You are on page 1of 6

Proloog

Ik kijk haar aan. Recht in haar ogen, of eigenlijk in wat ervan over is. “Waarom? Je hoeft niet…. Je kunt me toch……” zegt ze stamelend. “Omdat…..omdat…… Ik weet het niet. Gewoon. Omdat” antwoord ik. Ik draai me om. “Ga, alsjeblieft,” zeg ik zacht, bang dat ze mijn gebroken stem hoort. “Nee! Ik ga niet! Alsjeblieft, Flora, vertel me alsjeblieft waarom!” roept ze. Ik zeg niks en ga op het gore matras zitten, dat op de grond ligt. Ze geeft het op. De deur slaat dicht en ik weet dat ze erachter wacht. Wacht in de hoop dat ik haar terug roep, het haar vertel. Maar ik zeg niks. Ik zeg al 3 jaar helemaal niks……

Hoofdstuk 1
“Flora, telefoohoon!!!!” schreeuwt mijn moeder voor de vijfde keer. “Ik kom, wacht even!” Half struikelend ren ik de trap af. “Eindelijk. Hier, het is Murelle.” Ik grijp de telefoon en ren weer naar boven. “Hey Murelle, wat is er??” vraag ik. “Ehm…. Kun je komen? We maken ons een beetje zorgen….” zegt ze voorzichtig. “Oke, maar wat is er dan???” vraag ik. Wat zou er zijn?? En waarom maken ze zich nou weer zorgen? “Dat vertellen we daar wel. Kom je naar het prieeltje?” antwoord ze. “Ja, ik kom er meteen aan.” Ik hang op en ren weer naar beneden. Even later zit ik op de fiets. “Florie!!!!!” schreeuwt een verre schim, die rennend op me afkomt. Het is An, natuurlijk. Dat was te verwachten. Ze is de enige die me Florie noemt, tegen mijn wil in. “Hey Annie!” roep ik terug. Dan zie ik de rest. Ze zitten aan het tafeltje in het prieel. Ik zet mijn fiets neer en loop op ze af. “Nou? Wat is er aan de hand???” vraag ik, terwijl ik ga zitten. “We…… ehm…… We maken ons erg zorgen om je, Flora,” zegt Pearl. “Ja, je doet de laatste tijd erg vreemd,” zegt Senna. “He?? Wat bedoelen jullie?? Hoezo vreemd??” vraag ik boos. “Je….. Je bent stil, zegt niks meer. Je staart de hele dag voor je uit, en als we wat vragen, antwoord je niet,” zegt Roibe. “Waar hebben jullie het over?! Ik gedraag me hartstikke normaal!! Bemoei jullie eens met jullie eigen zaken!!” Ik merk ik ben gaan schreeuwen. “Flora, je hoeft niet zo te schreeuwen hoor. We zijn alleen maar bezorgd,” zegt Vare sussend. Ik sta op en been boos weg. Stelletje stomme bemoeizuchtige aanstellers! Wat maakt hun het nou uit of het niet goed met me gaat?! Opeens voel ik een stekende pijn in mijn achterhoofd. Ik zie de grond steeds dichter op me afkomen. Daarna niks meer. Stilte. Donker.

we gaan zo meteen eten. De dokter. wat is er met haar aan de hand? Hoezo kan ze niet praten?” vraagt iemand. mijn vraag totaal negerend. maar te druk. natuurlijk hoor ik je dan. Wie heet er nou weer Buggels. Ik pak het en knik.” zegt Roibe. Niet van belang?! Ik probeer op te staan om hem een ongelooflijke harde klap te geven. En opschrijven wat ik zie. “Dokter Buggels. blijkbaar. Iets. niks. “Kom je. maar ze kijken me alleen maar vreemd aan. Geen enge messen. kun jij haar eventjes in een rolstoel zetten?” zegt hij. Ik probeer op te staan. Er komt een ober vragen wat we willen eten. “Dat is nu niet van belang. Het restaurant is gezellig. Alsjeblieft. Geen gigantische spuiten. maar dan weet ik het weer. Ik kan niet meer praten. Buggels genaamd. Je lag opeens op de grond.” zegt ze zacht. He? Hoezo niks??? Ik kan niet meer praten?! Ik probeer te schreeuwen. “Wat is er met mijn stem gebeurd?” schrijf ik op. ik weet het ook niet. met een bed. hoe voel je je??” vraagt hij met zijn afgrijselijke stem. Ik moet naar plaatjes kijken.” schrijf ik op. ik denk dat het Senna is. Ze schud haar hoofd.” zegt ze verontschuldigend. sta met mijn rug richting hem. anders lag ik niet in een ziekenhuis. Ik kijk Pearl vragend aan. We raakten allemaal in paniek. Niks. Maar alweer. “Goed. “We gaan een paar testjes doen. De testjes zijn niet wat ik had verwacht. vraagt wat met een stem zo saai dat het me verbaasd dat de patiënten die hij behandeld. “Sorry. Zucht. “We zullen even een paar testjes moeten doen. maar ik krimp in van de pijn. ga ik onder de douche staan. Flora. niet een chronische overvloed aan slaap hebben. maar voel weer de stekende pijn in mijn achterhoofd. maar ja. Hoe ik me voel? Hoe ik me voel?! Vreselijk natuurlijk. Ik laat de douche lopen. He?? Zou ze het hebben begrepen? “Hier. Het is gelukkig snel voorbij en ze laten me even alleen. Dat had ik niet moeten doen. Ik bekijk de kamer.” is het antwoord. Ik schrijf . Pearl. Ik besluit even te gaan douchen. Ik wil antwoorden. Wat een stomme naam eigenlijk.” schrijf ik op. Gillen. Ik kleed me aan en ga met ze mee. Het hete water brand over mijn rug en benen. “Dank je. sukkel! Denk ik. maar dat weet ik niet helemaal zeker. een kastje en een aparte badkamer. “Geeft niet. Ik probeer te antwoorden. en laat het hete water over mijn handen lopen.“Flora??? Flora.” schrijf ik op. als je zo in mijn oor staat te schreeuwen. kun je me horen??” vraagt een vreemde stem. Alleen kijken. “Zo. Ja. met een stem nog nat van de tranen. Er wordt op de deur geklopt. Die Buggels dus.” zegt hij. denk ik. “Hoezo niet van belang?!” schrijf ik op en ik kijk hem woedend aan. Papier! Ik probeer te gebaren of ik een pen en papier mag. Ik blijf staan en laat mijn lichaam aan het water wennen. Alles is door een gonzende waas omhuld. Als ik denk dat ik aan het water gewend ben. Zijn ze nou echt zo dom? Opeens zie ik Vare naar een tafel lopen en pen en papier pakken. Het is niet jou schuld. Het is een hele eenvoudige ziekenhuiskamer.

Flora. He? Ik was toch in een gekkenhuis? “Hallo? Is daar iemand?” roep ik.” antwoord ze. Denk ik tenminste. zacht donzig hemelbed. Ik schud mijn hoofd. Als het mislukt. Vandaar dat ze me zo raar aankeken.” zegt ze. “Het komt allemaal goed. “We hebben een nieuw medicijn. Dus……Wil je het proberen?” vraagt hij met een enge. dan is de mogelijk dat je je stem terug krijgt 0. mogen we binnen komen?” vraagt An. Zijn er nog andere. Een gekkenhuis dus. Wat ik krijg geserveerd. “Wat is dit?” schrijf ik op. Rustig aan. Ik proef een soort van geparfumeerde aardbeiensmaak. Ik probeer op te staan. “Ontbijt!!” roepen ze. wat geen ziekenhuis bleek te zijn.” schrijf ik op. Ik ga weer achterover in me bed liggen. nog steeds lachend. blubberige smurrie. Ik pak mijn vork en prik erin. “Dank je. “Klopt. Heb je genoten?” vraagt dokter Buggels. Geen geluid. Nu word ik echt wakker. “Lekker! Het is toch geen groen flubberspul??” schrijf ik op. Murelle lacht. “Ah. Ze komen binnen. Ik pak wat brood uit het mandje. Ik snap niet hoe ze dit kunnen eten. Niks. “Nee. Dus ik ben gek. beter dan dat groene spul. gaan we terug naar het ziekenhuis.345 % kans dat je je stem weer terug krijgt. maar het is wel een uitprobeersel. veiligere. Het eten wordt geserveerd. maar nog steeds ontzettend goor. Dat is het enige eetbare hier.0000000000000000000012 % . Als iedereen klaar is. Dan komt de dokter binnen. Ik kijk hem aan met een gezicht van het-was-niet-te-vreten en ik knik van wel. Het is niet te vreten. “Gatver. En dan wordt het weer zwart…. blijkbaar. Ze lachen. Het veert mee. “Mooi zo. “Het is best lekker hoor.” zegt de iemand die kamer binnen is gekomen.” zegt Senna. Dus druk ik maar op een groene knop die naast me bed hangt. Er is 56. . Ik kan weer praten? Ik kan weer praten! Iemand komt de kamer binnen. maar dat lukt niet. natuurlijk. is alles behalve wat ik had verwacht. Ik heb uiteindelijk zo’n honger dat ik de amoebe toch maar opeet. “Florie. maar het lukt niet. Ik probeer te roepen. Het is een soort groene. kijkend naar mijn van walging vertrokken gezicht. manieren waarop ik mijn stem terug krijg?” schrijf ik op. Het ziet er minder afschuwwekkend uit dan de vorige keer.het op en Murelle laat het aan de ober zien. Ik kijk naar het bord. Ik kijk haar verafschuwend aan. “Reuze amoebe. IK kijk haar ongeloofwaardig aan.” mime ik. Ik weet het. Ik neem een hap. Het is roze!” zegt Roibe vrolijk. maak je maar geen zorgen. Wacht. Mensen die in de war zijn. om het meteen daarna weer uit te spugen. terwijl ik vragend naar An kijk. Er zit wel een klein nadeeltje aan. “Is het lekker??” vraagt Murelle. Het is een opvanghuis voor mentaal niet in orde mensen. vuile glimlach. maar ze serveren niks anders. Dit??? Lekker? Ik probeer een hapje. Ik word wakker in een heerlijk. “Ik zal erover nadenken.” zegt hij. An is de enige die mij Florie noemt.

En precies op dat moment vraagt Senna even de aandacht. “Maar wat gaan we nou doehoen?!” hoor ik An nog vragen. Ik kan het aan haar zien. Ik voel een stekende pijn in mijn arm. Ze wil wat vragen. Aan de hand? Er is niks met me aan de hand. An en Pearl. die opeens uit de grond zijn geschoten. Ik zucht. maar ontdek nergens een raam. De tranen doorweken mijn kleren. En dan stort ik in. Maar. Ik kom bij het uiteinde van de gang. aardig zijn?? Ik hoor stemmen. Ik ren naar de badkamer. heb ik wel nog kans dat ik hem ooit kan terug krijgen.” antwoordt hij. Zouden die lieve konijntjes die me naar een kamer dragen. Murelle kijkt me aan. Ze maakt zich zorgen. Ik zak op de grond en begin keihard te huilen. er is nog een andere. Ik spring uit het bed. Dagen? Weken? Maanden? En opeens wordt het me allemaal teveel. of ik probeer een medicijn waarvan de kans heel klein is op het terug krijgen van mijn stem. Mijn hoofd voelt donzig. Dan zie ik ze. Iedereen kijkt haar aan. de pijn in mijn achterhoofd negerend. bij een lift. Ze horen me niet.” zegt ze met een lieve.” schrijf ik op. ben ik mijn stem voor altijd kwijt. Ik zie mensen langs me lopen en ik begin te schreeuwen. Ik ren de kamer uit. Vervormde stemmen.“Ja. Murelle probeert me tegen te houden. Ik moet naar buiten kijken. Ik wil ook met haar praten. Grote. Ze loopt de kamer uit. Alles hult zich in een waas. kunnen jullie me even helpen met dat ene dingetje. maar ben alleen maar bezig met het vinden van een raam. Hoelang geleden zou dat zijn. Geluidloos. Ze jammeren. Of ik probeer een medicijn met een best grote kans op het terug krijgen van mijn stem. Ik besef dat ik moe ben. Ik kijk haar verbijsterd aan. Flora. maar ik ben te sterk. “Hallo!! Stilte alsjeblieft! Ik wil wat zeggen!” schreeuwt ze. Ik kijk de kamer rond. Vare. en ik ga liggen op de mooie bloemen. als de andere weg zijn. vlak voordat ik bewusteloos raakten en in dit gekkenhuis kwam. Murelle gaat op de rand van mijn bed zitten. Ook in deze gang zijn geen ramen. Alles ziet er opeens sprookjesachtig uit. Dit is echt een onmogelijke keuze. en zoek een raam. als het mislukt. “Nou gewoon. maar voordat iedereen weg is geeft ze Murelle en mij nog een knipoog. dan gebeurd er helemaal niks. Ik glimlach dankbaar naar haar. die door de gangen dwalen. Ze liggen lekker. “Roibe. Ik val in een heerlijke. Zouden ze doof zijn? Dan komen de zusters. zachte stem.” vraagt ze. glijd uit over de gladde vloer en knal met mijn hoofd tegen de scherpe wastafelrand. Dit vroeg ze ook toen we bij dat rozenprieel waren. maar het is allemaal vaag gemurmel. vreemde stemmen. grauwe schimmen.” antwoordt Senna. “Dank je. maar de kans op succes is erg klein. . maar als het niet werkt. “Wat is er toch met je aan de hand. kom nou maar.” “Welk dingetje? Wat bedoel je? Ik snap het niehiet!” zegt An. Ik zie rode druppels op de vloer druipen. maar als het mislukt. Ik probeer te verstaan wat ze zeggen. Je hebt dan nog steeds kans dat je je stem terug krijgt. Ik denk na. “Ik ga erover nadenken. kleurige slaap. jullie weten wel wat ik bedoel. De dokter loopt met een geërgerde zucht weg.

Ik geef het op. maar ik merk dat ik ben vastgebonden. totdat ik van de pijn en vermoeidheid terug zak. dus niemand komt me redden en Buggels is niet strafbaar voor wat hij doet. zonder succes. Hoezo ben ik vastgebonden? “Je wilt vast wel weten waarom je bent vastgebonden. Ik ben vastgeketend en ik kan niet om hulp roepen. komt me niet bekend voor. Ik zucht zo hard ik kan. Zouden ze me niet zo’n medicijn dinges geven waardoor ik gewoon lekker doodga? Hoef ik die rotpijn niet meer te voelen. Iets wat ik niemand vertel. Ik probeer alles om los te komen. Als hij weg is probeer ik het nog een keer. Dokter Buggels komt binnen. helaas. Ik probeer het. “We hebben het nieuwe medicijn uitgetest. steeds harder.Hoofdstuk 2 Pijn. waarmee hij alles kan zien wat ik denk. en dat de kans dat ik die ooit weer terug krijg. Een soort van camera. Hoe weet hij dat? Zou hij gedachten kunnen lezen? Ik knik. Dokter Buggels komt binnen en ik durf er niet meer aan te denken. dat hij voor altijd in een glazen potje is opgesloten. Ik word voor de zoveelste keer deze nacht wakker van de pijn. Dat is het enige hoorbare wat ik kan voortbrengen. zonder ramen.” zegt dokter Buggels. De resultaten komen over 4 uur binnen. veel te steriel. Kan ik eindelijk eens lekker genieten van het leven. Tegen mijn zin in. waar niemand je mag opzoeken en waar ik de ultieme macht over jou heb!” antwoordt hij. Ik droom. Ik ben als gek verklaard. Hij loopt weg. keer op keer. Ultieme macht? Nee! Dat kan niet! Ik begin verwoed aan de boeien te rukken. Keer op keer op keer. Volgens mij kan hij gewoon gedachten lezen OF hij heeft een of ander raar zendertje in mijn hoofd gestopt. Ik droom dat ik nooit meer mijn stem terug krijg. Je draaide door. als ik heel hard zucht. Ik droom dat levenloze ogen me aankijken. omdat je op de een of andere mysterieuze wijze buiten bewustzijn was.” zegt hij zacht grinnikend. Wat?! Ik ben gewoon gedrogeerd! Ik kijk hem woedend aan en probeer op te staan. Want er is wel degelijk iets mis met me. “Nou. Ik heb goed en . dat zal ik eens vertellen. want ik heb geen stem meer. “De resultaten zijn terug. Ik zit hier nu te lang vast. zonder vriendinnen. Mmmm…… Waar ben ik eigenlijk? De kamer waarin ik lig. Buggels begint gemeen te lachen. komt iemand me helpen. We konden. En nog eens. stille en droomloze slaap val. En toch is mijn droomloze slaap niet zo droomloos als ik had gedacht. ik begin te draaien. Ik vond het dromen wel fijn. Ik zucht. Gezucht. is minimaal. dus hebben we je naar een beveiligde afdeling gebracht. Hij is wit en licht. niet om je toestemming vragen. hahahahaha. Misschien. Ik droom dat ik val. Toch word ik weer wakker. totdat ik buiten adem in een vreselijke. zonder contact met de buiten wereld.

Ik word overgeplaatst. ja toch?’ denk ik zuur. Ah joh! Maakt niet uit.” zegt hij met een stem alsof hij het allemaal geweldig vindt. Vol met mensen met ingevallen wangen en holle ogen. Die man maakt me echt woedend! “En er is nog meer goed/slecht nieuws. O ja. Er komt een hele stoet creepy zusters aan die me verdoven. Niet zo erg?! Niet zo erg?! Grrrrrr…. En als bonus mag ik ook nog eens met een zielenknijper gaan praten. Joepie. Alleen sta je wel onder strenge bewaking EN je kunt nog steeds niet praten. Woehoe! En het slechte nieuws is: Het medicijn werkt niet. lalalalielielalaaaa! Wieieie!! Ik ben een vliegtuig! En dan trekt het fijne gevoel weg. Maar dat is niet zo erg. waar je in therapie gaat en waar je bezoek mag krijgen. Het goede nieuws is: Ik ga EIN-DE-LIJK trouwen met een prachtige.slecht nieuws. Je word overgeplaatst naar een andere afdeling. Ik voel weer dat heerlijke donzige gevoel. ‘Fijn. Ik zie mijn nieuwe afdeling. Geweldig. . Laaaa. rijke vrouw. lalalaaaa. ja toch?!” zegt hij. Grauw. ik ben alleen wel mijn stem kwijt.