‫ﺗﺎﺋﻮﺋﻴﺰم و ﻋﺮﻓﺎن ﺷﺮق دور ـ ‪. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

2‬‬

‫‪ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .‬ﺳﺨﻨﺮاﻧﻲﻫﺎي اُﺷﻮ درﺑﺎرة ﺳﻮﺗﺮاﻫﺎي ﻻﺋﻮﺗﺴﻮ‬

‫ﺑﻪ ﺗﺪرﻳﺞ ﺧﻮد را از ﺷﻤﺎ ﻛﻨﺎر ﻣﻰﻛﺸﻢ‪ ،‬زﻳﺮا ﻫﻤﺎن اﻧﺮژى و زﻣﺎن‬
‫ﻣﻰﺗﻮاﻧﺪ ﺻﺮف ﺷﺨﺺ دﻳﮕﺮى ﺷﻮد ﻛﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮ و ﭘﺬﻳﺮاﺗﺮ اﺳﺖ‪.‬‬
‫و ﺷﻤﺎ در ﻳﻚ زﻧﺪﮔﻰ دﻳﮕﺮ‪ ،‬و در زﻣﺎن دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺑﻪ روﺷﻦﺑﻴﻨﻰ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎز‬
‫ﺧﻮاﻫﻴﺪ داﺷﺖ‪ .‬اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻰ و اﻳﻦ زﻣﺎن‪ ،‬زﻣﺎنِ ﺳﺎﻧﻴﺎس ﺷﺪن ﺷﻤﺎ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﺷﻤﺎ از ﭼﻴﺰى آﮔﺎه ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ‪ .‬روزى ﺑﺎ ﺧﻮد ﻓﻜﺮ ﻣﻰﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ‬
‫ﺷﻤﺎ ﻣﻰﺧﻮاﻫﻴﺪ ﺳﺎﻧﻴﺎس را رﻫﺎ ﻛﻨﻴﺪ‪ .‬وﻟﻰ در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻦ از ﻣﺪتﻫﺎ‬
‫ﭘﻴﺶ رﻫﺎﻳﺘﺎن ﻛﺮدهام‪ .‬ﮔﺎﻫﻰ اوﻗﺎت ﭘﻴﺶ ﻣﻰآﻳﺪ ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻰ را دو‬
‫ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﺗﺮك ﻛﺮدهام وﻟﻰ ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ ﻣﺪت ﺳﺎﻧﻴﺎس را ﺗﺮك ﻣﻰﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫دو ﺳﺎل ﻃﻮل ﻣﻰﻛﺸﺪ ﺗﺎ او ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ ﺑﮕﻴﺮد‪ .‬ﭼﻮن ﻣﺮدم ﻫﻤﻴﺸﻪ‬
‫ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﻪ ﺗﻌﻮﻳﻖ ﻣﻰاﻧﺪازﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻌﻮﻳﻖ ﻣﻰاﻧﺪازﻧﺪ‪ .‬وﻟﻰ ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ‬
‫ﺑﺮاى اﻳﻦﻛﻪ آن ﻓﺮد اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺑﻰ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﺣﺲ را ﺑﻪ او اﻟﻘﺎء‬
‫ﻣﻰﻛﻨﻢ ﻛﻪ اوﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﺎﻧﻴﺎس را ﺗﺮك ﻣﻰﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﻫﻴﭻﻛﺴﻰ را از‬
‫ﺳﺎﻧﻴﺎس ﺑﻴﺮون ﻧﻤﻰاﻧﺪازم‪ ،‬ﻻاﻗﻞ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ‪ .‬وﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ اﻳﻦ‬
‫ﺣﺲ را ﺑﻪ او ﻣﻰدﻫﻢ ﻛﻪ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﺪ اوﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻰﺧﻮاﻫﺪ ﺳﺎﻧﻴﺎس را‬
‫ﺗﺮك ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻻاﻗﻞ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻛﺎرى ﻛﻪ اﻧﺠﺎم داده اﺳﺖ‬
‫اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺑﻰ ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪.‬‬
‫وﻟﻰ ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ وﻗﺘﻰ ﻛﺴﻰ ﺳﺎﻧﻴﺎس را رﻫﺎ ﻣﻰﻛﻨﺪ اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺑﻰ‬
‫دارم‪ ،‬زﻳﺮا وﻗﺘﻰ ﻛﺴﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﻚ ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮓ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺣﻤﻞ آن دﺷﻮار و‬
‫ﺑﺎرى ﮔﺮان اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ او ﻫﻤﻜﺎرى ﻧﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻛﺎر ﻛﺮدن روى او ﺑﻰﻓﺎﻳﺪه‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮاى ﻫﺮ ﻛﺲ زﻣﺎن ﻣﺤﺪود و ﻣﻌﻴﻨﻰ وﺟﻮد دارد‪ .‬ﻣﻦ روى او ﻛﺎر‬
‫ﻣﻰﻛﻨﻢ و آﻧﭽﻪ را ﻛﻪ ﻣﻰﺗﻮان اﻧﺠﺎم داد‪ ،‬اﻧﺠﺎم ﻣﻰدﻫﻢ‪ ،‬وﻟﻰ اﮔﺮ‬

‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮم ﻛﻪ ﻛﺎر ﻛﺮدن روى او ﻋﻤﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ ـ و ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮاردى‬
‫وﺟﻮد دارد ـ در آن ﻣﻮﻗﻊ او ﺑﺎﻳﺪ رﻫﺎ ﺷﻮد ﺗﺎ در زﻧﺪﮔﻰ آﻳﻨﺪه‪ ،‬و در زﻣﺎن‬
‫دﻳﮕﺮ‪ ،‬روﺷﻦﺑﻴﻦ دﻳﮕﺮى ﺑﻪ او ﺗﻌﻠﻴﻢ دﻫﺪ‪.‬‬
‫و ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً‪ ،‬روﺷﻦﺑﻴﻦﻫﺎى ﺑﻴﺶﺗﺮى در آﻳﻨﺪه ﺧﻮاﻫﻨﺪ آﻣﺪ و ﺑﻪ‬
‫ﺷﺎﮔﺮداﻧﻰ ﻧﻴﺎز ﺧﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻣﻦ ﻧﻤﻰﺗﻮاﻧﻢ ﺗﻤﺎم ﻛﺎرﻫﺎ را‬
‫اﻧﺠﺎم دﻫﻢ! ﮔﻮﺗﺎم ﺑﻮدا از ﻣﻦ ﺣﻤﺎﻳﺖ و ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻛﺮد ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ زﻣﻴﻨﻪ‬
‫را ﺑﺮاى روﺷﻦﺑﻴﻦﻫﺎى دﻳﮕﺮى ﻛﻪ در آﻳﻨﺪه ﺧﻮاﻫﻨﺪ آﻣﺪ ﻓﺮاﻫﻢ ﺳﺎزم‪.‬‬
‫اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﺮا ﺑﻪ ﻳﺎد اﺗﻔﺎﻗﻰ ﻛﻪ ﺑﺮاى ﻳﻚ ﻛﺸﻴﺶ واﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻛﻠﻴﺴﺎى ﭘﺮوﺗﺴﺘﺎن)‪ (40‬اﻓﺘﺎد اﻧﺪاﺧﺖ‪.‬‬
‫در ﻳﻚ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن‪ ،‬ﺑﺎﭘﺘﻴﺴﺖﻫﺎ)‪ (41‬و ﻣﺘﺪﻳﺴﺖﻫﺎ)‪ (42‬ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺑﻪ‬
‫ﺗﻮاﻓﻖ رﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻔﺘﻪى اﺣﻴﺎى اﻧﺠﻴﻞ و ﺑﺸﺎرت ﺑﻪ دﻳﻦ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﮔﺰار‬
‫ﺷﻮد‪ .‬ﻛﺸﻴﺶ ﭘﺮوﺗﺴﺘﺎن ﺑﺎ اﻛﺮاه ﻫﻤﺮاﻫﻰ ﺑﺎ آﻧﺎن را ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ و در ﭘﺎﻳﺎن‬
‫ﻫﻔﺘﻪ ﻛﺸﻴﺶﻫﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه درﺑﺎرهى ﻧﺘﻴﺠﻪى ﺟﻠﺴﺎت اردو و ﺗﺒﻠﻴﻎ‬
‫اﻧﺠﻴﻞ ﺑﻪ ﺑﺤﺚ ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺘﺪﻳﺴﺖ ﮔﻔﺖ‪" :‬ﻣﺎ ﭼﻬﺎر ﻋﻀﻮ ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪا‬
‫ﻛﺮدﻳﻢ"‪ .‬ﺑﺎﭘﺘﻴﺴﺖ ﮔﻔﺖ‪" :‬ﻣﺎ ﻛﺎرﻣﺎن را ﺑﻬﺘﺮ اﻧﺠﺎم دادﻳﻢ و ﺷﺶ ﻧﻔﺮ‬
‫دﻳﻦ ﺧﻮد را ﺗﻐﻴﻴﺮ داده و ﺑﻪ دﻳﻦ ﻣﺎ ﭘﻴﻮﺳﺘﻨﺪ"‪.‬‬
‫و ﻫﺮ دو رو ﺑﻪ ﻛﺸﻴﺶ ﭘﺮوﺗﺴﺘﺎن ﻛﺮده و از ﻧﺘﻴﺠﻪى ﻛﺎر او ﺳﺆال‬
‫ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬او ﮔﻔﺖ‪ :‬ﻣﺎ ﻛﺎرﻣﺎن را از ﻫﻤﻪ ﺑﻬﺘﺮ اﻧﺠﺎم دادﻳﻢ‪ ،‬ﻋﻀﻮى ﺑﻪ ﻣﺎ‬
‫اﺿﺎﻓﻪ ﻧﺸﺪ وﻟﻰ از ﺷﺮّ ده ﻧﻔﺮ ﺧﻼﺻﻰ ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ‪.‬‬
‫‪90‬‬