P. 1
Άγιος Φώτιος ο Μέγας

Άγιος Φώτιος ο Μέγας

|Views: 358|Likes:
Published by Simeron Wordpress
Ο Μέγας Φώτιος έζησε κατά τους χρόνους που βασίλευσαν οι αυτοκράτορες Μιχαήλ (842 – 867 μ.χ.), υιός του Θεοφίλου, Βασίλειος α’ ο Μακεδών (867 – 886 μ.χ.) και ο Λέων στ’ ο Σοφός (886 – 912 μ.χ.), υιός του Βασιλείου.
Ο Μέγας Φώτιος έζησε κατά τους χρόνους που βασίλευσαν οι αυτοκράτορες Μιχαήλ (842 – 867 μ.χ.), υιός του Θεοφίλου, Βασίλειος α’ ο Μακεδών (867 – 886 μ.χ.) και ο Λέων στ’ ο Σοφός (886 – 912 μ.χ.), υιός του Βασιλείου.

More info:

Published by: Simeron Wordpress on Feb 06, 2013
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

11/08/2013

pdf

text

original

Άγιος Φώτιος ο Μέγας

Ο Μέγας Φώτιος έζησε κατά τους χρόνους που βασίλευσαν
οι αυτοκράτορες Μιχαήλ (842 867 µ.χ.), υιός του
Oεοçίλου, Bασίλειος α` ο Μακεoών (867 886 µ.χ.) και ο
Aέeν στ` ο Lοçός (886 912 µ.χ.), υιός του Bασιλείου.
Γεννήθηκε περί το 810 μ.χ. στην Κωνσταντινοπο!η από
ευσεβή και επιçανή οικογένεια, που αγeνίσ0ηκε για την
τιµή και προσκuνηση τeν ιερών εικόνeν. Οι γονείς του
ονοµάζονταν Lέργιος και Eιρήνη και καταoιώχ0ηκαν επί
του εικονοµάχου αυτοκράτορα Oεοçίλου (829 842 µ.χ.).
Ο Aγιος Lέργιος, του οποίου τη µνήµη τιµά η Eκκλησιά
στις 13 Μαîου, ήταν αoελçός του πατριάρχου Tαρασίου
(784 806 µ.χ.) και περιποµπεu0ηκε oέσµιος από το λαιµό
ανά τις οoοuς της Keνσταντινουπόλεeς, στερή0ηκε την περιουσία του και
εçορίσ0ηκε µετά της συζuγου του και τeν παιoιών του σε τόπο άνυoρο, όπου από τις
ταλαιπeρίες πέ0ανε eς οµολογητής.
" ιερ#ς Φώτιος $ιέπρε%ε πρώτα στα ανώτατα πο!ιτικ& α'ιώματα.
Oταν µε εντολή του αυτοκράτορα αποµακρuν0ηκε βιαίeς από τον πατριαρχικό 0ρόνο
ο πατριάρχης Iγνάτιος, ανήλ0ε σε αυτόν, το έτος 858 µ.χ., ο ιερός Φώτιος, ο οποίος
oιακρινόταν για την αγιότητα του βίου του και την τεράστια µόρçeση του.
H χειροτονία το( εις επίσκοπο έγινε την ηµέρα τeν Xριστουγέννeν του έτους 858
µ.χ. υπό τeν επισκόπeν Lυρακουσών Iρηγορίου του ασβεστά, Iορτuνης Bασιλείου
και Aπαµείας Eυλαµπίου. Hροηγουµένeς βέβαια εκάρη µοναχός και ακολοu0eς
έλαβε κατά τάçη τους βα0µοuς της ιεροσuνης.
Ο ιερός Φώτιος µε συνοoικά γράµµατα ανακοίνeσε, κατά τα κα0ιερeµένα, τα της
εκλογής του στους πατριάρχες της ανατολής και τόνισε την αποκατάσταση της
ειρήνης στην εκκλησία της Keνσταντινουπόλεeς. αλλά πριν ακόµα προλάβει να την
παγιώσει επήλ0ε ρήçη µεταçu τeν ακραίeν πολιτικών και τeν οπαoών του
πατριάρχη Iγνατίου, τeν «Iγνατιανών». Οι «Iγνατιανοί» συγκεντρώ0ηκαν στο ναό
της αγίας Eιρήνης, αçόρισαν τον ιερό Φώτιο και ανακήρυçαν πατριάρχη τον Iγνάτιο.
Ο άγιος Φώτιος συγκάλεσε σuνοoο στο ναό τeν αγίeν Aποστόλeν για την
αντιµετώπιση του ανακu¡αντος ζητήµατος.
H Luνοoος καταoίκασε eς αντικανονικές τις ενέργειες τeν «Iγνατιανών» και τόνισε
ότι ο Iγνάτιος, αçοu παραιτή0ηκε από τον 0ρόνο, oεν ήταν πλέον Hατριάρχης και ότι
εάν oιεκoικοuσε και πάλι την επιστροçή του στον πατριαρχικό 0ρόνο, τότε αυτόµατα
0α υçίστατο την ποινή τής κα0αιρέσεeς και του αçορισµοu.
Ο µεγάλος αυτός πατέρας τής Eκκλησιάς ιεροuργησε, eς άλλος Aπόστολος Hαuλος,
το Eυαγγέλιο. )γωνίσθηκε για την ανα*ωπρωση της ιεραποστο!ικής
σ(νει$ήσεως, που περιçρουρεί την πνευµατική ανεçαρτησία και αυτονοµία τeν
ορ0οoόçeν λαών από εισαγeγές ε0ίµeν çένeν προς την ιoιοσυγκρασία τους, µε
σκοπό την αλλοίeση της ταυτότητος και τής πνευµατικής τους ζeής. Aιότι γνώρι*ε
#τι + μέγιστος εχθρ#ς εν#ς !αο είναι , απώ!εια της α(τοσ(νει$ησίας το(- ,
.θορ& της πο!ιτισμικής το( ι$ιοπροσωπίας και , α!!οίωση το( ήθο(ς το(.
Ο ιερός Φώτιος γνώριζε την ιεραποστολική oραστηριότητα του ιεροu Xρυσοστόµου,
αçοu αναçέρεται πολλές çορές στο έργο αυτό και µάλιστα επηρεάστηκε από αυτή
στο 0έµα της χρήσεeς τeν επιτόπιeν γλeσσών και τeν µοναχών eς ιεραποστόλeν.
/πί ημερών το( εκχριστιανίσθηκε το έθνος των 0ο(!γ&ρων, το οποίο
µυσταγώγησε προς την αµώµητη πίστη του Xριστοu και το αναγέννησε µε το λουτρό
του 0είου Bαπτίσµατος.
O ιερός Φώτιος oιεçήγαγε µεγάλους και επιτυχείς αγώνες υπέρ της Ορ0οoόçου
πίστεeς εναντίeν τeν Μανιχαίeν, τeν Eικονοµάχeν και άλλeν αιρετικών και
επανέçερε στους κόλπους της Kα0ολικής Ορ0οoόçου του Xριστοu Eκκλησίας
πολλοuς από αυτοuς. «Aπαντα µεν τα αν0ρώπινα συγκαταρρεί τe χρόνç και
αçανίζεται. Aρετή oε και χρόνου και πα0ών και αυτοu του 0ανάτου περιγίνεται· ει
oε ακριβέστερον ιoοις, τe χρόνç και τe 0ανάτç µάλλον uναζη καi 0άλλει και το
οικειον κλέος και την ευπρέπειαν, εναποσβεσ0έντος αυτοiς του ç0όνου,
λαµπρότερόν τε καi 0αυµασιώτερον αναoείκνυται».
O λόγος αυτός, απόσταγµα της βα0ιάς πίστεeς και της κατά Oεόν σοçίας του
1σαποστ#!ο( Φωτίο(- 2ατρι&ρχο( Κωνσταντινο(π#!εως το( "μο!ογητο,
«µυρίαις αρεταις εçαν0ήσαντος καi πάσp γνώσει oιαλάµ¡αντος», πληρέστατα
εçαρµόζεται σε αυτόν τον ειπόντα, τον οποίο η αoιάç0ορη συνείoηση της Eκκλησίας
και του Iένους, οµολόγησαν αυτόν Aγιο και Iσαπόστολο «τοις ουρανίοις αouτοις
αγκατοικιζόµενον», eς «αοίoιµον µcν τοις oιeγµοις, oεoοçασµένον oc τοις
0ανάτοις». Tο 0εολογικό του έργο oικαίeνε τους αγώνες της Eκκλησίας, βεβαίeνε
την Ορ0όoοçη πίστη και ενέπνεε την Eκκλησιαστική συνείoηση για την συνεχή
εγρήγορση του óλου εκκλησιαστικοu Lώµατος.
Yπό την έννοια αυτή η εκκλησιαστική συνείoηση oιέκρινε στο πρόσeπό του τον
υπέρµαχο της Ορ0οoόçου πίστεeς και τον εκçραστή του αυ0εντικοu çρονήµατος της
Eκκλησίας.
Lε οιονoήποτε στάoιο του βίου και αν παρακολου0ήσουµε τον ιερό Φώτιο, είτε στην
βιβλιο0ήκη, επιoιoόµενο σε µελέτες, είτε eς καθηγητή της .ι!οσο.ίας στο πρώτο
2ανεπιστήμιο της Μεσαιωνικής /(ρώπης της Μαγναρας σε µία εποχή που q
Auση ήταν ακόµη βυ0ισµένη στο τέλµα τeν σκοτεινών αιώνeν, είτε υπο(ργοντα
σε α'ιώματα μεγ&!α και περι.ανή της 2ο!ιτείας- είτε κοσµοuτα τον αγι#τατο
2ατριαρχικ# θρ#νο της Keνσταντινουπολίτιoος Eκκλησίας, είτε ε'ασκομενο στην
ε!εημοσνη και τη .ι!ανθρωπία, είτε υçιστάµενο την παραγνώριση τeν αν0ρώπeν
και τις σκληρές στερήσεις $(ο ε'οριών, παντοu αναγνeρίζουµε τον µαχόµενο υπcρ
τής αλη0οuς Ορ0οoόçου πίστεeς, της «αποστολικής τε και πατρικής παραoόσεeς»
και «της προγονικής ευσεβείας», η οποία αποτελεί και το περιεχόµενο της πατερικής
oιoασκαλίας αυτοu.
Iι` αυτό και ο Μητροπολίτης Oεσσαλονίκης Bασίλειος κατα0έτοντας τη συνείoηση
της Eκκλησίας περί της πρώιµης αγιοποιήσεeς του µεγάλου Iεράρχου, γράçει:
«Φώτιος γuρ ην ο µακάριος, o çeτoς ακτισι çερeνuµος του ονόµατος πλή0ει
oιoασκαλιeν καταλάµ¡ας τu πέρατα, ο εç αυτeν σπαργάνeν αçιερe0εiς τe Xριστe,
eς υπέρ της αυτου εικόνος oηµεuσει καi εçορίµ, τοuτοις oq τοις α0λητικοις εκ
προοιµίου αγeσι συγκοινeνήσας τe γεννήτορι, ου καi η ζeq 0αυµαστq και τo τέλος
επέραστον, υπo Oεου τοις 0αuµασι µαρτυρουµένη».
T ζeντανq Oρ0όoοçη πίστη, κατu τoν iερo Hατέρα, q πίστη τqς uλη0είας, εiναι q
uρχq τqς Xριστιανικqς µας υποστάσεeς καi cπιβάλλει τqν συνεχq προσπά0εια γιu τo
«uνακεçαλαιώσασ0αι τu πάντα cν Xριστ(, τu cπi τοìς οuρανοìς καi τu cπi τqς γqς»,
γιu τqν πραγµάτeση τqς «καινqς κτίσεeς», ποu cπιτυγχάνεται µc τq oυναµικq
γεçuρeση, σuνoεση καi uλληλοπεριχώρηση τοñ 0είου καi uν0ρώπινου στοιχείου. O
Xριστoς cνώνει στo πρόσeπό Tου τq 0εία µc τqν uν0ρώπινη çuση. Auτo σηµαίνει óτι
q 0εότητα καi q uν0ρeπότητα cχουν cν Xριστ( cνα κοινo τρόπο uπάρçεeς καi αuτoς
o τρόπος εiναι q cνότητα, q uλληλοπεριχώρηση τeν προσώπeν, q κοινeνία τqς
uγάπης. T cνeση τqς 0είας µc τqν uν0ρώπινη çuση στo πρόσeπο τοñ Xριστοñ ocν
εiναι µία uçηρηµένη uρχή. Φανερώνεται σc cµüς, óπeς çανερώνεται πάντοτε q
çuση: µόνο eς τρόπος uπάρçεeς, oηλαoq eς oυνατότητα ζeqς.
Eiναι q oυνατότητα νu ζήσουµε, νu πληρe0εì q uπu0µενη oί¡α γιu ζeq ποu
βασανίζει τqν úπαρçή µας, νu ζήσουµε óλες τiς oυνατότητες τqς ζeqς νικώντας τqν
uναπηρία καi τoν 0άνατο τqς τεµαχισµένης uπάρçεeς. Aρκεì νu uποoεχ0εì o
úν0ρeπος τqν uµαρτία καi uποτυχία του καi νu ζήσει τqν κένeση τοñ Xριστοñ, τq
ζeq τοñ Oεοñ. T uλη0ινq Xριστιανικq ζeq εiναι q γέçυρα ποu συνoέει τoν οuρανo
µc τqν γq, q συνεχqς πηoαλιοuχηση τοñ πορ0µείου cκείνου, τo oποìο, óπeς λέγει o
iερoς Φώτιος, cρχεται uπo τoν οuρανo καi «oιαπορ0µεuει qµìν τqν cκεì0εν uγα0οειoq
καi 0είαν εuµένειαν» καi Xάρη. Auτo uκριβeς εiναι τo uλη0ινo q0ος τqς
Oρ0οoοçίας: q uναγέννηση, cνeση, µετοχq καi κοινeνία µc τoν Xριστo oιu τοñ
Aγίου Hνεuµατος.
To Oρ0όoοçο, λοιπόν, q0ος, ποu εiναι q κοινeνία τοñ προσώπου µc τoν Oεo Hατέρα
cν Xριστ( oιu τοñ Aγίου Hνεuµατος καi o uγιασµoς τοñ óλου uν0ρώπου στqν ooo
τqς 0εώσεeς uρχίζει νu uπάρχει µόνο óταν cχουµε eς προüπό0εση τqν oρ0q πίστη,
τqν oρ0οoοçία. Iι` αuτo οuoέποτε o 7γιος uνέχ0ηκε oποιαoήποτε παρασιώπηση q
παραç0ορu τqς uλή0ειας. Iράçει χαρακτηριστικu o iερoς Φώτιος πρoς τoν Hάπα
Nικόλαο: «τu οiκουµενικαìς καi κοιναìς τυπe0έντα ¡ήçοις πüσι προσήκει
çυλάττεσ0αι». Aιότι, oιu τqς cπιµελοñς çυλάçεeς τqς oιoασκαλίας τeν
Οiκουµενικeν Lυνόoeν, «πüσα καινοτοµία καi αïρεσις uπελαuνεται· τo oc τqς
Oρ0οoοçίας uκήρατον καi uρχαιοπαράoοτον çρόνηµα ταìς εuσεβοuντeν ¡υχαìς εiς
uoίστακτον σεβασµιότητα κα0ιoρuνεται». Æτσι q µία γενεά, µετu çόβου Oεοñ,
παραoίoει στqν cπερχόµενη τu τqς πίστεeς πολuτιµα κεçάλαια ποu cλαβε, µc πλήρη
συναίσ0ηση óτι καi q cπερχόµενη 0u oιατηρήσει uλώβητη τqν πίστη.
Lc µία oµιλία του o 7γιος cçαίρει τq σπουoαιότητα τqς συνεχιζόµενης uνελλειπeς
oιαoοχqς: «Hρo τqς cβoόµης Lυνόoου, cσχε πρo ταuτης q Hρώτη πολλeν cν µέρει
τuς πράçεις µιµήσασ0αι. T Aευτέρα τqν Hρώτην uπογραµµoν καi τuπον coέçατο, τqς
oc Tρίτης αuτq µετu τqν πρώτην uπqρçε παράoειγµα, ναi oq καi Tετάρτην ταυταìς
cπλοuτει µιµήσασ0αι καi ταìς cçεçqς uπqρχον αi προλαβοñσαι oιoάσκαλοι». T
uπαρί0µηση coe τeν Lυνόoeν ocν εiναι συµπτeµατική. Iιu τoν 7γιο, τoν τqς
uπλανοñς γνώσεeς κανόνα, τo παρελ0όν, q παράoοση, τu γενόµενα στo úγιο Leµα
τqς Tκκλησίας τοñ Xριστοñ ocν uποτελοñν uπλu iστορικu γεγονότα. Μüλλον
uποτελοñν uπόoειγµα, τuπο γιu τo µέλλον τοñ Kυριακοñ Lώµατος. Iι` αuτo καi ocν
cπιµένει µόνο στqν iστορικq παράoοση q µετάoοση, οúτε µόνο γιu τoν κληρονοµικo
χαρακτqρα τqς oιoασκαλίας, uλλu πρo παντoς γιu τqν πληρότητα τqς uλή0ειας, γιu
τqν ταυτότητα καi τqν συνέχεια τqς κα0ολικqς cµπειρίας τqς Tκκλησίας, γιu τq ζeή
της µέσα στq χάρη, γιu τo παρoν µέσα στo oποìο κατοικεì qoη τo µέλλον, γιu τo
µυστήριο τqς πίστεeς. T cνότητα, q uγιότητα καi q κα0ολικότητα τqς Tκκλησίας
συµπληρώνονται καi καταçιώνονται µc τqν uποστολικότητά της. Lτqν uρχιερατικq
προσευχq τοñ Tησοñ o uγιασµoς καi q κα0ολικq cνότητα τqς Tκκλησίας συνoέονται
úµεσα µc τqν uποστολικότητα: «Aνα o κόσµος πιστεuσp, óτι Lu µε uπέστειλας».
Æτσι , 3ποστο!ικ#τητα γίνεται 4ντο!ογικ5 γνώρισμα τ6ς 7κκ!ησίας, ποu
cκçράζει καi τu úλλα γνeρίσµατά της. T Tκκλησία εiναι uποστολική, γιατί
συνεχίζει τqν uποστολq τοñ Xριστοñ καi τeν Aποστόλeν Tου µέσα στoν κόσµο. O
iστορικoς σuνoεσµός της µc τοuς Aποστόλους καi q βεβαίeση τοñ συνoέσµου αuτοñ
µc τqν uναγeγq τeν κατu τόπους Tκκλησιeν καi τeν Tπισκόπeν στοuς Aγίους
Aποστόλους uποτελοñν τu cçeτερικu τεκµήρια τqς uποστολικqς ioιότητας καi
oιαoοχqς. To •0ικo oc α€τηµα τqς uποστολικότητας τqς Tκκλησίας εiναι q
8ποχρέωση γι9 πιστ#τητα στ:ν 3ποστο!ικ: παρ&$οσή της- , +ποία ;'ασ.α!ί*ει
τ:ν τα(τ#τητα κα< =ν#τητα το> *?ντος @ώματος. «Tοñτο γuρ τeν Aποστόλeν τo
κήρυγµα, τοñτο τeν Οiκουµενικeν Lυνόoeν τo çρόνηµα». Aγeνιζόµενος o 7γιος
Φώτιος uπcρ «τqς πίστεeς qµeν τeν Xριστιανeν•, τqς uχράντου καi εiλικρινοñς
λατρείας, καi τeν περi αuτqν µυστηρίeν», στqν cγκuκλιο cπιστολή του, τo 867 µ.X.,
ποñ uπευ0υνόταν πρoς τοuς κατu Aνατολuς Tπισκόπους καi Hατριάρχες, στρέçεται
στqν καταπο!έμηση τ6ς αAρέσεως, «κατu πάσης αiρέσεeς», ποu uποτελεì τqν
cνότητα καi τqν uκεραιότητα τqς Oρ0οoοçίας καi συγχρόνeς καλεì óλους νu εiναι
úγρυπνοι cναντίeν κά0ε oυσέβειας.
O Μέγας Φώτιος, γνeρίζοντας óτι κ&θε ;κτροπ: 3π5 τ:ν 3!ηθ: πίστη Bχει Cς
σ(νέπεια τ:ν Bκπτωση 3π5 τ:ν πνε(ματικ#τητα- κατακρίνει «τo τqς γνώµης
•ρρeστηκoς καi uστήρικτον» καi καταoικάζει, eς «uµαρτίαν πρoς 0άνατον», κά0ε
cκτροπq uπo τqν Oρ0οoοçία καi τqν «τeν παραoο0έντeν u0έτησιν» q
«καταçρόνησιν» uπo cκείνους ποu «κατu τeν ioίeν ποιµένeν uπερήçανον
uναλαµβάνουν çρόνηµα, cκεì0εν oc κατu τοñ κοινοñ Hοιµένος καi Aεσπότου
παρατείνουν τqν uπόνοιαν».
Tπi τqς βάσεeς αuτqς uντέκρουσε ‚χι µόνο τοuς εiκονοµάχους uλλu καi τiς παπικcς
uçιώσεις καi τo γερµανοçραγκικo oόγµα τοñ ƒ„…„†‡ˆ‰, τo oποìο oιασαλεuει τqν
κοινeνία τeν uγιοπνευµατικeν προüπο0έσεeν καi cνεργειeν καi ocν cχει 0έση µέσα
στqν κοινeνία τοñ Lώµατος τqς Tκκλησίας καi τqς κοινότητος τeν uoελçeν.
Iι` αuτo καi q @νο$ος, q oποία συνqλ0ε τoν Dο!ιο E )Fγο(στο το> 8GH μ.I. στqν
Κωνσταντινοπο!η, κα0αίρεσε τoν Hάπα Nικόλαο γιu τiς uντικανονικές του
cνέργειες, cνe uποoοκίµασε τq oιoασκαλία τοñ ƒ„…„†‡ˆ‰ καi τu ρeµαŠκu c0ιµα.
Μάλιστα q cγκuκλιος cπιστολq τοñ iεροñ Φeτίου γιu τu 0έµατα αuτά, µετu τq
συνοoικq κατοχuρeση τοñ περιεχοµένου της, κατέστη cνα στα0ερo πλέον κριτήριο
γιu τqν uçιολόγηση τeν σχέσεeν Aνατολqς καi Auσεeς. T oολοçονία τοñ
αuτοκράτορα Μιχαqλ τοñ I`, στiς 24 Lεπτεµβρίου 867 µ.X., uπo τoν Bασίλειο A` τoν
Μακεoόνα, συνοoεuτηκε καi µc κρίση στqν Tκκλησία.
O νέος αuτοκράτορας τάχ0ηκε uπcρ τqς προσεγγίσεeς Keνσταντινουπόλεeς καi
‹ώµης καi uναζήτησε cρείσµατα στοuς «Tγνατιανοuς». O iερoς Φώτιος uπqρçε τo
0ñµα αuτqς τqς νέας πολιτικqς σκοπιµότητας τοñ αuτοκράτορα, o oποìος cκ0ρόνισε
τoν 7γιο Φώτιο καi uποκατέστησε στoν 0ρόνο τoν Hατριάρχη Tγνάτιο, στiς 23
Nοεµβρίου 867 µ.X. T Luνοoος τοñ cτους 869 µ.X., ποu συνqλ0ε στqν
Keνσταντινοuπολη, στo ναo τqς Aγίας Lοçίας, uνα0εµάτισε τoν 7γιο Φώτιο, óσοι
oc Tπίσκοποι χειροτονή0ηκαν uπo αuτoν q παρέµεναν πιστοi σc αuτoν
κα0αιρέ0ηκαν καi óσοι uπo τοuς µοναχοuς q λαŠκοuς παρέµειναν oπαoοί του
uçορίσ0ηκαν.
O iερoς Φώτιος κα0` óλη τqν oιαoικασία καi παρu τqν προκλητικq στάση τeν
uντιπροσώπeν τοñ Hάπα τήρησε σιγή, τοuς uπέoειçε νu µετανοήσουν καi uρνή0ηκε
νu oεχ0εì τqν uντικανονικq ποινή. Lτq συνέχεια cçορίστηκε καi uποβλή0ηκε σc
ποικίλες καi πολλαπλcς στερήσεις καi κακουχίες. Tπακολοu0ησε βέβαια q
συµçιλίeση τeν ouο Hατριαρχeν, Φeτίου καi Tγνατίου, uλλu o 0άνατος τοñ
Tγνατίου, στiς 23 Oκτeβρίου τοñ 877 µ.X., cπέτρε¡ε τqν uποκατάσταση τοñ iεροñ
Φeτίου στoν πατριαρχικo 0ρόνο µέχρι τo cτος 886 µ.X. κατu τoν oποìο
cçαναγκάστηκε σc παραίτηση uπo τo oιαoεχ0έντα τoν αuτοκράτορα Bασίλειο
oευτερότοκο υio τοñ Aέοντα LT` τoν Lοçό.
O 7γιος Φώτιος κοιµή0ηκε oσίeς τo cτος 891 µ.X. ‚ντας cçόριστος στqν iερu µονq
τeν Aρµενιανeν, óπeς úλλοτε o 0εìος καi iερoς Xρυσόστοµος στu Kόµανα τοñ
Hόντου. To iερo καi πάντιµο σκήνeµα τοñ Aγίου καi Μεγάλου Φeτίου cναποτέ0ηκε
στqν λεγόµενη µονq τqς Tρηµίας q Œρεµίας, ποu qταν κοντu στqν Xαλκηoόνα.
Hαλιότερα q Luναçή του cτελεìτο στo Hροçητεìο, oηλαoq στo ναo τοñ Tιµίου
Hροoρόµου καi Bαπτιστοñ Teάννου, ποu βρισκόταν στq µονq τqς Tρηµίας, cνe
τώρα τελεìται στqν iερu πατριαρχικq µονq τqς Aγίας Tριάoος στq νqσο Xάλκη, óπου
ioρu0ηκε καi q Oεολογικq Lχολq τqς Μεγάλης τοñ Xριστοñ Tκκλησίας.
Jπο!(τίκιον KLχος π!. αM.N O5ν σ(ν&ναρχον P#γον.
Tqς σοçίας cκçάντeρ λαµπρoς γενόµενος,
Oρ0οoοçίας coείχ0ης 0εοπαγqς προµαχών,
τeν Hατέρeν καλλονq Φώτιε µέγιστε· οu γuρ αiρέσεeν oεινeν,
στηλιτεuεις τqν oçρuν, •Žας τo 0εìον σέλας, τqς Tκκλησίας λαµπρότης,
•ν oιατήρει Hάτερ úσειστον. Kοντάκιον.
Lχος π!. $M. OQ 8περμ&χR.
Tqς Tκκλησίας o çeστqρ o τηλαυγέστατος
Kαi oρ0οoόçeν ooηγoς o cν0εώτατος
Lτεçανοuσ0e νñν τοìς úν0εσι τeν •σµάτeν.
T 0εοç0όγγος κι0άρα q τοñ Hνεuµατος,
O στερρότατος αiρέσεeν uντίπαλος·
‘ καi κράζοµεν, χαìρε πάντιµε Φώτιε.
Μεγα!(ν&ριον.
Xαίροις oρ0οoόçeν çeταγeγέ, καi τqς Tκκλησίας, νυµçοστόλε καi ooηγέ· χαίροις
κακοoόçeν, q oίστοµος ’οµçαία, “ Φώτιε τρισµάκαρ, ’ητόρeν cçοχε.

Hηγή:”••–:——˜˜˜.™š„†›ƒ†•„†›.šœ—–—™š„†›•ƒ†•„†›•†•ž‰š™›.”•ž…

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->