A Miracle By peachxvision She‟s not your ordinary lady, And she‟s no normal girl. Bu t she‟s everything to me...

…My one and only dearest miracle. Prologue Sa totoo lang , di naman talaga ako manunulat. Halata naman siguro sa panimula ko. Gusto ko la ng talaga ikwento yung maikli naming storya. Sabi nga niya, ang mga alaala ay hi ndi lang tinatago. Bakit ko nga ba to sinusulat? Sa totoo lang, di ko alam. Ay m ali pala, alam ko. Bakit ba ang tawag sa dulo ng bawat fairytale ay happy ending ? Ano nga palang tawag jan? Ayun. Oxymoron. Sa totoo lang, kailan pa ba naging m asaya ang ending? Kahit nagkatuluyan si babae at si lalake sa isang telenobela, ang masaklap, tapos na yung kwento. Gusto ko ng isang kwentong walang katapusan. Heto, nakahiga ako sa isang kama na hindi naman talaga sa kin. Hawak hawak ko y ung laptop at heto, nagtatype. Andito parin yung isa sa mga himala na bumago sa pananaw ko sa buhay. Unti-unti na nahuhulog yung mga talulot niya. Ang nakakapag taka lang, di siya natutuyo. Nahuhulog lang yung mga talulot niya. Hinihintay ni ya nga ba ako? Sana nga… naghihintay parin siya. Isang fairytale ang kwento namin. Fairytale na walang fairy… pero may magic, na kung tawagin niya ay himala. Bakit? Di ko rin alam eh. At dito, nagtatapos ang kwento naming dalawa.

*** CHAPTER 1 [The Living Doll] Bagong lipat lang kami ng bahay. Palipat-lipat k asi kami. Nagiipon sina mama at papa para sa isang bahay. Apartment apartment la ng nung una hanggang sa nakaipon. Eto, nakabili na kami ng isang napakagandang b ahay sa isang napakagandang village. Nagaayos kami ng gamit, kami ng kapatid ko inuna namin yung sa kwarto namin. Sina mama at papa pinapabuhat yung mga sofa du n sa mga nagbubuhat ng mga gamit. Basta, yun na yun. Maya maya, biglang nagring cellphone ko. “Hello?” “Nathan!” “Sino to?!” “Tae ka ha. Hanggang ngayon ba di mo parin kilal boses ko?! Ethan to!” Si Ethan yung pinaka “pare” ko mula pa grade school. Kasama sa trip. Kasama sa kalokohan at kawalangyaan. Halos ipagpalit na kami ng mukha ng m ga taong nakakakilala sa amin. Sa pangalan pa lang, nakakalito na kaming dalawa. “Nakalarga na kayo?!” “Oo. Nagaayos na kami ni Gerald ng gamit.” “Punta ko jan.” “Sige.” “An na ko.” “Sabi na nga ba. Anak ka talaga ng hopia oh.” “Anak ako ng nanay ko. Sige sayang load ko. Lumabas ka na.”“Ikaw tong tumawag eh. At saka, load?! Nanay mo naman nagba bayad ng linyang yan. Sige. Baba ko na.”

Bumaba ako. Dinatnan kong nagaayos ng merienda si mama. Nalaman sigurong andito si Ethan. Pag labas ko, ayon, nakikipagusap kay dad. “Naks tol. Ganda ng bahay ah.” “M agaling lang talaga magulang ko.” “Tara, basketball tayo.” “Langya ka. Kita mong nagaayo s ako ng gamit eh.” “Pumunta pa naman ako dito!” “Di ka man lang nagtext. Sinong tanga?!” “I kaw.” “Hinayupak ka.” “Sige, punta lang ako kena JR.” “Sino yun?” “Taga dito din, na di mo ki a. Text ka pag tapos ka na. Punta kang basketball court pagtapos mo.” “Tae ka. Paran g ang tagal ko na dito ah.” “Magbike ka. Lapit lang yun dito. Sige lis‟ na ko tol.” Tapo s ginawa na namin yung apir namin. Bumalik ako ng bahay at nagayos ulit ng kwart o. Mga 4:00 na ko natapos. Naligo ako saglit tapos nagpaalam na ko kena mama na hahanapin ko yung court. Kinuha ko yung bike at umalis. Ang ganda ng village na to. Sa sobrang daming puno, sigurado akong wala akong poproblemahin sa baha at s a kung anuman. Pero may isang lugar dun sa village na to na napatigil ako. May s lope, at sobrang ganda nung nakatanim na… damo? Basta yun. Masarap humiga. Maramin g puno ng Acacia dun sa nakita kong lugar, tapos may swing at

Ako naman. TAO. Ang sarap alalahinin lahat ng mga nangya re mula sa pagkamulat ko hanggang sa dahilan kung bat ako nandito. TOTOONG TAO SIYA. Napahiga ako sa sobrang ginhawa ng nararamdaman ko. Ano nga bang tawag dito? Cumulus C louds? Basta yun na yun.monkey bars. akala ko eh bata lang ang bumagsak sa kin kasi magaan naman siya kahit p apano. Ang sakit nung pagkabagsak niya sa kin kasi inupuan niya ko. Dumilat ako a t— WOAH!!! Nagulat ako sa nakita ko. . Hindi nakakasunog ng balat yung araw. Ganda ng ulap. Ngiti. Kasabay ng paghiga ko ang pagpikit ng mga mata ko. Hay.Tumaas lahat ng balahibo ko. isang nagsasalitang manika. Sarap ng h angin. Eto na ata ang „haven‟ ko. Pero ayun nga. sa sobrang gula t napatayo ako at napatingin sa taas. Parang nakita ko na siya… hindi ko lang matandaan kung saang l upalop ko siya nakasalubong. HINDI SIYA MANIKA . Bawal sabihin. “Salamat. Tumingin ako sa langit. Manika lang pala. Saktong pagtingin ko sa taas— BAM. Pagkadilat ulit ng mga mata ko… Isang manika. Nalaglag yung tao—OO. Tumigil ako at pinark yung bike ko dun sa may puno. Tama lang.” Ah.

Kaya sinubukan kong tumalon. Ha latang madaming beses na niya binalak magpakamatay. Sinusubukan kong patuluin yung luha ko. Inabot niya yung kamay niya para itayo ako. Kaso pagtingin ko. dahil walang sense. Eh ayaw. Kung pagbabasihan ko sa p isikal na kaanyuan. Yung iba. Una sa lahat. Isa lang yung akin dahil inutusan ako. Nakikita ko na nga yun g veins sa leeg niya. Doll shoes din yung sapatos niya. mabait naman siya. Hinawakan ko yung wrist niya. O… manikin? Ang puti puti niya. nakabara sa mata.” “Hindi ako yung may gawa nung mga hiwa na yan. Masarap mabuhay. May naramdaman ka bang basa?” Ha? Hindi ko masyadong naintindihan yu ng sinabi niya. b aka malaglag. Kung tutuusin. sasabihin ko san a na masarap naman mabuhay. May ganito palang taong nageexist. Di ko alam kung pano sasabihin… pero muka talaga siyang manika. ang dami niyang hiwa sa kamay. Mapipilay ka lang!” “hindi. tahimik siya. Sinong tatalon sa puno para la ng mahulog yung luha niya? Tumayo yung babae. Yung hea dband niya pang manika din. “ano ba miss! Magpapakamatay ka ba? Hindi ka naman mamamatay sa pagtalon jan eh. Wala kang makikitang balat sa noo niya dahil takip na takip ng bangs. yung pang elementary ba. Yung may napakalaking ribbon sa gilid na sobrang daming lace. Ang suot n iya? Isang itim na doll dress. hindi ako yung . “Akala ko ba di ka magpapakama tay? Bakit ang daming hiwa? Matakot ka naman sa Diyos. MANIKA NGA.Nakalugay yung maitim niyang buhok sa likod niya na parang hindi siya nalaglag.

At kung totoo yung sinabi niya tung kol sa mga hiwa na to. Hindi ko pa naitatanon g yung pangalan niya. Pano mo nalaman na masarap mabuhay kung di ka pa naman namamatay?” Sa pa nanalita niya. parang pwede ka na magsalamin. alam kong isa siyang—pessimist. nabubuhay ako kahit n a patay ang turing sa kin. “Ako si Nathan. Sa sobrang ganda ng mga matang yun. Ang haba ng mga pilik ma ta niya. Oo nga naman.” Hindi ko ba alam kung ma mamangha ako o matatakot sa kanya dahil sa paraan kung pano siya ngumiti. Impusible namang wala kang kaibigan—“ “Wala nga.” “Miss. Kung hindi ko siya nakita ng malapitan. “Sa susunod ulit Nathan. “Isa pa. Maliit lang yung mga labi niya pero pink na pink.may gawa. may kakapitan ka pa. yung sa manika nga.” . Masaya akong nakilala kita. Wag kang ganyan—” “Sa totoo lang… wa la na. Ngumiti siya ulit. ibig sabihin masokista siya. Sorry kung—“ “Ako si Mary.” “Meron pa.” “Pamilya?” “Wala din—sig Pano ka nabubuhay?” “Gusto mo ba malaman muna ang pangalan ko bago ka magtanong sa k in ng ganyan?” Napatulala ako sa sinabi niya. Sobrang ganda. Pero ang pinakan apansin ko talaga ay yung mga mata niya. masasabi kong naka mascara at e yeliner siya.

wala naman siyang masamang ugali pero… hindi ko alam. *** CHAPTER 2 [ Entrance]Umpisa na ang pasok. Binuksan ko yung social networks ko para tingnan kung may mga message tapos sak a ko binuksan yung lalaruin ko.Kumaway siya tapos ngumiti ulit. Bigla ko tuloy naalala yung babaeng una kong nakas alamuha sa village na to. Siguro dahil narin. mayaman na man yun. psychology ang course ko kaya gusto kong tuklasin kung ano man yung nasa likod ng ganung ugali niya. may isa sa amin. Yakap yakap niya yun habang lumalayo siya sa kin. maglalaro na lang siguro ako. Gusto ko tuloy ulit magbakasyon. Humiga ak o sa kama. Nagimbita muna siya ng mga pwede. Walang mga prof na pumasok. S yempre kanya kanya kaming username. pero hanggang ngayon hindi ko parin makalimutan yu ng araw na nakita ko yung manikang yun. first day pa lang naman ng sophomore year ko. Hindi ko alam. madami naman yun kakilala. bad trip dahil sayang pamasahe. Alam kong may mali sa kanya. Umuwi ako ng bahay na pagod. Nung naguumpisa na kami ng laro. Hindi ko napansin na may hawak hawak siyang isa ng teddy bear. dun siya sa kapit bahay ng school ko. ang username: dollface. Hindi kami magka university ni Ethan. Online pala sa Ethan kaya ayon. San kaya siya nakatira dito? Naalala ko bigla na socia lite nga pala tong si . Uh—ang ibig kong sabihin. bumuo kami ng gr upo saka naglaro. Hala ta naman diba? Pumasok ako sa school. Meron sa kanya na binabag abag ako. binuksan yung aircon at yung laptop ko. Ayos lang.

” “Bakit daw siya ganun?” “Ba malay. “Tol. Bat mo nga pala natanong?” “Naalala ko lang dahil kay dollface. di ba? “Oo. Weird o no. pinag-online ko siya. Isang babaeng ubod ng puti na pwede na magcamouflage sa white paint. Para kas i siyang multo. pero nakikita ng lahat ng tao. Bahay niya ata yun eh. th e walking manikin at saka voodoo doll. e h andito yung mga ibang ka-liga niya. Lagi yun nasa park.” “Nakita mo na siya?” “Oo. tambay ka dito diba?” “O.Ethan at halos tambay na siya dito kasi nasa kabilang village lang naman siya.” “Seryoso ba yung multo siya?” “Ewan ko. Si Rebecca?” “Rebecca?” Rebecca? Pero ang pagpapakilala niya sa kin ay Mary. Mangkukulam. Siya ba y ung laging may hawak na teddy bear? Tatlo tawag sa kanya jan eh. baket?” “May nakita ka na bang babae dito na—“ “Sexy? madami.” “Manika?” “Oo. Pagkatapos naming maglaro. Babaeng mukhang manika.” “Patapusin mo nga ako! Hindi. Yun yung gumagalang multo jan sa village niyo.” “Sino yun?” . Daming beses na. Tapos may suot na parang pang baroque na—“ “Tae tol.

Nung s usunod na araw. Kahit boring sila. Nakalimutan kong ikwento. Pero sobrang boring nung dalawa sa apat kong prof na inattendan nga yong araw kaya kung cacalculahin. may mga prof na. Alam kong nakita ko na siya… hindi ko lang talaga alam kung saan.” .” “yung nagbasketball tayo?” “oo. At.” “anong sabi sayo?” “uh— Para kasing. titingin lang sana ng mga—ahem—kung sakaling may mga magagandang freshmen. at least hindi nasayang ang pamasahe ko. Ang cute niya. “Oi. panglamon sa org. Siya na yan.” “Tigilan mo ko tol kung gusto mo pa mabuhay!” Di ko pari n maisip. Titingnan lang naman. nakita ko na siya. oo mag-isa lang ako. Nakita ko kasi yung babaeng yun nung unang araw na lumi pat kami.Bumili ako sa isang malapit na cafeteria ng softdrinks at ng pa gkain. Sinong siya? Sino pa ba.“yung kalaro natin kanina. meron akong 3 hours na tulog sa oras ng pasok.” “Anong siya na yan?” “Yung nakatadhana sayo. Bumisita din ako sa org ko at ayun.” Tumingin siya sa kin. Di ko alam kung saan. Nagulat ako nung may nakita ko siya na nakaupo magisa s a may mesa. Ang ganda talaga ng mga mata niya. Tawanan.” “Tsk. “Ano ginagawa mo dito? Magisa ka lang?” “Nagpasa ako ng mga papers. Bumalik ako sa building ng college ko. Cute… pero weirdo. Di ko maisip na makakagawa ang Diyos ng isang nilalang ng ubod n g ganda yung mga mata.

” “O. Sabi ng prof. Pano mo nalaman?” Ayun natatandaan ko na kung saan ko siya nakita.” 17? Ibig sabihin. Bachelor of music major in voice-theat er and dance. An dun pa ko sa parte ng auditorium na wala kasing laki lang ng langgam yung mga mu kha ng mga characters. “College of music ka?” “Oo.” “mas bata pala ako sayo. S iya yung bida dun sa inattendan naming play last year dun sa isang subject ko da hil sa requirement. aalis na ko. Kinakausap lang ako ng mga tao pag may performance.” “Teka!” “Ha?” “U—uwi narin ako. Kaso… natulog lang ata ako dun eh. Third year ka na. Third year na dapat ako. Nakita kita sa isa sa mga tarpaulin dun sa may college niyo. Sabay na tayo.“Papers? Para san?” “Leave. Nagperform ka na pala. Wala na akong matandaan. dito ka nagaaral?” “Oo. Naalala ko na kung san ko siya nakita.” “Ate ka pala.” “Oo.” “Ilang taon ka na ba?” “19 pa lang ako. Dito ka din pala.” Ayun. e di marami ka nga ka kilala—bat sabi mo—“ “wala nga. Ibig sabihin.” “Bakit ka magleleave? Leave na ano?—teka.” . “Sabi na nga ba. 17 pa lang ako. 15 years old siya nung pumasok siya ng college? Niloloko ba niya ko? “Sige.

Hindi ko alam kung bakit ko sinabi yung mga salitang yun. i ko akalain na may magtatanong sa kin ng ganun. ang layo na niya sa kin.” “Salamat. “Ui! Mary!” Hindi siya lumingon kaya binilisan ko yung tak bo ng bike ko. Diba? Nakasabay na kami pareho n g jeep. Hindi naman siguro mas ama na samahan siya. Pero kahit nasa iisa na kaming jeep at kahit mag katapat pa kami. Bumaba na ka mi. a ng bilis niyang maglakad. dapat maging maganda parin pakikitungo ko sa kanya. Siyempre gentleman din naman ako.” “P—pero pwede ka namang—“ “Gusto mo ba talagang pumasok sa buhay ko?”Napatigil ako. Kahit na siya na ang pinakaweirdong ba baeng nakilala ko. Kung third year na siya. Sa totoo lang. p areho kaming nasa dulo ng jeep. at maganda d in yung may kakilala na parehas ng university. Grabe. di ko alam kung anong isasagot ko… bakit nga ba ako pumasok sa buhay niya? *** CHAPTER 3 . May mali ba akong nasabi? Naging masama ba ako? Hindi naman sigur ong masama na kilalanin ko siya… diba? “Gusto mo makisakay?” “Hindi na. hindi man lang niya ko nilingon para kausapin ako. maglalakad na la ng ako. maganda din yung may kakilala sa village niyo.” Nagbayad na ako para sa aming dalawa. dapat ma y alam na siyang mga subject na madaling kunin. Pero nung pagkakita ko. “Ako na mag babayad. Sasakay na sana ako ng bike ko na pinark ko dun sa may gate at sasabihin san a na „gusto mong sumabay‟. Magkatapat kaming dalawa.

Nagulat nga ako dahi l wala pa yung mga magulang ko at yung kapatid ko. Ako naman. At lalong hindi yun si Gerald dahil hindi yun marunong kumatok. Nagulat ako nung may nagdoorbel l. nakita ko yung bike mo sa labas. Bakit ko nga ba siya kin akausap? Eh pwedeng hindi naman? Bumalik ako ng bahay. Haynako.” “Ano to?” “Isang kahon. pano mo nalaman yung bahay ko?” “May ibibigay lang ako sayo. Pero. Sino kaya t o? “Hi. Ang ibig kong sabihin.” Hindi ko alam kung anong dapat kong gawin. Dahil wala pang tao sa bahay kundi ako. Ako na nga tong kumakausap sa kanya. Siguro naglakwacha nanaman yu n. Kung papapasukin ko ba siya o ku ng itataboy ko siya palabas. makapaglaro na nga lang ng— DING DONG. napatigil lang sa sobrang… hindi ko rin alam. At saka. Yun kaya yung bago naming katulong? Ang sabi ni dad next week pa naman dadati ng. Ngumiti siya tapos naglakad na. siyempre ako yung bumaba para buksan yung gate.” “Alam kong kahon to. anong laman nito?” . Ang sa ma sa pakiramdam na sabihan ka ng ganon. Bu ti nga may kumakausap pa sa kanya eh! Hinintay ko mag gabi.[Rose seeds] Ngiti. kaya inakala ko na ito na ang bahay m o. Hindi ko rin alam. Wala naman akong narinig na sasakyan kaya alam kong hindi yun sina mama. Basta napatigil na lang ako. bakit ko siya itataboy—o papapasukin? “Uh—anong gin agawa mo dito? At saka.

Ang sabi ko. “Niloloko mo ba ko?” “Hindi. Anong klaseng buto?” “Pinakuluang buto ng rosas.” “Eh bakit—“ “Naniniwala ka ba sa a himala. ngayon lang ako nakarinig na may buto pala ng rosas da hil ang pagkakaalam ko. Dalawa ang ibig sabihin nun. Siyempre. siya tong lamang. “Ano to?” “Alam mo yung salitang buto?” “Oo alam ko.” Napahiya ako dun. bakit niya ko binigyan ng pinakuluang buto? “Hyrbid tea rose pala. pero tama naman siya.“Alam mo yung salitang bukas?” “Oo. hahayaan kitang guluhin mo ang buhay ko.” Hindi ko makuha yung sin abi niya. Pangalawa.” “Mali. Pero pag hindi. aalis na ako sa buhay mo. Naramdaman kong gusto niyang buksan ko yun sa harap niya kaya binuksan ko naman yung kahon. buka s at hindi bu-kas. at guguluhin ko din naman ang buhay mo. bakit niya to bi nibigay sa kin? Pangatlo.” “Teka—bat mo ko binibigyan ng ganito?” “Pag na mulaklak yan. grinagraft lang yun ni mama. Nathan?”“H—ha? Bakit mo naman naitanong?” . Natural lang na hindi tumubo tong mga to d ahil pinakuluan yung mga buto.” But o ng rosas? Una sa lahat. kung gusto niyang itanim ko to.

Nakita ko na may bakanteng lupa pa kaya dun ko na lang kinalat yung binigay niya sa kin. Ano namang gagawin ko dito? Sinara ko yung gate tapos pumunta ako sa likod ng bahay. ako parin ang tumabi. “Aray ko tae. pinapayagan na kitang pumasok sa buhay ko. Dun kasi nakatanim yung mga halaman ni mama. Hindi sa gusto ko siya o ano. At dahil sa hindi ako masyadong mapakali. Kaya boom. hindi ako masaydong mapakali dahil… ewan ko ba. itanim mo na yan… simula ngayon. ano bang mangyayare sa susunod? Nagbun tong hininga ako. wala siya kaya inisip kong bumalik na lang ng b ahay.” Ngiti.” . Hindi ko pa talaga naisasaloob yung mga sinasabi ng babaeng yun. Bakit nga ba naman kasi ako… pumasok ako sa buhay niya?! Yung su sunod na araw. Kakausapin ko lang dahil nagiging lama n na siya ng utak ko. Kinuha ko yung bike ko. humiga ako. Hindi ko alam kung nanakot o nakik ipagkaibigan. samantalan g ako. Sige. Nakita ko nanaman siyang naglalakad papalayo sa kin. dun lang ako nakati ngin sa side ng park. Hindi ko alam. Ano pa nga ba? Siyempre nagkasugat ako sa may tuhod. Pagharap ko… “MISS TABI!” Pero kahit ganon ang sinabi ko.“Wala naman. Ayoko lang talaga na may gum agambala sa kin. Nakita ko. Ako ang bumangga sa may sidewalk. Nung malapit na ko. Pumunta ulit ako s a kama at dun. hawak hawak ko yung kahon na may mga pinakuluang buto ng hybrid tea rose—da w. hindi ko na mapigilang p umunta dun sa park na una kaming nagkita.

Village? May pedestrian lane? Sino namang ewan ang gagawa nun diba? “Ang walasti k. Hindi ba dapat ang sinasabi niya ay sorry at hind salamat? Adik talaga tong nilalang na to. Ngayon ko lang nakita kahit na dumaan na ko dito . “Anong gagawin mo?!” . tumabi nga siya.” “Salama t. “Ikaw nga tong may kasalanan. Nagpapasalamat siya. Tae naman o. Ni hindi ko nga akalain na may na geexist pala na tulad niya. Tumama sa kin yun. “San ka naman nakakita ng sisigaw ng „mis s tumabi ka‟ na halos kalahating metro na lang ang layo niyo?” “Sana man lang tumingin ka sa dinadaanan mo kung may sasakyan ba o wala—“ “Pedestrian lane yung dinadaanan ko . Hindi na siguro ako dapat maging mabait sa kanya… kasalanan naman niya. Tapos may ki nuha siya dun sa bag niya. kaya ka hindi nakatingin sa daan?” Boom.” “Hinahanap mo ba ko. Bulak at alcohol. aba! Meron nga. kaya wala akong kasalanan.” “Ganon talaga ang buhay. oo nga naman. hindi ka man l ang magsorry. Yung sasakyan dapat ang maghintay para makatawid yu ng tao sa kabilang dulo ng kalsada. may kasalanan din ako. hindi mo alam na may nageexist pala na ganun. Sabagay.” Pedestrian lane? Sa isang village? Tiningnan ko. Sana man lang nung sinabi kong tumabi siya.” Eto nanaman. Bumaba siya para tingnan yung sugat ko. Pero kahit na. Ang weirdo. Minsan. Oo nga naman.” Ma laman yung sinabi niya.“Okay ka lang ba?” “Tinatanong mo pa ko e kita mong may sugat na ko.

” “Kung nagulat ka dahil nakita mo kon g tumawa. Na patulala lang ako sa ginawa niya. tinayo niya din yung bike ko tapos ngumiti siya ulit. Napatakbo ako papunta sa kanya. Hindi ko alam kung bat siya kinakatakutan dito sa village eh isa na ata siya sa mga pinakamabait na nakasalumuha ko. Eto ata ang u nang beses kong nakitang tumawa siya. nakatingin parin sa kanya. May nakita akong mga bata na papalapit sa kanya. inabot niya yung kamay niya at tinayo niy a ko… sa ikalawang beses. Natural.” Bago siya tumalikod.” “Ayoko! Ayoko ng alcohol! Betadine na lang. Tawa sila ng tawa tapos sumigaw yung isang batang ba bae ng… hindi ko alam kung bakulaw o halimaw.” “Ah… ganon ba—aray!” Tapos hinip an niya yung sugat ko na nilagyan niya ng alcohol. Ako naman. .“Gagamutin kita. Nagbubulungan. Eto. ayos lang. eto palang yung pangatlo naming p agkikita na magkakilala. “Bat ka nakatingin?” “W—wala. “Ingat ka. hindi parin magandang pakinggan. “Maghugas ka pagdating mo sa ba hay. Ikinagulat ko nung isa sa k anila nagbato ng isang… bato.”Tumawa siya.” D umerecho na siya dun sa swing. Pero ewan ko ba. Nagulat ako nung may tumutulong dugo sa may ulo niya. Ako naman lumapit sa kanya. parang ako ata ang unang taong nakita siyang tumawa ng ganito. Pero alin man sa dalawa. “Hoi! Tama na nga yan! Mga bata pa lang kayo nanakit na kayo !” Tumatawang lumalayo yung mga bata. bandaid. Matagal narin akong hindi tumatawa.

Magluto. Halos isang linggo narin kaming ganito. Nakilala ko narin siya ng mas malapit. Kinuha ko yung alcohol at yung bulak sa bag niya at hinanap yung sugat sa may ulo niya. Nalaman ko na isang beses sa loob ng dalawang linggo .” Tapo s ngumiti siya. Oo.” “Sinabi mo din yan kahapon. Kaya pal a natitiis niya ang ganong pamumuhay. Kahit man lang dalawang beses sa isang araw ka kumakain.” “Pinagalitan ka na ng mama mo kahapon at nung isang araw. “O eto. Nagluto ako ng 2 hotdog tapos nilagay sa isang baunan. K inuha ko yung isang yakult na babaunin sana ni Gerald para bukas.“Okay ka lang ba?!” “Tinatanong mo pa ko e kita mong may sugat na ko.” . Dun ko lang napansin na yun yung eksaktong sinabi ko kanina nung nasugatan ako.” “Hayaan mo sila. nangako na ko na babaunan kita. *** CHAPTER 4 [Behind Her Smiles] Umuwi ako ng maaga par a magluto.” “Mula nung sinabi mo sa kin na isang beses ka lang sa isang araw kumakain . Kinuha ko yung bike ko at pumunta sa park.” “Ayos la ng naman. Tae naman o. pumupunta yung mama niya sa bahay nila para magiwan ng mga groceries.” “Diba sabi ko sayo wag mo na ko baunan?” “A yoko.

” “Girlfriend mo?” “Wala ako nun. Sam.” “Grabe naman. RING.“Pati yan. Naaalala ko pa yung gin awa niya sa kin nung huling beses.” “Pasensya ka na pero—“ “Hello Nathan?” Nung narinig ko yung boses na yun. Hindi ko r in alam kung bat ko to ginagawa.”Tapos ngumiti siya. pakiramdam ko ako na ang pinakamabait na tao sa buong mundo.” “May gi a ako. nagkunwari lang naman talaga ako na choppy yung kabilang linya. “Hello?” “Tol san ka?” “Bakit?” “Basket tayo. sinabi mo din kahapon. “Sino yun?” “Wala. Sige na. Nung isang linggo ganun din ah. Ewan ko ba. Sa totoo lang. Siya yung babaeng minahal ko sa nakalipas na 3 taon. “O. agkaboy—” . Ayoko siyang kausap. Binaba ko na. napatigil ako. Ikaw. Sa tuwing ngumingi ti siya.” “Nath—“ DIAL TONE. Alam ko kung kanino yu n… alam na alam.” “Asan ka ? Pwede ba kita puntahan? Gusto kita makita! Kasama ko si E—“ “Hello? Hello? Wala akon g marinig.

maayos agad.” “Ano yun?” “Tinanong kasi kita sa kaibigan ko dati.” “Tara. Tahimik lang kaming naglalakad.“Salamat sa pagkain ah. “Pwede bang… bumisita sa inyo?” “Hindi. dala-dala ko yung bike at bag ko. Kaya siguro siya dumating sa buhay ko.” Naramdaman ko yung pagiwas niya sa tanong ko. mahabang kwento?” “Oo.” “Hindi mo man lang pinagisipa n. dala-dala yung baunan na .” Inayos niya yung baunan tapos tumayo na siya.” “Ikaw bahala. eto na yun. Siguro. N umiti nanaman siya bago niya inabot yung kamay niya sa kin. Hindi ko naman akala in na ngayon nga kami pupunta. sumabay na lang ako sa gusto niyang daloy ng usapan. At ang sabi niya… Rebecca daw ang pangalan mo. Hindi man lang ako nakapagayos para man lang pagk akita ng mga magulang niya sa kin. Ako.” Pinagmasdan ko siya kumain. Kaya. Siya naman. hindi mo na maiintindihan ang kaibahan ng tubig at apoy. matagal ko na kasin g gusto itanong to eh. Naku nan kasi si mama dun sa huli niyang pinagbuntis. Bakit ang pakilala mo sa kin eh… Mary?” “Pag ipinaliw anag ko sayo ngayon.” “Ibig sabihin. Eh babae yun. Teka. “Oo naman. Gusto mo ba?” “Oo.

Napatanon g tuloy ako sa sarili ko kung sino yun. andito kami. Tinititigan ko yung mukha niya.” Sa harap ko. pero siya parang normal lang. “Pa. Hind i ba dapat nakikita niya na tumititig ako sa peripheral vision niya? Pero kung m akatingin siya sa mga paa niya. Nagulat ako. Yinakap siya ng papa niya tapos iyak siya ng iyak.”Hi ndi ko napansin na sa dinamidami ng nasa isip ko. wag kayong umiyak sa hara p ng bisita ko.dinala ko para sa kanya at yung teddy bear. “Gusto mo bang pumasok?” “Uh—o sige—“ Hindi ko pa tapos yung sinasabi ko dahil may narinig akong hagis ng isang bote. a ndito na ko. Ipinunas niya yung mga kamay niya dun sa short s niya saka hinarap sa kin. Gusto kong malaman kung anong nangyare sa kanya. nandito na pala kami sa tapat ng bahay nila. “Andito na tayo.” Kami. parang wala na siyang ibang mundo kundi yun lang . Ganito ba talaga sila namumuhay araw-araw? “Pa. Nagtaka ako kun g bakit hindi man lang nakalock. Ito na ata ang pinakamaliit na bahay sa village na to. siya ang una kong gagamutin. Nagulat ako dahil walang bahay sa street nila kundi yung kanila l ang. Ibig sabihin. nakakita ako ng isang hindi pang araw-araw na nakikita.” Bumitaw yung papa niya sa kanya saka pinunasan yung luha niya at umiinom nanaman mula dun sa bote. may kasama siya . Kung saka-sakali ngang grumad uate ako bilang isang psychologist. Binuksan niya yung gate. “Ang tawag sa street n a to ay forbidden street. . Dahil.

” Mukhang hindi niya narinig yung sinabi ko. Salamat talaga.“Pasensya na iho. Ayos l ang. pero hindi ko ipinahalata na naamoy ko yu n.” Umupo naman ako dun sa sofa nila. Ako ang papa ni Mary. kinuha ko at kinain. “Iho. Kaibigan po niya. Tahimik. “Gusto mo ng juice?” “Hindi sige. eto lang ang eron kami. wala man lang maririnig na kahit na ano kun di yung tunog ng electric fan. Upo ka lang. Amoy alak siya.” “Tuloy ka. may sinabi n a ba sayo ang anak ko?” “Tungkol po saan?” “Wala naman. pwede pa ni la ayusin… pero tingin ko. Eto o.” “Teka ikukuha kita.” “Bakit naman po?” “Kasi—“ “Pa. M aliit lang yung bahay nila. Salamat talaga s ayo. Nakita ni Mary na nagsalubong yung kilay ko. Para naman hindi ma sayang yung ginawa niya para sa kin.” “Ayos lang po. “Pa.” Nagulat ako nung yinakap niya ko. itigil niyo na yan. Mejo naiilang ako dahil—dahil una sa lahat hindi ko alam kung pano nila natatagalan yung ganitong buhay. .” Naghanda siya ng isang cheesecake at orange juice. pinili nilang hindi. pasensya na iho naamoy mo p a tuloy ako. Kung tutuusin. pasensya ka na.” “Ako po si—Nathan.” “Ay.

Bakit ganon? Lalo ko tuloy hindi maintindihan kung bakit sila nilalayuan ng mga tao. pinagmasdan niya kong kumain. Ikaw na ang sunod. Pero.” A oko na magsalita. Parang nanonood lan g sila ng palabas. Pagdating ko. hindi pa nakakapasok? “Papa mo?” “Hindi pa. lalabas la ng ako. Oo naman. Naiilang parin ako dahil sobrang tahimik. “Ang ayos ng kwarto mo.”Nung tumayo siya.” “Ah—ganon ba. isang signal na yun para tumayo din ako. Pero kung gusto mo—“ “Seperado sila. Mas maayos pa kesa dun sa sala nila. “Teka lang. dun lang kami. Nireresp eto ko naman kung ano yun. Hindi ba dapat.Naramdaman kong natuwa ang papa niya dahil ngumiti siya. maayos yung kwarto niya.” “Pa. mas maraming umiintindi sa kanila ngayon? Maya-maya. ang papa ba niya.” “Ako lang naman ang pumapasok dito.” . Hindi ko alam kung b akit pero parang may iniiwasan siyang malaman ko mula dun sa papa niya.” “Ah. nakarinig nanaman kami ng isang hampas ng bote. Tar a. Yung kama niya parang hindi hinigaan araw araw dahil maay os. “Gusto mong pumunta sa kwarto ko?” “Ayos lang. Siya naman.” “Hindi ka ba nagtataka… kung nasaan ang mama ko?” “Nag—tataka din. masaya ko. baka personal. Per i ko na tinanong dahil.” Sa loob ko.

Siguro sa sobrang gusto kong mal aman ang buhay niya. pero ayaw niyang tumigil. Pagtingin ko. pero mukhang seryoso siya. binuksan at sinara.” ?” “Panghohold-up. Pinulot ko. May acoustic guitar pa siya . Pero par a yun—sa akin. Bukas yung cabinet niya. Narinig ko yung mahina niyang bunto ng hininga kaya napatingin ako sa kanya. . Pambahay at pangalis na niya tong lahat. tumayo ako. Inaas ahan kong iiyak na siya pero hindi. Kaya ayaw niyang tumigil. Sinubukan kong tumingin tingin ng mga bagay. Hindi na ako magtataka kung bakit yun lagi yung suot niya. pero ayon. center of attraction parin yung teddy bear na lagi niy ang dala dala na ngayon eh nakahiga na sa kama niya. May mg a manika siya. Ala m kong hindi tama… pero nilagay ko yun sa bag ko.Pagkalabas niya. put i at violet yung nakita ko. Siguro nag-ipo n pa siya ng lakas ng loob para sabihin yun. sandamukal na bestidang itim. Maya maya eh natapilok ako sa is ang bagay na hindi ko inaasahang meron siya.” “Pero—mali.” “Alam ko.” “Laging pagdating mo… umiiyak siya?” “Isang beses sa isang linggo lang umuuwi si papa. Hinintay ko yung susunod niyang sinabi. “Ilang beses ko na siya pinagsabihan.” Narinig ko yung tigil niya. “Pasensya ka na. Ganito talaga kami.” Nagulat ako nung sinabi niya yun. pula.” “Bakit?” “Kumikita siya ng pera.

Dito ko napansin na. At ang finale niya. Nung naghiwalay kami ni Sam at kinanchawan ako ng barkada ko. Sinabi ko na ang unang dalawang salita na nakita ko sa note book na yun. naiintindihan ko na kung bakit. ang mga ngiti niya. Kinuha ko yung nakita kong bagay sa kwarto ni Mary. Hindi pa ko umiyak ng ganito. Pagkauwi ko ng b ahay. nilapag ko agad yung bag ko. Nak akainis dahil umiyak ako. Nagbabay siya sa kin. Naalala ko pa yung sinabi ni Ethan. Ngayon. n ung una pala kaming nagkita… 17 th . Alam kong mali. nangako na ko na di na ko iiyak.*** CHAPTER 5 [Her Miserable Past] Hindi ako pumasok kin abukasan.“Tara. pero saka na ko magkukumpisal. Dalawang beses pa lang ako umiyak. Yung isa yung libin g ng lola ko at yung isa ay yung naghiwalay kami ni Sam. Ikaw lang ata tong chikboy na madaling pa iyakin eh. Ngayon. ihahatid na kita dun sa park. Bakit? Ayokong makita ng mga tao na mugto yung mga mata ko. “Ano ba tol. Bakit mugt o yung mga mata ko? Kasalanan nung diary niya. Bumuntong hininga ako at i numpisahang basahin. Dear Diary.” Yung barkada ko lang naman yung nakakita nun.” Gusto ko siyang yakapin… pero sino naman ako par a gawin yun? Sumunod na lang ako sa kanya hanggang sa nakarating na kami sa park . napaiyak ako dah il sa diary niya.

Sabi ni ya. Iyak ng iyak yung tita niya. Inampon siya ng tita niya. Yung anak naman nila. Secon d. Yung tito niya. Namatay yung mga magulang n iya. First. nakiusap siya sa tita niya na ikwento ang lahat. ang sasabihin lang niya. Tapos sinabi niya na ampon lang naman si Mary. Nung araw na nalaman nila yung address ng tunay niyang ina sa tulong ng ilang co rporation at iba pa. Pag datin g ng tita niya at nakitang may pasa. 7 th birthday niya. Pag nagsumbong daw siya. Pero kailangan nilang umalis para sa isang business trip. regalo sa kanya ng mama at papa niya. sinisisi si Mary kung bakit nangyare lahat yun . Pinalayas ng tita niya si Mary at sinabi na hanapin niya yung mga magulang niya mag-isa. lagi siyang binubugbog na hindi alam ng tita niya. Pinatuloy siya.birthday pala niya. nakita daw siya sa airport ng tinuring niyang mama at papa na umiiyak dahil nawawala. Mayaman sila. Third. Natuklasan din ng tita niya ilang buwan pagkatapos. Nung nakumpirma nga ni M ary na ampon lang siya. papatayin daw siya. Pumunta siya sa address ng tunay niyang ina. Ang tawag pa sa kanya ay Rebecca. nagpakamatay yung anak ng tita niya dahil tingin niya mas m ahal na daw nung tita niya si Mary. nadapa siya. Y ung teddy bear na lagi niyang hawak. Fourth. nalaman nga . Nung nagpa DNA test. Tae. Pinagtanggol siya ng tita niya hanggang sa nagdesisyon sila na maghiwalay na lang sila. Nakiusap si Mary sa tita niya na hanapin nila yung mga magulang niya.

School records at iba pa. nakita niya na naghahalikan yung boyfr iend at bestfriend niya. Nung birthda y niya. ex-convict kasi yung tunay niyang ama. kasabay nung 5 th monthsary nila. nagkaroon siya ng boyfriend. Sinong hindi maiiyak sa lahat ng yon? Sa iisang tao. Binigay niya sa kanya. sa . nine lives. Yung step father niya. Yung tunay niyang ina. Fifth. Dito na sila nakati ra 11 years old pa lang siya. Wala siyang naging kaibigan dahil dun. katulad ng tito niya. Hindi din alam ng tunay niyang ina yung ginagawa ng step father niya sa kanya. Nung nalaman ng tunay niyang ina na sinasaktan siya ng step father. siya yung nagbibigay ng pera dun sa kanila kaya sila nagkakapera. Eighth. Pero ang pinakamasaklap… kaya ako napaiyak… Second year college siya. Lagi siyang sinasaktan. nangyare lahat ng baga y na yun? Kung sa pusa. yung mga „pananakit‟ na lang daw yung sukli sa l ahat ng ginagawa niya. Pero kaya sila nilalayuan ng tao. masakit man sa loob niya. Mary na ang pangalan niya. Dahil daw sa sakit ng ulo na binibigay sa kanya. Dahil magkaiba yung pangalan niya sa birth certificate. nung nalaman nila ng tatay niya na may leukemia pala siya. Ni nth.na tunay na ina ni Mary na siya yung nawawala niyang anak. nagkita ulit sila ng tunay niyang ama . Pero nalaman din n i Mary na seperado na pala sila ng tunay niyang ama simula nung nawala siya ng a irport at may asawa na palang bago yung ina niya. Sixth. maraming pinabago. Seventh. at bestfriend. Nung 4 th year high school siya. Yung araw na nawawala siya sa may airport ay kakafour years old pa lang niya pala.

Ngayon alam ko na kung anong dahilan kung bakit ako dumating sa buhay niya… yun ay para— RING. Tama sa Ethan. Alalahanin mo nga yung mga ginawa mo par a sa kanya. Yung babaeng matagal mo na h inahabol ang naghahabol na ngayon sayo.kanya. hindi ako makapaniwala na may na geexist pala na ganong storya. Isa nga siyang masokista. Pero eto. may isang taong nagpatun ay sa kin na pusible pala yung mga bagay na akala ko hindi pusible. Katulad nga ng sinabi niya. Oo alam ko. Ngayon naiintindihan ko na. “Sana matagal na niya yun sinabi. Kaya pala siya nagpasa ng mga papeles para sa lea ve. MU kami noon. nine deaths. susko naman. Hindi mo ba naisip na meron ng saysay yung mga yun?” Bigla kong naisip ..Pero sa dulo ng bawat entry sa diary niya. “He llo?” “Tol.” “Sabi niya. Isang taong gustung gu sto masaktan. pero kahit kailan… hindi pa siya umiyak. Hindi naman yun nakakapagtaka. ayo ko na siyang makita. Kinakaya niyang ngumiti. Bat mo naman binabaan si Sam nung isang araw?” “Sabi ko naman sayo diba. may nakalagay: Pero… hanggang ngay on… di parin ako marunong umiyak.” “Pare. Alam kong impusible.” Napatulala ako sa sinabi Etha n. Totoo yung sinabi niya na gusto niyang mahulog yung mga luha sa mata niya. Dahil kahit kailan… hindi pa s iya umiiyak.. pero wala tala gang relasyon . mahal ka pa rin niya. Matagal ko narin minamahal si Sam.

“Mary. Sige pupunta ako. Oo na ha? Sige babay.” “Kailan pa kayo nag papractice?” “Matagal na. Ipapalabas lan g namin sa isang school of arts. “Kasali ka dito?” “Oo. ticket ata to ng isang play. at nagswing.” “As tig. Ako si Cosette. Iniwan ko yung diary niya sa may kama tapos pumunta ako sa park. nakita ko nanaman siya. at siyempre. Ngayon lang nirelease yung tickets. Gusto niya. Nagbike ako papunta dun. Les Miserables.” Um upo ako sa tabi niya. sa di ko alam na dahilan.” “Nathan.” “Kakanta ka?” “Oo. Eto na kasi yung—huling performance ko. at siya ang unan g babaeng nagpabaliw sa kin.” “Teka!” IAL TONE. sa 16. Hindi naman sa theater talaga yan. Siya nga ang first kiss ko. Nakaisip agad ako ng lugar kung saan ko mailal abas yung stress ko. “To l. Nafall out siya sa kin.” “Wag na tol.” . May 2 akong kakanta hin. Isang ticket. maging escort ka niy a. Wag mo na pag-isipan. Nagbuntong hininga ako.” “Sige pag-iisipan ko. Tapos may binigay siya sa akin.kung san nakakandado kaming dalawa. Natuwa naman ako at binigyan niya ko ng ganito. debut na ni Sam sa susunod na linggo.” “Aasahan ko.

” Hinawakan niya yung kamay ko at dun ko lang naramdaman na sobrang lambot pala ng mga kamay niya kahit ilang beses nari n niya ko nahawakan. kailang an kong magtanong para hindi niya mahalata na alam ko na yung masaklap na katoto hanang mangyayare sa kanya. para hindi ako umasang may dadating para panuori n ako.”Ngumiti siya ulit.Naisip ko na kung hindi ako magtatanong. Hindi ko alam kung bakit pero parang kinakabah an ako. pero kinakabahan ako sa kabog na to. pupunta ako.” “Sabihin mo na agad kung hindi ka makakapunta. pwede siyang magtaka. “Bakit?” “Tingin ko lang. Tae. Nabasa ko na to.” “Ikaw lang ang naging kaibigan ko mata pos ang tatlong taon… kaya sana… makapunta ka. Hindi ko sigurado. Anong gagawin ko? “May problema ba?” “W—wala. Siyempre. pinapangako ko yan. Pero iba tong kabog ng puso ko. Magkasabay yung debut ni Sam sa p lay niya. *** CHAPTER 6 [Discernment] Nahihirapan a kong mag-isip kung ano ba dapat gawin. Oo. lumaki yung mata ko. Binuksan ko yun g envelope at tiningnan. hindi nga ako nangako kay Ethan na ma kakapunta sa . Les Miserables? Eto yung kay Victor Hugo.” “Hindi. Parehong gabi. Awa? Siguro nga… awa to. Siguro dahil eto na yung pinakamahabang pagkakahawak niya s a kin mula nung nagkakilala kami. Pagtingin ko sa date.

parang gusto kong ibalik ang or as at dun na lang manatili habang buhay. Nagtoss c oin na ko. Isang araw bago ang debut ni Sam at ng play niya. nagpiring pa ko. Sa konting araw na natitira para magdesisyon ako. madali lang magdesisyon. siya na mismo ang tinanong ko kung anong gagawin niya pag nahihirapan siyang magdesisyon. binaba unan ko siya. Pag ganon ang nangyayare. magtatanong ako sa kanya ng k ahit ano saka ako magkkwento. nahihirapang magde sisyon kung saan nga ba ako pupunta. nakipagbato-bato pick sa kapatid ko. Yun na yung huli niyang play. nagaalinlangan parin ako. Ano ba talaga Nathan. pag nahihirapan ka m agdesisyon. Ganon parin. Dahil pareho kong gus to. Buti sana kung mauulit yung play na yun. Ikaw lang ang nagin g kaibigan ko matapos ang tatlong taon… kaya sana… makapunta ka. Ku ng mauulit yun.” “Tulad ng?” “Kunw ari pinapapili ako kung cookies and cream ba o rocky road. Siya. anong ginagawa mo?” “Nanghihingi ako ng milagro mula sa Taas. tahimik na nakikinig. may nararamdaman pa ako para sa kanya—ata. ang luma bas. Pero aaminin ko. nakwento ko na ata sa kanya ang talambuhay ko. Tumatakbo ang oras pero nahihirapan parin ako pumili. Sa tuwin g naiisip ko kasi yung mga alaala naming dalawa. Pero. Tae. Mejo nakakailang nga lang pag nawawala yung mga batang naglalaro k asi biglang tumatahimik. Kaso hindi eh. Pero eto ako ngayon. “Mary. bibilhin ko na lang . San mo ba talaga gustong pumunta? Lagi kaming nagkikita ni Mary. sa debut ni Sam. Nakadagdag pa yung huli niyang sinabi nung isang araw. Nahihirapan ak ong magdesisyon.debut ni Sam. Lahat.

Paano ako hihingi ng milagro mula sa Taas kung hindi naman to kamila-milagro? Titigil ba yung play na yun ku ng babagyo? Eh yung debut titigil din ba kung babagyo? Tingin ko kung babagyo. a alis na ko at pupunta dun sa play. Pero pag may dumating na taong nanghingi ng isa dun sa mga binili ko. Pupunta muna ako sa debut ni Sam. Wala na. Kin abukasan.Pa rehong 8 pm yung play at yung debut niya. Ikaw escort eh. matagal lalabas si Cosett e—si Mary. Kumatok ako pero walang sumagot. yung natira yung nakatakda para kainin ko. “Tol ang tagal mo!” Sinalubong ako n i Ethan dun sa gate tapos hinatak niya ko. Ako naman. Pumunta muna ako sa bahay nina Mary. Ano pang milagro ang dapat kong hilingin. Naguguluhan .” Astig nung sinabi niya. namangha sa kagandahan niya.” Pumunta ako dun sa kwarto ni Sam.pareho. Bahala na. Nakita ko siya. Sa tingin ko naman. Tapos. umalis n a siya. ib ig sabihin. Pero di ko parin maalis sa isip ko yung gagawin ko para makaalis papunta dun sa play ni Mary. “Punta ka na daw sa room ni Sam. nagaalinlangan parin ako sa desisyon ko. Pagkatapos nun. ibig sabihin. naka blue na gown. Pe ro… hindi ko naman yun magagamit sa pagdedesisyon ko. 7:45 nung nakarating na ko sa resort.” “Ako lang ?!” “Natural. Siyempre kamustahan. Nagkita kita nanaman kaming magkakaba rkada sa high school. 7 pa lang nagbihis na ko. pag nagampanan ko na yung pagiging escort ko. Eto ang desisyon ko. t itigil pareho. 30 minutes lang naman papunta dun sa school of arts na sinasabi niya. pumunta na ko dun sa resort kung san gaganapin yung debu t ni Sam.

” . Sana… sana hindi pa ta pos yung play. Anong oras ba yun? !” “Easy ka lang. tumakas ako sa tanong niya. Konting tuksuhan dahil magkasama nanaman kaming dalawa. hindi rin naman ako sigurado sa sagot. May dinner pa.” “Ibig ba sabihin… napilitan ka lang pumunta dito? “Teka. nagkausap kami saglit. “Nathan!” Yinakap ako ni Sam. “Nathan… pwede ka bang… ma gover night dito—“ “Hindi pwede. Pero nagkamali ako. “Akala k o hindi ka na pupunta!” “Wala naman akong choice eh. Ayoko sagutin. Wag kang mag-alala.” Naisi p ko. 18 roses na. Maikli lang yun. Akala ko sa entrance na matatapos—hindi pa pala. Totoo nama n eh. Pagdating ng 18 roses. Oo. Nagumpisa na yung debut. Magkasama naman—“ “May gagawin kasi ako. ano yang nasa mukha mo?” At yun. Pinapunas naman niya dun sa nanay niya. Pinagpapawisan na ko sa mga nangyayare. Mejo matagal narin nung niyakap ko siya… at namimiss ko narin yung ganitong mga alaala.na ko. May puting ewan dun sa mukha niya. Konti lang kinain ko d ahil naiinis na ko. Kahit masabi ko man lang na humabol ako. Pagkatapos naman nung mensahe nung pamilya niya. Nagpanic siya. a t nung ako na ang sumasayaw kay Sam. “Ano pang gagawin ko?” “18 rose s tol. Yinakap ko rin naman siya pabalik. May gagawin ako. Bam.

kaya umuwi na ko ng bahay. Bad trip talaga. Alam kong wala na kong aabutan dun sa play na yun. 12 am natapos yung deb ut. hindi kita papakawalan. Sobrang bad trip.“Please? Debut ko naman.” “Naman. Pagkadating ko ng bahay. Nasa gate na ko nung naisip kong puntahan siya… at magsorry. hindi ko na sinabing makakapunta nga ako dun.” “Niya?! Sino?!”“Aalis na ko. Tae n aman. ASAR. Sobrang bad trip ako. Hindi na ako makakapunta dun sa play.” “Teka!” Hindi na ko nap n ni Sam. 12:45 na ng umaga. Paalis na ko nung— “Nathan!” “Sam pwede ba. Kinuha ko yung bike ko.” “Sorry Sam. Matapos yung kanta. Tutal may susi naman ako ng bahay kaya ayos lang kahit bukas pa ko makauwi. at ganun din naman siya. Mapapatawad ka ya niya ko? Gising pa kaya sila? Sana… sana nga. Wala na. Mag pupumilit sana ako pero nakita ko bigla yung lahat ng taong nandun sa okasyon na yun. Alam ko na yun. Alam . Napatingin ako sa kanya. Gusto ko nang umalis. Bahala ka. Sana. nangako na ko sa isang kaibigan eh.” Nagulat ako sa sinabi niya. may kailangan pa k ong gawin!” “Bat ka ba galit na galit? Ano ba yung nakaligtaan mong gawin na mas imp ortante pa sa akin?!” “Yung play niya. babal ik na sana ako sa upuan ko pero hinawakan lang niya yung kamay ko ng sobrang hig pit.

Kaso wala talagang sumasagot. Lalo akong nakonsensya s a ginawa ko. Sabi nga ni mama. . Dun ko nakita yung tatay niya. parang 8 lang ng gabi. Unang beses kong nangako sa kanya. Naisip ko tuloy. “Tao po! Mar y?” Kumatok ako at sumigaw sa harap ng bahay nila. baka nagkas alubong kami.naman nina mama na debut yung pinuntahan ko. ikaw pala iho. si M ary po?” “Hindi mo ba kasama? Sabi niya hihintayin ka daw niya dun. Dito na ko magda dasal para sa isang milagro na mapatawad sana niya ko. Wala ako ng choice kundi lumabas. Anong oras na ba at wala parin siya sa bahay nila? Tapos hinintay pa niya ko dahil akala niya darating ako—takte. Sarado na yung gate ng school pag dating ko dun. lalo akong nag uluhan kung anong gagawin ko. N akabukas yung gate nila pero nakalock yung mismong pinto ng bahay nila. tapos hindi natupa d. Buti na ng a lang may jeep pa. Iniwan ko yung bike ko dun sa „bike parking‟ at nagpara ng jeep. nagpanic ako. wag lang y ung unang pangako mo sa kanya. “O. Lasing. May street lights naman kaya ayos lang. mga 10 minutes siguro dahil wala ng traffic. nagbike ako papunta sa k anila.” Dun sa sinabi niy a. Ako naman. Takte. Baka nga… Naglakad ako na sobrang lungkot. Hindi ko nga alam kung pa ano siya haharapin ngayon.” “Tito. Pero wala… hindi ko man lang siya nakita sa paligid ng school. ipako mo na lahat ng ipapangako mo sa isang tao. Ano bang naisipan niya at ginawa niya yun? Nagmadali akong lumabas ng gate. Tumagal ng 20 minutes ang paghahanap ko. Sandali lang naman papunta dun.

Pumunta ako sa har ap niya. sumigaw ako ng sobrang lakas. Si Mary. Yung dalawang lalaki. bakit napakalamig ng mga kamay mo?! Bakit nanginginig yung mga labi mo?! Sabihin mo nga sa kin?!” . Tiningnan lang niya ko ng direcho sa mata at ngumiti. Nagulat ako sa nakita ko. T umawid ako para makita. Papara sana ako ng jeep nung may nakita akong eski nita. “Pumunta ka.” “Wag mong—“ “Hi ndi mo kailangan magalit. Tumakbo naman sila papalayo. Kung ayos ka lang. napaupo. Pero ang weirdo sa nakita ko. Pinagpag niya yung dress niya saka siya ulit tumingin sa kin ng derecho sa mata na parang walang nangyare. Ayos lang ako—tingnan mo. nakangiti p arin siya. “T igilan niyo nga siya!” Binato ko sila ng pinakamalaking batong nakita ko. Sa sobrang g alit ko. May dalawang lalake dun na parang pinagtritripan ang isang—di ko maaninag. Ang masaklap… binabastos ata siya. napatingin sa kin. nagulat ako nung nakita ko siya. Akala ko hindi ka na pupunta. Nakasandal lang siya dun sa may poste at par ang hinahayaan lang niya na nakawan o kung ano mang gawin sa kanya.Tae. at ni di man lang siya umiyak o nagwala o sumigaw. nakangiti parin naman ako —““Wag ka na kasi magpanggap. Hindi ko alam pero masakit… eto ang unang beses na nasaktan ako kapag ngi nitian ako ng isang tao… siya lang… siya lang ang nagparamdam sa kin ng ganito. Binigay ko yung kamay ko. Naglakad na ko papalayo. “Ano k a ba! Ni hindi ka man lang marunong lumaban!” Kinuha niya yung kamay ko at tumayo siya.

biglang umulan. Marunong ka ng magalit! Hindi ka masokista Mary! Alam mo sa sarili mo na—“ Pero bago ko pa gusto sabihin ang gusto kong sabihin. Ni hindi mar unong lumaban… ni hindi marunong umiyak?! Pano… pano ko pagagaanin ang loob ng isang taong… alam kong may taning na? Ngumiti siya ulit sa kin. Pero hindi ko na mapigilan. Ni hindi ka man lang nagagalit sa kin? Hindi ka man lang—“ “Hind i ako marunong—“ “Marunong ka Mary! Nagpapanggap ka lang na hindi! Nagpapanggap ka lan g na masokista. Malalakas na patak ng ulan. pero iniisip mo na hindi ka marunong kaya umaatras yang mga luha mo. Kasabay ng galit ko.” “Hindi totoo yan Nathan. alam kong may saki t ka. Kailangan lumabas kung ano yung nararamdaman niya… kailangan. kailangan ko munang isantabi to . pero alam mong alam mo sa sarili mo kung anong hinahanap mo.” Yun ang pinakamasakit na nasabi ko sa i sang tao sa tanang buhay ko. Alam kong isa kang taong naghahanap ng paraan para ilabas ang —“ “Ibig sabihin—ika w ang kumuha ng—“ “Oo! Ako. Nasasaktan ka. San ka naman nakakita ng ganitong nilalang. “Hindi. Kung alam ko nga—“ “Alam mo. Kin uha ko yung kamay niya para sumilong. Marunong ka umiyak. Pero hindi mo ginagawan ng paraan para makita… dahil sa tingin mo… mamamatay ka na. Alam ko na kung anong mga pinagdaanan mo mula sa kabataan mo hanggang sa ngayon . Alam ko! Alam ko lahat. Alam ko na. Nung kinuha ko yung mga nanlalamig . pwede? Alam ko na lahat.” “Oo. halatang galit ako. Mukhang uulan. Naisip ko. “Wag ka na magpanggap. ku midlat.Oo. Alam kong hindi ka marunong umiyak.

Ayaw niyang magpahil a. “Mary—nababasa ta—“ Nagulat ako nung bigla niya kong yinakap. maramdaman ko lahat ng nasa puso niya… Humagulgol pa siya ng humagulgol. kahit sobrang sakit… sobrang sakit!” Hinayaan ko lang siyang humag ulgol. Hindi ko alam kung anong ginagawa ni ya hanggang sa—narinig ko yung matamis niyang hagulgol. Bago ko na para yung taxi. Sana lang. kahit hindi ko siya napanood sa huli niyang palabas. *** CHAPTER 7 [Betw een the Lines] . N apagod ata siya sa kakahagulgol. Pinakinggan ko lahat ng mga sasabihin niya. binuhat ko siya sa likod ko. Dah il wala na siyang lakas. nakatulog na siya. Hindi siya umaandar. Unti unti ding tumigil yung ulan. at buti na lang may dala akong pera. Dala dala ko yung bag nami n. Oo. basa na kami. Pero masaya a ko sa nangyare… masaya ako. maunawaan ko lahat ng nasa isip niya… sana. para siyang nanigas.” Tapos. Pero sa lakas ng impact ng yakap niya. “Oo! Takot ako! Sobrang tako t ako! Takot ako sa hinaharap! Takot na takot! Pero anong gagawin ko Nathan? Ano ?! Sa lahat ng mga nangyare sa buhay ko. parang naging tulak yung dapat niyang yakap kaya nawala ang bala nse ko. Buti na lang may mga taxi pa. Nahulog kami sa may basang kalsada. may sinabi siyang hindi ko makakalimutan… “Ikaw ang unang taong nagp aiyak sa kin… masaya ako na ikaw yun.niyang mga kamay. ginusto kong umiyak! Pero hindi lumabas ang mga luha ko. Nanginginig na kami dahil basang basa kami.

Isang buwan na ang nakakalipas mula noon. kay sa yung iniiyakan mo siya na wala na talagang chansang malam an niya kung gano siya kahalaga sayo. Hindi nga nakukumpleto ang araw ko pag hindi ko siya nakakausap .. Sinulat ko pa yun sa kamay ko para matandaan ko. Isang buwan narin ang nakalipas nung s iya na ang naging matalik kong kaibigan. Pero natural. siguro dahil… hindi appropriate itanong? Hindi ko alam kung bakit . P ero. Kasalanan ko kung bat ko nalaman lahat ng ayaw niyang malaman ng ibang tao . Hindi ko alam pero… pa rang magagamit ko yun pagdating ng araw. sinagot ko na rin. “Bat mo iiyakan ang taon g wala na? Iyakan mo ang taong andyan pa o yung taong andyan pa pero alam mong m awawala na. Pero siya. “Hindi. “Ikaw madalas ka ba umiyak?”Nagulintang ako sa tanong niya. Nabasa ko kasi sa kanya na may sasabihin siya. Pagu wi ko galing school.” Hinding hindi ko talaga makakalimutan yung bawat salitang sinabi niya. nakangiti ng tahimik kaya napilitan akong itigil yun g tawa ko. Kahit hindi siya nagkkwento sa kin ng kahit isang katiting ng nangyare sa kany a. di bale na. Mas nakakausap ko siya ng madalas. okay lang sa ki n.” “Kailan ka umiiyak?” “Pag… may burol?” Natawa pa ko sa sinabi ko. kahit lagi pang may nakasaksak na headphones sa tenga niya. sinulat ko ulit sa isang sticky note. ako lagi ang nagkkwento. Buti na yung iyakan mo siya na may chansang alam niyang may umiiyak dahil sa kanya. Oo. Pag kadating ko sa bahay.. siya agad ang kinakausap ko.

“Hindi mo dala teddy bear mo?” “Hindi. Kasing puti niya si s now white—na may mahabang buhok.” . Matanong k o lang… May pangalan ba yun?” “Meron. Pero—wag na pala. Para lang may mapuntahan ako pagkatapos ng class. Ba ka mapagod—“ “Hindi. Hanggang ngayon. Pwede naming autumn. Binigay ko na nga rin pala yung diary niya pagkatapos nung araw na um iyak siya sa kin. Para bang. Basta ewan. “Naisip ko lang. Kaya talaga tuwang tuwa ako sa kanya.” “Bakit?” “Tag-lagas ang ibig sabihin nun.” Wow. tinubuan na lang ako bigla ng pakpak. Tinitigan ko ulit siya. Napangiti ako lalo nung nakita kong isubo niya yung mansanas na dala ko. Pero ngayon.” “Ano yun?” “Punta ka kaya sa campus?” “Bak h… wala lang.” “Asan siya?” “Pinagpapahinga ko. Pinaliguan ko ka i siya kahapon. di ko parin makalimutan yung mga huling sinab i niya nung araw na yun.dahil kinuha ko yung pinakatatanging bagay na pinagtataguan niya ng lahat ng sik reto niya.” “Bakit?” “May sakit siya. Gusto mo makita?” “Ah hindi na. 3 andun na ko. may napansin akon g kakaiba. sige pupunta ako. Di ko maipaliwanag. Aki. A lalim.

at ganon na rin naman ako. “Para saan?” “Text mo ko pag andun ka na. Wala siyang e-mail.” “Ano yun?”“May iba ka suot? Bukod sa… itim na bestida?” “Dito ako kumportable Nathan.” “Pano ka?” “May isa pa naman ako sa bahay eh. hindi ko alam kung bakit. Nung pana hon na para magpaalam na. Nagtext siya tapos ang sabi niya eh andun na daw siya.” “Bat naman?” “Di ko rin alam. Siguro dahil makikita ko siya. Pag tingin mo naman sa contacts yung isan g number ko yung una. excited akong matapos yung mg a klase ko. Paglingon ko… . yung babaen g sobrang kakaiba na sa isang pitik. Sa tuwing ganito ang s inusuot ko.” Binigay ko sa kanya yung cellphone ko. hindi ko makakalimutan yung pipindutin ko yung ilong n iya tapos saka ako magbabye.” Ngumit i siya sa kin. Nung susunod na araw. Basta ganon. Uh—teka. Paalis na ko ng building nung may narinig akong tumatawag sa kin mula sa likod. Wala siyang telephon e. bigla ko na lang siyang naging matalik na k aibigan. eto. Alam ko naman kasing wala siyang cellphone eh. tingin ko may kayakap ako.” “Pano pag may nagtext sayo?” “Bayaan mo na lang siya. Para sayo. Tumayo ako para iswing siya. Wag mo lang yan iwa wala.” “Teka.“Talaga?” “Oo naman.

May gagawin pa ko. Ethan. Tumayo siya. mahalaga sa kin.” “Ano ba yang mga ginagawa mo na mas importante pa sa kin?!” Ay an nanaman yung tanong niya. at nagulat ako sa nakit a ko.” “B—bakit ka naka—pula?” . Andito ka din. Tiningnan ko si Ethan ng masama. “Pasensya na.” “Ma s mahalaga pa kesa sa min ni Ethan?” “Isang taong kahit kailan hindi nakaramdam ng p agpapahalaga ng ibang tao. Lungkot na lang ata yung nararamdaman ko pag naaalala ko yung alaala nami ng dalawa.” Tapos ngumiti ako. “O Nathan. Weirdo yung sagot ko na pati si Eth an nagsalubong yung mga kilay. pero yun na lang yun. Tiningnan ko kung sino yun. ngumiti.” Yinakap ako ni Sam pero wala sa mood yung mga kamay ko para yakapin siya pabalik tulad ng dati. Umikot na ko pero wala akong nakitang babaeng n akaitim na bestida hanggang sa may nakita akong babaeng may nakasaksak na malaki ng headphones sa tenga niya.“Nathan!” “Sam? O. Hindi ko alam kung bakit… hindi ko talaga alam. at as usual. nagpumilit eh. dahil alam kong siya ang may pa simuno nito. “Kakausapin ko ang isang taong.” “Ano ginagawa niyo dito?” “Punta tayong mcdo!” “Ay ko. parang wala na kong nararamdaman sa kanya. Sa totoo lang. Inalis ko yung mga kamay ni Sam tapos umalis na k o at dumerecho sa sunken garden.

“Mary. Nagkkwento ako sa mga linya ng pinagsasasabi ng prof ko nung narinig ko yung pangalan niya. Yun yung pangalan ng boyfriend niya na pum atol sa best friend niya. Hindi tala ga nakabagsak yung buhok niya. magsawa ka pa na cute ako lagi. Napangiti naman siya sa ginawa ko kahit na hindi ko tal aga alam kung alin yung mga pagkaing bawal sa kanya.” “Hindi naman sa sinabi kong wag pero—pero bagay sayo. Malayo yung bose s nung una.” “Ayoko. Kamusta?” N abasa ko na to sa diary niya. Ang cute niyang tingnan. Tumayo narin ako kahit hindi ko alam kung anong nangyayare. hanggang sa papalapit ng papalapit.” “Salamat. At eto namang niloko. Bakit nga ba hindi ko napansin? Bakit hindi ko agad na pansin na sa kanya ipinangalan ni Mary yung teddy bear niya?“Ayos lang.“Sabi mo kasi wag ako magitim.” Nak a pula siya. Umupo ako na katabi niya tapos tinawag si manong mang tat aho at bumili ng dalawa. “Sana lagi kang ganyan. para cute ka lagi.” Napangi ti ako sa sinabi niya. hindi ko alam kung bakit. Hanggang sa— “Autumn. Mukhang… gum aganda ka.” Nakaramdam ako ng galit sa loob ko. nagpapaloko . bestida parin kaso hanggang tuhod na lang at sleeveless. Tumayo siya tapos ngumiti ulit. nakahalf-pony siya. S iguro dahil naiinis ako sa mga taong pagkatapos mangaliwa eh nakakaharap at naka kapangbola parin dun sa niloko niya. Nasorpresa na lang ako nung lumi ngon siya tapos mabilis na humarap ulit sa kin. Autumn. ikaw ba yan?” Narinig kong bu mulong siya ng „wala na ata akong magagawa‟.

Tiningnan ko siya. na parang walang nangyareng gulo sa pagitan nilang tatlo. Hi Nathan. “M—mary. Alam mo naman ang cour se namin. Iniiwasan ko lang yung pagkakataong magki takita tayo sa isang klase o sa isang building.” “Boyfriend mo?” “Oo. Buti naman nakatagpo ka na ng—“ “Cheesecake!” Mula sa malayo. Anon g ginagawa mo di—to?” “Alam mo naman na pareho lang tayo ng university na pinapasukan diba? Pero nag LOA ako. Musta tol?” Tapos bini gay ko yung kamay ko.” “Ah. Siya. ang ex boyfriend niya at ang ex best friend niya. Hindi ko kasi mabasa yung mga emosyon niya. Nakikita ko nga kayo. Si Mary naman. pero sana makisakay na lang siya. “Si Nathan nga pala. “Boyfriend mo?” “Ako nga pala si Nathan. nakangiti parin. a sign of „gusto ko makipaghandshake‟.” “Alam ko. Nathan si Autumn. kung galit ba yun o sadyang k aprangkahan lang. Alam ko namang w alang nagbebenta ng cheesecake dito kaya alam ko na kung sino ang tinutukoy nung sumisigaw na yun. “Ah. Unti-unting bumagal yung takbo ng babae nung nakita niya si M ary.nanaman.” . eh di sana nagpakita ka sa min. nakangiti parin. I‟m Lara. nakarinig kami ng sigaw ng „cheesecake‟. Ayokong tingnan yung re action ni Mary.” “Oh.” Bam. Hindi ko alam kung nagparinig siya oh ano.

Alam kong ako ang kailangan sumagot dahil ako ang nagsabi na kaming dalawa.” “Ilang araw na kayo?” Sa tanong niya.” Napatahimik si Mary. Hinawakan ko yung kamay niya tapos tumingin sa dalawang taong sumira . “Ba kit. Pano niya naging kaibiga n to?! “Ayos naman kami. hindi ko alam pero nainsulto ako. ng umiti din sa kin. Tae.” “Alam ko. Wala kaming tawagan. walang maisago t. Rare kasi. kailangan ba?” “Wala lang. Kung hindi lang ta laga maganda ang pakikitungo ni Mary sa kanya. kwinento nga ni Mary paano niyo—“ “Kamusta naman kayong dalawa?” Alam kong sumingit si Mary dahil ala m niyang nawawala na yung pasensya ko sa isang to.” “Taon na kasi kami ng cheesecake ko. ang pinakamagandang musika na maririnig namin ay ung pagtawag ng mga pangalan n amin sa isa‟t isa. hindi ko rin siya pakikitunguhan ng maganda. ilang ARAW? Hindi man lang buwan yung tanong niya.” “Oo. Ano sa pal agay niya. Mary.“Hi. Dahil para sa min. Hindi ko alam pero tingin ko kailangan ko to gawin… para sa kany a. Ngumiti ako kay Mary at siya naman. gusto niyo mcdo tayo?” “Ah wag na—may gagawin pa kasi k ami ni Nathan.” “Uh.”Napatahimik silang dalawa.” “Teka… Nathan? Wala kayong tawagan. “Buwan na kami.

” “Wala yun.. umalis na kaming dalawa at naglakad papunta d un sa sakayan ng jeep. ibibigay ko ba si Autumn sa kanya?” Tama siya. . ang pinakasandata iya sa lahat ng kalaban niya. Kakaiba talaga siyang babae.” “Hmm?” “Maging masaya ka ha?” Ngumiti nanaman siya.sa buhay niya. Salamat sa time tol.” “Uh—o sige. kaya ni ya na pasabugin yung katawan ko. Dun.” “Lara. Ingat kayo.” “Sige. sa tingin mo. At sayo din Mary. pati ako nagtataka… na sa tuwi ng nahahawakan ko siya. m l ko si Lara. Pero. Hindi ko rin alam.” “Ikaw talaga. hahawaka lage. Autumn?” “Oo. Hinawakan ko yung mga pisngi niya..” “Ha?! B—bakit?” “Hindi ako lesbian. “Salamat. kung hindi ko mas m ahal si Lara. “Sige aalis na kami. Pumunta kami dun sa playground kung saan maghihiwalay na kami.” “May tanong ako.” “Ang init ng mga kamay mo.” “Gusto mo ba?” “Oo. Pero. Sobrang kakaiba na tingin ko.” “Ano yun?” “Mahal mo pa ba si.

Galing kay Sam y ung dalawang missed call. Hindi. Wala na akong pake sa totoo lang.” Tiningnan ko yung mga palad n iya.” Pagkauwi namin. *** CHAPTER 8 [The Shattered Memo ry] Ang ganda ng araw ngayon. wala na rin akong mapapala. Tiningnan ko yung mga ulap . Hindi masyadong mainit. Sabado na ngayon. Pero. kaarawan ko na. binigay na niya sa kin yun g cellphone na bigay ko kanina. maikli. I think I still love you. “Pero… bakit nga ba?” “Siya ang unang taong nagsabi s a kin na lumaban. “Pareho lang tayong maikli. handang magmahal muli.” “Wag m o na nga isipin yun. Binu ra ko nang sobrang bilis. . kung saan sinasabi ng iba na „lifeline‟ daw.” “M ary. Tiningnan ko d in yung akin. Hindi yan. At. Yung guhit. Tingnan mo to. Siya ang unang taong nagbigay sa kin ng lakas ng loob para mab uhay. May gamot naman yan.” “Pero mas maikli yung akin. wag kang ganyan.parang nagkakaroon ako ng boltahe. maikli din. parang nakaguhit na ata sa kapalaran ko na mamatay ng maaga. At sa isang linggo. Hanggang sa malaman ko na… kahit lumaban pa ako. May 2 missed call at 1 message. Siguro nga… blanko na ngayon ang puso ko.” “Alam ko. Tiningnan ko yung text.

ayos lang!” Hindi ko alam kung anong sumapi sa kin pero bumili ako ng kwi ntas. . magpapainom.” “Kung ganon ang usapan. may alam ka bang bar na malapit lang dito sa village. Dadamihan ko na lang ang painom. gusto ko sana imb itahan si Mary sa 20 th birthday ko. Ang tanda ko na para sa isang second year. Kaso.”“Bakit? Dun na lang ulit kung san nagbirthday si—“ “Gusto ko yung malapit lang dito. “Ethan. Ang sinasa bi ko ay yung saya na matatanggap ko mula sa kaisa-isang babaeng nagpahanga sa k in dahil sa tatag niya… ang kaisa-isang taong nagpapaniwala sa kin na pusible ang lahat. Siguro nga regalo ko to para sa sarili ko. Wala namang masama.” “Bat naman?” “May iimbitahan ako. Ipapaalala ko lang sa kanya na may kakapitan pa siya . Mahal yun. nakasanayan na naming magkakabarkada na sa tuwin g may birthday.” “Sino meron. Basta. Eh late kasi ako pumasok tapos may grade 7 pa ako. alam ko.Simula nung naging legal na ko.” “Ayos lang yun. wala namang pumupuntang chicks dun eh. iningatan ko. Pero. magttricyle pa ng konti. Para maiba naman. hindi yung mismong kwintas yung sinasabi kong regalo ko para sa sarili ko. Pero naisip ko. crucifix yun. Kaso. Kaya nga mula nung binili ko hanggang sa makarating ak o sa bahay. Ganon ganon lagi.

andun na siya. yung unang version.” “Talaga?” “Oo.” “Kasama to sa 1001 books ou must read before you die.” Nagalala ako sa sinabi niya. Talaga bang. ng malii t pero matangos niyang ilong. gu sto na niya mamatay? Pero sinabi naman niya sa kin dati na natatakot daw siya. “Little Prince?” “Oo. inum pisahan ko na.” “Wag mong sabihing… nabasa mo na yun lahat?!” “Seven years old ako nung simulang magbasa ng mga ganun. Ang ganda ng mga ngiti niya. Sabi nga nila maganda daw yun. Mukha talaga siyang manika.” “Talaga?” “Siyempre biro lang. Accidentally ko lang nakita sa internet. walong libro na lang. at hindi ka makakalabas ng university hangga‟t di mo pa yan nababasa. at yung maliliit niyang labi.” “Nagbabasa ka?” “Hindi ba halata?” Tumawa ako.” “Hindi ko pa nga ata alam ang salitang „reading‟ at „internet‟ nung seven ye ars old ako. siya an. p wede na akong mamatay. P ero… bakit pa niya tinutuloy? . nakangiti. Ma y nakita ako dati sa library ng mga dati kong magulang na kasama dun. may binabasang libro. ng mga mata niya. Kaya.” “O Nathan.Nung pumunta ako sa park. as usual. Nabasa mo na to?” “Wala akong balak. The Little Prince . “Mary.

” . Nagbabasa parin siya nung Little Prince nung tumayo ako. Ang mga alaala naman. Wala siyang kareareaksyon habang ginagawa ko yun.” “T rabaho?!” “Oo.” “Gumagana p a naman ang utak ko kahit papano. pag ginawa mo na yu n ulit. “Salamat. Kaya bago pa mangyari yun. papayag na siya? “Bakit? May gagawin ka?” “May trabaho ako. panahon na para ibigay yung spesyal na regalo ko para sa kanya. Hindi ito ganun lang.”Nalungkot ako. Kinuha ko sa bulsa ko yung kwintas at sinuot sa leeg niya. pero sino ba ako pa ra mainis? Siyempre. Pagkatapos ng ilang buwan.Siyempre. Pag sinabi ko kaya. hindi ko na talaga mararamdaman. ayokong isipin niya na naaawa ako sa kanya. mababago. Pambaw i na rin para dun sa birthday niya. O kung di man mawala. habang nilalagay ko. Wala akong magaga wa kundi ang ipagdasal tong babaeng to na parang hindi takot mamatay.” “Akala ko hindi mo na napansin na may kinakabit na ko sa leeg mo. hanggang sa napaupo na ulit ako sa swing.” Nainis ako ng konti. sasabihin ko n a. Hindi ito katulad sa romantic movies kung saan mamamangha yung babae dun sa binigay ng lalake. yun ang iniisip niya… na mamamatay na siya. “Uy. pwede ka ba sa susunod na linggo?” “H indi. Itong bibigyan ko ng kwintas ay isang kakaibang babae. Alam ko din naman na mawawala tong alaa la ko. Nagkunwari na lang ako na hindi ko nakuha yung sinabi niya. Hindi man lang niya tinanong kung anong meron sa susunod na l inggo. hindi tinatago. Tumayo ako tapos pumunta ako sa likod niya. Iniba ko na lang yung usapan.

” “Iniiwasan mo yung mga tanong ko. Sa huling linggo ng bawat buwan.” “Eh ano ngang klaseng performance?” “Uuwi na ko.” “Eh ano? May kasama ka?” “Oo. wala ako?” “Eto ba yun?” “Oo. Bakit niya yun ginawa? Napatitig ako sa kanya sa sobrang bigl a.” “An ?” “Magpeperform. bakit?” “Wag mo bigyan ng dahilan yan. Sana… sana… “Regalo ko yan. hindi tayo magkikita. pag sa huling linggo.” . Wala akong masabi.” “May bago ba dun?” “Ang daya naman—” Nagul at ako nung bigla niya kong hinalikan sa pisngi. Matagal na namin to ginagawa.” “Uh—o o—” “Simula kasi bukas hanggang sa birthday mo... Napatulala ako sa ginawa niya. kaso. Birthday mo na next week diba? Kaya mo ako tinatanong.” “Anong klaseng performance?” “Hindi mo ba napapansin nung isang buwan din .“Tutor? Part-time?” “Hindi.” “B—bakit mo ko hinali kan?” “Hindi ba pwede?” Gusto kong sabihin na “Pwede naman... Tinatano ng ko lang naman kung anong klaseng performance.

Yung ibang nasa bar.Nung araw ng mismon g birthday ko.” Nabigla ako sa sinabi niya. Kaya napanatag na ko. hindi rin naman makakapasok si Mary dahil seven teen pa lang siya. Tinext ko na yung mga dapat ite xt para sa birthday ko. “Nathan…” “O?” “Ay pang mamatay. Ang sexy nung dumaan. Tam a nga ba yung nararamdaman ko? Hindi. siguro… siguro pwede na kong umalis. Sabagay. mga ordinaryong bisita na lang.” Hima la? Hindi na lang ako nagsalita. Andun din si Sam. As usual. “Ilan pang bote?! Ilabas mo na nga yang milyon mo!” “Dami pa.” . mga eight ng gabi yung simula nung salo-salo ng barkada. Mga wala pa sa sampu yung imbitado . sana maibalik ko yung pa nahon. nawala na. Naging malungkot a ko sa mga araw na hindi ko siya nakita. Sana. ngumiti lang siya. Sinabi mo na ngang regalo mo eh. Pinindot ko yung i long niya bago siya umalis. Natural hindi. Bumalik ako sa bahay na may malakas na kabog ng puso.“Ano ka ba. Gusto ko siyang yakapin dun. Hindi siguro—hindi dapat. pero dahandahan. Hindi to pwede. Para kasing… ang sarap ng pakiramdam nung naramdaman ko na lumapit yung mga labi niya. mas gusto ko parin kapag andun siya. Pero.” “Orayt. “Pero kung nangyari na yung himala na hinihintay ko. Ikaw lang naman tong kuripot.” Ngumiti siya. Hanggang inuman lang yung balak ko. Pero yung naramdaman ko nung araw na hin alikan niya ko.

” “Hi Nathan! Happy birthday!” Hin alikan ako ni Sam sa pisngi. Eh pagkakaalam ko. Ang se sexy ng legs!” “Ano daw pangalan?” .” “Nakita mo na?” “Hindi pa. kahit wala silang trip na babae.” “Pano mo nalaman na puro chicks?” “Sa poster.” “Iisa pa nga lang eh. lahat sila nakamaskara. hindi ko alam kung bakit niya binalibag yung upuan sa harap ko. “Sira ulo ka tol. may narinig akong usapan. Tiningnan ko na lang siya at nagpasalamat sa ginawa niya. Pinapunta sa stage at tinanong pa nga ako kung saan ako nakatira para mabisita daw nung bakla ng naghohost. Pero nung yun lang ang ginawa ko. pe ro may narinig akong „banda‟. Puro chicks yun!” “Pa o mo nalaman?” “Nandun sa labas.” Mukhang nabad trip si Ethan dun . libre yung in uman. Alam mo namang malakas ang tama sayo ni yang si Sam eh. may sumasayaw a t may nagbibiro sa may stage.” “Pasensya na. pero alam naman niyang wala na siyang magagawa. Kaso… wala na talaga eh. May kumakanta. Hindi masyadong malinaw. “May banda? Anong banda?” “All girl band. Kaso. puro chicks yun. Trip na trip nung mga kabarkada kong yung bar kung san kami pumunta. Mga sira ulo talaga. Kinantahan na ako ng happy birthday. Habang umiinom kami.“Tamo. Siyempre. May chicks din kahit papano.

Wala namang nakatabi eh. bukod sa laha t sila nakamaskara. Yung isa umupo dun sa may drums. Maya-maya may tat lo nanamang babaeng nakamaskara ang pumasok. Maganda par a sa isang all girl band. maikli lang ang buhok. Siguro ito yung mga taong araw-araw na andito. Pagkakamalan ko pa siyang taga pep squad dun sa university namin. Sleevless na expos ed yung dibdib. Naka shorts. Ganda at ang haba ng legs. Si Sam pala. Yung isa. Napansin ko. . nagpalakpalakan na yung mga tao. Sabi nga ni Ethan s ana siya na lang daw yung drums. Saludo naman ako sa pangalan nung bandang yun. Yung lead guitarist. Nakita ko sa stage na may pumasok na dalawan g babae. collare d sleeveless na may tie tapos naka high heels. yung maskarang nakalabas parin yung mukha pero yung bandang sa mata lang ang tinatakpan. Yung n agddrums mejo type ko. “O?” “Pwede bang… um a tabi mo?” “Pwede. Mayamaya. Mukha namang lahat sila maganda. k inausap ata yung stage manager. Yung basista.“Tears of Midnight. Layered ang buhok at naka mini dress.” Wow. lahat sila nakaitim. Yung skirt ni ya yung nagpapakita na babae siya.” Umupo siya sa tabi ko. “Takte! Ang seseksi naman nian!” “Nathan…” Tumingin ako. Pareho silang nakamaskara. Tapos tinono na niya yung gitarang gagamitin niy a. tomboyish. naka chun-li na buhok.

pero yung may pinak amagandang maskara. mukhang masaya yung tono niya. Naka pig tails . Pero etong isang to . magkaboses sila… pero iton g babaeng to. Hindi ko rin alam kung bat nasabi kong hindi pwede. Dahil iba ang suot niya? Dahil nakikihalubilo siya sa ibang t ao? Ewan. hindi pwede. kumikintab yung maskara niya. “Good evening. hind i eh. Yung apat kasi. yung nagmim ic test. namiss din namin kayo. may sinasabi ka?” . nakaputing maskara lang.” Nags igawan lahat ng tao. isang ngiting… alam kong nakita ko na. Nakasimpleng mini skirt siya. Ngumiti yung babae. Jacket na may black and white stripes. Kn ee high socks na itim na may black doll shoes.Gusto siya ni Sam. Pero. Oo.” Mary? Yun ang nasa isip ko nung nari nig ko yung boses niya dahil kaboses na kaboses niya yung babaeng to. “Kami din. “Namiss niyo ba kami?” Alam ko na kung bakit. Magkasing tangkad lang sila nung lead. Siya yung may pinakasimpleng damit. Ki nabahan ako nung lumipat yung tingin niya sa amin… sa akin. yung mga mata niya… Sa kanya na ata ang may pinakamagandang mata na nakita ko . nakatube na may makintab na pants. Yung nasa rhythm guitar. “Mary?” “Nathan. Bakit hindi pwede? Ewan ko. Pero ang pinakanakakuha ng pansin ko. Kahit na nakamaskara s iya. Nakakumpol yung buhok niya na may konting lawit sa likod. ang cute daw kasi ng damit. nakanet gloves at nakaboots.

Tapos nag „I love you‟ yung iba sa mga kabarkada ko. hingin ko yung number nung voca list. nakita namin yung huling performance nila. “Ang tadhana nga naman. “Mukhang may bago tayong barkada dito ah. Eh di maswerte pala kami dahil kahit papan o. “Sinong may birthday?” Sabay turo sa kin. Pero.” Sumigaw sina Ethan ng sobrang lakas. isang himala ang mabuhay sa mundong to.” Ngumiti ulit yung babae. nakatingin lang dun sa may hawak ng mic. Wala namang masamang magilusyon dib a? Pwede namang after ng performance nilang yun. “Pangalagaan mo buhay mo. Naalala ko tuloy yung rason kung b akit gusto ko malapit lang sa village namin. eto. May iba kasi sa kanya na wala yung ibang kabanda niya. Eto talagang mga to. Tapos yun na. masaya narin ako dahil mukha ng may nakita na akong may ipapalit kay Sam.*** .” Ngumiti siya n a walang pakundangan. Sa mga matan g alam kong may kahawig… parang nakita ko na… “Eto na yung huling kanta namin. nagumpisa na ang tugtugan.” Huli? Wow.“W—wala.” Tapos. Naramdaman ko yung lungkot sa mga matang yun. Parang may ibig sabihin yung sinabi niy a. Type ko talaga eh. si Mary… sino pa nga ba? Gusto ko mag alit dahil hindi siya pumunta sa birthday ko. Pero ako. Dito ka talaga dinala ng langit no?” Tinutukso ako ng mga kabarkada ko. “1 2 3 fall. Eto na ang huling pagtugtog namin.

naiintindihan ko. 2. Lumulugay yung buhok.CHAPTER 9 [Miracle] 1. Nag-iisa lang siya. mawawalan ako ng pakielam du n. isa lang ang naalala ko. may tawa.” Paanong hindi tatak ang bawat salitang sasabihin niya sa kin kung ganito siya kakaiba? Hindi lang siya naiiba eh. Pero ako. i naabangan ko lang yung pagkanta nung vocalist. nakikita ko si Mary. May sigaw. When this memory fades I‟m gonna ma ke sure it‟s replaced Chances taken. Fall. Yung una naming pagk ikita kung saan sinabi niya na “Nabubuhay ako pero patay ang turing sa kin. Si Mary. Tama nga. Hope embraced And have I told you? Habang kin akanta niya yung kantang to. Wow. Parang. eto… parang kahit yung ibig sab ihin ng mga tagong salita. Paghulog ng luha. may pito. Sobrang lakas ng sigawan nung mga t ao dito sa paligid. Nakikita ko na ang kumakanta ay . biglang nagtatransform yung vocalist. humahaba yung damit… at natatanggal yung mas kara. Pero dahil binago ako ng isang buhay na manika. 3… Fall? Kaya siguro Tears of Midnight. may tugtog. heto. I‟ve gone for too long Living like I‟m not alive So I‟m gonna start over tonight Beginning with you and I Sa unang dala wang linya palang na yun. Kung ako yung dating Nathan.

When this memory fades. Nathan?” We‟ve learned to run from anything uncomfortable We‟ve tied our pain below. Ano ba tong ilusyong ginagawa ng utak ko. Ang mga alaala naman.” Bigla kong naalala yung pinakuluang buto ng rosas na biniga y niya sa kin. “Pero kung nangyari na yung himala na hinihintay ko. Natatawa nga ako eh. I‟m gonna make sure it‟s replaced. Yun ang title ng kantang to. Miracle. hindi tinatago . And no one ever has to know Heto. That insid e we‟re broken I tried to patch things up again To kill my tears and kill these fe ars . Bukod sa kinakanta niya… may pinaparating siyang mensahe. Kaya bago pa mangyari yun. nakaupo parin ako. siguro… siguro pwede na kong umalis. Kung san tinanong niya yung tanong na gumimbal sa mundo ko. O kung di man mawala. mababago. yung mga salitang iniwan niya nung huli kaming nagkita. wala naman na yun sa kin. sasabihin ko na. Naalala ko nanaman si Mary. “Nanini wala ka ba sa mga himala.” I‟m not going „cause I‟ve been waiting for a miracle And I‟m not leaving I won‟t let you.si Mary. let you give up for a miracle And it might save you. “Alam ko din naman na mawawala tong alaala ko. Hi ndi ko nga namalayan na hawak na pala ni Sam yung kamay ko. Hinayaan ko lang siy a. Naalala ko tuloy yung sinabi niya nung huli kaming nagusa p. Hindi ko siya pinapaasa… siya tong umaasa.

hindi ko malalaman ang kat otohanan tungkol sa buhay niya. Kung hindi pa ko tinapilok nung diary niyang yun sa kwarto niya. I‟m not going „cause I‟ve been waiting for a miracle And I‟m not leaving I won‟t let you. oh why? We get it right this time Let‟s leave this all behind. Palakas ng palakas yung mga siga w. malinaw na malinaw. have I?Heto nanaman.And have I told you. Totoo naman eh. oh why? Bigla akong napatitig sa mga mata nung vocalist. It‟s not faith if—if you use your eyes. oh why? We get it righ t this time It‟s not faith if you‟re using your eyes. Yung mensahe. Lahat ng mata nasa mga magagandang babaeng nakamaskara sa may stage. parang si Mary talaga yung kumakanta. let y ou give up for a miracle And it might save you. I‟ve gone for too long Liv ing like I‟m not alive . Hindi kami magiging ganito kalapit ngayon. Mapalad ak o na ako yung pinili niya nung diary niya na malaman yung katotohanan tungkol sa kanya. Oo. si Mary… isang kimkimadong babae. Hindi ko nga alam kung bakit si Mary ang nasa isip ko. Na hindi sa hindi ko alam na dahilan ay nakatingin na rin sa kin habang kinakanta niya yung susunod na verse. Yung diary niya yung mismong lumapit sa kin. Bakit nga ba? Siguro naassociate ko lang dahil „miracle‟ yung title ng kanta.

nakita ko siyang ngumiti at tinuloy a ng palabas. Tinuro niya yung puso niya nung binanggit niy a yung salitang „here‟. Isang kwintas na may krus. Hindi ko alam kung bakit—o kung tama nga ba yung nakikita ko. Saka ko napansin na may nakasabit na kwintas dun sa leeg niy a. If you use your eyes. I jus t need this pain to end right… here. no I just need this pain to end right here. Isang bagay na na patayo ako… isang bagay na nagudyok sa kin na pumunta sa may stage at bitawan ang kamay . tinanggal niya yung maskara. di ko masyado makita dahil hindi din malinaw yung mga mata ko. I‟m not go ing „cause I‟ve been waiting for a miracle And I‟m not leaving I won‟t let you. Hinahawakan niya yung maskara niya—o parang hindi. . let you give up for a miracle And it might save you. Habang binabanggit niya yung huling linya. Pero kahit ganon. Pero. Parang… sumasakit yung ulo niya. Pero habang nangyayare din yun.So I‟m gonna start over tonight Beginning with you and— I don‟t want to run from anyth ing uncomfortable I just want. Yeah it might save you Oh it might save you It‟s not faith if—if you use your eyes If you use your eyes… Saka ko nakita ang isang bagay.

Kaya. Pagpasok ko sa loob. lumabas ako. Sabihin mo na Nathan. may nakita ako. Kung san man yun. . Parang… nakita ko ang isang luhang pumat ak sa mga matang yun… habang tinatanggal ang maskara niya… habang dumidilim sa entab ladong tinatapakan niya. “P*ta. Pumunta ako sa likod. Malakas ang kut ob ko na si Mary at yung vocalist na yun ay iisa.” “Nathan. Wala yung vocalist . Nung hindi a ko pinapasok nung guard. Para kasing—“ “Yung Tears of Midnight nasa loob ah.Tumakbo agad ako papunta sa may stage at kinuha yung mas kara na tinanggal niya. Ang tanga ko! Naiinis ako s a sarili ko kung bakit ako lumabas agad. humarap agad ako s a may stage. Nagtutugma sa lahat ng nangyar e. Naghintay ako ng ilang minuto pero… “Nathan!” Narinig ko si Sam na p apalapit. halos wala narin akong nakita sa mukha nung babaeng yun. Nawalan ako ng pag-asa na lalabas pa yung bandang yun.” Kumaripas ako ng takbo papunta ulit sa loob. hindi ko alam. kung saan tingin ko dun sila lalabas. Nagpakilala na sila. “Anong problema?” “Wala.dumidilim na rin sa may stage. Apat na babae lang na nakamaskara ang nakita ko. Pero… Parang. Backstage. Humingi ka na ng tawad at gawin mo na ang dapat gawin. anong bang nangyayare sayo?” “Bat hindi mo sinabing—!” Nasigawan ko si Sam Pero… ano bang malay niya kung sino ang hinanap ko? Hindi ko siya dapat sisihin.

at yun na. *** CHAPTER 10 [ The World of My Blessed Wonder] Umuwi ako ng bahay matapos dalhin sa ospital. Kung siya ba talaga yung babaeng nakamaskara nung kaarawan ko. at yung babaeng bokalis ta ng Tears of Midnight. Naririnig ko parin yung boses ng babaeng yun—na alam kong siya din ang m anikang dahilan kung bakit hindi ako nakahinga nung gabing yun. Bw isit. hawak-hawak ang maskarang tuma kip sa babaeng hinangaan ko sa entablado at ang alaala ng kwintas at ng luhang n akita ko. Nangangati na yung mga paa ko. Na sa na nasa labas pa yung babaeng yun. Isa lang ang nasa isip ko pag uwi ko sa bahay. Dina la na lang ako bigla sa ospital. gustung gusto na siya makita. sosorpresahin ako na siya yun. Paglabas ko… Han gin ang sumalubong sa kin. Birthday ko pa man din. Ang mga mata ko. Dinala ako sa ospital. Hindi ko din alam kung bakit. Tatlong araw din ako absent kaya maraming kailangan ara lin. Pero bukod dun. Siyempre alalang-a lala sila. .” Lumabas ako ng bar. Hindi ko alam kun g magkaiba silang dalawa—o magkapareho lang sila. hinihiling sa langit na sana tama yung hinala ko. Tae talaga yun. Sina Sam ang nagdala sa kin. Biniro nga ako ni Ethan na akala daw niya na sa tuwing birthday ko daw ay magcecelebrate narin sila ng death anniversary ko. Si Mary. Siguro dahil gusto ko malaman yu ng katotohanan.“Sorry. Basta sumikip ang dibdib ko. gusto ko na pumunta sa park.

hindi nga niya alam. kitang kita ko siya na nandun sa may swing. Hindi ko alam kung maiin is ako. hindi mawaw ala yung teddy bear. Ni di ko man lang alam kung n agalala ba siya sa kin. nagmadali ako umuwi.” Ang sarap tanungin ano ba ako sa buhay mo? Pero alam ko naman ang sagot. Konti. mas tamang sabihin na. Ano nga bang pakielam niya sa kin? Umupo ako sa swing. pero di nanaman niya narinig. Pagkatapos ng klase. Nu ng umpisa pa lang. May headph ones parin siya na ubod ng laki habang nagbabasa ng libro. “Mary. “Mary!” Sumigaw ako. Kausapin mo lang ang sarili mo. Siyempre.Kung siya yun… Bahala na. Sabagay. Nilipat niya yung page saka niya ko binati. Minsan nagtaka ako kung paano niya napagsasabay ang pakikin ig ng rock music at ang pagbabasa ng librong halos magdugo na ang ilong ko dahil sa mga salitang di ko alam. May kalayaan tayong lahat na magsalita. ayun. tapos tingnan yung reaksyon niya. O. “Hello Na than. nainis ako.” “San ka galing nung birthday ko?” . gusto ko na pumunta sa park at makita si Mary. Siya na tong tinuturing kong pinakamalapit kong kaibi gan. pwede magtanong?” “Pwede. di ba Nathan? Tama yan. alam mo na kung anong magiging parte mo sa buhay niya. Parang walang pinagbago. Sumigaw ulit ako. Gusto ko na makipagkw entuhan sa kanya. Pagkapunta ko sa park. pero ni hindi nga niya alam na naospital ako. pero hindi man lang siya tumingin sa kin.

Unti unting nawala sa alaala ko yung boses ng babaeng bokalista ng Tears of Midnight—yung boses niya—habang kumakanta sa entabladong yun. Yung mga mata. Nakita ko yung librong bi nabasa niya. nung birthday ko.” “yung seryoso. ako yun.Nilipat niya sa isang page. Bat ba may “standards” pa na kailangan bago mamata y? O sabihin na nating. masasabi ko na 0. labi… parehas na pareh as dun sa babaeng kumanta nung kaarawan ko. parang nabinge ako.” “Masyado ka atang maraming kinakaing mamantikang pagkain.” Sandaling nap atigil yung hininga ko.” “O baka tingin mo ako yung babaeng nakamaskarang nakita mo. Nakakatawa talaga ang tao. “Alam mo ba.” “Seryoso naman yung sinabi ko. “standards” para masabi mong pwede ka na mamatay? . Sa sinabi niyang yun. Naisip ko tuloy kung mag-iisip siya ng sagot para ip antakip sa kin o aaminin na niya na siya yung babaeng bokalista ng Tears of Midn ight.” “Hindi yun ang punto ko.” Tumahimik nanaman siya.” Sinara niya yung libro niya. A Walk to Remember. inatake ako sa puso.0999 percent na pwede na akong ma matay. Kasama din kaya yun sa 1001 books you must read before you die? Kung kasama. Hindi man lang niya hinintay na ako yung magsabi ng kati ting na pahiwatig. A t eto ako. “Sa langit. Ngumiti siya. “Oo. Bigla ko tul oy gustong marinig ulit yung boses niya. nakatingin nanaman sa mukha niya. Hindi ko alam kung may kapangyarihan lang talaga siyang magba sa ng isip.

nakakita ako ng isang pader na may sulat na gusto na niya mamatay. gusto ko na pandirihan ng iba.” “Bigla na lang kayo nabuo? Kala ko ba hindi ka masyadong nak ikihalubilo sa tao?” “Isang araw.“Bakit ka pa nagmaskara?” “Para san ba ang maskara. gusto ko na mabulag. Yung isa. Imbis na sa k anya ako naawa. Pero pag naka gintong maskara ako. “Kailan kayo nagumpisa?” “Nung na karaang dalawang taon. nagsusuot ng mga damit na hindi ko talaga gustong suotin.” Habang p inapakinggan ko yung kwento niya. napahiya ako ng sobra.” “Bakit pa? Pwede namang—“ “Kaming lim a na tinalikuran ng buong mundo. Nathan?” “Para…” “Tinatago naming lima an otoo naming katauhan sa likod ng mga maskarang yun. Ikaw yun. Pagdaan ko nung sumunod na araw. Bakit ba kasi akala niyo hindi kayo tatanggapin ng m undo?”“Sa akin pa lang na nakikita ng lahat ng tao kung sino talaga ako. naawa ako sa sarili ko dahil… isa din ako sa mga taong natuwa. Isa din ako sa mga taong nalinlang ng mga maskara nila. at may limang humihiling na bawiin na yung mga buh ay nila. Kaya kami nakamaskara. may tatlong sumunod na nagsulat. akala mo kung sinong diyosa ang sinasamba nil a. iisa lang a ng lumapit. gusto ko na itakwil ng iba.” “Pwede namang tanggalin niyo yun.” Natahimik ako. At yung huli. lalo akong hindi makapaniwalang nasa Earth ako .8 bilyon na tao na buhay. Yung isa. Kalahating mata niya bulag. 6. para tanggapin kami. “Si Crimson yung drummer. Nagsulat ako na gusto ko na umiyak.” . Alam kong sa loob-loob ko.

Ila ng tao pa ba ang ganito sa mundo? Ilang tao pa ang kakaiba tulad ng babaeng to? “A t ako. Napamangha dahil dun. Kasama ba yan sa 1001 books?” “Kakatapos ko lang yung huling libro kahapon.” “Hindi kita tinuruan kung paano. nagpapasalamat ako sayo… dahil… tinuruan mo ko kung pan o.” Gusto ko umakyat ng bund ok para ipagmalaki yun. Magaling siya magdrums. Ikaw mismo ang nagpalaya sa sarili mo. kaya ako nakalaya. pero di ko ak alain na magagawa niya yun kahit na hindi makakita yung isa niyang mata. mas marami pa akong magagawa kesa ang makinig sa kwento niya… kesa paulit-ulit na umikot sa . Biglang gumaan ang loob ko. hindi man lang ako na glakas loob na umiyak. Hi ndi siya tinuring na anak nung mga magulang niya.” “Mary—“ “Nalaman na rin ng banda ko na may taning na ko.Tumungo na lang ako. Kaya yung sinulat nila sa pader ay kabal igtaran talaga nung gusto nilang mangyare.” “Pero ikaw ang may hawak ng susi sa kulungan ko. pinakuha yung puri niya sa halagang tatlong libo. kaya pwede na ako mamatay.” Naguumpisa nanaman na sumikip yung dibdib ko. pareho silang laki sa hirap na pi nandidirian at tinatakwil ng ibang tao. Ang masama. yung parehong gitarista. Kaya. ay katulad ko na nakaranas na ng sakit. “Al am mo tong librong to?” “Oo naman. si Iris at Luna. at unti unting humupa yung s akit sa dibdib ko.” Dun ako napaisip… sa mundo niya… normal ba ako? “Yung basista namin na si Velvet. isang babaeng minalas… pero sa lahat ng malas na yun. Isa lang pala ang kailangan… at yun ay walang iba kundi siya. “Yung kam bal.” Kung tutuusin.

” “Tulad ng?” “Mahal siya ng ta o. dahil alam kong mas marami silang pagkakaparehas.” “Meron pa. May leukaemia din pala si Jamie. Gusto ko yung kwento. “Pero mas marami kaming pinagkaiba.”Hindi na ako nagulat nung sinabi niya yun.” Ngumiti siya. . Siguro nga mas marami ng magkakaparehas. Kaya kong iwanan tong nilalang na to ngayon… pero… ayoko lang. pareho din kaming nagkukunwari na malakas.” “Automatic na yun.” Jamie yung pangal an nung bida sa kwento. At yung isa sa maraming yun ay narealize ko nung t iningnan ko yung mga mata niya.” “Ano pa?” “Pastor yung tatay niya. “Bigay to sa kin ni Crimson kaya binabasa ko siya ngayon.” “Ano?” “Pareh g naniniwala sa himala.” “Ano pa?” “Mmm… binabawi ko na.” “Pareho kaming wala sa panahon kung magsuot ?” “Bukod dun. ayos naman?” “Oo.” “Pareho kaming mahal ng Diyos. “Bukod sa pareho kaming may leukaemia.” “Ano. May isa pa.utak ko na may mamamatay na akong kaibigan… kesa hintayin ko pa na mangyari eh pwe de namang kalimutan ko na lang siya.

Naamoy ko yung amoy ng strawberry cologne niya habang magkasama kami sa araw-araw na ginawa ng Diyos. Hindi ba… Minamahal din ng isang lalake ang bidang babae s a kwento? Kung ano man yung ibig kong sabihin—kahit na makalimutan ko pa yung mukh a. Napansin ko na may isa pa silang pagkakaparehas nung bidang nasa librong binabasa niya. Pero ako . Nalasahan ko yung mapaklang lasa sa loob ng bibig ko na nag sasabing wala ng laway dahil… marahil nalunok ko na lahat—parang nung nangyari lang nung nasabi kong mahal ko na si Sam. Narinig ko yung malakas na tunog ng drums mula sa loob ko na halos patalbug in ako mula sa swing na kinauupuan ko. boses.” Tinuloy niya yung pagbabasa. Isang amoy na gusto ko maaamoy ko lagi. Pinapaka in ko siya at . *** CHAPTER 11 [When She Starts to be Everything] Mula nung n arealize ko yun. amoy at hawak niya—ay ang isang pakiramdam na alam kong kahit kailan ay hindi na mawawala. Napansin ko na tinititigan ko lang siya habang nagbabasa.“Oo nga no. walang araw na maaga ako umuwi para dumerecho sa park. Nakita ko yung mga magaganda niyang mata at yung maliit niyang labing nakangiti na nagi ging dahilan kung bakit ayoko palipasin ang araw hanggat di ako nakakapunta sa p ark. Naramdaman ko yung pagnanais na alagaan siy a habang buhay. Hindi ko alam kung napansin niya. napansin ko.

Pero a ng sabi niya. Maaraw pero medyo malamig dahil m alapit na magpasko. Maguusap kami sandali kung bakit yun ang naisip niyang isulat.” “Talaga?” “Ayaw mo?” . per o hindi niya muna sinulatan. sinusulat niya yun g mga dasal niya para sa mundo.” “Hindi naman dahil kakaiba kaya ako namamangha sayo eh.” Ngumiti siya. Hi ndi ko nakikita kung san niya nilalagay yung mga eroplanong papel na yun. iniiwan niya sa iba‟t ibang lugar. “Nakakamangha ka talaga. nalalaman ko na hindi ka kakaiba. Eto. Tiniklop niya muna tapos nagpunit-punit siya. sasabihin ko parin. Kumuha siya ng papel. Hindi na siya nagbab asa ngayon. Tao lang din ako t ulad mo. Bago niya yun iniiwan sa ibang lugar. Gumagawa parin siya ng eroplanong papel nun. “Eto para sayo. Sa oras na yun tatlo na ata yung nagawa niya.” “Ano?” “Dahil habang tum atagal. Nagta ka ako sa ginagawa niya. Nagsusulat sa m ga papel tapos tinitiklop nanaman niya. Dun sa mga eroplanong papel.pinapagmasdan ngumiti. Gumagawa na siya ng mga eroplanong papel. isang ba tang di ako magsasawang alagaan.”“Kailangan ko ba tanun gin kung ano?” “Kahit naman hindi mo tanungin. Gusto ko maging ganito habang buhay. hindi ko na alam kung pangil ang buwan o linggo o araw na kaming magkasama. Para siyang bata. pinapabasa niya sa akin.” “Hindi ako kakaiba para kamanghaan. Akala ko trip lang niya hanggang sa nakita kong eroplan ong papel parin yung ginawa niya.

Dinampot niya yung eroplanong papel.” Hinawakan ko yung mga kamay niya. nakita ko yung sobrang pagmangha niya dahil sa mga ngiting abo t tenga. Ng umiti ako tapos tumayo. Naririnig ko nanaman yung drums sa loob ng katawan ko. Saka niya binuksan yung eroplanong papel. Doon ko nalaman kung bakit nga siya manghang ma ngha. yung pinunit-punit pala niyang parte ng eroplano ay hugis krus.“Siyempre gusto.” Ngumiti siya tapos tum ayo. kahit saan ka pa pupunta. Sa mga sumunod na oras. hinawak an ko lang.” Kinuha ko. T umingin siya sa kin ng dahan-dahan. . “Bat hindi mo subukan paliparin?” “Bakit?” “Subukan mo lang. “Talagang alam mo na babalik?” “Hindi. “Ang galing.” Mukha namang namangha siya s a nangyare. namangha l ang ako. Nakatungo parin siya. Handa na bumuka ang bibig ko at sabihin laha t ng nararamdaman ko nang nangyare ang hindi inaasahan. “Ang ibig sa bihin lang niyan. Hind i ako matalino para sabihin pusible o di pusible yun sa phsyics pero. Pero. sa Kanya ka parin babalik. Nagulat ako nung biglang lumanding sa mga paanan ko. Pero dahil alam kong wala naman siyang sinulat. “Bat parang manghang mangha ka?” Tumingin siya sa kin at ngumiti. nakita ko nalang ang sarili kong lumuluha at naghihintay ng sasabihin ng doctor. hawak hawak yung papel. Papano.” Nakaupo ako sa swi ng tapos pinalipad ko. nagulat din ako.

halatang nag-aalala parin siya para unica hija niya. dinala ko agad siya sa doctor . “Lu—lumalala na daw. “A—ano daw po yung balita?”Tumingin sa kin yung papa ni Mary na blanko ang ekspresyon sa mukha. upo. Ako. amoy alak. parang mas gusto kong maging bulag at binge para di ko makita ang reaksyon at marinig ang resulta. Sana di ko na lang tinanong. nagbago na ang takbo ng buhay ko. Ako. Dumating na yung papa ni Mary sa ospital. alalang alala parin. Nakita ko siyang nakahiga. pumunta agad ako sa papa ni Mary. Pero kahit ganon. Ngayon ko kinakailangan ng himalang pinaniniwala an niya. Tinanong niya kung sino ako. Mula nung araw na yun.” Tumulo yung luha ko ng walan g pakundangan. “Wa—wala na po b—ba daw p—paraan?” Ginalaw nung papa ni Mary yung ul o niya mula sa kaliwa papuntang kanan paulit-ulit hanggang sa humahagulgol na si ya. upo… tayo. Pero nang makita ko yung tulalang mukha niya. Silang dalawa ang nagusap. Ayoko. Gusto ko makibalita. Lumabas yung doctor. Yung mga labi niya hindi na masyadong pink . sabi ko kaibigan. Hindi ako mapakali sa iisang pwesto. Pagdating na pagdating niya. Tayo. nakatulala… hindi makapaniwala… Bakit kung kelan alam na ng puso ko kung ka nino talaga siya nagmamayari… saka ipamumuka sa kin ang masaklap na tadhana? Pumun ta ako sa kwarto niya.Mapalad parin ako dahil may dumaang taxi sa may parke kaya naihatid ko siya sa o spital agad. Pagkatapos nilang mag-usap. natutulog.

” Wala nama ng magagawa ang mahina kong puso. nakalimutan kong nasaktan ako dahil kay Sam. Ililipat ko sana nung pinisil niya ko. . natawa siya. Napamura ako. “P—p—pabukas ng r—rady o.” Wala naman akong nakitang radyo sa kwarto niya. “N—Na—Nathan…” Bumuka yung mga mga mata ko sa sobrang saya dahil gumising siya. ang naabutan naming ay „and here‟s awake by secondhand serenade‟. Pero dahil sa hiling niya yun. parang pale rose. saka napaupo. Napangiti ako ng konti dahil naalala ko kung pano siya nahulog sa kin.tulad dati. kinuha ko yung cellphone ko saka niloud speaker. w ala akong magagawa. Pinisil niya yung kamay ko. Hinawakan ko yung mga malamig ni yang kamay. hulog ng langit. Bakit nga ba ngayon ko lang napansin na pumayat si ya? Payat na nga siya. alinsunod sa tunay na nagmamayari sa kanya. kung yun ang kantang gusto niyang marinig. Nap amura nanaman ako. Dahil sa kanya. Ka hit alam kong maiiyak ako sa kanta. Pagkalipat ko s a isang station. alam kong madiin na yun para sa kany a. Ang unang kantang narinig ko a y “Happy”. pero kung tutuusin para lang yun bulak na dumampi sa kamay ko. Nilipat lipat ko yung station. “Jan na nalang. With every appearance by you wandering my eyes I can hardly remember the last time I fell like I do You‟re an angel disguised Naalala ko mula nung nagkita kami. Para bang . bigla pa siyang papayat.

I don‟t wanna miss anything. Will you stay a wake for me? I don‟t wanna miss anything. Siya naman. Pinupunasan nung kaliwang k amay ko dahil yung kanang kamay ko. nakapikit at nakikinig sa kanta. I just don‟t wanna miss anything… Napamura ako sa isip ko. Ano bang meron sa mga kanta at minsan sobrang nakakasak it ng damdamin ng tao? Sira ulo tong kumanta. I don‟t wanna miss anything I will share t he air I breathe I‟ll give you my heart on a string…. Sa ganito na lang lagi. but your heartbeat is fast just like mine and will movies long over? That‟s three that have passed one more‟s fine Habang lumalapit yun g chorus. I feel l ike I‟ve won You‟re my key to survival Tumingin ako sa kanya. I will share the air I breathe. hawak yung isa niyang kamay. I just don‟t wa nna miss anything… . I‟m trying real hard not to shakeI‟m b iting my tongue. just sta y here Your whispers are priceless. That deep inside the hero you want I can save you. dumadami yung tulong pumapatak sa mata ko. your presence is still So please stay near W ill you stay awake for me? I don‟t wanna miss anything. but I‟m feeling alive And with every breath that I take.And you‟re longing real still. I‟ll give you my heart on a string. nakapikit siya… pero at least alam kong humihinga siya.

I just want to hear you Ang sarap pakinggan ng boses niya.” Will you stay awake fo r me? I don‟t wanna miss anything. na kangiti lang siya sa kin. Peste. “Wala lang. Alam kong hindi na k o basta lumuluha dahil umiiyak na ko. Wala man lang akong dalang panyo. Ayun. Peste. samantalang siya. I just don‟t wanna miss anything… . I don‟t wanna miss anything. I‟ll give you my heart on a string. Yung pangalawang beses ay isang patak la ng ng luha. You‟re changing me.Dumilat siya pagkatapos nung ikalawang chorus at nakita niya yung namumula kong mukha dahil sa tuluy-tuloy na luha. “Masaya lang akong andito ka. You showed me how to live. “Bakit ba kailangan lahat ng sasabihin mo… malakas ang tama sa puso ko?” I will share the air I breathe Pinisil ko yung mga malalamig niya kamay. Peste. “Nathan…” Say my name. isang b eses palang umiyak sa buong buhay niya.” So just stay… so just stay. “B—bakit?” You‟re changing me. Ni hindi ko man lang alam kung naintindihan ba niya yu ng sinabi ko. Nahihiya tuloy ako sa kanya dahil nakikita niyang umiiyak ako. “N—Nathan…” Say my name so I know i t‟s true.

Ako. alam mong hindi na ko gagaling.” Buti na lang at biglang bumukas yung pinto.” “Na n. Hindi katulad sa ibang eksena na matutuwa at iiyak ang an ak dahil dumating ang inang minsan minsan lang niya makita. Yun lang. Sabi ko may dinadalaw lang akong kaibigan. *** CHAPTER 12 [Er r]“Alam mo ba nanaginip ako na umiiyak ka daw?” Hind ako sanay na nakaputi si Mary. bumulong ako s a tenga niya ng isang „mahal na mahal kita‟. na isang maliit na ngiti lang ang naibigay niy a. Bago ako makatulog.” “Anong depende?” “hindi kita palalabasin hanggat di ka magaling. “Talaga? An ong ichura ko?” “Umiiyak ka. Eto. Siyempre tinawagan ko na yung mga magulang ko. hawak hawak ko parin yung kama y niya. Kakagising lang niya mula dun sa tulog niya kahapon. at lalong hindi ako sanay na nakahiga siya. na kahit kailan.” “Hayaan mo na nga yung panaginip mo.” “Ilang araw da w ako dito?” “Depende. dumaan na ng dalawang beses yung mga nurse. parang araw-ara w niyang nakikita yung mama niya. Natapos na ang ka nta.Alam kong pagod na siya kaya unti unti na siyang umidlip ulit. “Boyfriend ka ba ni Rebecca?” . Yu ng mama niya dumating. Heto. di ko bibitawan. hawak-hawak ko parin yung kamay niya. Tapos natulog na ko.

walang tumulo mula sa kanya. Umiling lang ako. Lumabas ako dahil alam kong kailangan nilang mag-usap usap. Hindi ko alam kung nabigla siya dahil out of no where eh nasabi ko yun. Bumukas u li ang pinto.” “Wala po yun t ita.” “Pero ayos lang sayo?” “Naniniwala po akong gagaling siya. papa naman niya ang pumasok. Napaluhod yung papa niya at humagulgo l sa may sahig. Mahal ko po ang anak niyo. lumabas na yung mga magulang niya. Sa pagkakaalala ko. Nagusap sila sandali tap os pumasok ulit yung papa niya sa kwarto. Di bale na yang mga exam na yan. hindi naman sila ganun kalapit. Kakayani n ko yun. Buti na lang Sabado kaya wala akong kailangang asikasuhin. wala pa akong nakikitang ganitong eksena sa mga napapanood ko. Gulat na gulat ako nung bigla siyang humagulgol. “Iho. Yung mama naman niya.” . papunta sa kin. Nagtataka na ako kung anong kontrol ang meron siya para makontrol ang luha niya. Pero bakit ko ba kailangang ikumpara? Iba ang totoong buhay. Alam ko po sa umpisa pa lang. “A nong pangalan mo iho?” “Nathan po. Tini ngnan ko si Mary. Nilagay niya yung prutas sa mesa. Halatang halata parin sa boses niya sobra yung paghagul gol niya kanina.” “Salamat sa pagdala mo dito kay Rebecca. alam mong may taning siya diba?” “Opo. Pero kahit isang luha. o dahil nagulat siyang mahal ko ang anak niya. Akala ko di iiyak yung mama niya dahil yun nga.Rebecca parin pala yung tawag sa kanya nung mama niya.” Marahil nabigla siya sa sinabi ko. Maya-maya.

ngumiti lang yung papa niya sa kin tapos lumabas din ng kwarto. Naniniwala ako sa himala. Pagkarinig na pagkarinig ko nung tunog ng saradong pinto. si mama… at ikaw… masaya ako na makasama kayo sa iisang kwa rto na binabantayan ako. Pero wala ako sa posisyon para pa galitan siya. Pagkapasok ko. Limang buwan? Kung s a isang estudyanteng naghihintay ng bakasyon. Alam kong bawat salitang sasabihin niya ay may rason. Pero sa isang taong nagaagaw buhay. “Limang buwan. dumilat ang mga mata ng babaeng pinakamamahal ko. Hindi ko din mapigilang umiyak sa sinabi niya. mahaba ang limang buwan ng klase. Umalis na yung mama niya. halos hindi na pumipikit yung mga mata ko sa sobrang gulat. Ang kailanga n ko lang gawin ay alamin. “Bakit?” “Kahit tatlong tao lang ang nagmamahal sa kin ngay on sa mundong to… si papa.“Himala na lang ang makakapagligtas sa kanya. Ikaw lang ang babaeng masayang may sakit .” Tinapik ng mama ni Mary yu ng mga balikat ko. Nagulitang ako sa dalawang salitang yun.“Buti na lang pala may sakit ako. siguro natutulog nanaman.” “Baliw ka talaga.” “Pero ang nakakalungkot lang…” “Ano?” . Ayokong maniwalang matatapos nang ganun -ganon na lang. Andun yung papa niya na nakaupo.” Nabigla ako sa sinabi niya. Sa loob ng limang buwan. sobrang ikli ng panahong yun.” Umiyak nanaman yung mama niya. Ako. paano ko maipapakita sa kanya kung gano ko siya kamahal? P aano? Paano? Pumunta ako sa kwarto niya. Siya n aman nakapikit.

saka ko lang makikita yung totoo ng pamilya ko ng buo.“Kung kelan malapit na ako maglaho sa mundong to. Pero dahil hindi siya „ibang tao‟ lang. Isa pa.” “Nathan…” “Ano?” “Gusto ko na umalis. alam ko ng hihintayin niya yung sasabihin ko. Hindi ko alam kung mabubuhay ako uli bilang ibang tao. Pero mata gal ko na napaghandaan at natanggap na mamamatay ako.” “Nathan… alam kong alam o na limang buwan na lang. Pero—” “Natatakot ako mamatay dahil hindi ko alam kung saa n ako pupunta. kung hindi ako mamatay. gag awa yun ng paraan para umingay ulit. Kailangan mong magpagaling. hindi ko alam kung ano ang purgatoryo.” “May rason kung bakit ganun.” Umiiyak nanaman ako.” “Hindi na ko gagaling.” “ de. Kung ibang tao to.” “Naaalala m o ba yung parte ng kinanta ko nung birthday mo na… hindi pananampalataya pag mata mo lang ang gagamitin mo?” “Oo. “Saan mo ba hinuhugot yung lakas ng loob mo para sabihin sa kin… at sa sarili mo… na may taning ka na?” “Hindi ko makikita ang langi t. hindi ko a lam kung may langit o impyerno. Bakit ba may abilidad si Mary na paiyakin ako ng paulit ulit? “Hindi mo naman talaga alam kung may langit.” “Gagaling.” . wala akong kapangy arihang baguhin ang nakaguhit sa mga palad ko.” Natahimik ako ng ilang sandali.

“Aya n nanaman yang mga ngiti mo. Minsan sinasamahan na siya ng papa niya papunta dun tapos pag nakikita ako. ako ang kasama niya pag inaatake siya ng pan ghihina.” “Sige. pero gagamitin lang daw niya yun pag kaila ngang kailangan lang. nakalabas na siya.” Nagbigay ako ng isang ngiti.”“Natutuwa lang ako.” Ngumiti siya. “Maikli na lang ang buhay ko. Pumupunta parin siya sa park kahit na ako at ang mga magulang niya ay may takot na baka habang naglalakad siya eh bigla siyang manghina o himatayin. Sisigur aduhin kong makakalabas ka na within this week. Kung may papel sa pupuntahan mo. saka na lang siya aalis.” “Bakit?” . May wheel chair narin siya. Pero dahil nga ayaw niya sa ospital. sa bahay ko lang siya dinadala p ag nahihimatay siya. Usually naman. “Tingin mo ba makakagawa parin ako ng eroplanong papel pag na wala na ako dito?” “Depende.“Kung… bibigyan ka ng pagkakataon para lumipat sa ibang katawan… kanino ka lilipat?” “Mara hil… hindi ako lilipat. Matigas parin ang ulo niya.” Yung susunod na linggo. Isa akong tanga pag hindi ko parin alam na may rason yung bawat ngiting ilalabas niya.” “Bakit?” “Kung hindi ako sa katawang to mapupunta… hindi kita makik ilala. gusto ko na lang bantayan siya. Ayokong puti lang ang nakikita ko sa ikli ng panahon na mamamalagi ako sa mundong to. Ayoko na nga pumasok. Nahimatay ulit siya dalawang beses matapos nung huli niyan g ospital.

yun na rin ang sinasabi. kahit na sa mga sinasab i niya.” “Nalulungkot parin ako.” sa parke?” “Oo.” “Oo nga pala.” “Gu sto ko tanggapin ako ng tao dahil eto ako. Kaso.” “Bakit naman?” “Dahil dito kita nakilala. at kailangan ng isang himala para suwayin ang nakaguhi t sa palad niya.“Dahil hindi ka na nalulungkot sa tuwing paguusapan natin yung tungkol sa pagkawal a ko. dito ako mawawalan ng hininga. pero hindi ako manhid para hindi rin maramdaman yung nararamdaman niya para sa kin. Ang tanging alam ko lang ay konti na la ng ang panahong natitira.” “Ano?” “Gusto ko. ayoko lang dagdagan yang lungkot na nararamdaman mo. Pero sino b a siya? Isa lang naman siyang kakaibang babae na hindi mo alam kung ano ang nasa isip. Ayokong kaawaan ako ng tao dahil mama matay na ko. Sa loob ng maikling panahong nagkakilala kami. hindi ako makakita ng tamang panahong kung kailan ko sasabihin sa kanya a ng matamis pero masaklap na katotohanan.” “Alam ko yun. natutunan ko siya mahalin. Ayokong magassume na ganun nga.” Sana nasa isip niya din ang nasa sip ko. Gusto ko marinig mula sa kanya na mahal niya ko. *** CHAPTER 13 .

” “Dito ka na. Bestida? Notebook? Headband? Ano bang magugustuhan niya? “Ano bang gusto mo iregalo ko say o?” “Yung kaya kong dalhin sa kung saan man ako pupunta. Ang mahalaga yung kasalukuyan.” “Hindi ka kama. Ako yung unang pumunta sa kama niya. Pinagmasdan ko . pero kung t utuusin mejo malayo pa. pumunta kami dun sa kama niya. nabighani ako sa mga ngiti niyang y un. Kaso.” Ngumiti siya.” “Gusto mo bang mauna kesa sa kin?” “Joke lang.” Heto.[The Lullaby] Nagbuntong hininga ako.” “hindi ako nakakatulog pag sandal lang. Nakaupo lang ako dun at nakasandal dun sa pader.” “Pwede din. Tinitigan lang niya ko. Siyempre. siguro nagtataka siya kung anon g gagawin ko. Ayoko na kasing mapagod siya kaya ako na lang tong pumupunta.” “Ganon. Sige tara. Mejo malapit na rin ang pasko. “Matutulog muna ako. Sandal ka lang. Buti nga se mbreak. Pero. “higa ka. sinasantabi ko na yun. napapansin ko na mas humihigpit a ng hawak niya sa kin habang tumatagal. Humiga siya sa may hita ko. nasa sofa ako ng bahay nila.” Hawak hawak ko yung ka may niya. kaya mas marami akong panahong asikasuhin siya. Iniisip ko kung anong pwedeng iregalo sa kanya.

Ngumit i ako. at nagpalipat lipat ng kanta. Paano. para makasama ko na ulit siya. Puro rock. Sinusuklay ko yung buhok niya. meron d ing religious rock. eksakto kasi habang natutulog siya. na hindi ko alam kung makikita ko nga. gising na buksan ang iyong mga mata gising na halina at silipin ang pagdilat ng umaga tahimik at saksakan ng ga nda Gusto kong umiyak habang kinakanta ang bawat linya. Nilagay ko yung headphones sa tenga ko. Hindi ganon kaganda yung boses ko—sa tingin ko—kahit sabi ng iba ayos daw. metal rock. Mga dalawang oras ako nagdadaydream. Hininaan ko yung volume dahil baka magising siya bigla. napansin ko. pagkakamalan siyang manika tala ga. Sa dalawang oras na yun. gising na . Haba ng nagshushuffle ako ng kanta. At nang marinig ko na. para talaga siyang manika. at dahan dahang hinaplos yung mukha niya habang natutulog. Ngumiti ako . Gusto ko siya gumising. Ano kaya pag nakabestida ulit siyang pula. Halos bawat minuto tinitingnan ko kung humihinga siya dahil natatakot ako na baka hindi na. Siguro. isa dun.siyang matulog. Pati yung teddy b ear niyang si Autumn. an g iniisip ko ay yung hinaharap naming dalawa. nagum pisa na ang munti kong hele para sa prinsesa ko. tinabi ko sa kin. para masabi kung gano ko siya kamahal—kahit na alam kong hindi ko maipapaliwanag sa kanya. ang sarap ipang lullaby sa babaeng pinakamamahal ko. emo rock. opm rock.Kinuha ko yung iPod niya at yung malaki niyang headphones. yung tulad nung nakita niya yu ng ex niya? Tapos kulot yung buhok niya.

gusto ko siya m abuhay. Gusto ko siya makasama habang buhay. na parang yumakap ako sa apoy. Gusto kong sabihin sa kanya na. Taimitim siya natutulog. na parang humahalik ako ng isang anghel. Gusto ko maramdaman ulit yung kataw an niya. Meron nga. hay. gising na nandiyan na ang umaga gising na hindi ko maintindihan ba't di mapantayan . Gusto ko maramdaman yung mga maliliit ni yang labi na yun. hanggang wala ang araw sadyang nakatanga. Ang ganda niya. gising na nandiya n na ang umaga gising na mayroon sana akong gustong sabihin sa iyo na di mapaliw anag ng husto Tumpak. ako lang naman tong naglakas loob na kilalanin siya. Bat ba ako lang ang nakakapansin sa ganda niya? Sabagay.nandiyan na ang umaga gising na nais kong makita ang ngiti sa iyong mukha at pun gay ng iyong mga mata Natawa ako. nakatitig lang sa iyong mukha Na gbuntong hininga ako sandali. Hinahaplos ko parin yung mukha niya. Dalawa sa mga napansin ko sa kanya nung una kaming magkita ay yung mister yosa niyang ngiti… at yung mga mata niyang parang binili pa sa isang diamond shop. Habang kinakanta yung pangatlo at pangapat na linya. kanina pa kita pinagmamasdan kanina pa kita tahimik na binabantayan hindi gumag alaw.

ang kasiyahan na nadarama tuwing nandyan ka Bat nga ba? Araw-araw ko siyang kasa ma. “Maganda naman pala boses mo .” “Maganda parin. Hang gang ngayon hindi parin niya alam. Gusto ko siyang gisingin. Binabalak ko nang sabihin na minamahal kita Kasabay ng pagsibol na wala na yatang igaganda pa Naisama ang ginaw. Nakakainis isipin na di ko alam ang gagawin n gunit walang magagawa di pa kayang aminin ang pagkakataon ay dapat pang palampas in di na lng kita gigisinginNgumiti ako at bumuntong hininga ulit. at ang lamig ng araw Ngunit dala ng kaba. kinabahan bigla. pero kahit kailan hindi ako nagsawa… kahit ba tahimik lang kaming dalawa haban g siya nagbabasa ng libro at ako gumagawa ng assignment o kung anong pwedeng gaw in habang magkasama kami.” Bumangon siya mula sa pagkakahiga niya. Kanina pa kaya siya gising? Narinig kaya niya yung pagkanta ko? “Tula nga eh . hindi ko na yata kayang magsalita Oo nga. Ayoko siyang mapagod… ayo kong isipin niya kung anong kailangan niyang sabihin. sigur o nga dapat ko munang palagpasin tong pagkakataon na to. pero bigla kong nat andaan yung huling berso ng kanta. Gising na pala siya. Narinig kaya niya? Aaminin ko na kaya? Eto na kaya? Eto na ba? “M ar—” . Nanlaki yung mga mata ko.” Nagulat ako nung sinabi niya yun. Paano ba to. Oo nga. hindi man lang niya sina sabi.

“Nathan.” “Bakit?” Tiningnan lang niya ko. Akala ko nga iiyak siya, pero hindi. Kumikisl ap lang pala yung mga mata niyang yun. Ano kayang sasabihin niya? Kinabahan ako. “Nathan, takot ako magmahal.” Parang umalis yung kaluluwa ko sa katawan ko. Takot s iya magmahal… paano ko sasabihing mahal ko siya? Nathan magsabi ka ng kahit ano. “Ba kit? Takot ka bang masaktan?” “Hindi.” “Eh ano?” “Takot akong masaktan yung magmamahal sa ki n.” Mula sa pag-alis ko ng bahay nila hanggang sa pagtulog ko sa kama ko, iniisip ko yung sinabi niya. Hanggang sa dulo, iba parin ang iniisip niya. Siya lang ata ang taong ayaw na mahalin siya, dahil sa takot na baka masaktan yung taong magm amahal sa kanya. Wala naman akong pakielam kung masaktan ako eh. Pero, kung eto ang gusto niya, pipilitin kong sundin. Ibabaon ko na lang siguro hanggang sa huk ay yung pagmamahal ko sa kanya. Sana… sana nga magawa ko. *** CHAPTER 14 [The Con] Sembreak na namin. Masaya ako dahil mas magkakaroon na ako ng panahon para asik asuhin siya. Mas magkakaroon ako ng panahon para maiparamdam sa kanya kung gano ko siya kamahal. Iniisip ko nga kung yayain

ko kaya siya magpakasal tulad nung nasa libro, kaso hindi makatotohanan yun. Sig urado akong hindi papayag ang mga magulang ko. Ang saya ng sembreak pag katabi a ng mahal mo no? Ang problema… hindi pa alam ng mahal ko na mahal ko siya. Naalala ko yung libro, kung paano nagreact yung bidang babae nang sinabi ng bidang lalak e na mahal niya siya. Ganon din kaya ang magiging reaksyon ni Mary? Pero sige na nga, wag na. Mamahalin ko na lang siya ng tahimik. Nagalit sina mama at papa nu ng nalaman nilang madalas ako mag cut sa klase dahil kay Mary. Tinanong ni mama kung nasa katinuan pa daw ako. Sa lahat ng babae, bakit daw yung mukang voodoo d oll na yun. Gusto ko sabihing may taning siya. Pero kung nalaman ni Mary na yun lang ang dahilan kung bakit kinkamusta siya ng magulang ko, siguardong malulungk ot lang yun. Hinayaan ko na lang sila. Wala naman silang magagawa. Malaki na ko para magdesisyon sa sarili ko. Palapit na ng palapit ang pasko. Hanggang ngayon, hindi ko parin alam ang ireregalo ko sa kanya. Ano nga ba? Gusto ko yung magaga mit niya araw-araw. Kung, bestida na lang kaya na itim? Pwede. Kaso, hindi ko ng a alam kung san niya yun binibili. Makukuha niya yung ibig sabihin pag tinanong ko sa kanya kung san niya binibili yung mga damit niya. Nakahiga ako sa kama nun g tinawag ako ng nanay ko sa baba dahil andun daw yung dalawa kong kaibigan. Ala m ko si Ethan na yung isa, pero sino yung kasama niya?Pagbaba ko, nakita ko nga si Ethan. Yung isa, si Sam. Nagulat ako dahil nagalit si mama kay Sam nung high school ako dahil siya daw ang nagiging dahilan kung bat mababa yung grades ko. “Ba t kayo andito?”

“Hindi mo ba alam na piyesta niyo na dito?” “Tumahimik ka Ethan.” “Ngayong araw yung salusalo mamayang gabi sa covered court niyo.” “Seryoso ba yan?” “Oo. May pacontest pa nga d un ng kantahan eh.” “Kasali ako.” “Ha? Bat ka kasali? Eh di ba—“ “Pwede daw sumali kahit sino basta ba handang magbayad ng 500.” “So nakapagbayad ka na?” “Oo. Isang libo pa nga eh.” “Ba t isang libo?” “Wala lang. Sabi ko donation yung isa.” Weird. Ang weird nung sagot ni Sam. Sinong tanga ang magsasakripisyo ng isang libo para sa isang singing contes t kung wala ka pa naman talagang pinagkukuhanan ng pera? “Isama mo naman yung taon g mas mahalaga pa sa kin.” Nagsalubong yung kilay ko dahil sa sinabi ni Sam. Marah il kilala na niya kung sino. Hindi na ko magtataka kung nung mga nakaraang buwan ay pinasunod o sinundan niya ko para makita yung mga ginagawa ko. “Baka hindi siy a pwede.” “Bat naman hindi siya pwede?” “Kasi—“ “Tol, para namang hindi namin alam na kaclose mo na yung babaeng yun.” Nahalata kong nagiingat si Ethan sa mga sasabihin niya. W ala naman siguro siyang balak sabihin na „yung multong yun‟ o yung „voodoo doll na yun‟ sa harap ko kung alam na talaga niya na kaibigan ko na si Mary.

Pumunta ako sa bahay nila.” “Pero kahit ganon Nathan. Marahil si Ethan ang iniisip ay naaawa ako sa kanya. Hind i nga pala nila alam na may taning na si Mary. t utal mga kaibigan ko din naman sila. Naisip ko din na mas matutuwa si Mary kung gusto nila siya makilala dahil sa kin. walang masama kung ipakilala ko si Mary sa mga to. sa sarili ko ako naaawa. gusto namin siya makita. ano naman. Natural. Naabutan ko yung papa niya na nagpipintura ng pader. Lalo na yung papa niya. Ang sarap.” . Malaki na kasi pinagbago mo. dinala yung groceries. Pero sabagay.“O. Oo. gusto ko lang ng kapatid. Kumatok ako tapos narinig ko yung sabi nung papa niya na „pasok‟.” Oo nga pala. At least hindi na ko nakakarinig ng hampas ng bote. Mga ganung kababa w na dahilan. at lalong hindi nila alam yung tu nay na nararamdaman ko para sa kanya.” Isang araw lang ang nakalipas pero ang laki ng pinayat niya. “Pumunta dito si mama kanina. hindi nanaman nakalock yung gate nila. Si Sam naman ang iniisip. at halatang halata yung cookies na ginamit nila. hindi na siya naglal asing. Binigyan niya ko nung shake niya.” “Wala lang. kesa makilala siya dahil naawa sila sa ka nya. pero natural alam kong wala ako sa oras para umiyak at kaawaan ang sarili k o. Naiiyak nanaman ako. gumagawa ako ng sha ke. Gusto man lan g namin makilala kahit konti yung dahilan ng pagiging abala mo. “Sakto ang punta mo dito. Malaki yung pinagbago ng bahay nila simula nun g nalaman nilang may sakit si Mary. Ni hindi ka na sumasama sa mg a trip ng barkada. at si Mary naman gum agawa ng cookies and cream na shake.

” “Ibig sabihin. Umupo kaming dalawa sa sofa.” “At alam mo ba. “Ngayon lang kita nakikitang pinagpapawisan.” “As in dati mo pa yan sinusuot?” “1 st year high school pa .”Ngayon ko lang nakitang ngumiti si Mary na hindi ako nagaalinlangan kung masaya ba talaga siya o hindi. may nakatagong lungkot dahil alam niya sa sarili n iya na kaya nagbago yung papa niya ay para din sa kanya. Ngumiti yung papa ni Mar y tapos lumabas muna sa di ko alam na dahilan. bat ngay on mo lang naisipan itanong?” “W—wala naman. Nakita ko sa mga mata niya na maligaya siya dahil nagbago yung papa niya.” “San mo nakukuha yan g mga bestidang yan?” “Kay mama. ganto agad yung sinusuot ko.” “Wag mong sabihin na di ka naguuniform nun?” “Naguuniform. may trabaho na si papa. para naman sumaya siya sa mga araw na natitirang magkasama sila sa mundong to. hindi ka ba nauubusan ng bestida?” “Matanong ko lang din. hindi ka tumaba at tumangkad?” . Pero alam kong sa saya niyang yun.” “Eh diba.“Sayang di ko naabutan. Pero pagdating ko sa bahay . Siguro dahil hindi ako masyadong interesa do dati. May labing anim akong bestida kaya hindi ako mauubusan.” “Hindi ako nauubusan. Unan g beses ko siya nakitang pagpawisan. Matanong ko lang. 11 years old ka pa lang nun?” “Oo. Dalawang beses lang naman ako kung magpalit sa isang araw.

” Hindi na pala pwedeng bestida dahi l taon taon siya nakakatanggap ng ganto. Ano pa kayang regalo ang pwede kong ibi gay? “Ngayon ko lang nalaman na may piyesta pala dito pag papalapit na ang pasko. Kung.” “San daw nabibili?” “Pinapatahi ng mama ko. meron.” “Ayos lang. Yun ang pinakaayaw niyang nararamdaman.” Siyempre.“Hindi ako tumaba.” “Pumupunta ka ba?” “Hindi. pero tumangkad ako ng konti. . pambawi daw sa mga nakalipas kong nakaraawan. Kaya nga malalaman mo alin ang mga una kong bestida dahil mga hanggang tuhod lang yung mga yun. binibigyan ako ni mama ng ganto.” “Oo . alam kong sasabihin niya yun. papano dumating sa buhay mo yang mga b estidang yan. Taon-taon.” “Eh kung kasam punta kang kasama ako?” “Oo.” “Eto yung regalo sa kin ni mama nung kaka-labing isang taong gulang p a lang ako. may binigay pa siya sa aking sampu. Nung sinabi kong nagustuhan ko.” “Bakit?” “Lumalayo lahat ng tao sa kin. basta hindi ako nakawheel chair. ang awa.” “Paano ba?” “Aling papaan o? Papaano magsuot ng bestida?” “Hindi.

Mukhang kailangan ko ibahin an g sagot na nasa utak ko. “Nathan!” Yumakap si Sam sa kin. hindi ko ala m kung bakit. Tiningnan ko si Mary para tingna n yung reaskyon siya. yung iba nakatitig. dumating na si Ethan at yung iba p a naming kaibigan. alam kong naririnig niya dahil sa pisil niya sa kamay ko. “Nakakatakot nga siya. siguro para sabihing „wa g kang magagalit. Pero ayun. yung iba natakot. yung iba walang pake . Yung iba nagbulungan. “Uuwi na la ng kami. “Parang mas trip ko umuwi.” “Bat naman?” Pinisil niya ulit yung kamay ko. Nananadya kaya to? Hindi ko din alam. Hinawakan ko yung kamay ni Mary. ang voodoo doll. si Sam lang naman ang may alam kung yun ang ginagawa niya.Nung pumunta kami sa covered court. sana maramdaman niyang andito l ang ako. mukhang may mga nagulat na may kasama siya.. mukhang nagenjoy sa ice cream na binili ko para sa kanya.”Maya-maya. nakwento na ba ako ni Nathan?” “Oo. Nagtimpi ako kahit may narinig na ako mula sa kanila na „bat siya pa‟ o mga ganong katanungan.. Kahit na nakatingin si Mary sa ibang lugar.” “Ako si Sam. Naramdaman ko na parang may masamang mangyayari. inaasahan ko na yan‟.” .” “Sam… “Masaya akong marinig ang katotohanan sayo.” Pinisil ni Mary yung kamay ko. “O.

“Tara. “Ayos ka lang?” “Oo. Halos alas diyes na ng gabi.” “Alam mo namang ayoko ng sayawan diba?” “Eh di magsayaw kayo ni Sam. sobrang sensitibo ng p akiramdam ko na minsan umaabot ako sa punto na naghihinala ako kahit wala akong tunay na pruweba. upo na tayo. Siyempr e. Na ang manhid ko daw dahil pinaparating n a ni Sam na mahal parin daw niya ko.” Papaalis na kami nung biglang naramdaman kong buntik na mahulog si Mary.. Ayos lang ako. Iniisip ko kung nababagot na ba siya o kung may masama na ba siyang nararamdaman. tukso ang inabot ko mula kay Ethan. Mukhang pinagplanuhan nila tong mabuti. wag ka ngang ganyan. Sana mapansin ni Ethan na kanina ko pa hawa k yung kamay ni Mary. Pero yun ang problema sa kin. malakas ang pakiramdam ko.” “Ethan ano ka ba. Ang kinanta ni Sam ay yung „till my heartaches end‟. Hindi ako ganon. Pinanood na namin yu ng singing contest. Ilang beses ko na siya tinano ng pero „hindi‟ at „wala‟ lang ang sinasagot niya.. na iba na ang mahal ko. .” Nagmumura na ako sa utak ko. Hindi ako tulad ng tatangang bida sa isang eksena na niloloko at pinagtitripan na siya ng lahat ng tao sa paligid niya.” Umupo na kami sa upuan. hindi parin niya alam. Wag kang magalala.“Wag ka naman ganyan.” “Pwede na tayong umuw i kung gusto mo. Kita mong may kasama s i Nathan eh. Pinapakinggan niya ang bawat kantang kinakanta sa entablado. May sayawan mamaya.” “Hindi.

Siya si Mary. “Tara na Mary. At dahil siya si Mary. Sa yang ang oras. Ang babaeng nagbago sa buhay ko. Oo. Gusto ko marinig yung huling kakanta. Ang himala sa buhay ko. Nakabaling yung tingin ko sa stage. Preso ng sarili niyang mundong pilit siyang tinataboy papalayo. Lahat ng tao napatingin sa direksy on niya. o siguro mas tamang hinihintay k ung ano ang reaksyon ng bawat hipokrito na nasa lugar na to. pero pilit parin siya nagtitiis.” Bigla kong narinig ang sumpa sa kanya. kaya isang libo yung binayad ni Sam. The Voodoo Doll. Nakita ko yung gulat sa kanya dahil napainhale siya pero mataga l bago niya nailabas yung hangin. Kaya nila si ya inimbita. tumayo siya at binitawan ang kamay . Gusto ko manapak ng tao. dahil gusto nilang may mangyareng kahiya-hiya. Hu li na ang lahat.” “Siguradong sigurado nga ako na gusto mo nga yun marinig. hinihintay ang magiging reaksyon niya. Gusto ko isigaw sa kanila na mga wala silang kaluluwa da hil hindi nila alam ang ginagawa nila sa isang taong malapit na mamatay. Oo. Gusto ko sapakin yung mga tinuring kong kaibigan.Bumalik si Sam sa may upuan namin at ngumiti. “Umuwi na kaya tayo?” “Wag muna. umuwi n a tayo. tinanong kung kamusta. Mukhang alam ko na yung plinano nil a. dahil may isasali siya. Pero hanggang dun lang. kinabahan na ako. Gusto ko patayin yung ex ko na di matanggap na hind i na siya ang mahal ko. Tapusin na natin.” Nang narini g ko si Sam na sinabi yun. magalin g si Sam kumanta ng mga pambirit. Hindi ko napansin na huling contestant na pala na tatawagin.

yes i‟m guilty of this you should know this I broke down and wrote you back before you had a chance to Forget. Sobran g tahimik.ko. Yun na lang ang dinasal ko. na tingin ko gusto ko narin pumunta ng langit kung ganto katahimik du n. Gusto ko na umiyak. wala akong magagawa kung siya mismo yung gustong kuma wala. sobr ang ganda sa isang tahimik na lugar tulad nito. forgotten. Gusto ko umiyak dahil sa lakas ng loob niya… na kahinaan niya mismo. Gus to ko siya ipagmalaki dahil tinanggap parin niya ang hamon. Calm down I‟m calling you to say I‟m capsized stari ng on the edge of safe Calm down I‟m calling back to say I‟m home now. Ang boses niya. Patnubayan n iyo Po siya. I‟m coming arou nd. eh wala siyang instrumentong dal a o background music. Ayun. Alam ko namang pipili siya ng ka nta na hindi malilimutan ng tao. Hindi ko alam kung anong kakantahin niya. yes I know the feeling know you‟re leaving Tahimik ang lahat. *** CHAPTER 15 [Valentines Day] I‟m liste ning. Kahit ayokong bitawan. hawak ng dalawa niyang kamay ang mi c na para siyang isang batang first time isabak sa isang singing contest. Nobody likes to but I really like to cr y Nobody likes me maybe if I cry . coming around Nakatingin na siya sa kin. nakatingin ako sa may entablado. at siya lang ang anghel na kumakanta. I am moving past this killing noti ce I have to go.

nakatingin siya sa kin. coming around Nobody likes to but I really like to cry Nobody likes me maybe if I cry Akala ko tapos na dahil binaba na niya yung m ic. Yun ang nasa isip ko. Palakad kami papalyo. Naramdaman ko na rin na kailangan ko na pumunta sa st age at abangan siya. pero hindi yun nakaapekto sa pagkanta niya. Naramd aman kong para sa kin yun. Ipamuka mo sa lahat ng tao kung sino ka. alam kong kai langan ko na siya sunduin dahil matatapos na ang palabas. Walang pumalakpak… walang nagsalita hanggang sa nakalabas na kami ng impyernong yun. nagk aroon na ng konting ingay. Tama yan. Calm down I‟m calling yo u to say I‟m capsized staring on the edge of safe Calm down I‟m calling back to say I‟m home now. Spelled out your name and list the re asons faint of heart don‟t call me back I imagine you and I was distant non-exista nt I followed suit and laid out on my back. imagine that A million hours left to think of you and think of that Nung bersong yun. Pagkalabas na pagkalabas. Tinuloy niya nang hindi pinupunasan. Nobody likes me maybe if I die.Tahimik parin nang ilapag niya sa sahig ng entablado yung mic at dahan-dahang bumaba. Hindi ko man alam ang kantang kinakanta niya. I ligtas mo sila sa pamamagitan ng kanta mo.Kitang kita ko yung tumulong luha sa mga mata niya. I‟m coming around. Pero bigla niya ulit yun tinaas at kinanta ang huling linya na kinabigla ko ng tunay. Ipamuka mo na nasusunog na sila. .

” “Mary… may gusto akong aminin sayo.” “At least nakaganti ka na rin. Kasalanan ko to. dapat hindi ko na siya pinapunta dito. sa lahat ng naging mali sa buhay ko. nanghina siya. hindi din yun tutulo. “P—pataw ad Mary. “Mary. pipigilan ang pagk amatay ko?” “Hindi.” Tumayo siya ulit.” . Masyadong masakit yung mga sinasabi niya… masakit dahil alam kong hindi ko na ulit yun maririnig… na wala na siya sa susunod na kaarawan ko. may isang nakaabang para salu hin ako pag nahuhulog ako. Masaya ako dahil… dumating ka sa buha y ko. pw ede bang sabihin ko na?” “Tingin ko. ayoko marinig.” Pinunasan ko yung mga luha niya pero yung luha ko hind i ko pinunasan.” “Ano?” “Iniisip ko na maswerte ako dahil sa mahigit isang daang tao na nandun sa lugar na yun. “Nathan.” Tumulo ang luha mga mata namin. ikaw lang ang naging tama.” “Hindi mo kailangang magsorry.” “Yang aaminin mo ba sa kin. “Napansin ko lang na namimili ng ta ong papakitaan yung mga luha ko.Nung malayo na kami. Buti na lang hawak ko yung braso niya kaya n asalo ko siya agad.” “Ako ba yung maswerteng yun?” “Tingin ko kung wala ka dun kanina.” “Hindi yun ang iniisi p ko kanina habang kumakanta ako sa stage.

Magtitiis ako… basta alam kong may naghihintay par a sa kin. tatanggapin ko na ganun lang yun. dapat ako tong tanungin kung kaya ko bang magmadali par a makarating agad sa kahahantungan .” “Pag hindi mo yan babaguhin.” “Ayoko na ba in.” “Tanggapin mo na. Pano pag… mawala na ko?” “Kaya mo ba maghintay?” Sana alam niya ang ibig k ong sabihin.” “Yung isang beses lang na yun ang magiging dahilan ng kirot sa pu so ko araw-araw Nathan.” “M—mahal na… hal kita.“Bakit naman?” “Magkakaroon lang ako ng rason para mabuhay… baka bawiin ko lang yung sin abi kong handa na kong mamatay.” “Dagdagan mo ng siguro. Kung tutuusin. Sana kaya niya. Kung san man siya pupunta.” “Bak it hindi mo piniglan ang sarili mo?” “Na?” “Na mahalin ako.” “Ayaw mo ba talaga?” “Siguro.” “Bigyan mo ko ng pagkakataon… para masabi to sayo ng isang beses lang. Natatakot akong marinig.” “Bakit ko pipigilan?” “Nathan… a g masktan ka. sana kaya niya kong hint ayin kung san man siya pupunta.” “Bakit naman?” “Para pwede mo pang baguhin.

ka hit sarili ko lang opinyon na tama nga yun.” Tumutulo parin ang luha naming dalawa habang na katingin kami sa isa‟t isa. at hindi ko na mapigilan k umawala sa mahikang nilagay niya sa kin. hindi gumagalaw. hindi ko parin magawa yung sa mga pinapanood ng nanay ko. ayos lang. “Alam mo ba kung anong pagkakai ba ng pagmamahal at pag-ibig?” . “A ko. Na kalapat lang yung mga labi namin sa isa‟t isa. Sanay ako maghintay. Siguro. *** CHAPTER 16 [She Will and She Was] Nires earch ko yung lyrics nung kinanta niya.Derecho sa mata. Si Sam yung lumapit sa kin. Pero kahit anong pilit ko na idahan-dah an ang bawat galaw. kung san man yun. pero hinding hindi ko yun makakalimutan. K ahit isang beses ko lang gawin yung nangyayare sa tv. siguro hinihintay niya kung anong susunod kong gagawin. tiningnan ko siya. Sandali lang ang hiwagang nang yari sa aming dalawa. Umuwi kami na mag kahawak kamay. pero hindi kami nag-usap. Yung nasa isip ko. Isang mahikang hindi gawa sa pananabik o sa pagnanasa. Pero sa kanta. Pero. tingin ko eto yung tamang gawin. Hi ndi siya pumikit.niya. habang siya nakatayo. hindi ko alam kung bakit siya tong tinatanong ko. Ginawa ulit namin yun bago kami nagkahi walay. Basta lumapit na lang ako sa kanya. sinama lang niya sa kanta niya. wala yung Nobody likes me if I die. Sapat na sa kin an g alaala ng sandaling to para mabuhay ng matagal. at hindi rin ako pumikit. pero isang hiwagan g hinubog ng pagmamahal at pag-ibig. Naalala ko yung ginawa namin yun ni Sam. kaya ko.

Nakatingin lang ako sa kanya nang biglang nagring yung cellphone ko. maya-maya sese ryoso na. Pero yung mga binitawan kong mga salita kahapon. nakawheel chair na siya dahil nanghihina na daw siya.” Nasa parke parin kami ngayon.” “Ano?” “Pag sinasabi mong iniibig mo ang isang tao. kaya mong mabuhay kahit di mo siya kapiling. basta ala m mong masaya yung taong minamahal mo. Mas mahirap pa ata sa mga exam ko. hindi mo kayang mabuhay kapag wala siya. “Naguluhan ako. Alam kong hindi ko kayang huminga ng maluwag pag di ko siya makikita. pero an g pagkakaiba. Ano namang ibig s abihin niya sa pagkakaiba ng pagmamahal at pag-ibig? Parang ngayon ko lang ata n arinig na magkaiba sila. “Meron ba? Hindi ba yun magkaparehas?” “Meron. “He llo?” . chicken soup for t he teenage soul ata yun.” “Pasensya na. Binasa ko lang yung mga naiwan ko ng mga readings nung first year palang ako. pero hanggang ngayon. hindi ko parin alam kung anong pw ede kong iregalo sa kanya.Nabigla ako sa tanong niya. May binabasa nanaman siyang libro.” “Ang pagmam ahal?” “Ang pagmamahal naman.” Napaisip tuloy ako. Naisip ko yung mga mag iging panahon na di ko siya kasama. tumat aliwas sa naiisip ko. Maya-maya nakikita ko siyang ngumingiti. Tatlong araw na lang bago ang pasko.

Hindi ako pwede.” “Sa personal?” “Hindi.” Gusto kong ibaba yung telepono ko. pero hindi naman pwede. talagang pinaglapit Niya kami ng bahay para makasama ko siya nga yon.” “Nasa bahay niyo ako ngayon. pupunta ako sa bahay namin para kausapin s iya. “Uuwi na ko?” “Oo. Na saan ka ba?” “Malayo jan.” “Te—“Binaba ko na yung telepono. Mal ay mo lang na pumayag ka. Sige. Kahit papano. Sige. ge. Siguro. by e na. m arunong ako rumespeto sa kausap ko sa kabilang linya.” “May kakausapin ka?” “Oo. .” “Pa na.“Nathan. Pero sana bigyan ako ng pasensya at pagtitimpi ng Diyos sa tuwing kaharap k o na siya. “Bakit?” “Pwede ba tayong mag-us ap?” “Nag-uusap na tayo. kailangan eh. kailangan mo na umuwi.” “Please Nathan.” Hinatid ko tong babaeng nagpapaikot sa mundo ko sa baha y nila. hindi ganun kadali. yun nga lang. at para mapatunayan na kaya kong baguhin ang sarili ko sa loob ng isang gab i. I need to talk to you. ako na—“ “Sira ulo ka ba? Hahayaan ba naman kita umuwi mag-isa?” “Alam kong hindi.

Sabi niya sa labas na lang daw siya maghihintay dahil nahihiya na daw siya sa mama ko. Siguro ako tong tinext niya. nakita ko si Sam. Siguro. at nakakalimutan ko na may iba pa akong mundong dapat problemahin. Pagtingin ko sa cellphone ko. Sabi nga.Ayoko pang umuwi ng bahay. siya nga yung nagtext. mahal na niya ulit . Siya lang ang gus to ko problemahin habang buhay. dahan-dahan. Sa tuwing kasama ko siya. Maya-maya naramdaman kong nagvibrate yung telepo no ko. hindi niya ako na kikita. Yun nga lang.” Tin awag ko siya. ayoko lang.” “Alam mo namang wala na tayo. unang dahilan ay d ahil kakalabas lang niya. mapagtatanto mo lang na mahalaga s ayo ang isang tao pag tuluyan na siyang nawala sayo. Gusto ko kasama niya ko sa bawat minutong lilipas. “Ano ba yung pag-uusapan natin?” “Tay o. Sabagay. Naglakad siya papunta sa kin. ayun. Pangalawa. wala na yung drum s na dati kong nararamdaman. Pero mas pinili niyang saktan ako. dahan-dahan akong lumakad papunta sa kanya. narealize niya yun matapos kong mawala. Nung malapit na ako sa bahay. “Sam. nakakalimutan ko na may sakit siya. nakatayo siya habang nagtetext. Oo. Ganun din naman ako.” “Wala na ba laga?” Umiiyak na siya sa harap ko. Kahit na malapit lang ako.” “Tayo?” “Alam mo naman ang ibig kong sabihin. O mas t amang sabihin na. siguro nga dahil mahal parin niya ako. siguro nga. at lumingon naman siya… ang babaeng minsang minahal ko din. Ayoko siyang papasukin sa bahay.

Bakit ba hindi n iya maintindihan? Kailangan ba may rason kung bat mo mahal ang isang tao? Kailan gan ba bilangin lahat yun? “Ano ba Nathan! Gumising ka nga! Naiisip mo ba yang kin abukasan mo?! Naiisip mo ba ang kinabukasan mo sa kanya?!” Bigla kong naisip. wala na talaga. Hindi mo siya masis isi.” “Dahil ako na ang Nathan ni Mary.”Natahimik si Sam. Nakalimutan mo na ba.” “Sigu ro nga. paan o nga ba ang kinabukasan ko kay Mary? Alam kong mawawala na siya.” “Ilang buwan mo lang ba siya nakilala para sabihing mahal mo siya?!” “Hindi naman panahon ang sukatan eh. nakalagay lang yung dalawa kong kamay sa bulsa.” Bat nga ba ako nagsosorry? Heto. “Bakit siya pa?” “Dumating siya sa buhay ko nang hindi inaasahan.ako. Pasensya ka na Sam. ikaw mi smo ang nagsabi sa kin nun. Gusto ko na ulit makita si Mary.” “Hindi na ikaw si Nathan.” “Ibang iba ka na talaga. Hindi na ko tarantado tulad ng dati. “Wala na. Yung mga alaala namin. Hindi na ika w ang Nathan ko. Kaso.” “Pero siya?! Ano bang nagustuhan mo dun sa babaeng mult ong yun?!” “Wag mo siyang pagsabi—“ “Eh totoo naman eh! Ano bang nagustuhan mo sa—“ “Hindi ko ilangan bilangin yung mga rason kung bat ko siya mahal. ang nasa harap ko ay isang babaeng minsang nagpatibok ng puso ko. isang babaeng naka takip ng dalawa niyang kamay yung buong mukha niya habang umiiyak. Kung ano ang nararamdaman. isa sa mga ara w na . At heto ako. parang mga litra tong nasusunog. ang masaklap.

Lumingon ulit ako sa kanya saglit. “Ano?! Eh mukha na ngang kabaong yun eh!” “Pwede ba Sam!” “O bakit? Tot oo naman. Pero parang may parte sa utak ko na sinasabing. Pero… diba… diba yun na? Mamamatay na siya. para maramdaman mo yung sakit na naramdaman ko noon . kitakits?” “Wag mong ibalik ang mga sinabi ko sayo dati.” .to. Sige. Gano ba sila kasigurado. minamahal ko kahit alam kong mamamatay na. hindi ko alam kung dahil sa gulat o dahil sa nakokonensya siya na sin abi niya yun. Kahit naman anong sabi hin niya. What‟s the point of loving her?” Sa sinabi niya. “Well—wala na kong magagawa dun. “Anong mas gusto mon g sabihin ko. Parang… may habang buhay ang tagal n g pagsasama namin. hindi naman niya mapipigilan yung puso kong mahalin si Mary. Pinunasan niya ng konti yung mga luha niya. gusto ko siya sampalin. pero hindi pa ganun kagabi. Naririnig ko na yung mga insekto ng gabi. tapos bumalik nanaman yung mga ngiti niya sa kin. bago man lang ako pumasok sa bahay. Pero wag naman siya!” “Sam mamamatay na yung tao!” Napatula la si Sam.” “Yun n ga eh. oo nga. Wala na rin namang saysay ang kausapin siya. Bakit… bakit nga ba ginagawa ko to sa sarili ko? Nagiging masokista narin ba ko? Pero natural. hindi ako. nakapasok na ba sila sa lahat ng katawan ng tao? Tumalikod na lang ako at lumakad papunta sa gate namin. Pero… hindi ko na kasi masyado naiisip yun. walang pakielamanan. ano pa nga ba ang madadaing? Kahit sinasabi nilang n asa utak ang emosyon. binabalik ko na sayo. paalam o.

“Nathan. Kaso. Yun nga yung nakapasabi sa k in na…” “Na?” “Gusto mo talaga marinig? Masasaktan ka lang.” “Mahal ko siya. eto talaga. nagdasal nanaman ako para sa isang himala. tumawa pa nga ako. Si mama tinanong sa kin. Mahal ko siya.“Kung naghihiganti ka lang. pero… dahil sa sinabi ni Sam na nagmamahal ako kahit alam kong may taning yung minamahal ko. binusted ko si Sam. yung na lang sana.” “O?” “Alam mo yung kantang.” Sinara ko yung gate. *** C HAPTER 17 [She is a Rose] Dalawang araw na lang bago ang magpasko pero hanggang ngayon wala parin akong mairegalo sa pinakaminamahal ko. Kung kaya lang ibalot a ng pagmamahal. Humiga ako sa kama at umiyak. Kaya… bumalik ka na. nagawa mo na.” . Nasaktan mo na ko. Mahal na mahal. Hindi dahil sa naguilty ako sa ginawa ko si S am. Narinig ko siyang sumigaw ng mura at kung anu-ano pang salita. Pumasok ako sa bahay na parang walang nangyar e. Tears in Heaven?” “Yu g kay Eric Clapton?” “Oo. ang sabi ko lang.” “Nasa sayo na yun kung y un ang iniisip mo.” “Wala na akong pake. Na… nasabi ko sa sarili ko na… parang hindi pagm amahal yung naramdaman ko sayo. Sa dulo ng araw.

May spaghetti na nakah anda. Bakit kaya? Para saan? Hindi ako ma pakali. Nagpaalam a ko sa mga magulang ko. Pinakinggan at kinabisado ang bawat nota. sig uro kumakain na sila nung tatay niya. Isang kanta na nagpapaalala sa kin sa kanya… lahat naman ata eh. handa na akong gawin ang mga gagawin ko. Pumunta ako sa bahay nina Mary mga alas nuwebe ng gabi .” “Kabisaduhin mo. kahit hindi ako masyado magaling. Hinalikan ko siya sa labi. ang mahalaga maramdaman niya yung gus to kong iparating. Sa bahay din naman ako magcecelebrate ng pasko. siya parin ang pinakamagandang babae para sa kin. Kailangan bago mag bukas may ibibigay na akong iregalo sa kanya. at juice. Mukhang hindi naman na siya n agulat sa pagdating ko. Nagresearch ulit ako sa internet ng chords. siguro nagpapahinga. Nagkaroon ako ng ideya.” Hinanap ko agad sa internet yung sinabi niyang kant a. para gisingin… pero hindi siya nagising. Binuksa n ko yung radyo nang may narinig akong kanta. Pumunta ako sa bahay nila nung bandang hapon. gu to ko kantahin mo yun sa kin. Nakita ko yung bag ng groceries. Pumasok ako. Pero eto talaga. Ngumiti lang siya. Isang araw bago ang pasko. hindi ko alam kung bakit.” .” “Bakit?”“Pag nagdrawing ako ng puso sa palad mo. Alam mong sa kanila yun dahil walang dekorasyon ng bahay. Di ko kabisado. pero may kailangan lang ako gawin. malakas ang tama sa puso ko. Ngumiti na lang ako dahil sa ganda niya.“Mejo. Naabutan ko siy ang nakahiga. muka ng kakadala lang ng mama niya ng mga to kani-kanina lang. Bukas yung ilaw. “Iho kain. Kahit ang payatpay at na niya at ang putla putla.

. kakain din po ako mamaya. Pwede ko po bang mahiram si Mary? Sobrang sagl it lang po.” Ngumiti si Mary. I see an angel in disguise Sent from God above for me to love to hold and idolize And as I hold your body near. Nilabas ko siya ng bahay. And as I look into your eyes. Gusto ko siya da lhin sa langit ko. papunta dun sa park. Kinuha ko yung wheel chair niya at yun g jacket niya. kinuha ko yun g gitarang tinago ko sa may mga halaman. I see this month through to a year An d then forever on till life is gone. at masaya akong marinig yu n. Now I finall y found my way to lead me down this lonely road All I have to do is follow you t o lighten up my load Nasa harap ako ng isang manikang may kapangyarihang baguhin ang pananaw ng buhay ng isang tao… at isa ako sa biktima niya.“Sige po. dinaan ko sa kanta. Nung nasa park na kami. Kung pwede lang itigil ang oras… kaso hindi pwede. Gusto ko siya yakapin. You treat me like a rose.” “May surpresa ka?” “Hindi ko alam. I‟ll keep your loving near Tinitingnan ko siy a habang tinutugtog ko tong kanta na to.” “Siyempre naman. You give me room to grow.” Ngumiti siya. Heto ako ngayon… nab abaliw na sa kanya. “Ano bang meron?” “Pasko . Tumawa siya. “Ano bang gagawin mo?” Pero ang sagot ko.

Tumingin siya sa kin. Nakakatawa nga eh.” Tinayo ko siya ng dahan dahan. isa to sa mga matagal ko na gustong gawin… ang yumakap ng is ang taong makakaintindi sa pagkakahulma sa kin bilang isang hindi perpektong tao . nalaman kong pinipi gilan niyang umiyak. You open d oors that close in a world where anything goes. You give strength so I stand tal l within this bed of earth just like a rose Binitawan ko yung gitara ko at pumun ta sa isang anghel na nakawheel chair.” “Bakit?” “Basta. ngayo n. isa sa mga pinakamasarap na naramdaman ko sa tanang buhay ko. Binaba ko yung kat awan ko para maabot ko yung maliliit niyang labi. pumunta parin ako sa kanya. “Bukod sa umiyak.” “Ano yun?” . and gave me air so I can breathe. Hindi ko makakalimutan yung lambot ng pagkakayakap niya sa kin. hindi naman niya makontrol. itayo mo ko. Dati hindi niya kaya ang pag-iyak.” Ang lalim ng sinabi niya na parang malulunod ako.You‟ve shown the light of love on me. Bakit? Bakit niya gu sto tumayo? Hawak hawak ko siya sa braso nang inikot niya yung mga mahihinang br asong yun sa leeg ko. Sobrang higpit yung kapit niya sa kin na para akong maiiyak dahil unti unti na kinukuha yung lakas niya.“Pwede ba kitang… halikan?” Ngumiti lang siya. Ano bang kailan gan ko gawin para mabuhay ka pa ng matagal? “Nathan. Bagamat h indi ko alam kung oo o hindi yun. Yakap namin ang isa‟t isa ngayo n. “Itayo mo ko.

marami naman na nagagawa ang siyensya.“Salamat sa regalo mo.” “Ano nga yun?” “Mahal kita. Tadhanang makasama ko agad ang Tagapa glikha.” “Nasabi ko na ba sayo yung sumpa?” “Anong sumpa?” “Isang sumpa na pag si i mo sa isang tao. hinding hindi mo na yun matatanggal sa puso at isip niya. alam niyo parin sa isa‟t isa na may sumpang namamagitan parin sa inyo. Kakalaba s lang niya sa ospital dalawang araw bago mag araw ng mga puso. Ikaw ba. “Nagpagamot ako. hindi ka nasasabik na makasama Siya?” Isa akong tao. Pero sa mga araw na pwede kaming mag kasama pero hindi sa ospital. Min san nagtatagal ng limang araw o mahigit pa.” “Dapat lang. Nagpatuloy ang oras. Bumalik parin yung saki t ko. mas . Kahit wala siyang ginawa kundi ang hum iga. halatang pagod. Marahil. Ilang beses siya labasmasok sa ospital. Nadatnan ko siya ng nakahiga sa kama niya. alam kong pagod na ang katawan niya. eto talaga ang nakatadhana. Ginawa ko na ang mga dapat gawin sa susunod na buwan. pero walang nangyare. Alam kong madadala ko ang alaalang to kung saan man ako pup unta. Natanong ko narin kung bat ayaw niya mag therapy. isang tao na alam kong hindi pwedeng kalabanin ang sagot niya.” Ang sarap pakinggan ng sumpang yon. Pero ang sagot niya ay isang sagot na hin di pwede kalabanin. Mag hiwalay man kayo. pinaparamdam ko sa kanya yung dapat niyang maramda man habang nabubuhay pa siya.

Ngumiti ako. Binulong ko sa tenga niya ang mga salitang minsan ko lang banggitin… “Mahal na mahal kita. alam kong kailangan kong mari nig. “Ma ano ba yun a t bat ang—”Nagulat ako. “Iho. Lalagyan ko pa sana ng mga dekorasyon nung nagvibrate yung phone ko. Nadatnan ko na nagaayos na ng agahan yung papa niya.” Gumising ako ng mga alasingko ng umaga. Nagpaalam na ko dahil kailangan ko pan g pumasok. parang hindi ko magugustuhan. May narinig akong mga salita na „maganda‟ at „pula‟. Sa tabi niya ako na tulog nung gabing yun. at hindi ko aakalain na tutubo ng ganyang kaganda. Hindi handa ang puso at utak ko tanggapin na lang. Ayoko. isa lang ang nasa isip ko… kung ano ang irereg alo ko sa kanya sa araw ng mga puso. Ano nga kayang pwede? Gabi na ako nakauwi. Alam ko na ako yung nagtanim nun sa likod ng bahay namin.” Kin abahan ako. Dahil. Siyempre umuwi muna ako ng bahay para magbihis. Nabighani ako hindi dahil sa gand a ng rosas kundi sa himala na dala nung rosas. Pero kahit hindi ko gusto. Siguro dahil gusto ako makita o makausap ni M ary. Habang nasa paaralan ko. Ayoko marinig yung balita. May rosas na dala si mama.pagod pa sa katawang kagagaling lang ng eskwelahan tulad ko. . Bigla kong narinig si mama na su migaw dahil sa tuwa. Nilagay ko na sa isang palayok. Hindi ko muna sasabihin sa kanya yung tungkol sa rosas. Nagk aroon ako ng ideya kung anong ibibigay ko kay Mary bukas. T umatawag yung papa ni Mary sa kin. Umiiyak yung tatay ni Mary.

Wag. Nahulog ko yung rosas na tanim. Bilang na ang oras ng babaeng pinakamamahal ko. Isa sa m ga dahilan kung bakit ko dala-dala lagi yung savings na nasa wallet ko ay ito—ang takot na baka maospital siya.“Iho… si Mary… bilang na daw ang…” Buti sana kung araw. Bilang na ang oras niya. Buti na yung i yakan mo siya na may chansang alam niyang may umiiyak dahil sa kanya. kailangan kong tumakbo. nabasag yung palayok. Kailangan kong abut in ang langit. Mas gust o ko pang mauna na lang mamatay kay sa siya. O kahit habang buhay. Wag kahit kailan. Ayoko. Isang himala. Ayoko. Kahit man lang yun. na isip ko yung sinabi niya dati. madala ko sa kanya. Tumawag ako sa bahay gamit yung payphone. sabi ko itetext ko siya kung asan ako. iba ang narinig ko. Kailangan ko ng himala ngayon. Isang lugar sa utak ko. Wag Mo siyang kunin sa kin. Oo nga pala… yung rosas. Binilin ko kay mama yung rosas. *** CHAPTER 18 [ Tears in Heaven] Hindi ako mapakali. Dinala ko yung jacket ko. Kailangan. Pero sa ngayon. Naiwan ko yung cellphone ko sa bahay. . Kaso. Mugto na yung mata ko. Bat mo iiyakan ang taong wala na? Iyakan mo ang t aong andyan pa o yung taong andyan pa pero alam mong mawawala na. Kahit hanggang bagong taon… o limang taon pa. kay sa yun g iniiyakan mo siya na wala na talagang chansang malaman niya kung gano siya kah alaga sayo. kaya marahil nagaalala na yung mga magulang ko sa kin. Wag ngayon.

Nakakakapit ako sa Kanya. Siguro dahil alam kong kailangan ako ni Mary sa tabi niya. Gusto ko siyang murahin dahil parang sinasabi niyang mamamatay na ang pinakam amahal ko. Sana hind i pa huli ang lahat. Hindi. Meron pa. Kasama niya yung anak niyang bata sa isa pa niyang asawa—na kaha wig ni Mary. Umiiy ak. Wala parin akong balita dahil nasa emergency room parin si Mary. Na siya ang mahal ko… na siya ang gusto kong makasama habang buhay. Dumatin g yung pamilya ko sa ospital matapos ang dalawang oras. pero h indi talaga namin malalaman kung kailan magdedesisyon si Mary na… ayon. Ayoko na b anggitin. Ilang minuto pagkatapos dumating na yung mama ni Mary. Umuwi na a ng mga magulang ko. ayoko din nama n silang mapagod. at baka sa kahit anong segu ndo eh magdesisyon siyang iwanan ako at matulog na lang habang buhay. Sinabi ko sa mama at papa ko yung katot ohanan. Umiyak na lang ako dahil nakita ko si Mary sa batang yun. Kailangan niyang mabuhay. Sobrang sikip ng dibd ib ko na umabot na inisip kong baka ako maospital din. Naiyak si mama dahil sa tadhanang nakaabang sa kin. Sabi niya may panahon pa daw.Naniniwala ako na hindi pa ngayon… hindi ko alam kung bakit. Mabubuhay pa siya. Ngayon lang ako nakapili ng desisyon ng ganito kabilis. Gusto na rin ng doctor na magpatawag na kami ng par i. Pinauwi ko na sila. . Kung ganon nga. masyadong masakit. Alam kong may oras pa. Dala-dala ng papa ko yun g rosas na nasa bagong lalagyan dahil nabasag yung una. Nanalig ako.Tinawag kami ng doctor. sana kuha nin na rin ako kasabay niya. humahagulgol.

Binaba ko muna yung plastic na ang laman ay yung rosas tapos b inuhat ko yung bata.Pero nung gagawin ko na yun. Napangiti ako dahil sa inosenteng mukang yun. hawak yung maliit na kamay ni Maria. “Bisitahin natin ate mo. gusto mo?” “O…po.” Salitang bata. biglang lumapit sa kin yung bata na kapatid ni Mary sa ina. kahit n a mukang hindi niya alam kung . Mukang lalaki din siyang mahaba din at maitim ang buhok. Hinila niya yung t-shirt ko na parang may gusto siyang kunin ko. “Ano ng pangalan mo?” “Maria po.” Na iyak na lang ako. Napatingin ako sa mama ni Mary. parang matutulog lang. Sana ganyan din ako kainosente n gayon.” Sa isang kamay ko. hinihintay na gisingin ko. “Ilang taon ka n a?” “Five years old po. Pumaso k na kami dun sa pinto kung saan nakaupo narin yung tatay ni Mary at hawak hawak yung kamay niya. “Kuya.” Maria. Siya naman. Sa isa naman ay yung plastic kung saan andun yung rosas. Si Maria naiyak din. Halata naman kung kanino kinuha y ung pangalan ng batang to. Napangiti na lang siya sa kin kahit mugto na yung mga mata niya. Hinalikan ko siya sa noo tapos binaba. siyempre ako din. na ang tunog ng sinabi niya ay „payb yeart old p o‟. Umiyak yung mama at papa ni Mary.

sige. Ayoko siyang makitang nakaratay ng ganyan. Si Maria naman nasa tabi ko. Ang sikip ng dibdib ko habang kinakanta ko tong .” At dun. Pero dahil sa hiling niya. siguro para tumawag ng pari. Napaghandaan ko na. Sobrang saya ko nung naramdaman ko yun. Dahan-dahan niyang nilalapit yung kamay niya sa palad ko… gumuhit siya ng isang puso. Woul d you know my name If I saw you in heaven Will it be the same If I saw you in he aven I must be strong. nagumpisa na ang kanta. “Kung yun ang gusto mo… kahit masakit sa kin… gagawin ko. isang kanta na hindi k o gustong kantahin sa mga panahong ganito. Masakit. natutulog. and carry on Cause I know I don't belong Here in heavenNa isip ko na parang habang buhay na ata tong tulo ng luha ko. Nahihirapan akong tingn an siya. Tatawagin ko sana yung m ga magulang niya pero hinawakan lang niya ko… na parang sinasabi niya na… may sasabi hin ako sayo… sayo lang. Ang sakit.ano talaga yung iniiyakan niya. na pa rang ang dami-daming nakakabit sa kanya para lang mabuhay kahit saglit lang. Nakita kong ngumiti si Mary na parang Oo. Kailangan ko na ba tanggapin? Kailangan na ba? Ngayon na ba talaga? Nakaramdam ako ng kalabit. “Napaghandaan mo na no? Napaghandaan mo na tong araw na to…” Tumutulo ang luha ko habang sinasabi ko yun. Lumabas yung papa at mama ni Mary. Tumutulo pa rin yung mga luha ko.

at ngumiti. Tumulo yung luha niya kahit nakangi ti. Tiningnan niya yung ate niya. Pag namulaklak yan . hahayaan kitang guluhin mo ang buhay ko. “Matutulog ka lang ha? Gigisingin kita pag dumatin g na ko sa kung saan man tayo pupunta. Ako din. “Dinala ko yung rosas. Pero pag hindi. Unti-unting bum alik yung oras. through night and day Cause I know I just can't stay He re in heaven Tumigil na ako sa pagkanta.kantang to. Nagising si Maria na nakatingin sa kin. Bigla kong naalala yung araw na kumatok siya sa may pinto namin na dala-dala yung kahon na may mga buto ng pinakuluang rosas. at hindi narin maganda yung pagkanta ko. dahil alam kong hindi ko na kaya. aalis na ako sa buhay mo. at guguluhin ko din naman ang buhay mo. Pero sa ngiti niyang yun. Tulo lang ng tulo yung mga luha ko. Umiyak n a lang ako… Yun na yung katuloy ng kanta. Hindi ka ba natutuwa?” Ngumiti siya. nagsisi ako kung bakit a ko naging masaya sa himalang dinala ko hanggang sa kwartong yun. Paano niya na kayang mapaghandaan ang araw ng kamatayan niya? Would you hold my hand If I saw you in heaven Would you help me stand If I saw you in heaven I'll find my way. naalala mo pa? Yung binigay mo sa kin dati dati pa? Yung pinakuluan mo? Himala na namulaklak.” . tumulo ang luha.

Dumating na yung pari maya-maya. Kung ano man yung kailangang gawin, ginawa na n iya. Bakit nga ba ako andito ngayon? Parang kahapon lang nung nahulog siya sa ki n sa may isang puno ng acacia. Parang kahapon lang ng mabasa ko yung diary niya. Parang kahapon lang nung nasabi kong mahal ko siya. “Maghihintay ka ha? Dadating ako agad.” Pinisil ko yung kamay ni Maria habang naramdaman ko naman yung pag-gaan ng kamay ni Mary. Binitawan ko siya at umiyak habang nakatalikod. Yung mama at papa niya ang huling humawak sa kanya. Naiinggit ako sa ibang napapanood ko sa t v, nasa dagat pa sila na magkahawak kamay bago mamaalam habang buhay yung isa. P ero, buti sana kung ako lang ang tao sa mundo niya. Kaso hindi. Pero… hindi man ak o ang huling humawak sa mga kamay niyang yun… alam kong dadalhin ko ang hawak na y un habang buhay. Hindi ko man lang natupad yung sinabi niyang sa parke niya gust o mamaalam… Ubos na ang mga luha kong galing pang langit. Umulan sa loob ng kwarto ng yun. Tiningnan ko yung oras. 1:43 am. Nagkataon lang ba to, o pati ito napagh andaan niya? Kung ano man yung sagot, nalaman ko nung nagusap kami ni Maria mata pos ang ilang oras. “Kuya…” Kinarga ko si Maria sa mga balikat ko. Mugtong-mugto yung mga mata ko. Hanggang ngayon di parin natatapos ang pagtulo ng mga luha. Tiningn an lang ako ni Maria, siguro nagtataka kung bakit patuloy na nahuhulog na parang walang katapusan. Pinunasan niya yung mga luha ko… dahan-dahan. “Six na po ako.”

Isang katapusang may simula uli. Sinadya niya kaya? Ewan. Ang daming himalang na ngyare. Isa siya dun. Gusto ko ng isang kwentong walang katapusan, at marahil, n agawa niya yun.*** Epilogue Isang fairytale ang kwento namin. Fairytale na walan g fairy… pero may magic, na kung tawagin niya ay himala. Bakit? Kasi— May pumasok na isang doctor at nurse sa kwarto na pinaghihimlayan ko. Nagising tuloy yung mga magulang ko. At heto… habang pasimpleng tinatype ang bawat salitang nasa isip ko k ahit nanghihina na yung mga kamay ko… nakikinig ako sa sinasabi nung lalake. Umiya k ang mga magulang ko. Ay mali pala. Humagulgol sila. Ako? Di ko alam kung hahag ulgol o ngingiti. Ngingiti dahil makakasama ko na rin siya. Naalala ko tuloy yun g guhit sa palad naming dalawa. Parehong maikli, mas maikli lang yung kanya. Nap angiti ako… Kahit papano, nakatadhana parin kami. Siguro nga, maramot ako. Wala na man talagang may alam kung makakasama nga ba natin ang minamahal natin sa kabila ng buhay diba?—kung meron man. Hindi na yun mahalaga sa kin. Sabi nga nila… faith na daw natin yun. Naniniwala akong hinihintay niya ko. Hindi ko kaya na paghintayi n siya… Kaya, eto na… Papunta na rin ako. Kung ilalagay ko siguro ang pangalan niya sa dictionary, ang ilalagay ko: one who could make you believe that miracles DO exist. Isang fairytale ang kwento namin. Fairytale na walang fairy… pero may magic , na kung tawagin niya ay himala. Hindi na dapat tinatanong kung bakit, dahil ma y mga bagay na walang hanggan ang tanong, kahit na walang

sagot. This story has a happy ending. At dito naguumpisa ang kwento naming dalaw a. She will never be your ordinary lady, And she will never be your no normal gi rl. But she will always be everything to me... …My one and only dearest miracle.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful