Ιστορίες ασθενών που συλλέχθηκαν στην περιοχή Ιντλίμπ της Συρίας

,
μέσα Ιανουαρίου 2013
Ιστορία 1.
Μ., ένας 15χρονος βοσκός.

Ο Μ. και ο πατέρας του τραυματίστηκαν στα πόδια τους καθώς βοσκούσαν τα πρόβατά τους.
Ο Μ. και ο πατέρας του μοιράζονται ένα δωμάτιο στο νοσοκομείο των Γιατρών Χωρίς
Σύνορα (Medecins Sans Frontieres/MSF). Εδώ βρίσκονται επίσης η μητέρα του, η θεία του
και η μικρή του αδερφή.
Μαρτυρία που ελήφθη στο νοσοκομείο
“Είμαι από ένα χωριό της περιοχής Ιντλίμπ, όπου από τον Αύγουστο δεν έχουμε ηλεκτρικό
ρεύμα αλλά ούτε και αλεύρι. Ανάβουμε φωτιά για να μαγειρέψουμε. Το φαρμακείο έχει
κλείσει. Πριν αν αρρωσταίναμε, πηγαίναμε στην Ιντλίμπ, αλλά από τότε που άρχισαν οι
συγκρούσεις, αυτό είναι αδύνατο. Η μαία έφυγε, και στη γειτονική πόλη, μόνο οι άνθρωποι
που έχουν τραυματιστεί από τις συγκρούσεις εισάγονται για νοσηλεία στο τοπικό
νοσοκομείο. Εκεί έλαβα κι εγώ βοήθεια.
Βοσκούσα τα πρόβατα, όταν ήρθαν κάποιοι άντρες. Νομίζα ότι ήταν «σαμπίχας»
(φιλοκυβερνητικοί μαχητές). Ήταν πέντε. Μου είπαν, “Πέταξε κάτω τα όπλα σου”. Σήκωσα
τα χέρια ψηλά. Τότε πυροβόλησαν τον πατέρα μου και εμένα από πολύ μικρή απόσταση.
Μας πυροβόλησαν στα πόδια για να σιγουρευτούν ότι δεν θα μπορούσαμε να κουνηθούμε,
γιατί ήθελαν να μας κλέψουν τα πρόβατα – έχουμε ένα κοπάδι 100 προβάτων. Τα πήραν και
τα έβαλαν σε μία στάνη, αλλά οι αντάρτες τους τα πήραν πίσω. Οι αντάρτες ήρθαν να μας
βοηθήσουν.
Κανόνισαν να έρθει ένα μηχανάκι και να με πάει στο νοσοκομείο της γειτονικής πόλης και
κάλεσαν ένα ασθενοφόρο για τον πατέρα μου. Είχαμε και οι δύο τις αισθήσεις μας. Εγώ
αιμορραγούσα και πονούσα πάρα πολύ.
Δεν έκαναν πολλά για μένα στο νοσοκομείο. Mου έκαναν μόνο μία ένεση και μερικά
ράμματα. Με μετέφεραν στο νοσοκομείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (MSF), όπου μου
έκαναν μετάγγιση αίματος για την οποία χρειάστηκαν δυο φιάλες αίματος και μετά με
εγχείρισαν. Επίσης έβαλαν ένα εξωτερικό νάρθηκα στο πόδι του πατέρα μου. Τώρα, αφού δεν
μπορούμε πια να φροντίσουμε τα ζώα μας, ένας από τους αδερφούς μου αναγκάστηκε να
πουλήσει το κοπάδι”.
Σχόλιο της θείας του Μ. «Τώρα πλέον η ζωή των Σύρων δεν είναι τίποτα άλλο παρά
ιστορίες»
Ιστορία 2

Ο Α. τραυματίστηκε ενώ περίμενε σε μία ουρά για ψωμί στη Χαλφάγια.

Είναι 35 ετών.-photo 9 (φάκελος φωτογραφιών)
Μαρτυρία που ελήφθη στο νοσοκομείο.
Ο Α. τραυματίστηκε στον ώμο και το δεξί του χέρι όταν ένα αεροπλάνο έριξε πυραύλους σε
μία ουρά έξω από ένα φούρνο, όπου αυτός μαζί με εκατοντάδες άλλους ανθρώπους
περίμεναν να πάρουν ψωμί στην πόλη Χαλφάγια, της επαρχίας Χάμα.
Στο νοσοκομείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (MSF), ένας χειρουργός καθάρισε την πληγή
του και όσα σημεία της είχαν νεκρώσει. Επίσης φρόντισαν και κάποιες μικρές πληγές στο
πρόσωπό του. Ωστόσο λόγω του μεγέθους της πληγής του Α. στον αριστερό του ώμο και της
σοβαρότητας του τραυματισμού στο δεξί του χέρι έπρεπε να μεταφερθεί σε ένα νοσοκομείο
στην Τουρκία για επανορθωτική χειρουργική. Το νοσοκομείο των MSF δεν έχει τον
εξοπλισμό για ν πραγματοποιήσει τόσο δύσκολες και περίπλοκες χειρουργικές επεμβάσεις.
Ένα απόγευμα στα τέλη Δεκεμβρίου, βρισκόμουν έξω από ένα φούρνο στη Χαλφάγια
περιμένοντας να αγοράσω ψωμί. Περίμενα ήδη τρεις ώρες, καθώς αυτός ήταν ο μόνος
φούρνος στην πόλη που παρέμενε ανοικτός. Υπήρχε μία τεράστια ουρά 300 περίπου
ανθρώπων που περίμεναν να αγοράσουν ψωμί. Ξαφνικά ένα αεροπλάνο πέταξε από πάνω μας
και μας χτύπησε με δύο πυραύλους.
Ούρλιαζαν όλοι τριγύρω μου και πολλοί είχαν τραυματιστεί. Ένιωθα αποπροσανατολισμένος,
σαν τα χείλη και η γλώσσα μου να είχαν πάρει φωτιά. Έβαλαν τους τραυματίες σε οχήματα.
Με πήγαν σε ένα κέντρο υγείας αρχικά πάνω σε ένα καροτσάκι και μετά με ένα μηχανάκιταξί. Ήμουν εντελώς ζαλισμένος για τρεις μέρες. Τη δεύτερη μέρα, ο αδερφός μου με έφερε
σε ένα άλλο ιατρείο πριν με μεταφέρει τελικά με φορτηγό εδώ στο νοσοκομείο των MSF
όπου μου έκαναν εγχείριση. Ακόμα δεν μπορώ να ακούσω τίποτα, υπάρχει ένας συνεχής
βόμβος στα αυτιά μου. Το απίστευτο είναι ότι οι δύο κόρες μου γλίτωσαν χωρίς να έχουν
ούτε μια γρατζουνιά. Ένας τοίχος που κατέρρευσε δίπλα τους τις προστάτευσε από τα
θραύσματα των πυραύλων και γλίτωσαν με λίγες εκδορές.”
Ιστορία 3.

Μαρτυρία που ελήφθη στο νοσοκομείο-photo 10 (φάκελος φωτογραφιών)
Ένα 9χρονο αγόρι υπέφερε από εγκαύματα και στα δύο του πόδια ύστερα από μία φωτιά που
ξέσπασε σε καταυλισμό εσωτερικά εκτοπισμένων.
Μαρτυρία που ελήφθη στο νοσοκομείο.
Ο γιατρός που άλλαξε τους επιδέσμους του παιδιού:
Αυτό το παιδί έχει σοβαρά εγκαύματα στα πόδια του, στα οπίσθια και στα γεννητικά του
όργανα. Όταν ήρθε εδώ τα εγκαύματά του είχαν μολυνθεί. Η κουβέρτα που το κάλυπτε είχε
κολλήσει πάνω στα οπίσθιά του. Υπήρχε πύον παντού και ήταν αφυδατωμένο. Ανησυχούσα
μήπως εμφάνιζε σοβαρότερα συμπτώματα, αλλά τελικά αυτό δεν συνέβη. Του δώσαμε ένα
γενικό αναισθητικό για τον πόνο, μετά βγάλαμε τους επιδέσμους, καθαρίσαμε τις πληγές και
απομακρύναμε τους νεκρούς ιστούς. Αλλά πρέπει να λάβει περίθαλψη σε μία ειδική μονάδα
εγκαυμάτων, γιατί σίγουρα θα χρειαστεί μεταμόσχευση δέρματος. Όταν έφτασε εδώ δεν
μπορούσε να ισιώσει το γόνατό του και είχε μεγάλη ακαμψία στην κλείδωση, δηλαδή
αγκύλωση. Για αυτό το λόγο βάζουμε το πόδι του σε μια εξωτερική υποστηρικτική επέκταση
όταν κάνουμε τις αλλαγές των επιδέσμων. Είναι επίσης πολύ σημαντικό να κάνει και
φυσικοθεραπεία.

Ο πατέρας του παιδιού:
Η φωτιά ξεκίνησε στη γειτονική σκηνή. Δεν ξέρω πώς ακριβώς έγινε. Ανάβουμε φωτιές για
να μαγειρέψουμε, να φτιάξουμε τσάι και να έχουμε ζεστό νερό στον καταυλισμό. Οι σκηνές
είναι πλαστικές, οπότε μπορούν πολύ εύκολα να πάρουν φωτιά. Όταν ξέσπασε η φωτιά όλοι
τρέξαμε να τη σβήσουμε. Ο γιος μου έτρεξε να πάρει έναν κουβά με νερό, αλλά τα ρούχα του
έπιασαν φωτιά. Αυτό έγινε πριν από τρεις εβδομάδες. Πρώτα τον πήγαμε σε μία κλινική,
μετά σε ένα άλλο νοσοκομείο. Οι νοσηλευτές άλλαζαν τακτικά τους επιδέσμους του, αλλά
μετά οι πληγές του άρχισαν να αιμορραγούν και δεν υπήρχε κανένας γιατρός με ειδίκευση
στα εγκαύματα για να τον εξετάσει. Σήμερα ένας γιατρός μας είπε να τον φέρουμε στο
νοσοκομείο των MSF. Τον εξέτασαν στο θάλαμο επειγόντων περιστατικών και αύριο θα τον
βάλουν στο χειρουργείο.
Μένουμε στους καταυλισμούς από τα μέσα Δεκεμβρίου. Κάνει πολύ κρύο, αλλά τουλάχιστον
είμαστε ασφαλείς εδώ. Η οικογένειά μου μοιράζεται τη σκηνή με άλλα δέκα άτομα.
Το χωριό μας είναι κοντά στη Χάμα. Φύγαμε από εκεί λόγω των επιθέσεων και των
αεροπορικών επιδρομών. Μια φορά, έγιναν τρεις επιθέσεις μέσα σε μία μέρα. Γινόντουσαν
συχνά επιθέσεις αλλά όχι μέσα στην ίδια μέρα. Μερικές φορές δεν γίνονταν εκρήξεις, αλλά
αυτή τη φορά σκοτώθηκαν τρεις άνθρωποι και τραυματίστηκαν άλλοι είκοσι. Εκείνη τη μέρα,
τρία ελικόπτερα έριξαν στο χωριό βαρέλια γεμάτα με ΤΝΤ, μεταλλικά βαρέλια στο μέγεθος
μεγάλων κάδων σκουπιδιών με ένα μικρό άνοιγμα στην άκρη και με μεγάλα κομμάτια
μετάλλου και εκρηκτικά μέσα. Υπάρχουν δύο ειδών, ένα των 100 κιλών και άλλο των 500
κιλών.
Ιστορία 4.
Μαρτυρία μητέρας 9χρονου κοριτσιού που τραυματίστηκε στο κεφάλι ύστερα από έκρηξη
(μαρτυρία που ελήφθη στο νοσοκομείο): photo 11 (φάκελος φωτογραφιών)
Το Σάββατο γινόταν ανταλλαγή πυρών κοντά στο σπίτι μας. Ένας τοίχος κατέρρευσε και η
κόρη μου χτύπησε στο κεφάλι. Την πήγα σε νοσοκομείο στη γειτονική πόλη, γιατί δεν έχει
κέντρο υγείας στο χωριό μας. Ευτυχώς μπόρεσα να βρω ένα αυτοκίνητο για να τη
μεταφέρουμε, γιατί εκεί που μένουμε δεν υπάρχει ασθενοφόρο. Το νοσοκομείο βρισκόταν σε
ένα μέρος που έμοιαζε με κελάρι. Όλοι όσοι έχουν τραυματιστεί πηγαίνουν εκεί για να
λάβουν περίθαλψη. Το μόνο που μπόρεσαν να κάνουν είναι να σταματήσουν την αιμορραγία
και να της κάνουν ράμματα. Τους ζήτησα να της κάνουν μία ακτινογραφία, αλλά δεν είχαν
τον κατάλληλο εξοπλισμό. Επίσης η κόρη μου είχε ένα σπασμένο δάχτυλο, αλλά ο γιος μου
που είναι πέντε χρονών είναι μια χαρά.
Ακούς όλη την ώρα πυροβολισμούς, μέρα και νύχτα. Είναι από τα ελικόπτερα, τα MIGs...
Σχεδόν όλοι έχουν εγκαταλείψει το χωριό. Δεν υπάρχει πετρέλαιο, ηλεκτρικό ρεύμα, νερό,
τηλέφωνο, ψωμί. Δεν υπάρχει τίποτα για να επιβιώσεις. Δεν μπορούμε να ζήσουμε πλέον
εκεί. Από άποψη φαγητού έχουμε μόνο όσα μας έχουν απομείνει στην αποθήκη. Δεν έχω
πληρωθεί εδώ και δύο μήνες. Ακόμα δουλεύω, εργάζομαι ως καθηγήτρια μαθηματικών στην
πόλη Μ., αλλά δεν πηγαίνω κάθε μέρα. Αυτή την εποχή οι μαθητές έχουν εξετάσεις.
Μία εβδομάδα πριν ένα αεροπλάνο πέρασε πάνω από την πόλη και όλοι μας, καθηγητές και
μαθητές φύγαμε από το σχολείο. Όλα τα παράθυρα στις αίθουσες διδασκαλίας είναι
σπασμένα. Έχει μόνο θρανία και καρέκλες, τίποτα άλλο. Ακόμα και το νερό έχει κοπεί.
Γιατρός των MSF:
Αυτό το κορίτσι τραυματίστηκε στο κεφάλι από θραύσματα και έχει μία μεγάλη πληγή. Έχει
και ένα σπασμένο δάχτυλο. Της έκαναν ράμματα σε κάποιο ιατρείο. Αυτό είναι κάτι που δεν

πρέπει ποτέ να κάνεις σε τέτοιου είδους πληγές. Οπότε βγάλαμε τα ράμματα, αφαιρέσαμε το
κομμάτι θραύσματος που ήταν ακόμα μέσα στο κεφάλι της, καθαρίσαμε την πληγή και μετά
τη δέσαμε με επίδεσμο. Επίσης βάλαμε ένα νάρθηκα στο δάχτυλό της. Αν όλα πάνε καλά, θα
μπορέσει να φύγει σήμερα, αλλά θα πρέπει να βρούμε κάποιο μέρος όπου θα μπορούν να τις
αλλάζουν τους επιδέσμους.
Ιστορία 5.
8χρονο κορίτσι
Αυτό το μικρό κορίτσι έχει μία μεγάλη πληγή στο μάγουλό της που επουλώνεται καλά.
Ωστόσο, το δέρμα στο σημείο της πληγής είναι πολύ πιο σκούρο, αλλάζοντας την όψη του
προσώπου της. Μαρτυρία που ελήφθη σε μία ειδικευμένη ιατρική μονάδα στην περιοχή
Ιντλίμπ.
Πατέρας:
Βρισκόταν έξω στο δρόμο όταν άρχισαν οι βομβαρδισμοί. Χτυπήθηκε στα δάχτυλα, στο πόδι
και στο πρόσωπό της, στο μάγουλο. Αυτό έγινε περίπου πριν από τρεις εβδομάδες.
Την πήγαμε στο ιατρικό κέντρο και από εκεί στο νοσοκομείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα
όπου της έκαναν εγχείριση. Μετά μεταφέρθηκε σε ένα άλλο νοσοκομείο στην Τουρκία όπου
κάνουν μεταμοσχεύσεις δέρματος. Πήραν δέρμα από το μηρό και το μεταμόσχευσαν στο
μάγουλό της. Δεν ξέρω πόσο καιρό θα πάρει η επούλωση της πληγής ή αν θα την έχει για όλη
της τη ζωή.
Ιστορία 6.
Κ. καμεραμάν, μεταφέρθηκε στα τέλη Ιανουαρίου-photo 12 (φάκελος φωτογραφιών)
(Μαρτυρία που ελήφθη μέσα στο νοσοκομείο)
Έχετε ακούσει για το αιματοκύλισμα στο Τρέιμσε; Το Τρεμσέ είναι μία πόλη περίπου 12.000
κατοίκων. Πέρυσι, το πρωί της 12ης Ιουλίου, χιλιάδες στρατιώτες περικύκλωσαν την πόλη.
Οι πρώτοι πυροβολισμοί έπεσαν στις 6 το πρωί και συνεχίστηκαν μέχρι τις 8.30 το βράδυ.
Άρχισαν να πέφτουν όλμοι, βόμβες και μικροί πύραυλοι. Τα αεροπλάνα άρχισαν να
βομβαρδίζουν το Τρεμσέ κατά το μεσημέρι.
Όταν οι στρατιώτες μπήκαν στην πόλη, πυροβολούσαν ό,τι κουνιόταν, όποιον έβλεπαν. Όταν
εγώ και ένας φίλος βγήκαμε στο δρόμο, ένας στρατιώτης μας πυροβόλησε από απόσταση 20
μέτρων. Ο φίλος μου σκοτώθηκε ακαριαία. Εμένα με πυροβόλησαν στο πόδι.
Ο στρατιώτης έφυγε και κάποιος ήρθε να με βοηθήσει. Με πήρε στο σπίτι του, με έβαλε στο
μπάνιο του, όπου έμεινα να αιμορραγώ για μισή ώρα. Ο άντρας μού έφτιαξε έναν αυτοσχέδιο
επίδεσμο. Τότε εισέβαλαν στρατιώτες στο σπίτι. Πρέπει να κατάλαβαν ότι ήμουν εκεί όταν
είδαν όλο αυτό το αίμα. Με συνέλαβαν και με έβαλαν σε ένα φορτηγό.
Με μετέφεραν στη φυλακή δίπλα στο στρατιωτικό νοσοκομείο του Χομς και με έριξαν σε ένα
κελί 70 με 80 μόνο εκατοστά και δύο μέτρα ύψος. Με κράτησαν εκεί πέντε μέρες. Κάθε μέρα
ερχόταν κάποιος για να με ανακρίνει. Ήθελαν να τους πω ότι ήμουν ο διοικητής και ότι
ήμουν υπεύθυνος μίας ομάδας μαχητών. Έχωσαν την κάννη ενός όπλου στην πληγή του
ποδιού μου για να με κάνουν να μιλήσω.

Τελικά με πήγαν στο νοσοκομείο. Έμεινα εκεί μια ώρα και δεν μου έδωσαν καμία ιατρική
βοήθεια ή φάρμακα. Αμέσως μετά με πήγαν σε μία άλλη στρατιωτική φυλακή όπου με
κράτησαν για πάνω από ένα μήνα. Δεν μπορείτε καν να φανταστείτε τι κάνουν στους
φυλακισμένους εκεί. Τους βγάζουν τα νύχια με πένσες και καίνε το σώμα τους με τσιγάρα...
Δεν τους έδωσα καμία πληροφορία. Δεν είχα να τους πω τίποτα.
Μετά με πήγαν στην στρατιωτική βάση πληροφοριών στη Χάμα. Έμεινα εκεί πάνω από δύο
εβδομάδες, 17 μέρες. Πάλι προσπάθησαν να με κάνουν να μιλήσω και την τελευταία μέρα
ένας από αυτούς μου πάτησε με δύναμη το τραυματισμένο πόδι. Άρχισα να αιμορραγώ και
έχασα τις αισθήσεις μου. Όταν ξύπνησα βρισκόμουν στο νοσοκομείο της Χάμα. Έμεινα εκεί
13 μέρες. Μου έκαναν εγχείριση, μου έβαλαν έναν εξωτερικό νάρθηκα στο πόδι και μου
έδωσαν αντιβιοτικά. Ήμουν υπό συνεχή παρακολούθηση από την αστυνομία, παρόλο που
μου είχαν δέσει και τα δύο χέρια με χειροπέδες στο κρεβάτι.
Η μυστική στρατιωτική υπηρεσία ήθελε να με κάνει να μιλήσω ξαναπερνώντας την ίδια
διαδικασία, αλλά δεν είχα να τους πω τίποτα. Του είπα μόνο να με σκοτώσουν. Αλλά όταν
τελικά κατάλαβαν ότι δεν επρόκειτο να τους πω τίποτα με άφησαν να φύγω. Εμφανίστηκα σε
ένα στρατιωτικό δικαστήριο όπου με κατηγόρησαν ότι είχα συμμετάσχει σε μία διαδήλωση
και ότι είχα βγάλει φωτογραφίες για να τις ανεβάσω στο διαδίκτυο. Ο δικαστής ζήτησε τη
δική μου εκδοχή. Το μόνο που παραδέχτηκα ήταν ότι είχα συμμετάσχει σε διαμαρτυρίες γιατί
με είχαν χτυπήσει και βασανίσει. Με πίστεψε, με αθώωσε και με άφησε να φύγω.
Μετά έφυγα και πήγα σε μία πόλη κοντά στη Χάμα όπου έχει ένα νοσοκομείο. Με εξέτασαν,
μου έβγαλαν τον εξωτερικό νάρθηκα και καθάρισαν την πληγή στο πόδι μου. Ήθελαν να
ολοκληρώσουν τη θεραπεία μου αλλά ξέσπασαν συγκρούσεις στην περιοχή και αναγκάστηκα
να φύγω. Και έτσι βρέθηκα εδώ στο νοσοκομείο των MSF.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful