Προσευχή …

µια διαχρονική σχέση
Η προσευχή είναι επικοινωνία του ανθρώπου µε τον Θεό.
Είναι µια συνοµιλία του ανθρώπου µε τον Θεό, στην οποία ο µεν άνθρωπος µιλάει µε λόγια, ο δε Θεός
ανταποκρίνεται σ’ αυτόν µε τα πράγµατα. Η προσευχή λοιπόν είναι αναγκαιότατη για κάθε άνθρωπο,
διότι µε αυτήν λαµβάνουµε τη χάρη του Αγίου Πνεύµατος, µε την οποία αγιαζόµαστε, φωτιζόµαστε,
ενισχυόµαστε για ν’ αποφύγουµε κάθε κακό, να αποκτήσουµε κάθε αρετή, κάθε αγαθό, για να
προοδεύσουµε και να τελειοποιηθούµε στην κατά Θεόν ζωή και πολιτεία. Το τέλειο όµως παράδειγµα
µε το οποίο διδασκόµαστε την σπουδαιότητα και αναγκαιότητα της προσευχής, µας το έδωσε ο Ίδιος ο
Χριστός. Καθώς διαβάζουµε στα ιερά Ευαγγέλια, η προσευχή ήταν πρωταρχικό και κύριο έργο Του.
Πολλές φορές µάλιστα διανυκτέρευε στην προσευχή. Και όχι σπάνια αναχωρούσε πολύ πρωί σε
έρηµους τόπους, για να προσευχηθεί. Προσευχόταν µαζί µε τους µαθητές Του. Προσευχόταν και στο
Ναό µαζί µε τους άλλους. Προσευχή ζέουσα που φλογίζει την καρδιά µας από το θείο πόθο και γεµίζει
την ψυχή µας µε την υπέροχη ειρήνη Του και παραδινόµαστε σε κόσµο που δεν έχει τέλος. Ο
προσευχόµενος άνθρωπος είναι παραδοµένος στο Θεό και δεν σκέπτεται τίποτα άλλο παρά µόνο το
Θεό. Γι’ αυτόν το παν είναι ο ίδιος ο Θεός. Η καρδιά του έχει αποκολληθεί από τη λογική και έχει δεθεί
µε το Φως του Θεού. Ουδέποτε θα ανοίξει ο ουρανός του Θεού για να µας δεχθεί, εάν δε µάθουµε να
προσευχόµαστε περισσότερο. Πολλοί θέλουν να οµιλούν περί Θεού, ενώ οι ίδιοι δεν έχουν κατορθώσει
να µιλήσουν µε το Θεό. Μιλούν για το Θεό χωρίς να έχουν ζήσει την αγάπη του Θεού µέσα τους.
Κηρύττουν για πνευµατικότητα χωρίς να είναι φορείς του Αγίου Πνεύµατος. Είναι νεκροί πνευµατικά και
αυτά που λέγουν είναι νεκρά και δεν φθάνουν στις καρδιές των ανθρώπων. Ποτέ να µην
αποµακρύνεσαι από την προσευχή, αλλά πάντοτε η προσευχή σου να είναι µέσα στην καρδιά σου ώστε
να αναδίδει την ειρήνη του Θεού στους άλλους. Να διαθέτεις περισσότερο χρόνο για αποµόνωση και να
σηκώνεσαι πρωί για προσευχή. Να µη βιάζεσαι στην προσευχή σου, αλλά ο χρόνος να είναι διαθέσιµος
για το Θεό. Να είσαι ήρεµος όταν προσεύχεσαι και να θυσιάζεις αρκετό χρόνο από την ηµέρα σου για
προσεκτική προσευχή. Μην εγκαταλείπεις την προσευχή, αλλά να τη ζητάς µε όλη την καρδιά σου και
την ψυχή σου. Μάθε να προσεύχεσαι καρδιακά, ώστε κάποτε να γίνεις όλος φωτιά από το Πανάγιο
Πνεύµα.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣΤΗΣ
ΤΗΣΕΝΟΡΙΑΣ
ΕΝΟΡΙΑΣ
1. Έχουν ξεκινήσει οι κατηχητικές δραστηριότητες της ενορίας μας, κάθε Κυριακή μετά την Θ.
Λειτουργία 10:00-11:00 κατηχητικά Δημοτικού καθώς και συνάξεις Γυμνασίου.
2. Τελούνται ιερές παρακλήσεις μετά θείου κηρύγματος: κάθε Δευτέρα στις 5:00μ.μ. η
παράκληση του Αγ. Ιωάννου στον ομώνυμο Ι.Ν. και κάθε Τετάρτη στις 5:00μ.μ. η παράκληση
της Θεοτόκου στον Ι.Ν.Αγ. Γεωργίου.
3.

Η πίστη των Αγωνιστών του 1821
Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ήταν καρπός της πίστεως σε ιδανικά και
πνευµατικές αξίες. Η περίφηµη φράση «Για του Χριστού την πίστη την αγία και
της πατρίδος την ελευθερία» υπήρξε το µέγιστο όραµα, η προσδοκία και η
µελλοντική πορεία του Γένους. Ιδού µερικά δείγµατα αυτής της αναφοράς τους
στο Θεό.
Όταν ο Κολοκοτρώνης αποµένει κατάµονος µε το άλογο του στην Καρύταινα
συνέβη το εξής, που το διηγείται ο ίδιος.
«Έκατσα που έσκαπέτισαν µε τα µπαϊράκια τους, απέ έκατέβηκα κάτου- ήτον µια
εκκλησιά εις τον δρόµον, η Παναγία στο Χρυσοβίτσι, και το καθησιό µου ήτο όπου έκλαιγα την Ελλάς».
Σίµωσα, έδεσα το άλογο µου σ’ ενα δέντρο και µπήκα µέσα. Γονάτισα και είπα:
Παναγιά µου, βοήθησε και τούτη τη φορά τους Έλληνες να ψυχωθούν.
Έκανε το σταυρό του. Ασπάσθηκε την εικόνα της, βγήκε από το εκκλησάκι, πήδησε στο άλογο του κι έφυγε.
Σε λίγο µπροστά του ξεπετάγονται οχτώ άρµατοµένοι: ο εξάδελφος του Αντώνης Κολοκοτρώνης και επτά άνήψια του.
- Κανείς δεν είναι στην Πιάνα, του είπε ο Αντώνης, ούτε στην Άλωνίσταινα. Είναι όλοι φευγάτοι.
-Ας µην είναι κανείς, αποκρίθηκε ο Γέρος. Ο τόπος σε λίγο θα γιόµιση παλληκάρια. Ο Θεός, πρόσθεσε µε την βροντερή
του φωνή, υπέγραψε την λευτεριά της Ελλάδος και δεν θα πάρη πίσω την υπογραφή του.
Πίστις και ελευθερία γίνονται ενα σ το πνεύµα των Ελλήνων του Είκοσιένα. Ένα άλλο παράδειγµα: Τη µεγάλη αυγή της
ηρωικής εξόδου του Μεσολογγίου οι Ελεύθεροι Πολιορκηµένοι δεν νοµίζουν, ότι ο θάνατος που τους περιµένει, είναι το
τέλος της ζωής τους, αλλά πιστεύουν ότι βρίσκονται στο κατώφλι της αίωνιότητος, όπου θα ανταµώσουν τον ∆ίκαιο Κριτή.
Με τέτοια λόγια άποχαιρετώνται:
- Καλή ψυχή, παιδιά!- Καλή ψυχή, απαντούσαν άλλοι.
- Να ζη το Μεσολόγγι.
Και οι τελευταίες φράσεις του φλογερού Επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ ήσαν:
- «Ο Κύριος άποθανόντας ηµάς υπέρ του αυτού νόµου, εις αιώνιον άναβίωσιν ζωής ηµάς αναστήσει».
Τα παραπάνω δεν αποτελούν µυθεύµατα η παραποιήσεις της ιστορίας. Είναι η ιστορική και αδιαφιλονίκητη
πραγµατικότητα όπως έχει καταγραφεί και όπως πρέπει να διδάσκεται.
Μ’ αυτή την ακλόνητη πίστη στην πρόνοια και προστασία του Θεού που είχαν οι αγωνιστές
του 1821 καλείται και σήµερα να οπλιστεί ο Νεοέλληνας.

Κάθε Τετάρτη τελείτε Ιερά Εξομολόγηση 4.00 - 5.00μ.μ.

4. Κάθε Τρίτη παραδίδονται μαθήματα κιθάρας και μπουζουκιού στις 5.00 μ.μ.
5. Κάθε Τετάρτη λειτουργεί η σχολή αγιογραφίας στις 5.00μ.μ.
6. Στην ενορία μαζεύουμε τρόφιμα ( ΓΑΛΑ, ΟΣΠΡΙΑ, ΖΥΜΑΡΙΚΑ ) για οικογένειες που χρίζουν
βοηθείας.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΙΛΙΟΥ ΑΧΑΡΝΩΝ & ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΕΩΣ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ
2102472896 – 6974251589

Για µια νέα Ελλάδα, όπως παλιά
Ο σπουδαίος Οδυσσέας Ελύτης είχε γράψει πως «καµιά επανάσταση, ούτε στην τέχνη, ούτε
στην ζωή, δεν έχει περισσότερες ελπίδες επιτυχίας, από κείνη που χρησιµοποιεί για
ορµητήριό της την παράδοση». Το δηµοτικο-λαϊκό τραγούδι της Επαναστάσεως του ΄21 σκαρώθηκε στα κλέφτικα ληµέρια.
Τραγουδήθηκε και χορεύτηκε εκεί, πολλές φορές µόνο για µια βραδιά, και µετά χάθηκε, σβήσθηκε, ξεχάσθηκε… Ύµνησε
τον άνδρα, τον ήρωα, την γυναίκα, την µάνα, το χωριό, την φύση… Έδωσε χαρά και δύναµη σε όσους το άκουσαν και το
χάρηκαν, και την άλλη µέρα, βγήκαν να πολεµήσουν, ψελλίζοντας το στα χείλη τους … Όταν αγωνιστεί µόνος του και
φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει εγώ όταν όµως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εµείς». Είµαστε εις το «εµείς»
και όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να µάθοµεν γνώση, αν θέλοµεν να φκιάσοµεν χωριόν, να ζήσοµεν όλοι µαζί. Έγραψα
γυµνή την αλήθεια, να ιδούνε όλοι οι Έλληνες ν΄ αγωνίζονται δια την πατρίδα τους, δια την θρησκείαν τους, να ιδούνε και
τα παιδιά µου και να λένε: «Έχοµεν αγώνες πατρικούς, έχοµεν θυσίες», αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να µπαίνουν σε
φιλοτιµίαν και να εργάζονται εις το καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας και της κοινωνίας. (Αποµνηµονεύµατα, Γιάννης
Μακρυγιάννης)

www. agios-iwannis.blogspot.com ΚΑΙ www.eantas.blogspot.com
To ιστορικό της ενορία μας στο You Tube
http://www.youtube.com/watch?v=3jHe_ddkLuo

Σε ̟είσµα των καιρών, η Εκκλησία,
συνεχίσει να κάνει το χρέος της
Εµείς οι σύγχρονοι χριστιανοί, παρασυρµένοι από το πνεύµα και τα ρεύµατα
της εποχής, έχουµε µια έφεση, ωσάν να ήµασταν δούλοι και κοσµικοί
άνθρωποι, να ηρωοποιούµε και να ειδωλοποιούµε, τους επιφανείς των
καιρών, δηλαδή όσους η δηµοσιότητα προβάλει ως ήρωες και είδωλα ανθρώπων, ως καθαγιασµένα πρότυπα ζωής,
φθαρτούς και πολύ συχνά αµαρτωλούς ανθρώπους. Αποκοµµένοι από την Παράδοση και την ζωή της µητέρας
Εκκλησίας, επιχειρούµε να χορτάσουµε µε ξυλοκέρατα, αρεσκόµαστε να στήνουµε εικονικούς ανδριάντες στους
σπουδαίους του κόσµου και ψάχνουµε εναγωνίως στάσεις και πρότυπα ζωής εκτός του Ευαγγελίου. Η πρώτη µας αγάπη
ψυχράνθηκε.
Όµως σε πείσµα των καιρών, η Εκκλησία που υπέρκειται καιρών και διαστάσεων, αγιοποιεί και ουσιοποιεί το καθ'ηµέραν
µε τις µνήµες των αγίων της. Αυτών που ξεχώρισαν από τον κόσµο, αυτών που δεν τους ετύφλωνε πάθος κανένα και
αγάπη ουδεµία, αλλά µόνο ο βαθύς και µονότροπος έρως της Εκκλησίας και του Νυµφίου Χριστού. Η µετοχή στο
µυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, στο Σώµα και το Αίµα του Χριστού, η νηστεία, η προσευχή, η µελέτη, η ελεηµοσύνη, η
ασκητικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι τρόποι µε τους οποίους δείχνουµε την επιθυµία µας και πραγµατώνουµε την
υιότητά µας. Μπορεί να µην είµαστε αληθινά άξιοι όµως αυτό είναι το µυστήριο και πάλι. Ότι ο Θεός Πατέρας δεν µετρά
την αρετή ή την αµαρτία, την αξιοσύνη ή την αναξιότητα. ∆ωρεάν δίδεται η χάρη Του σ’ αυτόν που προσέρχεται την
ενδεκάτη ώρα, όσο και σ’ αυτόν που είναι εκεί από την πρώτη Θεραπεύει µάλιστα τον πρώτο και ελεεί τον τελευταίο, γιατί

επόµενη φορά. ∆εν υπάρχει χειρότερο πράγµα να βλέπεις το παιδί σου να πεθαίνει και να µην µπορείς να αντιδράσεις.
Τότε δεν είχα καµία σχέση µε τον Θεό, τον είχα εξορίσει από τη ζωή µου, ούτε φυσικά πήγαινα στην εκκλησία Του. Πως
όµως πάνω στη µιζέρια και την απελπισία που βρισκόµουν έγινε το κλικ στην καρδιά µου και τον επικαλέστηκα, ενώ δεν
Τον πίστευα, δεν το κατάλαβα. Όµως του είπα µε αναφιλητά: «Θεέ µου, λένε ότι υπάρχεις. Αφού υπάρχεις καί είσαι καλός,
εµένα γιατί δεν µε λυπάσαι; Γιατί µε αφήνεις να ζω έτσι µέσα στον βούρκο; Γιατί δεν µε παίρνεις; Βοήθησέ µε Παναγιά
µου». Αυτό ήταν! Αυτό ήθελε ο Θεός από εµένα, να τον επικαλεστώ, να του ανοίξω την πόρτα, να του ζητήσω βοήθεια,
µακάρι να το ήξερα νωρίτερα ο άθλιος. Αλλά έπρεπε φαίνεται να ξεφτιλιστώ τελείως, να ταπεινωθώ, να σπάσει ο
τσαµπουκάς µου για να συµβεί αυτό, αλλιώς σε µένα δεν θα πετύχαινε. Ήµουν πολύ επιρρεπής, πολύ άστατος, πολύ
άρρωστος. Ούτε άνθρωποι µπορούσαν να µε βοηθήσουν, ούτε οµάδες, ούτε θεραπευτικές κοινότητες, ούτε τίποτα, ούτε
καν έκανα τον κόπο να απευθυνθώ σ’ αυτές. Είχα προσπαθήσει άπειρες φορές να καθαρίσω και πάλι αµέσως
ξαναέπεφτα, είναι φοβερό, κανένας που δεν έχει µπλέξει χοντρά µε την ηρωίνη δεν µπορεί να το καταλάβει αυτό. Μιλάµε
για το χειρότερο πάθος που µπορεί να υπάρξει στον άνθρωπο, για το ισχυρότερο δαιµόνιο, σκέτη κόλαση.
Στα έσχατα λοιπόν, στην εξαθλίωση και σχεδόν χαµένο στη δυστυχία της πρέζας, µε παίρνει από το χέρι, µε τραβά από
τον βούρκο και δροµολογεί καταστάσεις που ακόµα και τώρα µου φαίνονται απίστευτες. Τώρα που είµαι καλύτερα από
κάθε άλλη φορά, κοιτώ πίσω και σκέφτοµαι πόσο αλλοπρόσαλλη υπήρξε η ζωή µου, γεµάτη τρέλες και ακραία
περιστατικά. Επέτρεψε ο Θεός – για τους λόγους που Αυτός γνωρίζει – ευρισκόµενος τόσα χρόνια µακριά Του, να ψάξω

Ο Πατέρας που αγαπά δεν ξεχωρίζει τα παιδιά Του. Ας σπουδάσουµε την ζωή της Εκκλησίας µας και ας ξαναβρούµε
νόηµα στη ζωή µας, δίνοντας στον έσω κόσµο µας την δυνατότητα να ξανανιώσει παιδί. Και να γίνει αυτή η ιδιότητα όχι
µία πρόσκαιρη εορτή, αλλά «πανήγυρις πανηγύρεων», στην οποία θα µετέχουµε µε όλη µας την καρδιά. Αν κάτι αληθινά
µας λείπει σήµερα, είναι η βίωση της Εκκλησίας ως οικογένειας.

Η συγκλονιστική εξοµολόγηση πρώην
ναρκοµανή, που βρήκε τον Χριστό

µανιωδώς την ευτυχία σε λάθος πράγµατα. Να αναλώσω τη ζωή µου ψάχνοντας ψεύτικες εµπειρίες και ηδονές· και στο
τέλος, αντί να ευτυχήσω, να αρρωστήσω. Να αρρωστήσω άσχηµα, φρικτά, σέρνοντας πάνω µου τη χειρότερη εξάρτηση.
Ο Κύριος µε τράβηξε, κι αφού σιγά – σιγά έκλεινε τις χαίνουσες πληγές µου, επούλωνε τα τραύµατά µου, µου
έδινε να γευτώ και τις ηδονές της άλλης πλευράς, της πνευµατικής. Άλλο µυστήριο κι αυτό. Όχι µόνο να µε κάνει
καλά, να µε βγάλει από τον εφιάλτη, αλλά να µε καλεί κοντά Του µ’ ένα τρόπο θαυµαστό, µυστικό, πρωτόγνωρο για µένα
και το κυριότερο να µην µπορώ να Του το αρνηθώ. Ο Κύριος, ο γλυκύτατος Ιησούς είναι ο Μέγας Θεραπευτής που µε τις

Ήµουν ναρκοµανής 18 χρόνια, εξαρτηµένος στην ηρωίνη. Έκανα

πρεσβείες της Υπεραγίας Μητρός Του και των Αγίων Του, µέσα από τα Άγια Μυστήρια της Εκκλησίας Του και τον αγώνα

περιπετειώδη και τυχοδιωχτική ζωή, βιώνοντας καταστάσεις παράξενες για

τον καθηµερινό για την µετάνοια και την ταπείνωση, ανακαινίζει και λαµπρύνει την

την ορθή λογική. Έχω νταραβεριστεί µε όλων των ειδών τους ανθρώπους,

ψυχή που αγωνίζεται να τηρήσει τις εντολές Του. Εν κατακλείδι, θα µου επιτρέψετε να

καλούς µα κι αλήτες. Έχω ζήσει στο πεζοδρόµιο, έχω συναντήσει

σας παρακαλέσω κάτι: Προσευχηθείτε γι’ αυτά τα παιδιά στον φιλεύσπλαχνο Κύριο

αλανιάρηδες, καιροσκόπους, κλεφτρόνια, λαµόγια, ναρκοµανείς, τραβεστί,

και τη γλυκιά µας Παναγία. ∆εν φαντάζεστε τι πόνο κρύβουν µέσα τους, παρά τη

νταβατζήδες, τρελαµένους, αναρχικούς. Έχω τραβηχτεί µε κάθε είδους γυναίκες. Έφθασα στα όρια πολλές φορές, µερικές
τα ξεπέρασα και βρέθηκα µπροστά στον θάνατο… Ήµουν πολύ εµπαθής άνθρωπος, ακόρεστος, επιρρεπής σε πολλά,
ήθελα να τα ζήσω όλα στη ζωή µου. Από µικρός µε µαγκιές και διάφορα τέτοια, γυναίκες, ποτά, ξενύχτια, χασίς καί LSD

σκληρότητα της ζωής τους. Τα «θολωµένα» σοκάκια που περπάτησαν και περπατούν
µέρα-νύχτα αυτές οι ταλαίπωρες ψυχές, ανακυκλώνοντας και στροβιλίζοντας το
πάθος τους για την πρέζα, έχουν πολλές ιστορίες να διηγηθούν. Κανείς από αυτούς
που γλύτωσαν δεν θέλει να τις θυµάται. Ήταν και είναι σκληρή η νύχτα τα χρόνια της

στην αρχή, όλα αυτά ανακατωµένα µε περίεργες ευαισθησίες και προσωπικούς κώδικες τιµής. Ατίθασος τύπος δεν µου
πήγαινε το χαλινάρι στον λαιµό, νόµιζα ότι είχα όλον τον κόσµο στα πόδια µου, κι αυτό µου φούσκωνε επικίνδυνα τον
εγωισµό. Όµως ήρθε η ώρα που ο Κύριος (χωρίς να µπορέσω τότε να το υποπτευθώ) µου έριξε δυνατή σφαλιάρα και
επέτρεψε για να ταπεινωθώ, να µπλέξω πολύ χειρότερα, να χάσω τον έλεγχο και την αξιοπρέπειά µου, µαζί και τον
εγωισµό µου τον υπερφίαλο. Το τι πέρασα δεν µπορείτε να φανταστείτε. Με ποιούς απίθανους τύπους τραβήχτηκα, σε ποιά
µέρη βρέθηκα τρέµοντας από την αρρώστια να περιµένω η σε ποιά άθλια µέρη χώθηκα σε παρανοϊκή κατάσταση από την
στέρηση για να κάνω την ένεση δεν περιγράφεται. Για δε την οικογένειά µου· αφήστε τα! Ζωντανοί-νεκροί, να σέρνουν τα
βήµατά τους από τη θλίψη, παρακολουθώντας εµένα, αλλόφρονα, να πλησιάζω τον θάνατο. Με έπιασαν µερικές φορές µε
τη σύριγγα στο χέρι, τρελό και αλλοπαρµένο από το σύνδροµο στέρησης να γαζώνω το σώµα µου ολόκληρο, χέρια, πόδια,
λαιµούς, για να βρω ένα φλεβίδιο να ρίξω το δηλητήριο, να καλµάρω το πάθος µου. Για λίγες ώρες· και µετά τα ίδια για την

εξάρτησης.. Είη το όνοµα Κυρίου ευλογηµένον από του νυν και έως του αιώνος!

Εξοµολόγηση, συνάντηση και συµφιλίωση
Η εξοµολόγηση πριν από όλα είναι συνάντηση και συµφιλίωση. Είναι συνάντηση µε τον
Χριστό που ποτέ δεν µας στρέφει τα νώτα, αν κι εµείς φεύγουµε µακριά. Μερικές φορές µία
τέτοια συνάντηση µπορεί να γίνει έµπνευση για ολόκληρη τη ζωή και να µας δώσει δύναµη
και κουράγιο να διάγουµε το υπόλοιπο του βίου. Υπάρχουν φορές που προσερχόµαστε στην
εξοµολόγηση γιατί θέλουµε να ανανεώσουµε την εγγύτητα της σχέσης που έχει τραυµατιστεί.
Ας έχουµε κατά νου, ότι για να επανασυνδέσουµε τη φιλία µας χρειάζεται ν’ ανοίξουµε µε ειλικρίνεια την καρδιά µας και να
φανερώσουµε τις αστοχίες και τα λάθη που έχουν πληγώσει αυτή τη σχέση. Ας έχουµε εµπιστοσύνη ότι µόνο η δική Του
ακλόνητη φιλία µπορεί να µας παρακινήσει σε αλλαγή…… “Εγώ και φίλος και µέλος και κεφαλή και αδελφός και αδελφή
και µήτηρ. Πάντα εγώ. Μόνον οικείως έχε προς εµέ. Εγώ πένης διά σε και αλήτης διά σε, επί σταυρού διά σε, επί τάφου
διά σε. Πάντα µοι συ και αδελφός και συγκληρονόµος και φίλος και µέλος. Τι πλέον θέλεις;”

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful