.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Η ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΓΛΥΚΙΑ

χε να κατοικήσω στο Ρεντεφόσι. Όταν βρέχει λιγά­
κι δυνατά, οι υπόνομοι ξεχειλίζουν, γεμίζει όλος ο
δρόμος κι αλίμονο σ' αυτόν που μένει στο υπόγειο.
Όλη η βρώμα — μπλουμ! — μπαίνει μέσα στο σπίτι
και γίνεται σαν μια μεγάλη χαβούζα... κι αν μένεις
σε ψηλότερα πατώματα, γιατί το Ρεντεφόσι είναι μια
ζώνη χαμηλή, έχουμε το φαινόμενο των συγκοινωνούντων δοχείων έτσι ώστε οι σωληνώσεις της απο­
χέτευσης των λυμάτων αντί ν' αδειάζουν, γεμίζουν.
Δηλαδή, όταν γεμίζουν οι υπόνομοι όλη η βρώμα α­
νεβαίνει... μέχρι τη λεκάνη και — πλουφ!— πετάγε­
ται σαν σιντριβάνι λες κι είναι γεώτρηση πετρελαί­
ου, με τη διαφορά ότι είναι σκατά.
ΛΟΥΙΤΖΙ: Έλα τώρα, μάνα!
ΡΟΖΕΤΑ: Οχού! Μας κάνεις και τον ευαίσθητο τώρα;
ΛΟΥΙΤΖΙ: Όχι, όμως να, μου φαίνεται λίγο απίθανο...
λίγο υπερβολικό!
ΚΑΜΕΛΙΑ: Ναι, στο 'πα κι εγώ Ροζέτα.. πριν από και­
ρό. Κάθε τόσο υπερβάλεις με τη χυδαιότητα σου!
ΡΟΖΕΤΑ: Εντάξει, εντάξει, θα είμαι πιο συγκρατημένη.
(Βάζει την κατσαρόλα στη φωτιά.) Έλεγα πως όταν
ερχόταν επάνω ο οχετός ήταν κάτι φοβερό. Τα παι­
διά, φυσικά ήταν κι αυτός μαζί τους, 13 χρονών τότε,
σχεδόν το διασκέδαζαν... έκαναν βαρκάδα μέσα στα
σκατόνερα... έπαιζαν με τις βρωμιές, αν μη τι άλλο,
μολύνανε το σπίτι. Ο φουκαριάρης ο παππούς όμως
έπαθε την πλάκα του μια μέρα. Τράβηξε το καζανάκι τι
Ίζ χέστρας, συγνώμη της τουαλέτας, και —
πλαφ!— η τουαλέτα ξεχείλισε μονομιάς! Έπεσε έ­
νας καταρράκτης από σκατά και τον έριξε κάτω. Θα

πνιγόταν από τις ακαθαρσίες. Σας αρέσουν τα σκα­
τά; Πνιγόταν περιτριγυρισμένος από τις βρωμιές και
τα κομμάτια των σκατών!
ΛΟΥΙΤΖΙ: Ξανάρχισες!
ΡΟΖΕΤΑ: Καλά, ας αφαιρέσουμε τα σκατά... Τον σώ­
σαμε με τεχνητή αναπνοή στόμα με στόμα... τι να σας
πω!
ΚΑΜΕΛΙΑ: Αηδιαστικό!
ΡΟΖΕΤΑ: Έχεις δίκιο, αηδιαστικό... Αλήθεια Καμέλια,
δεν κάθεσαι να φας κάτι μαζί μας;
ΚΑΜΕΛΙΑ: Όχι, ευχαριστώ, δεν αισθάνομαι καλά...
Δεν θέλω να βαρυστομαχιάσω.
ΡΟΖΕΤΑ: Μα κι εμείς θα φάμε κάτι ελαφρύ.
ΚΑΜΕΛΙΑ: Α, καλά... τι πράγμα;
ΡΟΖΕΤΑ: Σκατά... θέλω να πω μακαρόνια... τέλος πά­
ντων, εγώ σ' εκείνα τα σπίτια του Ρεντεφόσι, δεν
γυρνώ ούτε πεθαμένη! Το ξέρεις ότι αναγκαστήκα­
με να φύγουμε το βράδυ με τις βάρκες... και απ' ό,τι
θυμάμαι είχαμε πάει να καταλάβουμε το Πολυτε­
χνείο μαζί με τους φοιτητές... κοιμόμασταν μέσα στις
αίθουσες... και ήταν εκείνη τη φορά που παραλίγο
να μας σκότωναν το παιδί...
ΚΑΜΕΛΙΑ: Ποιον.... τον Λουίτζι;
ΡΟΖΕΤΑ: Ναι, κι αυτός ακόμη το θυμάται και κάθε τό­
σο τον πιάνουν εφιάλτες. Αλήθεια δεν είναι Λουίτζι;
ΚΑΜΕΛΙΑ: Μα γιατί, τι συνέβη;
ΡΟΖΕΤΑ: Συνέβη οτι φτασαν οι αστυνομικοί και για να
μας κάνουν ν' αδειάσουμε τις αίθουσες, πετάξανε
μέσα δακρυγόνα, καπνό μέχρι να σκάσεις... τόσο
που ένα παιδάκι έμεινε ξερό. Θυμάσαι, το 'γραφαν

44

45

Η ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΕΙΝΑΤ ΠΙΟ ΓΛΥΚΙΑ

η,όν γύρισα γρήγορα πίσω για να τον ειδοποιήσω.
Πρέπει να τον βοηθήσουμε να τα εξαφανίσει.
ΡΟΖΕΤΑ: Ε, κι αυτός το παράκανε με τη μεγαλομανία
του να δείχνει το χόρτο παντού!
ΚΑΜΕΛΙΑ: Τι συμβαίνει; Κάτι σοβαρό φαντάζομαι.
ΠΑΠΠΟΥΣ: Όχι, όχι, όλα καλά... (Συνεχίζουν πάντα
μακριά απ' την Καμέλια.) Πρέπει να καμουφλάρου­
με τις κάσες φυτεύοντας μαζί με τη μαριχουάνα κα­
νένα άνθος ζουμπουλιού και διάφορα άλλα. Γι' αυτό
ακριβώς ήρθα εδώ, για να πάρω τις γλάστρες... Εσύ
Καμέλια που έχεις τόσες, δεν μπορείς να μας δώσεις
εκείνους τους μενεξέδες και τα γαρύφαλλα;
ΚΑΜΕΛΙΑ: Μα πώς, ευχαρίστως, σας χρειάζονται όλες
οι γλάστρες; Πώς κι έτσι;
ΡΟΖΕΤΑ: Πάμε να τις πάρουμε πρώτα, και μετά σου ε­
ξηγώ... Εσύ πρόσεχε το νερό... μην ανησυχείς... πη­
γαίνω εγώ... Θα τον τακτοποιήσω εγώ τον τσουκνιδότοπο του Βιντσέντζο. (Βγαίνει με την Καμέλια
παίρνοντας δύο γλάστρες μαζί της.)
ΠΑΠΠΟΥΣ: Και τι το θέλουμε το νερό; Άμα δεν βάζου­
με τίποτα μέσα... Γιατί να τ' αφήσω να βράζει; Διάο­
λε, και με τα δικά μας τα φυτά τι γίνεται; Κι αν τυχόν
καρφώσανε κι εμάς; Εγώ πάντως για καλό και για
κακό πάω να χώσω τις κάσες κάτω απ' το κρεβάτι.
(Ο παππούς βγαίνει από τα δεξιά της σκηνής. Αρι­
στερά μπαίνει ο ανηψιός που κρατά ένα νέο μισολι­
πόθυμο με αίματα στο κεφάλι. Και το κεφάλι τον
Λουίτζι έχει τα χάλια του.)
ΛΟΥΙΤΖΙ: Άντε και φτάσαμε. Θα δεις, εδώ δεν θα έρ­
θουν να σου σπάσουν τ' αρχίδια.
49

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.. Θα μας δείξουν φυτά μα­ ριχουάνας. ΡΟΖΕΤΑ: Έλεγα: "Τι χαρά που σε ξαναβλέπω. Από αύριο θα μας πάνε για πρακτική εξάσκηση. Και πώς βρέθηκες εδώ.... ΡΟΖΕΤΑ: Σωστό. δεν. από την άλλη ο διεθνής υπόκοσμος και στη μέση η ΟΙΑ. αλλά όχι και τους μεγαλοκαρχαρίες. ΡΟΖΕΤΑ: Τι μεγαλοκαρχαρίες.Η ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΓΛΥΚΙΑ βαμε κάποιον που είχε σκόνη για τις ψείρες του σκύ­ λου.. αλλά είναι άσπρη και για κείνον που δεν ξέρει. ΡΟΖΕΤΑ: Και είναι παράνομο ναρκωτικό η σκόνη για τις ψείρες του σκύλου..... υπάρχει μεγάλο κύκλωμα. ΑΝΤΩΝΗΣ: Να.. ΑΝΤΩΝΗΣ: Όχι.. και την πιτυρίδα ακό­ μα θα προσέχω! ΑΝΤΩΝΗΣ: Καλά θα κάνεις. τι χαρά! ΑΝΤΩΝΗΣ: Πώς. ούτε αλεύρι... Απ' τη μια η Μαφία. Μετά από τόσες μεγάλες καταγγελίες και επερωτήσεις στη βουλή για το γεγονός ότι οι αστυνομικοί συλλαμβά­ νουν μικροπωλητές. τι ευχαρίστηση!". καλύτερα να τον χώσεις μέσα. ΑΝΤΩΝΗΣ: Εχμ. Α! Δηλαδή εσύ.. τα φυτά της. δεν ξέρω αν διάβασες στις εφημερί­ δες. παιδιά με 1 γραμμάριο πάνω τους.. αληθινά φυτά! ΡΟΖΕΤΑ: Μαριχουάνας... αντί να αμφιβάλλεις. ΡΟΖΕΤΑ: Και τα βρίσκετε μεταξύ σας! 73 . ξέρεις. τι ω­ ραία έκπληξη που μου 'κανες... αλλά συνέβη ένα μεγάλο σκάνδαλο.... Αλλά τώρα ερχόμαστε εμείς..... Από αύριο δεν θ' αγοράζω τίποτα σε άσπρη σκόνη..

.

την Πέμπτη γιατί ή­ σουν προτεστάντης και έλεγες ότι η γη είναι στρογ­ γυλή. μόνο και μόνο γιατί εί­ σαι εσύ.) ΑΝΤΩΝΗΣ: Ναι..... η αγαπημένη μου θείτσα θέλω να στο πω.ΝΤΑΡΤΟ ΦΟ πιστεύεις ότι τους διχαστές.. ΡΟΖΕΤΑ: Δύο οικογένειες. Είσαι ευχαριστημένη.. ΡΟΖΕΤΑ: Ξέρω. κάτω. παλιόπαιδο. άντε (Ο Αντώνης αρχίζει να περπατά κουτσαίνοντας. εδώ 76 77 . ΑΝΤΩΝΗΣ: Οι έμποροι είναι δύο. και ξέρεις ότι ό­ ταν ο Αντωνάκης είναι σε αποστολή. ΑΝΤΩΝΗΣ: Αρχικά το ραντεβού ήταν στο μπαρ. όλα αυτά μόνος σου τα σκέφτηκες. ΡΟΖΕΤΑ: Τι ατυχία! ΑΝΤΩΝΗΣ: Το καρφί μας τους ξέρει και το απόγευμα θα μας δώσει ακριβείς πληροφορίες... Κάνε μου μια χάρη.000 οικογένειες. ΑΝΤΩΝΗΣ: Μα. την αστυνο­ μία τους ενδιαφέρει τόσο πολύ η υγεία των πολιτών.. ΡΟΖΕΤΑ: (Σταματά την κοπέλλα που πλησιάζει για να κρυφακούσει. το Σάββατο γιατί έμενες στις κατακόμβες με τους Χριστιανούς και την Κυριακή γιατί έγινες αντικομμουνιστής. περπατάει υποφέροντας. καθότι βρίζεις το Σύνδεσμο Βιομηχά­ νων και τους Χριστιανοδημοκράτες! ΡΟΖΕΤΑ: Θεούλη μου.. Δύο οικογένειες. μη­ χανικά. ΑΝΤΩΝΗΣ: Πάνω κάτω... Δυστυχώς δεν ξέρω ούτε όνομα. κοίτα. τι ά­ σχημα που πονά. τι ατυχία! Και πώς θα τα καταφέρεις.. Αντωνάκη.. ξέρω. (Σηκώνεται απότομα. είμαι σε αποστολή.. ούτε επώνυμο. ακόμα και τώρα. ΡΟΖΕΤΑ: Τι απαίσιος! ΑΝΤΩΝΗΣ: Υπόθεση ωρών.. εμπρός... πες μου όμως. ΡΟΖΕΤΑ: Μην κάνεις ερωτήσεις Αντώνη. Ωχ. (Η Ροζέτα σταματά). Χθες σε κυνηγούσαν γιατί είχες μακριά μαλλιά. ούτε που ακριβώς μένουν. όχι. αυτή η ιστορία με τα ναρκωτικά είναι μόνο μια πρόφαση για να τους τη φέρει και να μπορεί να τους μαντρώνει! Κάθε πρόφαση είναι κα­ λή. ΡΟΖΕΤΑ: Α. όχι. Σ' αυτή την περιοχή μένουμε 4. και πού θα έρ­ θει να σε συναντήσει αυτός ο. ανακάτευε τη σούπα. Δεν τους ενδιαφέρει. ΑΝΤΩΝΗΣ: Θεία. έτσι μπρά­ βο. πόσο έξυπνος έγινες Αντωνάκη! Αλήθεια. το κράτος. προχθές γιατί ήσουν εβραίος. (Στον Αντώνη:) Λοιπόν... πόσο καλό μου κάνει! Μου πέρασε! ΑΝΤΩΝΗΣ: Τι παράξενη θεραπεία. εγώ περπατώ και σένα σου περνάει! Ε. τα 'μαθα απ' έξω. ΑΝΤΩΝΗΣ: Όχι.. Περπατά μπροστά.. ΡΟΖΕΤΑ: Δεν ξέρεις πού μένουν.) Καμέλια. Υπάκουσε τη θεία σου.. Θυμάμαι.) Περπατά. Η ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΓΛΥΚΙΑ ΡΟΖΕΤΑ: Πάντα με πονά. έτσι. Μα θεία τι κά­ νεις. Άντε. Ω. αυτά μας τα μα­ θαίνουν στη Δίωξη για το πώς πρέπει να την πέφτου­ με στους χίπις για να τους βάλουμε στο χέρι ύστερα. άντε και μου περνάει. Τα είπα καλά.... έχεις καμιά ιδέα ποιοι είναι αυτοί οι πωλητές.. πάνω.. έμπιστος.... Με πονάει ακόμα η πλάτη μου! ΑΝΤΩΝΗΣ: Λυπάμαι πολύ θεία. ΡΟΖΕΤΑ: Πολύ καλά.. πίσω.. Μα γιατί.. τι ατυχία! ΑΝΤΩΝΗΣ: Μη στενοχωριέσαι θεία. ΡΟΖΕΤΑ: Ουου! Στα καρφιά κάθομαι.. Αλήθεια σε πονάει ακόμα.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful