P. 1
Ibong Adarna.docx

Ibong Adarna.docx

|Views: 6|Likes:
Published by Claire Roxas
sdfdsgdfghvsdfdsgdfghvsdfdsgdfghvsdfdsgdfghvsdfdsgdfghvsdfdsgdfghvsdfdsgdfghvsdfdsgdfghvv
sdfdsgdfghvsdfdsgdfghvsdfdsgdfghvsdfdsgdfghvsdfdsgdfghvsdfdsgdfghvsdfdsgdfghvsdfdsgdfghvv

More info:

Published by: Claire Roxas on Mar 22, 2013
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOCX, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

01/13/2014

pdf

text

original

Narrator: Nagumpisa ang kwentong ito sa isang napakagandang araw. Tahimik ang buong kaharian ng Berbanya.

Ang lahat ng tao ay masaya. Lahat ay nagbubunyi at nagpapasalamat dahil mayroon silang napakabait at napakagaling na hari, si Haring Fernando. Siya at ang kanyang kabiyak na si Reyna Valeriana ay may tatlong bungang binata na hindi lamang makikisig, magigilas pa. Sila ay ang tinaguriang mga lakas ng reyno. Ang panganay na si Don Pedrong may tindig na pagkainam ay sinundan ni Don Diegong malumanay at lapitin ng mga babae. At ang bunso’y si Don Juan na napakakisig din ngunit sadyang malambot ang puso. Sa araw na ito ay ipinatawag ng hari ang kanyang mga anak upang tanungin ng isang napakahalagang katanungan. (TOROTOT SFX) Alipin 1: Mahal na hari at reyna, narito na po ang mga mahal na prinsipe. Haring Fern: Papasukin sila. (Papasok ang tatlong prinsipe) Pedro: Kamahalan, ano po ang dahilan at kami ay iyong ipinatawag? Haring Fern: Sa araw na ito, ay nakatakda kayong gumawa ng isang mahalagang desisyon. (Pause) Kayo ay mapapalad sapagkat angkin ninyo ang aking ngalan. Yamang panahon na, kayong tatlo ay tumalaga, mamili kayo sa dalawa, magpari o magkorona? (3 prinsipe nagtinginan at tumango sa isa’t isa) Pedro: Aking napili mahal kong ama,maghari ng korona. Diego: Maging ako kamahalan. Nais ko pong ipagpatuloy ang iyo pong nasimulan at ipinapangako ko pong ito ay aking pagbubutihin. Juan: Sumasang-ayon po ako kay Don Pedro at Don Diego, kamahalan. Nais ko rin pong paglingkuran ang abang bayan. Narrator: Natuwa naman si Haring Fernando sa pasya ng mga abang bunga. Inasahan nyang siya ay matatahimik na dahil dito. Kaya ganoon na lamang ang gulat nya ng isang gabi siya ay magising dahil sa isang masamang panaginip. Di umano’y si Don Juan ay pinatay ng dalawa nitong kapatid at inihulog sa isang balong lubhang matarok.Sa sobrang kalumbayan ay hindi na ito muling nakatulog pa. Humina itong kumain at madalas na naririnig magbuntung hininga. Nangayayat ang kanyang kamahalan at hindi nagtagal ito ay naratay. Nagpatawag sila ng mediko upang matunton ang sakit at di nagtagal ay nalaman na nga nila ang sakit ng hari. Mangagamot: Ang sakit mo po mahal na hari ay dahil sa sobrang kalumbayan dahil sa napanaginipan. Mabigat man at maselan, huwag po kayong mag-alala sapagkat dito’y may mabisang kagamutan. Sa isang kabundukan, Tabor ang pangalan, ay may nananahan na ibon, Adarna ang ngalan. Pag narinig mong kumanta ay tiyak na gagaling ang iyong karamdaman, kamahalan. Pedro: Amang hari, dahil sa ako ang panganay hayaan nyo po sanang ako ang humuli sa sinasabing ibong adarna. (naka-bow all the time) Haring Fern: Sige Pedro, basta’t ingatan mo ang iyong sarili. Humayo ka at taglayin mo ang aking basbas para sa iyong paglalakbay. Sana ay maging matagumpay ka. Reyna V: Pedro anak,(tatayo) hangad ko rin na ikaw ay magtagumpay. Sana’y malayo ka sa kahit ano mang panganib. Basta’t ( pause) mag-iingat ka, mahal ko. (hug pedro) Narrator: At sa utos na rin ng hari, ay iginayak niya ang kanyang sarili upang maglakbay. Kasama ang kabayo at ilang kagamitan sya’y nagtungo sa kabundukan. Mahigit tatlong buwan din nyang binagtas ang kaparangan. At isang araw habang sya’y naglalakbay, ay may nakita syang mataas na pasalunga. Ito’y kanyang tinahak ngunit sa kasamaang palad, ng sumapit siya sa ibabaw ay namatay ang kanyang kabayo.

Hanggang sa halos limang buwan na paglalakad. (Umiling-iling) Narrator: Si Don Diego ay patuloy na nagmasid sa kanyang kapaligiran. Gusto kong hanapin mo siya at gayon na rin ang ibong adarna. Kanyang napansin na maraming mga ibon ang dumaraan lamang sa puno. gubat. Narrator: At noon din ay naglakbay na si Don Diego. Matagal-tagal na rin akong hindi nakakakuha ng maayos-ayos na tulog. ano po ang maipaglilingkod ko sa iyo? Haring Fern: Matagal na panahon na rin ang lumipas ngunit hindi pa bumabalik ang inyong kapatid na si Pedro. Parang.Walang nagawa ang prinsipe kundi maglakad na lamang. sana’y mag-ingat ka. Lumipas ang ilang sandali at unti-unti ng nawalan ng pag-asa si Don Pedro na kanya pang makikita ang ibong adarna lalo na ng kanyang napagtanto na sa dami ng ibong nakita nya ay wala ni isang dumapo sa napakagandang puno. isang puno na walang makakapantay sa angking kagandahan. Lalong lumalala ang kalagayan ng kanilang minamahal na hari at hindi pa rin bumabalik ang panganay na prinsipe na halos mahigit tatlong buwan ng nawawala. Diego: Amang hari. Diego: Napakagandang puno naman nito! Wala pa akong nasaksihang punong kasing ganda nito! Walang kapantay! Sandali lamang. . Pedro: Ako nga ba’y may dapat pang hintayin? O naghihintay na lamang ako sa wala? Kung ganoon lamang pala ay maiidlip muna ako. ngunit wala ni isa rito ang dumapo sa puno. Narrator: At tuluyan na ngang nakatulog si Don Pedro. Ganoon na lamang ang tuwa nya ng matanaw nya ang isang punong-kahoy na may namumukod tanging dahon. Tamang-tama para sa isang pahingahan. kanyang kinipkip ang mga dalahin at nilakad ang daan sa paa. Kaya naman. Una nyang nakita sa pag-akyat. Sa kasawiang palad. Sana’y matagpuan mo ang iyong kapatid na si Pedro na nasa mabuting kalagayan. (SAD SFX) Narrator: Ang buong kaharian ng Berbanya ay patuloy na nagluluksa. Hindi ko alam ang gagawin ko kung sakaling may mangyari man sa isa sa inyo. ang kabayo nya ay bumigay na at namatay. Diego: Kung iyon ang makakabuti para sa iyo at sa kaharian ng Berbanya ay susundin ko po amang hari. (Pause) Mag-ingat ka Diego. habang siya ay nahihimbing ay dumating ang adarnang may engkanto. ang iba nga ay kawan kawan pa. Habang naghihintay ay inaliw na lamang nya ang sarili sa pagtingin sa mga dahon sa puno na habang tumatagal ay lalong kumikintab. Reyna V: Mahal kong anak. Sa paglalakad nya’y kanyang narating ang isang daang lubhang matarik. Makalipas ang pitong kanta. Kaya naman di niya napansin ng ang ibong adarna ay nagbawas bago ito matulog sa sanga. Baon nya ang lakas ng loob upang makita ang kapatid at ang ibong adarna. ilog. ay hindi pa rin nagising ang prinsipeng natutulog ng napakahimbing. bundok. Si Don Pedro ay napatakan at tuluyan ng naging bato sa punong sinasandalan. hindi kaya’y dito na naninirahan ang ibong adarnang aking pakay? Narrator: Kaya naman ay ganoon na lamang ang pag-iingat ni Don Pedro na kahit nagpapahinga ay sadyang alerto pa rin. Kaonting kaluskos lamang ay tumitingala na sya’t baka di nya napansing ito na pala ang ibong adarna. (ikot-ikot ng onti) Sandali lamang. hindi kaya ito na ang sinasabi ng mediko na tahanan ng ibong adarna? (lakad paikot ng onti)Birheng Inang marilag! Ano ito?! Isang bato na hugis tao?! Hmm. Pedro: Napakagandang kapaligiran.Di niya alam na sya pala’y naglalakad na sa mismong bundok na hinahanap. (hugs diego) Diego: Ipinapangako ko po ina. Dahil dito ay ipinatawag ni Haring Fernando ang kanyang pangalawang anak. Si Don Diego. Ito ay lumapag sa sanga ng Piedras Platas at nagsimula ng kumanta. ang lahat ng iyon ay kanyang sinuong.

kakarampot lamang kaya nama’y nakakapagtaka kung sya’y makakatagal. Agad lumambot ang puso ni Juan at ang matanda ay nilapitan. Di sya gumamit ng kabayo para sa paglalakbay na ito. Pagkatapos ng pitong kanta. (Ang hari nagulat. (umiling-iling) Narrator: Maya-maya’y nagpasya na si Don Diego na doon na rin magpahinga sapagkat manghang mangha pa rin siya sa kanyang paligid. At sa patuloy nya ngang paglalakad doon nya nakita ang isang matandang sugatan. At pagdating sa paanan ng puno’y bumigay na nga. ay nanaisin ko na lamang po na umalis palihim. Leproso: (nakatingin sa taas) Diyos ko! Diyos ko! Ako’y tulungan Mo! (biglang tingin kay Juan) Ikaw ginoo. Kaya nama’y ganoon na lamang din ang kalungkutan na nadarama ni Haring Fernando. Ito’y napansin kaagad ng bunsong anak niyang si Don Juan kaya naman isang araw… Juan: Ama kong hari. gutom ay di kamatayan. sa tuwing nakikita kitang nararatay ay unti-unti itong ikinamamatay ng aking puso. Ako po’y nag-aalala na habang tumagal ang sakit mo’y lumala pa. katulad ng nakaugalian ng ibong adarna. at isang matigas na tinapay na lamang ang natira. Ikaw ngayon ay mapapasakamay ko na. Hindi rin matigil ang kalungkutan na nadarama nila lalo pa’t kanilang iniisip na hindi nagtagumpay ang dalawang prinsipe sa kani-kanilang mga misyon. Dala-dala nya’y limang tinapay. natahimik) Juan: Bendisyon mo amang hari. Ilang sandali pa ang nagdaan at… (BIRD’S WING FLAPPING SFX) Diego: (Napatayo) Ang ibong adarna! Sinisiguro kong iyan na ang aking hinahanap! Haha. Sa sobrang lambing ng awit ang prinsipeng papalapit ng dahan-dahan ay napapikit-pikit. Ngayon po’y tatlong taon na. nagulaylay at nakatulog na ng mahimbing. Ang kaharian ng Berbanya ay naiinip na sa kahihintay. tulungan mo ako.Diego: Ano bang hiwaga ang mayroon itong punong ito? Napakaganda nga ngunit hindi naman makaakit ng mga ibon para dito’y dumapo. Habang naglalakbay ay nananalangin sa Birheng Ina na sana’y matagpuan na ang ibon at mga kapatid. ngunit hindi pa rin sila nagbabalik. Parang awa mo na! Aking ipinapangako. na sana’y makatagal pa sa daang matarik na tinatahak nya. Haring Fern: Bunsong anak kong Juan. Kaya naman kung pipigilin nyo po ang aking hangad.Hah! Narrator: Di nagtagal ay nagsimula ng kumanta ang ibong adarna. Narrator: Iginawad ng hari ang bendisyon sa anak kahit na ito’y labag sa kanyang puso. Si Don Juan nga ay iginayak na ang sarili. ikaw ay aking pagliling kuran! . sana po’y ako ay inyong tulutan na hanapin ang lunas para sa iyong karamdaman at kasabay nito’y aking na rin pong hahanapin ang aking mga kapatid. Subalit kay Don Juan. Kanyang iniisip na kailangan nyang tumalaga ng totoo sa hirap na matatamo. parang awa mo na. Kung may baon kang dala. ito ay nagbawas. natigilan. Siya ay nakahanap ng isang bato at doon ay sumandal upang magpahinga. Tuwing isang buwan ng paglalakad ay tsaka pa lamang nya naiisip na kainin ang isang tinapay. ay sana ipalimos mo na sa akin. Ang prinsipeng nahihimbing ay napatakan at tulad na rin ni Don Pedro’y naging bato na nga. babaunin kong sandata. kung ako’y iyong limusan. Lumipas ang apat na buwan. kung ikaw ay mawawalay pa sa akin ay ikakamatay ko ng tuluyan. hindi na kinaya. Ito’y isang leproso at kung gumalaw na ay parang lumpo dahil halos gumapang na ito sa damo. Juan: Ngunit ama. Gayundin ang lungkot na nararamdaman ng reyna na ang luha’y di na mapigil pa sa pagpatak. Lalong lumubha ang karamdaman nito sa paglipas ng mga araw.Nanalangin ulit sya.

Juan: Sana nga po ay matulungan mo ako. lunas para sa aking ama. at sa hirap ng paglalakad ay halos ako ay mamatay na. Naroon nakatira ang isang tao na siyang magtuturo sa ibong adarna. Juan: Maraming salamat ginoo! Napakalaki mong tulong! Kung gayon. kaya naman ang kanyang paroroonan ang narating nya agad. Buti na lamang ay naalala nya ang bilin ng matanda. Leproso: Ginoo! Maraming salamat! ( hawakan ang kamay ni juan. Malaking kahirapan ang iyong pagdaraanan! Kaya naman ay itanim mo sa puso mo itong ibibilin ko sa iyo. Ermitanyo: (bukas pinto) ano ang dahilan at ang isang prinsipe ay naparito sa aking tahanan? Isa itong malaking karangalan. Kung hindi mo po naitatanong ay matagal tagal na rin akong naglalagalag. (smile. uhaw. na ang tinapay na binigay nya ay nasa hapag kainan ng matanda. Tila hinihila siya ng puno sa kagandahan nito.Juan: (luhod sa harap ng leproso) Ako nga po ay may natitira pang isang tinapay para sa aking paglalakbay. Ang lahat ng iyon ay upang mahanap lamang ang aking pakay. Ito po. Juan: Tao po! Mayroon po bang tao rito? Ermitanyo: Sino ang nariyan? Juan: Ako po si Don Juan. huwag mo sanang ikasama ang aking itatanong ngunit ano ba ang pakay mo sa iyong paglalakbay. ay huwag kang titigil. Humayo sya papunta rito at kaagad sya ay kumatok sa bahay na naroroon. ako ay magpapaalam na upang akin ng mahuli ang ibong adarna. ang dalawa kong kapatid na tatlong taon nang nawawala at di makita. para sa iyo na ang tinapay na yan. Labis akong nag-aalala na baka pumanaw ang aking ama kung hindi ko maidadala ang ibon pabalik sa aming kaharian.(tatayo) Leproso: Sandali lamang ginoo. Siya ay napatulala. At agad nya ngang nakita ang puno ng adarnang kay ganda. bakit mo pa ito isasauli? Leproso: Ugali ko pagkabata na manmalimos sa kawawa. Leproso: Nako. prinsipe ng Berbanya. . Narrator: Dahil sa kabaitan na rin ng ermitanyo. di alintana sapagkat alam nya na kung saan ang paroroonan. ito ay nakapalagayang loob na rin ni Don Juan. ako po ay nagpapasalamat at ako ay itinuring mong parang isang anak ngayong ako’y naparito. bow tapos alis na) Narrator: Hindi na nga tinanggap ni Don Juan ang tinapay galing sa leproso. Ngunit kahit na ganoon. Juan: Hindi na ginoo. Kahit papaano’y sana ay gumaan ang iyong pakiramdam. Isang ibong adarna na makakapagpagaan sa malubhang karamdaman niya. itong limos mong tinapay. ang ibong adarna na sinasabing napakatamis kumanta. kaya naman sya’y agad agad na tumingin sa ibaba at mayroon sya ritong nakitang isang dampa. dalhin mo na nang may mabaon ka sa daan at malayo-layo rin ang iyong paroroonan. Ngunit ang laking pagtataka ng prinsipe. at baka ikaw ay akin ngang matulungan.(kuha tinapay) sa iyo na lamang. Aking hinahanap.Bagkus. Sa tulin ng paglalakad nya’y parang isang ibong lumilipad. At kahit pa may nararamdamang gutom. Bukod dito’y akin ding hinahanap. Mag-ingat kang totoo kung hindi mo ninanais na maging isang bato! Doon sa pook na iyong natatanaw( turo) ay may punong kahuma-humaling kang madaratnan. yugyugin ng onti pero hindi kakainin ang tinapay)Sandali lamang ginoo. Halika at tayo ay doon magusap sa itaas. Juan: Ngunit ibinigay ko na sa iyo iyan. at kung sino man ang magkawanggawa ay siya namang aking tutulungan. Dumanas ako ng gutom. sa ibaba ay tumanaw ka at doon ay may bahay kang makikita. Ito ay upang maipanglunas sa aking amang malubha ang karamdaman. Naghanda ito ng pagkain at sila ay nagsalo ng magiliw. At habang sila’y kumakain… Juan: Marangal na ermitanyo.

Itali mo sa ibong adarna upang hindi makaalpas pag ito’y iyong nahuli. Ermitanyo: Kung ganon. At sana ay magtagumpay ka! . at agad mong pigaan ng dayap. ang iyong hinahanap ang tunay mong paghihirapan. kasabay nito’y pito ring iba’t ibang balahibong itsura ang ilalabas ng ibong adarna. Sa bawat kanta’y sugatan mo ang iyong palad. Ayun lamang ang aking ibibilin. Humayo ka Don Juan! Oras na ng pagdating ng ibong adarna. Matapos ang pitong kanta ay magbabawas ang ibong adarna. Pitong awit na napakaganda. Makinig kang mabuti. Upang iyong matagalan. iyong ingatan ang sarili na wag mapatakan upang ikaw ay hindi maging bato tulad ni Don Pedro at Don Diego! Dalhin mo rin itong gintong sintas. ito ang pitong dayap na hinog na. Ang punong kahoy na nadaanan mo ay ang tahanan ng ibong adarna. ika’y tutulungan ko.Ermitanyo: Don Juan. ang adarna’y may engkanto na wala pang tumatalo! Juan: Gagawin ko po ang lahat upang mailigtas lamang ang ama ko.Ang ibong ito ay dumarating tuwing kalaliman na ng hatinggabi. dahil ang pagkanta nito’y gusto nyang sa katahimikan gawin.

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->