Vrijeme vladavine Orhana Čitava država i organizacija dobijaju novi izgled.

U nekim historijama navode se različiti datumi vladanja ovog sultana. U trenutku smrti Osmana imao je 66 godina a Orhan u trenutku svoje smrti imao je 81 godinu. Vlast je u ovih 130 godina bila stabilna. Poslije zauzimanja Bruse Orhan se ne zaustavlja. On nastavlja politiku permanentne ekspanzije teritorije Osmanskog Bejluka. Značajno je da je 1331. zauzeo Nikeju (Izmir) a potom Nikomediju (Izmit) 1337. g. Bejluk je još bolje organizovan. Orhan započinje osvajanje drugih bejluka. Prvi koji je bio je bejluk Karasi i trajalo je 10 god. (1335.-1345.). Napad nije bio ni spontan a ni slučajan. Cilj je bio izlazak na Egejsko more, približavanje Bosforu i Dardanelima kao i bizantskoj prijestolnici. Arapski putopisac 1333. Ibn Batuta zapisao je da je Brusa jako lijep i uređen grad, oduševio se sa širokim ulicama i brojnim bazarima. Brusu je Orhan predao na upravu princu Sulejmanu koji se pripremao za vođenje državne organizacije. Sulejman je 1331. u Nikeji podigao biblioteku i džamiju. Počinje period opismenjavanja, za profesora se dovodi David iz Cezareje. Njegovo mjesto preuzeo je Murat Dželil a potom Karahodža. Da bi stekao još veću naklonost podanika Orhan je izgradio imaret u Brusi a zatim za upravnika postavio šejha hadži Hasana (poštenog i uglednog). Sultan je često i sam dijelio obroke. Dolazio je i uveče da nakon molitve gasi svijeće. To mu je donijelo još veću slavu. Kad je 15. juna 1341. umro Andronik III tada dolazi do III građanskog rata (Paleologa I Kantakuzena) oko prijestolja. Andronika je naslijedio sin Jovan V (9 god.) (1341-1391). Maloljetnom vladaru je prijestolje osporio Jovan Kantakuzen. Stoga njegova majka proglašava Kantakuzena državnim neprijateljem. On se pridružio tračkom plemenu i 26. oktobra 1341. proglašavaju ga za cara. Pustivši ih da međusobno ratuju 1346. Orhan se pridružuje Kantakuzenu znajući da sa njim može imati veću korist. Jovan Kantakuzen je 1346. g. osvojio Carigrad i krunisao se za jedinog bizantskog cara. Da bi još više pridobio Orhana, Kantakuzen mu daje za ženu kćerku Teodoru (politički brak). Cilj je bio da kao legalni nasljednici imaju pravo na Bizantsko Carstvo. Međutim, iako je Kantakuzen držao vlast, Paleolozi su ponovo započeli bitku. To je pokušao iskoristiti srpski car Dušan koji nastoji da na ruševinama Bizantije stvori svoje carstvo. Zato je na red došao i Solun. Dušan je sa vojskom opkolio Solu, a Jovan Kantakuzen obraća se za pomoć Orhanu koji mu je poslao 20000 elitnih ratnika. Tako je 1349. g. došlo da toga osmanska vojska prvi put pređe u Evropu.Dolazak pred Solunske zidine imao je za posljedicu brzo povlačenje Dušanove vojske. Osmanlije su se vratile u Anadoliju. Zahvaljujući činjenici da je Kantakuzen imao podršku Orhana građanski rat je splahnuo. Kasnije ponovo dolazi do sukoba i situaciju koristi princ Sulejman koji je 1353. prešao u Evropu i osvojio Čimerlik (galipoljski poluotok). Naredna osvajanja u 1354. omogućila su prevlast. Tada se desio i zemljotres te situaciju koristi princ Sulejman i cijelo Galipolje stavlja u posjed svog oca te pravi granicu. Neposredno Sulejman dovodi i veće snage kako bi stabilizovao svoju vlast. Ponovo osposobljava tvrđave i daje im istu funkciju. Iste godine Sulejman vrši akciju na Solun i osvaja ovaj grad. Solun će biti kratko pod vlašću Osmanlija, tek 1430. bio je osvojen do 1812. (Balkanski ratovi). Mleci pišu da će Bizantija voditi politiku neke od evropskih zemalja kako bi joj pružili pomoć protiv Osmanlija. Stoga Bizant počinje zagovarati ideju jedinstva istočne i zapadne crkve. U Evropi je tad vođen Stogodišnji rat. U ovo vrijeme u Carigradu dolazi do državnog udara vlast preuzima Jovan V Paleolog. Sultan Orhan vodio je i azijsku politiku. On uspjeva osvojiti Angoru (Ankara) i stiče kontrolu nad derviškim redom Ahija koji imaju uticaj nad zanatlijama. Princ Sulejman vodio je evropsku politiku. Pored obnavljanja tvrđava on je nastojao stvoriti krajište. Organizira dobru administraciju i dobru vojsku. On naseljava turkmenske nomade-juruke na evropsko tlo s namjerom da naglasi svoj stalni boravak na tom prostoru.Slično kao u Maloj Aziji Orhan i na tlu Evrope osniva male bejluke. Do punog izražaja došle su vojskovođe Jakub, Bedredin, Ilbeg, Evrenosbei, Timurtaš, Ali-paša Mihajloglu. Oni novu teritoriju nazivaju Rumelijom. Na evropskom tlu počinje i velika aktivnost derviških redova. Oni su samoinicijativno vršili misiju širenja islama te tako i duhovno i svjetovno pripremali teren za osvajanje. Iako su u mini bejlucima upravitelji imali samostalne odluke svi su bili pod upravom princa Sulejmana. Veliki značaj imao je i Ilbeg. Osmanska država susrela se sa velikim problemom. Sultan Orhan dobio je vijest o smrti princa Sulejmana i umjesto u Brusi tijelo je ukopano blizu grada Buraira. Razlog je bio vrlo važan politički čin. To je bio uzor gazijama da krenu njegovim stopama. Na mjestu gdje je princ poginuo podignuto

Stalne akcije su pogađale seljačko zemljoradničko stanovništvo. Orhan mu šalje vojnu pomoć. Rezultat je bio onakav kako se očekivalo. U takvim okolnostima u 81. Orhan je u godinama svoje vladavine nastojao da stekne državno zvanje sultana ali njegovi susjedi mu to nisu priznavali i zvali su ga i dalje emirom. vojne. Na osvojenom tlu uspostavljen je timarski sistem. Oni se ubacuju na tlo još ne osvojene zemlje. Pošto je sin Matej ratovao protiv Bugara. .g. U procesu širenja vlasti Osmanlija. To mjesto postaje odskočna daska za novo osvajanje. Cilj je bio onesposobljavanje dolaska pomoći u Jedrene. Halil. Sultan Orhan je uvidio da nesreća ne dolazi sama po sebi. Oni su naišli na otpor Osmanlija. vjerske institucije modificira po uzoru na seldžučke.je turbe koje postaje mjesto okupljanja gazija i derviša. On je Fokejcima dao 100 000 dukata otkupa za princa 1359. Za razliku od izbora Orhana izbor njegovog sina bio je beskompromisan. došao je sa većim vojnim snagama do Jedrena i uspio ga sredinom godine osvojiti. derviši idu korak naprijed. Čitavi krajevi ostaju prazni jer seljaštvo bježi u okolne tvrđave. Drugi princ. Osvojenu zemlju su dijelili za zasluge vojnicima. g. Posebno je oštar kurs pokazivao treći sultanov sin koji je zauzeo mjesto poginulog princa. Stoga započinju ratove protiv Bizantije. Osmanlije su smatrali da nanose štetu sebi. Istovremeno ono što je Sulejman započeo ponovno je nastavljeno (dovođenje Turkmena). Nakon Halilovog povratka u Brusu. vrača ga sultanu Orhanu koji ne želeći ostati dužan. U odnosu na 18 000 km² koje je on naslijedio on svom nasljedniku ostavlja 75 000 km² teritorije. Osnovni cilj Murata bio je osvajanje Jedrena i sa Lalom Šahinom je započeo akcije na rijeci Marici. Ovime su Osmanlije ukazale na težnju osvajanja Trakije. bio je zarobljen od Fokejaca. Tu situaciju koristio je Jovan V Paleolog. Ovaj sultan vodio je pažnju o unutrašnjem uređenju. nastoji da vrati dug. Bizantinci nisu bili oprezni i nakon pobjede nad Bugarima namjeravali su osvojiti Trakiju. Jedrene su odvojene od Bizantije i 1361. života umire sultan Orhan. Mnoge države. Uz savjet svoga učitelja nastavio je oštro gazijstvo.