje të pushtetit me çdo kusht. Vetë fakti se Shqipëria vijon të jetë vendi i vetëm në rajon dhe më gjerë, ku ende nuk ka një proces zgjedhor të pranueshëm nga ODIHR/OSBE dhe as nga palët konkurruese, flet qartë për dëmin e madh që rivaliteti i papërgjegjshëm politik i ka kushtuar dhe po i kushton interesave afatshkurtra dhe afatgjata

të qytetarëve, të shtetit dhe të kombit shqiptar. Bipolariteti politik është reflektuar edhe në cenim të rolit të institucioneve, cenim të lirive politike qytetare, kufizim të drejtave të pronësisë dhe shërbimeve publike, shanseve të pabarabarta për punësim e kujdes shëndetësor, probleme të mëdha me informalitetin dhe nivelin e

zbatimit të ligjit, si dhe rritjen e nivelit të korrupsionit aktiv e pasiv. Produkti i çdo politike janë mënyra sesi funksionon shteti, raportet e tij me qytetarët, sistemi i drejtësisë, liria e medias dhe administrata publike. Në Shqipëri këto janë pesë elementë kritikë në çdo raport të qeverisë amerikane apo të Bashkimit Evropian.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful