P. 1
20130411 Theaterkrant.nl Review of De Laatste Dans by TG Ilay

20130411 Theaterkrant.nl Review of De Laatste Dans by TG Ilay

|Views: 3|Likes:
Published by Joost Ramaer
Young theatre maker Ilay den Boer (26) was born in Israel as the son of Dutch parents. When the Second Intifada broke out, they took him back to the Netherlands and soon separated. Ilay grew up with his mother and never quite forgave her for leaving Israel. As a little boy, unaware of the insoluble conflict going on around him, he loved the country where the sun always shines and oranges grow on trees. He explores his relationship with Israel and being a Jew in Holland in a six part series called The Promised Feast. In the series he treated his audience to a bar mitswa dinner, took them on a bus to relive the dangerous voyage his grandmother undertook to escape from wartorn Eastern Europe to Israel, made music with his father and quarreled with his younger brother. All these merry parties soon got spoiled by the contradictions tearing at modern Jewry. De Laatste Dans (The Last Dance) is the last instalment, and the first in which Den Boer lets himself be played by an actor, Tim Murck. This time the setting is a Jewish wedding. Once again, the party and the audience get to be disturbed by the elephant under the chupa: Israel.
Young theatre maker Ilay den Boer (26) was born in Israel as the son of Dutch parents. When the Second Intifada broke out, they took him back to the Netherlands and soon separated. Ilay grew up with his mother and never quite forgave her for leaving Israel. As a little boy, unaware of the insoluble conflict going on around him, he loved the country where the sun always shines and oranges grow on trees. He explores his relationship with Israel and being a Jew in Holland in a six part series called The Promised Feast. In the series he treated his audience to a bar mitswa dinner, took them on a bus to relive the dangerous voyage his grandmother undertook to escape from wartorn Eastern Europe to Israel, made music with his father and quarreled with his younger brother. All these merry parties soon got spoiled by the contradictions tearing at modern Jewry. De Laatste Dans (The Last Dance) is the last instalment, and the first in which Den Boer lets himself be played by an actor, Tim Murck. This time the setting is a Jewish wedding. Once again, the party and the audience get to be disturbed by the elephant under the chupa: Israel.

More info:

Published by: Joost Ramaer on May 04, 2013
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

10/20/2013

pdf

text

original

De laatste dans | Theaterkrant

04-05-13 15:54

HOME

NIEUWS

RECENSIES

ABONNEREN TM

ADVERTEREN

COLOFON

Zoek!

RECENSIES
DE LAATSTE DANS
TG ILAY

De nieuwste vacatures van Theatervacatures.nl De Nieuwe Liefde 3 mei 2013 Medewerker Communicatie […] Keizer Karel Podia 3 mei 2013 Hoofd Marketing en Bespreekbureau […] Youth for Christ Nederland 3 mei 2013 Regisseur/Schrijver […]
TONEEL - 11 april 2013 - Frascati - Speellijst

De olifant onder de choepa
door Joost Ramaer gezien 11 april 2013 | Bewerk De voorstelling wordt beheerst door een voorwerp, een stil, levenloos ding. Het moet een choepa verbeelden, een traditioneel joods huwelijksbaldakijn. Maar deze choepa heeft zes poten, niet vier zoals het hoort. Hij reikt ook tot in de tribune – de toeschouwers op de eerste rijen zitten er zo’n beetje onder, ze worden als het ware de tent ingezogen. Alle toeschouwers zitten sowieso ongemakkelijk dicht op de handeling, ze zijn bijna geen toeschouwers meer. Vanuit die positie kijken ze naar wat buiten het theater een privé-aangelegenheid is voor bruidspaar, familieleden en vrienden. Ze beginnen te kijken met beleefde, afstandelijke belangstelling: goh, leuk, een joodse bruiloft, hoe zou dat gaan? Maar die houding wordt ze niet lang gegund. Dit is geen gewone joodse bruiloft – ze moeten meedoen, steeds opnieuw positie kiezen, en het wordt hen daarbij niet gemakkelijk gemaakt. De twee ceremoniemeesters zijn naar eigen zeggen ‘kwartjoden’. Ze maken lompe Hollandse grappen, met vette Hollandse knipogen naar de Israëlische familieleden van de bruidegom op de eerste rij. Over de besnijdenis bijvoorbeeld. Wanneer de bruid een Feyenoord-fan blijkt te zijn, heffen ze spontaan het strijdlied tegen Ajax aan: ‘Hamas, Hamas, alle Joden aan het gas!’ Steeds opnieuw wordt het feest van de trouwerij verstoord door de olifant onder de choepa: Israël, het land dat alle Joden en niet-Joden dwingt tot onmogelijke stellingnames. ‘Laten we het niet meer over Israël hebben!’ roept de bruidegom wanhopig uit. Hij wenkt zijn bruid. ‘Kom, laten we dansen!’ Ze laat zich met moeite overhalen en wendt zich herhaaldelijk ook weer van hem af. Omdat het nooit over haar gaat, maar alsmaar over hem. Of is het: over Israël? De bruidegom weet het ook niet meer. ‘Israël!’ roept hij op zeker moment. ‘The last line of defense van de beschaving tegen de moslimzombies!’ Sarcasme of gemeend? Het publiek worstelt nog met die vraag als de olifant zich opnieuw manifesteert, voor de zoveelste keer. De laatste dans is de afsluiting van de zesdelige reeks theatervoorstellingen Het beloofde feest, waarin theatermaker Ilay den Boer (26) zijn relatie met Israël onderzoekt, het land waar hij werd geboren en dat hij op zijn derde verruilde voor Nederland. Noodgedwongen: de eerste intifada was net losgebarsten, en zijn ouders vonden het niet langer verantwoord te blijven. De kleine Ilay heeft hen dat lang kwalijk genomen. Vooral zijn moeder, die hem opvoedde – zijn vader ging spoedig zijn eigen weg. Waarom moest hij weg uit dat land waar altijd de zon scheen en waar sinaasappels aan de bomen groeiden? Met zulke vragen confronteerde hij zijn moeder in gefilmde gesprekken in Eet

ELDERS
TROUW
'Dat Den Boer na de aandrift in eerdere delen, met Dit is mijn vader als zinderend hoogtepunt, ditmaal wat afstand heeft genomen en niet meer zichzelf speelt - een uitbundige Tim Murck is Ilay - is logisch. Het ontneemt dit slot in de context van de reeks tevens iets van de ziel.' Hanny Alkema

NIEUWS
Theater na de Dam zet traditie voort Meer cabaret in DeLaMar Ann Olaerts directeur Toneelacademie Nan van Houte secretarisgeneraal IETM Kleine Komedie lanceert app Maas betrekt O.T. Theater Toneelschuur blijft flink produceren Theatermaker mei 2013 Veem Theater drie keer prijs Cultuur treft nieuwe
Pagina 1 van 3

NRC HANDELSBLAD
'Ilay houdt van Israël, maar haat het land nog meer. Dat maakt hem labiel, en het geeft een zekere spanning aan het stuk, maar Ilay uit zich vooral emotioneel. Dat maakt hem bang van zichzelf. „Zonder jou ben ik een radicale gek”, zegt hij tegen zijn bruid. En het klopt. Inzichtelijk worden zijn bezwaren en kritiek niet.' Ron Rijghard

VOLKSKRANT
'Intussen roept De laatste dans ook herinneringen op aan lang geleden toen Toneelgroep Baal hier Leedvermaak van Judith Herzberg

http://www.theaterkrant.nl/recensie/de-laatste-dans/

De laatste dans | Theaterkrant

04-05-13 15:54

smakelijk!, de eerste van de zes uit 2009, een bar mitswa-maaltijd nagespeeld in het theater, met de toeschouwers als daadwerkelijk smullende tafelgasten. In de vier voorstellingen daarna speelde Ilay steeds zichzelf tegenover achtereenvolgens zijn oma (Janken en schieten, 2009), zijn vader (Dit is mijn vader, 2010), zijn opa (Zoek het lekker zelf uit!, 2011) en zijn jongere broer (Broer, 2012). De laatste dans is de eerste waarin Den Boer zich láát spelen, door Tim Murck. Dat had hij nodig, legde hij deze week uit aan NRC Handelsblad-critica Herien Wensink. ‘De afgelopen vijf jaar waren heftig. Binnen het theaterwereldje ging ik van volstrekte nobody opeens naar de grote belofte.’ De olifant in zijn zes voorstellingen werd een obsessie. Het dieptepunt kwam toen hij Dit is mijn vader speelde in Straatsburg, terwijl in die stad net een grote anti-Israël-demonstratie werd gehouden. ‘Toen kroop de angst onder mijn huid.’ Den Boer zocht steun bij een paar van zijn beste vrienden: Tim Murck en Jack Vecht, wiens personage in De laatste dans de echte Den Boer in een speech genadeloos fileert als iemand die zichzelf teveel centraal stelt in de wereld. ‘Ilay, jouw karakter is in één woord samen te vatten: Ik!’ Spaar me niet, was Den Boers opdracht aan Vecht. Daardoor, vindt hij zelf, is De laatste dans ‘de meest waarachtige en meest persoonlijke’ voorstelling geworden in de reeks Het beloofde feest. Misschien – net als zichzelf laat hij bruid Bien, zijn echte vriendin, acteren, door Sofie Joan Wouters. Een moeilijke rol, want ‘Bien’ heeft nauwelijks tekst – ze verkeert tenslotte consequent in de slagschaduw van ‘Ilay’ en zijn olifant. En wanneer ze wat zegt, horen we haar vette accent: Wouters is Vlaams. Hoezo dan Feyenoord-fan? Wouters’ rol is te weinig uitgewerkt – een ongewilde bevestiging van Vechts vernietigende toespraak. Buiten schuld van de actrice verwart hij het publiek over haar personage, en dat leidt af van Den Boers spiegelspel met zijn eigen emoties en die van zijn toeschouwers. Maar het slot van De laatste dans is ijzersterk. Het publiek wordt samengedrongen onder de choepa. De zijdoeken vallen naar beneden en lampen beschijnen het dak: plotseling worden we omringd door wilde geschilderde taferelen die de realiteit van Israël combineren met het ‘beloofde feest’ dat nooit kwam. Gevechten, schreeuwende mensen, kogels en kreten. ‘Zet er een hek omheen en het wordt een kamp!’ schreeuwt de bruidegom. ‘Gooi er een bom op en het feest is voorbij!’ Nog even zien we een nieuw filminterview met de echte moeder van de echte Ilay, die hem rustig, ouderlijk-vermanend toespreekt over ‘je eigen onvermogen om met het onderwerp om te gaan’. Dan valt het doek. Na het applaus begint Ilay te spelen met zijn band – het feest van de berusting kan beginnen. Foto: Jochem Jurgens

speelde. Ook over een Joodse bruiloft, met een familie die nog helemaal vastgeklonken zat aan de oorlog, de vernietiging, de verwerking en de schuldvraag (waarom heb ik dit wel overleefd en de anderen niet?). Dat Den Boer de tragiek van die verscheurdheid doorzet naar een nieuwe generatie is bijzonder.' Hein Janssen

bezuiniging

RECENSIES
The International Criminal Court Solo’s@thesea Une flûte enchantée Krisztina’s Keuze Grafted Theatre of Changzhou Toeters en taart Mr Finney Het verdwenen Veen Jagtlust Smagtlust

©Theaterkrant 2013 Dit bericht was geplaatst inToneel and tagged choepa, De laatste dans, Het Beloofde Feest, Ilay den Boer, Israël, Joodse bruiloft, Theater Frascati. Bookmark the permalink. Plaats een reactie of laat een trackback achter:Trackback URL. Bewerk

« Aantekeningen uit het ondergrondse

Crashtest Ibsen 1: Nora »

2 Reacties

Cecile Brommer
Geplaatst op 12 april 2013 om 10:51 | Permalink | Bewerk

Wat een prachtige analyse, dank!

Maud Bredius
Geplaatst op 12 april 2013 om 13:34 | Permalink | Bewerk

Ik vind dit een slechte recensie. Deze recensent vertaalt zijn eigen indrukken naar die van het publiek. “Beleefde, afstandelijke belangstelling”? Hoezo? Waar maakt u dat uit op, behalve uit uw eigen gedachten? “Het publiek worstelt met die vraag “(over de olifant metafoor ). Misschien worstelt u ermee? Dat de voorstelling persoonlijk is, heerlijk! Waren er maar meer zulke voorstellingen. Dat uw recensie persoonlijk is, verkapt onder de noemer ‘het

http://www.theaterkrant.nl/recensie/de-laatste-dans/

Pagina 2 van 3

De laatste dans | Theaterkrant

04-05-13 15:54

publiek’ vind ik vreemd. Zeg dan ‘ik’, zoals Vincent Kouters doet of Loek Zonneveld. Dat is wat moediger.

Plaats een reactie
Ingelogd als Joost Ramaer. Uitloggen?
Reactie

Plaats Reactie

HOME NIEUWS RECENSIES ABONNEREN ADVERTEREN COLOFON
@2012 THEATERKRANT, EEN UITGAVE VAN THEATERMAKER // TECHNIEK ARJENKP.NL // ONTWERP KOCHXBOS STUDIO NL HOSTING: NEDERHOST

http://www.theaterkrant.nl/recensie/de-laatste-dans/

Pagina 3 van 3

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->