P. 1
Bourdieu. Sx2 Ian 12

Bourdieu. Sx2 Ian 12

|Views: 11|Likes:
Published by malsaine

More info:

Published by: malsaine on Jan 14, 2013
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

01/14/2013

pdf

text

original

2.

Εξαντικειμενικεύοντας την εξαντικειμενίκευση
Μη έχοντας στη διάθεσή του μια θεωρία για τη διαφορά ανάμεσα στην καθαρά
θεωρητική σχέση με τη γλώσσα του μελετητή που θέλει να την κατανοήσει και
εκείνου που τη χρησιμοποιεί για πρακτικούς σκοπούς, ο γραμματικός τείνει να µλέπει
τη γλώσσα ως αυτόνομο και αύταρκες αντικείμενο...η νεκρή, γραπτή γλώσσα,
αποσπασμένη από πραγματική χρήση και απογυμνωμένη από λειτουργίες της.
Oι δυσκολίες όλων των μορφών δομισμού απορρέουν από αυτή την πρωταρχική
διαίρεση ανάμεσα σε γλώσσα και πραγμάτωσή της σε ομιλία, ανάμεσα σε πράçη και
ιστορία, και από την αδυναμία να σκεφθούμε τη μεταçύ τους σχέση παρά µάσει
μοντέλου και εφαρμογής, ουσίας και ύπαρçης: Υποκατάσταση πρακτικής σχέσης προς
πρακτική (σε ανθρωπολογία, κριτική τέχνης κοκ) με σχέση παρατηρητή προς
αντικείμενο.
H.χ. Aνθρωπολόγος-διάγραμμα συγγενικών δομών ως λογικών σχέσεων με αυτονομία
από οικονομικούς καθορισμούς. Aγνοούν έτσι τις διαφορετικές χρήσεις που μπορούν
να έχουν στην πράçη κοινωνικά όμοιες συγγενειακές σχέσεις. Hρµλ.χάρτη και
πραγματικές διαδρομές που όντως συντηρούνται, διανοίγονται κλπ.
Το σφάλμα: Oέτουμε ως αντικειμενική αρχή της πρακτικής αυτό που προκύπτει και
κατασκευά¸εται από το έργο της εçαντικειμενίκευσης, προµάλλοντας στην
πραγματικότητα αυτό που υπάρχει μόνο στο χαρτί, χάρη και μέσω επιστήμης
H μη κατανόηση της σχέσης μεταçύ της σκοπιάς του παρατηρητή και της σκοπιάς
των δρώντων υποκειμένων αντανακλάται στη μη κατανόηση της σχέσης ανάμεσα σε
κατασκευές που παράγει ο παρατηρητής για να εçηγήσει τις πρακτικές και στις ίδιες
τις πρακτικές....προσωποιεί περιληπτικά ονόματα (πχ εργατική τάçη) και τα καθιστά
υποκείμενα ιστορικών πράçεων.
H μετάµαση από κανονικότητα που παράγεται με στατιστικά μετρήσιμη συχνότητα
σε συνειδητά διατυπωμένη ρύθμιση ή στην ασυνείδητη ρύθμιση μιας μυστηριώδους
εγκεφαλικής μηχανής συνιστούν τους δύο πιο κοινούς τρόπους ολίσθησης από
μοντέλο πραγματικότητας σε πραγματικότητα μοντέλου. Lε πρώτη περίπτωση,
περνάμε από κανόνα που ταιριά¸ει απλώς περιγραφικά με παρατηρούμενη
πραγματικότητα σε κανόνα που διέπει/καθοδηγεί συμπεριφορά (που σημαίνει ότι
είναι γνωστός, αναγνωρί¸εται κλπ), σαν οι πρακτικές να είχαν ως αρχή τους τη
συνειδητή υπακοή σε κανόνες συνειδητά επεçεργασμένους. Lτη δεύτερη περίπτωση,
τοποθετούμε ως αρχή πρακτικών και θεσμών κανόνες άγνωστους σε δρώντα
υποκείμενα, σκοπιμότητες χωρίς συνειδητούς σκοπούς. H δομική ανθρωπολογία του
Aεµί Lτρως φυσικοποιεί τη σκοπιμότητα εçοµελί¸οντας ιστορική δράση. Aγνοεί τη
διαλεκτική των κοινωνικών δομών και των δομημένων και δομουσών προδιαθέσεων
μέσα από την οποία διαμορφώνονται και μετασχηματί¸ονται τα νοητικά σχήματα. Oι
λογικές κατηγορίες/διαιρετικές αρχές π.χ. της συγγένειας ή οι χρονικές δομές,
ενσταλαγμένες από ένα σύστημα οικονομικών και συμµολικών κυρώσεων που
συνδέονται με ορισμένες θέσεις στις κοινωνικές δομές, είναι ένα από τα μέσα με τα
οποία οι αντικ.δομές δομούν κάθε εμπειρία χωρίς να ακολουθούν μηχανικό
καθορισμό ή πλήρη συνειδητοποίηση.
Aν αγνοήσουμε τη διαλεκτική των αντικειμενικών και των ενσωματωμένων δομών
κάθε πρακτικής δράσης παγιδευόμαστε σε μια εναλλακτική που οδηγεί από την
απόρρι¡η του υποκειμενισμού στον φετιχισμό των κοινωνικών νόμων, ο οποίος
μετατρέπει σε υπερµατικές οντότητες τις κατασκευές που κάνει η επιστήμη για να
εçηγήσει τα δομημένα και εννοηματωμένα σύνολα που παράγει η συσσώρευση
αναρίθμητων ιστορικών πράçεων. O αντικειμενισμός αυτός ανάγει την ιστορία σε μια
διαδικασία χωρίς υποκείμενο, αντικαθιστώντας το δημιουργικό υποκείμενο του
υποκειμενισμού με ένα αυτόματο υποκείμενο, υποταγμένο σε νεκρούς νόμους. Aυτό
καθιστά τη δομή/ το Kεφάλαιο/ τον Tρόπο παραγωγής μια δύναμη που αναπτύσσεται
μόνη της και υποµιµά¸ει τα δρώντα υποκείμενα σε «στηρίγματα» της δομής και τις
πράçεις τους σε απλά επιφαινόμενα της δύναμης της δομής.
3. Η φανταστική ανθρωπολογία του υποκειμενισμού
Υποκειμενισμός: «Tο περιµάλλον δεν προµάλλει καμία αντίσταση στο πνεύμα που δεν
αισθάνεται να το συγκρατεί τίποτε και αφήνεται σε φιλοδοçίες χωρίς όρια και θεωρεί
δυνατό να κτίσει ή να çανακτίσει τον κόσμο με μόνος του τις δυνάμεις και σύμφωνα
με τις επιθυμίες του». Aπόλυτη πρωτοµουλία «ιστορικών δρώντων υποκειμένων»,
ατομικών και συλλογικών.
Oπως ο αντικειμενισμός καθολικεύει |γενικεύει| τη σχέση του θεωρητικού με το
αντικείμενο της επιστήμης, ο υποκειμενισμός καθολικεύει |γενικεύει| την εμπειρία
που το υποκείμενο του θεωρητικού λόγου κατασκευά¸ει για τον εαυτό του ως
υποκείμενο. O θεωρητικός, ως επαγγελματίας της συνείδησης χωρίς «αδράνεια»,
χωρίς παρελθόν και εçωτερικότητα, προικί¸ει όλα τα υποκειμένα της κοινωνίας, με τα
οποία δέχεται να ταυτιστεί, με τη δική του µιωμένη εμπειρία του καθαρού
υποκειμένου χωρίς δεσμεύσεις και ρί¸ες.
H απόφαση καθενός και το σύστημα των προτιμήσεων που τη διέπει εçαρτώνται από
τις συνθήκες στις οποίες πραγματοποιούνται οι «επιλογές» ενός υποκειμένου, μεταçύ
αυτών και οι επιλογές που έχουν γίνει για λογαριασμό του από άλλους, κρίνοντας εκ
προοιμίου τις κρίσεις του και διαμορφώνοντας την κρίση του. H αρχή που καθορί¸ει
την πρακτική προκύπτει από τη σχέση ανάμεσα στους εçωτερικούς περιορισμούς,
που αφήνουν ευρύ περιθώριο επιλογών, και τις προδιαθέσεις που αποτελούν προïόν
των διαφόρων οικονομικών και κοινωνικών διαδικασιών.
Yπάρχει μια «οικονομία των πρακτικών», μια εγγενής στις πρακτικές λογική, που δεν
µρίσκει την προέλευσή της ούτε στους εçωτερικούς μηχανιστικούς καθορισμούς ούτε
στις αποφάσεις του λόγου ως συνειδητού υπολογισμού. Μια λογική των πράçεων που
είναι έλλογες δίχως να αποτελούν προïόν ενός λελογισμένου σχεδίου ή ορθολογικού
υπολογισμού, που είναι καταληπτές και συνεκτικές χωρίς να έχουν προκύ¡ει από
πρόθεση για συνοχή και σκόπιμη απόφαση.
4. Δομς! ξεις! πρακτικς (κεφ.3)
H θεωρία της πρακτικής επιμένει έναντι θετικιστικού υλισμού (μαρçισμού) ότι τα
αντικείμενα της γνώσης δεν εγγράφονται παθητικά, αλλά κατασκευά¸ονται, και
έναντι του νοησιαρχικού ιδεαλισμού, ότι η αρχή της κατασκευής έγκειται στο
σύστημα των δομημένων και δομοσ!ν προδιαθέσεων που συγκροτείται από την
πρακτική και είναι προσανατολισμένο σε πρακτικές λειτουργίες. H γνώση δεν είναι
απλή καταγραφή (κατά Μαρç). Nα αποφύγουμε τον ρεαλισμό της δομής στον οποίο
οδηγεί ο αντικειμενισμός όταν αντιμετωπί¸ει τις κοινωνικές σχέσεις που διακρίνει ως
πραγματικότητες συγκροτημένες έçω από την ιστορία του ατόμου ή της ομάδας,
χωρίς να çαναπέσουμε στον υποκειμενισμό που είναι εντελώς ανίκανος να εçηγήσει
την αναγκαιότητα του κοινωνικού κόσμου. Iι'αυτό πρέπει να επανέλθουμε στην
πρακτική, στη διαλεκτική ανάμεσα σε εçαντικειμενικευμένα προïόντα/δομές και
ενσωματωμένα προïόντα της ιστορικής πρακτικής/ τις έçεις.
Oι εçωτερικοί καθορισμοί από συνθήκες ύπαρçης παράγουν έçεις (habitus),
συστήματα διαρκών προδιαθέσεων, δομημένες δομές προδιατεθειμένες να
λειτουργούν ως δομούσες δομές, γενεσιουργοί και οργανωτικές αρχές των πρακτικών
και αναπαραστάσεων, που μπορούν να προσαρμό¸ονται πρακτικά σε σκοπό τους
χωρίς να στοχεύουν συνειδητά στον σκοπό τους, και μπορούν να ελέγχουν ρητά τις
αναγκαίες για επίτευçή του ενέργειες. Lυνειδητά κανονισμένες και κανονικές χωρίς
να είναι αποτέλεσμα υπακοής σε κανόνες, μπορούν να ενορχηστρωθούν συλλογικά
χωρίς να αποτελούν προïόν της οργανωτικής δράσης ενός διευθυντή ορχήστρας.
Oι προδιαθέσεις που ενσταλά¸ονται μόνιμα από τις δυνατότητες και τις μη
δυνατότητες, τις ελευθερίες και τις αναγκαιότητες, τις ευκολίες και τις απαγορεύσεις
που εμπεριέχουν οι αντικειμενικές συνθήκες γεννούν προδιαθέσεις αντικειμενικά
συμµατές με αυτές τις συνθήκες και προσαρμοσμένες στις απαιτήσεις τους. Oι πλέον
απίθανες πρακτικές αποκλείονται πριν από κάθε εçέταση ως αδιανόητες, μέσα από
την άμεση υποταγή στην εçωτερική κοινωνική τάçη.
Oι προσδοκίες της έçης, πρακτικές υποθέσεις θεμελιωμένες σε παρελθούσες
εμπειρίες, προσδίδουν δυσανάλογο µάρος σε πρώιμες εμπειρίες.
Η έξη, προϊόν της ιστορίας, παράγει ιστορία. Eçασφαλί¸ει την ενεργό παρουσία
των εμπειριών του παρελθόντος που εναποτίθενται σε κάθε οργανισμό υπό μορφή
σχημάτν αντίλη!ης, σκέ!ης και "ράσης και τείνουν να εçασφαλίσουν την
ομοιομορφία των πρακτικών και τη σταθερότητά τους στον χρόνο. Eίναι ένας
εσωτερικός νόμος που δεν ανάγεται στους άμεσους περιορισμούς συγκυρίας.
Aποτελεί την αρχή της συνέχειας και τακτικότητας που ο αντικειμενισμός αποδίδει
στις κοινωνικές πρακτικές και των ρυθμισμένν μετασχηματισμ#ν, τους οποίους
δεν εçηγεί ούτε ο εçωτερικός, μηχανικός καθορισμός του αντικειμενικού δομισμού,
ούτε ο καθαρά εσωτερικός, στιγμιαίος καθορισμός του αυθόρμητου υποκειμενισμού.
H έçη καθιστά δυνατή την ελεύθερη παραγωγή όλων των σκέ¡εων, αντιλή¡εων και
πράçεων που επιτρέπουν τα όρια που θέτουν οι αρχικές συνθήκες παραγωγής της
έçης. Μέσα από την έçη, η κοινωνική δομή -της οποίας η έçη αποτελεί προïόν- διέπει
την πρακτική όχι με έναν μηχανικό ντετερμινισμό αλλά με µάση τα όρια που έχει
επιµάλει εçαρχής στην έçη που δημιουργεί. H έçη υπερµαίνει συνεπώς τα διλήμματα
του ντετερμινισμού και της ελευθερίας, του καθορισμού και της δημιουργικότητας,
του ατόμου και της κοινωνίας. 1çη÷άπειρη ικανότητα ελεγχόμενα ελεύθερης
παραγωγής προïόντων -σκέ¡εων, αντιλή¡εων, πράçεων- που έχει ως όρια τις
κοινωνικά καθορισμένες συνθήκες παραγωγής της. H ελευθερία που διασφαλί¸ει
µρίσκεται πέρα από την πρωτότυπη δημιουργία και τη μηχανική παραγωγή αρχικών
καθορισμών.
H έçη τείνει να παράγει όλες τις «λογικές» συμπεριφορές του «κοινού νου» που είναι
δυνατές μέσα στα όρια αυτών των κοινωνικών κανονικοτήτων και έχουν τις
πιθανότητες να κυρωθούν θετικά γιατί είναι αντικειμενικά προσαρμοσμένες στη
χαρακτηριστική λογική ενός ιδιαίτερου κοινωνικού πεδίου.
Oι πρακτικές δεν καθορί¸ονται πλήρως ούτε από τις παρούσες κοινωνικές συνθήκες
ούτε από παρελθούσες κοινωνικές συνθήκες που δημιούργησαν την έçη. Eçηγούνται
μόνο αν συνδέσουμε τις αρχικές κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες
συγκροτήθηκε η έçη με τις κοινωνικές συνθήκες στις οποίες εφαρμό¸εται.
Eνσωματωμένη ιστορία μεταλλαγμένη σε φύση κι έτσι çεχασμένη ως ιστορία, η έçη
είναι η ενεργή παρουσία του παρελθόντος που την παρήγαγε: είναι αυτό που αποδίδει
σε πρακτικές τη σχετική τους ανεçαρτησία σε σχέση με εçωτερικούς καθορισμούς
του άμεσου παρόντος.. Aντίθετη σε μηχανική αναγκαιότητα και αναστοχαστική
ελευθερία.
H πραγματική λογική της δράσης φέρνει στην επιφάνεια δύο εçαντικειμενικεύσεις
της ιστορίας, την εçαντικειμενίκευση στο σώμα και την εçαντικειμενίκευση στους
θεσμούς. H έçη επανενεργοποιεί τη σημασία που έχει εçαντικειμενικευθεί στους
θεσμούς. Μας επιτρέπει να ενεργοποιούμε πρακτικά τους θεσμούς κι έτσι να τους
διατηρούμε εν ¸ωή, πέρα από την κατάσταση του νεκρού γράμματος, με τις
αναθεωρήσεις και τους μετασχηματισμούς που συνεπάγεται η επανενεργοποίησή
τους. H ιδιοκτησία (µασιλεία, ιερατική λειτουργία κοκ) ιδιοποιείται τον ιδιοκτήτη της
ενσαρκωνόμενη σε μια δομή που παράγει πρακτικές τελείως προσαρμοσμένες στη
δική της λογική και τις δικές της απαιτήσεις.
1νας θεσμός δεν είναι ολοκληρωμένος και εντελώς µιώσιμος παρά αν
εçαντικειμενικεύεται όχι μόνο στα πράγματα ενός ιδιαίτερου πεδίου, αλλά και στο
σώμα, τις διαρκείς προδιαθέσεις που αναγνωρί¸ουν και εκπληρώνουν τις
προδιαθέσεις που απορρέουν από αυτό το πεδίο.
H αντικειμενική ομογενοποίηση ομαδικών ή ταçικών έçεων που προκύπτει από την
ομοιογένεια των κοινωνικών όρων ύπαρçης επιτρέπει στις πρακτικές να
εναρμονί¸ονται αντικειμενικά έçω από κάθε στρατηγικό υπολογισμό και αναφορά σε
νόρμα και να συναρμό¸ονται αμοιµαία έçω από κάθε άμεση διάδραση και ρητό
συντονισμό. H έçη είναι ο εγγενής νόμος που εγγράφεται στο σώμα από ταυτόσημες
ιστορίες και αποτελεί προüπόθεση όχι μόνο για συντονισμό πρακτικών αλλά και για
πρακτικές συντονισμού.
Oι συλλογικές κινητοποιήσεις δεν μπορούν να πετύχουν χωρίς ένα ελάχιστο επίπεδο
συμφωνίας ανάμεσα στις έçεις των υποκινητών (προφήτης, ηγέτης κ.α.) και τις
προδιαθέσεις αυτών που αναγνωρί¸ουν τον εαυτό τους στις πρακτικές ή τα λόγια
υποκινητών και κυρίως χωρίς την τάση για ομαδοποίηση που προκαλεί η αυθόρμητη
ενορχήστρωση των διαθέσεων. (H υστέρηση των έçεων είναι μία από αιτίες της
χρονικής διαφοράς ανάμεσα σε περιστάσεις/ευκαιρίες και τις προδιαθέσεις που
οδηγούν στη σύλλη¡ή τους. Hροκαλεί την αδυναμία να σκεφτούμε τις ιστορικές
κρίσεις με κατηγορίες αντίλη¡ης και σκέ¡ης διαφορετικές από εκείνες του
παρελθόντος).
Eνώ αποκλείεται τα μέλη ίδιας τάçης να έχουν τις ίδιες εμπειρίες με την ίδια σειρά,
ωστόσο κάθε μέλος μιας τάçης πιο πιθανό να έχει αντιμετωπίσει τις πιο συχνά
επαναλαμµανόμενες καταστάσεις για τα μέλη αυτής της τάçης. Oι αντικειμενικές
δομές (με µάση τις πιθανότητες πρόσµασης σε αγαθά, υπηρεσίες, εçουσίες)
ενσταλά¸ουν με τις συγκλίνουσες εμπειρίες ενός χώρου -με τα κλειστά επαγγέλματα,
τους απροσπέλαστους χώρους κοκ.- μια κοινή αίσθηση της πραγματικότητας και του
«πιθανολογείν».
-Kάθε σύστημα ατομικών προδιαθέσεων αποτελεί δομική παραλλαγή των άλλων,
ανάλογα με προσωπική θέση σε εσωτερικό τάçης. Tο «προσωπικό» ύφος είναι
απόκλιση σε σχέση με το ύφος μιας εποχής ή μιας τάçης.
-Tο ιδιαίτερο µάρος των πρώιμων εμπειριών οφείλεται στο ότι η έçη τείνει να
εçασφαλί¸ει τη σταθερότητα και την άμυνά της έναντι αλλαγών επιλέγοντας ανάμεσα
σε νέες πληροφορίες, απορρίπτοντας πληροφορίες που μπορεί να αμφισµητήσουν τις
δικές της και κυρίως αποθαρρύνοντας την έκθεση σε τέτοιες πληροφορίες.
(πχ.τείνουμε να συ¸ητούμε με άτομα με ίδιες πολιτικές από¡εις). H έçη κλίνει προς
ένα περιµάλλον στο οποίο είναι προ-προσαρμοσμένη.
«Oρθολογική δράση» είναι η δράση που «θα συντελούνταν αν τα δρώντα υποκείμενα
γνώρι¸αν όλες τις περιστάσεις και τις προθέσεις συμμετεχόντων». Lυνεπώς το
καθαρό μοντέλο της ορθολογικής δράσης δεν μπορεί να αποτελέσει ανθρωπολογική
περιγραφή της πρακτικής. 1) Iιατί δεν έχουν οι πραγματικοί δρώντες όλες τις
πληροφορίες και την απαιτούμενη ικανότητα αçιολόγησης. Aλλά και 2) γιατί, πέρα
από πληροφορίες γενικές και για μέσο όρο, κάθε μεμονωμένο υποκείμενο έχει ειδικές
πιθανότητες επιτυχίας χάρη στο κεφάλαιό του. H τέχνη της εκτίμησης και της
εκμετάλλευσης ευκαιριών, η ικανότητα προεçόφλησης μέλλοντος και διακύµευσης
είναι προδιαθέσεις που αποκτώνται κάτω από ορισμένες κοινων.συνθήκες. Tα δρώντα
υποκείμενα καθορί¸ονται σε σχέση με συγκεκριμένους δείκτες για το τι είναι προσιτό,
τι είναι «για μας» και τι δεν είναι. H σχέση με το μέλλον είναι πρακτική και ορί¸εται
από τη σχέση ανάμεσα 1) σε έçη και κυρίως χρονικές δομές και προδιαθέσεις για το
μέλλον που συγκροτούνται στη διάρκεια μιας συγκεκριμένης σχέσης με
συγκεκριμένο σύμπαν πιθανοτήτων και 2) στην ειδική κατάσταση των πιθανοτήτων
που αντικειμενικά προσφέρονται από κοινωνικό κόσμο. (H σχέση με το εφικτό είναι
σχέση με την εçουσία). Tο νόημα του μέλλοντος συγκροτείται μέσα από μια
παρατεταμένη σχέση με ένα κόσμο δομημένο σύμφωνα με την κατηγορία του
εφικτού (για μας) και του ανέφικτου (για μας). H έçη καθορί¸εται σε σχέση με πιθανό
μέλλον το οποίο προεçοφλεί και στην έλευση του οποίου συμµάλλει. H έçη τείνει να
προσαρμοστεί στις αντικειμενικές συνθήκες ικανοποίησης των αναγκών ή επιθυμιών,
ωθώντας τα δρώντα υποκείμενα να ¸ουν «σύμφωνα με τα γούστα τους», «με την
κατάστασή τους» και να γίνουν συνεργοί των διαδικασιών που τείνουν να
πραγματοποιήσουν το πιθανό.

αλλά κατασκευάζονται. Δομές. ο οποίος μετατρέπει σε υπερβατικές οντότητες τις κατασκευές που κάνει η επιστήμη για να εξηγήσει τα δομημένα και εννοηματωμένα σύνολα που παράγει η συσσώρευση αναρίθμητων ιστορικών πράξεων. Η αρχή που καθορίζει την πρακτική προκύπτει από τη σχέση ανάμεσα στους εξωτερικούς περιορισμούς. που είναι καταληπτές και συνεκτικές χωρίς να έχουν προκύψει από πρόθεση για συνοχή και σκόπιμη απόφαση. που αφήνουν ευρύ περιθώριο επιλογών. ότι η αρχή της κατασκευής έγκειται στο . Υπάρχει μια «οικονομία των πρακτικών». Ο αντικειμενισμός αυτός ανάγει την ιστορία σε μια διαδικασία χωρίς υποκείμενο. Αυτό καθιστά τη δομή/ το Κεφάλαιο/ τον Τρόπο παραγωγής μια δύναμη που αναπτύσσεται μόνη της και υποβιβάζει τα δρώντα υποκείμενα σε «στηρίγματα» της δομής και τις πράξεις τους σε απλά επιφαινόμενα της δύναμης της δομής.3) Η θεωρία της πρακτικής επιμένει έναντι θετικιστικού υλισμού (μαρξισμού) ότι τα αντικείμενα της γνώσης δεν εγγράφονται παθητικά. Μια λογική των πράξεων που είναι έλλογες δίχως να αποτελούν προϊόν ενός λελογισμένου σχεδίου ή ορθολογικού υπολογισμού. έξεις. με τη δική του βιωμένη εμπειρία του καθαρού υποκειμένου χωρίς δεσμεύσεις και ρίζες. και έναντι του νοησιαρχικού ιδεαλισμού. και τις προδιαθέσεις που αποτελούν προϊόν των διαφόρων οικονομικών και κοινωνικών διαδικασιών. 4. αντικαθιστώντας το δημιουργικό υποκείμενο του υποκειμενισμού με ένα αυτόματο υποκείμενο. ο υποκειμενισμός καθολικεύει [γενικεύει] την εμπειρία που το υποκείμενο του θεωρητικού λόγου κατασκευάζει για τον εαυτό του ως υποκείμενο. 3. Απόλυτη πρωτοβουλία «ιστορικών δρώντων υποκειμένων». πρακτικές (κεφ. υποταγμένο σε νεκρούς νόμους. με τα οποία δέχεται να ταυτιστεί. προικίζει όλα τα υποκειμένα της κοινωνίας. Η φανταστική ανθρωπολογία του υποκειμενισμού Υποκειμενισμός: «Το περιβάλλον δεν προβάλλει καμία αντίσταση στο πνεύμα που δεν αισθάνεται να το συγκρατεί τίποτε και αφήνεται σε φιλοδοξίες χωρίς όρια και θεωρεί δυνατό να κτίσει ή να ξανακτίσει τον κόσμο με μόνος του τις δυνάμεις και σύμφωνα με τις επιθυμίες του». Η απόφαση καθενός και το σύστημα των προτιμήσεων που τη διέπει εξαρτώνται από τις συνθήκες στις οποίες πραγματοποιούνται οι «επιλογές» ενός υποκειμένου. μεταξύ αυτών και οι επιλογές που έχουν γίνει για λογαριασμό του από άλλους. που δεν βρίσκει την προέλευσή της ούτε στους εξωτερικούς μηχανιστικούς καθορισμούς ούτε στις αποφάσεις του λόγου ως συνειδητού υπολογισμού. ατομικών και συλλογικών. Όπως ο αντικειμενισμός καθολικεύει [γενικεύει] τη σχέση του θεωρητικού με το αντικείμενο της επιστήμης. ως επαγγελματίας της συνείδησης χωρίς «αδράνεια». Ο θεωρητικός. χωρίς παρελθόν και εξωτερικότητα.Αν αγνοήσουμε τη διαλεκτική των αντικειμενικών και των ενσωματωμένων δομών κάθε πρακτικής δράσης παγιδευόμαστε σε μια εναλλακτική που οδηγεί από την απόρριψη του υποκειμενισμού στον φετιχισμό των κοινωνικών νόμων. μια εγγενής στις πρακτικές λογική. κρίνοντας εκ προοιμίου τις κρίσεις του και διαμορφώνοντας την κρίση του.

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->