µια ''άλλη'' οπτική για τα ΙΜΙΑ (ένα απλό όνοµα

βραχονησίδας; Απλά γράµµατα ή µε βαθύτερο νόηµα
θεόσδοτο εκ των αγίων Ιεραρχών; )
Γνωρίζουµε, πως οι προστάτες των ελληνικών γραµµάτων, οι Άγιοι τρεις
Ιεράρχες εορτάζουν στις 30 Ιαν. ενώ στις 31 Ιαν εορτάζουν οι Άγιοι
Κύρος και Ιωάννης Ανάργυροι. Επίσης γνωρίζουµε πως ο Ιανός, που
έδωσε το όνοµά του στον Ιανουάριο, είναι ένας διπρόσωπος ρωµαίος
θεός, από τη µία αυστηρός και από την άλλη ευσπλαγχνικός.
Τα γράµµατα της ευλογηµένης ελληνικής γλώσσας, δεν είναι απλά
σηµάδια, αλλά µε βαθύτερο νόηµα το καθένα*
Το Ι, είναι µια ακτίνα. Το Μ είναι η µετάνοια, Ι και πάλι ακτίνα και Α,
φυσικά η Αρχή, η Αγάπη, η Αλήθεια. Έτσι, συντιθέµενα τα δεδοµένα,
υπό την επίβλεψη του Λόγου, και µε βοήθεια την ελληνορθόδοξη
παιδεία που ευλογούν οι άγιοι τρεις Ιεράρχες κι είναι προστάτες, δίνουν
ένα απλό πνευµατικό νόηµα ''αφυπνιστικό'', προσθετικό σε αυτό το
τελευταίο φιλοϋλικό χαύνωµα, που κατά οµολογία πάντων, κυριαρχεί.
Μερικοί (και καλά κάνουν βέβαια) ''θεολογούν'' γενικώς και αορίστως
µε την προτροπή ΜΕΤΑΝΟΙΑ... όταν όµως µετάνοια σηµατοδοτεί την
µεταστροφή του νου, προς τον Τριαδικό Θεό, κάθε αφορµή, είναι
ευλογηµένη. Κι αυτό επιτυγχάνεται, όχι µόνο από λόγους
εκπορευοµένους από στόµατος ανθρώπων, αλλά ιδίως από λόγων και
ρηµάτων, εκπορευοµένων από Τον Λόγο. Αυτοί οι ''ζωντανοί λόγοι''
µεταφράζονται σε καταστάσεις και συµβάντα στην ζωή του καθενός ή
επί συνόλου έθνους, αν πρόκειται για καλό ερέθισµα προς συλλογική
σωτηρία.
Επέτρεψε ο καλός Θεός το γεγονός (των Ιµίων) επιτρέποντας µια
ακτίνα (Ι), εωσφόρου παιδευτικού στην πατρίδα µας, ταραχοποιού
(Ι=δέκα, δέκατο Τάγµα δαιµόνων – ως φυγόκεντρο, και Ι σχηµατικά
αυτό που κατεβαίνει), ώστε να µετανοιώσουµε (Μ). Η πρόσθεση της
µετανοίας, έχει έναν και µόνο σκοπό. Για να βαδίσουµε την ακτίνα (Ι)
επιστροφής, Φωτός του υπάκουου Υιού, (που φέρνει το Αληθινό Φως
και µας καλεί µε ελευθερία να Τον ακολουθήσουµε για να
συναναστηθούµε και φτάσουµε ασφαλώς στην Αγάπη (Α).
Φυσικά, η πρόταση απευθύνεται σε όσους από τους Έλληνες θέλουν να
περάσουν και όσους πραγµατικά αγαπάνε τα ελληνικά γράµµατα (Άγιοι
Τρεις Ιεράρχες), µε ανάργυρο τρόπο (30/31 Ιαν.) στην Αγάπη του Θεού
που µας περιµένει και στην προετοιµασµένη απ’ αιώνων Βασιλεία.
Έτσι εξελίχθηκε και προσπεράστηκε αδιάφορα (περισσότερο λόγω
αδυναµίας αντίληψης- αποκωδικοποίσης) του σηµαδιού των Ιµίων

(καλυµµένο, πίσω από την απλότητα των γραµµάτων και των
εορταζόντων αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας), που σήµερα
αποκαλύπτεται, ως ‘’άλλο’’ µνηµόσυνο.
Για όσους φυσικά θέλουν να δουν το ευσπλαχνικό Πρόσωπο Του Ενός
Τριαδικού και Μοναδικού και όχι το αυστηρό Του, (Ιανουάριος), θα
λάβουν υπόψην τους το παραπάνω όχι µοναδικό σε πρόσκληση
µετανοίας ‘’σηµείο’’. Αυτή η αποκάλυψη δεν απευθύνεται στο
διανοητικό µέρος όπου στοχεύουν οι ‘’άλλες’’ αποκαλύψεις, ακόµη και
αληθινές, αλλά χωρίς Χριστό, ή ακόµη και οι συνωµοσιολογίες που
ερεθίζουν την φαντασία των ανθρώπων και εξάπτουν φοβίες για τα
µελλούµενα, αντίθετα της επιβαλλόµενης ελπίδας στην Πρόνοια του
Αγαθού Θεού.
Επειδή όµως ο τέλειος νους είναι αφάνταστος, δια της µετανοίας/
µεταστροφής του νου µας στον Υπέρτατο Νου/ µε λόγους και µε
πράξεις αλλά ιδιαίτερα µε καθαρή καρδιά και ελπίδα Θεού, δεν
ψάχνουµε σ+τοιχεία να προσθέσουµε ως επίδειξη γνώσεων του τι
σχεδιάζει ο κόσµος, αλλά καθαρίζοντας τα τοιχεία του νου και της
καρδιάς, αφήνουµε να αντανακλαστεί το Φως στη ζωή µας και το
σωτήριο σχέδιο του Θεού.
Το µήνυµα είναι καλυµµένο, καθώς αν ήταν ολοφάνερο και
διαφηµιζόµενο στα ΜΜΕ, θα φαινόταν η επιβολή του θελήµατος Του
Θεού, ενώ µε αυτόν τον µυστικό τρόπο, συνεχίζει να ισχύει το χάρισµα
της ελευθερίας µε το: ΕΑΝ τις θέλει οπίσω µου ελθείν...
Μετά από όλα αυτά, ήταν σύµπτωση το συµβάν στα ΙΜΙΑ την 30/31
Ιαν; Μπορεί ναι, µπορεί όχι. Πάντα χωρίς να εκπίπτουµε να
ονοµάζουµε τις βραχονησίδες, ΚΑΡΝΤΑΚ, το ΦΩΣ και το ΟΦΙΣ και τη
ΣΟΦΙΑ, light, snake,wisdom ή σε άλλες µύριες γλώσσες του κόσµου
τούτου κλπ… για την αποφυγή των θεόσδοτων δια των σηµείων,
νοηµάτων.
Φυσικά, η παραπάνω προσέγγιση, δεν είναι τελειολογική, αλλά µία
ακόµη υπόµνηση µε τον τρόπο που γνωρίζει ο καλός Θεός, να µας
νουθετεί στην απαραίτητη σωτήρια µετάνοια. Κι Ο Κύριος, δεν παύει να
µας διανοίγει σχετικούς διόδους, που σαν παραπόταµοι ενώνονται στην
Οδό.
Ο Άγιος Ιωάννης Θεολόγος µας αναφέρει για να µην µπερδευόµαστε
και πλανιώµαστε περί των σηµείων της Αποκαλύψεως, καθώς πολλά
σηµάδια θα εµφανιστούν, µας προτείνει: ΚΡΑΤΑΙΟΥΣΘΕ,
ΓΡΗΓΟΡΕΥΕΤΕ, ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ...
Η καλή µας Παναγία, η υπερµάχος Στρατηγός να µας δίνει δύναµη να
κάνουµε αρχή σε όλα τα παραπάνω εφόδια. Παράσχου

Κύριε, αφορµάς µετανοίας. Αφ-ορµάς. ∆λδ από κάπου να
ξεκινήσουµε και κάπου να πάµε. Αυτό που οπωσδήποτε είναι ωφέλιµο,
είναι από τα κάτω, τα ίχνη, τα επί γης πρόσκαιρα συµβάντα, να τα
εκµεταλλευόµαστε ώστε να ξεκινάµε και να ορµούµε/ευστοχούµε στα
άνω και αιώνια.
Μετάνοια και πάλι µετάνοια γιατί χωρίς αυτήν ∆ΕΝ ήγγικεν η
Βασιλεία.Μετάνοια µε ή χωρίς σηµεία, εξηγώντας τα συµβάντα
ή όχι. Σκοπός είναι να έχουµε σταθερό προσανατολισµό του νου στο
Νου, µέσα στην µετεώρισή µας και τις πλείστες όσες αφορµές (σαν
σύγχρονες σειρήνες) απόσπασης της προσ-ήλωσής µας, από τον έναν
και µοναδικό σκοπό του ανθρώπου.
Εφόσον όλα τα αυτοκίνητα δεν χρησιµοποιούν το ίδιο καύσιµο υλικό,
εκτιµώ πως µε ορθόδοξη προοπτική και διάκριση, είναι ευγενής η
συγχώρεση και του ‘’άλλου’’ καύσιµου υλικού που δύναται να κινήσει
κάποιο άλλο όχηµα. Τα πάντα δοκιµάζετε, το καλόν κατέχετε του Απ.
Παύλου, ή όπως οµόρροπα εύστοχα αναφέρει και ο άγιος
Βαρσανούφιος, πως, δεν έχει σχέση τι κλαδάκια ή κούτσουρα
χρησιµοποιεί κάποιος στο τζάκι του, έλατο, πεύκο ή µικρότερα και
φθηνότερα… σκοπός είναι να ζεσταίνεται το σπίτι. Οίκος και όχηµα….
-----------* (ολόκληρο το βιβλίο περί οδοδεικτών που εµπεριέχει και στοιχεία της
οµόρροπης µε την Ορθοδοξία, ελληνικής αλφαβήτου, είναι
εδώ:http://www.scribd.com/doc/14568984/-1- )
και σε έντυπη µορφή, πλήρες εδώ

--------µε σχήµα πρωθύστερο, για όσους θα ήθελαν να αναλύσουν λίγο
περισσότερο το σκεπτικό της παραπάνω συγγραφής...
(εισαγωγή…)
Για την µεταµόρφωσή µας, απαραίτητη είναι η χάρις Του Κυρίου. Στην
Μεταµόρφωση Του Κυρίου στο όρος Θαβώρ, Ο Υιός και Λόγος του Θεού
Ιησούς Χριστός, δορυφορείται από δύο παραστάτες που, κατά τον άγιο
Μάξιµο Οµολογητή, είναι ισότιµοι και ισάξιοι διδάσκαλοι. Τον προφήτη
Ηλία, ως τη γνώση των πνευµατικών λόγων της φύσης και τον προφήτη
Μωυσή, ως τη πνευµατική γνώση των Γραφών.
Ο υπερφυσικός Θεός, ο Υιός του Θεού, έλαβε δούλου µορφή, έλαβε
οικείον φυσικό σχήµα, πληρώντας και µη καταργώντας το Νόµο. Ο
ασύλληπτος, συλλαµβάνεται. Ο ανεπαίσθητος νοερώς, ψηλαφείται
αισθητώς και µετέχουν όλα τα αισθητήρια, που δια των µυστικών και
µυστηριακών βιωµάτων ανεβαίνουν στην θεία δόξα.
Είναι τόλµη, κάθετι που δεν εξηγείται από τα φυσικά φαινόµενα, αλλά
και όλα τα γενόµενα/συµβάντα, να θεωρούνται άτακτα και έξω από την
εποπτεία Του (παντεπόπτου) Κυρίου. Μέσα στην εµπιστοσύνη που
συνήθως συνοδεύεται από άγνοια, λόγω των ορίων που ετέθησαν, δεν
είναι διόλου άστοχο να πιστεύουµε πως κάθετι (αντικειµενικά) καλό
είναι ευλογία από τον καλό Θεό και κάθετι κακό (πάλι υπό την
αντικειµενική του οπτική) επιτρέπεται από τον Θεό, για τους δικούς
Του λόγους.
Αν ούτε τρίχα δεν πέφτει, αν δεν το επιτρέψει Ο Κύριος, αν Ο Τριαδικός
Θεός ∆ηµιουργός, έφερε/φέρνει (διαχρονικά) την τάξη από το χάος, σε
µας εναπόκειται να ιχνηλατίσουµε τα ‘’σηµεία’’ ως σκιά, για να
αναπτυχθεί στην ανάλογη, νοηµατική διάσταση, όπως η Καινή ∆ιαθήκη
και το Σώµα Χριστού (Ορθόδοξη Εκκλησία) προ-τυπώθηκε στην
Παλαιά, ως σκιά (εξόδου από την δουλεία της Αιγύπτου).
Όπως όταν ένας µαγνήτης διέλθει πάνω από άτακτα ρινίσµατα σιδήρου,
τα διευθετεί, αναλογικά ισχύει µετά του Θεού και της φύσης. Ο
άνθρωπος κινείται προς ανακάλυψη του Θεού κι ο Θεός του
αποκαλύπτεται. Όλοι όµως δεν έχουν την ίδια αφετηρία. Άλλος ξεκινά
από την πίστη και αντιλαµβάνεται την τάξη και τις κάτω διευθετήσεις,

ενώ άλλος, ψηλαφώντας την κάτω τάξη, ανακαλύπτει την άνωθεν
επιστασία, οπότε και του προσθέτουν πίστη.
Άλλοι από τον τύπο ανάγονται στην Ουσία κι άλλοι την Ουσία την
εκδηλώνουν εύτακτα σε τύπο (µε ουσία). Αναφέρεται πως οι ουρανοί
διηγούνται δόξα Θεού. Σε µας εναπόκειται η διάκρισις και ο
συντονισµός σε αυτόν τον ιδιότυπο ύµνο, σε αυτήν την ιδιαίτερη φωνή,
που δεν ακούγεται από τα εξωτερικά ώτα, αλλά µέσα στην καρδιά…
Με τον προφήτη Ηλία, γνώστη των λόγων της φύσης, και αφού όλοι οι
λόγοι (αιτίες) είναι τεθησαυρισµένες στα σπλάγχνα του Λόγου,
ευχόµαστε δι ευχών του προφ. Ηλία και πάντων των αγίων, ΑΝ θέλει να
µας τους γνωστοποιεί, σε αυτήν την ροή Φωτός, που συνοδοιπορεί µαζί
µας έως της Συντελείας.
Με θάρρος ως προς το δια ταύτα που θα εξαχθεί, τολµώ αφού τα
ελληνικά γράµµατα, δεν είναι τυχαία, Ο Κύριος να µας προσθέτει
µετάνοια και πίστη.
Πριν παρατεθεί το επίκαιρο σχόλιο (για τα ΙΜΙΑ 30/31 Ιαν 1996) θα
µπορούσαν κάποια ενδεικτικά ‘’σηµεία’’ να δοθούν για την αντίληψη ή
τουλάχιστον ως ένδειξη των µη τυχαίων ‘’κάποιων’’ συµβάντων.
Για το ΦΩΣ – ΟΦΙΣ και συνειρµικά ΣΟΦΙΑ κλπ που απεικονίζει την
δηµιουργία, τους πόλους ‘’φωτισµού’’ και το θείο σχέδιο
Για τα τοιχεία του νου και της καρδιάς και τα σ+τοιχεία και πόση
σηµασία έχει η ποιότητα του ‘’σ’’ /φωτιάς που προηγείται, νοµίζω πως
το έχουµε ξαναπεί, εκεί µε τους κινέζους και τους έλληνες…. µε
προτεινόµενη την κάθαρση από παντός ρύπους, παρά την πλήθυνση της
πληροφόρησης/ενηµέρωσης και στείρας θεοπλοκίας.
Για την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως (το γιατί Τρίτη 29 Μαϊου1453,
κι όχι κάποτε άλλοτε)
Για το οριστικό σχίσµα των εκκλησιών που ‘’έτυχε’’ στις ‘’20 Ιουλίου
1054’’:
Για την 11η Σεπ 2001 και 11η Σεπ
2004:http://users.otenet.gr/~mystakid/11.htm

Μην θεωρηθεί υπερβολή χρησιµοποιήσεως από µέρους µου
‘’χαµετυπικών’’ στοιχείων, γιατί να αυτά που προσεγγίζονται ως µη
τυχαία, είναι ένα το 1054, το άλλο µισό αιώνα αργότερα, το 1453 και
τελευταία (αυτό που θα ακολουθήσει), 30/31 Ιαν 1996. Τρία ή τέσσερα
‘’σηµεία’’ σε µια χιλιετία, δεν είναι πολλά. Οι έχοντες διάκριση, ζουν
καθηµερινά θαύµατα και όπως αναφέρει η Αγία Γραφή, ακολουθούσαν
τους λόγους των αγίων Αποστόλων, σηµεία και τέρατα! Όλα προς θεία
οικοδοµή και της µυστικής παρουσίας του αποστόλου Παύλου µεθ’
ηµών, έως ου µορφωθεί ο Χριστός εν ηµίν. Από ά-σχηµο δια του
σχήµατος στο εύσχηµο. Από άµορφο διά της µορφής στο όµορφο και
εύµορφο. Και δεν είναι πάλι τυχαίο πως η διαφορά του άµορφου και του
όµορφου, είναι η αφαίρεση του συνηµµένου ι (τάγµατος) που
παρασιτικά ζει στο (α = ο+ι ) ώστε καθαροί από αµορφία, δια της
µορφής να βιώσουµε το αντικειµενικά και ουσιαστικά όµορφο,
επαναποκτώντας το απωλεσθέν αρχαίο κάλλος.
Τέλος εισαγωγικών (όχι απόλυτα απαραίτητων) σκέψεων, αλλά
πιθανόν βοηθητικών.