You are on page 1of 166

‫ﺑﯿﮋن اﻟﻬﯽ‬

‫‪٢‬‬

‫ﺷﻌﺮﻫﺎي ﺑﯿﮋن اﻟﻬﯽ‬
‫در ﺟ‪‬ﻨﮓ ﻃﺮﻓﻪ‪ ،‬اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ‪ ،‬ﺟﺰوهي ﺷﻌﺮ‪،‬‬
‫ﻣﺠﻠﻪ ﺧﻮﺷﻪ‪ ،‬دﻓﺘﺮﻫﺎي روزن‪ ،‬ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﻣﺠﻠﻪي ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺘﺎب و ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ‬
‫)‪(1343 – 1353‬‬
‫و‪...‬‬

‫‪٣‬‬

‫ﻓﻬﺮﺳﺖ‪:‬‬

‫ﺻﻔﺤﻪ‬

‫ﺟ‪‬ﻨﮓ ﻃﺮﻓﻪ ‪ ،2‬آﺑﺎن ﻣﺎه ‪ ،1343‬ﺳﺮودهي ‪1341‬‬

‫‪ .1‬ﺑﺮف‬

‫‪10‬‬

‫اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ دورهي ﭘﻨﺠﻢ‪ ،‬ﺷﻤﺎرهي ﻫﻔﺘﻢ‪ ،‬ﻣﻬﺮﻣﺎه ‪1344‬‬

‫‪ .2‬اﯾﻨﮏ‬

‫‪ .3‬ﺷﺒﺎﻧﻪي آﻓﺘﺎﺑﯽ‬

‫‪ .4‬ﻣﺪﯾﺤﻪي ﺑﻬﻤﻦ‬
‫‪ .5‬ﺗﻮ را ﺧﺎﻧﺪهام‬

‫‪12‬‬
‫‪15‬‬
‫‪17‬‬
‫‪19‬‬

13‬دﻋﺎ ﺑﺮاي آراﻣﺶ‬ ‫‪64‬‬ ‫ﻣﺠﻠﻪ ﺧﻮﺷﻪ ﻋﯿﺪ ﺳﺎل ‪1346‬‬ ‫ﭘﻨﺞ ﻣﺠﻠﺲ از اﯾﮑﺎر ‪: ICARE‬‬ ‫_________________‬ ‫‪ .11‬ﺳﻞ‬ ‫‪ .9‬ﻃﺎﻋﻮن‬ ‫‪ .16‬اﯾﮑﺎرﻫﺎ‬ ‫‪ .18‬از اﯾﮑﺎر و ﺿﺎﻣﻦ آﻫﻮ‬ ‫_________________‬ ‫‪66‬‬ ‫‪68‬‬ ‫‪69‬‬ ‫‪71‬‬ ‫‪72‬‬ .10‬ﺗﺮاﺧﻢ‬ ‫‪ .14‬ﻋﺪاﻟﺖ‬ ‫‪ .17‬ﺑﺎﻟﻌﮑﺲ‬ ‫‪ .‫‪٤‬‬ ‫ﺻﻔﺤﻪ‬ ‫ﺟﺰوهي ﺷﻌﺮ‬ ‫‪ .12‬ﮔﻠﯿﻠﯽ در ﭘﺮدهي ﺧﻮن )ﺷﺒﺎﻧﻪ(‬ ‫ﺷﻤﺎرهي ‪ ،1‬ﻓﺮوردﯾﻦ ‪1345‬‬ ‫‪20‬‬ ‫ﺷﻤﺎرهي ‪ ،2‬اردﯾﺒﻬﺸﺖ ‪1345‬‬ ‫‪27‬‬ ‫ﺷﻤﺎرهي ‪ 3‬و ‪ ،4‬ﺧﺮداد و ﺗﯿﺮ ‪1345‬‬ ‫‪38‬‬ ‫ﺷﻤﺎرهي ‪ ،9‬آذر ‪1345‬‬ ‫‪49‬‬ ‫ﺷﻤﺎرهي ‪ ،9‬آذر ‪1345‬‬ ‫‪52‬‬ ‫ﺷﻤﺎرهي ‪ ،9‬آذر ‪1345‬‬ ‫‪58‬‬ ‫ﺷﻤﺎرهي ‪ ،9‬آذر ‪1345‬‬ ‫‪62‬‬ ‫ﻣﺠﻠﻪ ﺧﻮﺷﻪ ﻋﯿﺪ ﺳﺎل ‪1346‬‬ ‫‪ .6‬آزادي و ﺗﻮ‬ ‫‪ .8‬ﻫﺎروت‬ ‫‪ .7‬ﻣﺪﯾﺤــﻪ و ﻣﺮﺛﯿــﻪ‬ ‫‪ .15‬ﺧﻮاﺑﻬﺎي ﻣﻪ‬ ‫‪ .

27‬ﺗﺮاﻧﮏ ﺑﺎدﻓﺮ‬ ‫‪ .21‬روزي ﺑﺰرگ ﻣﯽﮔﺬرد‬ ‫‪74‬‬ ‫‪79‬‬ ‫‪80‬‬ ‫ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ ﮐﺘﺎب اول ﻣﻬﺮﻣﺎه ‪1347‬‬ ‫ﭼﺎرﮔﻮش ﺧﻮدي ‪:‬‬ ‫_________________‬ ‫‪ .23‬ﻧﻔﯿﺮ زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ‬ ‫‪ .‫‪٥‬‬ ‫ﺻﻔﺤﻪ‬ ‫دﻓﺘﺮﻫﺎي روزن دﻓﺘﺮ اول زﻣﺴﺘﺎن ‪1346‬‬ ‫‪ .22‬در زﻣﯿﻨﻪي ﭘﺸﺖ‬ ‫‪ .19‬ﺷﻘﺎﻗﻠﻮس‬ ‫‪ .30‬ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‬ ‫‪90‬‬ ‫‪92‬‬ ‫‪93‬‬ ‫‪94‬‬ ‫‪95‬‬ .26‬واﮐﻨﺶ‬ ‫‪ .24‬ﺑﻪ آب‬ ‫‪ .28‬زﺧﻤﻪي ﻣﺼﺮي‬ ‫‪ .25‬ﭼﻪ زود ﭘﯿﺮ ﺷﺪ اﯾﻦ ﮔﺮﺑﻪ‬ ‫_________________‬ ‫‪85‬‬ ‫‪87‬‬ ‫‪88‬‬ ‫‪89‬‬ ‫ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ ﮐﺘﺎب اول ﻣﻬﺮﻣﺎه ‪1347‬‬ ‫دورهي ﻣﻨﺸﻮر ﻋﺸﻘﺒﺎزيي ﺳﺎﯾﻪﻫﺎ‪:‬‬ ‫‪ .20‬ﭼﻬﺮهي ﺑﺨﺘﮏ‬ ‫‪ .29‬ﻣﮕﺲ‬ ‫‪ .

31‬ﻓﻌﻞ‬ ‫‪97‬‬ ‫اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ﺷﻤﺎرهي ‪ 5‬ﮐﺘﺎب ﺷﺸﻢ‪ ،‬ديﻣﺎه ‪1348‬‬ ‫دورهي ﻣﻨﺸﻮر ﻋﺸﻘﺒﺎزيي ﺳﺎﯾﻪﻫﺎ‪:‬‬ ‫‪ .37‬ﺗﺎرﯾﮑﺮوﺷﻦ‬ ‫‪ .‬‬ ‫‪ .43‬ﺗﺎﻧﺪاوا‬ ‫‪99‬‬ ‫‪100‬‬ ‫‪101‬‬ ‫‪102‬‬ ‫‪104‬‬ ‫‪106‬‬ ‫‪108‬‬ ‫‪109‬‬ ‫‪111‬‬ ‫‪113‬‬ ‫‪114‬‬ ‫‪116‬‬ ‫ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ ﮐﺘﺎب دوم ‪1349‬‬ ‫دورهي ﻣﻨﺸﻮر ﻋﺸﻘﺒﺎزيي ﺳﺎﯾﻪﻫﺎ‪:‬‬ ‫‪ .38‬ﺣﺮاﺳﺖ ﮐﻨﺠﻬﺎي ﺧﺎﻟﯽ‬ ‫‪ .32‬ﭼﻨﺪ ﺑﺮ‬ ‫‪ .39‬ﻧﻪ ﭼﺸﻤﮕﯿﺮاﻧﻪ‬ ‫‪ .33‬ﭘﺮﯾﺨﻮاﻧﯽ‬ ‫‪ .‫‪٦‬‬ ‫ﺻﻔﺤﻪ‬ ‫‪ .34‬ﻣﻄﻠﻊ‬ ‫‪ .35‬ﺑﻮﻣﺎدران‬ ‫‪ .45‬ﺑﻪ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ و ﺗﻠﺨﯽي رﺧﻮت‬ ‫‪118‬‬ ‫‪119‬‬ .42‬ﻣﻌﻠﻘﻪي ﺳﻌﺘﺮي‬ ‫‪ .41‬ﺳﻌﺘﺮي‬ ‫‪ .36‬ﻏﺮوب اﯾﺮاﻧﺸﻬﺮ‬ ‫‪ .40‬زﻣﯿﻨﻪي دو ﮔﻮﺷﻪ‬ ‫‪ .44‬ﮔﻠﻮﺑﻨﺪ ﺧﺎﻧﻢ آ ‪.

46‬در ﮔﺸﺘﻬﺎش‬ ‫‪ .50‬ﻻﻟﮑﺎﯾﯽ‬ ‫‪120‬‬ ‫‪122‬‬ ‫‪123‬‬ ‫‪124‬‬ ‫‪126‬‬ ‫ﻣﺠﻠﻪي ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺘﺎب وﯾﮋهي ﺷﻌﺮ ﺣﺠﻢ ـ زﻣﺴﺘﺎن ‪1349‬‬ ‫‪ .‫‪٧‬‬ ‫ﺻﻔﺤﻪ‬ ‫‪ .56‬در ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎ‬ ‫‪ .52‬‬ ‫‪DOULEUR D'APRÈS DOYLE .48‬ﻣﻘﺎﻣﻪ‬ ‫‪ .53‬‬ ‫‪ .59‬ﮐﺘﯿﺒﻪ‬ ‫‪141‬‬ .54‬اﺗﺎﻗﻬﺎ‬ ‫‪ .49‬و آﻣﻮ‪‬ن ﻣﯽﻣﯿﺮد‬ ‫‪ .55‬ﻋﻘﺎﻗﯿﺮ‬ ‫‪ .47‬در ﻧﻢِ ﻫﺎﻟﻪﻫﺎ‬ ‫‪ .58‬ﺗﺸﺮﯾﻔﺎت‬ ‫‪128‬‬ ‫‪130‬‬ ‫‪132‬‬ ‫‪134‬‬ ‫‪136‬‬ ‫‪137‬‬ ‫‪139‬‬ ‫ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬ـ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪1353‬‬ ‫ﻧﺤﻮِ ﻣﺤﻮ )‪:(50‬‬ ‫‪ .57‬ﯾﮑﯽ دو ﻫﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ ﺗﻮي اﯾﻦ ﻗﺼﺮم و ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎق ﻧﯿﻔﺘﺎدهﺳﺖ‬ ‫‪ .51‬ﺗﺸﺮﯾﺢ ﭘﯿﺎز‬ ‫‪127‬‬ ‫ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬ـ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪1353‬‬ ‫دورهي ﺳﯿﺎه در ﺳﺮاﯾﺶ ﭘﺎرﺳﯽ )‪:(50-49‬‬ ‫‪DUPIN DETECTS .

68‬ﻋﻠﻒ دﯾﻤﯽ‬ ‫‪ .74‬ﻋﻘﻞ ﺳﺮخ‬ ‫‪ .60‬ﺑﻪ ﻋﻠﯽ‬ ‫‪ .66‬ﻣﺮغ ﺳﻔﯿﺪ‬ ‫‪ .64‬دﻣﺠﻨﺒﺎﻧﮏ‬ ‫‪ .65‬ﻋﻘﺎب‬ ‫‪ .71‬اﻣﺎﻣﺰاده ﮔﻞ زرد‪ ،‬ﻏﺮوب‬ ‫‪ .75‬اﻓﺸﺎ‬ ‫‪ .67‬ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻓﺎﺗﺤﻪﯾﯽ ﺑﺨﻮان‬ ‫ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬ـ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪1353‬‬ ‫‪142‬‬ ‫‪143‬‬ ‫‪144‬‬ ‫‪145‬‬ ‫‪146‬‬ ‫‪147‬‬ ‫‪148‬‬ ‫‪149‬‬ ‫ﻋﻠﻒ‪ ‬دﯾﻤﯽ )‪:(50‬‬ ‫‪ .72‬ﺑﻮي ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﻤﯽآﯾﺪ‬ ‫‪ .‫‪٨‬‬ ‫ﺻﻔﺤﻪ‬ ‫‪ .62‬ﮔﻮزن‬ ‫‪ .73‬ﺑﺎﻻ و ﻧﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﯿﻠﯽ‬ ‫‪ .70‬ﺧﻮاﺑﺨﻮاب‬ ‫‪ .63‬ﺣﻠﺰون‬ ‫‪ .76‬ﻋﺼﺮ ﮐﻪ ﺷﺪ‬ ‫اﯾﻦ ﺷﻤﺎره ﺑﺎ ﺗﺄﺧﯿﺮ ﺷﻤﺎرهي ‪ 6‬ـ ﺗﯿﺮﻣﺎه ‪1390‬‬ ‫‪150‬‬ ‫‪151‬‬ ‫‪152‬‬ ‫‪153‬‬ ‫‪154‬‬ ‫‪155‬‬ ‫‪156‬‬ ‫‪157‬‬ ‫‪158‬‬ .61‬ﺷﺒﺘﺎب‬ ‫‪ .69‬ﺑﺎدﺑﺎدك‬ ‫‪ .

‫‪٩‬‬
‫ﺻﻔﺤﻪ‬

‫ﻋﻠﻒ‪ ‬دﯾﻤﯽ )‪:(50‬‬

‫‪ .77‬ﺑﻪ ﺳﻠﻤﯽ‬

‫‪159‬‬

‫اﯾﻦ ﺷﻤﺎره ﺑﺎ ﺗﺄﺧﯿﺮ ﺷﻤﺎرهي ‪ 6‬ـ ﺗﯿﺮﻣﺎه ‪1390‬‬

‫داﻣﻨﻪي ﺑﯽرﻧﮓ )‪:(1348‬‬

‫‪ .78‬دﯾﺮوز ﭘﺲ از رﮔﺒﺎر‬
‫‪ .79‬آﻓﺮﯾﻨﮕﺎن‬
‫‪ .80‬اﻗﺎﻗﯿﺎ‬

‫‪ .81‬ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎي ﮔﺎه‬

‫‪161‬‬
‫‪162‬‬
‫‪164‬‬
‫‪165‬‬

‫وبﺳﺎﯾﺖ دوات‬

‫‪ .82‬ﺑﺮاي ﭘﺮوﯾﺰ اﺳﻼﻣﭙﻮر‬

‫‪166‬‬

‫‪١٠‬‬

‫ﺑﺮف‬

‫_______________________‬

‫ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮑﺒﺎر‬
‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ‬
‫در آﻏﻮﺷﺶ ﮐﺸﻨﺪ‪،‬‬
‫و ﻣﯿﺪاﻧﺴﺖ ـ آن ﮔﺎه ـ‬
‫ﭼﻮن ﺑﻬﻤﻨﯽ ﻓﺮوﻣﯽرﯾﺰد‬
‫و ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ‬
‫ﺑﻪ آﻏﻮﺷﻢ ﭘﻨﺎه آورد!‬
‫ﻧﺎﻣﺶ ﺑﺮف ﺑﻮد‬
‫ﺗﻨﺶ‪ ،‬ﺑﺮﻓﯽ‬
‫ﻗﻠﺒﺶ از ﺑﺮف‬
‫و ﺗﭙﺸﺶ‬
‫ﺻﺪاي ﭼﮑﯿﺪن ﺑﺮف‬
‫ﺑﺮ ﺑﺎمﻫﺎي ﮐﺎﮔﻠﯽ ‪. . .‬‬
‫و ﻣﻦ او را‬
‫ﭼﻮن ﺷﺎﺧﻪﯾﯽ ﮐﻪ زﯾﺮ ﺑﻬﻤﻦ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‬

‫‪١١‬‬

‫دوﺳﺖ ﻣﯿﺪاﺷﺘﻢ‪.‬‬

‫׀ ﺟ‪‬ﻨﮓ ﻃﺮﻓﻪ ‪ 2‬׀ آﺑﺎن ﻣﺎه ‪ 1343‬׀ ﺳﺮودهي ‪ 1341‬׀‬

‬‬ ‫آﺧﺮﯾﻦ ﺧﺒﺮ اﯾﻦاﺳﺖ ‪.‬‬ ‫ﺑﺮ ﻣﻦ اﮔﺮ دﻧﺪان ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﻢ ﺑﺒﺨﺸﺎﯾﯿﺪ ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﮐﻪ ﭘﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﮔﺮدن زﻧﺪهام‬ ‫ﺑﻪﺟﻨﮓ ﺗﯿﻎﻫﺎﺗﺎن ﻣﯽآﻣﺪم‬ ‫اﯾﻦﺑﺎر ﺑﺎ ﺧﻮرﺷﯿﺪﻫﺎي اﺳﺘﻮاﯾﯽي دﯾﻮاﻧﻪﯾﯽ ﻣﯽآﯾﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﺳﺎﻃﻮرﻫﺎرا ﻣﺬاب ﮐﺮدهﺳﺖ ‪.‬‬ ‫ﭘﺲاز ﻫﺰار ﮐﺲ‬ ‫ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪،‬‬ ‫وﭘﺲاز ﻫﺰار ﮐﺲ ﮐﻪ)ﺑﺪﻧﺒﺎل اﯾﺸﺎن(‬ ‫ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ‪،‬‬ ‫ﻣﻦ ﭘﺸﺖﺳﺮ ﻧﻬﺎدم دوراﻧﯽرا‬ ‫ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﮐﺲ ﺑﺎﺷﻢ در ﻃﻠﻮع ﺳﻮﻣﯿﻦ ﻫﺰاره‬ ‫ﮐﻪ ﺧﺎكرا ﺑﻪ ﻋﺬاب ﻣﯽدرد‬ ‫ﺗﺎ ﺑﻪ دﻫﻘﺎن ﻧﺸﺴﺘﻪﯾﯽ ﮐﻪ‬ .‫‪١٢‬‬ ‫اﯾﻨﮏ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺷﻌﺮ ﻧﺨﺴﺖ‬ ‫ﮐﻮدﮐﯽ درﻧﺪه ﺷﺪ ‪.

‬‬ ‫در ﮔﺬار ﺑﺎد ﺑﻮدم‬ ‫و ﺑﺎدم ﺗﺎ ﺑﺪرﯾﺎﻫﺎي درﻧﺪه ﺑﺮد ‪.‬‬ ‫ﺑﺎد‬ ‫ﻫﻤﺎنﺑﺎد ﮐﻪ ﭘﯿﺸﺘﺮم اﻧﺒﺎﺷﺘﻪﺑﻮد‬ ‫ﻫﻤﺎن ﺑﺎد ﮐﻪ ﭘﯿﺸﺘﺮم ﺑﺎدﺑﺎدك ﮐﻮدﮐﺎن ﮐﻮر ﺳﺎﺧﺘﻪﺑﻮد‬ ‫و دﻟﻢرا ﺑﻪاﯾﻦ ﺧﺎﻫﺶ اﻧﺒﺎﺷﺘﻪ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽرا‬ ‫ﻧﮕﯿﻦ ﮐﺮاﻧﻪﻫﺎ ﺳﺎزم ‪.‬‬ ‫ﺷﻌﺮ دوم‬ ‫ﻣﻦ اﺳﻔﻨﺠﯿﻢ ‪.‬‬ ‫واﯾﻨﮏ‬ .‬‬ ‫ﻣﻦ اﯾﻨﮏ‬ ‫ﺑﺎ ﺗﯿﺸﻪي ﻋﺘﯿﻘﻪي ﻓﺮﻫﺎد‬ ‫ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﮐﻠﻨﮓ ﻣﯿﻼد ﺧﻮدوﺑﺮادراﻧﻢرا‬ ‫ﺑﺮ ﻓﺮق ﺷﻤﺎ ﻣﯽﮐﻮﺑﻢ ‪.‫‪١٣‬‬ ‫ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﺮ ﻣﺮگ ﺑﺎران ﻣﺎﺗﻢدارد‬ ‫روﯾﺎﻧﺪن ﺑﯿﺎﻣﻮزد ‪.‬‬ ‫واﯾﻨﮏ ﻣﯽداﻧﻢ ‪ ،‬ﻧﯿﮏ ﻣﯽداﻧﻢ ازﺳﻮيدﯾﮕﺮ ﺧﻮد ‪،‬‬ ‫ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ‪،‬‬ ‫ﺑﻪدﻫﺎن ﮔﺸﺎدهي ﺗﻤﺴﺎﺣﺎن ﻣﯽرﺳﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن ﮔﺮﺳﻨﻪرا ﻣﯽﺑﻠﻌﻨﺪ ‪،‬‬ ‫ﺑﻪﺧﻮن ﻓﺮﻫﺎد ﻣﯿﺮﺳﺪ‬ ‫ﮐﻪ واروﻧﻪي ﺑﯿﺴﺘﻮن ﺳﻨﮕﯽرا درﺧﻮد دارد ‪.

‬‬ ‫ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺧﺒﺮ اﯾﻦاﺳﺖ ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ اﯾﻦﺑﺎر از درﯾﺎﻫﺎي ﺑﯽﻣﻬﺎر ﺑﺎزﻣﯽﮔﺮدم‬ ‫ازآن درﯾﺎﻫﺎ ﮐﻪ‬ ‫اي ﺟﻼد !‬ ‫ﻫﺮﮔﺰ ﻧﯿﺎرﺳﺘﯽ‬ ‫ﻧﺎو ﺑﺮ آﺑﺶ ﻧﻬﯽ و ﺟﻮﻻن دﻫﯽ ‪.‬‬ ‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ دورهي ﭘﻨﺠﻢ‪ ،‬ﺷﻤﺎرهي ﻫﻔﺘﻢ‪ ،‬ﻣﻬﺮﻣﺎه ‪ 1344‬׀‬ .‬‬ ‫ﭘﺎي ﺑﺮ ﻣﻦ ﻣﻔﺸﺎر‬ ‫ﺗﻮ را ﻏﺮق ﺧﺎﻫﻢ ﮐﺮد ‪.‫‪١٤‬‬ ‫ﺟﻤﺠﻤﻪﯾﯽ ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ‬ ‫آﺧﺮﯾﻦ ﺗﻨﺪﯾﺲ ﻓﺮﻫﺎد …‬ ‫ﻧﯿﮑﺎن ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻣﻬﺮﺑﺎن ﻣﺎﻧﺪهﯾﯿﺪ !‬ ‫ﺑﺮ وﺟﻮد اﺳﻔﻨﺠﯽي ﻣﻦ ﺑﺒﺨﺸﺎﯾﯿﺪ ‪.‬‬ ‫ﭘﺎي ﺑﺮ ﻣﻦ ﻣﻔﺸﺎر !‬ ‫ﻣﻦ اﯾﻦﺑﺎر ﺧﺸﻢ ﻫﺰاران درﯾﺎرا در ﺧﻮد دارم‬ ‫درﯾﺎﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺮا ﺑﺎ ﻫﺰاران ﭘﯿﮑﺮ ﺑﯽﺳﺮ‬ ‫ﺑﻪ ﮐﺮاﻧﻪ آورد ‪.‬‬ ‫ﺷﻌﺮ ﺳﻮم‬ ‫ﮐﻮدﮐﯽ درﻧﺪهﺷﺪ ‪.

‬‬ ‫ﺗﮑﺨﺎل و ﺷﯿﻬﻪ‬ ‫ﺗﭙﺶﻫﺎي ﻧﻮﻇﻬﻮر ﻣﻦاﺳﺖ ‪.‬‬ ‫ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﻓﻠﺲ ﻣﯽﻓﺸﺎﻧﺪ‬ ‫ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﺣﯿﺎﻃﻬﺎي ﮐﻮﭼﮏ آﻓﺘﺎبرو‬ .‬‬ ‫ﻣﺎ دو ‪ ،‬ﻣﮑﻤﻞ واﻗﻌﯿﺖ اﯾﻦ ﺷﺐ‬ ‫ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ از آن ﻣﺎ دو ‪ ،‬ﻣﺒﯿﻦ ﻣﺎ دوﺳﺖ ‪.‬‬ ‫ﭼﻮن ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن‬ ‫اﻧﺪام ﺑﺰرﮔﻮارت را‬ ‫ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻣﯽزاﯾﯽ ‪.‬‬ ‫ﺷﺐﺷﺎﻫﺮگ و دو رﯾﻪ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪﻧﺎم ﺷﺐﺑﻮﻫﺎي ﻣﻮﻣﻦ ﺛﺒﺖ ﻣﯿﺸﻮد ‪.‫‪١٥‬‬ ‫ﺷﺒﺎﻧﻪي آﻓﺘﺎﺑﯽ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺻﯿﻐﻪي آﻓﺘﺎﺑﯽ وﺣﺪاﻧﯿﺖرا‬ ‫ﻣﯿﺎن ﻣﺎﻫﯿﺎن ﺗﻨﮓ روان ﮐﺮدﯾﻢ‬ ‫ﮐﻪ اﯾﻦﭼﻨﯿﻦ در آﯾﻨﻪي رو در رو‬ ‫ﺑﺮ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺧﯿﺶ ﻣﻨﻄﺒﻘﻨﺪ ‪.‬‬ ‫ﺷﺐﻏﺮاﺑﻪﻫﺎي ﺧﺎﻟﯽي ﻋﻄﺶ ‪.

‫‪١٦‬‬ ‫ﺑﺮ آن ﮔﺴﺘﺮدهﺳﺖ‬ ‫و ﺑﻮﺗﻪﻫﺎﯾﯽ را‬ ‫از ﺧﻮرﺷﯿﺪ و ﺑﺎران ﺑﯽﻧﯿﺎز ﻣﯽدارد‬ ‫ﺷﻔﻘﯽ ﺳﺮخ ﺧﺎﻧﺪﻣﺖ‬ ‫ﻣﯿﺎن ﺧﺘﻤﯽوﺧﻮن ‪:‬‬ ‫ﻧﯿﻤﯽ از ﺗﻮ‬ ‫در ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﺟﺎريﺳﺖ ‪.‬‬ ‫‪1344‬‬ ‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ دورهي ﭘﻨﺠﻢ‪ ،‬ﺷﻤﺎرهي ﻫﻔﺘﻢ‪ ،‬ﻣﻬﺮﻣﺎه ‪ 1344‬׀‬ .

‬‬ ‫ﻣﺮا ﺑﺎز ﻣﯽآوردﻧﺪ‬ ‫از ﺑﻨﻔﺶ ﻋﻄﺴﻪآور زﻧﺒﻖﻫﺎ‬ ‫از ﺳﻨﺘﻮرﻫﺎي ﺟﻮﺑﺎري‬ ‫از روح ﺗﻮ ﮐﻪ زﻟﺰﻟﻪﯾﯽ ﺑﻮد‬ .‬‬ ‫و ﮐﻪ ﺑﻮد از آن ﺑﺎد‬ ‫ﮐﻪ ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪﻣﻬﺘﺎب‬ ‫ﺳﺘﻮنﻫﺎي ﺟﺪا ﺟﺪا را‬ ‫ﺑﺮ ﭘﺎي ﻫﻢ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻣﯽﮐﺮد ؟‬ ‫ﯾﮏدﻗﯿﻘﻪ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ ﻣﻬﺘﺎب‬ ‫ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺗﻮرا ﺑﺎ ﭼﺎرﭼﻮب دروازهي ﻗﺮﺑﺎﻧﮕﺎﻫﻢ ﻗﺎب ﮔﺮﻓﺘﻢ‬ ‫و ﻧﮕﺎﻫﻢ ﭼﻮن دﺳﺘﯽ درازﺷﺪ ‪.‫‪١٧‬‬ ‫ﻣﺪﯾﺤﻪي ﺑﻬﻤﻦ‬ ‫_______________________‬ ‫ﻧﺎﻗﻮس ﺧﻮن ﺗﻮ ﻣﯽزد‬ ‫ﯾﮏدﻗﯿﻘﻪ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪﻣﻬﺘﺎب‬ ‫آﻧﮕﺎه ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻨﺸﻮر ﯾﺨﯽي ﺧﺎﺑﻬﺎي ﺧﻮد‬ ‫ﮐﻪ ﭼﻬﺮهﻫﺎي ﻣﻮﻻوار و رﻧﮕﯿﻦ ﮐﻤﺎن ﺑﺎل ﺷﺎﭘﺮﮐﺎنرا درﺧﻮد‬ ‫آﺳﯿﺐ ﻧﺎدﯾﺪه ﻣﯿﺪاﺷﺖ‬ ‫ﺧﻮﻧﻢرا در ﻗﺪﺣﯽ ﺗﻨﮓ ﺧﻨﮏ ﻣﯽﮐﺮدم ‪.

‬‬ ‫ﯾﮏدﻗﯿﻘﻪ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ ﻣﻬﺘﺎب‬ ‫)ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ از ﮔﻮﺷﺖ ﺟﻐﺪﻫﺎ‬ ‫ﮐﻪ در ﯾﺦ ﻓﺎﺳﺪ ﻧﻤﯽﺷﺪ(‬ ‫ﻧﺎﻗﻮس ﺧﻮن ﺗﻮ ﻣﯽزد‬ ‫از زﯾﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﭽﯿﺖ‬ ‫)در ﺧﻨﺪهي ﻓﺮاخ اره‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻧﻤﻮدن دﻧﺪان ﺑﻮد ‪(،‬‬ ‫اي اﻻﻣﺎن درﺧﺘﺎن !‬ ‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ دورهي ﭘﻨﺠﻢ‪ ،‬ﺷﻤﺎرهي ﻫﻔﺘﻢ‪ ،‬ﻣﻬﺮﻣﺎه ‪ 1344‬׀‬ .‫‪١٨‬‬ ‫ﺗﺎ ﺑﻬﻤﻨﯽ ﻋﻈﯿﻢ ﻓﺮو رﯾﺰد‬ ‫در ﺟﺎدهﻫﺎي زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ ﺳﺎل ﻫﺰار وﺳﯿﺼﺪوﭼﻨﺪ‬ ‫از ﮔﺎﻣﻬﺎي ﺗﻮ‬ ‫ﮐﻪ در ﻗﻠﺐ ﻣﻦ ﻧﺪا ﻣﯽداد‬ ‫از ﭼﺸﻢ ﮔﺮﺑﻪام‬ ‫ﮐﻪروز را ﺑﻪ ﺷﺐ‬ ‫از ﺧﻂ ﺑﻪداﯾﺮه ﻣﯽﺑﺮد‬ ‫از ﯾﮏ درﯾﭽﻪي روﺷﻦ ﺑﺮ ﻓﺮاز ﺳﺮﻣﺎﻫﺎ‬ ‫ﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﺎل اﺣﺘﺮام‬ ‫در ﻧﻮروز ﻧﻔﺲﻫﺎﯾﻢ‬ ‫ﺷﻘﻪ ﮐﻨﻨﺪ ‪.

‫‪١٩‬‬ ‫ﺗﻮ را ﺧﺎﻧﺪهام‬ ‫_______________________‬ ‫ﺑﻪ ﻓﺮﺳﯽ‬ ‫در واديي ﻣﺎﻫﯿﺎن‬ ‫)واديي ﺗﺎرﯾﮑﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻧﻤﻮريرا در ﺧﻮد ﺑﯽﻣﻌﻨﺎ ﻣﯽﺳﺎزد(‬ ‫ﺗﻮرا ﺧﺎﻧﺪهام ‪.‬‬ ‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ دورهي ﭘﻨﺠﻢ‪ ،‬ﺷﻤﺎرهي ﻫﻔﺘﻢ‪ ،‬ﻣﻬﺮﻣﺎه ‪ 1344‬׀‬ .‬‬ ‫ﺑﻪ اﯾﻦ اﻣﯿﺪ ﮐﻪ دﺳﺖ ﮐﻢ‬ ‫ﯾﮏﻣﺎﻫﯽ‬ ‫در ﻟﺤﻈﻪي ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﺎك ﮐﺮاﻧﻪ ﻣﯽﺗﭙﺪ‬ ‫ﺑﺸﻨﻮد ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﯽﺧﺎﻧﻢ ‪.‬‬ ‫ﻣﺎﻫﯽ ــ ﺑﺎ ﻻﺷﻪي ﺳﺮخ ﺗﺮ از ﺧﻮﻧﺶ ــ‬ ‫در ﻟﺤﻈﻪﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﺎك اﺳﺖ‬ ‫ﻣﻌﻨﺎي ﻧﻢ را ﺑﺎ ﺗﻮ ﻫﻢزﺑﺎن ﺧﺎﻫﺪ ﺷﺪ‬ ‫وآﻫﻨﮓ درﻧﺪهي آب را ﺧﺎﻫﺪﺷﻨﻮد ‪:‬‬ ‫ﺻﺪاي دﻧﯿﺎﯾﯽرا‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ در آن اﻣﯿﺪﺑﺪارد ‪.

‬‬ ‫ﭼﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺑﻪ آواي دور ﺷﺪن ﮐﺸﺘﯽﻫﺎ‬ ‫ﮐﻪ ﮐﺎﻻﺷﺎن ﺟﺰ آب ﻧﯿﺴﺖ‬ ‫ــ آﺑﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎران ﺑﺎﺷﺪ ــ‬ ‫و ﺑﺎدﺑﺎﻧﻬﺎﺷﺎن را‬ .‫‪٢٠‬‬ ‫آزادي و ﺗﻮ‬ ‫_______________________‬ ‫‪1‬‬ ‫ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ درﺧﺘﯽ‬ ‫ﮐﻪ در ﺣﻮض‬ ‫زﯾﺮ ﯾﺦ زﻧﺪاﻧﯽﺳﺖ ‪،‬‬ ‫ﭼﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ ؟‬ ‫ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻘﻒ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ را‬ ‫ﭘﻨﺪاﺷﺘﻪ ﺑﻮدم ﺧﻮرﺷﯿﺪ اﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﭼﺘﺮ ﺳﺮﮔﯿﺠﻪام را‬ ‫ــ ﻫﻤﭽﻨﺎنﮐﻪ ﻓﺮو ﻧﺸﺴﺘﻦ ﻓﻮارهﻫﺎ‬ ‫از ارﺗﻔﺎع ﮔﯿﺞ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽام ﻣﯽﮐﺎﻫﺪ ــ‬ ‫در ﺣﺮﯾﻖ ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﺪ؛‬ ‫اﻣﺎ ﺑﺮ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻫﻢ‬ ‫ﺑﺮف ﻧﺸﺴﺖ ‪.

‫‪٢١‬‬ ‫ﺧﺪاي ﺗﻤﺎم ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽﻫﺎ‬ ‫ﺑﺎ ﮐﺒﻮﺗﺮان از ﺷﺎﻧﻪي ﺧﻮد رم دادهﺳﺖ ؟‬ ‫ﺧﯿﺶﻫﺎ‬ ‫ــ ﺑﺒﯿﻦ ! ــ‬ ‫ﺷﯿﺎر آزادي ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ؛‬ ‫در آن ﻏﺮوب ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎزان دل‬ ‫ﻫﻤﻪ ﺳﻮراخ ﮔﺸﺘﻪاﻧﺪ ‪.‬‬ ‫دو ﻓﺮﻫﺎد‪ ،‬ﭘﺲ از ﻣﻪ‪،‬‬ ‫ﯾﮑﯽ اﻧﺘﺤﺎر ﮐﺮد و ﯾﮑﯽ ﮔﺮﯾﺴﺖ ؛‬ ‫در ﺑﺎﻣﺪاد‪ ‬ﻓﻠﺞ‬ ‫‪2‬‬ .‬‬ ‫آزادي ‪ :‬ﻣﻦ اﯾﻦ ﻋﯿﺪ ﺳﺮوﻫﺎي ﻧﺎز را‬ ‫ﻫﻤﻪ روزه ﺗﺎزهﺗﺮ ﻣﯽﯾﺎﺑﻢ‬ ‫در ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ اﻧﺒﺎﺷﺘﻪ از ﺟﻤﻠﻪﻫﺎي ﺑﯽﻧﻘﻄﻪ‬ ‫و از آﺳﻤﺎﻧﯽ ﺑﯽﺧُﺪا آﺑﯽﺗﺮ اﺳﺖ ‪.‬‬ ‫آزادي ‪ :‬ﻣﺎﻫﯿﺎن ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﻫﻔﺘﻪ‬ ‫در ﻗﻠﺐ ﺗﻮ‬ ‫ﺑﭙﺎﯾﺎن ﻣﯽرﺳﺪ ‪،‬‬ ‫درﯾﺎ را ﭼﻮن ﺷﻤﻌﺪاﻧﯽ ﻫﺰارﺷﺎﺧﻪ ﺑﺮداري‬ ‫آزادي‬ ‫ﮐﻪ از ﺣﺮوف ﺟﺪاﺟﺪا آﻓﺮﯾﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ ‪.

‫‪٢٢‬‬ ‫ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ‪ ‬ﺻﻨﺪﻟﯽي ﭼﺮﺧﺪار‬ ‫ﺻﺪاي ﺧﺮوﺳﺎن ﺑﻮد ‪،‬‬ ‫و ﻣﺎﻫﯿﺎن ﺣﻮض‬ ‫از ﻓﺮط اﻧﺪوه‬ ‫ﺑﺮوي آب آﻣﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫‪3‬‬ ‫زﯾﺮ ﭼﺮاغ‬ ‫ــ ﺑﺒﯿﻦ ! ــ‬ ‫آﺧﺮﯾﻦ ﺧﺎلِ دل اﯾﻦﭼﻨﯿﻦ ﺳﻨﮓ ﺷﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﺑﯽﺑﯽ و ﺳﺮﺑﺎز‬ ‫ﻓﺮارِ ﺷﻦ را از روي ﻧﺎن ﺗﻮﺟﯿﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﺎنﮐﻪ اﯾﻦ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﻓﻀﺎﯾﯽ‬ ‫ــ اﯾﻦ ﺳﻘﻮﻃﯽ را ﮐﻪ از ﯾﮏﯾﮏ‪ ‬ﺳﺘﺎرﮔﺎن ﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ ــ‬ ‫زﯾﺮ ﭘﺮﭼﻢِ ﭘﻮﺳﺘﺶ‬ ‫ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ رﻧﮕﻬﺎﯾﺶ را ﺑﻬﺎر ﺳﭙﯿﺪ ﮐﺮده ﺑﻮد ‪،‬‬ ‫ﺣﺲﻣﯽﮐﺮد ‪.‬‬ ‫روز ﭼﻨﺪان ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﻮد‬ ‫ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪام ﭼﺮاغ را دوﺑﺎره اﻓﺮوﺧﺖ‬ ‫ﺗﺎ ﺷﺎﭘﺮﮐﺎن را ﺑﺪان ﻓﺮﯾﺐ دﻫﺪ ‪.‬‬ .‬‬ ‫دو ﻓﺮﻫﺎد‬ ‫ﻫﺮ ﯾﮏ ﺑﺎ دﻟﯽ‬ ‫ﭼﻮن ﻋﻄﺮ آب ‪ ،‬ﺣﺠﯿﻢ‬ ‫ﻟﯿﮏ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺗﯿﺸﻪ ‪.

‬‬ ‫ﺗﺮدﯾﺪ ﯾﮏ ﺳﺘﺎره‬ ‫در ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺮف ﻣﺴﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ ‪.‬‬ ‫ﺗﺎ ﺧﻮري ﮐﻪ ﻣﺮگ‪ ،‬ﺳﮑﻪﻫﺎي ﻧﻘﺮه را ﺑﺼﺪا در ﻣﯿﺂورد ‪،‬‬ ‫ﯾﮏ درد ﻓﻠﺲدار ﮐﻪ دو رود را ﺑﺮ ﺷﺮق ‪،‬‬ ‫دو ﻣﻮ را ﺑﺮ ﺑﺪن راﺳﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد ؛‬ ‫دو رود ﺷﻮر ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎي ﻟﺨﺖ ﺗﻮ‬ ‫ﮐﻪ ﺳﺮت ﻣﯿﺎن ﺳﺘﺎرﮔﺎن ﮔﯿﺞ ﻣﯿﺮود ‪.‬‬ .‬‬ ‫ﺳﺘﺎرﮔﺎن ﺑﻪ ﺳﻮي ﻗﻠﺒﺖ ﺟﺎر يﺳﺖ‬ ‫ﺗﺎ ﻗﻠﺒﺖ را از ﺑﺴﯿﺎري ﻓﻠﺲ ﺑﮑﺸﺪ‪.‫‪٢٣‬‬ ‫‪4‬‬ ‫ﻫﻤﻪي آﺳﻤﺎن روز‬ ‫ﺑﺎ ﻓﻘﺮي زﯾﺒﺎ ﭼﻮن ﯾﮏ ﮐﻒ دﺳﺖ‬ ‫ﻣﺮا ﺗﺎﺟﮕﺰاري ﮐﺮدهﺳﺖ ؛‬ ‫ﭼﺮا ﮐﻪ ﺑﺮ دردي ﺷﺎﻫﯽ ﮐﺮدم‬ ‫ﮐﻪ از آن‬ ‫ﺟﺰ ﭘﺎرهاي ﺧﺮد‬ ‫ﻧﻤﯽﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ‪.‬‬ ‫دردي آﻣﯿﺨﺘﻪ ﺑﺎ ﭘﺮوازي ﺑﯽﺑﺎل‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ اﻟﻘﺎبِ ﻧﺎﻣﻠﻔﻮظ‪ ‬ﭼﻬﺎرﺻﺪ ﻣﻠﮑﻪي روﺳﺘﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﺮﺻﻊ ﺑﻪ ﺧﻮن ﺑﻮدﻧﺪ ‪،‬‬ ‫ﻣﻬﺘﺎب را ﺑﻪ ﻣﺎه ﺑﯿﺎﻣﻮزد‪.‬‬ ‫دردي ﮐﻪ ﺷﻤﺎ‬ ‫از ﻣﻦ ذﻫﻨﯿﺘﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﺪ ﮐﻪ از ﻓﻀﺎي ﮔﺮﺳﻨﮕﯿﺘﺎن ﻣﻠﻤﻮسﺗﺮ ﺑﻮد‪.

‬‬ ‫و زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﺧﻤﯿﺎزه را ﮐﺒﺮﯾﺖ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻪ ﮔﺎه اﻓﺮوﺧﺘﻦ‬ ‫ﺗﺎ ﺳﯿﻤﺎي ﺗﻮ ﺣﺎدﺛﻪاي ﺑﺎﺷﺪ در ﻣﯿﺎن ﺗﺎرﯾﮑﯽ ؛‬ ‫آنﮔﺎه ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺮﯾﺰان ‪ ،‬اﯾﻦ ﮐﻒزدن ﺷﺪﯾﺪ ﺑﺮﻣﯽﺧﺎﺳﺖ‬ ‫ﺑﺮاي ﺧﻀﺮي ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﭘﯿﺮي ﻣﻦ‬ ‫ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻣﺮگ ﺧﻮد را ﻧﯿﺰ ﺑﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد ‪.‫‪٢٤‬‬ ‫‪5‬‬ ‫ﮐﺒﻮﺗﺮان در آﺧﺮﯾﻦ ﺑﻨﺪر ﮔﺮﺳﻨﮕﯽت‬ ‫ــ اي ﻣﺮد ! ــ‬ ‫آﺑﺴﺘﻦ ﺷﺪﻧﺪ ؛‬ ‫ﭼﺮا ﮐﻪ ﺑﯽﺷﮏ وﺻﯿﺖﻧﺎﻣﻪي ﺗﻮ ﭘﺮ از داﻧﻪ ﺑﻮد ‪.‬‬ .‬‬ ‫در ﺟﻬﺖ ﻫﻔﺖ ﺑﺮادران ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ زﺧﻢ ﻣﯽﻣﯿﺮﻧﺪ ‪،‬‬ ‫ﺗﻮ ﻣﯽﺗﺎزي‬ ‫ﻫﻢﺗﺎﺧﺖ‪ ‬اﺳﺒﺎﻧﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎن رﻫﺎﯾﯽﺷﺎن‬ ‫ﭼﻮن ﻓﺮﻣﺎن اﺳﺎرﺗﺸﺎن‬ ‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﯿﺂﻣﺪه ‪.‬‬ ‫ﭼﺎهﻫﺎي ﺷﺮﻗﯽ در ﭼﺸﻤﺎن ﺗﻮ‬ ‫ــ اي ﻣﺮد ! ــ‬ ‫ﺑﻪ آب رﺳﯿﺪ ؛‬ ‫ﭼﺮا ﮐﻪ ﺑﺮف‪ ،‬اﯾﻦ ﻗﻮ را ﮐﻪ از اﻓﻖ ﮔﺮدن ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﻣﺮﮔﺶ را ﺑﺎ آواز در ﺑﻨﺪرﻫﺎ ﭘﯿﺎده ﮐﻨﺪ ؛‬ ‫ﺑﺎ دو دﺳﺖ ﺑﺎرور‬ ‫ﮐﻪ ﺑﯽﮔﻨﺎﻫﯽ را ﻣﺪام ﺑﻬﻢ ﺗﻌﺎرف ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ ‪،‬‬ ‫ﻓﺘﺢ ﮐﺮدي‪.

‬‬ ‫ﻣﻦ ﮐﻨﺎر ﮐﺮهﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﺳﺮاﺳﺮِ آن درﯾﺎﺳﺖ‬ ‫ﺑﺨﻮاب رﻓﺘﻪام‬ ‫در ﺧﻄﻮط ﺳﺮﮔﺮدان دﺳﺖ ﺗﻮ‬ ‫‪8‬‬ .‬‬ ‫اﯾﻨﮏ ﺧﺰاﻧﻬﺎي ﭘﯽدرﭘﯽ‬ ‫از ﻫﻢ ﺑﺮﮔﻬﺎي ﺟﻮان ﻣﯽﺧﻮاﻫﻨﺪ !‬ ‫‪7‬‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻦ را ﺑﻪ ﺑﺮﮔﻬﺎ ﺑﯿﺂﻣﻮزﯾﻢ‬ ‫ﺗﺎ اﻓﺘﺎدن ﻧﯿﺰ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻦ ﺑﺎﺷﺪ ‪.‫‪٢٥‬‬ ‫‪6‬‬ ‫آه ‪ ،‬ﭼﺮا ﻣﯽﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﻣﻦ ﺗﻮ را ﺷﮕﻔﺖ ﺑﺪاﻧﻢ‬ ‫در اﯾﻦ ﺟﺮﯾﺎن‬ ‫ﮐﻪ از ﺷﮕﻔﺖ ﺑﻮدن ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰي‬ ‫ﻋﺎدي ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺪ؟‬ ‫وﮔﺮﻧﻪ ﺗﻮ ﻋﺎديﺗﺮﯾﻦ ﻣﻮﺳﻤﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﭼﺎر ﻣﻮﺳﻢ اﻓﺰود ‪،‬‬ ‫و ﭼﺸﻤﺎن ﺗﻮ‪،‬‬ ‫راﺣﺖﺗﺮﯾﻦ روزي ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮان ﺑﺮاي زﯾﺴﺘﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ‪.

‬‬ ‫ﻣﺎﻫﯿﺎن ﺧﺎﮐﺴﺘﺮي ‪،‬‬ ‫ﻣﺎﻫﯿﺎن زاغ دﯾﻮاﻧﻪ ‪،‬‬ ‫ﻧﺎﺷﺘﺎ در ﺳﭙﯿﺪهي ﺳﺮدﺳﯿﺮ ﻋﺰﯾﻤﺖ ﮐﺮدهﻧﺪ‪.‬‬ ‫اﮔﺮ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﻓﺮدا از ﺗﻤﺎم ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻫﺎ ﻧﺎن ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﭘﺨﺖ‪،‬‬ ‫ﻣﻦ ﻣﯽﭘﺬﯾﺮم ﮐﻪ ﻣﺰرﻋﻪﻫﺎ ﺳﻮﺧﺘﻪﺳﺖ ‪.‬‬ ‫در ﺳﺮ ﻣﻦ‬ ‫ــ آنﺟﺎ ﮐﻪ ﺟﻮاﻫﺮ ‪ ،‬ﺗﺐ را‬ ‫ﺑﺮ اﻧﺪﯾﺸﻪي ﺷﻦ ﺳﻨﺠﺎق ﻣﯽﮐﻨﺪ ــ‬ ‫ﻣﺎه ﺑﺎ ﻓﺸﺎر رﮔﺒﺎر‬ ‫ﺑﻪ آﺧﺮ ﺑﺮج ﻣﯽﻏﻠﺘﺪ ‪.‫‪٢٦‬‬ ‫اﯾﻦ ﮔﻠّﻪﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﭼﺮا ﺑﺎزﻣﯽﮔﺮدد ‪.‬‬ ‫׀ ﺟﺰوهي ﺷﻌﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ ،1‬ﻓﺮوردﯾﻦ ‪ 1345‬׀‬ .

‫‪٢٧‬‬ ‫___________‬ ‫ﻣﺪﯾﺤــﻪ و ﻣﺮﺛﯿــﻪ‬ ‫__________________________________‬ ‫ﺑﺨــﺎﻃـﺮ ﻣـﻮﺳﻤـﯽ ﮐـﻪ ﻧﻤـﯽ ﺗــﻮاﻧﻢ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﺑﯿﺎﻓــﺰاﯾــــﻢ‬ ‫__________________________________‬ ‫ﺑﻪ ــ ﻣﺴﻌﻮد ﮐﯿﻤﯿﺎﺋﯽ‬ ‫‪1‬‬ ‫در ﻣﺮگ ﻣﻮﺳﻤﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻﮔﺎه ﻧﺨﻮاﻫﻢ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﺑﯿﺎﻓﺰاﯾﻢ ‪،‬‬ ‫ﺑﻪ ﮔﻠﻮي آوازﺧﻮان‬ ‫ﺗﻮ ﭼﻨﺪان آﺳﻤﺎن ﻣﯽﺑﺮي‬ ‫ﮐﻪ ﻣﻦ از ﺗﻮ ﻣﯽﺧﻮاﻫﻢ ﺷﺎﻧﻪي ﺧﻮد را ﺑﺎران ﮐﻨﯽ ‪.‬‬ ‫ــ‬ ‫اﮔﺮ ﻣﻬﺘﺎب‬ ‫ﺳﻮت ﺳﻮﺗﮏ ﮔﺰﻣﻪ را ﺑﮕﺮدن ﻏﻮﮐﻬﺎ ﻣﯽآوﯾﺰد ‪،‬‬ ‫اﮔﺮ ﻋﺎﺑﺮ ﺣﻖ دارد در وﺟﻮد اﺷﮏ ﺑﺮ ﮔﻮﻧﻪي ﻫﺮ آن ﮐﻪ ﭼﺘﺮ ﺑﺎز ﻧﮑﺮده‬ ‫) ﺷﮏ ﮐﻨﺪ ‪،‬‬ ‫ﻣﻦ ﺑﺮ ﺧﻮان ﻣﻔﺮﻏﯽ ﺷﺎم ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺑﺮادران ﻓﻠﮏ و ﻣﺴﻌﻮد ﮐﯿﻤﯿﺎ ‪،‬‬ ‫ﺑﺎران را ﺗﺎ ﻏﺮوب ﮐﺒﻮﺗﺮاﻧﯽ ﮐﻪ‬ .

‬‬ ‫ﭼﺸﻤﺎن آواز ﺧﻮان‬ ‫ﮐﻪ ﯾـﮑﯽ ﻣﺎه و ﯾـﮑﯽ ﺳﻮاري زﺧـﻤﯽ ﺳﺖ ‪،‬‬ ‫ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﻫــﻢ‬ ‫ﺑﻪ آﺧﺮ اﯾﻦ ﻓﺼﻞ ﻣﯿﺮﺳﻨﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﺧﻮاب رﮔﺒﺎر را‬ ‫ــ ﮐﻪ در آن ‪ ،‬وﺣﺸﺖ‬ ‫ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻃﺒﻞ ‪ ،‬ﺗﺨﻤﯿﺮ ﻣﯽﺷﺪ ــ‬ ‫ﺑﻪ ﺑﯿﺪاري ﺟﻨﮕﻞ دﻫﻨﺪ‬ ‫و ﻫﺠﺎﻫﺎي ﻣﮑﺮر ﻗﻬﻘﻬﻪام را‬ ‫ــ ﮐﻪ ﺧﻮد ﻋﺒﻮر ﺳﺮﯾﻌﺸﺎن‬ ‫از ﮐﻨﺎر ردﯾﻔﯽ درﺧﺖ ﺑﻮد ــ‬ ‫ﻫﺮ ﮐﺪام‬ ‫اﺳﻄﻮرهﯾﯽ ﮐﻨﻨﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﺟﺎوداﻧﻪ‬ ‫ﻣﺮگ ﻓﺼﻞ را اﻧﮑﺎر ﮐﻨﺪ ‪.‬‬ ‫‪2‬‬ ‫در ﻣﻮﺳﻤﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻﮔﺎه ﻧﺨﻮاﻫﻢ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﺑﯿﺎﻓﺰاﯾﻢ‪،‬‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﭼﻨﺪان آواز ﺧﻮاﻧﺪهام‬ ‫ﮐﻪ ﻗﻠﺒﻢ را ﺑﺎ ﺗﻤﺎم دﯾﻮارﻫﺎ ﺳﭙﯿﺪ ﮐﺮدهاﻧﺪ ‪.‬‬ .‫‪٢٨‬‬ ‫ﮐﺸﯿﺪﮔﯽي ﺗﻦ ﻫﺎﺷﺎن ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺳﺖ‬ ‫ﻣﯽﮔﺬارﯾﻢ‬ ‫ﺗﺎ ﺧﻮرﺷﯿﺪﻫﺎي رﺳﯿﺪه را در ﭼﺸﻤﺎن ﺗﻮ درو ﮐﻨﯿﻢ‪.

‬‬ ‫‪4‬‬ ‫ﻣﻦ اﯾﻨﮏ آب را ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﻣﯽاﻓﺰاﯾﻢ‬ ‫ﺳﻮاد ﺷﻘﺎﯾﻖ ﺳﺮراﻫﯽ را‬ ‫ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺰلآﻻي ﺧﻮن را‬ ‫ــ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺎه ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﯾﺘﯿﻢﺧﺎﻧﻪﻫﺎ‬ ‫ﺑﺎ آن آﻏﺎز ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ؛‬ ‫ﮐﻼﻏﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺷﯿﺮواﻧﯽ ﻣﯽﮔﺬارد ‪.‫‪٢٩‬‬ ‫‪3‬‬ ‫ﻣﻦ اﯾﻨﮏ ﺷﺐ را ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﻣﯽاﻓﺰاﯾﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺪون ﭼﺮاﻏﻬﺎ‬ ‫ﺟﻤﻠﻪﯾﯽ ﺑﯽﻧﻘﻄﻪ ﺳﺖ ‪.‬‬ .‬‬ ‫اي ﻧــــــﻮازﻧـــــﺪهي ﺗــــــﺎرِ ﺻﻮﺗﯽ ﻗﻮﻫﺎ!‬ ‫ﭼﻤﺪاﻧﯽ ﮐﻪ از درﯾﺎ‬ ‫ﺑﻪ درﯾﺎ‬ ‫ﻣﯽﺑﻨﺪي‬ ‫در وﻗﺖ ﻣﺮگ‬ ‫از ﺧﻮرﺷﯿﺪ ورم ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد ‪.‬‬ ‫و ﺑﺎ ﮔﺸﺎﯾﺶ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﻓﺎل‬ ‫ﺑﺎ ﺳﻪ ﺷﺎه دﮔﺮ ﻫﺠﻮم ﻣﯽآرم‬ ‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﺧﺎج ﺧﻮﯾﺶ را ﺑﺮ ﭘﺸﺖ‬ ‫ﺣﻤﻞ ﻣﯽﮐﻨﻢ ‪.

‬‬ ‫ــ‬ ‫آه ! ﭼﻪ ﮔﺮﺳﻨﻪﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ اﮔﺮ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ ‪ :‬ﺗﻮ‬ .‫‪٣٠‬‬ ‫و ﺳﺮﺧﮕﻠﻬﺎ را‬ ‫ﻧﻘﺼﯽ اﺻﯿﻞ ﻣﯽداﻧﺪ ؟‬ ‫ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻧﻌﺶ ﻧﻈﺎﻣﯽ را ﺗﺸﺮﯾﺢ ﻣﯽﮐﻨﺪ ؟‬ ‫ﻣﺮض ﻣﺎ را‬ ‫ﺗﺎ ﭼﻘﺪر ﮔﺮان ﺧﺮﯾﺪهاﻧﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﯽﺗﺎزﯾﺎﻧﻪ‬ ‫ﺳﺘﻢ را ﺑﺨﺎﻧﻪ ﻣﯿﺂورﯾﻢ ؟‬ ‫ﮐﻪ در اوج ﮐﺒﻮﺗﺮاﻧﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﮐﺸﯿﺪﮔﯽي ﺗﻦ ﻫﺎﺷﺎن ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺳﺖ ‪ ،‬ﺑﺪرود ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ‬ ‫و ﺳﻪ زﺑﺎن ﮔﻨﺠﺸﮏ را‬ ‫در زﻣﯿﻨﻪي ﺑﯽ ﮔﻨﺠﺸﮑﯽ ﺧﻮد‬ ‫رﻫﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ ؟‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺎ ﻇﺮاﻓﺖ‪ ‬ﺧﺴﺘﻪ‬ ‫در ﺷﺎم ﻋﺰﯾﻤﺖ رﻧﮕﯿﻦ ﮐﻤﺎﻧﺪاران ﻋﺘﯿﻖ‬ ‫آواز ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﻣﺎه دو ﺳﺎﻟﻪ را در ﭼﺸﻤﺎن ﻫﻤﺴﺮت ﺧﻮاب ﮐﻨﺪ ؟‬ ‫اي ﺷﻮﻫﺮ!‬ ‫ﻇﻬﺮ ﺧﺠﺴﺘﻪي ﻣﭻ ﻫﺎي ﻣﻦ!‬ ‫ﭼﻨﺪان ﺗﻨﮓ ﺧﻔﺘﻪاﯾﺪ ﮐﻪ ﻧﯿﻤﯽ از ﺧﻮاب را ﺗﻮ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ و ﻧﯿﻤﯽ را او‬ ‫و ﺟﻤﻠﻪيﻋﺒـــﺮاﻧﯿـــــــﺎن‬ ‫از ﻣﯿﺎن ﺷﻤﺎ ﻣﯽﮔﺬرﻧﺪ‬ ‫ﺑﯽ آن ﮐﻪ ﺧﯿﺲ ﺷﻮﻧﺪ‪.

‬‬ ‫‪5‬‬ ‫در ‪ 7‬و ‪ 25‬دﻗﯿﻘﻪ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ از ﺳﻘﻒ‬ ‫ﺗﺒﻠﻮر ﭼﻬﻞ ﻋﻘﯿﺪهي ﮐﻢ ﺑﻮدم‬ ‫ﮐﻪ ﺗﻮ از اﻋﻤﺎق‬ ‫ﻣ‪‬ﺸﺘﯽ ﻫﻤﻬﻤﻪ را در آن ﻣﯽاﻓﺸﺎﻧﺪي ‪،‬‬ ‫ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﻣﺤﺸﺮ ﮐﺒﺮي ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد ‪.‫‪٣١‬‬ ‫ﺷﻌﺮ را ﺑﻪ ﺷﻌﺮ اﻓﺰودهام‪.‬‬ ‫اﮔﺮ ﮐﻮس ﺑﻮد و ﺳﺮي‬ ‫ﮐﻪ ﻧﮕﯿﻦ ﺧﻮن ﻣﯽﺷﺪ‬ ‫ﺧﻮاب ﻣﺮﺻﻊ ﺗﻮ را ﻣﯽدﯾﺪم‬ ‫ﮐﻪ ‪ 12‬ﻫﻔﺘﻪي ﮐﺒﻮد را ﺑﻪ اراﺑﻪي ﺧﻮد ﻣﯽﺑﻨﺪي‬ ‫و ﺧﻮد ﻣﻮﺳﻤﯽ ﻣﯽﮔﺮدي‬ ‫ﮐﻪ ﻫﯿﭻﮔﺎه ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﺑﯿﺎﻓﺰاﯾﻢ‪.‬‬ ‫ــ‬ ‫در ‪ 7‬و ‪ 25‬دﻗﯿﻘﻪ‬ ‫ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﻫﯿﭽﮑﺲ‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺤﺸﺮ ﮐﺒﺮي‬ ‫ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد ؛‬ .‬‬ ‫ﻣﻦ ﺑﺮق ﻧﻮﻣﯿﺪﯾﻢ را از ﻧﻮك ﻧﯿﺰهﻫﺎي ﺳﭙﺎه ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﺻﻒ ﺑﺴﺘﻪ در ﮐﻨﺎر ﺳﺮﻫﺎي ﻣﺤﻘﺮ ﺧﺎﺗﻢ‬ ‫و ﻋﺸﻖ ﮐﺒﻮد ﻣﺎ‬ ‫ﻣﻨﻈﻮﻣﻪﻫﺎي ﮐﻬﻦ ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ ‪.

‬‬ ‫________________‪___________________6‬‬ ‫ﺑﻪ ﮐﺠﺎ رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﻪ زﻣﺎن را ﺑﺮ ﻣﺜﺎل اﺳﻄﻮرهﯾﯽ ﻣﯽﻧﮕﺮﯾﺴﺘﯿﻢ؟‬ ‫از ﮐﻒ ﺷﻌﺮ‬ ‫ﮐﻪ ﺟﺰر ﮐﺎﻣﻞ ﭼﺸﻤﺎن ﺗﻮﺳﺖ ‪،‬‬ ‫ﮔﻠﻬﺎي اﺑﺪي اﻗﺎﻗﯿﺎ ‪ ،‬ﺑﻬﺎر را اﻋﺘﺮاف ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ‪.‫‪٣٢‬‬ ‫اﻣﺎ ﺷﺐ ﺑﻮد و ﺗﻮ‬ ‫ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ‬ ‫ﺷﻤﺎرهي ﺣﻖ ﺣﻖ ﻣﯽﮐﺮدي‬ ‫ﻫﺮ ﺑﺮگ ﮐﻪ ﻣﯽاﻓﺘﺪ‬ ‫ﺣﻘﯽ ﺑﺎﺷﺪ ‪،‬‬ ‫و آﺑﯽي ﻣﺎﯾﻞ ﺑﻪ درد ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ را‬ ‫ﻣﻦ ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ‪.‬‬ ‫آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻋﻄﺶ‬ ‫ﺷﺎﺧﺼﺘﺮ از ﺷﺎﺧﮑﻬﺎي ﻋﻈﻤﺘﯽ ﺳﺖ ﺣﺸﺮهوار‬ ‫ﮐﻪ ﺳﺮﮔﺮداﻧﯿﻢ را در ﺗﯿﺰﺗﺮﯾﻦ واﺣﺪ زﻣﺎن‬ .‬‬ ‫ــ‬ ‫در ‪ 7‬و‬ ‫‪ 25‬دﻗﯿﻘﻪي درﯾﺎﺋﯽ ‪،‬‬ ‫دﺷﻨﻪﯾﯽ ﻣﺘﺮوك را ﻓﺮو ﺑﺮدم‬ ‫و ﺧﺪا ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ‬ ‫ﺧﻢ ﺷﺪ‬ ‫ﺗﺎج ﯾﺎﺳﺶ از ﺳﺮ اﻓﺘﺎد ‪.

‫‪٣٣‬‬ ‫ﻣﯿﺰان ﻣﯽﮐﻨﺪ‬ ‫و ﻋﻘﺮﺑﻪ را ﺑﺮوي اﻧﻔﺠﺎر زرد ﮔﻠﻬﺎي ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻣﯿﮑﺸﺪ ‪،‬‬ ‫آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺗﻔﻨﮓ ﯾﺎﻏﯿﺎن‬ ‫در ﭘﯿﭻ و ﺧﻢ ﺟﻨﮕﻞ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺮق زﻧﺪ ‪،‬‬ ‫ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺗﻮ‬ ‫ﻣﻘﺪارِ روﺷﻨﯽ ﺳﺖ ‪.‬‬ ‫‪7‬‬ ‫اي ﻧﮕﻔﺘﻪﻫﺎي ﻣﺨﻄﻂ‬ ‫ﮐﻪ در ﻧﻘﺸﻪي ﺧﻮﻧﻢ‬ ‫ﺷﺒﻪ ﺟﺰﯾﺮه ﻣﯽﺷﻮﯾﺪ!‬ ‫ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻬﺘﺎب‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازهي ﭘﺮدهي ﺧُﻨﺎق‬ ‫ﮐﻮﭼﮏ ﺷﺪه ﺳﺖ‬ ‫ﻣﺴﻌﻮد ﺳﻌﺪ ﺣﺼﺎر ﮔﻠﻮﯾﻢ‬ ‫ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ ‪.‬‬ ‫ــ‬ ‫ﭼﻪ ﺷﺐ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ‬ .‬‬ ‫ــ‬ ‫ﻣﯽداﻧﻢ ﻃﯿﺎرهﯾﯽ ﻣﯿﺎن ﺟﻨﮕﻞ ﺳﻘﻮط ﮐﺮده ﺳﺖ‬ ‫و ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن زﻧﺪه‬ ‫از درﯾﭽﻪﻫﺎي ﺧُﺮد ﺷﺪهاش‬ ‫ﺑﺪرون ﻣﯽروﻧﺪ‪.

‫‪٣٤‬‬ ‫ﮐﻪ زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦِ آوازﻫﺎ‬ ‫ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺳ‪‬ﻢِ ﻧﻤﺪﭘﯿﭻ از آن ﻣﯽﮔﺬرﻧﺪ !‬ ‫____________________ ‪____________________8‬‬ ‫ﻋﻄﺎرﻫﺎي ﺣﺎﺷﯿﻪي ﺳﺮﻣﺎ‬ ‫ﮐﻪ ﻋﺎﻣﯿﺎﻧﻪ‬ ‫ﺑﺮ ازﻟﯿﺖ ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﻢ در ﺗﺬﮐﺮهﻫﺎي‬ ‫) ﭘﻮﺳﺖ ﺧﻮرﺷﯿﺪ و آﻫﻮ‬ ‫ﺗﮑﯿﻪ ﻣﯽدادﻧﺪ ‪،‬‬ ‫رﺳﻮاﺋﯽ ﻣﺮﮔﺒﺎر ﻃﻼ و ﺷﻬﺎدت را در ﭼﺸﻢاﻧﺪاز داﺷﺘﻨﺪ ‪.‬‬ ‫ﺗﻮ در ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎ ﭼﻪ ﻣﯽدﯾﺪي‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺖ دﻟﺪاريﺋﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ؟‬ ‫ﭼﺮاغ ‪ ،‬ﺗﮕﺮگ ﻣﯽﺷﺪ و ﺷﻘﯿﻘﻪﻫﺎﯾﺖ‬ ‫ﻧﯿﻢ ﺷﺐ را اﻋﻼم ﻣﯽﮐﺮد!‬ ‫ﺳﺮﺑﺎزان ورق ﮐﻪ ﺧﺎج و دل ﺧﻮد را در درﺷﮑﻪﻫﺎي ﻋﺎزم ﺑﺎران‬ ‫) ﻧﻬﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ‪،‬‬ ‫ﻣﺎه ﺳﺮخ را ﺑﺮ ﻣﺎه ﺳﯿﺎه ﻣﯽﮔﺮداﻧﺪﻧﺪ‬ ‫ﺗﺎ دﻗﺎﯾﻖ درﯾﺎﺋﯽ ﭼﻬﺮهي ﻗﺎﺑﯿﻞ را‬ ‫در ﭼﺸﻤﺎن ﺗﻮ‬ ‫آرد ﮐﻨﻨﺪ ‪.‬‬ .‬‬ ‫ﯾﺎﺧﺘﻪﻫﺎي زر‪ ،‬ﯾﻮشِ ﺟﻨﻮن‬ ‫ﺣﺼﺎرﻫﺎ را ﻫﻠﻬﻠﻪ ﮐﻨﺎن‬ ‫ﺑﺴﻤﺖ ﻣﺎه ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ ؛‬ ‫ﺳﺎز در دﺳﺖ ﺗﻮ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﭼﻨﺪان ﻣﯽﺷﺪ ‪.

‬‬ ‫ــ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ‬ ‫ﯾﮏ ﺷﻌﺮ ﺗﺎزه را‬ ‫ﭘﯿﺶ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ‬ ‫ﮐُﺸﺘﻪام‬ ‫و دود از ﺷﺐ ﺑﻮﻫﺎﯾﺶ ﻣﯽﭘﯿﭽﺪ‬ ‫و ﺟﺪا ﻣﯽﺷﻮد ‪.‬‬ ‫ــ‬ ‫ﺗﻤﺎم ﺷﻬﺮ‬ ‫ﭘﯿﺶ روي ﻣﻦ ﺑﻮد‬ ‫ﻣﺘﺮوك ﺗﺮ از آوازي ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺐ ﻣﯽﺳﭙﺮدم‬ ‫و ﺧﺒﺮ اﻧﺘﺸﺎر ﻫﯿﭻ دﺳﺘﯽ‬ .‫‪٣٥‬‬ ‫ﺧﻮب ﻣﻦ !‬ ‫‪9‬‬ ‫ﻫــﺎي ‪،‬‬ ‫ﺧﻮب ﻣﻦ !‬ ‫ﺑﺎور ﮐﻦ ﭼﺮاﻏﻬﺎي ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻫﻤﻪ روﺷﻦ ﺑﻮد‬ ‫اﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﺎ ارﺗﻌﺎش ﺷﺮّاﺑﻪي اﻟﮑﻞ ‪ ،‬آﺑﯽ و ﻣﺴﺖ ﻣﯽﺳﻮﺧﺘﻢ ‪.‬‬ ‫ــ‬ ‫ﺳﺮﻋﺖ‬ ‫ﺟﻨﻮﻧﯽ دﯾﺮﺗﺮ از ﺑﺰرﮔﻮاري دﺳﺘﺎﻧﺖ را‬ ‫در ﻣﺎه ﻣﯽﭘﺨﺖ‬ ‫ﺗﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﺗﺮﮐﻪي اﻧﺪام ﺳﺎﻗﯽ ‪ ،‬در ﻧﻮر ﺳﺮﮔﯿﺠﻪي ﻣﺎ ﻣﯽﺷﮑﺴﺖ ‪،‬‬ ‫ﻣﻬﺘﺎب ‪ ،‬ﯾﮑﺒﺎره ﺧﻨﺠﺮﻫﺎ را زﺑﺎﻧﻪي ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﮐﻨﺪ ‪.

.‬‬ ‫‪10‬‬ ‫ﭼﺮاغ را آﻧﻘﺪر ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽﮐﺸﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﻪ ‪ ،‬ﮐﻒ ﮐﻨﺪ ‪،‬‬ ‫ﺣﺸﺮهي آﺑﯽ‬ ‫از ﺳﺎﻗﻪي ﻇﺮﯾﻒ ﻟُﻐﺖ‬ ‫آرام ﻓﺮوﺧﺰد ‪،‬‬ ‫و ﺗﻮ ﺑﺘﻮاﻧﯽ ﺑﺎ دو ﻣﯿﻞ ﻧﻘﺮه ‪ ،‬ﺑﺎل ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن دوزخ را ﺑﺒﺎﻓﯽ ‪.‬‬ .‬‬ ‫ﻏﺮوب ‪،‬‬ ‫ﺳﺎل ﺧﻮرﺷﯿﺪي را‬ ‫از روي آﻓﺘﺎﺑﮕﺮدانﻫﺎ‬ ‫ﺑﺮ ﻣﯽدارد ؛‬ ‫از دﻫﺎﻧﻪي ﺷﯿﭙﻮر ﻣﻼﺣﺎن‬ ‫ﮐﻪ ﺧﻨﺠﺮ را ﻓﺪاي ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﺑﺮ ﺧﻮن ﺧﻮﯾﺶ‬ ‫ﺧﻮﻧﺮﯾﺰي را‬ ‫ﺧﺎﻟﮑﻮﺑﯽ ﮐﻨﻨﺪ ‪،‬‬ ‫اﻧﺪوه ﭘﺮيﻫﺎي ﺳﺎﺣﻞ ﺳﺎﻻﻣﯿﻦ ‪ ،‬آﺗﺸﻔﺸﺎن ﻣﯽﺷﻮد ؛‬ ‫و اﯾﻦ ﺧﺪاي اﻗﻠﯿﻤﯿﺎﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ در ﭘﻠﮑﻬﺎي ﺑﻨﻔﺶ ﻗﺎﺑﯿﻞ‬ ‫ﺗﻮت ﻣﯽﺗﮑﺎﻧﺪ ‪.‫‪٣٦‬‬ ‫ﮐ‪‬ﺸﻮﻫﺎي ﻓﺮﯾﺎد را‬ ‫ﺑﯿﺮون ﻧﮑﺸﯿﺪه ﺑﻮد ‪. .

‫‪٣٧‬‬ ‫‪x x x‬‬ ‫ﺗﻮ ‪ ،‬در ﻗﺎﻟﺐِ زﻣﺎن‬ ‫آﻧﭽﻨﺎن ﮐﻪ‬ ‫ﻣﺮا‬ ‫ﻣﺴﺦ ﮔﺸﺘﻪﯾﯽ‬ ‫ﺑﻤﯿﺮاﻧﯽ!‬ ‫׀ ﺟﺰوهي ﺷﻌﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ ،2‬اردﯾﺒﻬﺸﺖ ‪ 1345‬׀‬ .

‬‬ ‫ﺳﺮﺧﯽي ﭼﭙﻘﯽ در اﻧﺰواي ﻣﻄﻠﻖ‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﻌﺎدل اﺻﻞ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽﺳﺖ‬ ‫ﮔﺎو را‬ ‫ﻣﯿﺎن وي و ﺧﻮرﺷﯿﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻏﻀﺐ‬ ‫ازﺟﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﺗﻤﺎم زﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﻄﻠﻊ ﻗﺼﯿﺪهي ﻣﺎ ﺣﻠﻖآوﯾﺰ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﺨﺎر ﺣﻤﺎﻣﻬﺎ‬ ‫ﮐﻪ اﺻﻄﻼﺣﺎت رﯾﺸﻪدار ﮔﻮﺷﺖ ﻧﻮﻣﯿﺪي را در آرﺳﻨﯿﮏ ﻣﯽﺷﺴﺖ‪،‬‬ ‫]ﺑﺮﻣﯽﺧﺎﺳﺖ‬ ‫ﻣﻦ ﺗﻔﻨﮓ را ﺑﻪ ﻣﻄﻠﻊ ﻗﺼﯿﺪه‬ ‫ﺗﮑﯿﻪ ﻣﯽدادم‪،‬‬ .‫‪٣٨‬‬ ‫ﻫﺎروت‬ ‫_______________________‬ ‫‪1‬‬ ‫آﻏﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﭼﻨﺪاﻧﻢ ﺗﻮ اﺣﺎﻃﻪ ﮐﻨﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﻨﺠﻢ ﮔﻠﻮﻟﻪﻫﺎي ﭘﺮاﮐﻨﺪه در ﺗﻨﺖ ﺑﺎﺷﻢ‪.

‫‪٣٩‬‬ ‫و زﻧﯽ ﺧﻮرﺷﯿﺪ را ﻣﯿﺎن دو ﮐﻮﻫﺎن ﯾﮏ ﺷﺘﺮ ﻣﯽدﯾﺪ‪. .‬‬ ‫ﮐﺪام ﺳﺘﻢ‬ ‫ﻗﻠﺐ ﻣﺮا زﯾﺮ ﯾﮏ ﮐﺒﻮﺗﺮ ﮐﺮچ‬ ‫ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻧﻔﺲ ﺑﮑﺸﺪ؟‬ ‫ﻓﻀﺎ‪ ،‬دﯾﻮاﻧﻪﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﺗﺎ ﮐﻠﻤﻪﯾﯽ ﺑﺎﺷﺪ در ﻧﺰد ﺧﺪا‪،‬‬ ‫اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﯽ را ﻣﯿﺎن ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﻣﯽآﻓﺮﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﯽ ﺳﭙﺎسﮔﺰاري ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ‬ ‫اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ رﯾﺘﻢ ﺷﻌﺮﻫﺎي ﻣﺮا آﻫﺴﺘﻪ ﻣﯽﮐﺮد‪. .‬‬ ‫‪2‬‬ ‫آن ﺟﺎ ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺖ ﻣﺮﻃﻮب ﺗﻮ‬ ‫ﺟﻬﺎن را از ﻫﯿﺄت و ﺟﻐﺮاﻓﯿﺎ ﻣﯽﺷﺴﺖ ‪،‬‬ ‫ﻣﻦ ﮐﻠﺒﻪﻫﺎي ﺷﻬﻮاﻧﯽي ﺧﻮﻧﻢ را‬ ‫ﺑﻬﻤﺮاه ﻋﺸﻘﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﮓ را اﺑﺮي ﻣﯽﮐﺮد‬ ‫از ﻗﻠﺒﻢ ﭘﯿﺎده ﻣﯽﮐﺮدم‪.‬‬ ‫‪3‬‬ ‫ﺑﺨﺎر ﺣﻤﺎمﻫﺎ‬ ‫ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ وﺿﻌﯽي ﻗﻠﺐ را در ﺧﻮاب و ﺑﯿﺪاريي ﻋﺸﻖ ﻣﯽﺷﺴﺖ ‪،‬‬ ‫در ﻣﻌﺒﺮ آواز ﺗﺮﮐﻤﻦ‬ ‫ﺑﺎران ﻣﯽﺷﺪ و ﻣﯽﺑﺎرﯾﺪ‬ ‫ﻣﯽﺑﺎرﯾﺪ ‪.‬‬ .

‫‪٤٠‬‬ ‫ﭼﻨﺪانﮐﻪ ﭼﻮب ﻣﺼﺮﻋﻬﺎ‬ ‫اﻧﺤﻨﺎ ﺑﺮ ﻣﯽداﺷﺖ‪:‬‬ ‫رﻧﮕﯿﻦﮐﻤﺎن ﻣﯽﮔﺸﺖ‪.‬‬ .‬‬ ‫ﭘﻨﺞ ﺧﺎﺗﻮن ﺗﺒﺎه ــ ﭘﻨﺞ ﻋﺸﺮ ﺿﻌﻒ ﮐﻪ ﭼﺘﺮ ﭘﺨﺘﮕﯽ را در ﻧﺎن ﻣﯽﺑﻨﺪﻧﺪ ــ‬ ‫در ﺷﯿﺮ ﺧﻮد ﺑﺴﻮي ﺧﺪا ﻧﻘﺐ ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫**‬ ‫ﺑﺮ ﮐﻒ ﺧﯿﺲ ﻗﺼﯿﺪه‬ ‫ﮐﻪ ﺟﻨﻮن ﺧﺴﺘﻪﺗﺮ از زﯾﺒﺎﯾﯽ را در ﮔﻞﻫﺎي ﺳﺮﺷﺎر از داودي ﻣﻨﻈﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﻋﺸﻖ را ﺑﺎ زﺧﻤﯽﺗﺮﯾﻦ ﻓﻌﻠﯽ ﮐﻪ از وزن ﺷﻌﺮ ﮐﺎﺳﺘﻪ‬ ‫ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺳﺮ اﻧﺴﺎﻧﯽ‬ ‫در زﯾﺮ اﯾﻦ رﻧﮕﯿﻦﮐﻤﺎﻧﻬﺎ‬ ‫ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻦ ‪:‬‬ ‫ﺳﺮ ﺑﺮﯾﺪهي ﯾﮏ دﻟﺪل ﺑﺎﺷﺪ !‬ ‫‪4‬‬ ‫ﮐﺒﻮﺗﺮان ﮐﻪ زﯾﺮ اﯾﻦ اﺑﺮو ــ رﻋﺸﻪي رﻫﺎ ﺷﺪه ﺗﺎ ﻣﺮگ ــ ﻣﺮاﻋﺎت ﻣﯽﺷﺪﻧﺪ‪،‬‬ ‫در آﺧﺮﯾﻦ داﻧﮓ آواز ‪ ،‬ﺗﺨﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﮐﻪ ﻗﻠﺐ ﺗﻮ را ﻣﯽﭼﺮﺧﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﻄﻮط دﺳﺖ ﻣﺮا ﺑﺮﯾﺴﺪ؟‬ ‫ﺻﻠﺢ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﭙﺶ ﻫﺰاران ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﻫﺎروت از ﺑﺮق ﻣﯿﺰﻫﺎ ﺗﻨﻮره ﻣﯽﮐﺸﺪ‬ ‫]اﻣﺎ‪ ،‬اﻧﻌﮑﺎﺳﺶ را ﺑﺮﺟﺎي ﻣﯽﻧﻬﺪ‪.

‬‬ ‫ﭘﺲ ﮐﻪ ﻗﻠﺐ ﺗﻮرا ﻣﯽﭼﺮﺧﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﻄﻮط دﺳﺖ ﻣﺮا ﺑﺮﯾﺴﺪ!‬ ‫‪5‬‬ ‫اي ﻧﻮر‪،‬‬ ‫اي ﺟﻐﺮاﻓﯿﺎي ﺳﺮي ﮐﻪ ﻣﺘﻼﺷﯽ ﻣﯽﺷﻮد!‬ ‫ﺑﺎ ﺗﻮ ﻋﺸﻖ در ﻗﻠﺐ ﻣﻦ‬ ‫ﺷﻌﻮري ﮐﺮوي دارد‪.‬‬ ‫‪6‬‬ ‫ﮔﺮدن ﻣﻦ در ﺑﺮج ﺑﺎروت ﻣﯽﺗﭙﯿﺪ!‬ ‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺗﻮ را ﻓﺎش ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺑﺮﻫﻨﮕﯿﺖ را از ﺗﻦ در آورده ﺑﻮدي ؟‬ ‫ﺑﺎ ﺟﻮﻫﺮ زﻧﺒﻖ ‪ ،‬ﺗﻬﻨﯿﺖﻫﺎ ﭼﻨﺎن ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ را ﺗﻨﮓ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‬ ‫ﮐﻪ اﺳﺒﯽ ﺳﻔﯿﺪ‬ ‫ﮐﺎﻣﻼ ﺳﻔﯿﺪ‬ .‬‬ ‫ﻧﻮازﻧﺪﮔﺎن‪ ،‬ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎي ﭘﺮ از ﺑﺎران را ﺑﮑﻨﺎر ﻣﯽﻧﻬﻨﺪ و آواز را‬ ‫]ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽﮔﺬارﻧﺪ‪.‫‪٤١‬‬ ‫ﺻﻠﺢ‪ ،‬ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﻓﻀﺎي دﺳﺘﯽﺳﺖ ﺑﺎ ﮐﺴﻮف ﯾﮏ ﺗﺨﻢﮐﺒﻮﺗﺮ ‪ ،‬ﻣﯽداﻧﺪ‬ ‫اﺣﺘﻀﺎر‪ ،‬در ﺑﯿﻦ ﺟﻨﺎغ ﻃﻼﺋﯽي ﺑﻮﺳﻪ ‪ ،‬ﺑﺎل ﺧﻮاﻫﺪ ﺧﻮرد ‪،‬‬ ‫ﺟﺎﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﺗﻠﺦ ﻋﺰﯾﺰت‬ ‫ﺟﺎذﺑﻪ را از زﻣﯿﻦ‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮد‪.

‬‬ ‫ﻋﺼﺎرهي زﻧﺒﻖ‪ ،‬ﻋﺸﻖ را ﭼﻪ اﻧﺪازه ﺳﺮﯾﻊ ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ رﻃﻮﺑﺖ ﻗﻮس و ﻗﺰح در‬ ‫]ﭘﺸﺖ ﻻﻟﻪي ﮔﻮش ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ ؟‬ ‫ﺧﺮوﺳﺎن ‪ ،‬ﺑﺎ آواز‪،‬‬ ‫ﺑﻨﺪر ﺧﯿﺴﯽ را‬ ‫از ﮐﻨﺎر ﺑﺎزوي زﻧﯽ ﮐﻪ در او‬ ‫ﺧﺮﻣﻨﯽ زﻧﺒﻖ‬ ‫از ﺧﻮاب در ﺷﯿﺮ‬ ‫ﻣﻨﻌﮑﺲ ﻣﯿﺸﺪ‪،‬‬ ‫آﻓﺘﺎب ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫**‬ ‫در ﯾﮏ ﺻﺒﺢ ﺑﯽﺧﺮوس‬ ‫ﺑﺮوي ﭘﻨﺠﻪي ﭘﺎ‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﺷﺪم و ﻓﺼﻞ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ‪،‬‬ ‫ﺑﺎ زﺣﻤﺖ‬ ‫ﺷﺒﯽ از ﺷﺎﻧﻪي ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﯿﺖ‬ ‫ﺑﺮاي دﯾﺪن ﻧﻮﻣﯿﺪﯾﻢ‬ ‫ﺳﺮك ﻣﯽﮐﺸﯿﺪم و دو ﻋﺸﺮ ﻣﻬﺘﺎب‬ ‫]در رﮔﻬﺎي ﻣﻦ ﺑﺎﻻ ﻣﯽرﻓﺖ‬ ‫ﮔﺮدن ﻣﻦ در ﺑﺮج ﺑﺎروت ﻣﯽﺗﭙﯿﺪ‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﺑﺮاقﺗﺮﯾﻦ ﻓﻠﺴﻢ ﺑﺮوي ﻧﻮﻣﯿﺪي ﻣﯽاﻓﺘﺎد !‬ .‬‬ ‫و ﻣﻦ آﻧﻘﺪر ﻣﺎﯾﻮس ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺳﭙﯿﺪه‪ ،‬ﺗﺼﻌﯿﺪ ﻧﮕﻔﺘﻪﻫﺎي ﻣﻦ ﺑﻮد‪.‫‪٤٢‬‬ ‫از ﺗﻪ ﻣﻮي رﮔﻬﺎﯾﺶ ﺷﯿﻬﻪ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ‪.

‫‪٤٣‬‬ ‫‪7‬‬ ‫اﯾﻨﮏ ﺷﯿﺮ و ﺧﻮن از ﺑﯿﺴﺘﻮن رواﻧﻪﺳﺖ !‬ ‫اﺑﻦﻣﻘﻔﻊ‪ ،‬ﺑﺎ ﻋﻄﺮ ﻧﺎن ﮔﺮم‪ ،‬از ﺗﻨﻮر ﮐﻠﻤﺎت ﺑﯿﺮون ﻣﯿﺂﯾﺪ !‬ ‫ﭘﺲ ﮐﻪ‬ ‫ﯾﮏ ﺷﺐ‪ ،‬ﭘﺲ از ﺑﺎران‪ ،‬ﭼﺘﺮ را ﻣﯽﺑﻨﺪد و ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽﺷﻮد ؟‬ ‫اﻟﻒ ــ ﻻم ــ ﻣﯿﻢ ‪ ،‬ﺳﻼم ﺑﺮ ﺗﺒﺮﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬ ‫**‬ ‫ﺣﺮوف آزادي را‬ ‫ﺟﺪاﺟﺪا ﮐﺮدهﻧﺪ !‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺑﻮرﯾﺎي ﻫﺠﺎﻣﺖ ﻧﻔﺲ از ﭘﺮﻃﺒﻞﺗﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪي ﭘﺲ از رﮔﺒﺎري‬ ‫]در ﻣﯿﺎن ﺻﺒﺢ و ﮔﻞ ﺷﯿﭙﻮري ــ ﮐﻪ ﻧﺎﻗﻮس ﺳﭙﯿﺪ ﻋﺸﻖ ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﺧﺎﮐﺴﺘﺮيي ﻣﺸﺮف ﺑﻪ دردي ﮐﻪ ﺳﺎﯾﻪﻫﺎي ﻃﻼﺋﯽ را ﺑﺮ ﭘﻠﻪﻫﺎي ﺗﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن‪ ،‬ﭼﻮن‬ ‫]ﭼﻮن ﺷﯿﻬﻪﯾﯽ ﻣﯽﻟﺮزاﻧﺪ‪،‬‬ ‫از ﺑﺎل ﻫﺎروت ﺑﻪ ﺳﻘﻔﯽ ﺗﺒﻌﯿﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺴﺘﮕﯽ را ﻃﻌﻤﻪي ﻣﺎ ﻣﯽﮐﺮد‪. .‬‬ ‫ﻣﺎ ﺑﺮ ﻣﻬﺘﺎب ــ ذوزﻧﻘﻪﯾﯽ ﮐﻪ از ﺗﺠﺮﯾﺪ ﺑﻮﻣﯽي ذﻫﻦ ﻧﻘﺎش‬ ‫ﺑﺮ ﺑﻮم ﻣﯽﮔﺮﯾﺨﺖ ــ‬ ‫ﺳﯿﻢ ﻣﯽﺑﺴﺘﯿﻢ و ﭼﻨﺪان ﻣﯽﻧﻮاﺧﺘﯿﻢ ﮐﻪ اﺑﻦﻣﻘﻔﻊ ﺑﺎ ﻋﻄﺮ ﻧﺎن ﮔﺮم‪،‬‬ ‫]از ﺗﻨﻮر ﺑﯿﺮون آﯾﺪ‪.‬‬ .‬‬ ‫اﻣﺎ ﺑﺮق اﺳﻠﺤﻪ ﺑﺎ ﻧﻮر ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ در ﮐﺸﻮ ‪ ،‬ﺗﺤﻠﯿﻞ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد !‬ ‫و ﺷﯿﺮﻫﺎي ﭘﻮل ﺧﺮد در ﻫﯿﭙﻮدرم‬ ‫‪(1) . .

‬‬ ‫ﭼﻨﺪان ﮐﻪ زﻣﯿﻦ‪ ،‬ﺳﺘﺎرهﯾﯽ ﮔﺸﺖ ‪:‬‬ ‫ﮔﻠﻮﻟﻪﯾﯽ در ﮔﯿﺠﮕﺎه ﺷﺎﻫﺎﻧﻪي ﺗﻮ !‬ ‫دﺳﺘﯽ ﺑﺎراﻧﯽ ﮐﻪ اﺟﺒﺎر ﺧﻄﻮﻃﺶ را داﺷﺖ ‪،‬‬ ‫روي اﻟﻤﺎس را ﮔﺮﻓﺖ ‪:‬‬ ‫ﻣﻦ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﯿﺮهي ﭘﺸﺘﻢ را‬ ‫از ﺟﺮﻗﻪ و ﻣﻠﮑﻮت‬ ‫ﻣﯽاﻧﺒﺎﺷﺖ‪،‬‬ . .‫‪٤٤‬‬ ‫**‬ ‫اي آزادي‬ ‫ﮐﻪ در ﭼﺸﻤﺎن ﺗﻮ ــ اﯾﻦ ﭘﻨﺞ ﺣﺮف ﮐﻒ ﮐﺮده ــ‬ ‫ﻣﻄﻠﻊ ﻗﺼﯿﺪه‪ ،‬اﻓﻘﯽ ﺷﺪهﺳﺖ !‬ ‫‪8‬‬ ‫ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﺮ اﻟﻤﺎس‬ ‫)ﻗﻄﻌﻪي اﻟﺤﺎﻗﯽ(‬ ‫اﻟﻤﺎس ﮐﻪ ﺳﻢﻫﺎي ﻣﻌﻄﺮ ﺗﻮﺣﺶ ﺑﻮد‬ ‫ﺑﺎ‬ ‫دوران آﻫﯽ ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﯾﻪ‬ ‫ﻣﺮا از ﭘﺸﺖ ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﻢ ــ ﮐﻪ ﭘﺎرﺳﺎ و ﺷﻮراﻧﮕﯿﺰ ‪ ،‬دروﻫﺎي ﺳﮑﻮت ﺗﻮ را‬ ‫]در دردﻧﺎكﺗﺮﯾﻦ ﻣﻬﻠﺖ اﻧﺴﺎﻧﯽ‪ ،‬آﻏﺎز ﻣﯽﮐﺮد ‪،‬‬ ‫اوج داد‬ ‫ﭼﻨﺪان ‪. .

‬‬ ‫اﻟﻤﺎس‪ ،‬ﻏﺮﺑﺘﯽ در ﺳﺎﯾﻪي ﺑﺮﻫﻨﮕﯽي ﻣﯿﻌﺎد ‪،‬‬ ‫**‬ ‫ﭼﮑﺎﭼﺎك ﻧﻮرﻫﺎي ﮐﻮﺛﺮ ‪ ،‬در ﻧﻢ ﺳﺮداﺑﻬﺎي ﻗﺎﺟﺎري‪.‬‬ ‫اﻟﻤﺎس ‪ ،‬ﺟﺸﻦ ﻫﺰارهي ﺗﻨﻬﺎﺋﯽ‪.‬‬ ‫در ﺗﻤﻮز‪ ،‬رﻗﺺ ﭼﻨﺪ ﻫﺠﺎﺋﯽي ﺧﻨﮑﺎي ﺳﺎﯾﻪي ﭘﺮواﻧﻪ ﺑﺮ ﺑﺎدﺑﺰن ‪،‬‬ ‫ﺗﻮ و ﺳﺎﯾﻪات‪) :‬ﺗﺎ ﻣﻦ ذواﻟﻔﻘﺎر را ﺑﺮدارم !(‬ ‫در ﺑﻬﻤﻦ ‪ ،‬ﺣﺲ ﺷﺸﻢ ﺳﺮﻣﺎ ‪ ،‬ﮐﻪ در ﻣﻨﺸﻮر ﺑﯽﺣﺎدﺛﻪي ﻋﺎﻃﻔﻪات‬ ‫]ﺷﯿﻬﻪ ﻣﯽﮐﺸﺪ؛‬ ‫اﯾﻦ اﻟﻤﺎس‪ ،‬ﭘﺮﻫﺎي ﻣﺎوراءﺑﻨﻔﺶ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﯽآه ﻣﯿﺎن ﻫﻤﺴﺎﯾﮕﺎﻧﺖ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﯽﺷﺪ‬ ‫‪9‬‬ ‫ﻣﻦ ﻓﻀﺎ را در ﻧﻮك ﺳﻨﺠﺎقﻫﺎي ﻧﻘﺮه‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪﻣﺮگ‪ ،‬ﻋﻔﯿﻒ و زﯾﺒﺎﯾﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺮﺑﯿﺖ‬ ‫]ﮐﺮدهام‬ ‫و آن ﮔﺎه ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺴﻤﻮم ﺗﻮ را در ﯾﮏ ﭘﯿﺎﻟﻪ ﺷﯿﺮ ﻣﯽﺧﻮاﺑﺎﻧﺪم ‪،‬‬ ‫ﻧﻮﻣﯿﺪﯾﻢ ــ اﯾﻦ ﺻﯿﻘﻞ ﺷﻬﻮاﻧﯽ ﮐﻪ ﺣﺎدﺛﻪ را از آب ﭘﯿﺎده ﻣﯽﮐﻨﺪ ــ‬ ‫]در ﮐﺪام ﮐﻮه ﮐﻤﺎﻧﻪ ﻣﯽﮐﺮد؟‬ ‫آه‪ ،‬ﻣﻦ از ﺳﺎدهﺗﺮﯾﻦ ﺗﮑﻪي آﺳﻤﺎن در ﭼﺸﻤﺎن ﺗﻮ ‪ ،‬دﻓﺎع ﮐﺮده‬ ‫]ﺑﻮدم ؛‬ ‫وﻗﺘﯽ ﻣﺨﻤﻞ ﺑﺎ ﮐﺮكﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺴﻤﺖ ﺷﺮق ﺧﻮاب داﺷﺖ ‪ ،‬ﺗﻤﺎم ﻣﺪﯾﺘﺮاﻧﻪ ﺑﻮد !‬ ‫در ﻣﺨﻤﻞ‪ ،‬ﺑﺎ ﮐﺮكﻫﺎﯾﯽ‬ ‫**‬ .‫‪٤٥‬‬ ‫ﭼﻮن اﯾﮑﺎري ﭘﺮت ﻣﯽﺷﺪم‪(2) .

‬‬ ‫ﻃﯿﻒ ﯾﺘﯿﻢ ﮔﻨﺎه ‪ ،‬ﮐﻪ ﻋﺮق ﺑﻨﻔﺶ ﻣﻌﺎﺷﻘﻪي دو ﺷﯿﺮ را از ﭘﯿﺸﺎﻧﯽي‬ .‫‪٤٦‬‬ ‫ﮐﻪ ﺧﻮاﺑﺸﺎن ﺑﺠﺎﻧﺐ ﺷﺮق ‪،‬‬ ‫ﺧﺎﺻﯿﺖ آواز اﺳﺖ‬ ‫]و ﻣﻮﺳﯿﻘﯽي ﻓﺮﯾﺎد ﻣﺪﯾﺘﺮاﻧﻪ‬ ‫وﻗﺘﯽ دﻧﺪان ﻣﻦ ــ ﮐﻪ در ﺑﺎزي دو ﻗﻄﺐ‬ ‫ﻓﺮزﯾﻦ ﻣﺮدهﯾﯽﺳﺖ‬ ‫در ﮔﻮﺷﺖ ﻣﺎژرك و ﻣﯿﻨﻮرك )‪ (3‬ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ؛[‬ ‫اي ﻋﺮوض ﻣﻌﻠﻖ !‬ ‫درﯾﺎ را‬ ‫ﺑﯿﺖ‬ ‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ !‬ ‫ﺑﯿﺖ‬ ‫از اﯾﻦ وﺣﺪت ﺗﺮﺳﻨﺎك‬ ‫رﻫﺎﯾﯽ ﺑﺨﺶ ؛‬ ‫ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺘﻮاﻧﻢ اﯾﻤﺎﻧﻢ را‬ ‫در ﮐﻨﺎر ﭼﺮاﻏﯽ ﮐﻪ‬ ‫اﺑﺪﯾﺘﯽ از دود دارد ‪،‬‬ ‫آرام و اﺻﯿﻞ‬ ‫ﺗﺠﺮﺑﻪﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫‪10‬‬ ‫اﻓﺴﻮس ﻧﯿﺴﺖ اﯾﻨﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺨﺎر ﺷﻤﺎﯾﻞ ﻗﻠﺐ ﺗﻮ را‪ ،‬آرامﺗﺮ‬ ‫]رﺳﺘﺎﺧﯿﺰ‪ ،‬ﻧﻔﺲ ﻣﯽﮐﺸﻢ‪.

‬‬ ‫و اﯾﻨﮏ ﻓﺠﺮ ! ‪ :‬ﺧﻨﺜﯽ از آﻣﯿﺰش ﺳﺒﺰﯾﻨﻪي ﻏﺶ‬ ‫ﺑﺎ ﻋﻄﺮ‬ ‫ﮐﻪ ﮐﻮريي ﺷﮑﯿﻞ ﺷﯿﻬﻪ را در آوﯾﺰﻫﺎي ﺟﺎر‬ ‫ﻣﺮﺗﺐ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﻠﮏ ﻣﺴﺘﻮر از ﻧﺠﻮم ﻧﻘﺮهﺋﯽي ﻣﻨﺎﺟﺎﺗﯽ وﺣﺸﯽ ‪ ،‬ﮐﻪ در ﺑﺮودت‬ ‫]آﺑﯽي ﺑﯿﻦ دو دﻗﯿﻘﻪ‪ ،‬زﻧﺪاﻧﯽ ﺑﻮد ‪ ،‬ﺑﻬﻮش آﻣﺪهﺳﺖ‬ ‫ﺗﺎ ﺿﺮﺑﻪﻫﺎي ﺳﺎﻋﺖ ﺟﺸﻨﻮارهي ﺗﺎزﯾﺎﻧﻪ را ‪ ،‬ﻫﺸﺖﺑﺎر ﺑﺮاي ﺧﺪا ﺑﺰاﯾﺪ‪،‬‬ ‫و اﯾﻦ اﺗﻬﺎم ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ‪ ،‬ﺧﺪا را ﺧﻮاﻫﺪ ! ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺸﺖ !‬ ‫‪11‬‬ ‫ﺗﻮ ﻣﺮا ﺗﻠﺦﺗﺮ ﮐﻦ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪي ﻓﺮوﺗﻨﯽي ﮐﺸﻨﺪهي اﯾﻦ آﺧﺮﯾﻦ ﺷﺮاب‬ ‫]ﺷﻬﯿﺪ زﻣﯿﻦ ﺑﺎﺷﻢ ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﯾﺎلﻫﺎي ﻣﺮداﻧﻪي ﻗﻠﺒﻢ را ﻣﯽﮐﻨﻢ ‪ ،‬ﺗﺎ وﻗﺎر ﻋﺰﯾﻤﺖ را ــ ﺑﺎ‬ ‫]ﭼﻤﺪاﻧﯽ ﺳﭙﯿﺪ ﮐﻪ ﭘﺮ از ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺳﻤﻨﺪرﻫﺎﺳﺖ ــ‬ ‫]در اﯾﻦ ﺳﭙﯿﺪهي اﻋﺼﺎب درﯾﺎﺋﯿﻢ ‪ ،‬ﺳﺘﻮن ﮐﻨﻢ ‪.‬‬ ‫و ﺑﺎد ‪ ،‬اﯾﻦ ﺑﯿﺖ ﺑﻠﻮﻃﯽ ــ ﺟﺎن ﭘﻨﺎه ﭼﺸﻤﺎن ﺗﻮ ــ را ﻣﯽﺷﮑﻨﺪ‪.‫‪٤٧‬‬ ‫]ﭘﺮت ﺷﺪهام‪ ،‬ﻧﺸﺖ ﻣﯽدﻫﺪ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪاﻧﺪ ‪،‬‬ ‫ﺑﺪاﻧﺪﮐﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ را ﺑﻪ ﺷﺮق دراز ﮐﺮدهام ﺗﺎ آﺑﻠﻪﻫﺎﯾﻢ ﻃﻠﻮع ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫دﻗﺎﯾﻖ‪ ،‬ﺳﻘﻒﻫﺎي ﮐﻮﭼﮑﯽ از ﮔﭻ دارﻧﺪ ‪ ،‬ﮐﻪ زﻧﺠﺮه ﺳﺎﮐﺖ ﻣﯽﺷﻮد‪.‬‬ .‬‬ ‫اﺳﺘﺨﻮان ﺑﯽ ﻣﺎه ﺧﺮاﺑﺎت ‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ را‬ ‫ﻋﺮوﺳﺎن ﺧﻠﻮت اﻧﻌﮑﺎس ﻣﯽﺳﺎزد ‪.

‬‬ ‫)‪ICARE (2‬‬ ‫)‪ (3‬ﻣﺎژرك و ﻣﯿﻨﻮرك – ﻧﺎم دو ﺟﺰﯾﺮه در درﯾﺎي ﻣﺪﯾﺘﺮاﻧﻪ‪.‫‪٤٨‬‬ ‫و ﻋﺎﻟﯽﺗﺮﯾﻦ زﻟﺰﻟﻪي زﻣﺮد ‪ ،‬ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺪر ﮔﺮﺳﻨﻪي زﻫﺮ را ‪ ،‬در‬ ‫]آﺧﺮﯾﻦ ﺑﻐﺾ ﺗﻮ ﻣﯽﺗﺮﮐﺎﻧﺪ !‬ ‫‪12‬‬ ‫اﯾﻨﮏ اﻗﯿﺎﻧﻮس ! آﺳﻤﺎنﻫﻤﯿﺸﻪيﻫﺎروت ‪.‬‬ . .‬‬ ‫׀ ﺟﺰوهي ﺷﻌﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ 3‬و ‪ ،4‬ﺧﺮداد و ﺗﯿﺮ ‪ 1345‬׀‬ ‫ﺣﻮاﺷﯽ‬ ‫____________________________‬ ‫)‪ HIPPODROME (1‬ﻣﯿﺪان ﺑﯿﻀﯽ ﺷﮑﻞ ﺑﺮاي اﺳﺐدواﻧﯽ و اراﺑﻪراﻧﯽ در روم و ﯾﻮﻧﺎن ﻗﺪﯾﻢ‪. . .

‬‬ ‫زﻣﯿﻦ‪ ،‬ﮐﻒ ﺑﻮد و ﻣﻦ ﺑﺎ ﮐﺮاﻣﺖ‪ ‬وﯾﺮانِ ﮐﯿﻨﻪام‪ ،‬دﯾﮕﺮ ﺷﺘﺎﺑﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ؛‬ ‫اﻣﺎ‪ ،‬ﭼﻤﺪانِ ﺳﯿﺎﻫﻢ‪ ،‬ﭘﺮ از زﻣﺮد و ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻮد!‬ .‫‪٤٩‬‬ ‫ﻃﺎﻋﻮن‬ ‫_______________________‬ ‫‪1‬‬ ‫ﻣﻦ ﺑﺎ وﺟﻮد ﮐﻪ اﺳﮑﻠﺖ ﻋﻄﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﻔﺘﻢ و دﯾﺪم‬ ‫ﮐﻪ اﺑﺘﻼي ﺑﻪ آواز‪ ،‬در ﺷﻌﺮ ﻣﻦ‪ ،‬ﻓﻀﺎ ﻣﯽﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﮐﻪ ﻣﺪرﮐﯽ ﻗﺎﻃﻊ‪ ،‬زﯾﺮ ﻣﻪ‪ ،‬زﯾﺮ ﻓﻮارهﻫﺎي ﺧﺸﮏ ﮐﺎﻓﻮر‪ ،‬ﺑﻪﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﮐﻪ ﭘﺮدهﻫﺎي‬ ‫]ﻋﻤﯿﻖ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽي ﻟﻪﻟﻪ اﻣﺮا ﻣﯽﮔﺸﺖ‪ ،‬ﮐﻪ در آن ﻓﯿﺮوزهﻫﺎ‪ ،‬ﺑﯽاﻟﺘﻤﺎس زﯾﺮ ﺑﺎران‬ ‫]زﺑﺎﻧﻪ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬ﯾﺎل ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﺟﻮد ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﺣﺠﻢ اﺧﻼق ازل ﻣﯽﺷﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺗﻮ! ﺗﻮ! ﺗﻮ!‬ ‫]زﯾﺮِ ﺑﺎران ﻣﻈﻠﻮم ﺑﻤﺎﻧﯽ!‬ ‫ﻣﻦ ﺑﺎ ﺧﻮن ﻣﻮش و ﻣﺴﺘﺸﺮق‪ ،‬ﺗﺎرﯾﺦ اﺑﺘﻼي ﺗﻮ را ﺧﻮاﻫﻢ ﻧﻮﺷﺖ!‬ ‫‪2‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم‪ ،‬از ﻣﻌﺎدن ﻫﯿﺎت‪ ،‬ﻣﺪار ﺳﻮﮔﻠﯽي ﻗﺘﻞ‬ ‫اﺳﺘﺨﺮاج ﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﺣﺘﯽ در ﻋﺼﺐِ ﻣﻨﺎﺟﺎت ــ ﮐﻪ ﺑﺤﺚ‪ ،‬ﻧﯿﺮوي ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪي ﮐﻒ ﮐﺮدن ﺑﻮد ــ‬ ‫اﯾﻦ ﺗﯿﺮرس را‪ ،‬ﺑﯿﻦ دو راس ﺧﻮن‪ ،‬ﺟﺎرو ﻣﯽزدم‪.

‬‬ ‫‪3‬‬ ‫اي ﺳﺎﻣﻌﻪي ﺑﺰرگ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺮﮐﺘﯽ و ﺑﯿﻤﺎري! اﯾﻦ ﻧﯿﺎﮐﺎنِ ﺧﺎﻣﻮش ﮐﻪ ﺷﺠﺮهﻧﺎﻣﻪي ﺧﻮﯾﺶ را ﭘﺲ‬ ‫]از ﺑﺮف ﻣﯽروﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺣﻨﺠﺮهي ﻣﻦ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮدهاﻧﺪ!‬ ‫آﯾﺎ ﺗﻬﻮع‪ ،‬وﻇﯿﻔﻪي ﺳﻨﮕﯿﻦِ ﻣﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻠﻮﯾﻢ ﺳﺎﻟﻬﺎ و ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻌﺪ‪ ،‬آﺗﺸﻔﺸﺎن ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ؟‬ ‫]ﻣﻦ ﺧﻮب ﻣﯽداﻧﻢ ﻣﺒﻠﻎ ﭼﻪ وﺣﺸﺘﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﻮد!‬ ‫ﻏﺮﺑﺖ در ﻣﻦ اراده ﻣﯽﺷﻮد‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺎ ﻋﻄﺶِ ﻓﺠﯿﻊِ ﻃﻼﯾﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﺷﮑﺎر ﺗﻨﻮره ﻣﯽﮐﺸﺪ‪،‬‬ ‫]ﻋﺰﯾﻤﺖ ﮐﻨﻢ و ﺑﮕﻮﯾﻢ‪ :‬اي ﻋﺰﯾﻤﺖ‪ ‬ﻣﻦ! ﺑﻤﺎن! ﺗﻮ آﺧﺮﯾﻦ ﻃﻌﺎمِ ﻣﻨﯽ!‬ ‫در اﯾﻦ راه ﮐﻪ رﺣﻢ را ﺑﺮ ﭘﻮﺳﺘﻢ‪ ،‬ﻣﯽﺑﻮﯾﻢ و از دﺳﺖ ﻣﯽدﻫﻢ‪ ،‬ﺗﻤﺎمِ ﻃﺒﻞﻫﺎ ﺑﻪ ﺻﺪا در ﻣﯽآﯾﻨﺪ!‬ ‫ﭘﺲ ﺗﻮ ﮐﯿﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﺮا در ﻣﻨﻈﺮهي آﻏﻮﺷﻢ ﺑﻪﺧﻮاب ﻣﯽﺑﺮي؟ ﮐﯿﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﺬري‪ ،‬و ﯾﮏ ﻣﯿﻠﯿﻮن‬ ‫]آﺷﯿﻞ در ﭘﺎﺷﻨﻪي ﺗﻮ آواز ﻣﯽﺧﻮاﻧﻨﺪ؟‬ ‫‪4‬‬ ‫ﻃﺎﻋﻮن‪ ،‬ﭘﺸﺖ‪ ‬ﺻﻔﺎت رام و ﭘﻨﻬﺎن اﺳﺖ و ﺑﺎ اﻓﺘﺨﺎر‪ ،‬ﻣﺸﻘﺖ ارﺟﻤﻨﺪ ﺗﻮ را ﻋﻘﯿﻢ ﮐﺮده و ﺧﻮاﻫﺪ‬ ‫]ﮐﺮد‪ ،‬آه ﺧﺎوران!‬ ‫ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﮕﺬار ﻣﻦ اﯾﻦ ﻣﺎه را‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﺪرك ﺳﺮﮔﺮداﻧﯽي ﻣﻦ اﺳﺖ‪ ،‬ﻋﻨﻮان ﮐﻨﻢ؛‬ ‫ﭼﺮاﮐﻪ ﺗﺤﻤﻠﺖ ــ ﮐﻪ در آﻓﺘﺎب‪ ،‬از ﺳﺠﺪهﻫﺎي ﺧﺼﻮﺻﯽ ﻓﻮران ﮐﺮده اﺳﺖ ــ در ﺳﻮاﺣﻞِ ﭘﺴﺖ‪،‬‬ ‫]از ﯾﺎد رﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮاﺳﺖ! ﺧﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻮرم را در ﻋﻀﻼت‪ ‬ﺷﺴﺘﻪي اﯾﻦ ﺟﺎﻧﻮرانِ ﻣﺠﺘﻤﻊ‪ ،‬اﯾﻦ ﺟﺎﻧﻮرانِ ﺻﻐﯿﺮ‪،‬‬ .‬‬ ‫ﺑﺎري‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻬﺸﺖ را در ﮐﺎﻏﺬي آﻏﺸﺘﻪ ﺑﺎ ﺧﻠﻂ ﭘﻠﻨﮓ‪ ،‬ﺗﺎ ﺳﺤﺮ ﺳﻮزاﻧﺪهام‬ ‫و ﭘﯿﺸﺎﻧﯽام‪ ،‬ﻣﻌﺎﺷﺮت‪ ‬ﻣﺤﺠﺮِ دو ﻧﺒﯽﺳﺖ!‬ ‫و ﺑﺎري‪ ،‬ﺿﻤﻪﻫﺎي ﺑﻪ ﺷﺪت ﮐﻮﻟﯽ ــ ﮐﻪ در ﺑﺎد و ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ و آرزو‪ ،‬ﺑﺮ ﻓﺮازِ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﯾﻮرﺗﻤﻪ ﻣﯽروﻧﺪ‪،‬‬ ‫]ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺑﺰرگ را ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪاﻧﺪ‪.‫‪٥٠‬‬ ‫ﻣﻦ‪ ،‬اﺻﺎﻟﺖ دﯾﻮاﻧﮕﯽ‪ ،‬ﻣﺮﮐﺐ‪ ،‬ﻗﺪرت و اﺣﺸﺎء ﻧﺴﺘﺮن را ﺑﻪ ﺳﺘﻮن ﭘﺸﺖ ﺗﻮ ﻣﯽﭘﯿﭽﯿﺪم‪،‬‬ ‫]ﮐﻪ ﺑﺨﻮاﻧﯽ‪.

‬ﺟﻨﮕﻠﻬﺎي ﺑﺮﯾﺪه را ﮐﻪ از دوردﺳﺖ ﻣﯽآرد‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺎ ﻟﻘﺐ ﻣﯽدﻫﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻮ‪ ،‬ﻓﺮزﻧﺪم! زﯾﺮ ﯾﺦِ درﯾﺎﻫﺎ ﺧﻮاﻫﯽ زﯾﺴﺖ‪ ،‬ﺗﺎ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺷﺪت ﺻﺪا ﺑﺰﻧﯽ‪. .‬‬ ‫ﺧﻮن ﺷﻨﯽ ﺑﻪ ﻗﻠﺒﻢ ﻣﯽرﯾﺰد ــ ﺑﻪ ﻗﻠﺐِ ﻗﺪﯾﻤﯽام‪ :‬ﻟﺤﻈﻪي دﯾﺮيﺳﺖ در زﻣﺎن! ﺑﺪرود!‬ ‫]ﺑﺪرود! ﺑﺪرود!‬ ‫ﺷﻬﺮ‪ ،‬از ﻫﻮلِ آرﺳﻨﯿﮏ‪ ،‬در ﺗﻮﭘﺨﺎﻧﻪﻫﺎ‪ ،‬ﻣﻨﻌﮑﺲ ﻣﯽﮔﺮدد‪.‬‬ ‫ﺑﮕﺬار اﯾﻦ ﻓﻠﺰِ ﺗﯿﺰ‪ ،‬در ﺟﯿﺐ ﻣﻦ‪ ،‬اﺳﺘﺘﯿﮏ‪ ‬ﺟﻨﮕﯽي ﺧﻮد را ﺑﯿﺪار ﮐﻨﺪ!‬ ‫و ﺑﯿﺎﻣﺮز ﯾﺦ را ﮐﻪ آب ﻣﯽﺷﻮد‪ ،‬اي ﺗﻮﻓﺎن!‬ ‫آب ﺷﮑﻔﺘﻪ‪ ،‬ﻋﻄﺮ ﮐﺸﺘﯽراﻧﯽ دارد‪ .‬‬ ‫در آن ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ‪ ،‬ﻓﺮزﻧﺪم! ﺑﻮﺳﻪات ﭼﻪ ﻣﺘﻦِ ﻣﻔﺼﻠﯽ ﺑﻮد‪ ،‬و ﭼﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮ دﻧﺪانﻫﺎي ﺗﯿﺰت‬ ‫]رﯾﺎﺿﺖ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ‪.‬ﮔﺮﭼﻪ اﻓﻖ ﺑﯽﺑﺮادرﯾﻢ‪ ،‬ﻫﻤﻪ دور از ارﺗﺒﺎطﻫﺎ‪ ،‬آنﺟﺎ ‪ .‬ﺑﺮ ﮐﻠﻨﮕﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﻗﻮس را ﺣﻔﺮ‬ ‫]ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮ اﻗﯿﺎﻧﻮس‪ ،‬ﺑﺮ اﺻﺎﻟﺖ اﺧﻼﻗﯽ ﺳﯿﺎه‪ ،‬ﭼﺘﺮ زدهﺳﺖ‪.‬ﻫﺎن اي ﮐﻮﯾﺮِ ﺳﻮزان! اﯾﻨﮏ ﺑﺎزﻣﯽﮔﺮدﻧﺪ اﯾﻦ ﺟﺎﻧﻮراﻧﯽ‬ ‫ﮐﻪ دﻣﻬﺎﺷﺎن‪ ،‬ﻓﻮارهﻫﺎي ﻧﻔﺖ ﺑﻮد‬ ‫ﺑﺎ ﻣﺮﺿﯽ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ‪ ،‬زﯾﺮِ آﺗﺶِ ﻣﺸﻌﻞﻫﺎ‪ ،‬ﻣﻮش!‬ ‫ﻣﻮش!‬ ‫ﻣﻮش!‬ ‫‪. . .‫‪٥١‬‬ ‫]ﻣﯽﭼﺮاﻧﺪ‪.‬‬ ‫׀ ﺟﺰوهي ﺷﻌﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ ،9‬آذر ‪ 1345‬׀‬ .‬‬ ‫ﻃﯿﺎره از ﭘﻮﺳﺘﻬﺎي ﯾﯿﻼﻗﯽي ﻋﻄﺶ ﮐﻨﺪه ﻣﯽﺷﻮد‪ . .‬‬ ‫ﻧﻪ! ﺛﻤﺮي ﻧﺪارد! ﺑﻮﺳﻪﻫﺎ‪ ،‬اﺣﺸﺎﯾﯽ ﺧﻠﻮت را ﺑﺮ ﭼﻬﺮه ﺑﻪﺟﺎي ﻣﯽﻧﻬﻨﺪ!‬ ‫‪5‬‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاﻫﻢ ﺷﺒﯽ از ﺷﺒﻬﺎي ﺑﻬﻤﻦ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺮف‪ ،‬ﻏﺬا را ﺳﭙﯿﺪ ﮐﺮده اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺮﺷﻪ ﺑﺎزﮔﺮدم‪ ،‬و‬ ‫]ﻣﻘﺎم ﯾﮏ ﮐﻮﻟﯽ در ﻗﻠﺒﻢ ﮐﻒ ﮐﻨﺪ‪.

‬‬ ‫و ﻗﻀﺎي ﻧﻤﺎزِ ﺗﻤﺎمِ ﺑﺸﺮﯾﺖ ﺑﺨﻮاﻧﯿﻢ‪.‬‬ .‬و ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮاي ﻣﺮگ؛‬ ‫ﮐﻪ زﯾﺮِ ﺑﻤﺒﺎران‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ دﺳﺘﻬﺎي ﻗﻄﺒﯽي ﺧﻮد را ﭘﯿﺶِ رﺧﺴﺎر وﻧﻮس ﺟﻔﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﺗﺎ ﻗﻨﻮت ﮐﻨﺪ‬ ‫اﯾﻦ ﻣﺠﺴﻤﻪي ﺑﯽدﺳﺖ‪.‫‪٥٢‬‬ ‫ﺗﺮاﺧﻢ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺑﺮاي ﺧﻮدم و ﻣﺴﻌﻮد‬ ‫‪1‬‬ ‫ــ »ﭼﻪ ﺑﻮد ﺗﺮاﺧﻢ ﺟﺰ دﻟﻮﻫﺎي آﺑﯽ در ﭼﺸﻢ وﻧﻮس؟«‬ ‫‪2‬‬ ‫ــ »ﭼﯿﺴﺖ ﺟﺰ دو ﭘﺴﺘﺎن وﻧﻮس‪ ،‬دو ﺳﻮرﺗﻤﻪ ﮐﻪ ﺳﯿﺼﺪ ﮔﺮگ ﺑﺮ ﺑﺮف ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ؟‬ ‫‪3‬‬ ‫ﻣﺮﻣﺮ روﺣﯽ‪ ،‬ﺑﻪ زﯾﺮِ ﻧﻮراﻓﮑﻦ‪ ،‬ﭼﻪ زﻣﺎن را ﺧﻠﻮت ﮐﺮدهﺳﺖ! زﻣﺎن ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺮد ﺗﺎ‬ ‫]ﻓﺮﺻﺖ‪ ،‬ﺟﺎوداﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﺗﺎ ﻏﺮوب ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻦ‪ ،‬ﻋﻤﺮِ ﯾﮏ ﮐﻼغ را ﻧﺸﺎن دﻫﺪ‪،‬‬ ‫]اﻧﺘﻈﺎر‪ ،‬ﺳﻨﺖ ﺑﺎﺷﺪ؟ و ﺗﺎ ﺧﻮرﺷﯿﺪ‪ ،‬آﺗﺶ ﮐﻮﻫﻨﻮردان ﺑﺎﺷﺪ؟‬ ‫ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮاي روﻓﺘﻦ‪ .

‬‬ ‫ﻣﻦ ﮐﻪ در ﺑﻪ در‪ ،‬از ﺗﻤﺎم ﻣﻠﻮديﻫﺎي ﻗﻠﺒﻢ ﺧﻮن ﻣﯽرﯾﺨﺖ‪.‬‬ ‫ﺗﺎﻟﯿﻒ ﮐﻦ ــ اي ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ! ــ ﭘﻠﮏ را‪ ،‬ﻋﺸﻖ را‪ ،‬ﺗﺮاﺧﻢ را‪،‬‬ ‫ﮐﻪ آﺗﺶ ﮐﻮﻫﻨﻮردان‪ ،‬در ﺗﻪ روﺣﺖ ﺑﺮق ﻣﯽزﻧﺪ‪«.‬‬ ‫و در ﺗﻤﺎمِ دوراﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺗﻤﺎمِ دوراﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺧﺪاي ﻣﻦ! ﻇﺮاﻓﺖ‪ ‬ﺧﺴﺘﻪي ﻣﺎ ﻃﻠﻮع ﮐﺮد‪.‬‬ .‬ﻗﺮآن و ﺑﻠﻮط در ﺑﺸﻘﺎﺑﻬﺎي زﻣﯿﻦ دود ﻣﯽﮐﺮد‪.‬ﺑﮕﺬار دﺷﺖ ﺑﺎﺷﺪ و دﺷﺖ‪،‬‬ ‫]ﺑﮕﺬار ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮏ‪ ‬ﻣﺎه‪ ،‬ﯾﮏ ﺗﻨﻔﺲ ﭼﻮﭘﺎﻧﯽ‪ ،‬ﻫﻤﯿﺸﻪ درد ﮐﻨﺪ‪ ،‬و ﻣﻦ در ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺮﮔﻢ‬ ‫]ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎﺷﻢ‪.‬‬ ‫و ﺗﺎج ﭼﻨﺎن ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ از دو ﻣﻨﺨﺮ ﺗﻮ‪ ،‬ﻣﺮﮐﺐ ﺗﻠﺦ ﺷﻤﺸﺎد روان ﻣﯽﺷﺪ‪.‬‬ ‫وﻓﺎ‪ ،‬ﻣﻌﻄﺮ و ﻏﺮﺑﺖزده‪ ،‬ﻣﯽﭼﺮﺧﯿﺪ‪.‬‬ ‫در ﺣﺪﻗﻪ‪ ،‬ﭼﺎي ﺳﺒﺰ ﻣﯽﻧﻮﺷﯿﺪﯾﻢ و ﻋﻘﺎب‪ ،‬در ﻏﻢ ﺑﯽﻓﺮزﻧﺪي‪ ،‬ﺷﻨﻞﻫﺎﻣﺎن را ﭘﺮورش‬ ‫]ﻣﯽداد‪.‬‬ ‫ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮاي روﻓﺘﻦ ــ اي ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ! ــ و ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮاي ﻣﺮگ‪ .‬ﮐﻼﻫﻢ از ﮐﺸﻒ ــ ﮐﺸﻒ‪ ‬ﺧﻄﺮﻧﺎك ــ‬ ‫]ﭘﺮ ﺑﻮد و از ﺳﮕﺎن ﻓﻘﯿﺪ ﻓﻀﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽآزردﻧﺪ‪.‬‬ ‫دﯾﮕﺮ ﺑﺮف ﻣﯽﺑﺎرﯾﺪ‪ .‫‪٥٣‬‬ ‫ﺷﺐ ﺷﺮﻗﯽ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﻠﺘﯽ ﺟﻤﯿﻞﺗﺮ از ﻧﻔﺖ و ﮐﺎﻫﻨﺎن ﻣﯽﺳﻮزد‬ ‫ﭼﻪ ﮐﻪ ﭼﺸﻢِ ﺑﻮدا‪ ،‬اﺧﮕﺮيﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﻨﯿﻖ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﯽﮐﻨﺪ‬ ‫ﺑﺮ دژي ﭼﯿﻨﯽ‪.‬‬ ‫ــ »آري‪،‬‬ ‫‪4‬‬ ‫دﻟﻮي ﮐﻪ از ﺗﻪ زﺧﻢ ﺑﺎﻻ ﻣﯽآﻣﺪ‪ ،‬ﺗﻤﺪن ﻣﺎ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﮐﻪ زﯾﺮ ﮐﻼﻫﻢ‪ ،‬ﻧﺠﻮمِ ﺧﻮد را دﯾﻮاﻧﻪوار زﺧﻢ زدم‪ .‬‬ ‫ﻓﻘﺮ آﻫﺴﺘﻪ از ﻗﻠﺐِ ﻣﺎ دو ﻣﯽﺗﺮاوﯾﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺳﮑﻮت را ﺳﺎﮐﺖﺗﺮ ﮐﻨﺪ‪ ،‬آﻣﺎده ﮐﻨﺪ ﮐﻪ در آن‬ ‫]ﮔﯿﺘﺎر‪ ،‬ﺷﻬﯿﺪاﻧﻪ ﻋﻄﺮ ﺷﻮد‪.

‬‬ ‫اي اﻧﯿﺲ!‬ ‫‪5‬‬ ‫ﺳﭙﯿﺪه ‪ .‬آنﺟﺎ ﮐﻪ در ﻧﮕﯿﻦ اﻧﮕﺸﺘﺮ ﻣﻦ‪ ،‬ﻧﮋاد‪ ‬ﯾﮏ ﮔﺮگ ﺑﯿﻬﻮش ﻣﯽﺷﻮد‪،‬‬ ‫ﻓﺮاق‪ ،‬ﻟﻬﺠﻪاي ﺻﺤﺮاﯾﯽﺳﺖ‪.‬از ﮐﻒ دﺳﺘﻢ‪ ،‬ﮔﺮدنِ ﻏﺰال ــ ﺳﺨﺖﺗﺮ از ﻗﺴﻢ ــ ﺗﺎ ﻣﺮگ‬ ‫]زﺑﺎﻧﻪ ﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬ ‫اﯾﻨﮏ ﺧﻨﮑﺎي ﻗﻨﺎت اﺳﺖ و ﻋﻤﺮ! از آن ﭘﯿﺶ ﮐﻪ اﻧﺪوه ﺑﺎ ﺷﺒﺪري ﭼﻬﺎرﭘﺮ‬ ‫]در وﺳﻌﺖ وﺣﺸﯽ ﺑﻪ ﭘﺮواز در آﯾﺪ‪ ،‬آﺧﺮﯾﻦ ﻧﻔﺴﺖ‪ ،‬روح ﮐﻨﺪوﻫﺎي ﻣﺤﺎل را ﻣﯽآﻣﺮزد‪.‬‬ ‫آﻧﮕﺎه‪ ،‬اﺳﻢ ﻋﻈﯿﻢ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﻟﮕﺪ‪ ،‬زﯾﺮ ﺳﻎﱢ ﺧﻮﻧﯿﻦ ﺗﻮ ﻃﻨﯿﻦ اﻓﮑﻨﺪ‪.‫‪٥٤‬‬ ‫ﺑﺮف اﯾﺴﺘﺎد و ﻣﺎﻧﺪ‪ . .‬‬ . .‬ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺑﺮگ ‪ :‬ﺑﺮگ‪ ‬ﺳﺎﺗﺮِ‬ ‫]ﻋﻮرت‪ ‬آدم‪. . .‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺑﺮگ ــ ﺑﺮﮔﯽ ﺧﺸﮏ ــ ﺑﺮ ﮐﻬﻨﻪﺗﺮﯾﻦ ﺑﺎد‪ ،‬رﺳﯿﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﻪ آنﺳﻮي ﮐﻪ درﯾﺎﭼﻪي ﺷﯿﺮ‪ ،‬راه ﺑﺮﮔﺸﺘﻦِ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﮐﻮدﮐﯽ ﺑﺴﺘﻪﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﺑﻪ آنﺳﻮي ﮐﻪ ﻓﺠﺮ‪ ،‬ﺳﻔﯿﺪ و ﺻﺨﺮه ﺳﻔﯿﺪ اﺳﺖ‪،‬‬ ‫در ﺳﮑﻮت‪ ،‬ﯾﺎ در دروازده ﻏﺮشِ ﺗﻮپ‪ ،‬ﺑﻌﺪ از اﻧﺘﺤﺎر ﺗﻤﺎم ﺳﯿﺮنﻫﺎ*«‬ ‫‪6‬‬ ‫ــ »ﻣﻦ ﭘﻠﮏ ﺑﺴﺘﻪام‪ ،‬و دﺳﺖ ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ــ دﺳﺖ وﻧﻮس ــ ﺳﮑﻮت ﻋﺼﺮ ﻃﻼ را ﻣﯽدوﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎران‪ ،‬زﯾﺮِ ﻫﻮس آﺑﯽ‪ ،‬زﯾﺮِ ﻫﯽﻫﯽي ﭼﻮﭘﺎﻧﺎن ﻣﯽﺟﻮﺷﺪ و اﯾﻦ ﭼﻮﭘﺎن‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺮ ﺑﺪﻧﺶ‪،‬‬ ‫]ﺑﺮﻫﻨﮕﯽ رﺳﻮب ﮐﺮده اﺳﺖ‪ ،‬دﻧﺒﺎلِ ﺧﻮاب‪ ،‬دﻧﺒﺎل ﻣﻬﺮهي اﻓﻌﯽ‪ ،‬دﻧﺒﺎل ﭼﻮﺑﺪﺳﺘﯽي‬ ‫]ﺧﻮد ﻣﯽﮔﺮدد‪.‬‬ ‫ﭘﻠﮏ ﺑﺮﻫﻢ ﺑﮕﺬار ــ آري ــ ﮐﻪ دﻧﯿﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺎمِ ﮔﯿﺎﻫﺎن ﺧﻮد ﺑﻪ ﭘﯿﺸﻮاز دﻟﺘﻨﮕﯽ رود‪.

‬‬ ‫ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬‬ ‫]ﻫﯿﭽﮑﺲ ﮔﻮش ﻧﭽﺴﺒﺎﻧﺪ ﺑﺮ زﻏﺎل‪ ،‬ﺗﺎ ﺻﺪاي ﺑﺎﻟﻬﺎي ﺗﺒﻌﯿﺪ و ﻋﻄﺴﻪ ﮐﻪ از ﻧﮑﻬﺖ‬ ‫]ﮔﻠﻬﺎي ﺳﺮخ ﻋﺎرض ﻣﯽﮔﺸﺖ‪ ،‬ﺗﺎ ﻗﺪم ﻣﺘﯿﻦ آﺗﺶ را ﺑﺸﻨﻮد‪.‬ﺟﻤﺎل ﺳﺮد ﮔﻢﺷﺪهام را در آﻏﻮش ﻣﯽﮐﺸﻢ‪ ،‬و رﮔﻬﺎي‬ ‫]ﺳﺨﺖﺗﺮﯾﻦ ﺟﻮاﻧﯽي ﺗﻮ ﺗﺸﻨﮕﯽام را ﺷﯿﺎر ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﻏﺮﺑﺖ ﻣﻦ ﮐﺎﻓﯽﺳﺖ‬ ‫]ﺗﺎ ﮐﻠﯿﺪ ﻗﺼﺮ را ﺑﻪ آواز وادارد‪ .‬ﻣﻦ آﻣﺎدهام‪ ،‬ﺧﺪاي ﻣﻦ‪ ،‬آﻣﺎدهام! و‬ ‫]ﺑﺎران آﻣﺪهﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺮ ﺳﻄﻮر ﺷﺮق ﺑﮑﻮﺑﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺎدﻫﺎ‬ ‫ﭘﻨﺒﻪزارﻫﺎ‬ .‬‬ ‫و اﺳﺒﯽ ﻧﻔﺲزﻧﺎن از روي دردم ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮد !‬ ‫ﺗﻮ ﺑﺨﻮاه ! ﺑﺨﻮاه ! ﮐﻪ ﮔﻠﯿﻤﻢ زﯾﺮ آﺳﻤﺎنﻫﺎ‪ ،‬ﻏﻢ ﺑﺨﺸﺎﯾﺶ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬ﺗﺮاﺧﻢ اﺳﺖ اﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﻬﻨﮕﯽي ﺷﻔﺎﺑﺨﺶ‬ ‫]ﻓﯿﺮوزه را ــ ﻋﺎري از ﺗﻤﻠﮏ ﺷﺮق در ﺣﺪﻗﻪ ﺑﻪ ارث ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬‬ ‫ﺳﻔﺮ‪ ،‬در ﺣﻮﺻﻠﻪ‪ ،‬در ﮔﻮﻧﻪﻫﺎي ﻣﻦ اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺮا ﺑﯿﻦ دو روزِ ﺧﻨﮏ‪ ،‬ﺗﺎب ﻣﯽدﻫﺪ‪.‬ﺷﯿﺮ ﮔﺮم‪ .‬از ﭘﺸﺖ ﮐﻠﻮخ‬ ‫]ﻧﻤﮏ‪ ،‬زﻧﮓ ﺻﺪ ﺷﺘﺮ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽﺷﻮد ‪.‬‬ ‫ﭼﺎهﮐَﻦ ﺳﻘﻮط ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻓﻖ را ﻣﯿﺎن دو ﻟﺐ‪ ،‬ﺑﻪ اﻋﻤﺎق ﻣﯽﺑﺮد‪.‬ﻧﻢ رودﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬در دﺳﺘﻤﺎل ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﭘﻠﮏ ﺑﺴﺘﻪام‪ .‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﻧﮕﻮ اﻧﺰوا‪ ،‬ﺗﻮﺣﯿﺪ ﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬ﮔﺮم ! اﻣﺎ ﺗﺐ‪ ،‬ﻣﻨﻄﻘﯽ ﻋﺎﻣﯿﺎﻧﻪ ﻧﺪارد‪ ،‬و‬ ‫]داﻧﺶ ﺧﻮد را ﺑﻪ رﻗﺺ ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬‬ ‫ﻣﻦ از ﭘﺎﺷﻨﻪﻫﺎي ﮐﻒآﻟﻮد ﭘﺎ‪ ،‬اﺳﺎﻃﯿﺮ را ﺷﻨﺎﺧﺘﻪام‬ ‫ﺳﺮآﺳﯿﻤﻪ ﻣﯽرﺳﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎدﺑﺎﻧﻬﺎي ﭼﺎه را ﺑﺮ ﺟﻨﺎزه ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ‪.‬ﻣﻦ آﻣﺎدهام! ﭼﻮن دار ‪ ،‬ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎش‪ ،‬ﺷﻌﺮ ﻣﻦ!«‬ ‫‪7‬‬ ‫ــ رودﺧﺎﻧﻪ ﺑﯽﺗﺎب ﻣﯽرود‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﺗﺴﻠﯽي ﺗﻮ‪ ،‬ﺧﻄﻮط ﺑﺪﻧﻬﺎي ﮔﻮرﺧﺮان‪ ،‬از ﻫﻢ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯽﮔﺮﻓﺖ‪.‬ﻣﻦ در ﺷﺎﺧﮏ ﻣﻐﻠﻮب ﯾﮏ ﺣﺸﺮه‪ ،‬ﺣﺲ ﻣﯽﺷﻮم‪ .‬‬ ‫ﺑﺮ ﻣﺰار ﮐﻮﻟﯽ‪ ،‬ﮐﺒﺮﯾﺖ ﺑﮑﺶ ! ﮐﻪ اﻓﺴﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺗﻮ را ﺑﻪ ﺑﻮﺳﻪ‪ ،‬ﮐﺒﻮد ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‫‪٥٥‬‬ ‫]در ﺳﮑﻮت‪ ،‬ﺷﯿﺮ ﮔﺮم ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ‪.

.‬‬ ‫‪8‬‬ ‫ــ »ﻣﮕﺮ او ﻣﺮدهﺳﺖ ﮐﻪ اﺑﺮﻫﺎ ﺑﻪ اﺗﺎق آﻣﺪهاﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺳﻘﻒ را‬ ‫ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺮﻧﺪ ؟«‬ ‫‪9‬‬ ‫ــ »آري‪ ،‬او ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﺗﻤﺎمِ آﺳﻤﺎن را در ﺳﯿﻨﻪي ﺧﻮد ﺣﺒﺲ ﮐﺮدهﺳﺖ !«‬ ‫‪10‬‬ ‫ــ »اﯾﻨﮏ ﺗﺮاﺧﻢ‪ ،‬وﺟﺪان درﯾﺎﺳﺖ‪.‬‬ ‫و دﺳﺘﯽ ﻣﻌﻄﺮ از ﮐﺸﻒ‪ ،‬ﺧﻮن ﻣﺮا ﻣﯽرﯾﺰد‪ ،‬آﻫﺴﺘﻪ در ﻓﻀﺎ دور ﻣﯽﺷﻮد‪ ،‬و ﺳﻮت ﻗﻄﺎر‬ . .‬‬ ‫ﻣﻦ ﺗﮏﻟﻮي ﺳﺮخ را‪ ،‬ﻣﯿﺎنِ دو ﺧﻮرﺷﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺮ ﻣﯿﺰ ﻣﯽﮐﻮﺑﻢ‪.‬‬ ‫ﺗﻮ ﺑﺮ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﻣﯽﺧﺰي و ﺑﺎ زﺑﺎن ﺧﻮد‪ ،‬آﺧﺮﯾﻦ ﺷﻌﻠﻪ را ﻣﯽروﺑﯽ‪.‫‪٥٦‬‬ ‫اﯾﻦ ﻣﺠﺴﻤﻪي ﺑﯽدﺳﺖ ‪« .‬‬ ‫اﮔﺮ ﺟﻼد ﺑﯿﺎﯾﺪ‪ ،‬ﺗﯿﻐﻪي ﺗﺒﺮ‪ ،‬اﺻﺎﻟﺖ‪ ‬ﻣﺎ را ﻟﻪﻟﻪ ﻣﯽزﻧﺪ‬ ‫و رازِ ﺑﻬﺸﺖ‪ ،‬ﻧﯿﻤﯽ از درد را ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﯽﺳﭙﺮد !‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﻋﺎي ﺧﺸﻢ‪ ،‬ﺗﻮﻓﺎن و ﺧﻮاب در ﺗﻪ ﮔﻬﻮاره ﻣﻮج زﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺮﮐﺐ ﮐﺎﺗﺒﺎن ﺑﺮﻫﻨﻪ‪ ،‬از ﻓﻘﺮ ﺑﺘﺮاود‪،‬‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺻﻔﯿﺮي‪ ،‬ﻓﻀﺎ ﻣﻌﻠﻖ ﮔﺮدد‪،‬‬ ‫ﭼﻪ ﮐﻪ او آﻣﺪه اﺳﺖ ! او آﻣﺪه اﺳﺖ !‬ ‫ﺳﯿﻠﯽي او ﻓﺎﻧﻮسﺳﺖ ﺑﺮ ﭼﻬﺮِ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺷﺒﮕﺮد !‬ ‫در ﻃﻮل ﮔﻠﻮ‪ ،‬ﻗﺪرت و ﻣﻌﺮاﺟﯽ ﺧﯿﺲ از ﻋﺮق اﺳﺐ و ﻧﺒﯽ‪ ،‬ﺑﺰرگ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ‪.

‫‪٥٧‬‬ ‫]را در آﺳﻤﺎن ﻣﺰارع ﻗﻄﻊ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫׀ ﺟﺰوهي ﺷﻌﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ ،9‬آذر ‪ 1345‬׀‬ ‫__________________________________________________‬ ‫* ‪ Sirenes‬ــ ﺳﯿﺮنﻫﺎ‪ ،‬ﭘﺮﯾﺎن درﯾﺎﯾﯽ‪ .‬‬ ‫ﻣﻦ ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺘﻢ ؟ در ﻣﻘﺎﺑﻞ درﯾﺎ ؟ آري‪.‬‬ ‫ﭘﺮواز ﮐﺮور ﮐﺮور ﭘﺮﻧﺪه از ﮐﻒ دﺳﺘﺎﻧﻢ‪ ،‬اﯾﻦ ﺧﺮاج ﻣﻦ اﺳﺖ !‬ ‫و ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﻟﻄﺎﻓﺖ ﻓﻘﺮ‪ ،‬از ﯾﺎد ﻣﯽرود ‪« .‬‬ ‫اﯾﻨﮏ از ﻓﺮط ﻏﺮوب‪ ،‬زﻣﺎن‪ ،‬ﺷﺎﻫﺎﻧﻪ ﻣﯽاﯾﺴﺘﺪ‪. .‬‬ .‬‬ ‫ﺳﯿﺮنﻫﺎ – ﺑﻪ ﻧﻘﻞ از ﻗﺪﯾﻤﯽﺗﺮﯾﻦ اﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ – در ﯾﮑﯽ از ﺟﺰاﯾﺮ ﻣﺪﯾﺘﺮاﻧﻪ ﻣﻘﺎم داﺷﺘﻨﺪ و‬ ‫ﺑﻪ آواز ﻫﻮﺷﺮﺑﺎي ﺧﻮد ﻫﻤﻪي درﯾﺎﻧﻮرداﻧﯽ را ﮐﻪ از آن ﺣﺪود ﻣﯽﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻣﯽﻓﺮﯾﻔﺘﻨﺪ و ﺑﻪ‬ ‫ﺳﻮي ﺧﻮد ﻣﯽﮐﺸﯿﺪﻧﺪ‪.‬از ﮐﻤﺮ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ‪ ،‬ﭘﯿﮑﺮ زن‪ ،‬و از ﮐﻤﺮ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﺎﻫﯽ‪. .

‫‪٥٨‬‬ ‫ﺳﻞ‬ ‫_______________________‬ ‫‪1‬‬ ‫ﻣﻦ در ﮐﻤﯿﻦ زﺧﻤﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪام ﮐﻪ ﺣﺠﻢ زﺑﺎن و ﻧﺠﻮاﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﺑﺎ ﻧﺎف ﺳﺒﺰ ﮐﻪ رﺣﻢ را زﯾﺮ ﻣﻪ‪ ،‬ﺳﺒﺪي ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺳﻮت ﻗﻄﺎرﻫﺎ در آن دور ﺷﻮد‪.‬‬ ‫آه‪ ،‬ﻧﺎﺧﻦ ﻣﻦ‪ ،‬ﺳﻨﮓ ﻣﺰار ﮐﺪام رﻫﺰن اﺳﺖ؟‬ ‫‪3‬‬ ‫راﻫﺰﻧﺎن‪ ،‬زﯾﺮ درﺧﺘﺎن ﺷﺠﺮهﻧﺎﻣﻪ ﻣﯽﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺧﺸﮏ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﮔﺞ ﺳﺮخ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻒ‬ .‬‬ ‫‪2‬‬ ‫ﺻﺪ دﺳﺘﻤﺎل ﺳﭙﯿﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﻌﻤﺎريي ﺗﺎزهﯾﯽ اﺳﺖ! ﮐﻒﺑﯿﻨﯽي ﭘﺎﯾﯿﺰي‪ ،‬ﺑﺎل و ﭘﺮزﻧﺎن‪،‬‬ ‫]ﺑﺎ ﺳﺎﯾﻪي ﺗﺎﺑﻮت و ﺻﺪ ﻣﺸﻌﻞ‪ ،‬ﺑﺮ ﺧﻄﯽ در ﻗﻨﻮت ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ و ﻣﯽرود‪ .‬و درﯾﻐﺎ!‬ ‫]و ﻏﺎرت در ﻧﻘﺮه ﺑﻪ رﺣﻢ ﻣﯽآﯾﺪ و ﻏﺶ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.

‬‬ ‫ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﻣﺎ‪ ،‬در ﻏﺮوب‪ ،‬از ﺧﻄﻮط ﻣﯿﺨﯽي آﻓﺘﺎﺑﮕﺮداﻧﻬﺎ ﭘﺮ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺎ ﺧﯿﻤﻪ در آﺑﻨﻮس ﻣﯽزدﯾﻢ و ﮔﻮﻧﻪﻫﺎي ﮐﺸﺘﻪي ﺧﻮد را ﭘﻨﺎه ﻣﯽدادﯾﻢ‪.‫‪٥٩‬‬ ‫]ﻣﯽاﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪ .‬‬ ‫‪5‬‬ ‫ﻣﻦ ﻫﻨﻮز در ﮐﻤﯿﻨﻢ ! آري‪ ،‬ﻫﻨﻮز! ﯾﮏ ﺧﻂ ﻧﻮر‪ ،‬ﻟﻮﻟﻪي ﺗﻔﻨﮕﻢ را ﺗﺎ ﻋﻤﻖ‪،‬‬ ‫]روﺷﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ‪ .‬‬ ‫راﻫﺰﻧﺎن ﺑﺎ ﻓﻼﮐﺖ ﻧﻔﺖﺧﯿﺰ ﻧﻘﺎﺑﻬﺎي ﺳﺎدهي ﺧﻮد‪ ،‬از زﯾﺮ درﺧﺘﺎن ﺷﺠﺮهﻧﺎﻣﻪ ﻣﯽﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‬ ‫]و ﭼﻬﺮهﻫﺎﯾﺸﺎن ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺳﺨﺖ ﻓﻮران ﮐﻨﺪ و ﺑﺴﻮزد‪ .‬‬ ‫و ﻋﺘﯿﻘﻪ‪ ،‬ﻣﺮگ ﺑﻮد و ﺳﺘﻮن دﺳﺖ ﻗﻠﻨﺪري ﺑﻪ زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪاش‪ ،‬ﮐﻪ راﻫﺰن ﺑﺮاي ﻣﻌﺸﻮﻗﻪي‬ ‫]ﺧﻮد ﺑﻪ اﯾﻞ ﻣﯽآورد‪.‬‬ ‫ﺳﮑﻮت‪ ،‬زﻟﺰﻟﻪ را ــ ﮐﻪ ﻧﮋاد زﻣﯿﻦ ﺑﻮد ــ از ﭘﻮﺳﺖ ﻣﺎ درو ﻣﯽﮐﺮد‪.‬ﻧﺎمﻫﺎي ﻣﻔﻘﻮد‪ ،‬در ﺷﺠﺮهﻧﺎﻣﻪي ﺗﻒ ﻣﯽ‬ ‫]درﺧﺸﯿﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﮐﻮﻟﯽ‪ ،‬ﺑﺎ ﮐﺎﺳﻪي ﻻكﭘﺸﺖ ﻣﺮده‪ ،‬ﺑﻪ درﯾﻮزﮔﯽ ﻣﯽرﻓﺖ‪.‬ﺳﻞ ﺗﻔﻬﺎ را آﯾﻨﻪﮐﺎري ﻣﯽﮐﺮد‪ :‬آه! ﭼﻪ ﺗﺎﻻرﻫﺎي ﮐﻮﭼﮏ ﺳﺮدي!‬ ‫]اﻣﺎ ﻫﺮ ﺗﻒ‪ ،‬ﺑﺎﯾﮕﺎﻧﯽي ﺗﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻣﯽﺷﺪ‪ .‬ﺳﻞ اﯾﻦ ﺗﻒﻫﺎ را ﺑﺎ ﻫﺰاران ﺷﺎﺧﮏ ــ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺧﻮد‪ :‬اﯾﻦ ﯾﺎﺳﻤﯿﻦ‬ ‫]ﮐﺒﻮد‪ :‬ﺑﺎ ﺑﺮودﺗﯽ آﮐﻨﺪه از ﻣﻼﯾﮏ ﮐﻮر ﺷﺠﺎع‪ ،‬ﺗﺎرك ﻧﯿﺰه را ﺗﺴﮑﯿﻦ ﻣﯽدادﻧﺪ ــ‬ ‫]آﯾﻨﻪﮐﺎري ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬‬ ‫ﺳﮑﻮت‪ ،‬ﻋﺘﯿﻘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻃﻨﺎب ﻧﺎﻗﻮس ﺑﻮد در دﺳﺖ ﯾﮏ ﻣﺠﺴﻤﻪ‪.‬ﺷﺐ ﺑﻮد! ﺷﺐ ﻣﯽﺷﻮد! ﺷﺐ اﺳﺖ! ﻣﻦ زﻣﺎن را در‬ .‬ﻫﺮ ﺑﺮگ ﺑﻪ ﻧﺎم ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ‬ ‫]ﻣﺮده ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﯾﺸﺎن ﻣﯽاﻓﺘﺎد‪ ،‬و ﻣﺎه در داروﻫﺎي دﻫﺎﺗﯽ ﺧﻔﻪ ﻣﯽﺷﺪ‪.‬‬ ‫‪4‬‬ ‫آﺳﻤﺎن‪ ،‬ﻣﺠﺴﻤﻪي ﺳﻔﺮ ﺑﻮد‪.

‬ﻋﻔﻮ‪ ،‬ﻧﺒﻮدهﺳﺖ و ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬‬ ‫ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻣﯽآﯾﺪ و ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻣﯽرود‪.‬و ﻣﺠﺎزاﺗﯽ ﻫﺴﺖ؟‬ ‫ﻣﺮدﻣﺎن‪ ،‬ﺗﻨﺪرﺳﺖ ﻣﯽزﯾﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﮐﻪ ﻃﺐ ﻫﻨﻮز ﺷﻔﺎ ﻧﯿﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺮدﻣﺎن‪ ،‬ﺗﻨﺪرﺳﺖ زﯾﺴﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬و ﮐﻤﺎﮐﺎن ﺗﻨﺪرﺳﺖ ﻣﯽزﯾﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﮐﻪ ﻃﺐ ﻫﻨﻮز‬ ‫]ﺷﻔﺎ ﻧﯿﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ!‬ ‫ﭼﻬﺎر ﭼﺮخ زﻧﮓ زده‪ ،‬ﮐﺒﻮﺗﺮ ﺳﭙﯿﺪ از ﺑﺮف را ﺑﻪ ﮔﻠﮕﺸﺖ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ‪.‫‪٦٠‬‬ ‫]اﯾﻦ داﻻن روﺷﻦ‪ ،‬دﯾﻮاﻧﻪ ﺧﻮاﻫﻢ ﮐﺮد!‬ ‫ﻣﻦ ﻫﻨﻮز در ﮐﻤﯿﻨﻢ و ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺤﺒﻮس‪ :‬ﮐﻪ ﻧﻮزادي ﮐﻮر‪ ،‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ و ﺟﻔﺖ‬ ‫]ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪي ﺧﻮد را ﺑﻪﭘﺎي ﻣﻦ ﻣﯽﺑﻨﺪد‪ .‬ﺟﻔﺖ ﻃﻼﯾﯽ! ﺟﻔﺖ ﺳﺮد! ﺟﻔﺖ‬ ‫]ﺳﭙﯿﺪ! راﺳﺘﯽ آﯾﺎ ﻓﻘﺪان ﻣﻦ ﺗﻨﻔﺲ ﻣﻌﺸﻮق و ﻋﺸﻖ را از ﻫﺰاران اﻟﻨﮕﻮي‬ ‫]آﺑﯽ ﮔﺬراﻧﺪ و ﺑﻪ روي ﻃﺒﻞ رﯾﺨﺖ؟ اﯾﻦ ﺧﺮوش ﻃﺒﻞ اﺳﺖ و ﻣﻦ از‬ ‫]ﻫﻤﻪ ﮐﺲ دور ﻣﺎﻧﺪهام؟‬ ‫]ﭘﺲ ﮐﻮ ﻓﻀﺎي زﻧﺪاﻧﻢ‪ :‬ﮐﻮ ﻣﻨﺎﻇﺮي از ﭘﻮﺳﺖ ﮔﻮرﺧﺮان؟ ﮐﻮ ﻧﻘﺐ دراز؟‬ ‫]ﺑﮕﻮ! ﺑﻪ اﯾﻦ راﻫﺰن ﺑﮕﻮ! ﻣﻦ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﮕﺮﯾﺰم؟ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﯿﺎﯾﻢ؟ ﻣﺠﺎريي‬ ‫]آب ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﻣﯽرﺳﺪ؟‬ ‫‪6‬‬ ‫ﺧﻮن در ﺗﻦ ﻣﻦ ﭼﻨﺒﺮه ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬‬ ‫اي آواز ﻣﻦ! ﻋﺮق ﮐﻦ! اﯾﻦ اﺧﻼق ﺗﻮﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﺮاود‪ ،‬و ﺷﺘﺎب ﻣﺠﺴﻤﻪي‬ .‬‬ ‫وه! ﭼﻪ ﺳﺎﻋﺘﯽﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﭘﺮﺳﻢ دروﻏﺘﺮ از ﻣﺮگ ﻫﻤﺮﻫﺎﻧﻢ ﭼﯿﺴﺖ؟‬ ‫روزﻫﺎ ﻣﯽآﯾﺪ و روزﻫﺎ ﻣﯽرود‪.‬‬ ‫و ﺷﮕﻔﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻞ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﺎﻟﻪﯾﯽ از ﻧﻤﮏ‪ ،‬ﻫﻮش را ﺑﻪ ﺷﻤﺎﯾﻠﻬﺎ راه ﻣﯽدﻫﺪ‪ ،‬و‬ ‫]ﺷﻤﺎﯾﻠﻬﺎ‪ ،‬در ﺳﺒﺰﯾﻨﻪي ﻣﺬﻫﺒﯽ‪ ،‬ﺑﯽ ﻋﻄﺮ و ﻟﯿﮏ ﺷﻮراﻧﮕﯿﺰ‪ ،‬ﺗﺎ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﮐﻪ در‬ ‫]ﻣﺰارع ﺗﻮﺗﻮن ﻣﯽﺳﻮزد‪ ،‬ﭘﺮواز ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.

‫‪٦١‬‬

‫]ﺳﻨﮕﯽي ﻣﻦ ﻣﯽﮔﺮدد‪.‬‬

‫‪7‬‬
‫رﻗﺎﺻﺎن از ﭘﺎ درآﻣﺪهاﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻏﺮوب ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻨﺪان ﻏﺮوب ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽﺷﻨﯿﺪم ﺷﯿﭙﻮري ﮐﻮﭼﮏ در ﮔﻮﺷﺖ ﯾﮏ ﻓﺮﺷﺘﻪ‬
‫]ﮔﻢ ﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫و ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﯿﺰ ﺧﻄﺮﻧﺎك ﺟﻮاﻫﺮ‪ ،‬ﻗﺎﯾﻖ‪ ،‬دو ﻗﺎﯾﻖ‪ ،‬و ﻫﺰار ﻗﺎﯾﻖ را ﺑﺮ آن‬
‫]ﭼﺮﺧﺎن ﻣﯽداﺷﺖ‪.‬‬
‫رﻗﺎﺻﺎن از ﭘﺎ در آﻣﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﮐﻒ ﺑﺮ دﻫﺎن رﻗﺎﺻﺎن‪ ،‬رودﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽﺷﻮد‪.‬‬
‫دﯾﮕﺮ ﺑﻪ رودﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽزﻧﻢ‪ ،‬ﮐﻪ رودﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬اداﻣﻪي رﻗﺺ اﺳﺖ‪.‬‬
‫و ﺑﺎري‪ ،‬ﭼﻬﻞ ﻫﺰار ﺳﭙﺮ ﻧﻘﺮه‪ ،‬زﯾﺮ ﭘﻠﮏ ﺗﻮ ــ رﻫﺰن! ــ ﭼﻨﺪان ﻟﻪﻟﻪ ﻣﯽزﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺤﻤﻞ‬
‫]از ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﮕﯿﺮد‪.‬‬
‫ﺷﺐ ﺑﯽﭘﺎﯾﺎن‪ ،‬ﻗﻠﺐ ﻣﺎ را ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻣﺠﺎزات ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪.‬‬

‫׀ ﺟﺰوهي ﺷﻌﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ ،9‬آذر ‪ 1345‬׀‬

‫‪٦٢‬‬

‫ﮔﻠﯿﻠﯽ در ﭘﺮدهي ﺧﻮن )ﺷﺒﺎﻧﻪ(‬
‫_______________________‬

‫‪1‬‬
‫ﺷﺐ ﮐﻪ ﺳﺮوﻫﺎي ﻧﺎز‪ ،‬ﻣﺎه را ﺳﻮراخ ﮐﺮدهاﻧﺪ‪،‬‬
‫دﺳﺘﯽ‪ ،‬ﺑﺮﯾﺪه در اﻗﺼﺎي ﺷﻬﺮ‬
‫ﺑﺮ ﺳﻘﻒ ﻫﻤﻪي ﮔﻮرﻫﺎ ﭼﺮاغ ﻣﯽآوﯾﺰد‬
‫ﭘﺲ ﺑﺨﻮان ﮐﻪ ﺧﺮوﺳﺎن‪ ،‬ﺗﺎج ﺧﻮﯾﺶ را ﺑﺮ ﺳﺮت ﮔﺬاﺷﺘﻪاﻧﺪ‬
‫اي ﮐﻪ ﻗﺒﻠﻪﻧﻤﺎﻫﺎ‪ ،‬ﻣﮑﺎن ﺗﻮ را در ﻓﺮﯾﺎد ﺷﺮﻗﯽي ﻣﻦ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﯽدارﻧﺪ!‬

‫‪2‬‬
‫ﮐﺠﺎﺳﺖ ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬
‫روح ﻣﯿﻠﯿﻮﻧﻬﺎ ﺧﺮوس ﺷﻬﯿﺪ‬
‫ﮐﻪ در دوران ﭘﯿﺶ از ﺳﺎﻋﺖ‬

‫‪3‬‬
‫زورقﻫﺎ‪ ،‬ﭘﻠﮏﻫﺎي ﺷﺒﺎﻧﯽ را اﻓﺮاﺷﺘﻨﺪ و رﻓﺘﻨﺪ‬

‫ﺻﺒﺢ را ﺟﺎر ﻣﯽزدﻧﺪ؟‬

‫‪٦٣‬‬

‫ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﯿﻬﻪي ﺧﺮﻣﻬﺮهﻫﺎ‬
‫ﺑﺎ ﯾﮑﺼﺪوﺳﯽ ﻣﺮد زﺧﻤﯽ ﭼﺸﻢ ﮔﺸﻮد‬
‫و ﺧﻮرﺷﯿﺪ را ﺑﺎ ﭼﻬﺮهي ﮐﺎﻣﻞ آﻓﺘﺎﺑﮕﺮدانﻫﺎ ﺳﻮر زد‬
‫ﯾﮑﺼﺪوﺳﯽ ﻣﺮد زﺧﻤﯽ در ﻓﺮﺳﺨﻬﺎ ﻣﻬﺘﺎب ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ‪،‬‬
‫ﻗﺪ در ﺣﺪود ﻫﻤﯿﻦ ﺑﻬﺎر‬

‫‪4‬‬
‫ﺷﺐ ﮐﻪ ﺳﺮوﻫﺎي ﻧﺎز‪ ،‬ﻣﺎه را ﺳﻮراخ ﮐﺮدهاﻧﺪ‬
‫)ﺟﻨﻮن ﺳﺮزده‪ ،‬اي ﻣﻬﺘﺎب! اي ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﺷﺐ!(‬
‫دﯾﮕﺮ ﻣﺮدي ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺴﺘﻦ ﭼﺸﻤﺎن ﺧﻮد از ﻣﻪ اﻧﺘﻘﺎم ﺑﮕﯿﺮد!‬
‫ﻓﻮارهﻫﺎ‪ ،‬ﻏﺮور زﺧﻤﻬﺎي ﺗﻮاﻧﺪ‪،‬‬
‫اي ﮐﻪ دﺳﺖ ﺧﻮﻧﯿﻦ ﺑﺎ ﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎي داوودي ﭘﺎك ﮐﺮدهﯾﯽ!‬
‫ﺑﺎران ﭼﻨﺪان ﮐﻮﭼﮏ اﺳﺖ‬
‫ﮐﻪ ﺑﯿﺎﻧﮕﺎري دوﺳﺘﺎﻧﻪ ﮔﺮﯾﺴﺘﻪﯾﯽ‪.‬‬

‫‪5‬‬
‫ﺷﺐ ﮐﻪ ﮔﻠﻪي ﺗﯿﺸﻪﻫﺎ را ﻓﺮﻫﺎد ﻣﯽﭼﺮاﻧﺪ‬
‫)ﺑﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪاش‪ ،‬ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎي ﭘﺲ از ﺑﺎراﻧﻬﺎﺳﺖ(‬
‫ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﮐﺸﺘﯽ در دورﺗﺮﯾﻦ ﺑﻨﺪر دﻧﯿﺎ ﺳﻮت ﻣﯽﮐﺸﺪ‪.‬‬

‫׀ ﺟﺰوهي ﺷﻌﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ ،9‬آذر ‪ 1345‬׀‬

‬‬ ‫و اﯾﻦ دريﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎد ﺑﻬﻢ ﻧﻤﯽزﻧﺪش‪ ،‬ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫•‬ ‫ﺑﻬﺎر‪ ،‬رﺳﯿﺪهﺳﺖ‪ .‫‪٦٤‬‬ ‫دﻋﺎ ﺑﺮاي آراﻣﺶ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺻﻮر ﻣﯽدﻣﻨﺪ‪ .‬‬ ‫دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﺷﺎﻋﺮ! ﺑﻮﺳﻪﯾﯽ ﻧﭙﺬﯾﺮ! ﭼﻪ‪ ،‬ﺧﺪاي ﺗﻮ‪ ،‬ﺑﯽرﺣﻤﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺨﺸﻨﺪهﺳﺖ!‬ .‬‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽي ﭘﻮﺳﺘﻢ ﮐﻤﯽ ﺑﺪ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻪ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻢ‬ ‫و ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﮐﻪ اﺳﺐﻫﺎ‪ ،‬ﺑﻪ زﺑﺎن‪ ،‬ﺑﻪ ﻟﯿﺲ‪ ،‬ﺑﻪ ﯾﮏﺳﻮ ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪﻧﺪ‬ ‫ﺑﻪ اﺗﺎﻗﻢ ﮐﻪ دري دارد‬ ‫ﭼﻪ ﻋﺎﻟﯽﺳﺖ اﺗﺎﻗﯽ ﮐﻪ دري دارد‬ ‫دري ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮان ﮔﺸﻮد و ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺻﻮر ﻣﯽدﻣﻨﺪ‬ ‫و اﮐﻨﻮن ﺑﺎد از آن در‪ ،‬ﻣﯽآﯾﺪ و ﻣﻮي ﻣﺮا ﺑﻪ ﺳﻮي دﮔﺮ ﻣﯽﺧﻮاﺑﺎﻧﺪ‬ ‫ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ‪ ،‬اﺳﺐﻫﺎ‬ ‫از آن ﻧﮕﺎه‪ ،‬از آن زﺑﺎن ﺳﺎﮐﺖ ﺳﺮخ ﻣﺆدب‪.‬‬ ‫•‬ ‫ﺻﻮر ﻣﯽدﻣﻨﺪ‪ .‬‬ ‫ﺑﺎد‪ ،‬از دور‪ ،‬ﻣﯽرﺳﺪ‪.‬ﺑﻬﺎر‪ ،‬رﺳﯿﺪهﺳﺖ‪.‬ﺑﻬﺎر‪ ،‬رﺳﯿﺪهﺳﺖ‪.‬ﺻﻮر ﻣﯽدﻣﻨﺪ‪.‬‬ ‫اﺳﺐﻫﺎ ﮐﻪ ﻧﺸﺨﻮار ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺧﻮاﻫﻨﺪ دوﺑﺎره ﻋﻄﺮ ﻋﻠﻒ را ﺑﻪ ﯾﺎد‬ ‫]ﻣﻦ آرﻧﺪ و ﻣﺮا ﻋﺘﺎب ﮐﻨﻨﺪ؟‬ ‫ﺑﺎد ﻫﯿﭻ ﻧﯿﺴﺖ ﺟﺰ ﻋﻄﺮ ﻋﻠﻒ‪.

‬‬ ‫׀ ﻣﺠﻠﻪ ﺧﻮﺷﻪ ׀ ﻋﯿﺪ ﺳﺎل ‪ 1346‬׀‬ .‫‪٦٥‬‬ ‫ﺧﻮد را ﻧﻪ در ﻋﻠﻒ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﻣﺠﺎزات ﮐﻨﯽ و ﻧﻪ در ﺑﺎد‬ ‫و اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ‪ ،‬ﺳﺨﺖ ﻣﺠﺎزات ﻣﯽﺷﻮي‪.

‬‬ ‫در ﻫﺮ ﮐﻠﻤﻪ‪ ،‬ﻧﻘﺎﺑﯽﺳﺖ ﺳﻔﯿﺪ ‪،‬‬ ‫ﺟﺎﻧﯽﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺑﺎران‬ ‫ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﻮد ‪.‫‪٦٦‬‬ ‫ﻋﺪاﻟﺖ‬ ‫_______________________‬ ‫ﻫﺮ ﮐﻠﻤﻪ‬ ‫ﻓﺪاي ﺷﻤﺸﯿﺮيﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ در او رﺧﺸﺎن اﺳﺖ ‪.‬‬ ‫ﺑﺎران ﻣﯽﺑﺎرد‪.‬‬ ‫ﺷﻤﺸﯿﺮ را ﺑﺪﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪام‬ ‫ﻧﻘﺎب را‬ ‫درﻣﯽآرم از ﮐﻠﻤﻪ‬ ‫ﺑﺮﺧﺴﺎر ﻣﯽزﻧﻢ‪،‬‬ ‫ﺟﺎن ﺑﻪ ﺑﺎران‬ ‫ﺗﺴﻠﯿﻢ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪،‬‬ ‫وﻫﻨﻮز ﻋﻄﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﺮﻧﺨﺎﺳﺘﻪ‪،‬‬ ‫ﺑﺎ دو ﺑﺎل ﻓﺮﺷﺘﻪ‬ .‬‬ ‫ﻫﺮ ﮐﻠﻤﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪﯾﯽﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ از ﻋﺮﯾﺎﻧﯽ ﻣﯽﻟﺮزد‪.

‬‬ ‫ﺑﺎران‪ ،‬ﺑﻨﺪ آﻣﺪهﺳﺖ ‪،‬‬ ‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ زﺑﺎن‬ ‫ﭼﻪ ﻧﺰدﯾﮏ اﺳﺖ!‬ ‫׀ ﻣﺠﻠﻪ ﺧﻮﺷﻪ ׀ ﭘﻨﺞ ﻣﺠﻠﺲ از اﯾﮑﺎر ‪ ICARE‬׀ ﻋﯿﺪ ﺳﺎل ‪ 1346‬׀‬ .‫‪٦٧‬‬ ‫ﭘﺮﻣﯽﮔﯿﺮم‪.

‬‬ ‫׀ ﻣﺠﻠﻪ ﺧﻮﺷﻪ ׀ ﭘﻨﺞ ﻣﺠﻠﺲ از اﯾﮑﺎر ‪ ICARE‬׀ ﻋﯿﺪ ﺳﺎل ‪ 1346‬׀‬ .‫‪٦٨‬‬ ‫ﺧﻮاﺑﻬﺎي ﻣﻪ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺟﺮﻋﻪﯾﯽ ﻣﻪﮔﺮﻓﺘﻪ‬ ‫از ﻣﻦ آﺳﻤﺎن ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﺳﻘﻒ ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ﭘﺮ از ﺷﺒﻨﻢ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫در ﮐﺎﻟﺴﮑﻪ ﺗﻮ را ﺧﻮاب دررﺑﻮد !‬ ‫از ﺗﺎﮐﺴﺘﺎن ‪ ،‬از ﻣﯿﺎن ﻣﻪ ‪،‬‬ ‫ﺧﻮاب را‪ ،‬ﺑﺎ ﺷﺮاب ‪ ،‬ﭘﯿﺶ آوردﻧﺪ‪.‬‬ ‫در ﻣﻪ‪،‬‬ ‫ﺑﺴﻼﻣﺘﯽ!‬ ‫و اﯾﮑﺎر‬ ‫اﻓﺘﺎد‪.

‫‪٦٩‬‬ ‫اﯾﮑﺎرﻫﺎ‬ ‫_______________________‬ ‫ﮐﻠﻤﻪ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮد ــ ﮐﻠﻤﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﭘﺮواز ــ‬ ‫ﻓﻀﺎ را از ﻋﻄﺮ ﮔﻮﺷﺖ آﮐﻨﺪهﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ ‪:‬‬ ‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ!‬ ‫و از آن زﯾﺎرت ﺳﻮزان‬ ‫روزي اﮔﺮ ﺑﺎز آﯾﯿﺪ‪،‬‬ ‫درﯾﺎ را‪ ،‬ﮐﺎﺳﻪ‪ ،‬ﮐﺎﺳﻪ‪ ،‬در ﻣﺸﻌﻞﻫﺎ ﻣﯿﺮﯾﺰﯾﻢ‬ ‫ﺗﺎ ﺑﺪاﻧﯿﺪ ﺷﻌﻠﻪاش‬ .‬‬ ‫ﭘﺲ ﺑﺠﺰ ﺣﺮﮐﺖ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ‪ ،‬ﺷﻌﺮ ﭼﯿﺴﺖ؟‬ ‫زﻧﺎن در اﻃﺎق‬ ‫از اﯾﮑﺎر ﺳﺨﻦﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ ‪،‬‬ ‫ﻟﯿﮏ‪ ،‬ﺷﻌﺮ اﯾﮑﺎر‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻪ‬ ‫ﻧﻤﯽﺷﻮد ‪.

‫‪٧٠‬‬ ‫آﺑﯽﺗﺮﯾﻦ و ﺳﺮدﺗﺮﯾﻦ ﺷﻌﻠﻪﺳﺖ ‪.‬‬ ‫׀ ﻣﺠﻠﻪ ﺧﻮﺷﻪ ׀ ﭘﻨﺞ ﻣﺠﻠﺲ از اﯾﮑﺎر ‪ ICARE‬׀ ﻋﯿﺪ ﺳﺎل ‪ 1346‬׀‬ .

‬‬ ‫آندم ﮐﻪ از آﺳﻤﺎن ﺳﺒﺰ‬ ‫اﯾﮑﺎر‪ ،‬ﺳﻘﻮط ﻣﯽﮐﻨﺪ ‪،‬‬ ‫ﺟﺎم ﻧﺮﮔﺲ‪ ،‬ﭘﺮﺑﺎران اﺳﺖ‬ ‫و در آن ــ ﺑﺒﯿﻦ! ــ اﯾﮑﺎري ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ‬ ‫ﻋﺮوج ﻣﯿﮑﻨﺪ؟‬ ‫׀ ﻣﺠﻠﻪ ﺧﻮﺷﻪ ׀ ﭘﻨﺞ ﻣﺠﻠﺲ از اﯾﮑﺎر ‪ ICARE‬׀ ﻋﯿﺪ ﺳﺎل ‪ 1346‬׀‬ .‬اي ﯾﺎر! اي ﯾﺎر!‬ ‫دو ﺑﺎر ﺗﮑﺮار‪ ،‬ﺑﺲ اﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﺳﻮﻣﯿﻦ‪ ،‬ﻫﻮاي ﺑﻬﺎريﺳﺖ ‪.‫‪٧١‬‬ ‫ﺑﺎﻟﻌﮑﺲ‬ ‫_______________________‬ ‫‪1‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺤﺴﻦ ﺻﺒﺎ‬ ‫آنﮐﻪ رﻓﺖ‪ ،‬ﺑﺎزﻧﻤﯽﮔﺮدد ‪،‬‬ ‫ﻣﯽاﻓﺘﺪ ‪.‬‬ ‫ﻧﺮﮔﺲ‪ ،‬ﺑﻪ اﺑﺮ ﺧﯿﺮهﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ اﺑﺮ ‪.‬‬ ‫ﺑﺎران ﻣﯽﺑﺎرد‪ ،‬ﻟﯿﮏ ﻧﻤﯽﺑﺎرد‬ ‫زﯾﺮﺷﻨﻠﯽ ﻣﺮﻃﻮب‬ ‫ﭘﺲ ﮐﯽ وﺣﯽ ﻣﯽرﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﯿﺰﻣﯽ ﺑﺮدارم؟‬ ‫‪2‬‬ ‫آه‪ .

‬‬ ‫اﻣﺎ اﮐﻨﻮن ﮐﻪ ﺳﯿﻞ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﺎل را ﺑﺮدهﺳﺖ‪،‬‬ ‫از آﻫﻮان‪ ،‬ﻫﯿﭻ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﯿﺴﺖ‪.‫‪٧٢‬‬ ‫از اﯾﮑﺎر و ﺿﺎﻣﻦ آﻫﻮ‬ ‫_______________________‬ ‫ﭼﻨﯿﻦ ﮐﻪ رﮔﺒﺎر‪ ،‬در ﻗﻮس و ﻗﺰح‪،‬‬ ‫رﻧﮓ در رﻧﮓ ﻣﯽآﻣﯿﺰد‪،‬‬ ‫ﮐﺎش ﮐﻪ ﺷﻌﺮ ‪ ،‬ﻣﯿﺘﻮاﻧﺴﺖ دو اﻓﺴﺎﻧﻪ را ﺑﻬﻢﻣﯿﺰد‪:‬‬ ‫ﺗﺎ ﮐﻪ ﻣﺎ‪ ،‬در ﻃﻠﻮع ﺳﻢ‪ ،‬ﺑﻬﻢ ﻧﻈﺎره ﮐﻨﯿﻢ‪،‬‬ ‫ﺗﺎ ﮔﯿﺎﻫﺎن‪ ،‬در ﻃﻠﻮع ﺳﻢ‪ ،‬آب را ﺑﺠﺎيآرﻧﺪ‬ ‫)آب ﮐﻪ اﯾﺜﺎر ﺑﺰرگ ﻣﺎﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﻪ آﻧﺎن‬ ‫راز زﻧﺪﮔﯽ‪ ،‬و ﺑﻪ ﻣﺎ راز ﻣﺮگ را ﮔﻔﺘﻪﺳﺖ‪(.‬‬ ‫او‪ ،‬ﻣﯽاﻓﺘﺪ‬ ‫و آﻫﻮان ﺳﺨﯽ‪ ،‬ﻫﯿﭻ ﻧﻤﯽﺑﺨﺸﻨﺪ‬ ‫ﺟﺰ ﻧﻈﺎره‪ ،‬ﻧﻈﺎره‪ ،‬ﻧﻈﺎره‪.‬‬ ‫و اﮐﻨﻮن ﮐﻪ آﻓﺘﺎب‪ ،‬آرامآرام‪،‬‬ ‫ﺑﻪ ﻏﺮب ﻣﯽرود ‪،‬‬ .‬‬ ‫و ﺧﻮرﺷﯿﺪ‪ ،‬در داﻧﻪي اﻧﮕﻮر ﺑﮕﻨﺠﺪ؛‬ ‫)اﻧﮕﻮر ﮐﻪ ﺷﺎم آﺧﺮ ﻗﺪﺳﯽﺳﺖ‪(.

‬ﻣﺘﻦ ﭼﺎپ ﺷﺪه ﺑﺪﯾﻦ ﺻﻮرت اﺳﺖ‪:‬‬ .‬‬ ‫׀ ﻣﺠﻠﻪ ﺧﻮﺷﻪ ׀ ﭘﻨﺞ ﻣﺠﻠﺲ از اﯾﮑﺎر ‪ ICARE‬׀ ﻋﯿﺪ ﺳﺎل ‪ 1346‬׀‬ ‫________________________‬ ‫*»آﺗﺸﯽ« ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺪس اﺳﺖ‪ .‫‪٧٣‬‬ ‫دو آﺗﺸﯽ*‪ ،‬ﺑﺮ ﺗﭙﻪ‪ ،‬ﺳﺮخ ﺷﺪهﻧﺪ‪،‬‬ ‫و در ﺳﺎزش ﺗﻮ‪ ،‬اﻓﻖ‪ ،‬ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﻣﯽﺷﻮد‬ ‫اﻓﻖ رﺿﺎ ‪ :‬ﺿﺎﻣﻦ آب ﭘﻨﻬﺎن ﻫﯿﺰم ﺗﺮ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪ آﺗﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪاﻧﺪ‪.

‬‬ ‫‪2‬‬ ‫ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﺧﺎﻫﺪ رﯾﺨﺖ‪.‬‬ ‫اﯾﻦ ﮔﻮرﺧﺮان ﮐﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﮐﻔﯽ از ﻧﻮر ﺑﺮ دﻫﺎن‪ ،‬ﺷﺘﺎﺑﻨﺎك ﮔﺮﯾﺰاﻧﻨﺪ‪،‬‬ .‫‪٧٤‬‬ ‫ﺷﻘﺎﻗﻠﻮس‬ ‫_______________________‬ ‫‪1‬‬ ‫ﺷﺮم در ﻧﻮر اﺳﺖ و اﯾﻦ‪ ،‬ﭘﺎﯾﺎن ﻫﺮ ﺳﺨﻨﯽﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﻫﻤﺴﺮم!‬ ‫ﻣﺮد ﺗﻮ را ﺑﻪ ﻧﻮر ﺳﭙﺮدهام ﮐﻪ ﺗﻨﯽ ﺳﺨﺖ ﺷﺴﺘﻪ داﺷﺖ‪،‬‬ ‫و ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﻣﯿﺎن ﺑﯿﺎﺑﺎن‪ ،‬ﭘﯽ اﻧﮕﺸﺘﺮ ﻣﻔﻘﻮد ﺑﮕﺮد‬ ‫ﮐﻪ ﺣﺎل‪ ،‬ﺑﺎد در آن ﺳﻮت ﻣﯽزﻧﺪ‪.‬‬ ‫اﻧﮕﺸﺘﺮ ازدواج‪ ،‬ﻣﯿﺎن ﺑﯿﺎﺑﺎﻧﯽ دراز‪ ،‬دراز؛ و دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ ﻧﻪ‪ ،‬ﻫﯿﭻ ﻧﻪ‬ ‫ﻣﮕﺮ ﻣﺜﻠﺚ ﮐﻬﻨﻪي ﮐﻮﭼﮑﯽ‪ ،‬ﻣﺜﻠﺜﯽ از زاﻏﺎن‬ ‫اﻓﺘﺎده‬ ‫ﺑﺮ ﮐﻒ ﯾﮏ ﺳﻨﮕﺮ!‬ ‫و ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﭙﯿﺪه ﮐﻪ ﻋﻘﺮب ــ ﺧﺎﻫﺮ ﺑﯽﻧﯿﺎز ﻣﻦ ــ ﺑﺨﺖ را ﮐﻒآﻟﻮد‬ ‫]ﺣﺲ ﮐﺮدهﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﻫﻮا‪ ،‬در ﻧﯽ ﻣﯽﭘﯿﭽﺪ و در ﮔﺮدﻧﻪﻫﺎي ﮐﻮه‪.

‬‬ ‫اﮐﻨﻮن‪ ،‬ﭘﯿﺶ از ﺑﺎران‪ ،‬ﺧﺎﮐﯽ ﺧﺸﮑﯿﺪه ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ در او‬ ‫ﮔﯿﺎﻫﺎن‪ ،‬ﻫﻤﮕﯽ ﻧﺎﻣﮕﺬاري ﺷﺪهاﻧﺪ‪.‬‬ ‫‪3‬‬ ‫دورﺗﺮ‪ ،‬ﺳﺨﺖ دورﺗﺮ‪ ،‬ﯾﮏ ﻓﻠﺲ ﻣﻦ ﺑﻪ زﯾﺮ ﺻﻠﯿﺐ اﻓﺘﺎدهﺳﺖ‪.‬‬ ‫و ﺳﮑﻮت‪ ،‬اﯾﻦ ﻣﮑﺚ ﻣﯿﺎن ﻫﺮ دو ﭼﮑﻪ ﮐﻪ از ﺳﻘﻒ ﻏﺎر ﻣﯽﭼﮑﺪ‪،‬‬ ‫اﺣﺘﺮاﻣﯽﺳﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ‪ ،‬ﺗﻮي ﮐﻮدﮐﻢ‪ ،‬ﮐﻪ از ﻣﺮﮔﺖ‬ ‫ﻟﺤﻈﻪﯾﯽ ﻣﯽﮔﺬرد‪،‬‬ ‫اﺣﺘﺮاﻣﯽﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ رﻗﺺ‪.‬ﻣﯽروﯾﻢ‬ ‫ﺑﻪ دور‪ ،‬ﺑﻪ آنﺟﺎ‪.‬‬ ‫در ﻣﮑﺚ‪ ،‬در ﻣﯿﺎن دو ﭼﮑﻪي آﺧﺮﯾﻦ‪ ،‬ﯾﮑﺒﺎره ﺷﺎﺧﮏ ﻫﻤﻪي‬ ‫]ﺣﺸﺮات‬ ‫از ﺗﺮس ﺑﺮق ﻣﯽزﻧﺪ‪.‫‪٧٥‬‬ ‫در ﺳﺎقﻫﺎي ﻻﻏﺮ ﻣﺎ‪ ،‬رﻗﺺ را ﭼﻪ ﺧﻮب ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽ ﮐﺮدهﻧﺪ!‬ ‫ﻧﺦ ﺑﺎدﺑﺎدﮐﯽ ﮐﻪ ﻓﺮاز وﯾﺮاﻧﻪﻫﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﭘﺮواز ﺧﻮد اداﻣﻪ ﻣﯽدﻫﺪ‪،‬‬ ‫در ﻣﺸﺖ ﮐﻮدﮐﯽ زﯾﺒﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬ﮐﻮدﮐﯽ ﻣﺮده‪.‬‬ ‫آب ﻣﯽﻧﻮﺷﻢ و ﺟﺮﻋﻪﯾﯽ ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﻣﯽﭘﺎﺷﻢ‪.‬‬ ‫زﯾﺮ ﺻﻠﯿﺐ‪ ،‬ﺗﺨﻢﻣﺮﻏﯽ ﻧﺼﻒ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ و ﺑﻬﻢ ﻣﯽزﻧﯿﻢ‪ :‬ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﯽ!‬ ‫و ﻣﺮگ‪ ،‬دره را‪ ،‬ﻧﻔﺲزﻧﺎن‪ ،‬ﻧﻘﺮهﯾﯽ ﻣﯽﺳﺎزد‪.‬‬ ‫دورﺗﺮ‪ ،‬ﺻﻔﺤﻪي ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ‪ ،‬زﯾﺮ ﺻﺪ ﻧﺎﺧﻦ ﻣﻪﮔﺮﻓﺘﻪي زﯾﺒﺎ ﻣﯽﭼﺮﺧﺪ‪،‬‬ ‫و ﺻﺪا‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﺻﺪاﺳﺖ‪:‬‬ ‫آﯾﺎ روز اﺳﺖ؟‬ .‬‬ ‫آﯾﺎ روز اﺳﺖ؟‬ ‫از ﮔﺮﻣﺎي زﯾﺎد‪ ،‬ﻧﻘﺎﺑﻬﺎﻣﺎن را ﺑﺮﻣﯽدارﯾﻢ‪ .

‬‬ ‫و زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ آﺳﯿﺎبﻫﺎ‪ ،‬در ﻧﻮر ﺑﻪ ﮔﺸﺖ آﯾﺪ‪،‬‬ ‫ﺗﻮ دﺳﺖﻫﺎﯾﺖ را ﺧﺎﻫﯽ ﺑﺴﺖ‪ ،‬ﻣﺸﺖ ﺧﺎﻫﯽ‪ ،‬ﮔﺮه ﺧﺎﻫﯽ ﮐﺮد‬ ‫و اﯾﻦ ﮔﺮه را‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺪﯾﻪﯾﯽ‬ ‫ﺣﻔﻆ ﺧﺎﻫﯽ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪام‪ ،‬و ﻧﺎم ﮔﯿﺎﻫﺎن‪ ،‬ﺗﺎرﯾﮏ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫آن ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ آب‪ ،‬ﺑﻪ رﻧﮓ ﺧﻮد ﭘﺮﺧﺎش ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻦ آﻧﻢ‪ ،‬آن ﻟﺤﻈﻪام‪.‬‬ ‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن‪ ،‬ﻣﺠﻬﺰم ﻣﯽﺳﺎزد ﮐﻪ ﺳﮑﻮت ﮐﻨﻢ‬ ‫و از ﻣﯿﺎن ﺣﻨﺠﺮهﻫﺎي ﮔﺴﯿﺨﺘﻪ‪ ،‬ﺳﻼﺣﯽ ﺑﻪ رﻧﮓ آب ﺑﺠﻮﯾﻢ‪.‬‬ ‫ﺳﺨﺖﺗﺮ از ﮔﯿﺎه‪ ،‬ﻟﻤﺴﻢ ﮐﻦ؛ دﺳﺘﺎن ﺗﻮ را ﻧﺜﺎر ﺗﻮ ﻣﯽﮐﻨﻢ‬ ‫ﺗﻨﮓﺗﺮ از ﮔﯿﺎه‪ ،‬در آﻏﻮﺷﻢ ﮐﺶ؛ ﺑﺪﻧﺖ را ﺑﻪ ﺗﻮ ارزاﻧﯽ ﻣﯽدارم‪.‬‬ .‬‬ ‫دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻﮐﺠﺎ‪ ،‬ﻫﯿﭻﮐﺠﺎ‬ ‫ﻣﺮا ﺑﻪ ﻧﺎﻣﯽ‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﻠﻤﻪﯾﯽ‪ ،‬ﺻﺪا ﻧﮑﻦ؛ ﮐﻪ ﺣﺎل‪ ،‬ﺗﻤﺎم زﺑﺎن‪ ،‬در ﻧﺎم‬ ‫]ﯾﮏ ﮔﯿﺎه‪ ،‬آﺳﻮدهﺳﺖ‪.‫‪٧٦‬‬ ‫‪4‬‬ ‫ﻣﻦ ﭼﺎﻫﯽ را ﺗﻌﻠﯿﻢ ﮐﺮدهام ﮐﻪ ﺑﻪ آﺑﯽ ﻧﻤﯽرﺳﺪ‪،‬‬ ‫وﻟﯽ ﭼﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽي زﯾﺒﺎﯾﯽ! از آن ﺳﻮ‪ ،‬ﺗﺎرﯾﮑﯽي زﯾﺮ ﺧﺎك‪ ،‬ﭼﺎﻫﯽ‬ ‫]زدهﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭼﻬﺮهي ﻣﻦ ﻣﯽرﺳﺪ؛‬ ‫ﻣﻦ آﺑﻢ‪ ،‬آب! و ﺳﯿﻪﭼﺮدﮔﺎن ﻣﻌﺬب‪ ،‬ﭘﯿﺶ از ﻧﻤﺎز‪ ،‬ﻣﺮا ﻣﯽﺟﻮﯾﻨﺪ‪.‬‬ ‫و رﻧﮓ آب‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ در آب‪ ،‬ﻏﺮق ﺷﻮد‬ ‫زﻧﺪهﺗﺮ ﻣﯽﺷﻮد‪ :‬آﺑﯽﺗﺮ!‬ ‫‪5‬‬ ‫ﻧﺎﺷﻨﺎس از ﻣﯿﺎن اﻧﺒﻮﻫﯽ ﻣﯽﮔﺬرم؛ ﻫﺮ ﮔﯿﺎه اﻣﺎ‪ ،‬از ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪن ﺑﺮ ﻣﻦ‬ ‫ﻧﺎم ﻣﯽﮔﯿﺮد‪.

‬‬ ‫ﺧﺼﺎل را ــ آﻫﻮاﻧﻪ ــ و ﻃﺎﻗﺖ را‬ .‬‬ ‫ﻫﻮا‪ ،‬ﻣﯿﺎن ﺟﻨﺎﻏﯽ‪ ،‬ﺷﻌﻮر ﻣﯽﮔﯿﺮد؛ وﻟﯽ ﺻﺪاي ﺷﮑﺴﺘﻦ اﺳﺘﺨﺎن‪،‬‬ ‫]رﺿﺎﯾﺖﺑﺨﺶ اﺳﺖ‪.‫‪٧٧‬‬ ‫‪6‬‬ ‫اﮐﻨﻮن ﭼﻪ آﺷﮑﺎر‪ ،‬ﺳﯿﻤﺎي ﺗﻮ را زﺟﺮ ﻣﯽدﻫﺪ‬ ‫ﮔﻞ آﻓﺘﺎبﮔﺮدان ــ ﺗﺎ اﻣﯿﺪي ﺑﺎﺷﺪ!‬ ‫ﭘﺲ ﮐﻪ ﻟﻄﻒ ﻣﯽﮐﻨﺪ؟ ﮐﯽ ﭘﻮﺳﺖ ﺳﯿﻤﺎي ﺗﻮرا‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﻮﺳﻪ‪ ،‬ﻣﯽدرد‬ ‫ﺗﺎ ﻧﻮر‪ ،‬ﻓﺮو رﯾﺰد و‬ ‫آﻫﺴﺘﻪ‪ ،‬ﺷﮑﺮ ﺷﻮد؟‬ ‫ﻣﻦ! ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻪام‪ ،‬ﺗﺮﺳﻨﺎكﺗﺮ از ﯾﮏ اﻣﻀﺎﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺪرود! در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪي ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﯿﻢ‪ ،‬ﺑﺎز‪ ،‬ﺑﺎز ﻫﻢ‪ ،‬ﺑﺪرود!‬ ‫و در اﯾﻦ ﺗﻤﺎﻣﯽي راﺳﺘﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﺸﺘﯽ ﺧﺎك‪ ،‬ﺗﻌﺎرف ﻣﻦ ﮐﺮدهﯾﯽ ﺑﻪ ﺟﺎي ﻗﺴﻢ‪،‬‬ ‫دو ﭘﺎي ﻧﻮك ﺗﯿﺰم‪ ،‬ﻓﺮو ﻣﯽرود ﮐﻪ ﻧﯿﺮوي ﺷﻨﯿﺪن را‬ ‫از زﻣﯿﻦ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﻮﺟﯽ ﺳﻔﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻧﻘﺎﺑﻬﺎ و ﺑﻨﻔﺸﻪﻫﺎ‪ ،‬ﺑﺎ دل آﺷﻮﺑﯽي ﻣﻄﺒﻮع ﻓﺠﺮﻫﺎ‪،‬‬ ‫]ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽﺷﻮد‪ ،‬ﻧﺰدﯾﮏ‪.‬‬ ‫ﻫﻮاي روﺷﻦ را ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬و ﻗﯿﺎم را‪ ،‬از روي ﺻﻨﺪﻟﯽ‬ ‫ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﺪرود‪.‬‬ ‫دو ﭘﺎي ﻧﻮك ﺗﯿﺰم!‬ ‫‪7‬‬ ‫ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﺷﺴﺘﻪ ﺧﯿﺮه ﺷﻮﯾﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻋﺮوس‪ ،‬در اﺗﺎق ﻣﺠﺎور‪ ،‬ﺳﺮﻓﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.

‫‪٧٨‬‬ ‫ﮐﻨﺎر آب ﺑﺮ ﺳﻔﺮه ﻧﻬﺎدهاﻧﺪ و آب‪ ،‬اﺷﺎرﺗﯽ ﻋﻈﻤﺎﺳﺖ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺮاﻣﯿﺪﻧﯽ در ﭼﺸﻢاﻧﺪاز!‬ ‫آنﺟﺎ‪ ،‬ﺑﻪ دوردﺳﺖ‪ ،‬آﻫﺴﺘﻪ ﺗﻨﻮره ﻣﯽﮐﺸﯽ اﻣﺎ از آن ﻓﺮاز‪،‬‬ ‫ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽي ﺗﻮ ﺑﻪ روي ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻣﯽاﻓﺘﺪ‪.‬‬ ‫‪1346‬‬ ‫׀ دﻓﺘﺮﻫﺎي روزن دﻓﺘﺮ اول ׀ زﻣﺴﺘﺎن ‪ 1346‬׀‬ .‬‬ ‫اﯾﻨﺠﺎ ــ در ﻫﻤﯿﻦ ﻧﺰدﯾﮑﯽ ــ آرام آرام‪ ،‬ﻣﯽﻧﻮازم‪ ،‬زﺧﻤﻪ‬ ‫]ﻣﯽزﻧﻢ؛ ﭘﻨﺠﻪي ﻣﻦ‪ ،‬از ﺳﮑﻮت‪ ،‬ﻋﺎدلﺗﺮ!‬ ‫و رﻗﺺ‪ ،‬دﻋﺎﯾﯽﺳﺖ ﻣﺴﺘﺠﺎب‬ ‫در ﻟﺤﻈﻪﯾﯽ ﮐﻪ زﻣﯿﻦ ﻣﯽﻟﺮزد‪.

‫‪٧٩‬‬ ‫ﭼﻬﺮهي ﺑﺨﺘﮏ‬ ‫_______________________‬ ‫‪1‬‬ ‫آرﻣﯿﺪه ‪ ،‬ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﻪاﻧﺘﻈﺎر ‪،‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺳﺎﯾﻪام ﻣﺮا ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ ‪،‬‬ ‫ﻫﯿﭻ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻢ !‬ ‫در روزﺷﻤﺎر ‪ ،‬ﺑﯽﮔﻤﺎن‬ ‫ﮔﻠﯽ را ﻣﯽﺑﻮﯾﯿﺪم‬ ‫ﮐﻪ زﻣﺎﻧﯽ ‪ ،‬ﻣﯿﺎن ﭼﻬﺮهﯾﯽ ﻣﻘﺎم داﺷﺖ ‪.‬‬ ‫‪2‬‬ ‫درد ﻣﯿﺂﻣﺪ ‪ ،‬درد‬ ‫و ﺑﻪ درﻫﺎ ﻣﯽﺧﻮرد‬ ‫ﺑﻪدر ﺗﻤﺎﻣﯽي ﮐﺎرواﻧﺴﺮاﻫﺎ ﻣﯽﺧﻮرد‬ ‫ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﯾﻦ ﺷﺎخ ﻧﺒﺎت !‬ ‫׀ دﻓﺘﺮﻫﺎي روزن دﻓﺘﺮ اول ׀ زﻣﺴﺘﺎن ‪ 1346‬׀‬ .

‫‪٨٠‬‬ ‫روزي ﺑﺰرگ ﻣﯽﮔﺬرد‬ ‫_______________________‬ ‫‪1‬‬ ‫در روزي ﺑﺰرگ‪ ،‬راﻫﺴﭙﺎرﯾﻢ؛ اﻣﺎ از ﻓﺮوغ‬ ‫ﺳﻮزﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﯾﮏ ﺳﻮزن!‬ ‫روزي ﺑﺰرگ ــ آرام آرام ــ در اﺻﺎﻟﺖ ﻣﺎ‪ ،‬دﺳﺖ ﻣﯽﺑﺮد‬ ‫ﺗﺎ ﺷﺎﻧﻪ ــ رﻓﺘﻪ رﻓﺘﻪ ــ ﺑﻪ ﭘﺲ رود؛‬ ‫ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ از دور‪ ،‬از دور ﺗﻮاﻧﺎﯾﯿﻢ‬ ‫در ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺷﺎﻧﻪي ﺧﻮد‪ ،‬ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن ﻫﻮا‬ ‫ﺑﺮ آن ﻓﺮود ﻣﯽآﯾﻨﺪ‪،‬‬ ‫و در ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ دﺳﺖﻫﺎي ﺧﻮد‪ ،‬دﺳﺖﻫﺎي ﺑﺮﯾﺪهي ﺧﻮد‪،‬‬ ‫ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن ﻫﻮا ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫در روزي ﺑﺰرگ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽرﺳﻢ؛ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪي ﺗﻮ‬ ‫دﺳﺖ ﻣﯽزﻧﻢ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺲ ﺑﻨﮕﺮي و ﺑﺒﯿﻨﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺧﻨﺪم‪.‬‬ ‫در روز ﺑﺰرگ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫آن ﮐﻪ ﺑﯽﺷﻤﺎر ﺳﻮزن ﺧﻮردهﺳﺖ‪ ،‬ﻣﯽﺧﻨﺪد‪:‬‬ ‫‪2‬‬ .

‬‬ ‫روزي ﺑﺰرگ‪ ،‬در اﺻﺎﻟﺖ ﻣﺎ‪ ،‬دﺳﺖ ﻣﯽﺑﺮد‬ ‫ﺗﺎ‪ ،‬ﺳﻮزن ﺳﻮزن‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺎش ﺑﺎز دﻫﺪ‪.‬‬ ‫‪3‬‬ ‫در آﺧﺮﯾﻦ ﺣﻨﺠﺮه‪ ،‬ﻣﻦ‪ ،‬ﺑﺎدﺑﺎنﻫﺎي ﺑﯽﺷﻤﺎر ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪.‬‬ ‫و ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم روز‪ ،‬ﻫﻤﯿﻦ اﻣﺮوز‪،‬‬ ‫ﺻﺪاي اﻓﺘﺎدن ﻣﯿﻮهﻫﺎي رﺳﯿﺪه را‬ ‫ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﺳﺮد‪ ،‬ﻣﯽﺷﻨﻮم‪.‬‬ ‫ﻣﺎ ــ در ﯾﮏ ﮔﻔﺘﮕﻮي ﻣﻌﻤﻮﻟﯽي روزاﻧﻪ ــ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻮد‬ ‫ﻧﺎ ﮔﻬﺎن ﺧﺒﺮدار ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ‬ ‫از ﺗﺎﺟﯽ از ﻫﻮا!‬ ‫ﭘﯽ ﻣﯽﺑﺮﯾﻢ ﺣﺮﮐﺎت ﺑﯽﺧﻮداﻧﻪي دﺳﺖﻫﺎﻣﺎن‬ ‫]ــ ﻫﻨﮕﺎم ﮔﻔﺘﮕﻮ ــ‬ ‫ﻧﺎﻣﻪﻫﺎﯾﯽ از ﻫﻮا را ﺗﻮﺷﯿﺢ ﮐﺮده اﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﻧﺨﻮاﻧﺪه‪ ،‬ﺗﻮﺷﯿﺢ ﮐﺮده اﺳﺖ‪.‬‬ .‫‪٨١‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮرﺷﯿﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ در ﯾﮑﯽ از ﻧﺎﻣﻪﻫﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺸﻖ‪ ،‬ﻣﻌﺘﺮف ﺷﺪه ﺑﺎﺷﯿﻢ‬ ‫ﯾﺎ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ‪،‬‬ ‫و ﺷﺎﯾﺪ از اﯾﻦ روﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﯽدﻟﯿﻞ‪ ،‬دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ‬ ‫ﯾﺎ ﺗﺒﻌﯿﺪ ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ‬ ‫ﻣﺎ ﮐﻪ زادﮔﺎه‪ ،‬وﻃﻦ‪ ،‬ﻗﻠﻤﺮوﻣﺎن‪ ،‬ﭼﺎرﭘﺎﯾﻪﯾﯽ ﮐﻮﺗﺎه اﺳﺖ‪،‬‬ ‫در دم ﺗﺒﻌﯿﺪ ــ ﮐﺸﯿﺪن ﭼﺎرﭘﺎﯾﻪ ــ‬ ‫در دم ﺧﻔﻘﺎن‬ ‫ﺑﺪاﻧﯿﻢ ﭘﺎدﺷﺎه ﻫﻮاﯾﯿﻢ‪ ،‬ﭘﺎدﺷﺎه ﻫﻮاﯾﯿﻢ‪.

‬‬ .‬‬ ‫‪4‬‬ ‫ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ؟‬ ‫در زﻣﯿﻦ ﻣﺎ‪ ،‬روزي ﺑﺰرگ ﻣﯽﮔﺬرد‬ ‫و ﻫﻤﯿﺸﻪ‬ ‫ﻏﻼﻓﯽ ﺑﻪ ﮐﻤﺮﺑﻨﺪ اﺳﺘﻮا آوﯾﺨﺘﻪ‪.‬‬ ‫ﺳﻮزن‪ ،‬ﻣﯽدرﺧﺸﺪ و‬ ‫ﮐﺞ ﺷﺪهﺳﺖ!‬ ‫در آﻓﺘﺎب ﻣﻼﯾﻢ‪ ،‬از زﯾﺮ درﺧﺘﺎن ﻣﻼﯾﻢﺗﺮ‪ ،‬از ﭘﯽي ﺗﺎﺑﻮﺗﯽ‬ ‫]ﺑﯽﺳﺮﭘﻮش‬ ‫رواﻧﻪاﯾﻢ و روان ﺑﻮدﯾﻢ‬ ‫و ﺳﺎﯾﻪي ﮔﻠﯽ‪ ،‬ﻧﺎف ﻣﺮده را‬ ‫ﭘﻮﺷﺎﻧﺪهﺳﺖ‪.‫‪٨٢‬‬ ‫اﻣﺎ ﻫﻨﻮز‪ ،‬ﻟﻐﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﻧﯿﺎﻓﺰودهام‪ ،‬ﮐﻪ آﻓﺘﺎب‪ ،‬ﮐﺎﻏﺬ را‬ ‫از ﺳﺎﯾﻪي دﺳﺘﻢ‪ ،‬ﻣﯽﭘﻮﺷﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﯿﺰي را ﻣﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ در ﺑﺴﺘﺮم ﻧﻬﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪام‬ ‫ﮐﻪ ﻧﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ‬ ‫ﺷﻌﺎﻋﯽ از زﻫﺮه‪ ،‬ﻧﻪ ﯾﮏ زوزهي دراز‬ ‫زوزهي ﺗﺮﺳﻨﺎك ﯾﮏ ﻣﻠﺦ؛‬ ‫ﻟﯿﮏ ﺧﻮب ﻣﯽداﻧﻢ آن ﻏﻼف‪ ،‬ﭼﻪ ﺧﺎﻟﯽﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‪:‬‬ ‫آﻧﭽﻪ ﻣﻦ دارم‪ ،‬آﻧﭽﻪ در ﺑﺴﺘﺮم ﻧﻬﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪام‪ ،‬آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺸﯿﺮ‬ ‫]ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻣﯽﺳﺎزد‬ ‫آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻧﯿﺴﺖ‬ ‫آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯿﺰي ﺑﺎﺷﺪ‪.

‬‬ ‫ﻫﻨﻮز ﻣﺮدﻣﮏﻫﺎي ﺗﻮ ﻣﯽﺧﺎرد‪ ،‬اي ﻧﺎﻇﻢ!‬ ‫ﺑﺨﻮاه! ﺑﺨﻮاه ﺑﺮ آن‬ ‫ﮔﺮﺑﻪﯾﯽ ﭼﻨﮓ ﺑﯿﻨﺪازد در ﺗﺎرﯾﮑﯽ!‬ ‫ﮔﺮﺑﻪﯾﯽ ﺑﺎ ﺳﺒﯿﻞ ﭼﯿﺪه‪ ،‬ﮔﺮﺑﻪي ﮔﯿﺞ‪،‬‬ ‫ﮔﺮﺑﻪﯾﯽ ﺑﺎ ﻫﻤﻪي ﺳﺘﺎرهﻫﺎ‬ ‫در ﮐﯿﻒ ﺑﻨﻔﺶ ﯾﮏ ﻣﻠﮑﻪ!‬ ‫ﻧﺎﺑﯿﻨﺎ ﺷﻮ‪ ،‬ﻧﺎﻇﻢ! و ﮐﻮرﻣﺎل‬ ‫ﮐﻮرﻣﺎل‪ ،‬ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﻦ ﻧﻈﻢ ﺑﺪه‪ ،‬و ﺑﻪ اﻋﻀﺎي ﺗﻨﻢ‪:‬‬ ‫دﺳﺖ ﺑﻪ ﺟﺎي ﭘﺎ‪ ،‬ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺟﺎي ﻗﻠﺐ‪ ،‬دﻧﺪان ﺟﺎي ﻣﮋه‪.‬‬ ‫ﺗﺎ ﺑﺪنﻫﺎ را‬ ‫ﻧﻮازش ﻧﮑﻨﻢ‪ ،‬ﻃﯽ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺑﭙﯿﻤﺎﯾﻢ‬ ‫درازﺗﺮ از ﺟﺎدهﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮ را ﻣﯽﮐﺸﺪ‪،‬‬ ‫ﺗﺎ ﻣﻬﺮ ﻧﻮرزم‪ ،‬ﻧﮕﻪ ﮐﻨﻢ‬ ‫ﺗﺎ ﻧﮕﻪ ﻧﮑﻨﻢ‪ ،‬ﺑﺠﻮم‪.‫‪٨٣‬‬ ‫‪5‬‬ ‫روزي ﺑﺰرگ ﻣﯽﮔﺬرد‬ ‫ﺑﺮ ﭘﻞ‬ ‫ﺑﯽﺻﺪا‪.‬‬ ‫‪6‬‬ ‫ﻧﻮر‪ ،‬ﻧﻮر ﺣﺎﻣﯽي ﺳﺮد‬ ‫ﭼﺮوكﻫﺎ را ــ آن دم ﮐﻪ ﭼﺘﺮﻫﺎي ﮔﻞ‪ ،‬ﭘﺲ از ﺑﺎران‪،‬‬ ‫ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد ــ ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﻟﻐﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﻌﺮ ﮐﻢ دارد‪ ،‬ﺑﯿﺮون آﯾﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﻮي ﻣﺎ ﺑﺸﺘﺎﺑﺪ‬ .

‬‬ ‫ﺑﺮ آﺳﺘﺎﻧﻪ ــ ﻟﯿﮏ ــ ﻏﺒﺎري ﻧﯿﺴﺖ‪،‬‬ ‫ﮐﻪ آﺳﺘﺎﻧﻪ ــ ﺧﻮد ــ ﻏﺒﺎريﺳﺖ‪ ،‬ﻏﺒﺎر‪،‬‬ ‫و ﺳﺘﺮدن‪ ،‬ﺑﻪ ﻓﻮت ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ‪.‫‪٨٤‬‬ ‫ﺣﺘﺎ اﮔﺮ‬ ‫رﺳﻮاﯾﯽ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫‪1346‬‬ ‫׀ دﻓﺘﺮﻫﺎي روزن دﻓﺘﺮ اول ׀ زﻣﺴﺘﺎن ‪ 1346‬׀‬ .‬‬ ‫ﭘﺲ ﺑﻪ ﻓﻮت ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ‪ ،‬آﺳﺘﺎﻧﻪ‪ ،‬ﮐﯽ ﺑﻪ آﻓﺘﺎب ﻣﯽرود‬ ‫ﺗﺎ آﻣﺪﮔﺎن‪ ،‬از ﺳﻮي آﻓﺘﺎب‪ ،‬ﺑﻪ دﯾﺪار او درون آﯾﻨﺪ؟ ــ‬ ‫ﺗﺎ آﻣﺪﮔﺎن‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ از ﺳﻮي آﻓﺘﺎب‪ ،‬ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ‬ ‫ﺑﻪ دﯾﺪار او درون آﯾﻨﺪ؟‬ ‫ﻣﻦ آﺳﺘﺎﻧﻪي ﺧﻮد را ﻫﻨﻮز ﻧﯿﺎﻓﺘﻪام‬ ‫و ﮔﻬﮕﺎه‪ ،‬در اﯾﻦ روزﻫﺎي ﺑﺰرگ آﻓﺘﺎﺑﯽ‪،‬‬ ‫ﮐﻨﺎر درﺧﺘﺎن ﻣﯽﺟﻮﯾﻤﺶ‪ ،‬ﺑﻪ زﯾﺮ ﺗﺨﺖ و آﺳﻤﺎن‪ ،‬ﻣﯿﺎن ﮐﺸﻮ‪،‬‬ ‫ﺣﺘﯽ در ﻟﮑﻪﻫﺎي ﺻﻮرﺗﻢ‪ ،‬و در ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﺳﯿﺎه و درﺧﺸﺎن اﺳﺖ‪.‬‬ ‫‪7‬‬ ‫در روزي ﺑﺰرگ‪ ،‬روزي ﺑﺰرگ‪،‬‬ ‫از او ﮐﻪ آﺳﺘﺎﻧﻪ را ﯾﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪،‬‬ ‫از او ﮐﻪ آﺳﺘﺎﻧﻪي ﺧﻮد را ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ‪ ،‬اﻧﺘﻈﺎر ﺳﺘﺮدن ﻣﯽرود‪.

‫‪٨٥‬‬ ‫ﭼﺎرﮔﻮش ﺧﻮدي‬ ‫‪1‬‬ ‫در زﻣﯿﻨﻪي ﭘﺸﺖ‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺤﺴﻦ ﺻﺒﺎ‬ ‫و ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫اﮔﺮ ﺑﺪاﻧﯽ ﭼﻪﻗﺪر ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪهﺳﺖ ‪،‬‬ ‫ﻣﯽﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﻫﻤﻪي روﺷﻨﺎي از دﺳﺖ رﻓﺘﻪ ﺷﻮي ‪،‬‬ ‫ﺑﯽ آن ﮐﻪ ﭼﯿﺰي از ﺗﺎرﯾﮑﯽ‬ ‫ﺑﺮ ﺗﻮاﻧﯽ داﺷﺖ ‪.‬‬ ‫ﺳﺘﻮن ﻧﻤﮏ ﻣﯽﺷﻮي ‪:‬‬ ‫ﻋﺼﺎرهي روﺷﻨﺎ و ﻧﻪ روﺷﻨﺎ ؛‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻠﻮر‬ ‫ﯾﻌﻨﯽ ﺟﮕﺮ !‬ ‫روﺷﻨﺎي ﺟﺎﻣﺪ ﻧﺘﺎﺑﻨﺪه ﻣﯽﺷﻮي!…‬ .

‬‬ .‫‪٨٦‬‬ ‫ﭘﺲ ﺗﯿﺰ ﺑﺮو! ﺗﯿﺰ ﺑﺮو! اﻣﺎ‬ ‫ﺑﺰرگﺗﺮﯾﻦ دﻓﯿﻨﻪﯾﯽ اﮔﺮ‬ ‫اﯾﻦﺟﺎ در ﺧﺎك ﮐﺮدهاي ‪،‬‬ ‫ﮐﻮﺗﺎﻫﺘﺮﯾﻦ درﻧﮓ را ﻧﻤﯽﺗﻮان‬ ‫از ﺣﻖ ﺗﻮ ﺑﯿﺮون داﻧﺴﺖ ؛‬ ‫ﭘﺲ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻦ‬ ‫ﺗﺤﻤﻞِ ﺳﺘﻮن ﺑﻮدن را ‪:‬‬ ‫ﺳﺘﻮﻧﯽ از ﻧﻮر‬ ‫ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن ﮐﻮر ﺑﺮ او ﺗﮑﯿﻪ ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫)و زوﺟﻪي ﻟﻮط‬ ‫ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮﮔﺸﺖ ‪،‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﻃﺮح ﺑﺎﻻي ﺗﭙﻪﻫﺎ ﺳﻔﯿﺪ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪(.

‫‪٨٧‬‬ ‫‪2‬‬ ‫ﻧﻔﯿﺮ زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ‬ ‫ﺑﻪ ﺳﯿﺮوس آﺗﺎﺑﺎي‬ ‫ﭘﺮﻧﺪهي ﺧﻮد ﺑﻪ ﺑﺎد در داده ‪ ،‬دﯾﺪﻧﯿﺴﺎز ﺑﺎد ﺑﻮد و ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﮐﺪاﻣﺴﺖ‬ ‫ﺳﻮي ﺑﺎد … ﺑﺎدي ﮐﻪ آﺗﺶ ﯾﺎﻗﻮت را ﺑﺮ اﻧﮕﺸﺖ ﺗﻮ ﻣﯽﺧﺎﻣﻮﺷﺪ ‪.‬‬ ‫ﭘﺲ‬ ‫ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﻤﻮﺷﯿﺪه ‪ ،‬ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻧﮕﯿﻦ ‪،‬‬ ‫ﻧﺎﻣﻪ را ﺳﺮ ﺑﻪ ﻣﻬﺮ ﻧﻤﺎي !‬ ‫اﯾﻦ ﻧﻔﯿﺮ زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ… اﯾﻦ ﺻﺪا‬ ‫ﻫﻤﯿﺸﻪ از ﭘﺲ ﭘﺸﺖ ﻣﯽآﯾﺪ ‪،‬‬ ‫ﺑﺮ دوش ﺗﻮ ﻣﯽﺳﺎﯾﺪ و دور ﻣﯽﺷﻮد ‪،‬‬ ‫ﻟﯿﮏ‬ ‫آنﺟﺎ ﮐﻪ دﮔﺮ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻧﻤﯽآﯾﺪ ‪،‬‬ ‫آنﺟﺎ‬ ‫اﯾﺴﺘﺎده ﻣﺤﺮم ﺗﻮ‬ ‫ﺑﻪ روﺷﻨﯽي درهﻫﺎ …‬ .

‫‪٨٨‬‬ ‫‪3‬‬ ‫ﺑﻪ آب‬ ‫ﺑﺎ ﻫﺰار ﺑﺎزوي ﺑﺎرﯾﮏ‬ ‫ﮐﻪ رﯾﮕﺨﻮرده ﺑﺮ ﻣﯿﺎوردي ‪،‬‬ ‫دﺳﺘﺎﻏﻮش ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﯽ ﮔﺸﺖ‬ ‫)آب ﺑﻨﺪاﻧﻪ(‬ ‫و از ﺑﺴﺘﺮ ﺧﻮد ﭘﺎي ﻓﺮاﻧﻬﺎد‬ ‫)درﺟﻮار(‬ ‫آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﮔﯿﺎﻫﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻋﻄﺮ ﺑﺎد روﯾﯿﺪهﺳﺖ ‪.‬‬ ‫و ﺗﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽي ﻋﻤﺮ‬ ‫ﭘﺎداش ﺧﻮاﺳﺘﯽ ‪،‬‬ ‫آنﮔﺎه ﭘﯽﻣﯽﺑﺮدي‬ ‫ﮐﻪ ﭘﺎداش ﺗﻮ ‪ ،‬ﺧﻮد ‪ ،‬دﻫﺸﯽﺳﺖ ‪.‬‬ .‬‬ ‫از اﯾﻦ راز‬ ‫ﺗﺼﻮﯾﺮ ﮔﯿﺎﻫﺎن ﺗﻮ را ﻣﯿﺎﮔﺎﻫﺎﻧﺪ‬ ‫)زﺧﻢ زﻧﺎن(‬ ‫اﮔﺮ ﺑﺎد ﮐﻪﺷﺎن ﺑﺮ ﺗﻮ ﻣﯽﺧﻤﺎﻧﺪ ‪،‬‬ ‫زرﻫﯽ در ﺗﻮ ﻧﻤﯽﭘﻮﺷﺎﻧﺪ ‪.

‬‬ ‫׀ ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب اول ׀ ﺳﺎزﻣﺎن اﻧﺘﺸﺎرات اﺷﺮﻓﯽ ׀ ﻣﻬﺮﻣﺎه ﯾﮑﻬﺰار و ﺳﯿﺴﺪ و ﭼﻬﻞ و ﻫﻔﺖ ׀‬ .‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﺳﺮ درِ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﯿﺲ ﺷﺪهﺳﺖ‬ ‫از ﺷﺒﻨﻤﯽ اﻧﮕﺸﺖﺷﻤﺎر ‪،‬‬ ‫و ﺗﻮ آنﺟﺎﯾﯽ و‬ ‫اﻧﮕﺎر ﺑﻪ ﮔﻮديي ﺷﺒﻨﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﭼﺎه آﻓﺘﺎب ﺑﻮد ‪.‫‪٨٩‬‬ ‫‪4‬‬ ‫ﭼﻪ زود ﭘﯿﺮ ﺷﺪ اﯾﻦ ﮔﺮﺑﻪ !‬ ‫ﺳﺎل‬ ‫ﺑﺮ داﻣﻨﻪ ﻣﯽاﻓﺘﺪ و‬ ‫در اﺗﺎق ﺑﺎﯾﺪ داﻧﺴﺖ‬ ‫از اﯾﻦ ﭼﺸﻤﻪﻫﺎي آﻓﺘﺎﺑﯽي ﺳﻮزن‬ ‫ﯾﮑﯽ آﺷﯿﺎﻧﻪي ﺳﺎل اﺳﺖ ‪.‬‬ ‫دﯾﮕﺮ ﺣﺸﺮات رﺣﯿﻢ‬ ‫ﺑﻮي آﻓﺘﺎب دارﻧﺪ و‬ ‫ﺳﺎل ‪ ،‬ﺧﻮد ‪ ،‬ﺳﺎﯾﻪﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽآﯾﺪ و اﻣﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﭘﻮﺷﺎﻧﺪ ‪.

‬‬ ‫و ﺳ‪‬ﺴﮏ‬ ‫ﻧﺎزﮐﺎﻧﻪ ﺗ‪‬ﮏ‪ ‬و ﺗ‪‬ﮑّﯽ دارد‬ ‫روي ﻣﻮزاﯾﯿﮏ ﺧﻨﮏ ‪.‬‬ ‫ﺷﯿﺮاز‪ .‬ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ‪47‬‬ ‫׀ ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب اول ׀ ﺳﺎزﻣﺎن اﻧﺘﺸﺎرات اﺷﺮﻓﯽ ׀ ﻣﻬﺮﻣﺎه ﯾﮑﻬﺰار و ﺳﯿﺴﺪ و ﭼﻬﻞ و ﻫﻔﺖ ׀‬ .‫‪٩٠‬‬ ‫واﮐﻨﺶ‬ ‫_______________________‬ ‫روﻧﺪه ! ﺑﺎز روﻧﺪه !‬ ‫رازي ﮐﻪ روز را ـ‬ ‫آﺳﺎن ﮐﻨﺪ ‪،‬‬ ‫ﺳﺎﻟﻢ اﺳﺖ و ﻃﺒﯿﻌﯽ‬ ‫ﺑﻪ ﻗﺪر ﻗﻮت ﯾﮏ ﭘﺮ ؛‬ ‫اﻣﺎ ﺳﭙﯿﺪه ﮐﻪ ﻣﯽزﻧﺪ ‪،‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻬﺮ ﻣﯿﺎ زﻧﻬﺎر ‪:‬‬ ‫ﭼﻪ ﻫﺴﺖ ؟ ﻫﯿﭻ ‪،‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺑﻮي‬ ‫ﻣﯽﺗﮑﺪ‪* .

‫‪٩١‬‬ ‫_______________________________‬ ‫* در »اﯾﻦ ﺷﻤﺎره ﺑﺎ ﺗﺄﺧﯿﺮ ‪:«6‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﺗﮑﯿﻪ ﻣﯽدﻫﺪ ﺑﻪ ﻧﺮده‪ ،‬ﺗﮑﯿﺪه‪.‬‬ .

‫‪٩٢‬‬ ‫ﺗﺮاﻧﮏ ﺑﺎدﻓﺮ‬ ‫_______________________‬ ‫ﯾﮏ ﺳﺒﮑﯽ‬ ‫ﺑﺎ در آﻣﺪن‬ ‫از ﯾﮏ روزﻧﻪي وﻟﮕﺮد‬ ‫در ﺳﺎﯾﻪ ‪،‬‬ ‫و ﺑﺮ داﯾﺮهﯾﯽ ﺗﻨﺪﺷﻮﻧﺪه ﻧﺸﺴﺘﻦ ‪.‬‬ ‫رﯾﺰ و ﮔﺎه درﺷﺖ ‪،‬‬ ‫ﯾﮏ ﺷﺎﻧﻪﺧﻮردﮔﯽ ﺳﺖ ﺑﺮ ﺳﭙﯿﺪ‪ ‬ﺧﺴﺘﻪي ﺳﻮﺳﻮزن‬ ‫ﮐﻪ ﻧﮑﻬﺎي رﻫﺎﯾﯽ ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺮ آن دارد ‪.‬‬ ‫׀ ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب اول ׀ ﺳﺎزﻣﺎن اﻧﺘﺸﺎرات اﺷﺮﻓﯽ ׀ ﻣﻬﺮﻣﺎه ﯾﮑﻬﺰار و ﺳﯿﺴﺪ و ﭼﻬﻞ و ﻫﻔﺖ ׀‬ .‬‬ ‫ﺳﭙﺎس‬ ‫از دو ﺑﯿﺮون ﻧﯿﺴﺖ ‪،‬‬ ‫ﺑﺮ ﺑﺎد و ﺑﺮ اﺑﻠﯿﺲ‬ ‫ﮐﻪ ﺧﻮد ﯾﮑﺴﺮه آﺗﺶ اﺳﺖ ‪.

‬‬ ‫׀ ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب اول ׀ ﺳﺎزﻣﺎن اﻧﺘﺸﺎرات اﺷﺮﻓﯽ ׀ ﻣﻬﺮﻣﺎه ﯾﮑﻬﺰار و ﺳﯿﺴﺪ و ﭼﻬﻞ و ﻫﻔﺖ ׀‬ .‬‬ ‫ﮔﻮشِ ﻧﻬﺎدهي ﺑﺮ ﺳﻨﮕﻔﺮش ‪،‬‬ ‫ﺑﺮ‬ ‫ﮐﻪ داﺷﺘﻪ‬ ‫ﺷﻮد ‪،‬‬ ‫ﮔﻮﺷﻮار ﻣﺲ‬ ‫ﺻﺪاﯾﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ ـ‬ ‫ﺿﻌﯿﻒ‬ ‫اﻣﺎ ﻣﺠﺎب ﮐﻨﻨﺪه ‪.‫‪٩٣‬‬ ‫زﺧﻤﻪي ﻣﺼﺮي‬ ‫_______________________‬ ‫ﺧ‪‬ﻨﮓ زر ﮐﻮبِ ﻟﻪ ـ‬ ‫ﺑﺮ ﺳﮑﻪ ـ‬ ‫ﻟ‪‬ﻪ ‪ ،‬ﻟ‪‬ﻪ ‪ ،‬ﻟ‪‬ﻪ و‬ ‫در ﮐﺎﺳﻪي زاﻧﻮ‬ ‫ﯾﮏ ﺟﺮﻋﻪي زاﻧﻮزدهي ﻓﻀﺎﺳﺖ ‪.

‫‪٩٤‬‬ ‫ﻣﮕﺲ‬ ‫_______________________‬ ‫ﯾﮏ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎن دارد و‬ ‫ﯾﮏ ﺳﻄﺢ ﮐﺒﺎب ﺷﺪه ‪.‬‬ ‫׀ ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب اول ׀ ﺳﺎزﻣﺎن اﻧﺘﺸﺎرات اﺷﺮﻓﯽ ׀ ﻣﻬﺮﻣﺎه ﯾﮑﻬﺰار و ﺳﯿﺴﺪ و ﭼﻬﻞ و ﻫﻔﺖ ׀‬ .‬‬ ‫ﻣﯿﺎن دو ﺳﻄﺢ دﯾﮕﺮﯾﻦ‬ ‫زﻧﮕﻮﻟﻪﻫﺎي زﻣﺮد ‪ ،‬دود ﻣﯽدواﻧﺪ و‬ ‫ﺷﺎخ ﮐﺒﻮدم ـ‬ ‫ﺟﻮﯾﺪه ﺟﻮﯾﺪه ـ ﺑﺎز ﻣﯽروﯾﺪ…‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﯽ ‪:‬‬ ‫ـ دﯾﻮ ! ﻫﯿﻮﻻ ! اﻫﺮﯾﻤﻦ !‬ ‫… ـ و ﺳﻄﺢ آﺧﺮﯾﻦ‬ ‫ﺗﻮ ﻫﺴﺘﯽ ـ‬ ‫اﺣﻤﻖ ! ـ‬ ‫ﺑﺒﯿﻦ !‬ ‫آنﺟﺎ !‬ ‫در ﻋﺮش ﺧﻮاﺑﺰده ـ‬ ‫از ﺗﻨﻮرهي اﯾﻦ ﺣﯿﻮان ‪.

‬‬ ‫دﻧﺪاﻧﻪﻫﺎي ﺧﻔﺘﻨﯽ‬ ‫ﻣﯽرﺳﺪ ﯾﮑﻪﯾﮑﻪ ﺑﻪ ﺑﻮي ﺷﻨﺎور ـ از ﺗﺒﺴﻤﯽ ﺑﻠﻨﺪ ؛‬ ‫ﻧﯿﺰ‬ ‫ﻣﯽﺧﯿﺰد او ـ‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ‪ ‬ﺑﻠﻨﺪ ـ‬ ‫از ﻣﯿﺎﻧﻪي ﺧﺎﮐﻪي ﻗﻨﺪ ‪.‬‬ ‫آن ﭼﻪ ﮐﻤﯿﺎبﺗﺮﺳﺖ‬ ‫در ﻣﯿﺎن آوﯾﺰهﻫﺎي ﺟﺎر ـ‬ ‫ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ و ﯾﺎ ﻣﯽﮔﺬرد ‪،‬‬ ‫ﺑﯽ ﮐﻪ ﻏﺒﺎر ﻧﺸﺴﺘﻪي ﺳﻨﮕﯿﻦ‬ ‫ﺟﺎ ﯾﮑﯽ ﺑﺪو دﻫﺪ‬ .‫‪٩٥‬‬ ‫ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺻﺒﻮري‬ ‫ﺗﺎ ﺳﭙﯿﺪه و‬ ‫ﺣﺎل ـ‬ ‫رﮔﯽ ﻟﺬﯾﺬ ﻣﯽﺗﺮﮐﺎﻧﯽ ـ‬ ‫در ﺳﺒﺎﺑﻪ ‪.

‬‬ ‫׀ ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب اول ׀ ﺳﺎزﻣﺎن اﻧﺘﺸﺎرات اﺷﺮﻓﯽ ׀ ﻣﻬﺮﻣﺎه ﯾﮑﻬﺰار و ﺳﯿﺴﺪ و ﭼﻬﻞ و ﻫﻔﺖ ׀‬ .‫‪٩٦‬‬ ‫ﯾﺎ ﺗﮑﺎن ﺣﺘﺎ ـ‬ ‫و‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ـ‬ ‫ﻧﺮﻣﻪي ﮔﻮش‬ ‫ﺑﺮدارد ؛‬ ‫ﻣﯽﺧﺎرد ‪.

‫‪٩٧‬‬

‫ﻓﻌﻞ‬
‫_______________________‬
‫‪1‬‬

‫اﺧﺘﻪ‬
‫ﺑﺮ ﺗﯿﺰهي ﺷﯿﺮﯾﻦ ‪ ،‬ﺷﺮاع و ﻗﺎﻋﺪه ﻣﯽﺑﻨﺪد‬
‫و ﺑﺎل ـ‬
‫ﻣﯽﮔﺸﺎﯾﺪ ﺷﮑﺴﺘﻪ ـ ﺗﺎ‬

‫زاوﯾﻪﯾﯽ ﻗﺴﻢ‬
‫ﮐﻪ ﻣﯿﺦ دﻫﺪ‬
‫دﺳﺖ را ـ ﺑﻪ ﻃﻨﯿﻦ ﮐﻮﺑﻪﯾﯽ ﺑﺮ ﺧﻮد ‪،‬‬
‫ﺑﺎزﺗﺎﺑﻨﺪه‬
‫در ﮐﻮه و‬
‫ﺑﺎز‬
‫ﻧﺎآﯾﻨﺪه ‪:‬‬

‫ﻃﻨﯿﻦ ﻗﺮﯾﻦ‬
‫اﻓﺘﺎدهﺳﺖ ـ‬

‫‪2‬‬

‫در ﻧﯽﻧﯽي ﺧﺰﻧﺪهﻫﺎي ﺟﺒﻞ ـ‬

‫ﮔﯿ ﺮ ‪،‬‬

‫‪٩٨‬‬

‫و… ـ ﭼﻮن ﺧﺰﻧﺪه‬

‫ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻣﯽرود‬

‫ﺑﺮودت ﻣﻐﺮوب را‬
‫ﻋﺮق ﮐﺮده ﻋﻤﻮد ﺷﻮد ـ …‬

‫اُرﯾﺐ ‪.‬‬

‫و اﯾﻦ ﺑﺎره ـ از ﺑﻦ دﻧﺪان ‪،‬‬

‫دو رﯾﺸﻪي ﺑﯽ ﻣﺮگ ‪،‬‬
‫ﻟﺴﺎن اﻟﻨﻮر ؛‬
‫ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ‪ :‬ﻧﻪ ﭼﻨﺎن ! ـ‬
‫ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ‬

‫‪3‬‬
‫ﭼﻮن ﻓﺮود آورد‬
‫و ﻓﺮوﮐﻮﺑﺪ ـ ﺑﯽدرﯾﻎ ‪،‬‬

‫ﺑﻪ اﺳﺘﺨﻮان!‬

‫׀ ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب اول ׀ ﺳﺎزﻣﺎن اﻧﺘﺸﺎرات اﺷﺮﻓﯽ ׀ ﻣﻬﺮﻣﺎه ﯾﮑﻬﺰار و ﺳﯿﺴﺪ و ﭼﻬﻞ و ﻫﻔﺖ ׀‬

‫‪٩٩‬‬

‫ﭼﻨﺪ ﺑﺮ‬
‫_______________________‬
‫ﺑﺮ ﻟﮑﻪﻫﺎي ﭼﺎﯾﻨﺪه ﻣﯽزﻧﺪ‪،‬‬
‫ﻣﺎﻫﺮاﻧﻪ ﮐﻨﺎر ﻣﯽ راﻧﺪــ‬
‫ﺗﺎ ﯾﮑﺴﺮه ــ‬
‫ﺳﺮﺳﺮه ﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺻﺪاي ﺷﮑﺴﺘﻦ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﯾﮏ ﮐﻮزهي اﺳﺘﺨﻮان‬
‫در ﺧﺸﮑﯽي رو ﺑﻪ روﺷﻨﺎ‪،‬‬
‫ﯾﺎ ﺧﻮد‪ ،‬ﺻﺪاي ﻧﻮر؟ ــ‬
‫وﻗﺘﯽ آﺑﺴﺎﻟﯽي ﻟﮑﻪﻫﺎي ﺳﺮﻣﺎزده‬
‫ﭘﻬﻨﻪ ﻣﯿﮕﯿﺮد‪،‬‬
‫ﺑﻪ اﯾﻦ ﻫﻮا ــ ﮐﻪ ﮐﺮاﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺗﻨﻬﺎــ ﺑﮕﯿﺮ‬
‫ــ ﻓﻘﻂ اﻣﺎ‬
‫ﺑﻪ دو اﻧﮕﺸﺖ‪،‬‬
‫ﺑﺎ ﻇﺮاﻓﺖ و ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ اﺣﺘﯿﺎط‪،‬‬
‫ﻧﺎزﮐﻪﯾﯽ ﺳﺮﻣﺎ راــ ﮐﻪ ﺣﺎل‬
‫در ﭘﺮﺗﮕﺎه ﻻﻟﻪات ﻣﯽﻟﻤﺪــ‬
‫ودراز ﻣﯽﮐﺸﺪ‪.‬‬

‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ 5‬ﮐﺘﺎب ﺷﺸﻢ‪ ،‬ديﻣﺎه ‪ 1348‬׀‬

.‬‬ ‫اﮐﻨﻮن درﯾﻦ ﻧﮕﯿﻦ‪،‬‬ ‫اورا ﺑﺒﯿﻦ!‬ ‫آزاديي رﻓﺘﺎرش‬ ‫ﺟﻨﮕﻠﯽ را ﻣﺎﻧﺪ** ــدر وزﺷﯽ روﺷﻦ؛‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﮐﻤﺎل و‬ ‫ﻫﻢ ــﺑﻪ ﻫﻤﺎن آﺳﺎﻧﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ راــوﺟﻮه اﻟﻤﺎﺳﯽ‬ ‫ﺗﮑﺬﯾﺐ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﺗﺄﯾﯿﺪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‫‪١٠٠‬‬ ‫ﭘﺮﯾﺨﻮاﻧﯽ‬ ‫_______________________‬ ‫درﯾﻦ ﻧﮕﯿﻦ‪،‬‬ ‫ﺑﺮ اﻧﮕﺸﺘﯽــ ﮐﻪ زﯾﺮ ﻧﻮر ﻣﻌﯿﻦ*‬ ‫ﻣﯽﻟﺮزد‬ ‫از زور ﺧﺴﺘﮕﯽ‪.‬و ‪ .‬‬ ‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ 5‬ﮐﺘﺎب ﺷﺸﻢ‪ ،‬ديﻣﺎه ‪ 1348‬׀‬ ‫* ي ﻣﺸﺪد ) ا ‪ .‬ﻫـ ‪( . .‬‬ ‫* * ن ﺑﺎ زﺑﺮ‬ .

‬‬ ‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ 5‬ﮐﺘﺎب ﺷﺸﻢ‪ ،‬ديﻣﺎه ‪ 1348‬׀‬ ‫* ﺑﺎ ت زﯾﺮدار‬ .‫‪١٠١‬‬ ‫ﻣﻄﻠﻊ‬ ‫_______________________‬ ‫ﻣﯿﺮود آﻫﻮ‪. .‬‬ ‫و ﻣﯽروي‪،‬‬ ‫ﮐـﻪ‬ ‫ﻧﻔﺤﻪاي ‪ :‬ﻃﻮﻻﻧﯽــ‬ ‫ﭘﺲ‪،‬‬ ‫درﯾﻦ ﻣﺸﺖ * ﻋﻠﻒ‪،‬‬ ‫رباﻟﻔﻠﻖ‪. . . .‬‬ ‫و ﻫﻮي آﻫﻮﺳﺖــﭼﻨﺎن‬ ‫ــ ﮐﻪﻣﻨﻈﺮهي ﺳﺮخ ﮔﻮﯾﯿﺎ‬ ‫ﺑﺪان ﻣﯿﺎﻧﺪﯾﺸﺪ‪.‬آه ! ــ‬ ‫ﻣﯽرود آﻫﻮي ﻫﻮ‪.‬‬ ‫ﻣﯽروي اي آﻫﻮ ‪ .

‫‪١٠٢‬‬ ‫ﺑﻮﻣﺎدران‬ ‫_______________________‬ ‫درﺳﺘﻪاي و‬ ‫درﺳﺘﯽــ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﯽ ﺟﺎﻧﺒﻪ‬ ‫دﯾﺪه ﻣﯽﺷﻮي‪.‬‬ ‫رﺧﺖ ﺑﺮ ﭼﺎر و‬ ‫ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮ ﻧﺎﭼﺎر ؛‬ ‫ﺗﻮ ﻣﯿﺎوﯾﺰي‬ ‫ﺗﻮ ــزﻫﺮة اﻟﻘﻨﺪﯾﻞ…‬ ‫ﺗﻮ ﻣﯽ ﮔﺬاري‬ .‬‬ ‫ﻧﻮر را‬ ‫دروازهي ﺗﻨﮓ ﻣﯽ ﮔﻤﺎري ؛‬ ‫و ﺳﺒﮏ دراز ﻣﯽﮐﺸﻢ ﺑﻪ درازاي ﺑﯽ ﺧﯿﺎل ‪،‬‬ ‫ﮐﻪ ﺳﺒﮏــﺑﺎ وزه * ﯾﯽ ﺣﻼل ‪،‬‬ ‫رو ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﯿﮑﻨﯽ و‬ ‫ﺑﺮ ﻧﻮر ﺳﻪ ﺷﺎﺧﻪــاﯾﻦ ﮐﻪ ﺣﺎل‬ ‫ﺑﯽ ﺧﻮدي زﯾﺒﺎﺳﺖ ‪.

‫‪١٠٣‬‬ ‫ﺑﻮﻣﺎدرانــﻋﻠﻒ ﻫﺰار ﺑﺮگ !‬ ‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ 5‬ﮐﺘﺎب ﺷﺸﻢ‪ ،‬ديﻣﺎه ‪ 1348‬׀‬ ‫* ﺑﺎ و زﺑﺮدار‬ .

‬‬ ‫ﮔﺮاز اﺑﺘﺮ‬ .‫‪١٠٤‬‬ ‫ﻏﺮوب اﯾﺮاﻧﺸﻬﺮ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺳﭙﯿﺪ ﻣﯽزﻧﺪ اﺳﺘﺨﻮان‬ ‫در ﺧﺮاﺑﻪﻫﺎ ــ ﻣﻐﺎﮐﻬﺎ ‪،‬‬ ‫ﺗﻦ ﻣﯽﮐﺸﺪ ازﻣﻬﺮ‬ ‫ﺳﺎﯾﻪيﺟﺎﻧﻮر ‪.‬‬ ‫دﻣﯽ ﺑﻤﺎنــ آن دم‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽ ﭼﮑﺪ از ﮔﻮﻫﺮ ﺧﺮاﺑﻪ‬ ‫ﮐﻪ آﻣﺎج روﺷﻨﺎﺳﺖ ؛‬ ‫آن ﮔﺎه‪ ،‬آﻓﺘﺎﺑـ ـ‬ ‫ـ ـﮕﺮدان‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﺸﺖ‬ ‫ﻓﺮﻓﺮه وار ﺷﻮد‪،‬‬ ‫ﮐﻪ از ﻣﯿﺎن آن ﻫﻤﻪ ﻣﺮگ ‪،‬‬ ‫ﺗﺮدﯾﺪ اﻧﺘﺨﺎب ‪ ،‬زﯾﺒﺎت ﮐﻨﺪــ‬ ‫دودﻟﯽ‪،‬‬ ‫ﺧﻮاﺑﺨﻮاب اﯾﻦ ﭼﻤﻦ ﺳﯿﺎه‬ ‫از ﻧﺴﯿﻢ دو ﺑﺮ‪.

‫‪١٠٥‬‬ ‫در ﻣﻐﺎك ﻣﯽ ﮔﻨﺪد‪،‬‬ ‫ﺷﺎﺧﺪﻧﺪان ــ ﻟﯿﮏ‬ ‫ﭘﺎرهﯾﯽ ﻧﻮر ﻣﯽﺷﮑﺎردــوﻗﺘﯽ‬ ‫ﻣﻬﺮ ﻓﺮودﻣﯽآﯾﺪ ‪.‬‬ ‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ 5‬ﮐﺘﺎب ﺷﺸﻢ‪ ،‬ديﻣﺎه ‪ 1348‬׀‬ .

‫‪١٠٦‬‬

‫ﺗﺎرﯾﮑﺮوﺷﻦ‬
‫_______________________‬
‫ﻫﻨﻮز ‪ ،‬آه ! ــ‬
‫ﻫﻔﺖ ﺑﺎﻧﻮي ﺳﺘﺮون‬
‫ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻫﻢ ﻣﯽآﯾﻨﺪ ‪:‬‬
‫اﯾﻦ ﻣﮋدهي اﻟﻤﺎس ــ ﻧﯿﺰ‬
‫اﯾﻦ ‪،‬‬
‫اﻟﻤﺎﺳﯽ ﺑﯽﻣﮋده ‪.‬‬
‫ــ ﻣﮕﺮ ﭘﻨﺠﮕﻮش ﻫﻮﺷﯿﺎر‬
‫ﻣﺠﺎل دﻫﺪ‬
‫ﺑﻪ ﻣﺎﺷﻮره‪ ،‬آﺳﻪي روز ‪،‬‬
‫اﯾﺴﺘﺎدن را ‪ ،‬ﯾﮑﺒﺎره ‪ ،‬در ﺟﺎن ﺧﺎﮐﯿﺎن ‪.‬‬
‫) ﭘﺲ ﺧﻠﻮت ﯾﺎﺳﻤﯿﻦ‬
‫در ﻏﻠﻐﻞ * ﺳﺎﯾﻪﻫﺎﺳﺖ ‪،‬‬
‫و زﻣﯿﻦ ــ‬
‫ﮐﻒ ﭘﺮواز ‪( .‬‬
‫ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻣﺎي ﻫﻮﺷﯿﺎر‬
‫ﺑﯿﺪار‬
‫ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ‪:‬‬
‫ﭼﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﯽآﯾﺪ‬

‫‪١٠٧‬‬

‫ﯾﮑﺒﺎره ــ ﺑﻪ اﻫﺘﺰاز ‪،‬‬
‫ﻣﮋﮔﺎن ** ﮐﺸﯿﺪهﺗﺮﯾﻦ‬
‫ﻓﺮاز ﻧﺎﺑﯿﻨﺎﯾﯽ !‬

‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ 5‬ﮐﺘﺎب ﺷﺸﻢ‪ ،‬ديﻣﺎه ‪ 1348‬׀‬

‫* ﺑﺎ غ ﻧﺨﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ دارد‬
‫* * ﺑﺎ ن زﯾﺮدار ‪.‬‬

‫‪١٠٨‬‬

‫ﺣﺮاﺳﺖ ﮐﻨﺠﻬﺎي ﺧﺎﻟﯽ‬
‫_______________________‬
‫ﮐﻨﺠﻬﺎي ﺧﺎﻟﯽ‬
‫ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ آﻧﺠﺎ‬
‫ﻧﺎﺑﯿﻮﺳﺎن‬
‫ﻓﺮود‬
‫ﻣﯽآﯾﺪ ‪ .‬ــ‬
‫ﺣﺮاﺳﺖ ﮐﻨﺠﻬﺎي ﺧﺎﻟﯽ‬
‫ﭼﺮا ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﺗﺮﺳﯽ ﻧﺎﮔﺎه‬
‫آراﻣﺒﺨﺶ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻮد ‪ .‬ــ‬
‫ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪيدﯾﮕﺮ ‪:‬‬
‫ﺑﺘﻬﺎ را ﮐﺎواك‬
‫ﻣﯽﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ــ‬
‫اﻣﺎ درﺳﺖ آن دم ﮐﻪ ‪،‬‬
‫دروﻧﻪ ‪،‬‬
‫ﻣﯽﺑﺮد *‬
‫ﺷﺮﻓﺎك و ﺟﯿﺮ ﺟﯿﺮ ﻣﻮﺷﻬﺎ ‪.‬‬
‫* از زﻣﺎﻧﻮاژهي ﺑﺮﯾﺪن‬

‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ 5‬ﮐﺘﺎب ﺷﺸﻢ‪ ،‬ديﻣﺎه ‪ 1348‬׀‬

‬‬ ‫‪2‬‬ ‫ﻣﺎﯾﻪﯾﯽ ازﯾﻦ ﻫﻤﻪ دﺳﺖ اﻓﺸﺎﻧﯽ ‪ .‬ــ‬ ‫ﻧﺴﯿﻢ آﺧﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﺴﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻪ درهﻫﺎ وﻣﻐﺎﮐﻬﺎ ‪،‬‬ ‫‪ .‬ــ ﺑﻪ رﻓﺘﺎر ﺧﻄﯽ ﻣﻮر ﺗﻮاﻧﺪ داد ‪،‬‬ ‫ﻧﻪ ﭼﺸﻤﮕﯿﺮاﻧﻪ ‪. .‬‬ ‫‪3‬‬ ‫اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﯽﮔﺬارﻧﺪ ﺳﻤﻨﺪران‬ ‫ﺗﻦ ﺑﻪ ﺳﻮﺧﺘﻦ ــ‬ . .‫‪١٠٩‬‬ ‫ﻧﻪ ﭼﺸﻤﮕﯿﺮاﻧﻪ‬ ‫_______________________‬ ‫‪1‬‬ ‫ﮔﻠﻬﺎي ﺳﺮخ و ﺑﺎﻣﻬﺎ ﻫﻨﻮز‬ ‫ﮔﺮﻣﯽي ﺧﻮددارﻧﺪ ــ‬ ‫ﺑﺎﻣﻬﺎ و ﺧﺎك ﺗﺎرﯾﮏ‬ ‫ﻫﻨﻮز وﻫﻨﻮز ‪.

‫‪١١٠‬‬ ‫ﺗﺎ آﺗﺶ ﻧﺎﭘﺎﯾﺪار ﺷﻌﻠﻪ زﻧﺪ ــ‬ ‫ﺷﻌﻠﻪﯾﯽ دﯾﮕﺮ !‬ ‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ 5‬ﮐﺘﺎب ﺷﺸﻢ‪ ،‬ديﻣﺎه ‪ 1348‬׀‬ .

‫‪١١١‬‬ ‫زﻣﯿﻨﻪي دو ﮔﻮﺷﻪ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺑﺮﻧﺪه * ــ وﻟﯽ‬ ‫آﺑﺪاده ﺑﻪ درد ﺑﺪن ــ‬ ‫ﺟﻠﻨﮓ **ﻏﺸﯽ ﺗﺎﺑﻨﺪه‬ ‫ﺑﺎ دو رﯾﺸﻪ در دﻧﺪان ‪.‬‬ ‫و آﯾﯿﻨﻪي ﻏﻠﻐﻠﮏ‬ ‫رو ﺑﻪ ﺟﺮﺛﻮﻣﻪي ﺑﯽﻧﻔﺲ ‪.‬‬ ‫ﭘﺎ روي ﺑﻠﻨﺪ ‪،‬‬ ‫دارﻧﺪهي ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﺟﺎي ﺻﺪا ــ‬ ‫از ﮐﻠﯿﺪان *** دري ﮐﻪ ــ‬ ‫از ﻣﺮﮐﺐ ****‬ ‫ﺑﺴﺘﻪﺗﺮ ‪.‬‬ ‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ 5‬ﮐﺘﺎب ﺷﺸﻢ‪ ،‬ديﻣﺎه ‪ 1348‬׀‬ . . .‬‬ ‫ﻫﻨﻮز ــ آه !‬ ‫راﺣﻠﻪ و ﻣﯿﻌﺎن ‪.

‬‬ .‫‪١١٢‬‬ ‫* ــ ﺑﺎ ب ﭘﯿﺸﺪار و ر ﻣﺸﺪد‬ ‫* * گ ﻣﮑﺴﻮر‬ ‫*** ﺑﺎ ن زﯾﺮدار‬ ‫**** م ﭘﯿﺸﺪار و د ﻣﺸﺪد‪.

‫‪١١٣‬‬ ‫ﺳﻌﺘﺮي‬ ‫_______________________‬ ‫ﺗﺎ ﻗﻨﺎره ﮐﻨﺪ ﻋﺎﯾﺸﻪ‬ ‫از ﻣﺮﻏﻮل ﻋﺎﯾﺸﻪ ‪. .‬‬ ‫ﺑﻪ درك ــ‬ ‫ﺑﻪ درك ــ اﺑﺮﺧﺸﯽ* ﻣﯽ ﮔﺬرد‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺶﺧﺸﯽ **‬ ‫در آﺳﻤﺎن *** ده ﻣﺴﻠﺦ ﻫﻤﺠﺪار‪.‬‬ ‫وﻣﻬﺮ ﮔﯿﺎ‬ ‫دﻗﻪ **** ﯾﯽ ﺑﻪ درك‬ ‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ 5‬ﮐﺘﺎب ﺷﺸﻢ‪ ،‬ديﻣﺎه ‪ 1348‬׀‬ ‫* ﺑﺎ خ زﺑﺮدار‬ ‫* * ﺑﺎ خ زﯾﺮدار‬ ‫*** ﺑﺎ ن زﯾﺮدار‬ ‫**** ﺑﺎ د زﺑﺮدار و ق ﻣﺸﺪد‬ .‬‬ ‫دو ﮔﺎﻧﻪ ﻣﯽﺧﺴﭙﺪ ــ‬ ‫دو ﮔﺎﻧﻪ ﻣﯽﮐﭙﺪ ‪.

‫‪١١٤‬‬ ‫ﻣﻌﻠﻘﻪي ﺳﻌﺘﺮي‬ ‫_______________________‬ ‫ﺗﺎ ﻗﻨﺎره ﮐﻨﺪ ﻋﺎﯾﺸﻪ‬ ‫از ﻣﺮﻏﻮل ﻋﺎﯾﺸﻪ ‪،‬‬ ‫دو ﮔﺎﻧﻪ ﻣﯽﺧﺴﭙﺪــ‬ ‫دوﮔﺎﻧﻪ ﻣﯽﮐﭙﺪ‬ ‫در دﻣﺎغ اﮐﺴﯿﺮ ﻋﺠﯿﻦ‬ ‫ﺑﺎ دوﻣﯿﻦ * ﮐﻮراﻧﻪي ذﻧﺒﻘﯽ ــ‬ ‫ﮐـﻪ ﻻﻫﻮرهي ﺗﻮﺳﺖ ــ‬ ‫ﺻﺒﺎح ﺳﺎﯾﺮه ــ ﺑﺎز‬ ‫ﻋﻄﺴﻪﻫﺎ ﻣﯽﺑﻨﺪد ــ ﻋﺎﯾﺸﻪ !‬ ‫دوﺗﺎي دوﺗﺎ ! ــ‬ ‫و ادرار ﺧﻮن‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﺎروره درﺷﻮد ‪.‬‬ ‫اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ــ در ﺗﺎﺳﻪ ‪،‬‬ ‫ﺑﻤﺎن و ﻗﺪم ﺑﺰن ــ‬ ‫ﺑﺎ ﺷﺮﻓﻪ ** ﻫﺎي ﺗﺄﮐﯿﺪ‬ ‫ﺑﺮﯾﻦ ﻣﻌﺮس *** ﺳﻨﮕﻮار !‬ ‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ 5‬ﮐﺘﺎب ﺷﺸﻢ‪ ،‬ديﻣﺎه ‪ 1348‬׀‬ .

‫‪١١٥‬‬ ‫* ن زﯾﺮدار‬ ‫* * ش زﺑﺮدار‬ ‫*** م ﭘﯿﺸﺪار ‪ ،‬ع زﺑﺮدار و ر ﻣﺸﺪد و زﺑﺮدار‬ .

‬‬ ‫ﭘﺲ ــ آﺳﺘﯿﻦ ﻣﯿﺎﻓﺸﺎﻧﺪ‬ ‫ﺑﻪ ﺗﮏ ﺗﮏ ** ﮐﻮﺑﻪﻫﺎ ‪،‬‬ ‫ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ از ﺳﺮ *** آﺳﺘﯿﻦ ﻣﯿﺎﻓﺸﺎﻧﺪ‬ ‫و ﺷﺮاب از درون ﻣﺎه ﻧﻮ‬ ‫ﮐﻪ ﺗﺎ ﻧﯿﻤﻪ‬ ‫آﮐﻨﺪه ــ‬ ‫‪ . .‬و در آﻏﻮش ﻣﯽﮐﺸﺪ ﺗﻮرا ــ ﻧﻪ ﺑﺎ دو دﺳﺖ ‪،‬‬ .‫‪١١٦‬‬ ‫_______________________‬ ‫از »ﭼﺎرﮔﻮش ﺧﻮديي ﺳﻮم«‬ ‫_______________________‬ ‫) ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻣﻦ ـ و اوﯾﯽي ﻣﺮگ ‪( . .‬‬ ‫_______________________‬ ‫ﺗﺎﻧﺪاوا‬ ‫_______________________‬ ‫ﯾﺲ ــ ﭼﻮن‬ ‫ﭼﺸﻢ ﺳﻮﻣﯿﻦ وي ــ آﺑﯽ‬ ‫در ﭼﺸﻢ‬ ‫ﻣﯽدوزد ‪،‬‬ ‫ﮔﻨﮓ * ‪ ،‬ﮔﻮﯾﯿﺎﺳﺖ ــ ﮐﻪ در ﺳﯿﻨﻪ‬ ‫ﻣﯽﮐﻮﺑﺪ‪.

‫‪١١٧‬‬ ‫ﺑﻞ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺷﮑﻞﻫﺎ‬ ‫در ﯾﮏ رﻗﺺ ‪.‬‬ ‫ﮐﻪ دو دﺳﺖ‬ ‫ﭘﺪﯾﺪ ﺗﻮاﻧﺪ ﮐﺮد‬ ‫׀ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ׀ ﺷﻤﺎرهي ‪ 5‬ﮐﺘﺎب ﺷﺸﻢ‪ ،‬ديﻣﺎه ‪ 1348‬׀‬ ‫* ﺑﺎ گ زﺑﺮدار‬ ‫* * ﺑﺎ ك زﯾﺮدار‬ ‫*** ﺑﺎ ر زﯾﺮدار‬ .

.‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﻧﺎز‪‬ﮐﺎﻧﻪ ﺧﻮاﺑﯽ و آرام ـ‬ ‫و در ﻣﺘﻦ‬ ‫ﺳﭙﯿﺪه ﻣﯽزﻧﺪ ـ‬ ‫راﺑﻄﻪي ﻧﺰدﯾﮏ‬ ‫ﺑﺎ ﻧﻔﺴﻬﺎي ﺗﻮ ﻣﯽدارد ـ‬ ‫ﮔﻠﻮﺑﻨﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدهاي ﺑﺎز ﮐﻨﯽ ‪.‬‬ ‫_______________________‬ ‫و ﺗﺮﺗﯿﺒﯽ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻧﯽ‬ ‫ﮐﻪ روزان ﮐﺎل ﺗﻮ ﻣﯽﮔﯿﺮد‬ ‫از دود ﻟﻄﯿﻒ ﺑﺎزيي ﺣﻘﯿﻘﯽي ﭼﯿﺰﻫﺎي ﻧﺎﮔﺮﻓﺘﻪ ـ‬ ‫ﺑﻪ اﻋﺘﻨﺎ ‪.‫‪١١٨‬‬ ‫ﮔﻠﻮﺑﻨﺪ ﺧﺎﻧﻢ آ ‪.‬‬ ‫׀ ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب دوم ׀ ‪1349‬׀‬ . .

‫‪١١٩‬‬ ‫ﺑﻪ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ و ﺗﻠﺨﯽي رﺧﻮت‬ ‫_______________________‬ ‫ﻣﯽﻣﺎﻧﯽ و‬ ‫ﭼ‪‬ﺮﺗﯽ ﮐﻮﺗﺎه‬ ‫ﺑﺎ آﺑﯽي دﺧﺘﺮاﻧﻪي ﺑﺪﻗﻮﻟﯽﻫﺎ ‪ .‬‬ ‫׀ ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب دوم ׀ ‪1349‬׀‬ .‬ـ‬ ‫در ﮔﻠﺨﺎﻧﻪي ﺳﺎﯾﻪدار‬ ‫ﮐﻪ دم ﮐﺮدهﺳﺖ ‪.‬‬ ‫و ﻧﻮر ﭼﺸﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﻪﻫﺎ را روﺷﻦ‬ ‫ﻧﮕﺎه ﻣﯽدارد ‪ ،‬ـ‬ ‫ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﯽآﯾﺪ ‪.

‫‪١٢٠‬‬ ‫در ﮔﺸﺘﻬﺎش‬ ‫_______________________‬ ‫در ﮔﺸﺘﻬﺎش‬ ‫ﺑﻪ ﻏَﺮاره ﻣﯿﺎﯾﺪ ‪،‬‬ ‫و ﭼﻮن ﺑﯿﻤﺰﮔﯽ ـ اي ﺗﻮ ﯾﮑﺴﺮه ﮔﺸﺘﻬﺎش !‬ ‫اي ﻓَﺘﺎ ! ـ درش ﻧﻤﯽﯾﺎﺑﯽ‪.‬‬ ‫ﺳﺎﯾﻪي ﺗﻨﻮر را ﮐﻪ ـ‬ ‫رو ﺑﺪان ﻓﺮاخ ـ‬ ‫ﻟﺮزهﻫﺎي ﻋﻄﺮيي زﻧﺪاﻧﯽ‬ ‫ﺷﺎﺧﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﺑﮕﺸﺎﯾﻨﺪ ‪،‬‬ ‫روﺑﺮو ـ ﮐﻼﻏﯽ ﺑﺎش‬ ‫در ﺧﻠﻮت‬ ‫در ﻣﺠﺎل ـ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ‬ ‫ﺗﺎ ﺑﺮ ﻣﻮش ﺑﯿﺎوﯾﺰي ‪:‬‬ ‫ﻣﯽدود‬ ‫ﺑﻪ دﯾﺪن آﻓﺎق ﺷﻌﻠﻪور ‪،‬‬ .

‬‬ ‫׀ ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب دوم ׀ ‪1349‬׀‬ .‫‪١٢١‬‬ ‫و ﮔﺎه ـ از آﻏﻮش ﺧﻮدش‬ ‫ﻟَﺒﭙ‪‬ﺮ ﻣﯽزﻧﺪ ‪.

‬‬ ‫׀ ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب دوم ׀ ‪1349‬׀‬ .‬‬ ‫ﮔﻮﻫﺮان ﯾﻤﺎﻧﯽ‬ ‫ﻟﺒﺮﯾﺰﻧﺪ ـ‬ ‫اﻣﺎ‬ ‫ﺑﺎﻟﯿﻦ ﻧﻮر ﮐﺠﺎﺳﺖ ؟‬ ‫ﭘﻠّﻪﻫﺎي ﺑﺪﺧﺶ‬ ‫ﻟﯿﺰﺗﺮﺳﺖ و ـ‬ ‫ﺑﺒﺮ ﻣ‪‬ﺴ‪‬ﻠّﻢ‬ ‫ﻣﯽ ﻏُﺮّد ‪.‫‪١٢٢‬‬ ‫در ﻧﻢِ ﻫﺎﻟﻪﻫﺎ‬ ‫_______________________‬ ‫زﻣﺮّد ﺑﻪ زﺑﺮﺟﺪ‬ ‫ﭘﺸﻨﮓ ﻣﯽزﻧﺪ ‪،‬‬ ‫از ﺳﺮﺧﻮد ـ ﺳﺮﯾﻊ‬ ‫ﻣﯽﮔﺬرد ﯾﺎﻗﻮت ‪! . .

‬‬ ‫اﻣﺎ دراز ‪ ،‬رو ﺑﻪ درﮔﺎه ﺗﻮ ‪ ،‬ﻣﯽﮐﺸﻢ ـ‬ ‫ﻣﯿﺎن ده ﮔﺬﺷﺘﻪ و ﺳﯽ آﯾﻨﺪه ـ‬ ‫و ﻣﺎه ﮐﻨﺎر ﺻﻮرﺗﻢ‬ ‫ﭘِﺘْﭙِﺘﯽ دارد ‪. .‫‪١٢٣‬‬ ‫ﻣﻘﺎﻣﻪ‬ ‫_______________________‬ ‫ﻣﻦ ﻏﻼم ﺗﻮ ﺑﻮدم ‪ .‬‬ ‫׀ ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب دوم ׀ ‪1349‬׀‬ .‬‬ ‫‪ . .‬‬ ‫ﻣﻦ ‪ ،‬ﻏﻼم ﺗﻮ ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎف ﺗﻮ را دﯾﺪم ‪ ،‬و ﻧﻪ ﺣﺘﺎ‬ ‫ﻧﺎف ﺗﻮ را ‪.‬ـ‬ ‫و ﻣﯿﺎن ﺳﯽ ﮔﺬﺷﺘﻪ و ده آﯾﻨﺪه ‪،‬‬ ‫ﯾﮏ ﻧﯿﻤﻪي ﻣﻦ ﺳﺎﯾﻪ ﺷﺪه ؛‬ ‫ﺳﺎﯾﻪ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﻬﺎي ﺑﻮ‬ ‫ﺗﻪ در‪‬ه ﻣﯽﮔﺮاﯾﺎﻧﻨﺪ ‪.‬‬ ‫ﺟﺎ ﮐﻪ ﻧﻮر ﮔﺴﺘﺎخ‬ ‫از ﺣﺮﯾﻢ ﺗﻮ زﺧﻢ ﺧﻮرده‪ ،‬ﻫﻔﺖ ﻣﺮﻫﻢ آﻫﺴﺘﻪ‪ ،‬ﻫﻔﺖ ﻣﺮﻫﻢ ﺳﺎﯾﻪ‪،‬‬ ‫و دﻋﺎي زﯾﺮْ ﻟﺐ ـ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﺑﻮدم و ‪ ،‬آه ‪ ،‬ﻣﻦ ﺧﻮدم ‪.‬دﯾﮕﺮ ﺳﺮدم ﻧﯿﺴﺖ ‪،‬‬ ‫ﯾﮏ ﻣﻼﻓﻪم ﮐﺎﻓﯽﺳﺖ ‪.

.‬و ﺷﺒﺎن اﯾﺪر ﻧﻤﺎﻧﯽ ‪،‬‬ ‫ﺑﺎﻣﺪادان ﻟﯿﮏ‪،‬‬ ‫ﻧﯿﻢﻣﺮغ و ﻧﯿﻢآدم ‪،‬‬ ‫ﻓﺮود آﯾﯽ از ﺧﻮرﺷﯿﺪ ـ‬ ‫زورق دوﺷﯿﻦ ﻣﯿﻨﻮي ـ اﯾﺪر‬ ‫ﮐﺖ ﺧﻮان زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎزﮔﺴﺘﺮاﻧﺪهاﯾﻢ‬ ‫ﺑﺎ ﺧﻮراﺑﻪ و ﻧﻮﺷﺎﺑﻪي ﻧﯿﮏ ‪...‬‬ ‫و اﯾﺪون ﺑﺎد‬ ‫ﺗﺎ اﺑﺪاﻻﺑﺎد ‪« ..‬‬ ‫ﭘﺲ ‪ ،‬ﻣﻦ ‪ ،‬آﻣﻮ‪‬ن ‪،‬‬ ‫ﻣﻦ ‪ ،‬ﺧﺪاﯾﻨﺎم ‪ ،‬از ﺗﯿﺮهي ﺷﺎﻫﺎن ‪،‬‬ ‫درﯾﻦ ﮔﻮراﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮاﻫﻢ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫از ﭘﺸﺖ ﺧﺎره ـ‬ ‫ﻣﯽﺷﻨﻮم ‪ :‬ـ‬ .‬‬ ‫‪.‫‪١٢٤‬‬ ‫و آﻣﻮ‪‬ن ﻣﯽﻣﯿﺮد‬ ‫_______________________‬ ‫‪ .

‬‬ ‫ﭘﺲ ﻣﻦ و اﯾﻦ ﻃﻌﺎﻣﻬﺎ و‬ ‫ﻋﻄﺮﯾﺎت…‬ ‫و از ﺷﮑﺎف ﮔﻮراﺑﻪ ؛ اﻓﻖْ ﺳﻮزاﺳﺖ ‪:‬‬ ‫ﻫﺎراﮐْﺘ‪‬ﺲ ‪ .‫‪١٢٥‬‬ ‫ﺑﺎژﻫﺎ را ‪ ،‬ﻣﯽوزﻧﺪ ﺑﺎدﻫﺎ ‪،‬‬ ‫ﺗﺎ ﭘﺮدﻫﻨﺪ ﺑﺎ و ﮐﺎ را‬ ‫ﺗﺎ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻣﻐﺮﺑﯽ ‪..‬ﻫ‪‬ﺮﺧ‪‬ﻨْﺘﯿﺮﯾﺘﯽ …‬ ‫׀ ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب دوم ׀ ‪1349‬׀‬ ..‬ﻫﺎرﻣ‪‬ﺎﮐْﻬﯿﺲ ‪ .‬‬ ‫و ﺳﯿﺮ ﺳﯿﺮك‪ ‬ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﭼﺸﻢ ـ‬ ‫ﺑﻪ ﻻﻻﯾﯽ ـ‬ ‫ﺑﺸﻨﻮﯾﺪ ‪ :‬ـ‬ ‫ﭘﻮﺳﺘﯽ ‪ ،‬اﯾﻦ ﮐﻨﺎر ‪ ،‬ﻣﯿﺎﻧﺪازد‬ ‫ﺷﮑﯿﻞ و ﺑﯽﻟﻄﻤﻪ ‪،‬‬ ‫ﺟﺎﯾﺪار و ﻃﻼﯾﯽ ؛‬ ‫و ﻧﺎ ﻧﺪارم ﺗﺎ‬ ‫ﺗﻦ ﺑﻪ آراﻣﮕﺎه‪ ‬ﺗﺎزه ﮐﺸﻢ ‪.

‬‬ ‫ﻣﯽآﯾﻢ ـ‬ ‫ﺑﺎ ‪ 8‬ﺳﺎﯾﻪ در ﻧﺮﮔﺴﺪان‬ ‫و ﺳ‪‬ﺮﻣﻪ ﺗﺎ ﺧﺮﺧﺮهي ﭘﺎره ؛‬ ‫ﻫﻮرِ ﮔﺮﻓﺘﻪ واﮔُﺸﺎي ـ‬ ‫در ﻏﮋﻏﮋِ ﺷﺎﺧْﺸﺎﻧﻪي ﮐُﻨﮕُﺮ !‬ ‫׀ ﺷﻌﺮ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﮐﺘﺎب دوم ׀ ‪1349‬׀‬ .‫‪١٢٦‬‬ ‫ﻻﻟﮑﺎﯾﯽ‬ ‫_______________________‬ ‫اﯾﻦ ﺟﺎ ﭘ‪‬ﺮَﮐﯽ زدن‬ ‫ﻧﺎﺷﺘﺎ ـ در ﺑﻠﻮر ﻣﮑﺮر …‬ ‫ﺗﯿﻎ روح ﺗﻮﺳﺖ ـ ﻣﻬﺴﺘﯽ‬ ‫ﺗﯿﻎ دﻫﺎن ﺗﻮﺳﺖ ـ ﻣﻬﺴﺘﯽ‬ ‫ﺗﯿﻎ ﺧﻤﯿﺮ ﺗﻮﺳﺖ ـ ﻣﻬﺴﺘﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﺣﻞّ ِ اﯾﻦ ﮐﺎﺳﻪي ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻨﻔﺸﻪﯾﯽﺳﺖ…‬ ‫اﯾﻦ ﺟﺎ ـ ﻋﺮقِ رﺣﯿﻖ‬ ‫ﺟﻮﻫﺮِ ﺳﻔﺖ‬ ‫ﺑﺎ ﭘ‪‬ﺮي ﯾﮑّﻪ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﺸﯿﺪه اﺳﺖ ‪.

‬‬ ‫و ﻣﺪ ﺑﯿﻨﺎﺋﯽ‪.‬‬ ‫׀ ﻣﺠﻠﻪي ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺘﺎب ـ وﯾﮋهي ﺷﻌﺮ ﺣﺠﻢ ׀ زﻣﺴﺘﺎن ‪ 1349‬׀‬ .‫‪١٢٧‬‬ ‫ﺗﺸﺮﯾﺢ ﭘﯿﺎز‬ ‫_______________________‬ ‫ﺑﯽ ﻣﻐﺰ‪ ،‬در ﻋﻮض‬ ‫ﺗﻮ در ﺗﻮ‬ ‫ﻣﻐﺰ اﻣﺎ ﭼﯿﺴﺖ‬ ‫ﺟﺰ رواﺑﻂ ﺗﻮﯾﻪﻫﺎ؟‬ ‫ﮔﺸﻮدن دواﯾﺮ ﺑﯽﻣﺮﮐﺰ‬ ‫آﺷﻔﺘﻦ راﺑﻄﻪﻫﺎ اﺳﺖ‪.

.‬‬ ‫و ﻣﺎه در ﺧﺴﻮف‪..‬‬ ‫ﻫﺮدو ﺗﻮ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ وﻟﯽ ﺑ‪‬ﻌﺪ‪ ‬ﻓﻀﺎي ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﺧﯿﺮﮔﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬از درون‬ ‫ﯾﺎ ﺑﯿﺮون‪،‬‬ ‫ﺣﺘﻢ ﻧﺪارﯾﻢ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ ﺳﺎدهﺗﺮ ﻣﯽﺑﻮد‪:‬‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮقِ ﺟﻮاﻫﺮْ ﺑﯿﺮون‬ ‫از ﺣﺪ‪ ّ‬ﺗﺼﻮر ﺑﻮد‪ ،‬ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ‬ ‫ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ ﻏﻔﻠﺘﺎً ﮐﻠﯿﺪ ﭼﺮاغ را زده ﺑﻮد‪..‬‬ ‫ﻫﺮ دزد‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﺎ‪ ،‬ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺎ و ﺛﺒﻮت‪ ‬اﯾﻦ ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﺑﺎري‪ ،‬ﺛﺒﻮت‪ ‬ﻧﻮر ﺷﺪ‬ ‫اﯾﻦﺟﺎ‪ ،‬درﯾﻦ اﺗﺎق ـــ ﺑﺎ اﯾﻦ اﺛﺎث ﺳﺎده‪ :‬ﯾﮏ ﻣﯿﺰ‬ ‫و روي ﻗﻔﺴﻪ‬ ‫ﯾﮏ ﻣﺠﺴﻤﻪي ﺷﯿﻮا ـــ‬ ‫در ﻋﮑﺴﯽ‪،‬‬ ‫ﻧﻘﻄﻪي ﺷﺮوع ِ ردﯾﺎﺑﯽ ِ ﻣﺎ‪ ،‬ﺳﻔﯿﺪ‪ ،‬واﻗﻌﺎً ﺳﻔﯿﺪ‪ ‬ﺳﻔﯿﺪ‪.‫‪١٢٨‬‬ ‫‪DUPIN DETECTS‬‬ ‫_______________________‬ ‫آن ﯾﮑﯽ ﺧﺎل ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ داﺷﺖ‪،‬‬ ‫ﻧﻘﺸﻪ ﻫﻢ دﻗﯿﻖ ﺑﻮد‪ :‬ﺣﻔﺮهﯾﯽ درﺳﻘﻒ‪..‬‬ ...

‬‬ ‫ﺑﻬﺎر ‪49‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‫‪١٢٩‬‬ ‫و ﺣﺘﻢ ﻧﺪارﯾﻢ ﮐﻪ از ﻧﻮر دﯾﺪﮔﯽﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﮐﻪ دورﺑﯿﻦ ِ ﺑﯽﺻﺎﺣﺐ را‬ ‫ﺟﺎي ﺗﺎرﯾﮑﺨﺎﻧﻪ در ﻓﻀﺎي ﻧﻮراﻧﯽ‬ ‫ﺑﺎزﮐﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬ﯾﺎ از اﺻﻞ‬ ‫ﻋﮑﺴﯽ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدهاﻧﺪ‪.

‬‬ ‫اﯾﻦﺟﺎ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﯽ‪ ‬و‪ ‬ﭼﺎي ﻫﻢ ﻣﯽزﻧﯽ‪ ‬و‪ ‬ﺑﻪ اﺑﺮﻫﺎ‬ ‫ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﯽ‬ ‫ﮐﻪ داﺋﻤﺎً ﺑﺰرگ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ و‪ ‬ﮐﻮﭼﮏ و‪ ‬اﯾﻨﻘﺪر‪ ،‬ﺧﻼﺻﻪ‪،‬‬ ‫]دﻗﯿﻘﻪ دﻗﯿﻘﻪ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر‬ ‫ﺑﺎ زﻣﺎن ﻣﯽرﻗﺼﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﮔﺎﻫﯽ اﺗّﻔﺎق ﻣﯿﺎﻓﺘﺪ ﻏﺮوﺑﻬﺎ‬ ‫ﭼﯿﺰي اﻧﮕﺎر ﮔُﻤ‪‬ﺖ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻌﺪ‬ ‫ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ از ﻧﺒﻮد‪ ‬ﻧﻮر ﺑﻮده وﻗﺘﯽ آن رﻓﯿﻖِ ﻗﺪﯾﻤﯽ‬ .‫‪١٣٠‬‬ ‫‪*DOULEUR D'APRÈS DOYLE‬‬ ‫_______________________‬ ‫داﺋﻤﺎً زﻧﮓ ﻣﯽ زﻧﻨﺪ ـــ آﻗﺎ‪،‬‬ ‫آﻧﭽﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺸﻮد ﺷﺪه‪ .‬ﺑﻌﺪ‬ ‫ﻗﺮارِ ﻣﻼﻗﺎت ﻣﯽﮔﺬارﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫درِ ﺑﯽﺻﺎﺣﺐ را ﮐﻪ ﻫﯿﭻﮐﺲ ﻧﻤﯽﯾﺎﺑﺪ‪،‬‬ ‫ﮐﻪ ﻫﯿﭻﮐﺲ ﻧﻤﯽداﻧﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺎز ﻣﯽﺷﻮد ﺑﻪ ﺣﯿﺎط‪،‬‬ ‫ﺑﻪ ﯾﮏ درﺧﺖ‪ ‬ﮔﺮدوي ﮔ‪‬ﺮدهﻫﺎ ﮐﻼﻏﻬﺎ ﻧﻬﻔﺘﻪ در ﻧﻤﯽداﻧﻢ‬ ‫ﮐﺠﺎﻫﺎي اﯾﻦ ﺳﺮِ دﻧﯿﺎي ﮐﻮﻓﺘﯽ‪.

‫‪١٣١‬‬ ‫ﮐﻠﯿﺪ‪ ‬ﭼﺮاغ را ﻣﯽزﻧﺪ ـــ ﺳﻼم‪ ،‬اُﺳﺘﺎد**‪ ،‬ﭼﺮا‬ ‫در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪاي؟‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ ‫___________________________________‬ ‫* ﻋﻨﻮان ﺷﻌﺮ در ﭼﺎپ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ‪» :‬ﺗﻌﻄﯿﻼت ﺟﺎوداﻧﯽ اﺳﺘﺎد«‬ ‫**در اﺻﻞ »ﻫ‪‬ﻠﻤﺲ« )در ﭼﺎپ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ(‬ .

‫‪١٣٢‬‬ ‫اﺗﺎﻗﻬﺎ‬ ‫_______________________‬ ‫ﭼﺮا ﻧﺮوي از اﺗﺎقِ رو ﺑﻪ ﺣﯿﺎط‪،‬‬ ‫رﺧﺖوﭘ‪‬ﺨﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﺪاري‪،‬‬ ‫ﭼﺮا ﻧﻪ ﺑﻪ آن اﺗﺎقِ ﺑﺎﻻﺧﺎﻧﻪ‬ ‫ﮐﻪ در ﮔﺎﻫﯽِ او را ﺑﻬﺎرِ ﺑﯽرﺣﻢ‬ ‫در ﻧﻤﯽﯾﺎﺑﺪ؟‬ ‫ﺑﯽﭼﻤﺪاﻧﯽ‪،‬‬ ‫ازﯾﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ آن ﻣﺴﺎﻓﺮﺧﺎﻧﻪ‪،‬‬ ‫راه‪ ‬ﻣﯿﺎﻧﻪ‪ ،‬ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻮﺗﺎه‪،‬‬ ‫ﺗﻮ را ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮔﻢ ﻣﯽدارد‬ ‫در ﻣﺤﻼﺗﯽ آﻫﺴﺘﻪ ﻏﺮﯾﺐ‪:‬‬ ‫در ﮐﻮﭼﻪي ﺑﯽﺣﺎل ﮐﻪ ﻣﯽروي ـــ‬ ‫ﺑﯿﻘﯿﺪيِ ﯾﮏ اﺟﺎرهﻧﺸﯿﻦ را ﭼﻪ ﻋﺠﺐ‬ ‫ﭼﺮاغ را اﮔﺮ‪،‬‬ ‫رﺧﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﮐﺸﺪ ﺑﻪﺧﺎﻧﻪي دﯾﮕﺮ‪،‬‬ ‫روﺷﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ـــ آه‪،‬‬ ‫ﮔﺬران از د‪‬مِ آن ﭘﻨﺠﺮهي ﮐﻮﺗﺎه‪،‬‬ .

‫‪١٣٣‬‬ ‫وه! ﭼﻪ ﺟﺬاﺑﻨﺪ‬ ‫اﺗﺎﻗﻬﺎي ﺧﺎﻟﯽ اﻣﺎ روﺷﻦ‪.‬‬ ‫‪46 -50‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .

‫‪١٣٤‬‬ ‫ﻋﻘﺎﻗﯿﺮ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺑﻨﺪهي اﯾﻦ داﻧﺶِ ﻋﻄﺎريام ﮐﻪ ﻣﯽداﻧﯽ‬ ‫ﮐﺪام ﻋﻠﻒ ﺗﻮي ﮐﺪام ﺣ‪‬ﻘﻪﺳﺖ و ﺣ‪‬ﻘﻪﻫﺎي ﻋﻠﻔﯽ ﻣﯽداﻧﯽ‪*.‬‬ ‫ﺳﺮﺗﺎﺳﺮِ ﺷﺐ ﺑﺎﻧﮓ ﻣﯽزﻧﯿﻢ و ﻧﻤﯽداﻧﯿﻢ ـــ‬ ‫درﺳﺖ از ﻫﻤﺎنﺟﺎ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯽداﻧﯽ‬ ‫ﭼﻪ ﻋﻠﻒ ﺗﻮي ﭼﻪ ﺣﻘﻪ ﻫﺴﺖ ـــ‬ ‫ﺳﺮﺗﺎﺳﺮِ ﺷﺐِ روﺷﻦ ﺧﻮاﺑﺖ ﻧﻤﯽﺑﺮد‪،‬‬ ‫و ﻧﻪ از روﺷﻨﺎ‪ ،‬و ﻧﻪ از ﺻﺪاي ﻣﺎ‪،‬‬ .‬‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد اﻣﺎ ﮐﻪ از ﮔﺬارِ ﻣ‪‬ﻐﺒﭽﻪ ﯾﯽ ﻫﻢ‪ ،‬ﮐﻪ از ﺧﺮام ﺳﺒﺰهﺧﻄﯽ ﻫﻢ‪،‬‬ ‫ﮐﻪ ﻧﻔﺴﻬﺎي او‪ ،‬ﮐﻪ ﻋﻠﯽﻋﻼي او از ﻣﯿﺎن ﺑﺎزار دور ﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﺟﺎﺑﻪﺟﺎ ﺷﻮﻧﺪ ﻋﻠﻔﻬﺎ؛ آن ﮔﺎه‬ ‫ﺳﺮِ ﻫﺮ ﺣ‪‬ﻘﻪي آﺷﻨﺎ ﮐﻪ ﺑﮕﺸﺎﯾﯽ‬ ‫ﻋﻄﺮي ﻏﺮﯾﺒﻪ ﻣﯽﺷﻨﻮي‪.‬‬ ‫ﻣﺎﻫﻢ‪ ،‬اﻋﺮاﺑﯽ‪ ،‬ﭘﺎي آﺑﻠﻪ ﻣﯽرﺳﯿﻢ‬ ‫از ﻫﻤﺎن ﺳﺮزﻣﯿﻦِ ﻋﻠﻔﻬﺎي ﺣﺴﻮد‬ ‫ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﻧﺨﻮدي ﻣﯽﮐﺸﯽ و ﻣﯽﭘﺎﯾﯽ‬ ‫ﭘ‪‬ﺮَﮐﯽ روي ﺧﺎك ﻧﯿﻔﺘﺪ‪،‬‬ ‫ﻋﻠﻔﻬﺎي ﻫﻤﯿﻦ ﻟﯿﻔﻪﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﻓﻪي ژﻧﺪهﻫﺎي ﻣﺎﺳﺖ‪.

‫‪١٣٥‬‬ ‫از ﻓﮑﺮِ ﻋﻠﻔﻬﺎي دﯾﮕﺮي ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ‬ ‫ﭘﺸﺖ‪‬ﺑﺎم درآﻣﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ ‫* در »ﻋﻘﺎﻗﯿﺮ« ﺧﻂ ﺳﻮم‪» ،‬ﺑﭽﻪ« و »ﺧﻂ« ﺑﯽﺗﺸﺪﯾﺪ ﺧﻮاﻧﺪه ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ‪) .‬ﯾﺎدداﺷﺖ ﻓﯿﺮوز ﻧﺎﺟﯽ در ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ(‬ .

‬‬ ‫ﭼﻪ ﺳﻮزنِ ﮐُﻨﺪي‪ ،‬ﻓﻨﺮِ ﺷُﻠﯽ!‬ ‫ﻟﮑﻨﺘﻪ را ﺑﺮاي ﮐﻪ روﺑﻪراه ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ؟‬ ‫ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﺴﯿﻢ‪ ،‬ﺗ‪‬ﻠ‪‬ﮏ ﻣﯽﺑﻨﺪد‪.‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‫‪١٣٦‬‬ ‫در ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎ‬ ‫_______________________‬ ‫در ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎ ﯾﮏ ﺗﻠﻪي ﻣﻮشﺑﮕﯿﺮيﺳﺖ ﮐﻪ ﻟَﻖ ﻣﯽزﻧﺪ‬ ‫ﻧﻤﯽﮔﯿﺮد‪.‬‬ ‫ﮔﺎﻫﯽ ﻧﻔﺴﯽ ﮔﺬرا‬ ‫ﺗﻠﻪ را‪ ،‬ﺟﺎي ﺧﺎﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ‪ ،‬ﺑﺎد ﻣﯽﮐﻨﺪ‪:‬‬ ‫ﺧﻮﻧﻬﺎي ﻓﺮاﻣﻮش ﮔﻮش ﻣﯽﺷﻮد‪ ،‬ﭘﻨﺠﺮهﻫﺎي رﻧﮓرﻧﮓ‪،‬‬ ‫و آن ﺳﻮزﻧﮏ‪ ‬رو ﺑﻪزﻧﮓ‪ ،‬ﯾﮏ ﻧﺎﻗﻮس‪.‬‬ ‫ﻣﻮﺷﻬﺎ‪ ،‬ﺷﺐ‪ ،‬ﺗﻪ راﻫﺮو ﺑﻪﺧﻮاب ﻣﺎ ﻣﯽآﯾﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﺻﺒﺤﻬﺎ‬ ‫ﺑﻪ زﻣﺰﻣﻪﻫﺎي ﭼﻪ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻣﯽﺧﺎﯾﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﻫﺮ روزه ﺧﺎﻧﻪ را ﺑﻪﺷﮑﻞ ﺗﺎزه ﻣﯿﺎراﯾﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﺜﻞ دﻫﺎﻧﯽ ﭘ‪‬ﺮِ ﺗَﺮﻧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﮐﻪ از زﺑﺎنِ آﺷﻨﺎ‬ ‫ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮي‪ ،‬ﻧﯿﻤﻪ ﮔﻨﮓ‪ ،‬ﻣﯽﺳﺎزد‪.

‬‬ ‫ﻗﺼﻪ اﮔﺮ ﻧﺎﺗﻤﺎم ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‬ ‫ﯾﺤﺘﻤﻞ ﮐﻪ ﺷﻌﺮ ﻣﯽﺷﺪ و ﺷﻌﺮ‬ ‫ﻗﺼﻪ ﻣﯽﺷﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ‪ ،‬ﺷﺎﻋﺮان‬ ‫در ﺗﻤﺎﻣﯿ‪‬ﺖ‪ ‬ﺧﻮد‪‬‬ ‫ﻫﻤﯿﺸﻪ‪ ،‬ﺟ‪‬ﺨْﺖ‪ ،‬ﺗﻘﻄﯿﻊ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﻣﻦ ﻣﯽﺧﻮاﻫﻢ‬ ‫ازان ﻫﻤﻪ ﮔﺸﺘﻬﺎي ﺑﯽﺣﻮﺻﻠﻪ در ﺑﻐﺪاد‬ ‫ﺗﻘﻄﯿﻊ ﮐﻨﻢ روي ﺧﺎﻧﻪﯾﯽ در ﺑﺎزار‬ ‫ﮐﻪ در اَﻟ‪‬ﻒ‪ ‬ﻟﯿﻞ‪ ،‬زﻣﯿﻨﺶ را‬ ‫ﮔﻮﻧﻪ ﮔﻮﻧﻪ ر‪‬ﺧﺎم ﮔﺴﺘﺮدهاﻧﺪ و ﺳﻘﻔﻬﺎي ﻏُﺮﻓﻪﻫﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﻻﺟ‪‬ﻮ‪‬رد و آبِ ز‪‬رْ ﻧﻘﺶ ﮐﺮدهاﻧﺪ‪:‬‬ ‫اُﺟ‪‬ﺮَﺗﺶ ﻣﺎﻫﯽ ده دﯾﻨﺎر!‬ ‫واﻗﻌﺎً راﺳﺘﻪ ﯾﺎ ﻣﺴﺨﺮهام ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ؟ درﺑﺎن ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫واﻗﻌﺎً راﺳﺘﻪ اﻣ‪‬ﺎ ﻫﺮﮐﻪ ﺗﻮي ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺎﯾﺪ‬ ‫ﯾﮑﯽ دو ﻫﻔﺘﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﻤﯽﮐﺸﺪ ﻣﺮﯾﺾ ﻣﯽﺷﻮد ﻣﯽﻣﯿﺮد‪.‬‬ ‫ﯾﮑﯽ دو ﻫﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد‬ ‫ﮐﻪ ﺗﻮي اﯾﻦ ﻗﺼﺮم و ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎق ﻧﯿﻔﺘﺎدهﺳﺖ؛‬ ‫ﻓﻘﻂ ﻏﺮوﺑﻬﺎ ﻃﻼﯾﯽﺳﺖ‪ :‬ﻣﯽﺷﻮد ﺷ‪‬ﻨُﻔﺖ!‬ .‫‪١٣٧‬‬ ‫ﯾﮑﯽ دو ﻫﻔﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ ﺗﻮي اﯾﻦ ﻗﺼﺮم و ﻫﯿﭻ اﺗﻔﺎق‬ ‫ﻧﯿﻔﺘﺎده اﺳﺖ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺗﺎﻗﻬﺎي ﺿﺮﺑﯽي ﺑﻐﺪاد و ﺗﺎﻗﻬﺎي ﺿﺮﺑﯽي دﺟﻠﻪ ‪. . .

‬‬ ‫ﻣﮕﺮ از ﺑﺎمِ ﻗﺼﺮ ﭼﯿﺴﺖ‬ ‫ﺟﺰ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﺎﻗﻬﺎي ﺿﺮﺑﯽي ﺑﻐﺪاد و ﺗﺎﻗﻬﺎي ﺿﺮﺑﯽي دﺟﻠﻪ ‪. .‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ . .‫‪١٣٨‬‬ ‫واﻗﻌﺎً ﭼﻪ ﻏﻔﻠﺘﯽ! ﭘﺴﺮم! ﻣﮕﺮ ﻫﻨﻮز‬ ‫ﺑﻪ ﺑﺎم ﻗﺼﺮ ﻧﺮﻓﺘﻪاي؟ زنِ درﺑﺎن ﮔﻔﺖ‪.

‬‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ از ورود‪ ‬ﺑﺪ‪ ‬ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ‬ ‫ﮐﻪ آن دوﺗﺎ ﺣﻠﻘﻪي ﻧﻮراﻧﯽِ روي ﺗﺎق‬ ‫ﻟﺮز ﺑﺮﻣﯽدارد‪،‬‬ ‫و اوي ﺗﻮ‪ ،‬ﺗُﻮي او ـــ‬ ‫او ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻣﻼﻓﻪي در ﺑﺎد ﺑﻮد و‪،‬‬ ‫ﻫﻤﺎنﺟﻮر ﮐﻪ وﻗﺖ‪ ‬ﺟﻮاﻧﯽ‪،‬‬ ‫ﻣﻼﻓﻪي ﻧﺎﻣﺮﺗﺒﯽﺳﺖ‪.‬ﺧﺎﻟﯽ‪.‫‪١٣٩‬‬ ‫ﺗﺸﺮﯾﻔﺎت‬ ‫_______________________‬ ‫ﺑﻪ ﻏﺰاﻟﻪ‬ ‫ﮔﺮﺑﻪي ﺗﻮ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ آﺧﺮ؟ ﭼﻪ دور و ﺑﺮِ ﺧﻮدي! ﭼﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ‪ ،‬دﺧﺘﺮ!‬ ‫ﺑﺎ ﭼﺸﻢ او ﮐﻪ روز را ﺑﻪﺷﺐ‬ ‫از ﺧﻂ ﺑﻪ داﯾﺮهﯾﯽ ﺑﺮدهﺳﺖ‪:‬‬ ‫ﭼﺎر اﺗﺎق‪ ،‬ﺳﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ‪ .‬‬ ‫ﺑﻪاﯾﻦ ﺳﺮازﯾﺮي و ﺳﺮﺑﺎﻻﯾﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﯿﺪ‪،‬‬ .‬‬ ‫و ﺟﺎي اﺛﺎث‪،‬‬ ‫ﮐﻪ در اﺗﺎقِ ﺑﻌﺪيِ ﺑﻌﺪيﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪،‬‬ ‫ﺑﻮي زﻧﺒﻖْ ﺗﻨﮓ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.

‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‫‪١٤٠‬‬ ‫رﻓﻘﺎ! ﺑﺎد‪ ‬ﻫﻤﯿﻦ ﺷﮑﻠﯽﺳﺖ ـــ‬ ‫ﺧﻮاﻫﺮم‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺮْ اَﻧﺪرم‪ ،‬ﻋﻠﻒ‪ ‬اﺗﺎﻗﻬﺎي ﻣﻦ‪،‬‬ ‫ﻫﯿﭻِ ﺑِﻨْﺖ‪ ‬ﻫﯿﭻ‪.

‬‬ ‫ﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﯿﺪار ﻧﻤﯽﺷﻮي! ـــ‬ ‫او ﺗﻮ را ﺗﺮك ﻣﯽﮐﻨﺪ‪:‬‬ ‫ﻣﺎرﺳﺖ آﺧﺮ‪،‬‬ ‫ﭘﻮﺳﺖ ﻣﯿﻨﺪازد‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﺗﻮ ﻧﺸﺎﻧﻪاي‪،‬‬ ‫ﺗﻮ‪ ،‬ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ‬ ‫رؤﯾﺎﯾﯽ وﺟﻮد داﺷﺖ‪.‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‫‪١٤١‬‬ ‫ﮐﺘﯿﺒﻪ‬ ‫_______________________‬ ‫و ﺧﺪاوﻧﺪــﺧﺎ‪،‬‬ ‫ﮐﻪ ﺗَﺠ‪‬ﺴ‪‬ﺪ‪ ‬ﻣﺎر دارد ﺷﺎﯾﺪ‪،‬‬ ‫ﺟﺰ ﺧﻮابِ ﻋﻤﯿﻖ‬ ‫ﻋﺎر دارد ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﯿﺎرهي ﻣﺎ را ﺑﻠﻌﯿﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﺎه را ﻧﻮﺷﯿﺪ‪،‬‬ ‫ﺳﺒ‪‬ﮏ از ﻧﻮر‬ ‫ﺷﺎﻧﻪﯾﯽ ﺷﺪ ﺑﯽﺣﺪ‪.

‫‪١٤٢‬‬ ‫ﺑﻪﻋﻠﯽ‬ ‫_______________________‬ ‫اﯾﻦ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺗﻮ‬ ‫ﮐﻪ آﺳﻤﺎن دارد‪،‬‬ ‫ﺑﻪ ﻋﺼﺮ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎي ﺗﻮ‬ ‫ﺧُﺴﺮان دارد ـــ‬ ‫ﺑﻪ ﻋﺼﺮ دﯾﮕﺮي‬ ‫ﮐﻪ درﻣﯿﺎﯾﺪ ﺗﺮ‬ ‫از ﺣﻔﺮهﯾﯽ ازﻟﯽ‬ ‫ﮐﻪ آﻫﻮﯾﯽ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .

‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‫‪١٤٣‬‬ ‫ﺷﺒﺘﺎب‬ ‫_______________________‬ ‫ﭘﺪرم ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﮐﻮ ﻣﺎدر ﻣﻦ؟‬ ‫ﺧﻮاﺑﻢ ﻧﻤﯽﺑﺮد ﺑﺲﮐﻪ ﺗﺮم‪.‬‬ ‫ﭼﺮا ﻧﻤﯽﺳﻮزم ازﯾﻦ روﺷﻨﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺎﻓﺘﻪام؟‬ ‫اﻣﺎ ﯾﮏ ﺷﺐ‬ ‫ﻣﺎدران ﻣﺮا ﻣﯿﺎن ﻋﻠﻒ ﻣﯽﯾﺎﺑﻨﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﺷﻔﺎ ﯾﺎﻓﺘﻪام‪.

‫‪١٤٤‬‬ ‫ﮔﻮزن‬ ‫_______________________‬ ‫آن را ﮐﻪ ﺻﺪام ﻣﯽﮐﻨﺪ‬ ‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺻﺪاش ﮐﻨﻢ؟‬ ‫ﺻﺪام ﻣﯽﮐﻨﺪ از ﻣﻦ ﺑﻪﻓﺮار‪.‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‬‬ ‫ﺑﻪ ﮔَﺮد‪‬ش ﮐﻪ ﻧﻤﯽرﺳﻢ‪ ،‬ﺧﻮدم را ﺣﺎﻻ‬ ‫ﻣﯽزﻧﻢ ﺑﻪ ﻣﺮدن‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﻮد ﺷﺎه ــ ﭘﺴﺮ‪،‬‬ ‫ﺑﻮم ﮐﻨﺪ‪.

‫‪١٤٥‬‬ ‫ﺣﻠﺰون‬ ‫_______________________‬ ‫ﺑﻪ ﻓﺮاﻧﮏ ﻫﺸﺘﺮودي‬ ‫ﻣﺎلِ ﺑﺮﺟﯽ و ﺑﺮج ﺟﺎي ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬ﻋﻠﻒ‪ ،‬ﮔﺮم‪ .‬‬ ‫ﻣﺎل ﻋﻠﻔﯽ‪ ،‬ﻋﻠﻒ‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﺎل ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺮج‪ ،‬ﮔﺮم‪ .‬ﭼﺎره ﭼﯿﺴﺖ؟‬ ‫ﻏﺮوب ﻧﺪارد‪ :‬در ﺷﮑﻞ‪،‬‬ ‫ﺷﮑﻞِ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﻣﯽﺷﻮد ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ‪ :‬درآ‪،‬‬ ‫درآ ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﮐُﺸﻨﺪه ﭼﻪ ﺷﮑﻠﯽﺳﺖ‪،‬‬ ‫وﮐﻪ ﺑﭽ‪‬ﻪﻫﺎي وﻟﮕﺮد درآن ﭘﻮﺳﺘﻪي ﺧﺎﻟﯽ‬ ‫ﺳﻮﺗﯽ ﺑﺰﻧﻨﺪ‬ ‫ﮐﻪ اﯾﻦ دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺴﺖ؟‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .

‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‬‬ ‫ﺷﺎدي ﻣﻦ‪ ،‬اي آﻗﺎ‪،‬‬ ‫ﻣﺮدﻧﻢ را ﮐﺎﻓﯽﺳﺖ‪،‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ زﯾﺒﺎ ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬زﯾﺒﺎ‪،‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ اﯾﻦﻫﻢ‬ ‫ﺧﯿﺎﻟﺒﺎﻓﯽﺳﺖ‪.‫‪١٤٦‬‬ ‫دﻣﺠﻨﺒﺎﻧﮏ‬ ‫_______________________‬ ‫ﭼﻪ ﭘﺮﻫﺎ زدم‪ ،‬ﺧﺪا!‬ ‫ﭼﻪ ذوﻗﻬﺎ‪ ،‬ﮐﺮدم ﺑﺎه!‬ ‫ﮔُﻢ ﮐﻨﻢ ﻫﯽ‪ ،‬ﮔُﻢ‪،‬‬ ‫ﮐﻪ د‪‬م ﺑﺠﻨﺒﺎﻧﻢ‪ ،‬دم؛‬ ‫ﺗﻮ ﻫﻢ آﻗﺎي ﻏﻤﻢ ﺑﺎﺷﯽ‪،‬‬ ‫روي د‪‬ﻣﻢ‬ ‫ﺑﻨﺸﯿﻨﯽ ﻫﯽ‪ ،‬ﭘﺎﺷﯽ‪.

‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﺑﯿﺎ‪،‬‬ ‫ﭼﺮا ﻧﯿﺎﯾﯽ اﯾﻦﺟﺎ؟‬ ‫ﻣﯽداﻧﺪ ﻧﻤﯽﺷﻮد ﺑﻪ ﭘﺎ آﻣﺪ‪ ،‬ﻣﯽداﻧﺪ‪.‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‫‪١٤٧‬‬ ‫ﻋﻘﺎب‬ ‫_______________________‬ ‫آن ﭘﺮﻧﺪه ﮐﻪ ﺑﺎﻻي ﮐﻮه‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ‪،‬‬ ‫از ﺑﺮف‪ ‬ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ‬ ‫ﻧﻤﯽﺷﻮد ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽداﻧﺪ ﻣﯿﺎنِراه ﻣﯽاﻓﺘﻢ‪،‬‬ ‫او ﻫﻢ اﯾﻦ را ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ ـــ‬ ‫ﺗﺎ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﻣﺮا ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﺑﺒﺮد آنﺑﺎﻻ‪ ،‬رﻧﮓ‪ ‬ﺑﺮف ﮐﻨﺪ‪.

‬ـــ‬ ‫ﺗﺎ از روي ﺻﺪا رﻓﺖ و رﺳﯿﺪ‬ ‫ﺑﻪ ﯾﮏ اﺗﺎقِ ﺳﻔﯿﺪ‪،‬‬ ‫ﮐﻪ از درونْ آب ﺑﻮد و از ﺑﯿﺮون‬ ‫زرد ﻣﯽﻧﻤﻮد‪.‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‫‪١٤٨‬‬ ‫ﻣﺮغ ﺳﻔﯿﺪ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺑﻪ ﻋﻠﯽﻣﺮاد‬ ‫ﻣﺮغ ﺳﻔﯿﺪ‬ ‫ﺣﺴﯿﻦ ﻣﻈﻠﻮم ﺗﻮ را ﻣﯽﻃﻠﺒﯿﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﻪ ﻟﻄﯿﻔﯽ اي روح!‬ ‫ﺣﺴﯿﻦ ﻣﻈﻠﻮم ﺗﻮ را ﻣﯽﻃﻠﺒﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺎه در ﺗﻮ ﻣﯽﻃَﺮَﺑﺪ‪. .‬‬ ‫ﺗﻪ‪ ‬دﻧﯿﺎ ﻧﻘﺮه‪‬ﻧﻘﺮه ﻣﯽﺷﺪي‪،‬‬ ‫ﭼﻪﺧﺒﺮْ آنﺟﺎﺳﺖ؟‬ ‫آب ﺑﻮدي‪،‬‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ‪ . .

‫‪١٤٩‬‬ ‫ﺑﺮاي ﻣﻦ ﻓﺎﺗﺤﻪﯾﯽ‬ ‫ﺑﺨﻮان‬ ‫_______________________‬ ‫ﻣﻦ ﺳﻮﺳﮏ‪ ‬ﺣﻤﺎم ﻧﯿﺴﺘﻢ‪،‬‬ ‫ﻋﺰﯾﺰِ رﻓﺘﻪي اوﯾﻢ او ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‬ ‫ﻣﻦ ﺳﻮﺳﮏ‪ ‬ﺣﻤﺎم ﻧﯿﺴﺘﻢ‪،‬‬ ‫ﻋﺰﯾﺰِ رﻓﺘﻪي ﺗﻮام‪.‬‬ ‫ﺣﻤﺎم ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺣ‪‬ﺴﯿﻨﯿ‪‬ﻪ ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺳﻮﺳﮏ‪ ‬ﺣﻤﺎم ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﺣﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .

.‬‬ ‫ﺑﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎم ﻫﻢ ﯾﮑﯽ‬ ‫ﺑﺎد ﻣﯽﺧﻮرد آﺧﺮ‪.‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‫‪١٥٠‬‬ ‫ﻋﻠﻒ دﯾﻤﯽ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺑﻪ ﯾﺎد‪ ‬ﺳﺒﺰيﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﺳﺒﺰﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﻧﮕﻮ ﺳﺒﺰﺳﺖ‪..‬‬ ‫ﻧﻪ ﺑﮕﻮﺑﻨﺪي‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﮕﻮ آزاد‪.‬‬ ‫ﺳﺒﺰ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﺪ‬ ‫ﺳﺒﺰ ﻣﯽﺷﻮد‪،‬‬ ‫ﻧﮕﻮ ﺳﺒﺰ ﻣﯽﺷﻮد‬ ‫ﻧﮕﻮ در ﺧﺮاﺑﻪ‪ ،‬ﻧﮕﻮ در ﺑﺎغ‪.‬‬ ‫ﻋﻠﻒ دﯾﻤﯽ‬ ‫ﻋﻠﻒ دﯾﻤﯽﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﻧﻪ ﺑﻪ اﺳﻤﯽ دﯾﮕﺮ‪.

‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‬‬ ‫ﺗﻪ‪ ‬آن ﻣﻨﻈﺮهﻫﺎ ﻧﺨﯽ ﺑﻪدﺳﺘﻢ ﺑﻮد آن ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑ‪‬ﺮﯾﺪ‪:‬‬ ‫ﭼﻪ ﻣﻨﻈﺮهﻫﺎﯾﯽ از آﻓﺘﺎب ﭘ‪‬ﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﭼﻪ ﻣﻨﻈﺮهﻫﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﭘﺮﯾﺪ!‬ ‫ﻣﻦ‬ ‫ﺑﯽﻓﺎﯾﺪه اﻣﺎ ﭘﺮﯾﺪهام‬ ‫ﺑﺎﻻﺗﺮ ازﯾﻦ ﭘﺸﻪ‪،‬‬ ‫و ﮔﺮﻓﺘﻪام ﺑﻪ ﻧُﮏ‪ ‬ﻋﻤﺮ‪.‫‪١٥١‬‬ ‫ﺑﺎدﺑﺎدك‬ ‫_______________________‬ ‫ﭘﺸﻪﯾﯽ داﺷﺘﻢ ﻣﺮا ﮔﺰﯾﺪ‪.

‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‫‪١٥٢‬‬ ‫ﺑﺎدﺑﺎدك‬ ‫_______________________‬ ‫ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻤﯽﺷﻮد‬ ‫ﻏﺮوب‪ ،‬ﮐﻪ ﺷﺪ‪ ،‬ﻧﻔﺴﯽ‪،‬‬ ‫ﺗﺎ ﺗﻮ از داﻣﻨﻪ ﭼﯿﺪي ﻋﻠﻔﯽ‪،‬‬ ‫از ﻋﻠﻒ‪ ‬داﻣﻨﻪﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ آﻫﺴﺘﻪ رﻧﮓ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻏﺮوب ﻧﺸﺪ ﮐﻪ ﻧﺸﺪ؛‬ ‫ﺧﺎﻧﻪي ﻣﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﯽﺳﻮ ﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﮐﻪ ازﯾﻦرو‪ ،‬ﻧﻔﺴﯽ‪،‬‬ ‫آﻧﺮو ﺷﺪ ﺧﻮابِ ﻋﻠﻒ‪.

. .‫‪١٥٣‬‬ ‫اﻣﺎﻣﺰاده ﮔﻞ زرد‪،‬‬ ‫ﻏﺮوب‬ ‫_______________________‬ ‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻫﻮا ﭘﮋﻣﺮد‬ ‫ﮐﻨﺎر اﻣﺎﻣﺰاده‪ ‬ﮔُﻞِ زرد‪،‬‬ ‫ﺧﺸﮏ ﻣﯽﺷﻮد ﺳﺒﮏ ﻣﯽﺷﻮد‪ ،‬ﻧﮕﻮ ﮐﻪ از ﺧﺸﮑﯽ‬ ‫ﮔُﺮ ﻣﯽﮔﯿﺮد ﺑﻪ ﺑﺎد‪ ‬ﺳﺮد‪.‬‬ ‫روﺳﯿﺎﻫﻢ! ﻓﺮدا‬ ‫ﺷﺮﻣﻨﺪهام از ﮔُﻞ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﮔُﻞِ ﭘﮋﻣﺮدهي ﺗﻮ ﺷﻔﺎﻋﺘﻢ ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد‪،‬‬ ‫اي ﻓﺎﻃﻤﻪ‪ ،‬در ﻣﯿﺎن ﮔﻠﺰارﻫﺎي ﺑﯽﺑﺮﮔﺸﺖ‪.‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .

‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‬‬ ‫آنﺟﺎ‬ ‫ﺗﻮ ﺑﺮ ﺳﺮِ ﺷﯿﺮي ﺳﻨﮕﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪاي‪،‬‬ ‫و ﺷﯿﺮ ﮐﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﺪ‬ ‫ﺑﻪ ﺗﭙﻪﯾﯽ آرام‪.‫‪١٥٤‬‬ ‫ﺑﻮي ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﻤﯽآﯾﺪ‬ ‫_______________________‬ ‫درﯾﻦ ﮔﻨﺠﻨﺎﻣﻪ اﺳﺘﻌﺎرهي ﻣﻦ ﺑﺎش؛‬ ‫ﺑﻮي ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﻤﯽآﯾﺪ‪،‬‬ ‫ﻧﻈﺎرهي ﻣﻦ ﺑﻪ ﻋﻠﻒ‪،‬‬ ‫ﮐﻪ اﺳﺘﻌﺎره ﻣﯽﺷﻮد‪.

‬‬ ‫ﺻﺒﺎﺣﯽ از ﺑﺨﺖ ﻣﻨﯽ‪ .‬ﻏﻠﺖ ﻣﯽزﻧﯽ‪،‬‬ ‫ﺟﺎي ﺧﻮاب‪ ،‬رو ﭼﻤﻨﻬﺎ‬ ‫ﮐﻪ زرد ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﯾﺎ ﺳﻔﯿﺪ اﻣﺎ‬ ‫ﺟﺎي ﻣﺮدن‬ ‫ﺑﻪﺧﻮاب ﻣﯽآﯾﻨﺪ‪.‬آن ﺟﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﮔﻮش داده ﭼﻤﻦ ﺑﻪ ﺧﺴﺘﮕﯽِ ﭼﻤﻦ‬ ‫از دوﯾﺪنِ ﺳﺮﺑﺎﻻﯾﯽ‪،‬‬ ‫و ﭼﻤﻦ ﻣﯽﺷﻮد آن ﮔﺎه‬ ‫ﮐﻪ از ﯾﺎد ﻣﯽﺑﺮد ﺧﺴﺘﻪﺳﺖ‪.‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‫‪١٥٥‬‬ ‫ﺑﺎﻻ و ﻧﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﯿﻠﯽ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺑﺎﻻ و ﻧﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﯿﻠﯽ‪ .

‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‬‬ ‫ﭘﺮﻧﺪهي ﭘﯿﺪا‬ ‫ﮐﻪ ﻓﺮو ﻣﯽدﻫﺪ ﺑﻪ ﻣﻬﺮ ـــ‬ ‫ﺳﯿﺐِ آدﻣﯽ‬ ‫ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯽﺷﻮد د‪‬ﻣﯽ ـــ‬ ‫و ﭼﺸﻤﻬﺎي او‬ ‫ﮐﻪ ﻓﺮاﻣﻮﺷﯽ ﻣﯿﺎورد‪. . .‫‪١٥٦‬‬ ‫ﻋﻘﻞ ﺳﺮخ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺳﻔﺮ ﭼﺮا ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭼﺮا‬ ‫ﺳﻔﺮ ﮐﻨﻢ؟‬ ‫ﻣﻦ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ‬ ‫ﺳﺮﮔﺮدان ﺑﺎﺷﻢ‬ ‫ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺣﻮاﻟﯽي ﺧﺎﻧﻪام‪.‬‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ‪ :‬دﯾﻮاﻧﮕﯿﻢ ـــ ﭼﺮا‬ ‫ﮐﻪ ﺑﯿﺮونِ ﺧﺎﻧﻪام ـــ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪي ﭘﯿﺪا در ﻧﻮر‪،‬‬ ‫ﭘﯿﺪا در ﻧُﮏ‪ ‬ﻧﻮر ‪.

‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‫‪١٥٧‬‬ ‫اﻓﺸﺎ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺗﻮ ﮐﻪ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ را ﭘﯿﺶ ﻣﯽﮐُﻨﯽ‪،‬‬ ‫ﺗﻮ ﮐﻪ آﺑ‪‬ﺨَﻨﺪ‬ ‫ﻣﯽﺑﺮي از ﯾﺎد‪،‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﮐﻪ در زده ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎز ﮐﺮده ﺷﻮد‪،‬‬ ‫آن داﯾﺮهﻫﺎي ﻣﺤﻮ‬ ‫اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد‪،‬‬ ‫ﺑﺲ ﮐﻪ ﻣﯽﻣﺮدي‪،‬‬ ‫ﺷﻨﻮاي دري ﮐﻪ ﻣﯽزدﻧﺪ‬ ‫ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﻟﺒﺨﻨﺪ‪.

‬‬ ‫׀ ﻫﻔﺘﻪﻧﺎﻣﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺳﺎل ﭼﻬﺎرم ـ ﺷﻤﺎره ‪ 204‬׀ ‪ 26‬اﺳﻔﻨﺪﻣﺎه ‪ 1353‬׀‬ .‫‪١٥٨‬‬ ‫ﻋﺼﺮ ﮐﻪ ﺷﺪ‬ ‫_______________________‬ ‫و اﯾﻦ ﮐﻪ ﻗﻨﺪ ﺑﺮﻧﻤﯽداري‬ ‫ﻣﺎل ﻣﻦ ﺧﺎﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﯽﺧﻨﺪي‬ ‫ﺗﺎ ﭼﻤﻦِ ﺳﻔﯿﺪ‪ ‬آﻧﻮرِ ﻃﺎرﻣﯽ‪ ،‬و ﻓﻮ‪‬ارهي ﭼﺮﺧﺎﻧﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﺗﺎ اﯾﻨﻮرِ ﻃﺎرﻣﯽ‬ ‫ﻧﻢﻧﻢ ﻣﯽآﯾﺪ‪.‬‬ ‫ﻋﺼﺮ ﮐﻪ ﺷﺪ‪،‬‬ ‫زﯾﺮ ﻓﻮ‪‬ارهي ﻣﺤﻮ‪،‬‬ ‫روي اﯾﻮانِ ﺟﻠﻮ‪،‬‬ ‫ﮐﻮر از ﺷﻌﺎعِ ﯾﮏ ﺷﮑﻮﻓﻪ‪ ،‬ﮐﻮر‬ ‫ﭼﻮن ﺷﮑﻮﻓﻪﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎز ﺧﺎﻫﺪ ﺷﺪ‪.

‬‬ ‫ﻣﺮا دﻓﻦِ ﺳﺮاﺷﯿﺒﻬﺎ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﻧﻤﯽ از ﺑﺎراﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ رﺳﺪ اﻣﺎ‬ ‫ﺳﯿﻼﺑﻪاش از ﺳﺮ ﮔُﺬر ﮐﻨﺪ‬ .‫‪١٥٩‬‬ ‫ﺑﻪ ﺳﻠﻤﯽ‬ ‫_______________________‬ ‫ﺣﺎﻟﺘﯽ‬ ‫ﺣﺎﻣﯽي دور ﺑﻮدهام از ﻧﻮر‬ ‫ﻗﺪرﺗﯽ داﺷﺘﻪام آري‬ ‫ﭼﻮن ﻣﺮدﮔﺎن ﮐﻪ ﻗﺎدرﻧﺪ وﻟﯽ ﻧﻪ ﺟ‪‬ﺰ ﺑﻪ ﻟﻄﺎﻓﺘﯽ‬ ‫ﺣﺎﻣﯿﻨﺪ اﮔﺮ ﭘﺎ ﺳ‪‬ﺮﺷﺎن ﻧﻪ ﺟ‪‬ﺰ ﭼ‪‬ﻮ ﻋﻠﻒ ﺑ‪‬ﮕﺬاري‬ ‫راه از ﻣﯿﺎنِ ﻋﻠﻒ ﮔﺮﻓﺘﻪام‬ ‫ﮐﻪ راهﭘﻮش و راهاﻓﺰاﺳﺖ‪:‬‬ ‫راﻫﻬﺎي ﻓﺮاوانِ رﻓﺘﻪام‬ ‫ﮐﻪ ﺑ‪‬ﺮدهام ﺑﻪ ﺟﺎ و ﻧﺒﺮدهام ﻫﯿﭻﺟﺎ‬ ‫اﻣﺎ ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ ﺳ‪‬ﻠْﻤﺎ‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮐﺠﺎ رﺳﯿﺪ‬ ‫ﮐﻨﺎر اﯾﻦﻫﻤﻪ ﻫﺮزاﺑﻬﺎ‬ ‫ﮐﻪ ﺳﻔﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﺑﺮق ﻣﯽزﻧﻨﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺮق ﻣﯽزﻧﻨﺪ در ﻗﻠﺐِ ﻋﻠﻔﻬﺎ و ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ‪...

‬‬ ‫ﻧﻮروز ‪ . 51‬ﺑﺎغ وﮐﯿﻞآﺑﺎد‬ ‫׀ اﯾﻦ ﺷﻤﺎره ﺑﺎ ﺗﺄﺧﯿﺮ ﺷﻤﺎرهي ‪ 6‬׀ ﺗﯿﺮﻣﺎه ‪ 1390‬׀‬ .‫‪١٦٠‬‬ ‫ﻣﺜﻞ ﻋﻤﺮي ﮐﻪ داﺷﺘﻢ‪.

‬‬ ‫ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﻢ‪ ..‫‪١٦١‬‬ ‫دﯾﺮوز ﭘﺲ از رﮔﺒﺎر‬ ‫_______________________‬ ‫ﮔُﻤﺎن ﻣﯽرود ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺷﯿﺐ‬ ‫ﮐﻪ از ﮐﻨﺎرِ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﺎ ﻓﺮازِ ﺗﭙ‪‬ﻪ و آن ﭼﻨﺪ درﺧﺖ ﻣﯽرود‪..‬‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ‬ ‫ﺗﻮانِ ﮐﺸﯿﺪنِ ﻧﻔﺴﯽ ﺑﻠﻨﺪ‬ ‫در ﻓﻀﺎي ﺳﻔﯿﺪ ـــ‬ ‫و ﺧُﻔﺘﻦ‬ ‫در ﺗﻤﺎﻣﯽي آﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﯽآﯾﺪ‬ ‫از دﯾﺮوز‪ ،‬ﭘﺲ از رﮔﺒﺎر ‪.‬ـــ‬ ‫و اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﮕﺎه‬ ‫ﮔﺎه‬ ‫ﭼﺸﻢاﻧﺪاز‪ ‬ﮐﺎﻣﻞ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫׀ اﯾﻦ ﺷﻤﺎره ﺑﺎ ﺗﺄﺧﯿﺮ ﺷﻤﺎرهي ‪ 6‬׀ ﺗﯿﺮﻣﺎه ‪ 1390‬׀‬ .‬ـــ‬ ‫ﺗﻨﻬﺎ‪ ،‬ﻓﺸﺎرِ ﻣﻼﯾﻤﯽ ﮐﻪ ﻣ‪‬ﺸﺖ‪ ‬ﺗﻮ ﻣﯽآرد‬ ‫ﺑﺮﯾﻦ ﺧﻮﺷﻪي زر‪‬ﯾﻦِ ﭘ‪‬ﺮﺗﻸﻟﻮي ﺗﺎرﯾﮏ‪ .‬‬ ‫ﭼﻪ ﻧﺰدﯾﮑﻨﺪ!‬ ‫ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﻢ‪.

‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻪ‪،‬‬ ‫ﭘ‪‬ﺮِ اﺑﺮﻫﺎي آﺑﯽﺗﺮ‬ ‫ــ ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺎﻧﻪ در ﺧﺎب رﻓﺘﻪاي ﮐﻪ رﻓﺘﻪاي‪ ‬و‬ ‫ﮐﻪ‪ ،‬اﻣﺎ‪ ،‬رؤﯾﺎي ﺗﻮ دﺳﺘﺮس ﺷﺪهﺳﺖ‪.‬‬ ‫دﺳﺖ در دﺳﺖ‪ ‬ﻣﻦ ﺑﺪار اي ﺧﺎﻫﺮ! ﻣﺮغِ ﭘﺎﯾﯿﻦﭘ‪‬ﺮ!‬ ‫روحِ ﭘ‪‬ﺸﺖ‪ ‬ﮔُﻠﯽ! ‪..‬‬ ‫ﺗﻮ ﻧﻤﺮدهاي‪ .‬‬ ‫آنﮔﺎه‪ ،‬ﯾﮏ ﻣﻮج ﮐﺴﻞ‬ ....‬‬ ‫ﺑﺮ داﻣﻨﻪي ﺗُﻨﺪ‪ ‬درهﻫﺎ ﺳ‪‬ﺮان ﺳ‪‬ﺮان دور ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ‪،‬‬ ‫ﭘ‪‬ﺮ ﺑﻪ ﭘ‪‬ﺮ‪ ،‬ﻓﺮاز درﺧﺘﺎنِ زود ــ زود‪ ‬ﻏﺒﺎر‪،‬‬ ‫آﺷﯿﺎنْ آﺷﯿﺎن‪ ،‬زرﯾﻦْ زرﯾﻦ‪) ،‬و ﺗﻮ ﻣﯽﺧﻨﺪي و ﻣﯽﺧﻨﺪي و‬ ‫ﻣﯽﺧﻨﺪي( از آﺳﺘﺎﻧﻪي دﯾﮕﺮ‬ ‫ﺑﻪ آﺳﺘﺎﻧﻪي دﯾﮕﺮ ‪..‫‪١٦٢‬‬ ‫آﻓﺮﯾﻨﮕﺎن‬ ‫_______________________‬ ‫ﺳ‪‬ﺮِ ﺑﺎرش ﻣﺪار‪ ،‬اي! ــ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ‪ ‬اﺑﺮوار!‬ ‫ــ ﺗﺎ دوﺳﺘﺮي‬ ‫ﺑﺎ ﮔﯿﺎي در‪‬ه از ﺗﺸﻨﮕﯽي ﺑﺴﯿﺎر‪.‬ﺑﺪون اﺑﺮ ‪ .‬ﺗﻮ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺮدهاي؟ ﺗﻮ ﻫﻤﺎن آﺳﻤﺎنِ ﭘﺎﯾﯿﻦﺗﺮي‬ ‫ﮐﻪ ﻧﻪ درﯾﺎﻓﺘﻨﯽﺳﺖ‪ ..

‬‬ ‫ﻣﺮزان آﺑﺎد‪ .‫‪١٦٣‬‬ ‫ﺗﻮ را از ﻣﻦ ﻣﯽﮔﯿﺮد‪.‬ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ‪48‬‬ ‫׀ اﯾﻦ ﺷﻤﺎره ﺑﺎ ﺗﺄﺧﯿﺮ ﺷﻤﺎرهي ‪ 6‬׀ ﺗﯿﺮﻣﺎه ‪ 1390‬׀‬ .

‬‬ ‫׀ اﯾﻦ ﺷﻤﺎره ﺑﺎ ﺗﺄﺧﯿﺮ ﺷﻤﺎرهي ‪ 6‬׀ ﺗﯿﺮﻣﺎه ‪ 1390‬׀‬ .‫‪١٦٤‬‬ ‫اﻗﺎﻗﯿﺎ‬ ‫_______________________‬ ‫و ﺑﻪ ﻣﻨﺘﻬﺎ‬ ‫در ﺳﭙﯿﺪﻫﺎي د‪‬و‪‬ار ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ ﺗﻨﮓ‪،‬‬ ‫ﺗﺎ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻧﺸﻮد ﺳﭙﯿﺪه‪ :‬ﺳﭙﯿﺪه‬ ‫ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻧﻤﯽﺷﻮد اﻣﺎ ﺳﭙﯿﺪﮐﯽﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽﺷﻮد‪.‬‬ ‫اي ﯾﺎوه‪ ،‬ﺑﻪ داﻻنِ ﭘﯿﭻ ﭘﯿﭻِ ﺗﻮ ﺣﺴﺮت ــ‬ ‫ﺗﺎ اﺧﺘﺮِ ﻧﺎﺷﮑُﻔﺘﻪ را‬ ‫ﻣﯿﺎنِ ﺷﮑُﻔﺘﻪﻫﺎ‬ ‫ﺑﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﯿﺎﻧﺪازي ــ‬ ‫ﺑﻪ ﭘﺎسِ ﺳﺮﮔﺮداﻧﯽ‪.

‬‬ ‫׀ اﯾﻦ ﺷﻤﺎره ﺑﺎ ﺗﺄﺧﯿﺮ ﺷﻤﺎرهي ‪ 6‬׀ ﺗﯿﺮﻣﺎه ‪ 1390‬׀‬ .‬اﻓﺮاي ﻋﺠﯿﺐ‪.‬‬ ‫ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﺎزﻧﺸﯿﻨﯽ‬ ‫ﭼﺮخ ﭼﺮخ زﻧﺎن‪.‬‬ ‫ﺗﻮ را ﺑﺎز ﻣﯽﭘﺮاﻧﻢ و‬ ‫ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ ــ ﭘ‪‬ﺮَك‪ ‬اﻓﺮا!‬ ‫)ﺗﺎ ﭼﻪ ﭘﯿﺶ آﯾﺪ‪(.‬ﺑﻪ ﮔﺮدنِ اوﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﮔﺎه ﮔُﻢ ﻣﯽﺷﻮم‪ :‬ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ‬ ‫ﮐﻪ زﯾﺮِ اﻓﺮاﯾﻢ‪ .‫‪١٦٥‬‬ ‫ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎي ﮔﺎه‬ ‫_______________________‬ ‫در ﮔﻮش ﺻﺪاﯾﯽﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ‬ ‫ﺑﻪ ﮔَﺮد‪‬ﺷﻢ ﻣﯽﮐ‪‬ﺸَﺪ‪ .

‬‬ ‫از اﻓﻖ آﻏﺎز ﮐﺮده را ﺑﮕﻮ‬ ‫ﺑﻪ ﮐﺠﺎ رود‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ‪.‬‬ ‫׀ وبﺳﺎﯾﺖ دوات ׀‬ .‬‬ ‫اي ﻣﺒﺘﺪاي ﻣﻨﻈﺮ ﭼﺸﻢ‬ ‫ﺳﺪرةاﻟﻤﻨﺘﻬﺎ‪.‫‪١٦٦‬‬ ‫_______________________‬ ‫ﺑﺮاي ﭘﺮوﯾﺰ اﺳﻼﻣﭙﻮر ـ ﺑﻬﺎر ‪50‬‬ ‫آﺧﺮ ﺑﺎد را ﯾﮑﯽ‬ ‫)ﻣﺎدري اﻧﮕﺎر( ﺑﺮ ﺳﺮم‬ ‫ﻣﯽاﯾﺴﺘﺎﻧﺪ‪ :‬ﺑﺎﻣﯽ‬ ‫ﮐﻪ وﻗﻔﻪ ﻣﯽدﻫﺪ ﺷﯿﺮﯾﻦ‬ ‫ﺑﻪ ﻗﺎﺻﺪكﻫﺎﯾﯽ ﻫﻤﻮاره‬ ‫از ﮔﻤﺸﺪﮔﺎﻧﯽ دﯾﮕﺮ‬ ‫ﺑﻪ ﮔﻤﺸﺪﮔﺎﻧﯽ دﯾﮕﺮ‪. . .