You are on page 1of 113

ΑΠΑΝΣΑ, ΜΑΞΙΜΟΤ τοῦ ΟΜΟΛΟΓΗΣΟΤ

*
8ος Σόμος - 15 Α ........................................................................................................................................................................ 1
ΜΙΚΡΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ............................................................................................................................. 1

8ος Σόμος - 15 Α
ΜΙΚΡΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΑ *
ΠΡΟ΢ ΜΑΡΙΝΟΝ ΣΟΝ Ο΢ΙΩΣΑΣΟΝ ΠΡΕ΢ΒΤΣΕΡΟΝ
΢κοπόν θέμενος σαυτ῵ τήν πανύμνητον πρός τόν Θεόν
στείλασθαι φιλίαν, θεοτίμητε Πάτερ, εὐτάκτως πρός αὐτήν διανύεις τόν
δρόμον. Λόγῳ μέν πρός ἀρετ῅ς γένεσιν τήν τῶν ὄντων φύσιν
περιγράφων(1) ν῵ δέ, πρός ἀπλανοῦς ἑνώσεως (γνώσεως) σύστασιν,
παντός αἰῶνος καί χρόνου περιορίζων τήν κίνησιν· αἷς θερμότερος ὁ τοῦ
Θεοῦ συνεισέρχεται πόθος· τῆ τε ἀπειρίᾳ συμπαρεκτείνων σου τοῦ
ποθοῦντος τήν κίνησιν· καί τ῵ ἀκαταλήπτῳ τοῦ ποθουμένου, τήν ἔφεσίν
σοι ποιῶν ἀκατάληπτον· ἧς τέλος αὐτός ἐστιν ὁ Θεός· πόθου τοῖς ἀξίοις
γινόμενος πλήρωσις, ὡς ἀπόλαυσις ἀγαθῶν αὐθυπόστατος· ἧς μόνην τήν
πεῖραν οἶδε κατάληψιν ὁ λόγος, οἷα σαφῶς ὑπέρ νόησιν τυγχάνουσαν,
ἕνωσιν, ὡς μηδενί τύπῳ νοερ῵ καθοτιοῦν ὑποπιπτούσης. Διά τοῦτο, τοῦ
μέν λόγου σοι γέγονε πρόσωπον(2) ὁ βίος· τοῦ δέ βίου φύσις, (=0012=) ὁ λόγος·
τόν καινόν ἀληθῶς κατά Φριστόν ὑπογράφοντες ἄνθρωπον· εὐμιμήτως
φέροντα τοῦ κτίσαντος Θεοῦ τήν εἰκόνα καί τήν ὁμοίωσιν· ἅστινας
ὑποληπτέον νῦν τήν ἀλήθειαν καί τήν ἀγαθότητα· τήν μέν θεωρίας, τήν
(≡15Α_010≡>

Σό ἔργο τοῦ ἁγίου Μαξίμου χωρίστηκε σέ τόμους καί ἀναγράφονται οἱ σελίδες
σύμφωνα μέ τή σειρά "ΓΡΗΓΟΡΙΟ΢ Ο ΠΑΛΑΜΑ΢" τῶν ἐκδόσεων "ΣΟ ΒΤΖΑΝΣΙΟΝ"
Θεσσαλονίκη 1992, ΥΙΛΟΚΑΛΙΑ ΣΨΝ ΝΗΠΣΙΚΨΝ ΚΑΙ Α΢ΚΗΣΙΚΨΝ, γιά νά μπορεῖ
εὔκολα ὁ ἀναγνώστης νά συμβουλεύεται μετάφραση. Σό κείμενο προέρχεται ἀπό τρεῖς
πηγές: 1) ἀπό τήν ἠλεκτρονική βιβλιοθήκη ἑλληνικῶν κειμένων, Thesaurus Linguae
Graecae, TLG (http://www.tlg.uci.edu), 2) κείμενα πού δέν περιλαμβάνονται στό TLG ἀπό
τήν πατρολογία τοῦ Migne, τόμος 90ος καί 91ος (τά δακτυλογράφησε ἡ μητέρα τοῦ π.
Ἀρσενίου Μέσκου), καί 3) τά σχόλια στά ἔργα τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτη ἀπό
τίς ἐκδόσεις ΒΤΖΑΝΣΙΟ, τό κείμενο περάστηκε ἀπό σκάνερ, ἀκολούθησε ὀπτική
ἀναγνώριση χαρακτήρων καί ἔλεγχος.
Σόμος καί σελίδα γιά τίς ἐκδόσεις ΒΤΖΑΝΣΙΟ ἀναγράφονται μέ τόν ἀκόλουθο
τρόπο: (≡15Β_010≡>, δηλαδή ἀκολουθεῖ ἡ δέκατη σελίδα τοῦ 15Β τόμου. Ἐπίσης ὑπάρχει καί
ἔνδειξη γιά τήν σελίδα τ῅ς πατρολογίας Migne (=0364=) ὅταν τό κείμενο προέρχεται ἀπό
ἐκεῖ.
* Σό κείμενο προέρχεται ἀπό τήν πατρολογία τοῦ Migne, τόμος 91ος (τό
δακτυλογράφησε ἡ μητέρα τοῦ π. Ἀρσενίου Μέσκου), σέ ἀντιπαράθεση μέ τό κείμενο
τῶν ἐκδόσεων "ΣΟ ΒΤΖΑΝΣΙΟΝ" τ῅ς σειρ᾵ς "ΓΡΗΓΟΡΙΟ΢ Ο ΠΑΛΑΜΑ΢" Θεσσαλονίκη
*

1992, ΥΙΛΟΚΑΛΙΑ ΣΨΝ ΝΗΠΣΙΚΨΝ ΚΑΙ Α΢ΚΗΣΙΚΨΝ, τόμος

[1]

15 Α.

δέ, πράξεως τέλος ὑπάρχουσαν· καί τήν μέν, ψεύδους, τήν δέ, πονηρίας
ἀντίπαλον.
(≡15Α_012≡> Ἐντεῦθεν σοι τῆ κατορθώσει τῶν ἀρετῶν, ἡ τῶν θείων
συνήφθη δογμάτων κατάληψις· τ῵ τε πλήθει τ῅ς γνώσεως, καί τῆ δυνάμει
συνεχομένη τ῅ς ἀποδείξεως· καθ᾿ ἥν, τό πρός τινων οὐκ ἠκριβωμένως
περί θελημάτων προταθέν διαγνούς, καί παρωσάμενος, ταυτόν ἀλλήλοις
εἶναι φαμένων θέλημα καί βούλησιν, καί βουλήν, καί προαίρεσιν καί
γνώμην· ἐξουσίαν τε καί δόξαν καί φρόνησιν, μόνοις ἀλλήλων,
διαφέροντα τοῖς ὀνόμᾳσι· τοῦ τε Θεοῦ καί τῶν ἁγίων ἕν θέλημα
γενήσεσθαι· καί διά τοῦτο βεβαιουμένων τόν Φριστόν ἕν θέλημα
προαιρετικόν ἔχειν καί διατεινομένων· οὐκ ἠρκέσθης σαυτ῵ πρός τήν τοῦ
καλῶς κριθέντος βεβαίωσιν, διά τήν σύντροφον πτωχείαν τοῦ πνεύματος·
ἀλλά κἀμέ τόν ἰδιωτείᾳ συντεθραμμένον σύμψηφον λαβεῖν τῶν
ἐγνωσμένων σοι καλῶς κατηξίωσας. Ὅπερ ποιήσων ἥκω· κἄν προπετές·
τ῵ τ῅ς εὐπειθείας μισθ῵ νενικημένος. Ἑκάστου δέ τούτων καθ᾿ εἱρμόν
τήν γραφήν ποιήσομαι σύντομον, καί οἷον ὁριστικήν· οὐκ ἐμούς
ἐγχαράττων λόγους· πῶς γάρ, ὁ τούτων πενόμενος, ἀλλά τούς περί
τούτων ἄλλοις πονηθέντας ἐρανισάμενος· ἴνα γνῶμεν ὡς ἀμφοῖν·
διαφέρουσιν ἀλλήτων ταῦτα· λέγω δέ κλήσει καί πράγματι.
ΠΕΡΙ ΥΤ΢ΙΚΟΤ ΘΕΛΗΜΑΣΟ΢, ΗΓΟΤΝ ΘΕΛΗ΢ΕΩ΢

Θέλημα γάρ εἶναι φυσικόν, ἤγουν θέλησιν, δύναμιν τοῦ κατά φύσιν
ὄντος ὀρεκτικήν· καί τῶν οὐσιωδῶς τῆ φύσει προσόντων συνεκτικήν
πάντων ἰδιωμάτων. Σούτῳ γάρ συνεχομένη φυσικῶς ἡ οὐσία, τοῦ τε εἶναι
καί ζῆν καί κινεῖσθαι κατ᾿ αἴσθησίν τε καί νοῦν ὀρέγεται, τ῅ς οἰκείας
ἐφιεμένη φυσικ῅ς καί (≡15Α_014≡> πλήρους ὀντότητος. Θελητική γάρ ἑαυτ῅ς,
καί τῶν ὅσα σύστασιν αὐτ῅ς ποιεῖσθαι πέφυκε, καθέστηκεν ἡ φύσις· τ῵
τοῦ εἶναι αὐτ῅ς λόγῳ, καθ᾿ ὅν ἔστι τε καί γέγονεν ὀρεκτικῶς ἐπηρτημένη.
(=0013=) Διόπερ ἕτεροι τοῦτο τό φυσικόν ὁριζόμενοι· θέλημά φασιν εἶναι,
ὄρεξιν λογικήν τε καί ζωτικήν· τήν δέ προαίρεσιν, ὄρεξιν βουλευτικήν τῶν
ἐφ᾿ ἡμῖν. Οὐκ ἔστιν οὖν προαίρεσις ἡ θέλησις· εἴπερ ἡ μέν θέλησις ἁπλ῅
τις ὄρεξίς ἐστι, λογική τε καί ζωτική· ἡ δέ προαίρεσις, ὀρέξεως καί βουλ῅ς
καί κρίσεως σύνοδος. Ὀρεγόμενοι γάρ πρότερον βουλευόμεθα· καί
βουλευσάμενοι, κρίνομεν· καί κρίναντες, προαιρούμεθα τοῦ χείρονος τό
δειχθέν ἐκ τ῅ς κρίσεως κρεῖττον· καί ἡ μέν, μόνον ἤρτηται τῶν φυσικῶν· ἡ
δέ, μόνων τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν, καί δι᾿ ἡμῶν γίνεσθαι δυναμένων. Οὐκ ἔστιν οὖν
θέλησις ἡ προαίρεσις.
ΠΕΡΙ ΒΟΤΛΗ΢ΕΩ΢

Ἀλλ᾿ οὔτε βούλησίς ἐστιν ἡ προαίρεσις. Βούλησις μέν γάρ ἐστιν
ὄρεξις φανταστική τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν καί οὐκ ἐφ᾿ ἡμῖν· τουτέστι μόνῃ τῆ
διανοίᾳ μορφουμένη. Ἡ δέ ὄρεξις φανταστική, μόνης ἐστί τ῅ς διανοητικ῅ς
δυνάμεως ἄνευ τοῦ βουλευτικοῦ λόγου τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν· ἤ ποιά φυσική
[2]

θέλησις. Ἡ δέ προαίρεσις, ὄρεξις βουλευτική τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν πρακτῶν.
Ἤρκει μεν οὖν καί μόνος ὁ τ῅ς ὑπογραφ῅ς λόγος, δείξας τήν τούτων
διαφοράν, παῦσαι φιλονεικίας τούς περιττῶς φιλολογοῦντας· καί τοῖς
καλῶς ἐγνωσμἐνοις, οὐκ οἶδ᾿ ὅπως εὐφήμως εἰπεῖν, σαφῶς ἀντιλέγοντας.
Ἐπειδή δέ ποθοῦσί πως οἱ φιλοπευστοῦντες διά πλειόνων ἐπιστ῅ναι τοῖς
ζητουμένοις, ἐροῦμεν καί ἄλλως. Υασίν οἱ περί τούτων διειληφότες. Οὐ
π᾵σιν οἷς ἁρμόζει τό προαιρεῖσθαι, πάντως ἁρμόζειν καί τό βούλεσθαι.
Βούλεσθαι μέν γάρ ὑγιαίνειν καί πλουτεῖν καί (≡15Α_016≡> ἀθανατισθ῅ναι
φαμεν· προαιρεῖσθαι δέ πλουτεῖν καί ὑγιαίνειν καί ἀθανατισθ῅ναι, οὐ
λέγομεν· ἐπειδή ἡ μέν βούλησις, καί ἐπί τῶν δυνατῶν καί ἐπί τῶν
ἀδυνάτων ἐστίν· ἡ δέ προαίρεσις, ἐπί μόνων δυνατῶν, καί δι᾿ ἡμῶν
γενέσθαι δυναμένων. Καί πάλιν, ἡ μέν βούλησις, τοῦ τέλους ἐστίν· ἡ δέ
προαίρεσις, τῶν πρός τό τέλος. Σέλος οὖν εἶναι φασι τό βουλητόν· οἶον,
τήν ὑγίειαν· πρός τό τέλος, δέ, τό βουλευτόν· οἶον, τόν τ῅ς ὑγιείας τόπον.
Σήν αὐτήν οὖν ἀναλογίαν ἥν ἔχει τό βουλητόν πρός τό βουλευτόν, ἔχειν
τήν βούλησίν φασι (=0016=) πρός τήν προαίρεσιν· εἴπερ ταῦτα μόνα
προαιρούμεθα, ἅ δι᾿ ἡμῶν οἰόμεθα δύνασθαι γενέσθαι. Βουλόμεθα δέ καί
τά μή δι᾿ ἡμῶν οἷα τε γενέσθαι. Δέδεικται τοίνυν, ὡς οὐδέ βούλησίς ἐστιν
ἡ προαίρεσις· δειχθήσεται δέ πάλιν, ὡς οὔτε βούλευσίς ἐστιν ἤγουν βουλή.
ΠΕΡΙ ΒΟΤΛΗ΢ ΗΓΟΤΝ ΒΟΤΛΕΤ΢ΕΩ΢

Σήν βουλήν ἤγουν βούλευσιν εἶναί φασιν ὄρεξιν ζητητικήν περί τι
τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν πρακτῶν γινομένην. Προαιρετόν δέ, τό ἐκ τ῅ς βουλ῅ς κριθέν.
Δ῅λον οὖν ἐντεῦθεν, ὡς ἡ μέν βούλευσις, ἐπί τοῖς ἔτι ζητουμένοις ἐστίν· ἡ
δέ προαίρεσις, ἐπί τοῖς ἤδη προκεκριμένοις. Καί δ῅λον, οὐκ ἐκ μόνου τοῦ
ὁρισμοῦ, ἀλλά καί τ῅ς ἐτυμολογίας. Προαιρετόν γάρ ἐστι τό ἕτερον πρό
ἑτέρου αἱρετόν. Οὐδείς δέ προκρίνει τι, μή βουλευσάμενος· οὐδέ αἱρεῖται
μή κρίνας. Οὐκ ἔστιν οὖν βουλή, τουτέστι βούλευσις, ἡ προαίρεσις.
ΠΕΡΙ ΠΡΟΑΙΡΕ΢ΕΩ΢

Προαίρεσιν εἶναι φασιν ὄρεξιν βουλευτικήν τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν (≡15Α_018≡>
πρακτῶν. Μικτόν γάρ τι, καί πολλοῖς σύγκρατον ἡ προαίρεσις· ἐξ ὀρέξεως
καί βουλ῅ς συγκειμένη καί κρίσεως. Οὐδέτερον γάρ τούτων ὑπάρχει καθ᾿
αὑτό θεωρούμενον ἡ προαίρεσις· οὔτε γάρ μόνον ὄρεξις καθ᾿ αὑτήν, οὔτε
βουλή, οὔτε κρίσις· ἀλλά ἐκ τούτων σύγκρατος, καθώς ὁ καθ᾿ ἡμ᾵ς
ἄνθρωπος ἐκ ψυχ῅ς καί σώματος σύνθετος. Ἐπειδή τότε προαίρεσις, καί
προαιρετόν γίνεται, τό προκριθέν ἐκ τ῅ς βουλ῅ς, περί οὗ ἡ προαίρεσις,
ὅταν προσλάβῃ τήν ὄρεξιν. Ἀναγκαίως οὖν ἡ προαίρεσις περί ταῦτά ἐστι
μετά τήν κρίσιν, περί ἅ ἡ βουλή πρό τ῅ς κρίσεως. Ἐκεῖνα γάρ
προαιρούμεθα, περί ὧν βουλευόμεθα.
ΠΕΡΙ ΣΙΝΩΝ ΒΟΤΛΕΤΟΜΕΘΑ

Βουλευόμεθα δέ περί τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν καί δι' ἡμῶν γίνεσθαι
δυναμένων· καί ἄδηλον ἐχόντων τό τέλος. Σό μέν οὖν ἐφ᾿ ἡμῖν εἴρηται,
[3]

ὡς ἀναμφίβολον· τό δἐ ἀντικείμενον. καί ἄδηλον ἐχόντων τό τέλος. Διατεθεῖσα γάρ ἡ ὄρεξις τοῖς κριθεῖσιν ἐκ τ῅ς βουλ῅ς. ἡ γνώμη πρός τήν προαίρεσιν. ΠΕΡΙ ΓΝΩΜΗ΢ Ἀλλ᾿ οὔτε γνώμη τίς ἐστιν ἡ προαίρεσις. ἡ βουλή. καί τοῖς ἐπί τοῖς ἐφ᾿ ἡμῖν.ἐπειδή περί τῶν πρακτῶν μόνον βουλευόμεθα. ὄρεξις ἐστι βουλευτική τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν πρακτῶν· ἡ δέ ἐξουσία. εἴρηται· Σό δέ. Ἐάν γάρ ᾖ φανερόν καί ὁμολογούμενον. ἤγουν. καί δι᾿ ἡμῶν γινομένων· ἀλλά δεῖ (≡15Α_020≡> προσκεῖσθαι. καί δι᾿ ἡμῶν γίνηται. ὡς πολλάκις ἔφην. ἀεί δέ ὁμοίως γινομένων. Δι᾿ ἡμῶν γίνεσθαι δυναμένων· ἐπειδήπερ οὐ περί πάντων ἀνθρώπων (τῶν ἀνθρωπίνων). ὧν ἡ πρ᾵ξις ἐπίσης ἐνδέχεται· ἔστι δέ ἐπίσης ἐνδεχόμενον. Εἰ δέ τό ἕτερον μόνον τῶν ἀντικειμένων ἠδυνάμεθα. Ἐδείχθη δέ. τοῦτο μέν ἦν ὁμολογούμενον. Ἡ μέν γάρ προαίρεσις. ἐξ ἧς ἡ προαίρεσις. ἤ γενειάσκειν τόν εἰκοσαετ῅· οὔτε περί τῶν φύσει μέν. Οὔτε γάρ περί Θεοῦ. καί τό ἀντικείμενον αὐτ῵. Σαῦτα γάρ ἐφ᾿ ἡμῖν· οὐ γάρ περί τ῅ς αὐθυποστάτου σοφίας. γνώμη γέγονε· μεθ᾿ ἥν. ἄρτου καί λίθου προκειμένων. προαιρέσει καί κρίσει καί βουλῆ. Οὐκ ἔστιν οὖν ταυτόν ἐξουσία καί προαίρεσις· εἴπερ κατ᾿ ἐξουσίαν μέν προαιρούμεθα· οὐκ ἐξουσιάζομεν δέ κατά προαίρεσιν· καί ἡ μέν ἐπιλέγεται μόνον· ἡ δέ χρ᾵ται τοῖς ἐφ' ἡμῖν. Οἷον. ἐξ ἧς ἡ προαίρεσις· ἤ διάθεσιν ἐπί τοῖς ἐφ᾿ ἡμῖν ὀρεκτικῶς βουλευθεῖσι. Σαῦτα γοῦν προαιρούμεθα. Βουλευόμεθα γάρ οὐ πλουτ῅σαι· ἀλλ᾿ ὅπως καί δι᾿ ὧν πλουτήσομεν. (=0017=) ἀλλ᾿ ὡς ἐπί τό πλεῖστον· οἷον. κἄν οἱ πολλοί τοῦτο προχείρως νομίζωσιν· ἀλλά γνώμης· εἴπερ τήν γνώμην εἶναι φασιν ὄρεξιν ἐνδιάθετον τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν. οἷον ἀνατολ῅ς ἡλίου καί δύσεως· οὔτε περί τῶν φύσει μέν. οὔτε περί παντός πράγματος βουλευόμεθα· ἀλλ᾿ οὐδέ περί πάντων τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν. ἄλλοτε δέ ἄλλως ἀορίστως γινομένων· οἷον περί ὄμβρων καί αὐχμῶν καί χαλάζης. τά ἐπίσης ἐνδεχόμενα. οὐκ ἀεί δέ ὁμοίως γινομένων. περί ὧν καί βουλευόμεθα. ἀδύνατον. κυριότης ἔννομος τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν πρακτῶν· ἤ κυριότης ἀκώλυτος τ῅ς τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν χρήσεως· ἤ ὄρεξις τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν ἀδούλωτος. οὔτε περί τῶν ἐξ ἀνάγκης καί ἀεί ὡσαύτως γινομένων· οἷον τ῅ς κυκλικ῅ς τῶν χρόνων κινήσεως· οὔτε περί τῶν οὐκ ἀεί μέν ὄντων. οὐκ ἔτι περί αὐτοῦ βουλευόμεθα· κἄν ἐφ᾿ ἡμῖν. ἀλλά περί τῶν πρός τό τέλος. περί τοῦ πολιοῦσθαι τόν ἑξηκοντούτην. Διά ταῦτα μέν τό ἐφ᾿ ἡμῖν. Κατ' ἐξουσίαν γάρ βουλευόμεθα. περί τούτων μόνον βουλευόμεθα. Ἕξεως οὖν πρός ἐνέργειαν ἐπέχει λόγον. ὅ αὐτό τε δυνάμεθα. ΠΕΡΙ ΕΞΟΤ΢ΙΑ΢ Ἀλλ᾿ οὔτε ἐξουσία ἐστίν ἡ προαίρεσις. ἤ κυριώτερον εἰπεῖν. Καί συντόμως εἰπεῖν. ὡς οὐδέ περί τοῦ τέλους. (≡15Α_022≡> [4] . οὐδείς βουλεύεται ποῖον ποιήσεται βρῶμα· τοῦ μέν ὁμολογουμένου· τοῦ δέ σαφῶς ὄντος ἀδυνάτου.

Διανοίας γάρ ἴδιον. ὄρεξιν βουλευτικήν τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν. οὐκ ἔστι τῆ δόξῃ ταυτόν ἡ προαίρεσις. ὡς οἶμαι. ἀθάνατον λέγων τήν ψυχήν. κατά ἀποπεράτωσιν τ῅ς διανοίας συνισταμένην· ὡς ὅταν τις λογισάμενός τι. ἐνθύμησις προσαγορεύεται· ἡ δέ ἐνθύμησις ἐν ταυτ῵ μείνασα. ΗΓΟΤΝ ΥΡΟΝΗ΢ΕΩ΢ Ἀλλ᾿ οὔτε φρόνημα ἤγουν φρόνησίς ἐστι ἡ προαίρεσις. Εἰ γάρ ἡ μέν δόξα κατ᾿ ἀποπεράτωσιν τ῅ς διανοίας συνισταμένη. οὐ λέγομεν ἀληθ῅ καί ψευδ῅· ἀλλά καλήν καί κακήν· καί ἡ μέν δόξα. Οἷον. Οἷον. καί χρώμεθα τοῖς ἐφ᾿ ἡμῖν. τῶν καθόλου· ἡ δέ προαίρεσις. ἀθάνατον· ἡ ψυχή ἄρα ἀθάνατος. τήν μέν πρώτην τοῦ νοῦ κίνησιν. ἀπό προτάσεως ἀρχομένη μέχρι συμπεράσματος. καί λέγει· Ἐπειδή αὐτοκίνητος ἐστιν ἡ ψυχή· τό δέ αὐτοκίνητον. ἀδιάλυτον· τό δέ ἀδιάλυτον. φρόνησις ὀνομάζεται· ἡ δέ φρόνησις πλατυνθεῖσα. ἁπλ῅ν γνῶσιν καί πρόχειρον· ὡς ὅταν τις προφέρῃ δόξαν ἀλλοτρίαν. Καί πάλιν. ἀεικίνητον· τό δέ ἀεικίνητον. καί ὁρμῶμεν. Εἴπερ τήν μέν φρόνησιν. ἡ μέν δόξα οὐ μόνον τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν. τό διανύειν τινά ὁδόν ἐπί τήν τοῦ πράγματος γνῶσιν φέρουσαν· ὁδεύει δέ ἀπό τῶν προτάσεων διά τῶν συλλογισμῶν ἐπί τά συμπεράσματα. κίνημα τ῅ς ψυχ῅ς [5] . μόνον τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν· καί δόξαν μέν ἀληθ῅ λέγομεν καί ψευδ῅· προαίρεσιν δέ. Διά πλειόνων. Ἤ πάλιν· Ἐπειδή (≡15Α_024≡> ἀσύνθετός ἐστιν ἡ ψυχή· τό δέ ἀσύνθετον. ὡς διαφόρως ἀποδέδωκεν ὁ λόγος. καί ποιεῖ τήν λογικήν δόξαν. ἀθάνατον· ἡ ψυχή ἄρα ἀθάνατος. Σήν μέν οὖν ἄλογον δόξαν εἶναί φασιν. (=0020=) ΠΕΡΙ ΔΟΞΗ΢ Ἀλλ᾿ οὔτε δόξα τίς ἐστιν ἤ προαίρεσις. καί ἄλογος· ἡ δέ προαίρεσις τρεπτή. ὄρεξιν θεωρητικήν λογικῶν καί γνωστικῶν μαθημάτων φασίν· (=0021=) ἤ ἔξιν ἀνοίας τε καί ὑπερνοίας ἀντίπαλον· τήν δέ προαίρεσιν. ἡ διήκουσα καί διαστηματικῶς ἐνεργοῦσα. ἀγνοῶν τήν αὐτ῅ς αἰτίαν. μή εἶναι δόξαν. προτίθεταί τις δεῖξαι τήν ψυχήν ἀθάνατον. Διανοία γάρ ἐστιν. καί προαιρούμεθα. ὄρεξις βουλευτική τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν πρακτῶν. καί μή διδούς ἀποδεικτικήν αἰτίαν τ῅ς ἀθανασίας αὐτ῅ς. φανερόν γέγονε. τῶν καθέκαστα· περί γάρ τῶν πρακτῶν ἡ προαίρεσις· ταῦτα γάρ τά καθέκαστα. καί τήν αἰτίαν αὐτοῦ ἐπιστημονικῶς ἀποδίδωσι. γνῶσιν εἶναι λέγουσι. Γίνεσθαι δέ τήν φρόνησίν φασι κατά τόν τρόπον τοῦτον· οἶον. τήν προαίρεσιν. ΠΕΡΙ ΥΡΟΝΗΜΑΣΟ΢.καί κρίνομεν. νόησιν καλοῦσι· τήν δέ περί τινος νόησιν. ποιεῖ τόν διαλογισμόν· ἐνδιάθετον λόγον (≡15Α_026≡> παρά τοῖς ταῦτα δεινοῖς ὀνομαζόμενον· ὅν ὑπογράφοντές φασι. Ἡ μέν γάρ δόξα διττή· λογική τε. ἔννοιαν λέγουσι· ἥτις ἐπιμείνασα καί τυπώσασα τήν ψυχήν πρός τό νοούμενον. Σήν δέ λογικήν δόξαν. γνῶσίς ἐστιν· ἡ δέ προαίρεσις. ἀλλά καί τῶν οὐκ ἐφ᾿ ἡμῖν· ἡ δέ προαίρεσις. καί ἑαυτήν βασανίσασα.

μή βουλευσάμενος· καί οὐδείς βουλεύεται.εἶναι πληρέστατον ἐν τ῵ διαλογιστικ῵ γινόμενον. καί ἄδηλον ἐχόντων τό τέλος ἐστίν· ἐφ᾿ ἡμῖν δέ. μή ζητήσας· καί οὐδείς ζητεῖ. ἀλλά μόνον ψιλῶν ὀνομάτων ἔκφανσις. καί ὁ τῶν ἀρετῶν λόγος. τά παρά φύσιν πάθη παρυφιστῶν· ἄρα π᾵ς φύσει προαιρετικός. φροῦδος αὐτοῖς ἡ τοῦ παντός γενήσεται διακόσμησις· πραγμάτων οὐκ οὖσα διαφόρων ὑπόστασις. καί ὁρμητικός καί χρηστικός. Υρόνημα δέ πάλιν εἶναι λέγουσι. Λογικόν οὖν φύσει ζῶον ὑπάρχων ὁ ἄνθρωπος. μή βουληθείς· καί οὐδείς βούλεται. Εἰ τοίνυν τοῦτο μέν οὕτως· ἡ δέ προαίρεσις οὐχ οὕτως· ἄρα προαίρεσις οὐκ ἔστι τό φρόνημα. καί δι᾿ ἡμῶν γίνεσθαι δυναμένων. μή προαιρούμενος· καί οὐδείς προαιρεῖται. ΟΣΙ . ἡμῖν λογικ῅ς ὑπάρχει (≡15Α_028≡> κινήσεως. ὀρεκτικός ἐστι. κατά τούς τοῦτο νομίζοντας. μή πρότερον ὁρμήσας· καί οὐδείς ὁρμᾶ. κέχρηται· καί χρώμενον παύεται τ῅ς ὀρεκτικ῅ς ἐπ᾿ ἐκεῖνο κινήσεως. Δέδεικται τοίνυν. Οὐδείς γάρ κέχρηται. καί ζητητικός. οὐ τήν ἁπλῶς φυσικήν. τῶν κατά φύσιν δυνάμεων ὑπάρχων ἐνεργούμενος νόμος· καί ὁ κατά παράχρησιν τῶν αὐτῶν δυνάμεων τρόπος. Καί φρόνησις μέν ἐστιν. τό φρονοῦν· καί φρόνημα. καί φρονητόν καί φρονητικόν καί φρόνημά φασι. ὡς γένος κατηγορεῖσθαι τήν ὄρεξιν. τό φρονούμενον· φρονητικόν. τῶν ἀντικειμένων ἐπιδεκτικός τε καί κριτικός. ἤγουν τήν ὀρεκτικήν τ῅ς φύσεως δύναμιν· εἰπάτωσαν ἀλλήλοις εἶναι ταυτόν καί πάντα τά εἴδη. καί βουλητικός. Βούλησιν γάρ εἶναί φασιν... μή κρίνας· καί οὐδείς κρίνει. διά τό πάντων ἐπίσης. [6] . καί σκεπτικός καί προαιρετικός. τήν ἐκ τ῅ς φρονήσεως ἐπιγινομένην τ῵ φρονητικ῵ γνῶσιν τοῦ φρονηθέντος· φρόνησιν γάρ. τήν περί τινος θέλησιν· (=0021=) καί βουλόμενον ζητεῖ· καί ζητοῦν σκέπτεται· καί σκεπτόμενον βουλεύεται· καί βουλευόμενον κρίνει· και κρίνον προαιρεῖται· καί προαιρούμενον ὁρμᾶ· καί ὁρμῶν. καί πτηνά καί ἔνυδρα.. ἤν καί θέλησιν τ῅ς νοερ᾵ς καλοῦσι ψυχ῅ς· ὀρέγεται καί λογίζεται· καί λογισάμενον βούλεται. Εἰ δέ φαῖεν ἀλλήλοις πάντως εἶναι ταυτόν. Σό γάρ φύσει λογικόν. σαφῶς. καί προαιρετικός πάντως· εἰ δέ προαιρετικός. ἀλλά τήν ποιάν· τουτέστι. μή ὑπάρχων φύσει λογικός. Εἰ δέ μετά τῶν λοιπῶν καί προαιρετικόν φύσει ζῶον ὁ ἄνθρωπος· ἡ δέ προαίρεσις τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν. ἡ γενομένη ἐκ τ῅ς φρονήσεως τ῵ φρονητικ῵ γνῶσις τοῦ φρονηθέντος πράγματος. τά τε χερσαῖα. πέρας τ῅ς κατ᾿ ὄρεξιν. ἡ σχέσις· φρονητόν δέ. ὡς οἶμαι. μή σκεψάμενος· καί οὐδείς σκέπτεται. μή ὀρεγόμενος· καί οὐδείς λογικῶς ὀρέγεται. ΘΕΟΝ Οὐκοῦν ἡ προαίρεσις προσλαβοῦσα τήν ἐπί τοῖς ἐφ᾿ ἡμῖν ὁρμήν τε καί χρ῅σιν. καί λογιστικός. ΟΤΚ Ε΢ΣΑΙ ΜΕΣΑ ΣΗΝ ΑΝΑ΢ΣΑ΢ΙΝ ΕΝ ΣΟ ΘΕΛΗΜΑ ΣΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟ΢ ΑΛΛΗΛΟΤ΢ . κατηγορεῖσθαι γένος τό ζῶον. μή λογισάμενος· καί οὐδείς λογίζεται. Εἰ δέ τῶν ἀντικειμένων κριτικός. διά τό πάντων ἐπίσης ὡς γενικώτερον. δύναμιν ἔχον φυσικήν τόν λογικήν ὄρεξιν.. ἄνευ τινός ἐκφωνήσεως· ἐξ οὖ τόν προφορικόν λόγον φασί προϊέναι. οὐκ εἶναι ταυτόν ἀλλήλοις τά προταθέντα.

τοῦ τά πάντα πληροῦντος τ῵ μέτρῳ τ῅ς χάριτος· (≡15Α_032≡> καί ἐν π᾵σι πληρουμένου. κατά τούς λέγοντας. ὡς ἐφ᾿ ἡμῖν. Εἰ δέ ταυτόν ἔσται καί ἕν ἀριθμ῵ τό τε θεῖον καί τό ἀνθρώπινον θέλημα. Ἑως γάρ ἄν μή πάντες δημιουργοί. διάφορος. ποιότητι τε φυσικῆ καί ποσότητι εἴη ταυτόν. τῶν τε σωζομένων πρός ἀλλήλους καί Θεοῦ τοῦ σώζοντος. τό δέ τῶν ἄνθρώπων φύσει σωζόμενον ταυτόν οὐκ ἄν εἴη ποτέ τό φύσει σῶζον. πρός ἤν ἔσχε διά τῶν ἀπηριθμημένων τήν κίνησιν· ἧς ὁ κόρος ἐστίν. ἤ μόνον προφ῅ται· καί οὗτοι πάλιν. μία δειχθήσεται πάντων ἡ θέλησις· τ῵ δέ τ῅ς κινήσεως τρόπῳ. ὡς οἶμαι. ἡ σωτηρία τῶν σωζομένων· σκοπός ὑπάρχουσα θεῖος. ῥεμβαζομένης ἔργον διανοίας ἐστιν. ὅπερ ἀμήχανον (πῶς γάρ ἄν τ῵ φύσει μεθεκτικ῵. ἡ σωτηρία τῶν ὅλων καθέστηκεν· ὑπό μέν τοῦ Θεοῦ προβεβλημένη· ὑπό δέ τῶν ἁγίων προῃρημένη. ὥς τισιν ἔδοξε. Εἰ δέ τρόπῳ τ῵ κατά τήν κίνησιν οὐ μία πάντων ἀνθρώπων ἡ θέλησις· οὐδέποτε μία τοῦ τε Θεοῦ καί τῶν σωζομένων. (≡15Α_030≡> οὐκ ἄτρεπτος φύσει καθέστηκεν(3). κατά τήν ἀναλογίαν τ῅ς ἐν ἑκάστῳ πίστεως αὐτ῵ συμφυεῖσιν. τό φύσει μεθεκτόν εἴη ταυτόν. ἐπειδή θελήματι πάντας ὁ Θεός ὑπέστησε τούς αἰῶνας. κατά τήν θέλησιν γενήσεται σύμβασις· ὅλου ἐν π᾵σι γενικῶς . καί τό καθ᾿ ἕκαστον ἰδικῶς χωρήσαντος τοῦ Θεοῦ. προαίρεσις οὐκ ἔστι. Οὐκοῦν ἐπειδή τῶν ἀμφιβόλων ἐστίν. ἤ μόνον ἀπόστολοι.ὡς ὑπ᾿ αὐτ῵ κειμένης τ῅ς ἐπ᾿ ἄμφω κινήσεως. καί τό φύσει σωζόμενον· κἄν εἷς ἀμφοτέρων σκοπός. ὥς τέλος πάντων προεπινοηθέν τῶν αἰώνων· περί ὅ. ὅσον ἐπόθησε· καί πρός αὐτό τό φύσει ποθούμενον ἄμεσος συνανάκρασις. ἡ ἐπ᾿ ἄπειρον ἐπίτασις αὐτ῅ς τ῅ς τῶν ἀπολαυόντων ὀρέξεως· ἑκάστου τοσοῦτον ὑπερφυῶς μεθέξοντος. ἀδύνατον· κἄν. πολλαί δέ παρά τ῵ Θε῵ καί Πατρί μοναί τοῖς ἁγίοις εἰσί· τ῵ τε κατά φύσιν ἀγαθ῵ θελήματι. ᾧ πεφύκασι πρός τό θεῖον ταυτίζεσθαι· ὅπερ ἄτοπον. ἀφορισμόν ποιουμένη τῶν ἀντικειμένων. ὄρεξις ἐνεργής ἔσται μόνη νοερά.) μίαν γνώμην κατά πάντα τρόπον εἶναι τοῦ τε Θεοῦ καί τοῦ τῶν ἁγίων χοροῦ. ὅταν οὐκ ἔστι τά ἀμφίβολα. πάσης ἀπογενομένης τῶν ὄντων ἀμφιβολίας. κατά πάντα τρόπον γενήσεται θέλησις· κἄν ἕν τό θεληθέν ἐστι τ῵ τε Θε῵ καί τοῖς ἁγίοις. προαίρεσις οὐκ ἔστι διά τῶν μέσων καί ἐφ᾿ ἡμῖν ὄντων κινουμένη πραγμάτων· ὅτι μηδέ κρίσις. [7] . (=0025=) τοσοῦτον μεθέξει τοῦ ποθουμένου· τ῵ μέν τ῅ς φύσεως λόγῳ. ἤ Πέτρος μόνον. Εἰ γάρ τοῦ μέν Θεοῦ τό θέλημα φύσει σωστικόν. εἴτε φυσικ῵. τό κατά μίμησιν πρός αὐτό κινηθέν ἀνθρώπινον. ἤ Μωσ῅ς μόνον· καί οὐ μία. τ῅ς αὐθυποστάτου π᾵σιν ἐμφανοῦς ἀληθείας δειχθείσης. ἔσται τ῵ αὐτ῵ θελήματι δημιουργός καί ὁ τῶν ἁγίων χορός. καί μόνης. τοῖς οὕτω κατά φύσιν ὀρεκτικοῖς· μόνης ἀφράστως ἐπειλημμένη τ῅ς τοῦ κατά φύσιν ὀρεκτοῦ μυστικ῅ς ἀπολαύσεως. ὧν τό κρεῖττον ποιούμεθα πρό τοῦ χείρονος αἱρετόν· εἰ δέ τότε κατά τόν νῦν κρατοῦντα νόμον τ῅ς φύσεως. εἴτε γνωμικ῵· καί ἁπλῶς. ἤ τε βουλή καί ἡ κρίσις καί ἡ προαίρεσις. μελῶν δίκην. Εἰ δέ ὅσον τις ἐπόθησε.

Σό γάρ ἰδικῶς τινι καθ᾿ ὑπόστασιν ἐμπεφυκός.. Εἰ γάρ οὐκ ἔστι θέλημα. οὔτε Θεός φύσει. ἤτοι μηδετέρων μετέχον. πάντων ἀλλήλοις εἰς ταυτόν συγχωνευθέντων. Εἰ δέ φύσιν χαρακτηρίζει. Οὐκοῦν. Σοιοῦτον γάρ ἡ κατά φύσιν [8] . μία πάντων ἔσται τοῦ τε Θεοῦ καί τῶν ἁγίων ὑπόστασις. ἤ φύσει Φριστός ἀληθῶς ἡ μήτηρ. Ἀλλ᾿. καί τ῅ς ἀχράντου Μητρός. συμβεβηκός πάντως ἐστίν· εἰ δέ συμβεβηκός. καταλλήλῳ θελήματι δηλουμένην πρεσβεύοντες· τήν τε μανίαν Ἀρείου κατά ταυτόν. ἀλλ᾿ (≡15Α_034≡> οὐ τῶν καθ᾿ αὐτά. ἡ πρός πολυθεἸαν ἔσται κατάκρισις. οὐσίας. οὔτε μήν ἄνθρωπος φύσει ἐστίν ἀληθῶς· εἴπερ μή φύσει Φριστός ἀληθῶς ὁ Πατήρ. πῶς εἶναι λόγον. Εἰ δέ ὑποστάσεως. φύσιν χαρακτηρίζει· καί οὐδείς ἀντερεῖ λόγος. ἀσκόπως ἐφ᾿ ἅ μή δεῖ φέρεσθαι τήν σφῶν αὐτῶν συγχωροῦσι διάνοιαν. καί τό πρός τι γένος οὐκ ἔχον κατηγορούμενον· ποιότης ἐστίν. ὡς Θεοῦ πρεσβεύων. ἤ κατά φύσιν ἔσται πάντως. ὑπάρχει δηλωτικόν. δ῅λον ὡς φύσιν. ἄλλοις ἀπαραλλάκτως ἐνθεωρούμενον. εἴπερ ἐν τούτοις αὐτῶν ὁ λόγος ἠσθένησεν· οὐδέ ἐπί τόν Κύριον ἡμῶν καί Θεόν. ἕν ἐστιν ἀμφοτέροις τό θεληθέν. πολύθεος ὁ τοῦτο λέγων· ἄλλην Πατρός ὡς Θεοῦ φύσιν. ἀλλ᾿ ἐγκρατής οὕτω γε παθῶν κατ᾿ αὕτούς ὁ Φριστός ὑπάρχων δειχθήσεται· καί κατά προκοπήν ἀγαθός. Εἰ δέ φύσει Θεός ὁ Φριστός. Εἰ μέν γάρ φυσικόν εἴποιεν τοῦ Φριστοῦ τοῦτο τό θέλημα. ἤ ὑποστάσεως ἔσται χαρακτηριστικόν (=0028=) (τούτων γάρ οὐδέν μέσον ἐστί καθ᾿ αὐτό θεωρούμενον. ὅ τί ποτε τήν φύσιν ἐστί. ὡς ἔοικεν. ΕΙΣΕ ΠΡΟΑΙΡΕΣΙΚΟΝ. οὐκ ὄντος φύσει Φριστοῦ· καί ἄλλην Φριστοῦ φύσιν.ὡς εἶπον. ὡς ἐν ἑτέρῳ δηλαδή θεωρούμενον. ἡ σωτηρία τῶν ὅλων· περί ἥν τῶν θελημάτων ἡ ἕνωσις. καί ἕν ὁπωσοῦν λεγόμενον ἐπ᾿ αὐτοῦ θέλημα κατασκευάζων εὐσθενήσοι ποτ᾿ ἄν. τόν Φριστόν κατά τήν οὐσίαν ἀλλοτριώσαντες. ποιεῖ πάντελῶς ἀδιάγνωστον. Εἰ δέ τῶν ἐν ἑτέρῳ θεωρουμένων ἐστί τό θέλημα. τόν τρόπον τ῅ς τῶν ἐπί Φριστ῵ πρακτῶν χρήσεως ἔχον διά πάντων συνεύοντα τ῵ λόγῳ τ῅ς φύσεως· καί οὐκ ἀπαθής. ὁπωσοῦν νοούμενον ἤ λεγόμενον ἄσχετον. ὑφ᾿ ἥν τελοῦσιν.. καί ΢ωτ῅ρα τῶν ὅλων Φριστόν μεταβαίνων. οὔτε γενησομένην μίαν Φριστοῦ φύσιν. ἀγνοοῦτες οἷος αὐτοῖς ἐξ ὧν λέγουσιν ἀτοπίας ἀναφύεται λόγος. Σό γάρ γενικῶς τινων ἐπίσης κατηγορούμενον. ὡς τήν οὐκ οὖσαν. πάντας ἀλλήλοις συγχεῖ· καί τόν ἑκάστου τοῦ. τήν Μανιχαϊκήν αὐτόθεν νοσήσαντες δειχθήσονται φαντασίαν. Εἰ δέ προαιρετικόν. ὄντος φύσει Φριστοῦ· καί πέρας αὐτοῖς τ῅ς τοιαύτης τερατολογίας. Σό γάρ φυσικόν θέλημα. ΟΣΙΠΕΡ ΕΝ ΘΕΛΗΜΑ ΟΤ ΔΤΝΑΣΟΝ ΕΠΙ ΦΡΙ΢ΣΟΤ ΛΕΓΕ΢ΘΑΙ· ΕΙΣΕ ΥΤ΢ΙΚΟΝ. μίαν τοῦ τε Θεοῦ καί τῶν ἁγίων φύσιν κατηγορήσουσι· πάντων διά τοῦ ἑνός θελήματος. Εἰ δέ (≡15Α_036≡> φύσις ὁ Φριστός. ἤ ἐξ ἀμφοῖν σύνθετον)· καί εἰ μέν οὐσίας. καί τήν Ἀπολιναρίου ζηλώσαντες φωραθήσονται συνουσίωσιν· ὡς τοῦ Θεοῦ καί Πατρός. ὅπερ καλοῦσι γνωμικόν. οἱ τοῦτο λέγοντες. καθό φύσει Φριστός. τήν εἰς μίαν οὐσίαν παθόντων συναίρεσιν. τόν Φριστόν καταγγέλλουσι. ἤ οὐσίας(4).

ὡς ἀτρεψίας δημιουργός· τά μέν τ῅ς ἡμῶν ἐπιτιμίας δι᾿ αὐτ῅ς τ῅ς πείρας. κατά προαίρεσιν ὡς ἡμεῖς οὐ κεκίνηται. κατ᾿ οἰκείωσιν φιλανθρώπως ἀναδεχόμενος· ὧν τήν μέν οἰκείωσιν. τό χεῖρον ποιουμένη πρό τοῦ κρείττονος προαιρετόν. καί τόν τρόπον τ῅ς τῶν ἐπ᾿ αὐτ῵ χρήσεως δείξει φθαρτικόν τοῦ λόγου γεγενημένον τ῅ς φύσεως· τοιοῦτον γάρ ἡ παρά φύσιν προαίρεσις. Καί εἰ μέν κατά φύσιν ἡ τοῦ Φριστοῦ προαίρεσις ᾖ. ἡμῖν δηλονότι καί τήν ἀτρεψίαν κατώρθωσε τ῅ς προαιρέσεως. Ὅ δή μάλιστα σκοπήσας ὁ σός δοῦλος καί μαθητής. μ᾵λλον δέ στάσιμον τήν κατ᾿ ὄρεξιν φυσικήν ἤτοι θέλησιν. ἤ ὁ κατά φύσιν αὐτ῵ διά τ῅ς εὐχρηστίας ὑφίσταται λόγος. φύσιν ἄλλην Φριστοῦ θεότητος μέσην καί κτίσεως τολμηρῶς σχεδιάζοντας· ἀλλά καί (≡15Α_038≡> ληροῦντας γελάσομεν. εἶπον προαίρεσιν· εἰδῶς. Εἰ δέ παρά φύσιν. ἤ τήν ἡμῶν αὐτῶν προαίρεσιν τ῵ σαρκωθέντι Θε῵ κατ᾿ οἰκείωσεν ἐνυπάρχουσαν. φύσει τῶν ἀντικειμένων κατά προαίρεσιν ὡς ψιλόν ἄνθρωπον κατά Νεστόριον τόν Φριστόν δεκτικόν ποιουμένους. Προαιρετικόν γάρ ἐπί Φριστοῦ θέλημα φάσκοντες. τήν φυσικήν θέλησιν. Ὅσοι τοίνυν τῶν ἁγίων Πατέρων(5) ἐπί τ῅ς κατά Φριστόν ἀνθρωπότητος προαιρέσεως ἐπεμνήσθησαν. οὐ μόνον ἐπί τοῖς αὐτοῖς πάλιν αὐτούς αἰτιασόμεθα. σιωπῶ παρατρέχων τό βλάσφημον. ὡς ἔφθην εἰπών. Κατορθωθείσης γάρ ἤ παρασφαλείσης τ῅ς τοῦ αἱρουμένου τῶν ἐπ' αὐτ῵ πρακτῶν κατά τήν βούλευσιν κρίσεως. ἧς οἱονεί ψ῅φος ἐστιν ἡ προαίρεσις. ἀδίστακτον. τήν ὀρεκτικήν τ῅ς φύσεως δύναμιν οὐσιωδῶς· ταυτόν δέ φάναι. κίνησιν ἔσχεν· ἤ κυριώτερον εἰπεῖν. τ῅ς ἑπομένης φυσικ῅ς ἀφθαρσίας πιστόν ἀῤῥαβῶνα δεδώρηται. Σό γάρ ἀνθρώπινον τοῦ Θεοῦ. τῶν ἐπί τ῵ αἱρουμένῳ πρακτῶν. παρεδήλωσαν. διά βουλ῅ς πεποιημένον (≡15Α_040≡> καί κρίσεως τήν τῶν ἀντικειμένων διάγνωσιν· ἵνα μή φύσει κατά προαίρεσιν νομισθείη τρεπτόν· ἀλλ᾿ ἅμα τῆ πρός τόν Θεόν Λόγον ἑνώσει τό εἶναι λαβόν. ἤ ὁ παρά φύσιν διά τ῅ς ἀχρηστίας παρυφίσταται τρόπος· ὁ μέν. τ῅ς προαιρετικ῅ς ἀπαθείας αἰτίαν τ῵ γένει πεποίηται· τήν δέ πεῖραν. ὑπόστασιν Φριστοῦ πάντως ὑπέδειξαν κατά φύσιν κινεῖσθαι καί παρά φύσιν δυναμένην. τήν στάσιν ἀκίνητον ἐν αὐτ῵ [9] . τ῅ς παρά φύσιν προαιρέσεως γινόμενος ἄγγελος. Πατρί καί Πνεύματι καθ᾿ ὑπόστασιν παντελῶς ἀκοινώνητον. τοῦ τε Πατρός καί τοῦ Πνεύματος ἑτερόβουλόν τε καί ἑτερόγνωμον. κατά δή τοῦτο τό θέλημα. τ῅ς κατά φύσιν· ὁ δέ.προαίρεσις τῶν ἐπί τ῵ αἱρουμένῳ πρακτῶν. καθ᾿ ὑπόστασιν ἰδικῶς ἐνθεωρούμενον. ἀφώρισαν αὐτόν. ἡ προαίρεσις· εἰ δέ τ῅ς τοῦ Φριστοῦ χαρακτηριστικόν ἐστιν ὑποστάσεως. οὐσιωδῶς (=0032=) κατ᾿ ἐξουσίαν πάθη δεχόμενος· τά δέ τ῅ς ἀτιμίας. Σοιοῦτον γάρ. ὡς εἴπερ ἡμῖν γέγονεν ἄνθρωπος ὁ ποιητής τῶν ἀνθρώπων. μήπως λαθών τοῖς κατ᾿ αὐτῶν ἐλέγχοις τήν γλῶτταν χρανθήσομαι. τό κρεῖττον ποιουμένη πρό τοῦ χείρονος αἱρετόν· (=0029=) ἤ παρά φύσιν. ἐν τοῖς πρός τόν ἁγιώτατόν μου κύριον καί διδάσκαλον περί τῶν ἀπόρων τ῅ς ἁγίας Γραφ῅ς ἐκτεθεῖσι Θαλάσσιον. Σό γάρ τ῵ Τἱ῵.

καί τ῅ς αὐτοῦ ψυχ῅ς φυσικήν. καί ἄνθρωπον τέλειον ἀληθῶς. Σήν ἐσόμενην γάρ κατά τό μέλλον τῶν ἁγίων ὑπογράφων κατάστασιν. ὡς ἡ προαίρεσις (≡15Α_042≡> τῶν ἐπ᾿ ἄμφω· τά καλά τε λέγω καί τά κακά. Εἰ δέ τό παρ᾿ ἡμῖν γίνεσθαι πεφυκός. ἀλλήλων ἐχόμενα· δυνάμενον. οὐκ οὖσα τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν· οὐδείς γάρ ἐν τῆ φύσει. ἀφαντασιάστως πεπλήρωκε τό μέγα τ῅ς ὑπέρ ἡμῶν οἰκονομίας μυστήριον· μηδέν τοῦ προσλήμματος φυσικόν παντελῶς ἀπομειώσας. Καί περί μέν τούτων ταῦτα. Ὧν δέ τήν δύναμιν οὐκ ἔχομεν. Καί δυνάμενον μέν λέγουσι. ἀπό τ῅ς οὐσίας καί ἐν τῆ οὐσίᾳ. ἔχειν αὐτόν παῤῥησιασώμεθα· καί μή θαῤῥήσωμεν καινίσαι φωνήν. κατά τούς Πατέρας· εἴπερ οὐκ ἄψυχος καί ἄνους. Σ῅ς οὖν διαφορ᾵ς τῶν ὀνομάτων φανερ᾵ς ἡμῖν γεγενημένης. κατά δύναμον ἔχομεν φυσικήν. οὐσίας. φυσικ῅ς δυνάμεως οὖσαν συμπλήρωσιν. Ἄρα τ῅ς ἡμῶν οὐκ ἔστι δυνάμεως πρ᾵ξις ἡ θέωσις. Μ᾵λλον δέ. Ἔχεται οὖν ἡ μέν πρ᾵ξις. ὁμολογήσωμεν τόν Φριστόν Θεόν τέλειον ἀληθῶς. (=0033=) ἀλλ᾿ ὅτι καί μηδείς τῶν ἁγίων πώποτε τοῦτο φήσας πέφανται· ἀληθῶς εἰδότες. δυνατόν. τῶν ἁγίων δέ κατά χάριν γεγενημένης. τήν οὐσίαν· δύναμιν δέ. κινεῖσθαι δυναμένων ἐστίν· ὅπερ ἐπί Φριστοῦ τ῅ς ὄντως οὐσίας τῶν ἀγαθῶν καί πηγ῅ς. τῶν ὑπέρ φύσιν λόγος. διά τ῅ς εὐκρινῶς ἑκάστῳ προσαρμοσθείσης ὑπογραφ῅ς. ἧς οὐκ ἔχομεν κατά φύσιν τήν [10] . ἔφην μίαν ἐνέργειαν τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἁγίων. εἴπερ οὐκ ἄσαρκος. ἡ κατά χάριν τῶν ἁγίων ἐκθέωσις.κατά τήν ἀκραιφνεστάτην οὐσίωσιν τ῵ Θε῵ Λόγῳ παντελῶς θεωθεῖσαν· ἥν φυσικῶς τυπῶν τε καί κινῶν(6). ἐφ᾿ ᾗ καταφυγήν οὐκ ἔχομεν τήν πατρικήν αὐθεντίαν. τ῅ς ἐλπιζομένης μακαριότητος· τοῦ μέν Θεοῦ κατ᾿ οὐσίαν ὑπάρχουσαν. δύναμις. μόνον Θεοῦ προσεπήγαγον· ἐπειδή μόνης ἀποτέλεσμα τ῅ς θείας ἐνεργείας ἐστίν(7). οὐ μόνον διά τήν δειχθεῖσαν ἀτοπίαν δέος εἰπεῖν τούς εὐσεβεῖν ἐσπουδακότας. πάσης ἀσεβείας πληρέστατον. σαφής ὁ λόγος. τό παρ᾿ ἡμῖν κατά δύναμιν γενέσθαι πεφυκός. Σρία οὖν ταῦτά ἐστιν. Ἕν γάρ θέλημα Φριστοῦ φυσικόν. δυνάμεως· ἡ δέ δύναμις. τόν αὐτόν πράγματι κυρίως κατ᾿ ἀλήθειαν ὄντα. ἀπό δυνάμεως καί ἡ δύναμις. Ἥ τε γάρ πρ᾵ξις. πλήν τ῅ς ἁμαρτίας· ἧς οὐδείς οὐδενί τῶν ὄντων καθάπαξ ἐνέσπαρται λόγος. καθ᾿ ἥν ἔχομεν τήν τοῦ δύνασθαι κίνησιν· καί δυνατόν. ἀδιακρίτως τοῖς ὀνόμασι κεχριμένων ἀκούοντες· εἴπερ ἐν πράγμασιν ἡμῖν. τήν πάντων ἐκθεωτικήν τῶν ἁγίων. ἧς ἡμεῖς οὐκ ἔχομεν ἐγκατεσπαρμένην τῆ φύσει τήν δύναμιν. μή ταρασσώμεθα τῶν ἐπί συγχύσει τῶν νοουμένων πραγμάτων. Περί δέ τ῅ς ἐν τ῵ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ τῶν ἀπόρων τοῦ μεγάλου Γρηγορίου κειμένης μι᾵ς ἐνεργείας. κἄν ἐννοεῖν. Οὐκ ἔστι δέ τῶν παρ᾿ ἡμῶν κατά δύναμιν γίνεσθαι πεφυκότων ἡ θέωσις. αὐτόν καταγγείλωμεν· καί δύο θελήματα φυσικά. ἀλλ᾿ οὐκ ὀνόμασιν ἡ ἀλήθεια· καί νομίσωμεν ταυτόν εἶναι τό μή ταυτόν· ἀλλ' εὐσεβῶς πιστεύοντες. ἤ προαιρετικόν. ὡς φασιν. καί οὐ μόνῃ ψιλῆ κλήσει τοῦτο λεγόμενον· καί διά τοῦτο φύσεις δύο. τούτων οὐδέ τήν πρ᾵ξιν. ὡς οἰκείαν. μή ὅτι γε λέγειν. ὧν αὐτός ἐστιν ὑπόστασις.

ἄδειαν λαβοῦσαν τήν τῶν καιρῶν δυσκολίαν. καί φυσικήν ἔμψυχον σαρκός εἰκότως εἶχεν ἐνέργειαν. Οὐ γάρ ἄνθρωπον ἀποθεωθέντα τόν Φριστόν καταγγέλλομεν. ἧς ὁ λόγος τ῅ς φύσεως ὑπ῅ρχε συστατικός. Οὐκ ἀνεῖλον οὖν τήν φυσικήν τῶν τοῦτο πεισομένων ἐνεργείαν. (=0037=) Σαῦτα τ῅ς σ῅ς χάριν ἐπιτόμως. εἰρήσθω κελεύσεως· ἵνα ἔχοις εἴπερ τι χρήσιμον φέροιεν. Εἷς οὖν ἐκ δύο φύσεων ὁ Φριστός· θεότητός τε καί ἀνθρωπότητος· μονογενής Λόγος καί Τἰός καί Κύριος τ῅ς δόξης· ἐν αἷς γνωρίζεται. καί τάς (≡15Α_046≡> οὐσιώδεις αὐτῶν καί συστατικάς ἐνεργείας εἶχεν. καί τ῅ς οἰκείας ἀφράστου θεότητος τήν ἄπειρον. χωρίς τομ῅ς τῶν ἐξ ὧν ὑπ῅ρχε. Εἰ δέ τούς οὐσιώδεις ὧν αὐτός ὑπόστασις ἦν. ἤγουν ἐνεργείας ἔχων. ὁ μηδέποτε τροπαῖς ὑποκείμενος. καί μείνῃ παντελῶς ἀκατάληπτος. κατά χάριν τῶν θεωθέντων γεγενημένην. ὧν αὐτός ἕνωσις ἦν· ἑαυτ῵ προσφυῶς ἐνεργῶν. Θεός γάρ ὑπάρχων τέλειος. καί οἷς ἐνήργει πιστούμενος. καί τ῅ς οἰασοῦν δίχα συγχύσεως. οὐκ ἔργων ὑπάρχουσα δικαίων τοῖς ἁγίοις ἀντίδοσις(8)· ἀλλά τ῅ς τοῦ πεποιηκότος ἀφθονίας ἀπόδειξις· τοῦτο θέσει ποιήσαντος τούς ἐραστάς τῶν καλῶν. ὧν ὑπόστασις ἦν. καθ᾿ ἑκάτερον ὧν ὑπ῅ρχεν ὑπόστασις. ἀπειράκις ἀπείρως ὑπεράπειρον δι᾿ ἐνεργοῦς φύσει σαρκός νοερῶς ἐψυχωμένης ἐμφαν῅ ποιησάμενον δύναμιν· ὅλον Θεόν τόν αὐτόν. καί ἄνθρωπον ἀληθῶς· ἄμφω τε φύσει τέλειον τόν αὐτόν καί πληρέστατον· καί π᾵ν εἴ τι κατ' ἄμφω πεφυκός ἀνελλιπῶς ἔχοντα πλήν ἁμαρτίας. δ῅λον ὅτι μετά τῶν φύσεων.δύναμιν· ἀλλά μόνης τ῅ς θείας δυνάμεως. καί ὡς Θεός δηλονότι φυσικήν εἶχεν ἐνέργειαν. Οὐ γάρ ὑπομένει τομήν ἤ σύγχυσιν. ἐπεδέχετο λόγους. καί αἷς ἀληθῶς ὑπάρχων πιστεύεται· δύο τε φυσικάς καί γενικάς. καθ' οὕς αὐτός ἐπίσταται λόγους· ἵνα καί τελείως γνωσθῆ. καί μόνην ἐμφήνας τῶν ἀγαθῶν τήν ἀπόλαυσιν πάσχουσαν· ἀλλά μόνην ὑπέδειξα (=0036=) θεώσεως ἀπεργαστικήν τήν ὑπερούσιον δύναμιν. ὅπερ αὐτός ὑπάρχων φύσει (≡15Α_044≡> δειχθήσεται. καί ὑπ᾿ αὐτοῦ τελειούμενα. πῶς διακρούσασθαι τήν τῶν φιλολάλων ἀδολεσχίαν. Εἰ δέ φυσικήν ὡς ἄνθρωπος ἐνέργειαν εἶχεν. Εἰ δέ καθ᾿ ἑκάτερον ὧν ὑπ῅ρχεν ὑπόστασις φυσικῶς ἐνήργει μή διαιρούμενος. ὧν ἀποτελέσματα τά κατά μέρος ἦν ἐνεργήματα· ἐξ αὐτοῦ τε προβαλλόμενα. ἐν οἷς τε καί ἅπερ ὑπ῅ρχεν. τούτων καί τούς οὐσιώδεις φυσικῶς ἐπεδέχετο λόγους. καί π᾵σι τοῖς οὖσι τήν τε τοῦ εἶναι. Ὧν γάρ αὐτός φύσεων ὑπόστασις ἦν. τήν τῶν ἐξ ὧν. ἀλλά Θεόν τελείως ἐνανθρωπήσαντα. ἡγιασμένε Πάτερ. Καί μή παρίδῃς τόν σόν δοῦλον πενόμενον· ἀλλά θείῳ [11] . ἧς ὁ λόγος τ῅ς ὑπερουσίου θεότητος ὑπ῅ρχεν ἐκφαντικός. καί πῶς εἶναι διαμονήν τε καί σύστασιν παρεχόμενος. ἧς οὐσιώδεις τῆ φύσει κατέσπαρται λόγος. ὧν ἀποτελεῖν πέφυκε πεπαυμένην. καί τῶν ἐξ ὧν ἦν συστατικάς κινήσεις. ἀλήθειαν. καί ἄνθρωπος τέλειος ὁ αὐτός. Καί μηδείς ὑπονοήσει τούτοις μίαν καταγγέλλεσθαι Φριστοῦ τήν ἐνέργειαν. φυσικῶς ἐνήργει μή διαιρούμενος. ἧς λόγος οὐδείς.

Δι᾿ αὐτοῦ γάρ ζῶμεν καί κινούμεθα. Ν῵ δέ περιορίζεται ἡ παντός αἰῶνος καί χρόνου κίνησις. ὑπόστασις ἐστιν. Λόγῳ μέν ἡ φύσις περιγράφεται τῶν ὄντων πρός ἀρετ῅ς γένεσιν. ἤτοι οὐσία. 2. κατά πρόοδον· ἥτις ἐστί παντελής κατ᾿ ἀρετήν τ῅ς φύσεως ἄρνησις. τ῅ς εὐπειθείας ἀντιδούς τάς εὐσθενεῖς σου δεήσεις· καί παρατιθέμενος Φριστ῵ τ῵ μεγάλῳ Θε῵ καί ποιητῆ τῶν ὅλων μή διαλείποις. ἵνα τήν σύγχυσιν διά τ῅ς μι᾵ς κυρώσῃ φύσεως. σύν Πατρί καί ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τούς αἰῶνας. Καί ὅτι (≡15Α_050≡> [12] . τήν ψιλήν ἐν ποιότητι φυσικῆ διαφοράν. (=0040=) 7. 8. Ἀμήν. ὁ τρόπος τ῅ς τῶν θεωρητικῶν ἀγωγ῅ς· τ῅ς ἀρετ῅ς δέ βάσις. Εἰς τό. Νεῖλε· καί φρονήσαις ἅ φρονοῦσιν οἱ τ῅ς ἀληθείας διδάσκαλοι. καί φύγῃ τόν ἔλεγχον. ἤ οὐσίας ἤ ὑποστάσεως ἐστι χαρακτηριστικόν· καί μέσον τούτων οὐκ ἔστιν. κατά χάριν ἀποκατάστασις. ὁ λόγος· τό καθ᾿ ὁμοίωσιν δέ. τήν φυσικήν σημαίνει θέλησιν· ἤτοι τήν ὀρεκτικήν τ῅ς φύσεως δύναμιν. καί ἐσμέν· ἤτοι περί οὐσίας. πρός σύστασιν ἁπλανοῦς ἑνώσεως. ἐξ ὧν ἀμφοτέρων ἡ ἀρετή συμπεπλήρωται. ΠΡΟ΢ ΜΑΡΙΝΟΝ ΣΟΝ Ο΢ΙΩΣΑΣΟΝ ΠΡΕ΢ΒΤΣΕΡΟΝ ΕΚ ΣΗ΢ ΠΕΡΙ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΚΑΙ ΘΕΛΗΜΑΣΩΝ ΠΡΑΓΜΑΣΕΙΑ΢. Οὐσία γάρ. Ὅτι οὐκ ἄτρεπτος φύσει ὁ ἄνθρωπος· καί πῶς. κατ᾿ ἀνάληψιν γίνεται· ἥτις ἐστί τοῦ μέν ἀναλαμβανομένου πάθος· ἐνέργεια δέ τοῦ ἀναλαμβάνοντος. 5. κατά ἀνάβασιν· ἥτις (≡15Α_048≡> ἐστί τῶν ἐν οἷς ἐστιν ἡ φύσις ὑπέρβασις· λέγω δέ τόπον καί χρόνον. ὑπόστασιν λέγων νενοηκέναι τήν φύσιν· καί πάλιν τήν διαίρεσιν εἰσηγήσηται. Ν' Ὅτι ΢ευ῅ρος κακούργως ταυτόν εἶναι λέγει τῆ φύσει τήν ὑπόστασιν. Καί αὖθις τήν ἀνυπαρξίαν τῶν φύσεων. διά τ῅ς ψιλ῅ς διαφορ᾵ς ἐγκαλούμενος.πλούτισον Πνεύματι. οὔτε κοινόν καί σύνθετον ἐξ ἀμφοῖν· οὔτε οὐδετέρου μετέχον. ὁ βίος. καί ἐνεργείας. Ὅτι ἡ προαίρεσις ἐπί Φριστοῦ. Ἀκούσαις δέ τούτων καί σύ. ΚΕΥΑΛ. Πρόσωπον. 4. 3. ἤτοι ὑπόστασις· φύσις. εὕρῃ καταφυγήν ἀπολογίας. καί δυνάμεως. ἡ πρός τό κυρίως ὄν ἀκλινής ἐνατένησις. Ἀμφοτέρων δέ χαρακτήρ ἀψευδέστατος. τήν ἀρετήν· οὐσίαν δέ φασιν ἀρετ῅ς εἶναι τήν σοφίαν. Ὑπόστασιν γάρ σοφίας. ὁ λόγος τ῅ς τῶν πρακτικῶν θεωρίας καθέστηκεν. ΢ΦΟΛΙΑ 1. Ἡ δέ πρός τόν ἐξ οὗ τά πάντα καί δι' οὗ καί εἰς ὅν ὡς πέρας τῶν ὅλων. Βλέπε τό τ῅ς οἰκονομίας μυστήριον. 6. τ῵ παρά πάσης προσκυνουμένῳ τ῅ς κτίσεως. ἐν οἷς τῶν ὄντων ὑπόστασις. Ὅτι τό θέλημα. τό κατ᾿ εἰκόνα. Περί θεώσεως. Διό τ῅ς μέν σοφίας ἀπλανής ἔκφανσίς ἐστιν. τήν ἐξ ὑποστάσεως πρεσβεύων ἕνωσιν· καί δόξῃ λανθάνειν ἀντί φύσεων ἐκδέχεσθαι φάσκων τάς ὑποστάσεις.

καί τήν Ἀπολιναρίου σύγχυσιν. τήν τῶν ἑνωθέντων πραγμάτων δογματίζων ἀνυπαρξίαν. ἤ ποσότητα δίχα τοῦ δηλοῦντος αὐτήν ἀριθμοῦ διαγνωσθ῅ναι. ὑπόστασιν νενοηκέναι τήν φύσιν. Ἀλλά τούτοις ΢ευ῅ρος στενοχωρούμενος τοῖς λόγοις καί μή φέρων τ῅ς ἀληθείας τήν βάσανον. ὀνομάζων τήν ἕνωσιν. ἀλλ' οὐ φύσεων. τήν Ἐβιῶνος. Εἰ δέ πάλιν ἐξ ὑποστάσεων ἤγουν προσώπων λέγων γεγεν῅σθαι τήν ἕνωσιν. (≡15Α_052≡> καί τήν Εὐτυχοῦς μετά τήν ἕνωσιν εἰς μίαν οὐσίαν τῶν ἑνωθέντων πρεσβεύων συναίρεσιν. πραγματικήν ποιεῖται τή σύγχυσιν. οὐ λύσιν τά ἐναντία ποιούμενος. διασφίγγων τήν σύγχυσιν· τῶν ἐναντίων κατά τόν νόμον τ῅ς φύσεως. τήν αὐτῶν ἐπιδιατίθεται σύγχυσιν. σαφῶς διά τ῅ς μι᾵ς συνθέτου φύσεως. τήν φύσεων μόνην ἐπί Φριστοῦ γινώσκων ποσότητα. τήν οἰκείαν μεταβάλοι φωνήν. τό δέ κατά σύνθεσιν ἐκ τῶν φύσεων τ῅ς ὑποστάσεως μοναδικόν οὐκ εἰδώς. εἰ μή ψιλήν ἐκήρυττε τήν διαφοράν. Εἰ γάρ μή ψιλήν ἐφρόνει Νεστόριος γεγεν῅σθαι τήν ἕνωσιν. κατά μέν τήν ἐπίνοιαν εἶναι φρονεῖ τῶν διαφερόντων τήν ὕπαρξιν· κατά δέ τήν ἐνέργειαν. Παύλου τε τοῦ ΢αμωσατέως καί Νεστορίου διαίρεσιν ἀποδειχθῆ φρονῶν. ἤ διαφοράν ποσότητος εἶναι χωρίς. γινώσκων ὅτι πάσῃ διαφορᾶ. ἤγουν οὐσιῶν ἐπί Φριστοῦ διαφοράν μετά τήν ἕνωσιν· διά τ῅ς λυούσης τήν σύγχυσιν φων῅ς· τουτέστι. ἐπί τῆ ψιλῆ διαφορᾶ. φάσκων. Ἐκεῖνος τε γάρ κατά μόνην ψιλήν τήν προσηγορίαν. πάντως συνεισάγεται ποσότης· καί πάσῃ ποσότητι. οἷος ὑπάρχων περί τήν ἕνωσιν ἀπεφάνθη Νεστόριος. εἶπεν ἄν τήν ἐκ τ῅ς ἑνώσεως τῶν φύσεων ἀποτελεσθεῖσαν τοῦ Φριστοῦ μίαν ὑπόστασιν σύνθετον· καί οὗτος. ἐπικάλυμμα ποιεῖται διαμπάξ (τ῅ς) τῶν φύσεων διαιρέσεως. ἀλλά σύστασιν. χαμαιλέοντος δίκην τάς χρόας ὑπαλλάσοντος. ἀντί φύσεων εἰρηκέναι τάς ὑποστάσεις ἀποφαινόμενος. πάλιν ἑαυτ῵ συνήθως τό ψεῦδος προβάλλεται σύμμαχον· ταυτόν εἶναι φάσκων ἐπί τ῅ς οἰκονομίας τῆ φύσει τήν ὑπόστασιν· καί τήν ἐν ποιότητι φυσικῆ διαφοράν. παρά τόν ὄρον καί νόμον τ῅ς φύσεως· καί τοιοῦτος γενόμενος περί τήν διαφοράν εἰς πλάνην τῶν ἀκοούντων. ἕτοιμον (=0041=) αὖθις σχοίη τό ψεῦδος συνήγορον. καί πρ᾵γμα προσαγορεύεσθαι· ἵνα. εὕροι πρός ἀπολογίαν καταφυγήν τήν ὡς ἐν ποιότητι φυσικῆ διαφοράν· ποιοτήτων λέγων φυσικῶν. Εἰ δέ πάλιν ἐγκληθῆ δικαίως. τῆ πραγματικῆ καί κατά φύσιν· διά τό καί φυσικήν εἶναι π᾵σαν ποιότητα. καί τήν ὡς ἐν προφήτῃ τοῦ Λόγου κατά χάριν ἐνέργειαν θεσπίζων. τ῅ς διαφορ᾵ς. εἰ μέν ἁλούς τοῖς ἐλέγχοις φωραθῆ.καθάπερ Νεστόριος ψιλήν λέγων τήν ἕνωσιν. πραγματικήν εἰσ῅γε διαίρεσιν· οὕτω καί ΢ευ῅ρος ψιλήν λέγων φύσεων διαφοράν. τήν τε Μάνεντος φαντασίαν. Καί ὁ μέν. κατ᾿ ἐνέργειαν τήν τῶν πραγμάτων εἰσ῅γε διαίρεσιν· καί οὗτος ψιλήν τήν διαφοράν πρεσβεύων μετά τήν ἕνωσιν. πλέον ὁ πανοῦργος σοφιστής. συνέζευκται ὁ δηλωτικός αὐτ῅ς ἀριθμός. τήν ψιλήν [13] . οὐ παρῃτεῖτο λέγειν ἐν Φριστ῵ μετά τήν ἕνωσιν τήν ἄτμητον καί ἀδιαίρετον τῶν διαφερόντων ποιότητα. Ἀμήχανον (≡15Α_054≡> γάρ.

ὧν οὐ συγχωροῦμεν αὐτ῵ λέγειν τήν ἕνωσιν. ὡσαύτως τήν τῶν μηδόλως κατ' αὐτόν ἑνωθεισῶν φύσεων εἰσηγεῖται συγκεχυμένην ἀλλοίωσιν· οὐκ εἰδότες ὅ τι καί λέγουσιν. τούτων εἰπάτω καί τήν διαφοράν μετά τήν ἕνωσιν. Ὁ μέν γάρ. ποιοτήτων φυσικῶν λέγων μόνον εἶναι διαφοράν μετά τήν ἕνωσιν. (=0044=) Ὁ δέ. τήν κατ᾿ οὐσίαν αὐτῶν τῶν ἑνωθέντων ἐν ἑτερότητι φυσικῆ διαφοράν ἀπαρνούμενος. Αὐθεντία γάρ καί ἀξία. ἐπικάλυμμα ποιεῖται τ῅ς τῶν φύσεων συγχύσεως τήν ψιλήν ἐν ποιότητι φυσικῆ διαφοράν. ποιουμένη τ῅ς ἀγαθότητος ἐν τῆ διαφορ᾵ τῶν γνωμικῶν θελημάτων. τήν ψιλήν ἐν μόνῃ ποιότητι φυσικῆ λέγων διαφοράν μετά τήν ἕνωσιν. γνωμικῶν ποιοτήτων λέγοντα γεγεν῅σθαι τήν ἕνωσιν. γινώσκειν διαφοράν μετά τήν ἕνωσιν· τόν δέ ΢ευ῅ρον. τήν τ῅ς γνώμης.τ῅ς ἑνώσεως προσηγορίαν· ὁ δέ. κἄν Νεστόριος μέμηνε· καί τῶν μετά τήν ἕνωσιν διαφερόντων ἡ ἕνωσις. καί τήν τ῅ς γνώμης παραλλαγήν· καθ᾿ ἥν οὐχ ἡ κατά φύσιν διαφορά δείκνυσθαι πέφυκεν. ποιοτήτων γνωμικῶν εἰσηγούμενος ἕνωσιν τήν τῶν μηδόλως κατ᾿ αὐτόν ἑνωθεισῶν φύσεων ποιεῖται διαίρεσιν· ὁ δέ. ὧν ἔφασκε Νεστόριος εἶναι τήν ἕνωσιν. διασπᾶν μαινομένων κακῶς διά τῶν ἐναντίων τήν τῶν ὀρθῶν δογμάτων ἀλήθειαν. ἕως ἄν αὐτῶν ἀγνοεῖ τήν διαφοράν μετά τήν ἕνωσιν. Ἐχρ῅ν γάρ εἴπερ ἑαυτοῖς στοιχεῖν διεγνώκεισαν. τόν κατά προκοπήν παρ᾿ αὐτοῦ θεοποιούμενον ἄνθρωπον· ὡς μή κατά πάντα τρόπον τε καί λόγον τήν αὐτήν τ῵ Θε῵ γνωμικήν ἔχοντα θέλησιν. τήν τῶν φυσικῶν ποιοτήτων διαφοράν. ἀληθ῅ τῶν πραγμάτων κατ᾿ οὐσίαν γεγεν῅σθαι τήν σύνοδον λέγειν οὐκ ἀνεχόμενος. κἄν ΢ευ῅ρος παρατάττεται. Καί ὁ μέν. τῶν ἑνωθέντων ποιεῖται προδήλως ἀναίρεσιν. τήν τῶν γνωμικῶν ποιοτήτων ἕνωσιν εἰς τήν τῶν φύσει πραγμάτων ἐφεῦρε διαίρεσιν· ὁ δέ. εἰς τήν τῶν πραγμάτων ἐπενόησε σύγχυσιν. Εἰ μέν οὖν κατά τόν Νεστόριον. Καί συντόμως περί τούτων εἰπεῖν· ὁ μέν. ἀρνεῖται τήν μίαν ὑπόστασιν. ἄνεσιν καί ἐπίτασιν· καί πεποίηκεν ἁμαρτωλόν. μόνων τῶν γνωμικῶν θελημάτων ἕνωσις γέγονε. γνώμης ὑπάρχει κινήματα σαφῶς. ἀλλ᾿ ἡ καθ᾿ ὑπόστασιν. ἀλλ᾿ οὐ φύσεως. ποιεῖται παραλλαγήν· (=0045=) ἡ δέ τ῅ς γνώμης παραλλαγή. καί τοιάδε θέλησις. μετά τήν ἕνωσιν μή συγχεῖν τάς φύσεις. τήν ἐν μόνῃ ποιότητι γνωμικῆ τῶν φύσεων ἕνωσιν πρεσβεύων. καί πολλήν ὑπέρ τοῦ ψεύδους ποιεῖται τήν συνηγορίαν. Σῶν γάρ ἑνωθέντων ἡ διαφορά θεωρεῖται μετά τήν ἕνωσιν. τό κατά μόνην τήν φύσιν ἀντί τοῦ καθ᾿ ὑπόστασιν πρεσβεύων μοναδικόν. τοὐναντίον. ὡς ἔφην. τό δέ κατά φύσιν ποσόν οὐκ εἰδώς. Ὄντως κακή ξυνωρίς ἀνδρῶν παρανόμων. τ῅ς ἀγαθότητος εἰσηγεῖται τήν μείωσιν· [14] . μή διαιρεῖν τάς φύσεις. ποιοτήτων φυσικῶν διαφοράν εἰσηγούμενον. ἀφείς τήν τῶν μηδαμῶς ἑνωθέντων πραγμάτων διαίρεσιν· καί συνήγαγε τῆ τῶν γνωμικῶν θελημάτων διαφορᾶ. (≡15Α_056≡> τόν μέν Νεστόριον. ὧν μηδέ τήν ἀρχήν παντελῶς ἐπρέσβευσεν ἕνωσιν· ἀλλά τήν ὧν εἶναι φάσκει τήν ἕνωσιν. Ἡ γάρ διαφορά τῶν γνωμικῶν θελημάτων.

θελήματα καλῶς προσαγορεύσαντες. ἐμπέφυκεν· οὐ ταυτόν δέ τό πεφυκέναι θέλειν. ἔχουσαν τ῅ς τοῦ ὄντος φυσικήν ἐφέσεως δύναμιν. τό (≡15Α_060≡> πεφυκέναι θέλειν. ΣΟΤ΢ ΥΤ΢ΙΚΟΤ΢ ΝΟΜΟΤ΢. τήν κατ᾿ ἐπίτασιν καί (≡15Α_058≡> ἄνεσιν ταύταις ἑτερότητα προφαινούσης. Ὧν γάρ ἡ σύνοδος. δύο θελήματα λέγοντας· μηδ' αὖ πάλιν κατά ΢ευ῅ρον. φυσικῶς κινουμένη τε καί τυπουμένην ὑπό τοῦ Λόγου πρός τήν τ῅ς οἰκονομίας ἐκπλήρωσιν. λαλεῖ δέ οὐκ ἀεί· ἐπειδή τό μέν οὐσίας ἐστί λόγῳ φύσεως συνεχόμενον· τό δέ βουλ῅ς. τελείως οὔπω κατά τήν γνώμην γέγονεν ἀναμάρτητος. τῆ τοῦ λαλοῦντος γνώμῃ τυπούμενον· ὥστε φύσεως μέν τό ἀεί πεφυκέναι λαλεῖν· ὑποστάσεως δέ. τήν τῶν γνωστικῶν θελημάτων ἀπαγορεύοντα δυάδα· πάντας εὑρίσκων σχεδόν τούς ἐνδόξους διδασκάλους. . Πέφυκε μέν γάρ ἀεί τό λαλητικόν. ὡς ἔφην. ἀλλ᾿ οὐ τήν γνωμικήν τοῦ τινος ἀνθρώπου. ἀλλά φυσικῶν· τούς οὐσιώδεις τε καί φυσικούς τῶν ἑνωθέντων νόμους τε καί λόγους. Ἀλλά μηδείς εὐθυνέτω τόν λόγον. δύναμις τοῦ κατά φύσιν ὄντος ὀρεκτική. οὐ τάς γνώμας ἐσήμαναν. Οὐκοῦν τό καθ᾿ ὑπόστασιν ἐκ τ῅ς συνόδου τῶν φύσεων ἕν μή δεχόμενος ὁ Νεστόριος. τοῦ κινήμασι διανοήσαντες ὄρεξιν. Καί γάρ φυσικήν τ῅ς νοερῶς ἐψυχωμένης σαρκός. Καί μάτην αὐτ῵ τ῅ς ταυτοβουλίας ὁ λόγος ἐπενοήθη. πρός ἕν θέλημα διά τοῦτο τόν εὐσεβ῅ μεθορμήσοιτο νοῦν. τ῅ς τῶν γνωμικῶν θελημάτων σαφῶς διαφορ᾵ς μετά τήν ἕνωσιν. κἄν πρός δήλωσιν τ῅ς τῶν προσώπων διαιρέσεώς ἐστιν ἁρμόδιος. θέλημα σοφῶς προσηγόρευσαν· οὗ χωρίς εἶναι τήν ἀνθρωπίνην φύσιν. τ῅ς τοῦ θέλοντος ὑπάρχει βουλ῅ς)· εἶχεν ἄρα τό πεφυκέναι [15] . καί θέλειν· ὡς οὐδέ τό πεφυκέναι λαλεῖν. εἴπερ ἀσύγχυτος αἷς ἡ τῶν βουλομένων προσώπων συνεπιθεωρεῖται διαίρεσις.. τούς φυσικούς νόμους.ὑφ᾿ ἧς ὁ καθοτιοῦν ἔτι κρατούμενος. οὐχ εὑρίσκων εἰπεῖν τέ ποτέ ἐστι τό ἐκ τ῅ς ἑνώσεως τῶν γνωμικῶν θελημάτων ἀποδεικνύμενον ἕν. ΓΝΩΜΑ΢ ΕΚ ΣΗ΢ ΑΤΣΗ΢ ΠΡΑΓΜΑΣΕΙΑ΢ ΚΕΥΑΛ.. ΟΤ.. τό πῶς λαλεῖν· ὥσπερ καί τό πεφυκέναι θέλειν καί θέλειν. ἵνα μή κακοῦ κακόν ποι῅ται διάδοχον· τ῅ς διαιρέσεως λέγω τήν σύγχυσιν. καί τήν τῶν γνωμικῶν θελημάτων διέλυσεν ἕνωσιν. καί τῶν οὐσιωδῶς τῆ φύσει προσόντων. Οὐ γάρ ἔχει ταυτότητα λέγειν τ῅ς ἀγαθότητος. Οὐ γάρ εἶπον οἱ θεσπέσιοι Πατέρες ἐπί Φριστοῦ ποσότητα γνωμικῶν θελημάτων. τούτων ἀνάγκη πάντως λέγειν καί τήν διαφοράν. ΝΑ' Ὅτι δύο θελήματα λέγοντες οἱ Πατέρες ἐπί Φριστοῦ. βουλῶν ἐστιν ἕνωσις φυλάττουσα τήν τῶν κατ᾿ αὐτήν ἠνωμένων διαφοράν. ἀδύνατον.ΔΤΟ ΘΕΛΗΜΑΣΑ ΛΕΓΟΝΣΕ΢ ΟΙ ΠΑΣΕΡΕ΢ ΕΠΙ ΦΡΙ΢ΣΟΤ. Θέλημα γάρ ἐστι φυσικόν. καί θέλειν οὐκ ἔστι ταυτόν (τό μέν γάρ. (=0048=) συνεκτική πάντων ἰδιωμάτων· καθ᾿ ἥν ἀεί τ῵ φύσει θελητικ῵. Εἰ δέ τό πεφυκένει θέλειν. οὐσίας· τό δέ. καί λαλεῖν. Ἡ γάρ ταυτοβουλία..

Πῶς δέ γέγονε κατ᾿ ἀλήθειαν ἄνθρωπος σαρκωθείς ὁ Λόγος. Οὐκοῦν ψιλῆ μορφώσει (≡15Α_064≡> σαρκός τήν οἰκονομίαν ἐφάντασεν· ἀλλ᾿ οὐ φύσει σαρκός. καί τήν φύσιν τῶν κατακριθέντων αὐτ῅ς διά τήν ἁμαρτίαν παθημάτων. ἧς οὐδέ λόγος ἐστί. θεωθέν ὅλον. ὅπερ ἄτοπον· εἴπερ τοῦ Τἱοῦ φύσει θέλημα. σωματικῶς πληρουμένην. ἐναργής ἐστι φύσεως καί οἰκονομίας ἀπόδειξις· τοῦ τε φυσικοῦ λέγω τῶν ἡνωμένων λόγου. προηγουμένως γέγονεν ἄνθρωπος.θέλειν ὁ σαρκωθείς Λόγος ὡς ἄνθρωπος. ἄνπερ ᾖ κατά φύσιν· ἐπεί τόν ποιητήν αἰτιατέον τ῅ς μέμψεως. ἀλλά τό σόν γενέσθω θέλημα· δεικνύς ἅμα τῆ συστολῆ. καί τήν ἀπόῤῥητον καί μεγάλην τοῦ Πατρός ὡς Θεός παραδείξῃ βουλήν. τό τε θεοῦν. Οὐκοῦν ὡς φύσει πεφυκώς. κατά τό αὐτό. Διό φησι· Πάτερ. νοερῶς τε καί λογικῶς ἐψυχωμένης καθ᾿ ὑπόστασιν σαρκωθείς ὁ Λόγος πεπλήρωκε. καί τό θεούμενον· τά δέ πρός τι. διά τινος πάντως ἐλλείψεως φυσικ῅ς. τῆ τοῦ θεοῦντος δηλονότι συμφυἸᾳ τεθέωτο· τό δέ θεοῦν καί θεούμενον. τοῦ δέ καινοτομοῦντος τάς φύσεις. τ῵ αὐτοῦ θεϊκ῵ θελήματι τυπούμενον. οὐδ᾿ ὅλως ἄνθρωπος γέγονεν. σώσῃ δέ. καί τήν πρός τόν θάνατον συστολήν θέλων ἐπισημαίνεται σαρκικῶς μετά τῶν λοιπῶν παθῶν ὡς ἄνθρωπος ὁ ΢ωτήρ. Καί πάλιν τήν ὁρμήν ἐπιδείκνυται. καί τοῖς ἀμφ᾿ αὐτόν. Ἀλλ᾿ οὐ τό αὐτό. καί τ῅ς Ἀπολιναρίου συγχύσεως. τήν ὀρμήν τοῦ ἀνθρωπίνου θελήματος. καταργηθ῅ναί τε καί ἐνεργηθ῅ναι δεόμενος. φησίν ὁ μέγας Γρηγόριος. σαρκί θανατώσας τήν θάνατον· ἵνα καί τό φύσει πεφυκῶς (≡15Α_062≡> ὡς ἄνθρωπος ἐν ἑαυτ῵ δείξῃ σωζόμενον. θέλημα φυσικόν κατά ΢ευ῅ρον οὐκ ἔχων ὡς ἄνθρωπος· εἰ γάρ φυσικ῵ θελήματι κατ᾿ ἀλήθειαν ὡς ἄνθρωπος ἦν ἐλλιπής. πάντως ἀλλήλοις συνεισάγεσθαι πέφυκε. καί [16] . Σό γάρ ἐκείνου θέλειν. ἧς χωρίς οὐδέ σάρξ ὑποσταίη ποτ᾿ ἄν. Οὐ γάρ ἵνα πάθῃ. εἰ δυνατόν. Σό δέ ζωτικήν οὐκ ἔχον ἐκ φύσεως δύναμιν. παρελθέτω τοῦτο τό ποτήριον ἀπ᾿ ἐμοῦ· πλήν μή τό ἐμόν. τ῵ αὐτοῦ θεϊκ῵ θελήματι κινούμενόν τε καί τυπούμενον. ἐν τῆ συμφυἸᾳ τοῦ θεϊκοῦ. οὐδέν ὑπεναντίον Θε῵. λυτρούμενος. καί τοῦ καθ᾿ ὑπόστασιν τ῅ς ἑνώσεως τρόπου τοῦ μέν πιστουμένου. τό τοῦ Πατρός. καί πάσης ζωτικ῅ς δυνάμεως ἀμοιρήσειεν ἄν. οὐδέ τήν οἰανοῦν δηλονότι ψυχήν. Εἶχεν οὖν θέλημα φυσικόν ὡς ἄνθρωπος ὁ ΢ωτήρ. ΢κοπός οὖν ΢ευήρῳ. ὁπόταν οὔτε γνωμικόν· ἔνθα καί (=0049=) προσωπική θεωρεῖται διαίρεσις. δύο πάντως· ἀλλ᾿ οὐχ ἕν καί φύσει ταυτόν. τυπουμένην τε καί γινομένην· εἴπερ ἡ σάρκωσις. Σό γάρ τ῅ς κατ᾿ ἔφεσιν ὀρεκτικ῅ς ἐστερημένον κινήσεως. Εἰ δέ τεθέωτο. οὐκ ἐναντιούμενον· οὐδέν γάρ ἠναντίωται παντάπασι Θε῵ φυσικόν. τοῦ μάλιστα τήν φύσιν ὡς λογικήν χαρακτηρίζοντος ἔρημος. τέλειος κατ' ἀλήθειαν οὐ γέγονεν ἄνθρωπος. καί θατέρῳ συνεπινοεῖσθαι θάτερον. πάσης καθαράν τήν οἰκονομίαν δεικνύς φαντασίας. Εἴπερ τῶν πρός τι. κατά τήν τοῦ φυσικοῦ λόγου πρός τήν τ῅ς οἰκονομίας τρόπον συμπλοκήν. Σίς γάρ ἀτελοῦς φύσεως ὕπαρξις. ἑαυτ῵ πεποιηκότα τό φύσει μαχόμενον. δίχα τροπ῅ς καί συγχύσεως. τήν προσληφθεῖσαν καθ᾿ ἕνωσιν ἄῤῥητον ἐξώσασθαι φύσιν· τ῅ς τε Μάνεντος φαντασίας.

καί τό ἑπόμενον αὐτῆ συνανῄρηται θέλημα. διά τά ἑπόμενα ταύταις θελήματα. κατ' αὐτόν. Ὁ γάρ τόν πρός τι. λόγος.τ῅ς Εὐτυχοῦς συνουσιώσεως ἐπικυρῶσαι τό μῦσος. Καί πάλιν. ὡς διά τοῦτο δύο κατά τόν Λέοντος τόμον ἐνεργείας οὐχ ὁμολογοῦμεν ἐπί Φριστοῦ. τόπος γενομένη ζοφερός. ἥν κατοικοῦσι οἱ τό φῶς (≡15Α_066≡> ἀπεστραμμένοι τ῅ς γνώσεως. ταῖς ἐνεργείαις ἕπεσθαι τά θελήματα πέφυκε τοῖς δέ θελήμασιν εἰσάγεσθαι πρόσωπα. ἁπλ῅ν θεωρεῖσθαι μή δυναμένην· ἕν δέ θέλημα. ὁ ΢ευήρου βασανιζόμενος καταγωνίζεται λόγος. καί φύσεων ἔσται Σριάς. ἴσην ποιεῖται τήν τῶν σχετῶν ἀκολούθως ἀντιστροφήν. Πρός οὕς ἄν τις σχετλιαστικῶς ἐκεῖνο τ῅ς προφητείας ἐποίσει τό μέρος· Ὤ. φεύγετε ἀπό Βοῤῥ᾵· εἰς ΢ιών ἀνασώζεσθε. Οὐκοῦν ἐπειδή πολύσημόν ἐστι τό ἁπλῶς λεγόμενον. οἷς ἐξ ἀνάγκης προσώπων συνεισάγεται δυάς· ἀλλ᾿ οὐδέ μίαν πάλιν. ἄλυτον ἔχων τήν σχέσιν. Βοῤῥ᾵ς γάρ ὡς ἀληθῶς ΢ευήρου διάνοια. συναιρεῖται τό πρόσωπον. [17] . τινῶν ψευδεπισκόπων πρός ἐμέ διενεχθέντων τ῅ς ΢ευήρου μερίδος· ἀκούσας. Εἰ γάρ κατ᾿ αὐτόν. (=0052=) κατά ΢ευ῅ρον προϊέναι φαμέν. ἡ μακαρία Μονάς. κατά ΢ευ῅ρον. εἰ τῆ ἐνεργείᾳ πάντως κατά τήν ΢ευήρου πρότασιν ἕπεται θέλημα· τούτῳ δέ συνεισάγεται πρόσωπον. ἀνυπόστατος ἔσται κατά ΢ευ῅ρον ὁ Φριστός· τῆ ἐνεργείᾳ. εἰ ταῖς ἐνεργείαις κατ᾿ αὐτόν ἕπεται πάντως θελήματα. ἡ κακῶς ἐκ τ῅ς προσγενομένης αὐτ῵ χειρίστης ἕξεως γεννηθεῖσα συγκεχυμένη τῶν ψευδῶν διδασκαλία δογμάτων. Ὁμοῦ γάρ τ῅ς τε θεολογίας καί τ῅ς οἰκονομίας. ἀνασωθ῅ναι δι᾿ ἐπιστροφἠς οὐκ ἐθέλοντες. Εἰ δέ γνωμικά. Καί πάλιν. ἐξ ἑνός καί τοῦ αὐτοῦ Λόγου σεσαρκωμένου πάντως συμπροαχθήσεται· καί οὐδείς ἀντερεῖ λόγος. οἱ κατοικοῦντες θυγατέρα Βαβυλῶνος. καί τό τούτῳ συνεισαγόμενον πρόσωπον. καθάπερ αἰτίοις αἰτιατά· ἵνα μή λέγω τίς ἡ ἀπόδειξις· καί παντί προσώπῳ δηλονότι. τό θέλημα· τ῵ δέ θελήματι. ὤ. ὡς ταῖς ἐνεργείαις ἑπόμενον μετά τῶν ἰσαρίθμως συνεισαγομένον αὐτοῖς προσώπων. εἰ μέν φυσικά τά κατά ἀντιστροφήν συνεισαγόμενα τοῖς προσώποις εἶεν θελήματα. διά τό συναιρούμενον αὐτῆ θέλημα τοῦ συνεισαγομένου τ῵ θελήματι προσώπου συναναιρεθέντος. καί π᾵σαν θείαν τε καί ἀνθρωπίνην ἐνέργειαν ἐξ ἑνός καί τοῦ αὐτοῦ Θεοῦ Λόγου σεσαρκωμένου. ὡς προσώπων Σριάς· ἤ πάντως. λέγω τήν Ἐκκλησίαν. Μέμνημαι γάρ κατά τήν Κρητῶν ν῅σον διάγων. Εἰ δέ τῆ μέν ἐνεργείᾳ. στασιάσει πάντως πρός ἑαυτήν μή συμβαίνουσα τοῖς θελήμασιν. ἐξ ἀνάγκης ἀναιρεθείσῃ τῆ ἐνεργείᾳ. θέλημα· καί τούτῳ πάντως ἐνέργεια συνεισαχθήσεται πρόσφορος. καί πρός τήν ΢ιών. μονοπρόσωπος ἔσται Θεότης τριώνυμος. εἴπερ ἕν θέλημα τ῅ς ὑπερουσίου Σριάδος ἐστί. καί τ῅ς τοῦ θείου φωτός ἐστερημένη διατριβ῅ς· Θυγάτηρ δέ Βαβυλῶνος. τοῖς δέ θελήμασι συνεισάγεται πρόσωπα· ἐξ ἑνός δέ καί τοῦ αὐτοῦ Θεοῦ Λόγου (=0053=) σεσαρκωμένου προϊέναι φησί π᾵σαν (≡15Α_068≡> θείαν καί ἀνθρωπίνην ἐνέργειαν· καί π᾵ν θέλημα κατ᾿ αὐτόν (δηλονότι θεῖόν τε καί ἀνθρώπινον).

μόνης ἔσται τ῅ς αὐτοῦ χαρακτηριστικόν ὑποστάσεως. Ἀλλ᾿. συνθέτῳ θελήματι μόνην χαρακτηρίσας ὑπόστασιν σύνθετον. ἀνούσιος· τῆ δέ παραγραφῆ τ῅ς μι᾵ς. ἡ κατ᾿ ἔφεσιν αὐτ῅ς καθέστηκε κίνησις· ἥν οἱ Πατέρες σκοπήσαντες. καί οἷον εἰπεῖν μαχόμενον ἑαυτ῵ τῆ στάσει τῶν λογισμῶν· καί διά τοῦτο διπρόσωπον αὐτόν κηρύττωσιν· οἵ γε κατά μόνην ταύτην γινώσκοντες τήν τῶν γνωμικῶν θελημάτων διαφοράν ἐν τ῵ βίῳ γεγεν῅σθαι· τήν τε τ῅ς ἁμαρτίας εἴσοδον. σαφῶς ὁ τ῅ς οἰκονομίας αὐτ῵ νενόθευται λόγος. οὐκ ἔσται φύσει δραστήριον. καί μαχομένην ἑλληνικῶς ἑαυτῆ φύσιν θεότητος εἰσηγουμένῳ· κατά δέ τήν πρότασιν. Πατρός φύσει καί Μητρός αὐτόν ἠλλοτρίωσας. Οὕτω μέν οὖν π᾵σαν φυτείαν ἐκριζοῖ προσελθών ὁ λόγος.Ἔσται τοιγαροῦν τῆ μέν ἀναιρέσει τῶν φυσικῶν ἐνεργειῶν ὁ Φριστός κατά ΢ευ῅ρον. ὡς ἔοικε. Ἕν δέ Φριστοῦ θέλημα λέγων. Εἰ δέ ὡς ὅλου σύνθετος. οὐδετέρῳ κατ᾿ οὐσίαν ἑνούμενον. ἀλλ᾿ οὐ γνωμικῶν ἐπί Φριστοῦ θελημάτων διαφοράν λαμπρῶς ὡμολόγησαν. Οὐκοῦν κατά μέν τήν ἀντιστροφήν τ῅ς ΢ευήρου προτάσεως. πῶς ἔσται θέλημα (=0056=) κοινόν. τό φυσικόν θέλημα τ῅ς κατά Φριστόν ἀνθρωπότητος ΢ευ῅ρος ἀνεῖλεν. πάλιν ἄβουλος καί ἀνυπόστατος· καί τῆ πάσῃ προαγωγῆ θείας τε καί ἀνθρωπίνης ἐνεργείας. ἐμπαθής ἔσται θεότης. Οὐ γάρ ἄν ἔλεγόν ποτε γνωμικῶν ἐπί Φριστοῦ θελημάτων διαφοράν. Ἀρειανήν πολυθεἸαν. πολύβουλός τε καί πολυπρόσωπος· ἤ τό γε κυριώτερον εἰπεῖν. φυσικῶν. καί τήν πρός τόν Θεόν ἡμετέραν διάστασιν. Εἰ μέν ὡς Φριστοῦ φυσικόν. τήν ἀήττητον βάσιν οὐκ ἔχων ἀλήθειαν. Ἐν οὐδενί γάρ ἄλλῳ καθέστηκε τό κακόν. εἴπερ ἀνθρώπινον. καί μαχόμενος. τόν ἕνα Φριστόν ἀνούσιον. παρά φύσιν βρώσεως καί πόσεως ἀφιεμένη. ἄβουλον. ἵνα μή δίγνωμον καί δίβουλον. ὧν ἡ φύσις διάφορος. Προσώπου γάρ ἀφοριστικόν ὑπάρχει τό γνωμικόν· καί δειχθήσεται (≡15Α_070≡> σαφῶς ἑτερόβουλος Πατρί τε καί Πνεύματι κατά σέ. ἀνυπόστατον· καί πάλιν τόν αὐτόν ἀπειρόβουλόν τε πρεσβεύοντι καί ἀπειροπρόσωπον· οὗ τί δυσσεβέστερον. εἰ μή μόνον ἐν τῆ [18] . Εἰ δέ τ῅ς αὐτοῦ μόνης θεότητος. πάλιν αὐτόν τοῦ Πατρός ἠλλοτρίωσας. Σίς γάρ θελήματος σύνθεσις. ἥν ὁ Πατήρ οὐκ ἐφύτευσεν· ἐπεί μή πέφυκε τό ξένον περιποιεῖσθαι γεώργιον. Σοιοῦτος γάρ ἅπας καθέστηκε λόγος. πρός τ῵ καιν῵ μύθῳ καί πλάσματι. Εἰ δέ τ῅ς αὐτοῦ μόνης ἀνθρωπότητος. καί ΢αβελλιανήν ἀθεἸαν. πῶς καί ποῖον τοῦτο φής. ὦ βέλτιστε. Ὁρ᾵τε ποῦ φέρων ὁ ΢ευήρου κανών ἀπάγει τούς πειθομένους. οὐκ εἰδώς ὅτι κυριώτερόν τε καί πρῶτον ἰδίωμα πάσης μάλιστα φύσεως λογικ῅ς. ἀπειρόβουλός τε καί ἀπειροπρόσωπος. Οὐδέτερον γάρ αὐτοῖν φύσει Φριστός· καί πῶς ἐκφεύξῃ τοῦτο λέγων. Καί τερατώδης δειχθήσεται σαφῶς ἡ τῶν θαυμάτων ἐπίδειξις. ποσότητος πεποίηκε δήλωσιν ἀναρίθμητον. Εἰ δέ ἀμφοτέρων φύσει κοινόν. ὁ τ῅ς θεολογίας αὐτ῵ διαπέπτωκε λόγος. τ῅ς πολυθεἸας τόν κίνδυνον. Εἰ δέ γνωμικόν. Πῶς γάρ. Ὁ γάρ π᾵σαν φήσας ἐνέργειαν.

καί Πνεύματος ἁγίου περίδραξιν. καί διαφοράν τῶν καθ᾿ ὑπόστασιν ἡνωμένων ὁμολογεῖν. καί ὁ ταύτης δηλωτικός ἀριθμός. τήν καθ᾿ ὑπόστασιν ἕνωσιν φυσικήν ἐργάζεται σύγχυσιν· δέον μήτε σύγχυσιν ἐπί Φριστοῦ. ἵνα καί τῶν οὐσιῶν ὁ λόγος. σύγχυσιν τοῦ μυστηρίου τολμηρῶς κατακρίναντες. φεύγων τήν καθ᾿ ὑπόστασιν ἕνωσιν. σοφίσαι λόγῳ καί συνετίσαι· πρός δέ καί ἁγιάσαι διά τ῅ς ἑνούσης σοι χάριτος. τήν οὐσιώδη διαφοράν προσωπικήν ποιεῖται διαίρεσιν· ὁ δέ διά τήν διαίρεσιν τήν οὐσιώδη μή λέγων διαφοράν. (=0057=) καί τόν λόγον διάρας σπουδῆ ὕλης καί τῶν περί ταύτην. καί τό κρυπτόμενον. μήτε διαίρεσιν· ἀλλ' ἕνωσιν τῶν κατ᾿ οὐσίαν διαφερόντων. Οὐ γάρ οἶδε κόρον τό ὑπέρ αἴσθησιν· οὔτε μήν τήν οἰανοῦν περιστολήν. καί τ῅ς περί αὐτά φροντίδος δι᾿ ἐμμελοῦς προσοχ῅ς. Εἷς οὖν Νεστορίῳ τε τῶν ΢ευήρῳ περί τοῦ δυσσεβεῖν ὑπάρχει σκοπός. ἐν τ῵ ἀπαρτισμ῵ τ῅ς τῶν ἐντολῶν ἐργασίας· καθ᾿ ἥν προς ἐντέλειαν φρονήσεως καί ἀνδρείας αὐτός ἀναχθείς. διαίρεσιν· ὁ δέ. τέλος ἱερόν ἐκομίσω τήν σωτηρίαν· ἥν ὥστε μεταδοῦναι καί ἄλλοις. καί διά τοῦτο καθέστηκεν. ἄμφω τ῅ς τῶν πραγμάτων ἀληθείας ἀπέπεσον· ὁ μέν. δεικνύς ἡμῶν τήν πρός τόν Θεόν τοῦ γνωμικοῦ θελήματος ἀντιπάθειαν. δικαίως πιαίνεις· ἵν᾿ ἐκείνῳ μέν τήν νέκρωσιν τοῦ Ἰησοῦ παραδείξῃς.πρός τό θεῖον θέλημα διαφορᾶ τοῦ κατά (≡15Α_072≡> γνώμην ἡμετέρου θελήματος· ᾗτινι πάντως ἀντικειμένη συνεισάγεται ποσότης. εἰ καί τις ἄλλος τήν ἀκάματον δύναμιν. ῥο῅ς ἁπάσης καί ἀποῤῥο῅ς κατά φύσιν ὑπερανέστηκε· τό δέ παντός εἴδους ὑπερανέχει καί σχήματος· τοῦ τε κρυφίου τήν ἔκφανσιν. τιμίαις προσχρήσασθαι συλλαβαῖς· καί πρῶτα μέν. εὐσεβῶς καταγγέλληται· ὧν ἄμφω διαῤῥαγέντες· ὁ μέν. τό ὑπέρ ἔννοιαν. ΠΡΟ΢ ΓΕΩΡΓΙΟΝ ΣΟΝ Ο΢ΙΩΣΑΣΟΝ ΠΡΕ΢ΒΤΣΕΡΟΝ ΚΑΙ ΗΓΟΤΜΕΝΟΝ ΕΡΩΣΗ΢ΑΝΣΑ ΔΙ' ΕΠΙ΢ΣΟΛΗ΢ ΠΕΡΙ ΣΟΤ ΚΑΣΑ ΦΡΙ΢ΣΟΝ ΜΤ΢ΣΗΡΙΟΤ Νοῦν μέν τόν οἰκεῖον ἐφέσει θείᾳ πτερώσας. ὡς θέμις . ταπεινόν τε καί ἀγνώτην ὑπάρχοντα. Ἕως γάρ τούτου. Ὁ μέν γάρ διά τήν σύγχυσιν. ἐκεῖνο ποιεῖται· καί τοῦ ἀορίστου τήν ἐνδεχομένην τοῦτο παρέχει κατάληψιν· καί ὅση πρός ἁρπαγήν διανοίας αὐτάρκης. τήν τῶν γνωμικῶν μόνον ποιοτήτων ἕνωσιν· ὁ δέ. εἵλου πρός ἐμέ τόν ἀνάξιον. θεοτίμητε Πάτερ. κἄν ὁ τρόπος διάφορος. Σό μέν γάρ. ἀκόρεστον ἔχεις τῶν ἱερογράφων Λογίων τήν ἔντευξιν . καί τ῅ς ἑνώσεως ὁ τρόπος. καί ταύτην γνωρίσαι. π᾵σαν ὁλικῶς ἁμαρτίαν ἐξαφανίζουσαν· ἐν τούτῳ δέ τήν ζωήν ἐπιδείξῃς. ἡ φιλάνθρωπος τοῦ ὑπέρ ἀνθρώπου δι᾿ ἐκφάνσεως συγκατάβασις· χάριτι θεουργούσα τούς γνώμη συναναβαίνοντας· καί τῆ κενώσει τοῦ Λόγου τό κατ᾿ αὐτό πλήρωμα δεχομένους. π᾵σι (≡15Α_074≡> [19] . ἀρετήν π᾵σαν ὑπερκοσμίως προβαλλομένην· (≡15Α_076≡> ἐξ ὧν πρ᾵ξιν ἱεράν κατορθώσας καί θεωρίαν. τήν τῶν φυσικῶν μόνον μετά τήν ἕνωσιν ἐπικυρώσας διαφοράν. τό θεομίμητον. τό τε φαινόμενον σωφρόνως πιέζεις.

τήν ἐναντίωσιν τοῦ θελήματος ἐπιδείκνυμεν· δι᾿ ἥν τ῵ καθ᾿ (≡15Α_078≡> ἡμ᾵ς ἀνυπότακτος λέγεται καί Φριστός. δίχα σπορ᾵ς γενομένους· (=0061=) ὁ μέν γάρ. πάντα γέγονε δι᾿ ἡμ᾵ς. γέγονε σάρξ. καί ἄλλο τό καθ᾿ ἡμ᾵ς· ἀλλά ταυτόν τῆ οὐσίᾳ καί ἀπαράλλακτον. Ἕξομεν δέ καί ἡμεῖς πρός τε τόν παλαιόν Ἀδάμ καί τήν Εὔαν. ὡς ἐφ᾿ ἑκατέρα τήν ταύτης κεκτημένοι ῤοπήν· αὐτός δέ πάσης κατά φύσιν ἐλεύθερος ὤν ἁμαρτίας. π᾵σαν θεουργόν ἀποφήνας. Καί σοῦ τόν εὐσεβ῅ τρόπον ἀποθαυμάσας. ὥσπερ οὖν καί ἀγεννησία καί γέννησις. τυπούμενον δέ θεϊκῶς ὑπέρ ἡμ᾵ς. μήτε τι τῶν αὐτ῅ς ἀδιαβλήτων καί φυσικῶν τό παράπαν ψευσάμενος· εἰ καί ταύτην μετ᾿ ἐκείνων ἁπάντων ἐθέωσε. ὡς αἰτίαν τόν ἀναίτιον ἔχουσα Λόγον. εἴπερ ἐκ τ῅ς ἡμετέρας ἐλήφθη. φύσιν οὐ τέμνει· περί δέ τήν αὐτήν τέμνεται φύσιν. Οὐ γάρ ταυτόν ἀγεννησία καί γέννησις. οὐ τό ἡγούμενον μαθεῖν· ἐν περιλήψει γάρ τῶν καλῶν ὑπάρχεις ἁπάντων· ἀλλ᾿ εἰς μύησιν προβιβάσαι τελεωτέραν. μή ἐκστάς τοῦ εἶναι κατ' οὐσίαν Θεός· καί τέλειος καθ᾿ ἡμ᾵ς ἐχρημάτισεν ἄνθρωπος. Δ῅λον γάρ ὡς ἀσπορία καί σπορά. τμ῅μα τοῦ [20] . οὐ διά τόν λόγον τ῅ς φύσεως. πλάσμα τοῦ πλάσαντος· ἡ δέ. οὐδέν ἐναντίον εἶχεν· ἀλλ᾿ ἄχραντον.πανταχοῦ διαδιδομένης· ἀπερίγραφον γάρ. τόν λόγον προἸσχομαι κατά δύναμιν· φάσκων. μήτε τήν ἡμετέραν οὐσίαν. ἀλλ᾿ ἐνανθρωπήσας Θεός. πυρακτωθέντος δίκην σιδήρου. κατά τήν ἐκ τῶν παρθενικῶν τ῅ς πανάγνου καί Θεομήτορος ἀχράντων αἱμάτων ἄῤῥητον πρόσληψιν· οἷς δίκην σπορ᾵ς ἑνωθεῖς ὁ Λόγος. πλήν μόνης τ῅ς ἁμαρτίας· δι᾿ ἥν ἡμεῖς μέν πολλάκις στασιάζομεν. τό οὔπω δεδεγμένον τήν ἥττονα. Ὥσπερ οὖν καί τό θέλειν αὐτοῦ κυρίως μέν ὄν φυσικόν καθ᾿ ἡμ᾵ς. ὡς ἄνθρωπος οὐ ψιλός. Ἐπεί τυχόν εἰ διαφοράν πρός τήν ἡμετέραν φύσιν ὡς ἄνθρωπος εἶχεν ὁ Λόγος διά τήν ἀπορίαν· ἕξει γε πάντως. καί πρός τήν τοῦ Πατρός οὐσίαν. ἀλλά διά τόν καινοπρεπ῅ τ῅ς γενέσεως τρόπον. καί ἀντιπαλαίομεν τ῵ Θε῵ κατά τήν θέλησιν. καί πάντη κυρίως ἀμόλυντον τήν ἡμετέραν φύσιν διέσωζε· καθό καί ἔλεγε· Νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου ἔρχεται καί ἐν ἐμοί εὑρίσκειν οὐδέν· τῶν οἷς ἡμεῖς δηλαδή τήν φύσιν παραχαράττοντες. Ὄθεν τό κατ᾿ αὐτόν ἀνθρώπινον. ὡς οὐκ ἄλλο τι κατά (=0060=) φύσιν ὑπάρχει τό κατά τόν ΢ωτ῅ρα ἀνθρώπινον. ἀλλ᾿ αὐτοῦ κατ᾿ ἀλήθειαν τοῦ δι᾿ ἡμ᾵ς ἐνανθρωπήσαντος ἦν. ἕως ἄν ταύτης καί ἡμ᾵ς ἀπολύσῃ τῆ δυνάμει τ῅ς ἐνανθρωπήσεως· ἧς ἐπικυρῶν τήν ἀλήθειαν. καί δέδρακεν ἑκουσίως ὑπέρ ἡμῶν. πρός τό ἡμέτερον παραλλάττει· ταυτόν μέν ὑπάρχον κατά τήν οὐσίαν· οὐ ταυτόν δέ κατά τήν ἀσπορίαν ἐπεί μή ψιλή. Εἶτα καί πρός ἐπιστήμην ἱκανῶς ἀγαγεῖν τοῦ καινοῦ μυστηρίου τ῅ς κατ᾿ ἄνθρωπον θεοπλαστίας τοῦ δι᾿ ἡμ᾵ς σαρκωθέντος Θεοῦ Λόγου καί τελείως ἐνανθρωπήσαντος· τ῵ δι᾿ ἐρωτήσεως ἐθέλειν. ὡς διόλου κατ᾿ ἄκρον αὐτῆ περιχωρήσας διά τήν ἕνωσιν· καί ἕν μετ᾿ αὐτ῅ς ἀσυγχύτως καί τήν αὐτήν καί μίαν ὑπόστασιν γεγονώς. διά τήν γέννησιν.

οὕτω διά πείρας ἐκεῖ τήν ἀπόλαυσιν· ἧς κἀμέ μετασχεῖν ἱκέτευσον. ὥσπερ ἡμεῖς. εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀλλά μήν ταυτόν ὁ Τἱός τ῵ Πατρί διά τήν θεότητα· Θεός γάρ καί ὁμοούσιος· ὥσπερ οὖν καί ἡμεῖς. καί τ῵ ζωοποι῵ αὐτοῦ Πνεύματι. "Εἴπαμεν ἄν ὡς παρά τοῦ ἀνθρώπου τυποῦσθαι τόν λόγον· οὐ τοῦ κατά τόν ΢ωτ῅ρα νοουμένου· τό γάρ ἐκείνου θέλειν. διά τ῅ς σ῅ς μεσιτείας προσάγων αὐτ῵ τ῵ καλοῦντι καί σώζοντι· καί μισθόν τ῅ς εἰς (≡15Α_082≡> ἀλλήλους τῶν ὁμογενῶν συμπαθείας.. ὅτι μίαν Φριστοῦ χρή λέγειν ἐνέργειαν κατ᾿ ἐπικράτειαν· διά τό ὡς δραστικωτέραν τήν θείαν αὐτοῦ. ἀλλ' ἀντιπίπτοντος ὡς τά πολλά καί ἀντιπαλαίοντος». πρός τε τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔαν. τ῵ σύν αὐτῶ καί παρ᾿ αὐτ῵ δοξασθ῅ναι χαριζομένῳ· ᾧ ἡ δόξα καί τό κράτος σύν τ῵ παναγίῳ Πατρί. ΠΡΟ΢ ΣΟΤ΢ ΛΕΓΟΝΣΑ΢. εἰ καί τισιν ἐνομίσθη. οὐ πάντως ἑπομένου τ῵ θείῳ. Αὐτοῦ γάρ ἐστιν κυρίως καί λέγεται.πλάσματος. συγγενεῖς διά τήν ἀνθρωπότητα καί ὁμοούσιοι. ἐν ὑποστατικῆ γνωριζομένην ταυτότητι· καί οὕτω τε σοφῶς ἅμα καί εὐσεβῶς. καί τήν ἕνωσιν διαφυλάττειν· τήν μέν. Πρός τούς λέγοντας. (≡15Α_080≡> Οὐδεμίαν οὖν ὁ μέγας θεολόγος Γρηγόριος ἔμφασιν παρέχει. Ὅν αὐτός ὀρθοδόξως κηρύττων. Πάτερ ἡγιασμένε. ἅμα τ῵ εἶναι φυσικῶς. ἕξεις ἀνακηρύττοντα κατά τήν ὑπόσχεσιν. ἄφυρτον ὁμοῦ καί ἀδιαίρετον ἀποφαίνειν. οὐχ ὡς ἑτέρας ἤ ἐξ ἑτέρας ὅν πάρεξ τ῅ς ἡμετέρας οὐσίας καί φύσεως· ἀλλ᾿ ὡς δι᾿ ἐκεῖνον καί ἐν ἐκείνῳ. κατεπικρατεῖν τ῅ς ἀνθρωπίνης οὕτω χρή ἀπολογεῖσθαι. Πρῶτον μέν δύο ἐνεργείας καί ὑμεῖς ὁμολογεῖτε· μίαν ἐπικρατοῦσαν· τήν θείαν φημί· καί μίαν κρατουμένην· τήν ἀνθρωπίνην [21] . κατά τήν αὐτήν καί μίαν ὑπόστασιν γεγονός· καί οὐ καθ᾿ ἑαυτό χωρίς. ΟΣΙ ΜΙΑΝ ΦΡΙ΢ΣΟΤ ΦΡΗ ΛΕΓΕΙΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΝ . ἤ δι᾿ ἑαυτό πραχθέν.. Ἀμήν. οὐδέν ὑπεναντίον Θε῵ θεωθέν ὅλον· ἀλλά τοῦ καθ' ἡμ᾵ς· ὡς τοῦ ἀνθρωπίνου θελήματος. καί ἄλλο τό καθ᾿ ἡμ᾵ς. καί τό ὑποστ῅ναι θεϊκῶς ἐν αὐτ῵ κληρωσάμενον· ἵνα καί τό ἡμέτερον κυρωθῆ· καί τό ὑπέρ ἡμ᾵ς πιστευθῆ . ἀλλά φαντασία μόνη διάκενος. οὕτως οὐδέ σπορά καί ἀσπορία φύσις καθοτιοῦν ἀνθρωπότητος. τοῦ ἄλλο εἶναι κατά τήν φύσιν τό κατά τόν ΢ωτ῅ρα ἀνθρώπινον. Δεῖ γάρ ἐν π᾵σιν καί τήν ὑπ' αὐτοῦ τοῦ σαρκωθέντος καί τελείως δι᾿ ἡμ᾵ς ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ Λόγου. καί τῶν οἰκείων δωρούμενον ὥσπερ δι᾿ ἐλπίδος ἐνταῦθα. Ὡς γάρ οὐκ οὐσία Θεοῦ τό ἀγέννητον καί γεννητόν (τίς γάρ ὁ λέγων). ἐν ἑτερότητι φυσικῆ σωζομένην· τήν δέ πάλιν. καί αὐτόν τόν δι' ἡμ᾵ς σαρκωθέντα Θεόν. καί τήν προσληφθεῖσαν φύσιν μετά τῶν αὐτ῅ς φυσικῶν συντηρεῖν· ὧν ἄνευ τό παράπαν οὔτε φύσις ἐστίν. ὅλο διόλου τόν τ῅ς οἰκονομίας λόγον. τῶ φάσκειν αὐτόν. Ὄθεν καί σποράν οὐκείαν καινοτομοῦντα τόν ἐπεισαχθέντα τ῅ς γεννήσεως τρόπον αὐτόν ἔσχε τόν Λόγον.

εἰ δυνατόν. ΜΙΑΝ ΢ΤΝΘΕΣΟΝ ΣΟΤ ΦΡΙ΢ΣΟΤ ΕΝΕΡΓΕΙΑΝ Πρός τούς λέγοντας. ΠΡΟ΢ ΣΟΤ΢ ΛΕΓΟΝΣΑ΢. Πάτερ. καί τόπῳ καί κόσμῳ ἰδίῳ περιγραφομένη· καί ἀτόμων (=0065=) πολλῶν ἐστι περιληπτική. Π᾵σα δέ σύνθετος φύσις. σύγχρονον τοῦτο ἔχει· ὥσπερ τό σῶμα. σύγχρονα τό μέρη ἔχουσαν· καί τούτων τήν σύνοδον ἀκούσιον καί ἠναγκασμένην· κτιστήν τε καί κόσμῳ ἰδίῳ καί τόπῳ περιγεγραμμένην· λοιπόν δέ καί πλ῅θος Φριστῶν καθ᾿ ὧν αὕτη κατηγορεῖται. οὕτως καί θεότητος καί ἀνθρωπότητος μία ἐνέργεια. Ὥρα οὖν ὑμ᾵ς μίαν Φριστοῦ σύνθετον λέγοντας ἐνέργειαν. σύγχρονος ἔσται καθ' ὑμ᾵ς (≡15Α_084≡> ὁ Λόγος τῆ σαρκί. μείωσιν αὐταῖς εἰσάγετε. ἀλλ᾿ ὅτε τ῵ ἐργαζομένῳ δόξει τοῦτο μετά χεῖρας λαβεῖν καί ἐργάζεσθαι· καί λοιπόν ἤ Νεστορίου τοῦ παράφρονος σύμφρονες δειχθήσεσθε. ἡ ψυχή· καί ὥρα ἡμ᾵ς καί κτίσμα τήν θείαν φύσιν λέγειν.δηλονότι· ὅπερ ἐστί τῶν Πρός τι. πάντως συνθέτου φύσεώς ἐστι. ἤ τό σῶμα ἄκτιστον. πάντως καί αὐτό τῶν πασχόντων ἐστί· καί αὐτό γάρ κρατεῖται ὑπό τοῦ ἐπικρατουμένου. ὡς τ῅ς ἀνθρωπίνης διά τό ἐπικρατηθ῅ναι ἀναιρουμένης. τό ἄψυχον καί ἄνουν τό σῶμα τοῦ Φριστοῦ λέγοντος. Εἰ γάρ καί ἔλασσον. Ἔπειτα δέ. ΟΣΙ Ω΢ΠΕΡ ΟΡΓΑΝΟΤ ΚΑΙ ΣΟΤ ΚΙΝΟΤΝΣΟ΢ ΜΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ. ἄψυχον τοῦτο εἰσάγετε. καί σύνθετον Φριστοῦ φύσιν λέγειν. Ἡ σύνθετος ἐνέργεια. ΕΙ ΔΤΝΑΣΟΝ. μίαν σύνθετον τοῦ Φριστοῦ ἐνέργειαν. διαιροῦντος καί διιστῶντος τά εἰς μίαν ὑπόστασιν καί ἕν πρόσωπον συνελθούσας Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ δύο φύσεις· ἤ Ἀπολιναρίου τοῦ ἀσεβοῦς φοιτηταί. ἤ ἡ σάρξ τ῵ Λόγῳ συναἸδιος· π᾵ν γάρ κεχρημένον φυσικ῵ ὀργάνῳ. ἀπό τοῦ ἀνθρώπου λαμβάνεις. ΠΑΡΕΛΘΕΣΩ ΑΠ' ΕΜΟΤ ΣΟ ΠΟΣΗΡΙΟΝ Περί τοῦ «Πάτερ.. ὅτι Ὥσπερ ὀργάνου καί τοῦ κινοῦντος μία ἐνέργεια. Πρός τούς λέγοντας. ἤ χαλκοῦ· κρατούμενος δέ καί αὐτός. Εἰ τό. παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τό ποτήριον». ὁμόχρονον καί ἀκούσιον ἔχει τήν γένεσιν· κτιστή γάρ ὑπάρχει. ΠΡΟ΢ ΣΟΤ΢ ΛΕΓΟΝΣΑ΢. ἧς καί ἔστιν ἀφοριστική. πάντως συνεισάγουσιν ἑαυτοῖς καί τά ἀντιδιαιρούμενα. εἰ δυνατόν. (≡15Α_086≡> συστολ῅ς ἔμφασιν ἔχον. Εἰ μέν φυσικόν τό ὄργανόν φατε.. ὅτι εἰ κατ᾿ ἐπικράτειαν λέγετε τήν ἐνέργειαν. ΟΤΣΩ΢ . εἰ καί ἦττον. "οὐ τοῦ κατά τόν [22] . καί ἰδίᾳ διεστηκός καί μεμερισμένον· καί οὐκ ἀεί κινούμενον. Σό γάρ ἐπικρατοῦν. φέρε εἰπεῖν. παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τό ποτήριον. δ῅λον δέ ὅτι κατά τήν ποσότητα τήν προσμιγεῖσαν. ΠΕΡΙ ΣΟΤ «ΠΑΣΕΡ. Σά δέ Πρός τι. ὅμως δέ κρατεῖται πάντως· ὥσπερ χρυσός ἐπικρατῶν μέν τοῦ καταμιγνυμένου αὐτ῵ ἀργυρίου. Εἰ δέ τεχνικόν τό ὄργανον λέγετε.

Εἰ δέ μή τοῦ καθ᾿ ἡμ᾵ς. οὐκ ἀναιρήσῃς τό θεληθέν. τοῦ καθ᾿ ἡμ᾵ς. συστολ῅ς ὑπάρχειν. πάντῃ τήν ἐναντίωσιν ἀποσκευαζομένη. οὐχ ἕπεται. Οὐχ ὅ ἐγώ θέλω. ἐπ᾿ αὐτ῅ς ἀνάγκῃ φέρεις τ῅ς ἀνάρχου θεότητος. Εἰ δέ τούτοις ἐξειργόμενος τοῖς λογισμοῖς. οὔτε δειλίας. οὐδείς ἀντερεῖ τῶν νοῦν ἐχόντων. τήν ἄκραν τοῦ ἀνθρωπικοῦ πρός τό θεῖον αὐτοῦ θέλημα καί πατρικόν ὡμολογήσας σύννευσιν· καί δύο τοῦ διπλοῦ τήν φύσιν· τάς τε θελήσεις καί ἐνεργείας κατά φύσιν οὔσας. καί ἅπερ ἦν ὁ αὐτός κατά φύσιν. ἀλλ᾿ ἀντιπίπτοντος ὡς τά πολλά καί ἀντιπαλαίοντος" ἧ φησιν ὁ θεῖος Γρηγόριος· τό ἑξ῅ς τ῅ς εὐχ῅ς. ἤ διαστάσεως. συμφυἸας δέ μ᾵λλον ἐντελοῦς καί συννεύσεως. ἤγουν τό. ἀναίρεσις ἔσται τοῦ θεληθέντος Θε῵. συννεύσεως ἄκρας. μήτε τοῦ καθ' ἡμ᾵ς. ἀλλ' ἀρνητικῶς. οὐκ ἀντιπίπτει· καί εἰ ἀντιπίπτει. Οὐχ ὅ ἐγώ θέλω. Καί εἰ συμφυἸας ἐντελοῦς καί συννεύσεως. Οὐχ ὅ ἐγώ θέλω. δ῅λον ὡς εἰ ταύτην ἐπί τοῦ τι θέλειν ἰδίως ἄγεις. ἤ ἀνδρείας. καί ὅλην τῆ οὐσιώσει θεώσαντος. [23] . Εἰ γάρ ἕπεται. ἀλλ᾿ οὐ τοῦ θεληθέντος ἀποσκευήν· οὐ γάρ ἐπ᾿ ἀμφοῖν τίθεσθαι τήν ἄρνησιν δυνατόν· καί τοῦ τι θέλειν ἰδίως τόν Μονογεν῅ παρά τόν Πατέρα. ἤγουν τ῅ς ἡμῶν σωτηρίας. ἐπί τ῅ς τοῦ Μονογενοῦς ἀνάρχου θεότητος φέρεσθαι· τοῦ. Ἐπεί πάντως ἡ τοῦ κοινοῦ Πατρός καί Τἱοῦ θέλησις θελήματος. μήτε τοῦ κατά τόν ΢ωτ῅ρα νοουμένου ἀνθρώπου τυγχάνειν τό. οὐδέν ὑπεναντίον Θε῵. Σοῦτο γάρ αὐτ῵ φύσει καθέστηκε θελητόν. Εἰ δέ τοῦτο κἄν ἐννοεῖν ἀπευκτόν. ἤ τοῦ κατά τόν ΢ωτ῅ρα νοουμένου ἀνθρώπου. ἀλλ᾿ ἀντιπίπτοντος ὡς τά πολλά καί ἀντιπαλαίοντος». τί θέλειν αὐτόν ἰδίως παρά τόν Πατέρα διεῖργον· οὐκοῦν καί τό θεληθέν. ἀλλά τοῦ κατά τόν ΢ωτ῅ρα νοουμένου ἀνθρώπου λαμβάνῃς τό. Εἰ δέ μή δυνατόν ἐπ᾿ ἀμφοῖν τιθέναι τήν ἄρνησιν. παρέστησας· ἐν οὐδετέρᾳ τήν οἰανοῦν ἐναντίωσιν ἔχοντος· εἰ καί τήν φυσικήν ἐν π᾵σι διαφοράν τῶν ἐξ ὧν καί ἐν αἷς τε. ἵνα τήν τοῦ κοινοῦ θέσιν ποιήσῃς θελήματος. θεωθέν ὅλον). ἤγουν τό. ἀλλά τό σόν ἰσχυέτω θέλημα. ὡς τοῦ ἀνθρωπικοῦ θελήματος οὐ πάντως ἑπομένου τ῵ Θε῵. ἐπί τό λέγειν (≡15Α_088≡> προάγῃ. ἐκ τίνος ταύτης προσδέχῃ. ἡμάρτηται περί αὐτοῦ διαγορεύων ὁ τοῦ διδασκάλου λόγος· " Ὡς τοῦ ἀνθρωπικοῦ θελήματος οὐ πάντως ἑπομένου τ῵ θείῳ θελήματι. Ἀλλ᾿ ὅτι μέν οὐκ ἀντιπτώσεως. τήν τοῦ ἀνθρωπικοῦ τοῦ ΢ωτ῅ρος πρός τό θεῖον αὐτοῦ θέλημα καί πατρικόν συμφυἸαν παρίστησιν· ὡς ὅλην ὅλου τήν φύσιν οὐσιωθέντος τοῦ Λόγου. ἤγουν τήν τοῦ ποτηρίου παραίτησιν· ἀλλά κατά τ῅ς κοιν῅ς ἐποίσεις καί ἀνάρχου θεότητος. καί τοῦ θεληθέντος. ἀλλά τοῦ καθ᾿ ἡμ᾵ς. ἀλλά τό σόν ἰσχυέτω θέλημα. τί σοι δοκεῖ. Εἰ γάρ καί τοῦ τί θέλειν ἰδίως ἀναίρεσιν φής ἔχειν τήν ἄρνησιν. ἀλλ᾿ εἰ μέν ἐκ τοῦ καθ᾿ ἡμ᾵ς. Οὐχ ὅ ἐγώ θέλω. ὅπερ ἐστίν ἡ τοῦ ποτηρίου παραίτησις.΢ωτ῅ρα νοουμένου (τό γάρ ἐκείνου θέλειν. Θατέρῳ γάρ θάτερον ὡς ἀντικείμενον (=0068=) ἀναιρεῖται καί ὑπεξίσταται. ἐφ᾿ ἧς ἀρνητικῶς καί τό θέλειν ἀνήγαγες. Ὅθεν ὡς δι' ἡμ᾵ς καθ᾿ ἡμ᾵ς γεγονώς. ἄρα γε σαφῶς ἐνταῦθα ἡ ἄρνησις.

καί τοῦ τί θέλειν ἰδίως τόν Mονογεν῅ παρά τόν Πατέρα. εἰς μέγεθος ἀρετ῅ς δι᾿ ὑφέσεως ὑψηλ῅ς. οἷς τό καλόν διεσπούδασται. ὅπερ ἐστίν ἡ τοῦ ποτηρίου παραίτησις. ὡς ταύτην συνευδοκῶν Πατρί καί Πνεύματι· τό δέ. τούτου πάντως καί τό. καί τό πῦρ ἐν τῆ γῆ τ῅ς καρδίας κτησάμενος. ὁ π᾵σαν ἡμῶν ἐκδαπανῶν μοχθηράν ἕξιν καί κίνησιν. τόν ζ῅λον. τό. ὡς αὐτοί φασι. ἐπ᾿ αὐτ῅ς ἀνάγειν τ῅ς ἀνάρχου θεότητος· καί ὅτι ἐπειδή μή δυνατόν ἐπ᾿ ἀμφοῖν τίθεσθαι τήν ἄρνησιν. πάντως ἐπί τοῦ τι θέλειν ἰδίως μόνον ταύτην ἀνάγωσιν. διά σαρκός αὐτουργήσας μυστηρίου. πανάγιε Θεοῦ θεράπον. ἤ διδακτικ῅ς προσφωνήσεως. Οὐχ ὁ ἐγώ θέλω. ὅλος εἶναι λογίζῃ δι' ἄκραν πτωχείας ὑπερβολήν ἐν τοῖς κατ᾿ ἐμέ προσύλῳ ψυχ῅ς διαθέσει. ΣΟΜΟ΢ ΔΟΓΜΑΣΙΚΟ΢ ΢ΣΑΛΕΙ΢ ΕΝ ΚΤΠΡΩ ΠΡΟ΢ ΜΑΡΙΝΟΝ ΔΙΑΚΟΝΟΝ (≡15Α_092≡> Οὐ μ᾵λλόν σου τ῅ς πολλ῅ς εὐλαβείας κατεπλάγην τό κόσμιον ἤ τοῦ μεγίστου ζήλου τό ἀνδρικόν ἀπεθαύμασα. ὅλος ἐν ὅλῳ διόλου γενόμενος τ῵ Θε῵. καί τοῖς ἄλλοις ἅπασιν. τήν τοῦ πατρικοῦ θελήματος πλήρωσιν. ὅπερ ἐστίν ἡ τοῦ ποτηρίου παραίτησις. (≡15Α_094≡> ἔν τε [24] . φύσει θελητικός (≡15Α_090≡> καί ἐνεργητικός τ῅ς ἡμῶν ὑπάρχων ἐγνωρίζετο σωτηρίας· τό μέν. ἰσχυρότερον· θεμέλιος γάρ τῶν ἐν ψυχῆ θείων οἰκοδομημάτων καθέστηκεν ἀῤῥαγής. τ῵ ἰχῶρι τῶν ἀκαθάρτων ἰλυσπώμενοι παθῶν· ὁμοῦ τε τό ἀσφαλές ἐντεῦθεν ἑαυτ῵ κατά λόγον περιποιούμενος· οὐδέν γάρ αὐθαιρέτου πτωχείας εἰς π῅ξιν τῶν καλῶν καί συντήρησιν. ὅ φύσει αὐτ῵ καθέστηκε θελητόν. καί ἐν αἷς. Σῆ γάρ ἐξ ἀμφοῖν ἱερᾶ συμπλοκῆ. τήν ἐν π᾵σιν ἀγαθοῖς ἐκτήσω τελείωσιν· κατ᾿ ἐκείνην μέν. οὐκ ἐπί τοῦ θεληθέντος. καί τοῦ θεληθέντος. καί ὧν ὑπόστασις ἦν. ἀλλά τό σόν ἰσχυσάτω θέλημα· ἅτε θέλησιν καί ὡς ἄνθρωπος ἔχων αὐτός ὁ φύσει Θεός. ΢υμβαίνει γάρ ἐθέλειν παρελθεῖν τόν Θεόν. διά τ῅ς τῶν αὐτοῦ θείων ἐντολῶν ἐκπληρώσεως. σωτηρίας γενόμενος πρόξενος· τ῵ ἄγειν ἐξ ὑποδείξεως ἐνεργοῦς μ᾵λλον. Διό κατ᾿ ἄμφω τάς ἐξ ὧν. Ἐπεί οὗ ἐστι τό. Οὐχ ὅ ἐγώ θέλω. ὅλην ἔχων τήν ζέσιν τοῦ Πνεύματος. μή τι θέλειν αὐτόν ἴδιον παρά τόν Πατέρα. ὡς Πατρί διά ταύτην ὑπήκοος γενόμενος μέχρι θανάτου. θανάτου δέ σταυροῦ· καί τό μέγα τ῅ς εἰς ἡμ᾵ς οἰκονομίας. τούς πρός σέ τόν τε νοῦν ὁμοίως καί τόν βίον σοφῶς ἀπευθύνοντας. ἤγουν ἡ σωτηρία ἡμῶν· οὗ τί γένοιτο παραλογώτερον. καί τό θεληθέν. φιλάγαθος φύσει καί φιλάνθρωπος Λόγος. καί τῶν αὐτοῦ πάνσοφε μύστα καί μυσταγωγέ μυστηρίων. ἀνάγκην ἔχουσι. ὅ ἦλθεν ἐν αὐτῆ βαλεῖν. Κατά τοῦτον δέ. Παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ ποτήριον. (=0069=) ἀρνητικῶς ἐπί τ῅ς τοῦ Μονογενοῦς ἀνάρχου θεότητος φέρεσθαι· σημαῖνον.ἔλεγεν ἀνθρωποπρεπῶς πρός τόν Θεόν καί Πατέρα· Mή τό ἐμόν. φλογίζεις μέν τούς ἐξ ἀπάτης τε καί ἀνοίας ὑλομανοῦντάς τε καί ὑθλομανοῦντας. ΢ΦΟΛΙΟΝ Ὅτι οἱ λέγοντες τό. φημί.

τούς ἐφιεμένους φωτός· καί τῆ κατά τήν σοφίαν γεύσει. τούτων ἀπελέγχων (=0072=) τό σαθρόν τε καί εἰκαῖον. χάριτι τοῦ σοφῶς ὁδηγοῦντός τε καί χειραγωγοῦντος παναγίου Πνεύματος. καί προσάγων εὐσεβῶς ὁλικήν μεταποίησιν. γεγενημένης. τῶν ταύτης ἡμ᾵ς ποιούντων διαμαρτεῖν τ῅ς ἱερ᾵ς ἀναβάσεως. ὅπερ αὐτό φύσει καθέστηκε τό ποθούμενον· πρός τήν διά πείρας ἄγων αὐτούς. ταῖς ἀκτινοφανέσι τῶν θείων λόγων αὐγαῖς· τό τε νύχος πάμπαν ἐλαύνων καί διαλύων. φημί δή τῶν θεοκρίτων ὑφήγησιν διδασκάλων. εἰς ἀναίρεσιν τ῅ς ἐξ ἡμῶν παναγίας αὐτοῦ σαρκός· μ᾵λλον δέ τ῅ς ὅλης οἰκονομίας ἀνατροπήν· καί προδοσία τ῅ς ἐν πρώτοις. πλήν τ῅ς αὐτοῦ φοβερ᾵ς προδοσίας τῶν νῦν ἐπιφυέντων τοῖς τήν βασιλικήν ὁδόν τῶν θείων καί πατρικῶν δογμάτων ὁδεύουσι· καί μηδεμίαν τῶν παρ' ἑκατέρα δυστυχῶς φερομένων ἐν βαράθροις συγχύσεως καί φάραγξι διαιρέσεως παρεκτροπήν (=0073=) γινωσκόντων. πατρικῶν λόγων τε καί δογμάτων. βαρυτέρα τοσοῦτον. τούς τῆ πήξει λίαν κατεψηγμένους. καί ὁ τούτου συνεκτικός ἅμα καί ἐξαπτικός ἐν ἡμῖν ἔμφυτος λόγος. καί ὀρθοδόξως πιστευομένου. καί τελείαν δι᾿ ἔργων ὁσίων καί δογμάτων ἀγαθῶν ἀποκατάστασιν· ἀποφυγήν δέ καί ἀποστροφήν. τέλειος κατά φύσιν ὑπάρχων Θεός. τέλειος κατά θέλησιν ἄνθρωπος γέγονε. ὅσῳ τελειωτέρα τοῖς π᾵σιν ἥ τε τ῅ς θεότητος αὐτοῦ γνῶσις. τοῦτο σαφῶς ἐκεῖνο δι᾿ ἐλπίδος εἰκονισθέντας ἤδη καλῶς. ἤ γνῶναι καθοτιοῦν βουλομένων. ἐκεῖνο δρᾶν παρασκευάζων. πρός τήν ἡμῶν ἄνοδον εἰς αὐτόν. καί σοφῶς οἰακίζων. ταύτης δή τ῅ς κρημώδους καί ἀφεγγοῦς προβολ῅ς. Οὐδέν γάρ οὕτω τ῅ς κατά σέ θείας ἱερωσύνης εἰκονίζει τό ἔργον. καί οἷον ἀποτειχίζει· φημί δέ τήν πρός τόν Λόγον πορείαν. ὡς ὁ κατά Θεόν εὐλαβείᾳ σύγκρατος καί ἀνένδοτος ζ῅λος. καί τήν ἄκραν συστολήν πρός ἄκραν ἀνδρείαν μετάγων καί δύναμιν· φωτίζεις δέ πάλιν ἀπό ὀρέων αἰωνίων· τῶν ἀ὘λων φημί. Πρόδοσις γάρ ἐστι. εἰς τήν πρόσωπον πρός πρόσωπον τελείαν ἐπίγνωσίν τε καί μύησιν αὐτοῦ τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί ΢ωτ῅ρος τῶν ὅλων Φριστοῦ. κατά τήν αὐτῶν.πράξεσι φαύλαις καί κιβδήλοις λόγοις. ὁ μονογενής Τἱός. ἡ τ῅ς εὐσεβοῦς αὐτοῦ τε καί περί αὐτοῦ δόξης παραλλαγή. λογικῶς τε καί νοερῶς [25] . ἅπερ ὁ φύσει καί πρῶτος διακελεύεται. καί π᾵σαν πασῶν αἰσθήσεων ὑπερβεβηκότων γνῶσιν καί δύναμιν. τούς κατ᾿ εὐχάς δι᾿ εἰλικρινοῦς (≡15Α_096≡> καί ὀρθοδόξου πίστεως ἐπειγομένους. Π᾵σι γάρ πανταχοῦ βεβαίως ὁμολογουμένου. σάρκα τήν ἡμῶν ὁμοούσιον ἐκ τ῅ς ἁγίας Θεομήτορος Ἀειπαρθένου κατ᾿ ἀλήθειαν προσλαβών. τῆ προβολῆ τ῅ς ἀσβέστως ἐν σοί καιομένης κατά θείαν γνῶσιν καί ἀρετήν μακαρίας λαμπάδος· θερμαίνεις δέ. καί τ῅ς κατ᾿ αὐτόν ἀνθρωπότητος ἡ ἀλήθεια προδήλως γεγένηται· τά πέρατα τ῅ς οἰκουμένης διαλαβοῦσα τῆ μεγαλοφωνίᾳ τῶν αὐτήν κηρυττόντων ἁγίων Πατέρων. Καί τί γε ἄλλο διαλύει ταύτην σφοδρῶς. ὡς ὁ εἷς τ῅ς ἁγίας καί ὁμοουσίου Σριάδος. τῆ προσλήψει τ῅ς τῶν ἑτεροδόξων ὁμολογίας καί διδαχ῅ς ἀπεμπολοῦσα αὐτόν. ὅτε σαρκί μεθ᾿ ἡμῶν ὑπ῅ρχεν ὁ Λόγος.

οὐδέ σάρξ ὅλως ὑπ῅ρχε καί ἄνθρωπος· ἤ γάρ δείξωσιν οἱ ταῦτα λέγοντες. ἄνω τε καί κάτω διά τήν φυσικήν πρός ἄμφω συγγένειαν κατά διαστολήν ἐξ ἡμισείας μερίζεσθαί τε καί τέμνεσθαι. εἴπερ οὐδαμῶς τό παράπαν ἐστί.ἐψυχωμένην. καί καθ᾿ ὑπόστασιν ἑαυτ῵ κυρίως ἀδιασπάστως ἑνώσας. καί τήν πρός ἄλληλα φυσικήν τῶν οἰκείων μερῶν σώζῃ διαφοράν· τῶ δέ μοναδικ῵ τοῦ προσώπου. Οὐ χρή τοιγαροῦν προφάσει δ῅θεν ἑνώσεως μηδενί λυμαινομένης. τέλειος ᾖ τά ἑκάτερα· Θεός ὁμοῦ καί ἄνθρωπος ὁ αὐτός· ἀτελ῅ τοῦτον εἰσάγουσι. τό τε φυσικόν θέλημα. Εἰ οὖν τούτων. εἷς τε μετ᾿ αὐτ῅ς ὑπάρχει καθά καί πρότερον· πλήν οὐκ ἀσύνθετος τήν ὑπόστασιν· εἰ καί τήν φύσιν ἁπλοῦς· ἅτε διαμείνας Θεός καί τ῵ Πατρί ὁμοούσιος· καί αὖθις διπλοῦς ὡς γενόμενος σάρξ· ἵνα τ῵ μέν διττ῵ τ῅ς φύσεως. (≡15Α_098≡> κατά τούς θείους Πατέρας. τῶν ἐξ ὧν καί ἐν αἷς κυρίως ἐστίν ὁ σαρκωθείς Λόγος καί μετά τήν ἕνωσιν. Ποῦ γάρ καί ποία φύσις. ἀλλά μόνον εἰς ἕν καθ᾿ ὑπόστασιν συνδεούσης τά πράγματα. Οὐδεμίαν γάρ τῶν ἐν ὑποκειμένῳ σύνθεσις· ὅτι μηδέ καθ᾿ ἑαυτά τό παράπαν ὕπαρξις θεωρεῖται. καί τήν πρός τά ἄκρα προσωπικήν. τ῅ς δέ κατ᾿ αὐτόν ἀνθρωπίνης οὐσίας ἀνέλωμεν ταῦτα καί ἀποσκευάσομεν· καί οὕτως τήν ὑπερφυ᾵ παραβλάπτομεν ἕνωσιν. τήν ἐν τοῖς μέρεσι τελείαν ἔχων ταυτότητα. τῶν κατά φύσιν παθοῦσα τή ἔκπτωσιν. κέκτηται διαφοράν· καί τ῵ ἀνελλιπεῖ τ῅ς πρός αὐτά (φημί δέ τά ἄκρα) φυσικ῅ς καί οὐσιώδους ἀπαραλλαξίας. τούτων ἤ τινος αὐτῶν κατά φύσιν ἐστερημένος. σαρκωθείς [26] . μυθικόν τό τοιοῦτον. ἐν τ῵ Λόγῳ τό παράπαν οὐκ οὔσης τελείως καί σωζομένης. Πρός γάρ τ῵ ἄχαρι καί λίαν κατάπτυστον. ἤ τινος τούτων ἐλλιπής ἦν κατά σάρκα τῶν φυσικῶν ἰδιωμάτων ὁ Κύριος. συγγενής ᾗ κατ᾿ οὐσίαν τοῖς ἄκροις. ὡς εἷς καί μόνος. Εἰ γάρ ἑκατέρας φύσεως ἀνελλιπῶς οὐ φυλάττει τήν ἰδιότητα. δ῅λον ὥς οὐκ ἄνθρωπος. καί τ῅ς πρός τόν Πατέρα καί ἡμ᾵ς ξένον τε πάντη καί ἀλλότριον δειχθήσεται κοινωνίας· ὡς οὐ σύνθετον ἐκείνου κατά φύσιν ἔχοντος θέλημα. ἤ ἐνέργειαν· οὐδέ πάλιν ἡμῶν. οἱ τήν τῶν προσόντων αὐτ῵ φυσικῶς ἀπομείωσιν ἀσεβῶς δογματίζοντες. ἄνθρωπον ὄντα κατά (≡15Α_100≡> φύσιν τούτων ἐκτός. οὐκ ἔχουσαν ὅ τι καί δήσει πρός μίαν ὑπόστασιν. τά τε οὐσιώδη δύο θελήματα καί τάς ἰσαρίθμους φυσικάς ἐνεργείας κατά σύνθεσιν εἰς ἕν θέλημα καί μίαν ἐνέργειαν ἐκτήξομεν τυχόν καί χωνεύσομεν. τῆ ἀναιρέσει τοῦ τε φυσικοῦ θελήματος (=0076=) καί τ῅ς οὐσιώδους ἐνεργείας. καί τῶν κατά φύσιν παθόντα τήν ἔκπτωσιν. προσομολογούντων· καί ταῦτα τήν καθ᾿ ὑπόστασιν ἀδιάσπαστον ἕνωσιν. Εἴτε γάρ ὡς ἐκ μερῶν ὅλον τι. τ῅ς λογικῶς τε καί νοερῶς ἐψυχωμένης σαρκός. καί τ῅ς ὑποκειμένης οὐσίας ἐκτός. ἤγουν τ῅ς καθ᾿ ἡμ᾵ς οὐσίας καί φύσεως. καί τήν οὐσιωδῶς προσοῦσαν ἐνέργειαν συντηρήσομεν. ἤ ὅλως ἄνθρωπον· ἤ. τήν ὕπαρξιν αὐτῶν παραφθείρειν. χωρίς μόνης ἁμαρτίας. Εἴτε πάλιν τ῅ς θείας τοῦ σαρκωθέντος Λόγου φύσεως ἀλώβητον. ἐλλιπής ὑπάρχει Θεός· εἴπερ ὅλως ἄνθρωπος μείωσιν τῶν φυσικῶν κεκτημένος.

αὐτός ὁ σαρκωθείς Λόγος. καί δίχα τ῅ς ἁμαρτίας. Καί τίς ὁ τοῦ πραχθέντος ἔχειν τό θέλημα βιασάμενος. οὐκ ὄν πρότερον παντελῶς. μετά πάντων τῶν προσόντων αὐτῆ φυσικῶς. ὡς ἄρα δράσαντες αὐτοί τά τοιαῦτα. Καί εἰ θέλημα φυσικόν εἶχεν ὡς ἄνθρωπος. ἑκουσίως τήν τε πεῖναν καί δίψαν. ἤ ἀπ᾿ ἀρχ῅ς συνουσιωμένον αὐτ῵. καί σχ῅μα μόνον φαινακίζον τήν αἴσθησιν. καί τά λοιπά πάντα (≡15Α_102≡> προσίετο θέλων. καί ὕπνον. Πῶς δέ πάλιν. ἀθελήτως τοῦτο πεποίηκαν. ὕστερον τοῦ γενομένου τό θέλημα προσεκτήσαντο. ὧν ἡ τοῦ παλαιοῦ παράβασις Ἀδάμ αἰτία γεγένηται· δι᾿ ἥν καί ὁ θάνατος κατεκρίθη τ῅ς φύσεως. ἐξ ἧς καί τούς τἀναντία θέλοντας ἐπεισάγουσιν. [27] . Πυθέσθαι μόνον ἤθελον καί μαθεῖν. σάρξ κατ᾿ ἔκπτωσιν τ῅ς οἰκείας θεότητος γέγονεν· ἤ πάντως λογικῶς ἡ κατ᾿ αὐτήν διόλου καί ἄλογος· ἤ εἴπερ ἐψύχωτο λογικῶς ἡ κατ᾿αὐτόν οὐκ ἐψύχωτο σάρξ· ἀλλ᾿ ἄψυχος ἦν κατ᾿ αὐτήν διόλου καί ἄλογος· ἤ εἴπερ ἐψύχωτο λογικῶς. ἀλλ' οὐκ οὐσία σαρκός. εἰ μήτε φυσικῶς ὡς ἄνθρωπος ἤθελε. τήν φύσιν ἔχων μετά Πατρός καί Πνεύματος ὑπερούσιόν τε καί ὑπεράπειρον· εἰ καί πάλιν ἡ "ἐξουσιαστικῶς ὡς Θεός. καί θέλημα ἐκέκτητο τό φυσικόν. ὅταν ἐβούλετο. καί πῶς τά τοιαῦτα σοφίζονται. ἐκεῖνα πάντως ἤθελε κατ᾿ οὐσίαν. Σί τοιγαροῦν βασκαίνουσιν ἡμῖν τ῅ς τελείας σωτηρίας καί ὁμολογίας. ἤ τήν οὐσίαν τραπείς. καί ἐνήργει τά κατά φύσιν. οὐδαμῶς συνελθόντας διά τ῅ς οὐκ ἐξ ἡμῶν προσληφθείσης. Εἴτα μετά τήν πρ᾵ξιν. μηδεμίαν ἔλλειψιν τῶν τοιούτων ἐχούσης τ῅ς φύσεως. εὐδοκίᾳ Πατρός καί συνεργείᾳ Πνεύματος. (=0077=) Ἵνα δέ τάς συστάσεις εὐθύνειν παρῶ· πόθεν. κατά τήν αὐτήν καί μίαν ὑπόστασιν ἥνωσε. ἀλλ᾿ ἕτερόν τι ξένον παντάπασι τ῅ς ἡμετέρας οὐσίας ὑπάρχει καί ἄγνωστον· καί. Οὐ γάρ ἦλθε παραχαράξαι τήν φύσιν. ἐκεῖνο σαφῶς ὅπερ λέγεται γεγονέναι· καί τί λοιπόν πρός ἡμ᾵ς ἡ κατάβασις. καί παρά βούλησιν στερχθῆ τό πραττόμενον. καί καθ᾿ ὑπόστασιν ἑνωθείσης ἁγίας σαρκός. ἅπερ αὐτός ὡς Θεός τῆ φύσει πρός σύστασιν δημιουργήσας ἐνέθετο φυσικῶς. καί οὐχ ὡς ἄνθρωπος ὁ αὐτός ἤθελεν. καί κόπον. Πῶς γάρ καί τίνι λόγῳ. ἤ σῶμα φύσει τό θεῖον. καί φύσει θελητικόν πάντως ἐστί. τόν τε πόνον. τό φύραμα κατά χάριν ἑνίζουσα. ἐδίδου τῆ φύσει καιρόν. καί ἄνωθεν κατελθόντι συγκατελθόν αὐτ῵. ἤ φαντασία τό π᾵ν. κἀκ τίνος ἐλθόν. Π᾵ν γάρ φύσει λογικόν.ὁ Λόγος γεγένηται. ἥν αὐτός ὡς Θεός καί Λόγος πεποίηκεν· ἀλλ' ἦλθε διόλου θεῶσαι τήν φύσιν. ἥν αὐτός ἑαυτ῵ θέλων. καί τῶν διαιρετικῶν ἀπολύουσα πάντων. καί τούτοις συνέπεσθαι πάλιν τήν ἐναντίωσιν. τά ἑαυτ῅ς ἐνεργ῅σαι"· καθάπερ φησίν ὁ θεῖος τ῅ς Νυσσαέων καθηγητής καί μέγας Γρηγόριος. Εἰ γάρ ὡς μόνον Θεός ταῦτα. Σί τούς ἀφύκτους δ῅θεν καθ' ἡμῶν διατείνουσι συλλογισμούς. καί τίς ὁ βίαν ἐπενεγκών. ἵνα καί παρά θέλησιν πραχθῆ. Οὐ γάρ Λόγος μόνον ταῦτα κατά φύσιν ἤθελεν ἤ ἐνήργει. καί ταῖς μέν ἐνεργείαις ἕπεσθαί φασι τά θελήματα. ὡς οὐκ ἀπαρχή τοῦ ἡμετέρου γένους. καί τήν καινήν ἔκθεσιν ἐνεργήσαντες. πόθεν.

Ὅτι γάρ θέλημα κατά φύσιν εἶχεν ἀνθρώπινον. ἐκ τοῦ τελείως τά τε θεῖα καί ἀνθρωπικά. Καί γάρ εἰ τυχόν φαίη τις. ὁπηνίκα μέντοι τ῵ λόγῳ συννεύει τ῅ς φύσεως. διά τήν τούτων παρεκτροπήν τάς ἐγκλήσεις σαφῶς ὑπομένειν. ἐξ αὐτοῦ καί κατ᾿ αὐτό κινούμενον ἀεί καί τυπούμενον. ΢υνθελητής γάρ ὑπ῅ρχε τοῦ ἰδίου (=0080=) Γεννήτορος· καί ὡς ἄνθρωπος φύσει πάλιν ὁ αὐτός. δ῅λον ἐκ τοῦ ταῦτα κατά γέννησιν ὑπ᾿ αὐτοῦ δημιουργηθ῅ναι. διά τήν τοῦ θείου τελείαν ἐκπλήρωσιν. οὔτε θελημάτων φυσικῶν. πάσης τε γνωμικῶς κακίας γινόμεθα κατά τόν ἀρχαίκακον ὄφιν· κατ᾿ ἐκείνην δέ.Οὐκοῦν ὡς φύσει Θεός ἤθελε τά κατά φύσιν θεῖα καί Πατρικά. καί μηδεμίαν ὑπέρ τ῅ς οὐσιώδους ἐν ἡμῖν τούτων συστάσεως αἰτίασιν ἔχειν· π᾵ν μέν οὖν τοὐναντίον. εἰ καί θάνατον ἐπηρτημένον διά τοῦτο κατίδοιμεν. μ᾵λλον δέ τελείαν ὑπαρξίαν. Ὅτι γάρ οὐδέν ἀντίκειται Θε῵ φυσικόν. πλάσμα Θεοῦ καί τίμιον κτίσμα κατά φύσιν ὑπάρχομεν. καί πρός ἕνωσιν τοῦ [28] . καί θέλειν καί ἐνεργεῖν· καί θείαν ὁμοῦ καί ἀνθρωπίνην ἔχειν κυρίως οὐσίαν καί θέλησιν καί ἐνέργειαν· ἵνα μή τῆ περί ἑκάτερον τῶν φυσικῶν ἰδιωμάτων ἐλλείψει. Διά τοι τοῦτο κατά τούς θείους Πατέρας. τήν ἑκατέρας τῶν ἐξ ὧν καί ἐν αἷς ὑπάρχει φύσεων. καί ἔχειν φυσικῶς. τήν αἴσθησιν παρακλέπτων· ἀλλ᾿ ἀληθείᾳ κυρίως ἄνθρωπος ἦν. παρά τό εἰκός δογματίσωμεν. δ῅λον ἐκ τοῦ μόνην τήν τοῦ Πατρικοῦ θελήματος ἐπίκρισιν τελείως ποιήσασθαι. καθ᾿ ἥν ὡς ἄνθρωπος ἔφασκε· Μή τό (≡15Α_106≡> ἐμόν. Εἰ γάρ μή ὡς ἄνθρωπος φύσει γενόμενος. Οὐδέν γάρ τῶν φυσικῶν. πρός τήν κατ᾿ αὐτοῦ καί ἀλλήλων στάσιν καί μάχην. ὥσπερ οὐδ᾿ αὐτή καθάπαξ ἡ φύσις. ἐπί τοῦ αὐτοῦ καί ἑνός Θεοῦ Λόγου σεσαρκωμένου· τέλειον τόν αὐτόν κατά πάντα Θεόν ὁμοῦ καί ἄνθρωπον ὀρθοδόξως πιστεύοντες. ἤθελε τά κατά φύσιν ἀνθρώπινα· πάσης καθαράν φυλάττων φαντασίας τήν οἰκονομίαν. τοῦτό τε κατ᾿ οἰκονομίαν ὑποκλίνων. διά τ῅ς ἀνθρωποπρεποῦς ὑπ᾿ αὐτοῦ δι᾿ ἡμ᾵ς γενομένης οἰκονομικ῅ς τοῦ θανάτου παραιτήσεως. μείωσιν. Κατά ταύτην μέν γάρ. τ῅ς φυσικ῅ς τοῦτο μαρτυρούσης θελήσεως. πρός ἀθέτησιν τοῦ ἡμετέρου θελήματος. παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τό ποτήριον· ἵνα δείξῃ τ῅ς οἰκείας σαρκός τήν ἀσθένειαν· καί ὡς οὐ φαντασίᾳ σάρξ ἐγνωρίζετο τοῖς ὁρῶσι. αὐτοῦ μ᾵λλον ἤ τ῅ς φύσεως ὑπάρχει τό ἔγκλημα· πόλεμον φυσικῶς ἐνθεμένου (≡15Α_104≡> τοῖς οὖσι. αὐτός ἐπιδείκνυται προδήλως ὁ Λόγος. ὡς ἀντιπίπτει Θε῵ τι τῶν κατά φύσιν. ἧς ἡ κατά οἰκονομίαν ὑπ῅ρχε παραίτησις. εἰ δυνατόν. ἀλλά τό σόν γινέσθω θέλημα· τύπον ἡμῖν ἑαυτόν καί παράδειγμα κἀν τούτῳ διδούς. Ὅτι δέ πάλιν διόλου τεθέωτο. τ῵ αἰτίῳ ποτ᾿ ἄν ἀντιπίπτει τ῅ς φύσεως· ἀλλ᾿οὐδέ γνώμη καί ὅσα γνώμης ἐστίν. (=0081=) καί φυσικόν ἤγουν ἀνθρώπινον θέλημα κεκτημένος. ὡσπεροῦν καί κατ᾿ οὐσίαν θεῖον. ὥσπερ οὐδ᾿ αὐτῶν φύσεων μείωσιν ἐργαζόμεθα τό παράπαν. οὔτε μήν ἐνεργειῶν. καθ᾿ ἥν ἔλεγε· Πάτερ. μηδαμῶς ἀντιπίπτοντα τῶ θελήματι τοῦ Πατρός. πρός αὐτό τό θεῖον θέλημα συννεύων.

Σαύτῃ καί ὁ μέγας θεολόγος Γρηγόριος ἐν τ῵ περί Τἱοῦ δευτέρῳ λόγῳ σαφῶς ἐκδιδάσκει. καί ἄλλο κατ᾿ οὐσίαν πρός τόν Πατέρα θέλημα φυσικόν κεκτημένην· ὅ καί μή γενέσθαι δι᾿ εὐχ῅ς ἐζήτει καί παρεκάλει. δ῅λον ὡς καί τήν οὐσίαν εἶχε παρηλλαγμένην. ἀλλ᾿ ἕτερον καί κατά φύσιν διάφονον· ὅ καί ὑποτάσσων. οὐδέν ὑπεναντίον. Σό γάρ ἀνθρώπινον διά τήν ἀσθένειαν τ῅ς σαρκός παραιτεῖται τό πάθος· τό δέ θεϊκόν αὐτοῦ πρόθυμον. ἕν δή καί τό θέλημα». κατά τόν σοφώτατον Κύριλλον. θεωθέν ὅλον». καί διά τοῦτο παρελθεῖν τό ποτήριον ἐξαιτούμενος. λέγων· "Σό γάρ ἐκείνου θέλειν. ὡς Θεός φύσει τά τοῦ σώματος εἰς ἰδίαν οὐσίαν ἔπασχε πάθη. ἀλλά τό σόν· δ῅λον ὡς φύσει Θεός τοῦτο ἔλεγε· κἀκ τούτου λοιπόν ἑαυτόν ἐδείκνυ. εἰ δυνατόν. ἀλλά τό σόν· τό μέν πνεῦμα πρόθυμον. καί ἄλλο παρά τό πατρικόν θέλημα φυσικόν κεκτημένος. συστελλομένην φυσικῶς τόν θάνατον. καί τήν πρός τό θεῖον αὐτοῦ καί πατρικόν οὐσιώδη καί φυσικήν διαφοράν ἐπιδεικνύμενος. ἡ δέ σάρξ ἀσθενής· νοοῦμεν ὡς δύο θελήματα ἐνταῦθα δείκνυσι· τό μέν ἀνθρώπινον· ὅπερ ἐστί τ῅ς σαρκός· τό δέ θεϊκόν. παρελθέτω τό ποτήριον τοῦτο". τήν τοῦ κατ᾿ αὐτόν ἀνθρωπίνου θελήματος πρός τό θεῖον αὐτοῦ καί (=0084=) πατρικόν ἕνωσιν ὁ διδάσκαλος παραστήσας. Σ῵ γοῦν θεωθέν ὅλον εἰπεῖν. καί γενόμενον ἀληθῶς καί λεγόμενον· μηδαμῶς τ῵ θεωθ῅ναι. ἔλεγεν αὐτ῵ τ῵ Πατρί· Μή τό ἐμόν θέλημα γινέσθω. "Σό γάρ ἐκείνου θέλειν». τήν σύγχυσιν μετά τ῅ς φαντασίας ὁλικῶς ἀπεσκεύασε. ᾔτει γενέσθαι μόνον τό πατρικόν. ὑπό τ῅ς αὐτοῦ καθ᾿ οὐσίαν θεότητος τυπούμενον ἀεί καί κινούμενον πρός τήν τ῅ς οἰκονομίας ἐκπλήρωσιν· καί ὅλον δι᾿ ὅλου τῆ πρός τό πατρικόν συννεύσει τε καί συμφυἸᾳ τεθεωμένον. ἀλλά φυσικόν κυρίως ἐτύγχανεν. διάφορος πάντη τε καί πάντως ἡ φύσις. "Μι᾵ς γάρ οὐσίας. Καί τίς Θεός θάνατον κατά φύσιν σαρκός δεδιώς. Σαύτην οὖν τῶν ἡμετέρων ψυχῶν ἀποσκευαζόμενοι τήν ἀτοπίαν. καί δι᾿ ἡμ᾵ς οἰκονομικῶς παρῃτεῖτο θέλων τόν θάνατον· καί πάλιν ὥρμα κατ᾿ αὐτοῦ διά τ῅ς πρός τό πατρικόν θέλημα τελείας συννεύσεως· ἤ μή ἔχων ὡς ἄνθρωπος θέλημα φυσικόν. (≡15Α_108≡> καθώς φησιν ὁ μέγας Ἀθανάσιος ἐν τ῵ περί ΢αρκώσεως αὐτοῦ καί Σριάδος λόγῳ· πλήν μή τό ἐμόν θέλημα γενέσθω. Δυοῖν οὖν θάτερον· ἤ γάρ ὡς ἄνθρωπος εἶχε θέλημα φυσικόν.πατρικοῦ συνελαύνων θελήματος. Ὥστε θέλειν εἶχεν ἀνθρώπινον. καί θεῖον τῆ ἑνώσει κυρίως. καί τούς τἀναντία θέλοντας ἐκ τοῦ κατά Φριστόν μυστηρίου τελείως ἀπήλασε· τ῵ δέ φάσκειν. τήν εὐσεβ῅ τῶν Πατέρων ὁμολογίαν κατέχωμεν· καί ὅταν λέγει "Πάτερ. μή τό αὐτό καί ἴσον θέλημα τ῵ Πατρί κεκτημένον. τήν τε τοῦ κατ᾿ αὐτόν ἀνθρωπίνου θελήματος ἔμφυτον κίνησιν. τοῦ κατά φύσιν ἐκστᾶν. Διαφόρου δέ τοῦ φυσικοῦ θελήματος ὄντος. κατά τόν θεῖον τοῦτον διδάσκαλον· οὐ μήν Θε῵ καθοτιοῦν ὑπεναντίον· ὅτι μή γνωμικόν τοῦτο καθάπαξ. π᾵σαν ἐναντίωσιν. [29] . ἀλλ᾿ οὐ τῆ φύσει. Καί εἰ ἄλλο παρά τό τοῦ Πατρός φυσικόν ἐκέκτητο θέλημα.

ἀνθρωπίνως ἐνεργῶν. εἰς πίστωσιν τῶν ἐν τ῵ ἑνί καί μόνῳ Φριστ῵ τ῵ Θε῵ καθ᾿ ἕνωσιν τήν ἀδιάσπαστον οὐσιωδῶς ὄντων πραγμάτων καί πάντων τῶν προσόντων αὐτοῖς φυσικῶν. γινωσκέτω μηδεμίαν ἐντεῦθεν ἐρανισόμενος ἑαυτ῵ κατά τ῅ς εὐσεβοῦς ὁμολογίας ἰσχύν. καί πρός ὁρμήν ἀνδρικῶς τήν κατ' αὐτοῦ φημί τοῦ θανάτου. Θείαν γάρ καί ἀνδρικήν. καί οἱ κατ᾿ αὐτόν ἅγιοι τ῅ς καθολικ῅ς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι. καί τάς ἐνεργείας φυσικῶς κεκτημένος. καί δύο θελήματα· καί ἄλλην καί ἄλλην ἐνέργειαν. καί τήν πάντων ἡμῶν σωτηρίαν ἐργάσασθαι· δείκνυται δέ καί ὡς ἄνθρωπος. τήν τε τοῦ θεοφάντορος Διονυσίου θεανδρικήν ἐνέργειαν. καί τό κατά φύσιν ὑπάρχων Θεός. καί διπλ῅ν φύσιν ἐπί τοῦ αὐτοῦ καί ἑνός ἐδογμάτισαν· οὕτως διαπρυσίως τοῦς π᾵σιν ἐκήρυξαν καί ἄλλο καί ἄλλο θέλημα. Εἰ μίαν εἶχεν ἐνέργειαν. Υαίνεται γάρ ὁ αὐτός ὡς ἄνθρωπος. ταύτην ἐδίδαξεν· ἥτις οὐ λυμαίνεται τῆ φυσικῆ τούτων διαφορᾶ· καθάπερ οὐδ᾿ αὐτῆ τῆ τῶν οὐσιῶν. ὡς Κύριλλος ἡμ᾵ς ὁ σοφός ἐξεπαίδευσεν· ἵνα τ῅ς ἡμῶν φύσεως π᾵σαν θανάτου συστολήν ἀπελάσῃ. Υαίνεται δέ πάλιν ὡς Θεός. διά τ῅ς κατά τήν ἐκφοράν συναφείας προδήλως ἐκήρυξεν· ἀλλ᾿ οὐχ ἁπλῶς· ὅθεν οὐδέ δι᾿ ἀριθμοῦ ταύτην ὠνόμασεν.Σαύτην γάρ καί τήν ὁμότιμον αὐτῆ ἐπ᾿ ἀσεβείᾳ διαίρεσιν πολεμούσας εἰδότες τόν τ῅ς οἰκονομίας λόγον. καί ποίῳ λόγῳ τάς διαφόρους οὐσίας ἡ μία [30] . Οὕτω γάρ καί τῶν οὐσιῶν τήν ἐν ἀριθμ῵ σημασίαν προδήλως ἐξεφώνησαν. καί τό κατά φύσιν ἄνθρωπος ὤν. θείαν τε καί ἀνθρωπίνην· καί διπλ῅ν αὖθις ἐνέργειαν. ἐν τῶ οἰκονομικ῵ τρόπῳ (≡15Α_110≡> παγίως καί ὑποστατικῶς σωζομένην. ἤγουν ἀνθρωπίνην. διπλ῅ν τοῦ διπλοῦ τήν φύσιν ἐνέργειαν (=0085=) περιφραστικῶς δηλονότι σημαίνει. τήν δέ πάλιν. στομώσῃ τε καί διεγείρῃ. πῶς μερισθήσεται. εἰς βεβαίωσιν τ῅ς τῶν ἅπερ κυρίως ἦν τελείας ὑπάρξεως. θεϊκῶς ἐνεργῶν. θέλων οἰκονομικῶς παρελθεῖν τό ποτήριον· καί μέχρι τούτου τυπῶν τό ἡμέτερον. πρός δύο ἡ μία κατά φύσιν ἐνέργεια. θέλων τήν οἰκονομίαν πατρικῶς ἐκπληρῶσαι. Ἡ μέν γάρ (≡15Α_112≡> θεανδρική προσφόρῳ φωνῆ πρός τοῦ διδασκάλου φρασθεῖσα. ὅ τε θεῖος οὗτος Πατήρ. μεγαλοφώνως τήν τε διαφοράν καί τήν ἕνωσιν καθ᾿ ἑκατέρας αὐτ῅ς ἐδογμάτισαν· τήν μέν. εἰ καί μοναδικῶς τήν τῶν φυσικῶν ἐνεργειῶν ἕνωσιν ἐπισημαίνων. τουτέστι δύο. καί τήν πεῖραν τῶν παθημάτων δι' ἡμ᾵ς ἑκουσίως δεχόμενος· δείκνυται δέ πάλιν ὡς Θεός. φύσει τυγχάνων Θεός. ἡ τούτων ἀδιάσπαστος ἕνωσις· ἐπειδή κατά τούς λέγοντας. ταῖς ἐξ ὧν καί ἐν αἷς ὑπ῅ρχεν οὐσίαις ἰσάριθμα τά θελήματα. καί τάς θεοσημείας φυσικῶς προβαλλόμενος· ἐξ ὧν ὅτι καί Θεός ὁμοῦ καί ἄνθρωπος ἦν ὁ αὐτός ἐγνωρίζετο. Εἰ δέ τις πρός τήν τούτων ἀθέτησιν ἀντιφατικῶς. καί ταύτην θεανδρικήν· εἰ μέν φυσικήν μίαν ὁ σαρκωθείς Λόγος ἐκέκτητο ταύτην. ἐν τ῵ φυσικ῵ λόγῳ πραγματικῶς καί τελείως συντηρουμένην. καί τήν τοῦ σοφωτάτου Κυρίλλου συγγεν῅ καί δι᾿ ἀμφοῖν ἐπιδεδειγμένην εἰς μέσον τ῵ λόγῳ προἸσχεται. Πάντες γάρ ὥσπερ ἄλλην καί ἄλλην. θεῖόν φημι καί ἀνθρώπινον. καίπερ ἄνθρωπος ὤν κατ'οὐσίαν. θείαν φημί καί ἀνθρωπίνην.

κατά τε ἀφήν χειρός ἐπεδείκνυτο. καί τοῖς θεοπρεπέσιν ἐπιτάγμασιν. διά τοῦ παντουργοῦ (=0088=) προστάγματος. μήτε ψιλόν αὖθις ἄνθρωπον· μήτε ἰδίᾳ Θεόν ἀσωμάτως ἐνεργοῦντα. ὡς εἴρηται. Εἶτα. ὥσπερ οὖν καὐτῶν τῶν φύσεων ὧν καί εἰσί. Δέδεικται τοίνυν τ῅ς ἱερ᾵ς τοῦ σοφοῦ διδασκαλίας. μήτε ἡμῶν θεανδρική τήν ἔμφυτον καί οὐσιώδη κεκτημένων ἐνέργειαν. μίαν τε καί συγγεν῅· δι' ὧν π᾵σαν συναίρεσίν τε καί διαίρεσιν τοῦ κατά Φριστόν μυστηρίου μεγαλοφυῶς ἀποπέμπεται· οἱ δέ μή [31] . τήν πρός αὐτό κέκτηται διαφοράν προδήλως ὁ Λόγος. πρός τε τά ὁμογεν῅ τήν κατ' οὐσίαν ἀπαραλλαξίαν ἔχειν ἑκατέραν ποιοῦσα. διαγορεύει φυλαττομένην καί μετά τήν ἕνωσιν· καὐτήν τήν ἕνωσιν αὖθις ὁρίζεται· τήν μέν. ὡς μήτε παντελῶς ἐκείνου. τήν δέ τ῅ς ἀνθρωπότητος αὐτοῦ. Ἵνα γάρ δόξῃ μή γυμνόν ὄντα τοῦτον Θεόν. εἴπερ ὑποστατικήν. Καί παρῶ λέγειν. Καί οὕτως ἀλλότριον τοῦ Πατρός κατ' ἐνέργειαν αὐτόν ὁ τοιοῦτος ἀποφαίνει λόγος. ἵνα δείξῃ καί ταύτην ζωοποιεῖν δυναμένην διά τ῅ς οὐσιώδους αὐτοῦ ἐνεργείας. ἧς ἐστι κυρίως ἡ ἀφή. Καί ἔοικέ πως δι᾿ ἄλλων φωνῶν. καί πρός τά ἑτερογεν῅ πάλιν τήν κατ᾿ οὐσίαν διαφοράν. κατά τόν ἀοίδιμον Κύριλλον.κατά τό αὐτό συστήσει καί ἀφορίσει ἐνέργεια. ἔφυσεν. οὐκ ἐπ᾿ ἀναιρέσει τ῅ς τῶν κατά φύσιν ἐνεργειῶν οὐσιώδους διαφορ᾵ς· τῶν ἐξ ὧν καί ἐν αἷς ὑπάρχει ὁ εἷς καί μόνος Φριστός ὁ Θεός· ἀλλ᾿ ἐπί συστάσει τ῅ς ἄκρας τούτων ἑνώσεως εἴρηται τ῵ διδασκάλῳ. μήτε ἰδίᾳ ἄνθρωπον (≡15Α_114≡> τά κατά γνώμην πράττοντα· ἀλλά Θεόν σεσαρκωμένον καί τελείως δι᾿ ἡμ᾵ς ἐνανθρωπήσαντα. σωζομένας τελείως· τήν τ῅ς θεότητος αὐτοῦ. τοῦ ἐξ ἀμφοῖν συγκειμένου Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ. οὐχ ὑποστατικήν· οὐ γάρ τι τοιοῦτον εἴρηκεν ὁ διδάσκαλος· ἀλλά συγγεν῅ τοῖς μέρεσι· δι᾿ ὧν. Καί ἡ "συγγενής δέ καί δι᾿ ἀμφοῖν ἐπιδεδειγμένη μία" πάλιν "ἐνέργεια». πρόσταγμα παντουργόν καί ἀφήν· τήν δέ. ὡς οὐ λόγῳ μόνον. τόν θεοφάντορα Διονύσιον ἐκμιμεῖσθαι. ὡς τ῅ς πρός τόν Πατέρα καί ἡμ᾵ς φυσικ῅ς συγγενείας ἐκπέπτωκεν. καί ὅσα τοιαῦτα. ὡς ἔδειξε τάς φυσικάς ἐνεργείας αὐτοῦ. ἡ φωνή. καί οὐ φυσικήν ἔχει παρά τόν Πατέρα ἐνέργειαν. κατά τε πρόσταγμα παντουργόν. ὡς καί τήν διαφοράν τῶν φυσικῶν ἐνεργειῶν. Σοῖς γάρ ὑποστατικοῖς ἰδιώμασι. ἐν τ῵ λέγειν. τ῵ λέγειν. Εἰ δέ γε πάλιν ὑποστατικήν. ἐνεργός εὑρίσκεται ὁ ΢ωτήρ ἐν τ῵ τούς νεκρούς διανιστᾶν καί θεραπεύειν π᾵σαν νόσον καί π᾵σαν μαλακίαν· ἀλλά συνεργάτιν ὥσπερ τινά πρός τοῦτο δή μάλιστα τήν ἁγίαν αὐτοῦ παραλαμβάνειν ἠπείγετο σάρκα· τοῦτο ποιῶν μέν ὡς Θεός τ῵ παντουρ῵ αὐτοῦ προστάγματι· ζωοποιῶν δέ αὖ πάλιν καί τῆ ἀφῆ τ῅ς ἡνωμένης αὐτ῵ καθ' ὑπόστασιν ἁγίας σαρκός. θεϊκῶς ἅμα καί ἀνθρωπικῶς τόν αὐτόν ἐνεργοῦντα. πρός τῆ καινῆ δόξῃ· τίς γάρ ὁ λέγων ὑποστατικήν ὑπάρχειν ἐνέργειαν. διά τ῅ς ἀφ῅ς· παρέστησε ταύτας ἡνωμένας διόλου τῆ πρός ἀλλήλας συμφυἸᾳ καί περιχωρήσει· ὡς μίαν διά τήν ἕνωσιν αὐτοῦ τε τοῦ Λόγου καί παναγίας αὐτοῦ σαρκός δείκνυσθαι τήν ἐνέργειαν· οὐ φυσικήν.

καί τάς τούτων φυσικάς ἐνεργείας. τ῵ σύν Πατρί καί Πνεύματι ἁγίῳ δοξαζομένῳ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ἀνδρικῶς ἐξελάσωμεν· καί μηθ᾿ ὅλως τήν οἰανοῦν πάροδον κατά τ῅ς ὀρθοδόξου πίστεως. ὡς ἐπί τε φύσεων καί φυσικῶν ἐνεργειῶν. "τήν θεανδρικήν ἐνέργειαν». οὐδεμίαν μοναδικήν. ἤγουν τ῅ς καθολικ῅ς τοῦ Θεοῦ καί ἀποστολικ῅ς Ἐκκλησίας. φησί. ὡς ἐμέ γινώσκειν. καί τόν τ῅ς οἰκονομίας τρόπον διατηρεῖν ἀπαράφθαρτον· ἵνα μηδεμίαν ἡ πονηρά ξυνωρίς. Δεῖ τοιγαροῦν ἐν π᾵σι καί τόν λόγον ἀλώβητον (≡15Α_116≡> διασώζειν. τό δέ λοιπόν τῆ λοιπῆ φύσει [32] . ἤ μή νοηθεῖσι καλῶς. καθά καί φύσεις αὐτάς. τ῅ς τῶν Πατέρων νομοθεσίας καί διδασκαλίας δύο (≡15Α_118≡> φυσικά θελήματα παρακελευομένης ὁμολογεῖν ἐπ' αὐτοῦ καί πρεσβεύειν. φημί. μέχρι τοῦ γινώσκειν τήν διαφοράν. ἀλλ᾿ ὡς μίαν Λόγου τε καί σαρκός τήν συγγεν῅ νοοῦντες ἐνέργειαν. "τήν μίαν φύσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου σεσαρκωμένην». ὡς καί αὗται πρός τήν διαφοράν κατά τ῅ς συγχύσεως ἰσχυραί κἀκεῖναι πρός τήν ἕνωσιν κατά δαιρέσεως ἀσφαλεῖς· ἀλλ᾿ ἄμφω. τήν Εὐτυχοῦς καί Ἀπολιναρίου συνουσίωσιν δογματίζουσι. καί. Ἀμήν. κατά τ῅ς ἀληθείας σχοίη παρείσδυσιν. (=0089=) ἀλλά τάς ἐν ἀντωνυμίαις καί ἀριθμ῵ δυϊκάς σημασίας. φιλαγάθῳ πατρικ῅ς εὐσπλαχνίας στοργῆ καί μιμήσει· καί Φριστ῵ τ῵ Θε῵ με παραθέσθαι. καί ἡ σύγχυσις. πρός τάς τῶν ἁγίων δυϊκάς ἐκδεξώμεθα· γινώσκοντες. Πλήν κἀκεῖνο γινώσκειν χρεῶν. καί ταύτας κἀκείνας. ἡ διαίρεσις. Κατά ταύτην οὖν. μοναδικάς τῶν ἁγίων Πατέρων φωνάς. ἤ μή προσηκόντως ῥηθεῖσιν. παράσχωμεν. Ἄτοπον. καί μοναδικάς πρός ταῖς δυϊκαῖς φωναῖς τῶν ἁγίων Πατέρων εὑρίσκομεν· ὡς. τήν εὐσεβ῅ διάνοιαν ἐκληπτέον· καί μηδαμῶς εἰς ἀντίφασιν ταύτας. Σούτων μοι παρεκβατικῶς νῦν λελεγμένων πρός τήν σήν θεοτίμητον ἀγιστείαν. καί ὀρθοδόξως ὁμολογήσωμεν· καί διά τῶν κατά προφοράν δοκούντων πως ἐναντίων φωνῶν. εἴπερ εὑρεθεῖεν. τ῵ διαῤῥίπτειν τι τῶν εὐσεβῶν ὅπλων τε καί δογμάτων. καί τά ἄλλας. συγγνώμην ὁμοῦ καί διόρθωσίν μοι χαρίσασθαι. τό παράπαν ἐκφώνησιν εὑρεῖν δυνατόν. τούς κατά διάνοιαν ἐναντίους ἐπίσης ἑαυτοῖς καί ἀλλήλοις. ἕν ἤ δύο θελήματα χρή λέγειν ἐπί Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ. καί τῆ ἀληθείᾳ. ΢ΦΟΛΙΑ 1. τό ἕν θέλημα μερίζεσθαι (τοῦτο γάρ ἀναγκάζει ἡ φυσική συγγένεια) καί τό μέν ἥμισυ τῆ μιᾶ.οὕτω λαμβάνοντες. δι᾿ ὧν γίνεσθαι πέφυκεν ἡ ἐκείνων καταστροφή καί ἀναίρεσις. Πῶς οὖν καί τίνι λόγῳ. σοφῶς τροπωσώμεθα· καί τ῅ς ἡμετέρας αὐλ῅ς. ψυχῆ τε καί στόματι περιχαρῶς ἀσπασώμεθα. κἄν προσεξετάσαι δεχώμεθα παντελῶς. τοῖς λῃστρικῶς ὅρια πατρικά μηχανωμένοις μεταίρειν. παρακαλῶ τήν ἐπ᾿ αὐτοῖς. καί τήν "συγγεν῅ καί δι' ἀμφοῖν ἐπιδεδειγμένην»· ἐπί δέ φυσικῶν θελημάτων.

καί ὡς ἐν χερσί κτησάμενος τοῦ κατά φύσιν ἐφετοῦ. Ἔστιν ὑποστατική. τήν κατά πάντων ἀφανῶς. 3. ἤ φανερῶς τήν ἁγίαν τοῦ Θεοῦ καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν πολεμούντων ἐχθρῶν ἱερωτάτην νίκην· καί τόν ὑπέρ αὐτοῦ ἀειθαλ῅ τοῖς χαρίσμασι. λογισμούς. μέχρι καί νῦν δεδιδαγμένῳ κινεῖν. Ὁ Νεῖλος. φιλάγαθον ἐπιδειξάμενος κένωσιν. καί τίνι τρόπῳ ταύτην προσάπτειν. ἵν᾿ ἐπανασώσῃ τόν ἄνθρωπον· ἀπαλλάξας ταύτης. ἤ τούς κατά ψυχήν ὡσεί τινας δακτύλους χειρῶν. καί τ῅ς ὁμοτίμου αὐτ῅ διαιρέσεως ἐδογμάτισαν. ἤδη κατ᾿ ἐλπίδας λαβών παρ᾿ αὐτοῦ. καί ταῖς ἐνεργείαις τοῦ Πνεύματος ἀμαράντινον στέφανον. φερωνύμως ἔχων μετά τ῅ς ἀνδρείας. ὡς οὐκ ἐχόντων σύνθετον θέλημα. εἰ καί τις (=0092=) ἄλλος. Ι΢ΟΝ ΕΠΙ΢ΣΟΛΗ΢ ΓΕΝΟΜΕΝΗ΢ ΠΡΟ΢ ΣΟΝ ΑΓΙΩΣΑΣΟΝ ΕΠΙ΢ΚΟΠΟΝ ΚΤΡΙΟΝ ΝΙΚΑΝΔΡΟΝ Ι΢ΟΝ Ἐπιστολ῅ς γενομένης πρός τόν ἁγιώτατον ἐπίσκοπον κύριον Νίκανδρον. κἄν λόγῳ ψιλ῵. τ῅ς πάμπολύ με παρά πάντας βαρούσης νωθείας τε καί ἀμελείας τόν φόρτον εἰς δύναμιν (≡15Α_120≡> [33] .δίδοσθαι· καί οὕτως ἀλλοτριοῦν τόν Φριστόν τοῦ Θεοῦ καί ἡμῶν. 2. καί τῶν ἐνόντων σοι θείων κατορθωμάτων τ῵ μεγέθει τ῅ς συγκαταβάσεως ὑποδείξας τήν δύναμιν. περί τῶν δύο ἐν Φριστ῵ ἐνεργειῶν. ἥτις ἐστίν αὐτός ὁ Κύριος ἡμῶν καί Θεός. Αὐτός. καί τόν αὐτοῦ καί ὑπέρ αὐτοῦ. παρά τοῦ ἐν ἁγίοις Μαξίμου. Ὅτι τήν διαφοράν. ἐμπροθέτως οἰκοῦντα. διά τ῅ς πρός αὐτό τελείας συννεύσεως τήν μακαρίαν ἀπόλαυσιν· κἀκ τούτου σαφῶς. ὅσοι φόβῳ θανάτου διά παντός τοῦ ζῆν ἔνοχοι ἦσαν δουλείας· ἤγουν ὅσοι φοβούμενοι τήν ὀδύνην. μή τί γε διά τιμίων σου καί μακαρίων προσάγειν καταδέχῃ γραμμάτων τ῵ ἀδρανεῖ καί δειλ῵. πῶς ποτε. καί ταύτῃ τροποῦσθαι γενναίως τούς κατέναντι Κυρίου παντοκράτορος ῥήμασί τε καί δόγμασιν ἐπαιρομένους· καί τ῅ς ἀγαθ῅ς γ῅ς ἐξελαύνειν. τάς τοῦ νοῦ πρακτικάς δυνάμεις. ἀλλ᾿ ἐφ᾿ ἡμῶν ἡ παράλογος. καί τήν μακράν ἀπ᾿ αὐτοῦ τ῅ς κακίας ὥσπερ τινά χώραν ἕξιν. θεοτίμητε καί παμμακάριε Πάτερ. καί μηδόλως εἰς παράταξιν Θεοῦ. καί τήν ἕνωσιν οἱ Πατέρες κατά τ῅ς συγχύσεως. αὐτοῦ τοῦ Κυρίου κατατρυφῶν. Ἀλλά τοῦτο χριστομιμήτως πεποίηκας· ἵνα τήν τούτου προδήλως εἰς ἐμέ. εἰς ἔφεσιν ταύτης ἐγείρῃς. ἀτρέπτως στομώσῃς. καί τά πάθη τ῅ς ἀτιμίας καθάπερ χοίρους δι᾿ ἐνεργείας ἐκτρέφοντα. καί πρός ἱερόν τινα καί μακάριον ζ῅λον. δι᾿ ἥν ἄνθρωπος ὁ Θεός. τήν μητέρα τ῅ς ὀδύνης· τήν τ῅ς φθορ᾵ς ἀρχηγόν· τήν τοῦ θανάτου προαγωγόν καί προμνήστριαν. καί ἡ ταυτόν ὀρθόδοξος πίστις· ἡ ὄντως (≡15Α_122≡> παγία τῶν εὐσεβῶν δογμάτων ἕδρα καί σύστασις· καί τῶν ἀρετῶν ἡ ἀένναος καρπογονία καί φύσις. τήν ἠδονήν περιεποιοῦντο. τόν γνωμικῶς αὐτοῦ διεστηκότα. ἅγιον πόλεμον.

ἡ κατά τήν ἔκβασιν τῶν πραγμάτων ἀλήθεια σαφῶς ἐπιστώσατο· καί θλίψις. καί αὐτ῵ κατά μίαν καί τήν αὐτήν ὑπόστασιν ἑνωθείσης ἁγίας σαρκός. (=0093=) συγχεῖν μηχανῶνται μυστήριον· οἷα τ῅ς ἐξ ἡμῶν νοερῶς τε καί λογικῶς ἐψυχωμένης. καί δι᾿ ἡμ᾵ς ἐνανθρωπήσαντος. τό λόγῳ καί σοφίᾳ γενόμενον. ὅ τε τ῅ς φύσει καί ὄντως ἀληθείας τήν πρόῤῥησιν. ἤ πῶς σωζόμενον καί μετά τήν ἕνωσιν.ἀποῤῥιψάμενον· καί σε τ῅ς περί ἐμέ τόν πτωχόν σοφ῅ς οἰκονομίας καί προμηθείας χάριν ἀποθαυμάσας. ὡς πάντας αἰῶνας καί χρόνους. καί δι᾿ ἥντινα αἰτίαν. ἤ οὐδέ λαβών. τό ἐλλιπές τ῅ς οἰκείας θεότητος δείξαντος. οὐδ᾿ οὐ μή γένηται. ἥνωσεν ἑαυτ῵· καί τήν δ᾿ ἡμ᾵ς καί πρός ἡμ᾵ς οἰκονομίαν ἐφάντασεν. ἤ ἡμῖν ὑπάρχουσαν ὁμοούσιον σάρκα λαβών. καίτοι λίαν ὑπάρχων ἁμαρτωλός. σοῦ τοῦ καλοῦ καί ἀγαθοῦ ποιμένος τε καί πατρός. καί τῆ πανιέρῳ σύριγγι τ῅ς θεοσόφου διδασκαλίας ὁδηγοῦντα καλῶς καί φωτίζοντα. μετά δακρύων. ἀνθρωπίνῳ σχήματι προσπελάσας ἡμῖν. Ἀλλά ἄψυχόν τινα καί ἄλογον. οὐκ ἐχούσης μετά τήν ἕνωσιν τά προσόντα κατά φύσιν αὐτῆ. ἵνα τό [34] . δεομένης παρενθήκης τινός πρός τήν κατ᾿ οὐσίαν ἐντέλειαν· ἤ πάμπαν εἰς ἀνυπαρξίαν μεταχωρ῅σαι ποιήσαντος. καί ἑνῶσαι πρός ἑαυτόν καθ᾿ ὑπόστασιν· ἐπεί πῶς. μακάριε. τά τήν ἡμετέραν φύσιν οὐσιωδῶς χαρακτηρίζοντα καθ᾿ ἡμ᾵ς τελείως οὐ σώζοντα· ἀλλ᾿ ἤ ταῦτα πρός τήν ἑαυτοῦ θείαν μετασκευάσαντος φύσιν· καί ταύτῃ. οὐχ ὁμολογεῖται. ἀλλ᾿ ἄνωθεν καί ἀπ᾿ ἀρχ῅ς συνουσιωμένην αὐτ῵ κατενέγκας. αὐτοῦ τοῦ σαρκωθέντος Λόγου. τ῅ς τῶν ἐναντίων ἐλευθερωθῶμεν καταδρομ῅ς· οἱ προσφόρου καιροῦ τ῅ς τοῦ παντός δραξάμενοι ταραχ῅ς καί συγχύσεως. καί οὐδαμῶς ἐξ ἡμῶν. ἐν αὐτ῵ τ῵ λόγῳ καί τῆ σοφίᾳ καθ᾿ ἕνωσιν ἀδιασπάστως οὐ σώζεται. χαρισθ῅ναι μοι καί π᾵σιν ἐντενῶς καθικέτευσα τόν Κύριον ἡμῶν καί Θεόν· ἵνα ἔχοντές σε μάλιστα νῦν. τό μέγα τ῅ς τῶν ἁπάντων σωστικ῅ς οἰκονομίας Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ καί ἀπόῤῥητον. τήν ἐν πλείοσιν ἔτεσι καί ἀρεταῖς θειοτέραις διατήρησιν. ἵνα διά τ῅ς ὁμολογίας ὅτι γέγονεν ἄνθρωπος ὁ φύσει Θεός πιστευθ῅ κατ᾿ ἀλήθειαν. Ἤ τυχόν οὐδέ τήν ἀρχήν αὐτά τά φύσει προσόντα τῆ φύσει προσλαβών μετά τ῅ς φύσεως. δίχα μόνης τ῅ς ἁμαρτίας· ὅτι μηδέ τ῅ς φύσεως ἦν· μ᾵λλον δέ. οἵα καθάπαξ οὐ γέγονεν ἀπό καταβολ῅ς κόσμου. πάντας πανταχ῅ διά τάς ἁμαρτίας κατέλαβε· τῆ τε πανσθενεῖ βακτηρίᾳ τῶν θεοπειθῶν προσευχῶν δυναμοῦντά τε καί ῤωννύοντα. καί τ῅ς αὐτοῦ δημιουργίας τό ἔργον ἐξαφανίσαντος τ῵ μή κατά λόγον τινα καί σοφίαν αὐτά ποι῅σαι. ἀλλ᾿ οὐκ ἀνθρωπίνῃ φύσει προσομιλήσας. καί τόν ταύτην δι᾿ αἵματος οἰκείου καί ζωοποιοῦ κατά θέλησιν ἁρμοσάμενον Κύριον (≡15Α_124≡> ἀσφαλῶς διασώζοντα. ὑπ᾿ αὐτοῦ κατ' εὐδοκίαν Πατρός καί συνέργειαν ἁγίου Πνεύματος προσληφθείσης. καί τούς ἐν αἰῶσι καί χρόνῳ φυσικῶς περιγράφον. ὡς οὐ λίαν καλά. καί εἰς τόπον χλόης τ῅ς ἀειζώου τῶν ἀρετῶν ἕξεως κατασκηνοῦντα διά τ῅ς πράξεως· καί ἐπί ὕδατος ἀναπαύσεως τ῅ς ἀειβλύστου τῶν ἱερῶν ἐν τοῖς δόγμασι χορηγίας ναμάτων ἐκτρέφοντα διά τ῅ς γνώσεως· καί εἰς τόπον ὀχυρόν καί μάνδραν ὑψηλήν τήν καθολικήν Ἐκκλησίαν.

οὐχί καί θεῖον θέλημα καί ἐνέργειαν φύσει κυρίως. Σό γάρ τῶν κατά φύσιν ἐκστᾶν. καί ἐν οἷς. τ῅ς τε θείας καί ἀνθρωπίνης οὐσίας. καί τούτοις αὖθις ἐπικυρῶν τά πράγματα. καθάπερ οὐδέ τάς φύσεις αὐτάς· εἰ καί ταύτας εἰς ἕν ἄγει δι᾿ ἑαυτ῅ς κατά τήν μίαν ὑπόστασιν· τοῦ δύο. ἤ τ῅ς θατέρου πρός θάτερον κοινωνίας ἐκτός. τήν τούτων οὐσιώδη καί φυσικήν οὐκ ἀμαυροῖ παντελῶς. τοῦ ἐκ τούτων καί ταύτας ὄντος καί σώζοντος κατά μίαν ὑπόστασιν. οὔτε τί ἐστιν· οὔτε ἔστι τις αὐτοῦ παντελῶς θέσις». εἴπερ φύσει κυρίως Θεός. ὡς ἡ καθ᾿ ὑπόστασιν ἕνωσις οὐδέν παραβλάπτει τῶν φυσικῶν. τ῵ φυσικ῵ λόγῳ ὑπάρχειν οὐδαμῶς ἐξιστῶσα· ὥσπερ οὖν καὐτά δή λέγω τά φυσικά ἰδιώματα. ὅσοι μή παντελείως ἐν Φριστ῵ τ῵ Θε῵ τά φυσικά. τήν θείαν φημί καί τήν καθ᾿ ἡμ᾵ς ἀνθρωπίνην. θελήσεώς τε καί ἐνεργείας. πάσης ἁμαρτίας χωρίς. καί τά φυσικά τούτων ἰσαρίθμως δεῖ πάντως πρεσβεύειν θελήματα. καί τάς οὐσιώδεις τοσαύτας ἐνεργείας ὁμολογεῖν· καί μηδέν αὐτῶν προφάσει δ῅θεν τ῅ς καθ᾿ ὑπόστασιν θείας ἑνώσεως ἀπομειοῦν ἤ ἐξαρνεῖσθαι τό σύνολον· γινώσκοντας. καί τ῵ συντηρεῖν συντηρεῖται. καί δίχα τ῅ς ἁμαρτίας. καί ἀνθρώπινον θέλημα. μηδεμίαν ὕπαρξιν ἔχον· ὅτι μηδέ κίνησιν φυσικήν. ᾗ φησιν ὁ θεοφάντωρ καί μέγας ἅγιος Διονύσιος. καί μηδέτερον τοῦ ἑτέρου χωρίς. καί ἐνέργειαν φύσει κυρίως εἶχε. Οὐδέ γάρ τήν θείαν φύσιν καί ἄκτιστον ἀνύπαρκτόν τε καί ἀθέλητον ἤ ἀνενέργητον καθορῶμεν· οὔτε μήν τήν κτιστήν καθ᾿ ἡμ᾵ς καί ἀνθρωπίνην οὐσίαν ἀνύπαρκτόν τε καί ἀθέλητον ἤ ἀνενέργητον ἐπιγινώσκομεν. Διά τοι τοῦτο τάς Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ φύσεις ὁμολογοῦντας ἡμ᾵ς. κἄν τ῅ς ἔξω τ῅ς οὐσίας γεγένηται. μή σώζων ἑκατέρας φύσεως ἀνελλιπῶς τήν ἰδιότητα. δι᾿ ὧν ἐπαληθεύων τοῖς πράγμασι τά ὀνόματα. δέ θείας φύσεως καί ἀνθρωπίνης φύσεως λέγω. τῆ πρός ἄλληλα συμφυἸᾳ διόλου πάλιν ἑνίζουσα. κατά τόν τῶν ῾Ρωμαίων πάπαν ἀοίδιμον Λέοντα θεωρεῖσθαι καθοτιοῦν συγχωροῦσα. ἤ ἐκεῖνο κατ᾿ οὐσίαν ὑπάρχων δειχθήσεται. πῶς Θεός ἤ ἄνθρωπος ἔσται. Καί εἰ μηδεμίαν τούτων ἔρημον ἐπιστάμεθα φυσικ῅ς ὑπάρξεως. καί τ῅ς ἡμῶν περί αὐτῶν ὁμολογίας ἀλήθειαν. Ἐπεί. ἐκ τούτων. ἀλλά τελείως φυλάττει διαφοράν· (=0097=) τ῵ γάρ φυλάττειν φυλάττεται. τά τε θεῖα καί ἀνθρώπινα φυσικῶς ἔχων καί θέλων καί ἐνεργῶν. ὥσπερ καί τάς φύσεις αὐτάς σώζεσθαι (=0096=) κατά τούς ἁγίους Πατέρας ὀρθοδόξως ὁμολογοῦσι· καί μετά τήν ἕνωσιν. "Σό γάρ μηδεμίαν κίνησιν ἔχον». καί τοῦ δι᾿ αὐτό κατακρίματος ἐλευθερώσῃ. Μέχρι γάρ [35] . πῶς. κἀκ τούτου τά ἐξ ὧν. μηδετέρου τούτων κατά φύσιν ὤν ἐλλιπής. καί φύσει κυρίως ἄνθρωπος ὁ αὐτός. πιστευόμενος. καί ἐν ταύταις. προδήλως ὁ αὐτός ἐγνωρίζετο. τοῦ φυσικοῦ θελήματος καί τ῅ς οὐσιώδους ἐνεργείας ἀναιρουμένων. καί τούτων πλείω δοξάζουσιν. (≡15Α_128≡> πρός βεβαίαν τ῅ς τε τούτων ὑπάρξεως πίστωσιν. "οὔτε ἔστιν. καί τούτων ὑπόστασις ἐστι κατ᾿ ἀλήθειαν ὁ εἷς καί μόνος Φριστός καί Τἱός. καί πῶς τοῦτο. καί ἅπερ ὑπ῅ρχε. (≡15Α_126≡> Σαῦτα γάρ.γένος ἅπαν τοῦ παλαιοῦ παραπτώματος ἀνασώσηται.

ἤγουν τ῵ ἀνθρωπίνῳ. Σῆ γάρ τῶν φυσικῶν ἀναιρέσει. τό κατ᾿ οὐσίαν θεῖον γνωρίζεσθαι. οὐδέ τῆ τούτων διαφορᾶ. Σαύτης τοιγαροῦν. Σά αὐτά δέ πάλιν καί περί ἐνεργειῶν ἔστιν εἰπεῖν. κατά τό ἀκόλουθον συναχθήσεται. λέγω δέ τ῅ς ἑνώσεως. Σό γάρ ἀνενέργητον. τά θεῖα κατ᾿ αὐτό θελήσει φυσικῶς ὁ Λόγος· Θεόν φύσει μόνον καί συνθελητήν τ῵ ἰδίῳ γεννήτορι δεικνύς ἑαυτόν. αὐτόν δογματίσαντες. οὐ λυμαινομένης τοῖς πράγμασιν. Καί (≡15Α_130≡> εἰ τούτων χωρίς κατά φύσιν ὑπ῅ρχεν ὁ σαρκωθείς Λόγος τό καθ᾿ ἡμ᾵ς. ἤ τοῦτον οὐκ ὄντα φύσει καί ἄνθρωπον. ἄψυχον. καί ἀνενέργητον τ῵ καθ᾿ ἡμ᾵ς. καί εἰ ἀνθρώπινον φῶμεν τό θέλημα φύσει. οὐκ ἐνεργείαις. πῶς ὅτι καί ἄνθρωπος γέγονε πιστευθήσεται. Ἑκάτερος γάρ παθητόν φύσει θεότητος. ἕως ἄν ἡ τούτων σώζηται φυσική διαφορά· ἐπεί ταύτης παυσαμένης. ἐπί τοῦ αὐτοῦ καί ἑνός ὁμολογεῖν. οὐκ οἶδ᾿ ὅπως εὐφήμως εἰπεῖν. τήν τῶν τοιούτων καταδρομήν. Ὁ μέν γάρ. κτίσμα τοῦτον καί ποίημα καθ᾿ ἑαυτόν ἐβλασφήμησαν. καί σαρκός πάθεσιν ἀκουσίως ὑποπεσών δειχθήσεται κατ᾿ αὐτήν. ἀλλά μόνον τῆ κλήσει προσφυῶς ἑνοποιούσης τά κατ᾿ αὐτήν. καί οὐ Θεόν· ἤ οὔτε ἄνθρωπον οὔτε Θεόν σαφῶς δογματίσομεν. Εἰ γάρ ἕν ἐπ᾿ αὐτοῦ θέλημα καί μίαν ἐνέργειαν εἴποιμεν. ἄλογον σαφῶς καί ἀνόητον. Πῶς οὖν ἐπικάλυμμα τ῅ς ἰδίας. τά κατά φύσιν διάφορα. Εἰ δέ ὑποστατικόν. ἤ ἀνθρώπινον τοῦτό ἐστι· καί εἰ θεῖον. ταύτην τινές προφασίζονται· καί τόν σαρκωθέντα Λόγον ἀθέλητον φύσει. φασί· ἅτε κυρίως ἀψύχου καί ἀλόγου τ῅ς ἐξ ἡμῶν προσληφθείσης οὐσίας ἐν αὐτ῵ τυγχανούσης. οὐ θελήμασιν. Ἄρειός τε καί Ἀπολινάριος κατ᾿ αὐτοῦ πεποιήκασιν. ἀκίνητόν τε καί ἄψυχον προδήλως ἐστί· καί τό μηδεμίαν λογικήν θέλησιν ἔχον. τῆ συγχύσει τελείως ἀφανισθεῖσα. τήν οἱανοῦν παρατροπήν οὐ παθόντα καί σύγχυσιν· οὐκ ἐν οὐσίαις αὐταῖς. εἰσί πάντοτε καί πάντως ἀμειώτως ἐν αὐτῆ καί τελείως σωζόμενα. ἀλλά μόνον Θεόν· ἤ φύσει μόνον ἄνθρωπον. ὅπερ ἀνενέργητόν ἐστι καί ἀθέλητον. καί οὐκ ἄνθρωπον· οὐ γάρ πέφυκε διά τοῦ φύσει θείου. Σοῦτο δε. καί οὐσιώδεις ἐνεργείας. ἤ θεῖον πάντως. Οἷον. τό ἀνθρώπινον φύσει χαρακτηρίζεσθαι· ὥσπερ οὐδέ διά τοῦ κατ᾿ οὐσίαν ἀνθρωπίνου. παύεται πάντως κἀκείνη. τ῅ς αὐτοῦ μόνης ὑποστάσεως ἔσται χαρακτηριστικόν· καί οὔποτ᾿ ἄν κατ᾿ αὐτό κοινωνήσῃ Πατρί καί ἡμῖν· τῶν γάρ ἄκρων ὑποστάσει διαστέλλεται καί χωρίζεται. οὐκ ἄλλῳ τινί φυσικ῵. καί τήν τῶν ἁγίων Πατέρων κρατύνειν διδασκαλίαν· καί δύο φυσικά θελήματα (=0100=) κατ᾿ αὐτούς. ἀλλ᾿ οὐ φύσει σαρκός εἶπον τόν Μονογεν῅· κἄν Ἀπολινάριος ἔτι κατ᾿ ἀσέβειαν δαψιλευόμενος. [36] . τήν τοιαύτην ὁμολογίαν διώσασθαι. Φρή τοιγαροῦν εὐσεβοῦντας ἡμ᾵ς.τότε σαφῶς ἕνωσις πραγμάτων ἐστίν. εἰ μέν φυσικόν τό θέλημα τυχόν εἴποιμεν. καί τελείαν τήν εἰς σάρκα μεταβολήν κατ᾿ ἔκπτωσιν καί τροπήν τ῅ς αὐτοῦ θεότητος ἀπεφήνατο. πῶς δέ μ᾵λλον οὐχί τραπείς τήν θείαν φύσιν. καλοφροσύνης. ὁ δέ ἄλογον.

φημί τῶν ἐνεργειῶν. ὡς ἔφην. Κατάλληλον γάρ ὁ διδάσκαλος ἐπινοήσας φωνήν. καί τήν πρός ἀλλήλας διόλου τῶν φυσικῶν ἐνεργειῶν συμφυἸαν. οὗπερ ἦν κατά φύσιν· ὥσπερ οὖν καί αὐτός ὁ Λόγος τῆ ταύτης προσλήψει δι᾿ ἡμ᾵ς ἑκουσίως γέγονεν ἄνθρωπος. Θεός. καί οὐχ ἕτερον σάρκα κυρίως ὑπάρχειν. τήν τούτων ἀδιάσπαστον ἕνωσιν ἐκδιδάξῃ. μήτε μήν κατά ἄνθρωπον· ὅτι μή γυμνός. θεία τῆ πρός τῆ φύσει Θεόν Λόγον ἑνώσει γεγένηται. πρός τοῦτο δή μάλιστα. Διό καί μίαν αὐτοῦ καί αὐτ῅ς. ἐνέργειαν περιφραστικῶς παρεδήλωσεν. καί τῆ προσφόρῳ φωνῆ συνοπτικῶς ἐξειπεῖν διά τ῅ς θεανδρικ῅ς ἐνεργείας. Ἐπειδή γάρ πρότερον ἔφησεν. ἀλλ᾿ οὐκ ἀνάγκῃ τινί καί βίᾳ καθ᾿ ἡμ᾵ς φυσικῆ πρός τό πράττειν ἀγόμενος. ὡς ἔφην. διά τήν ἄλυτον ἕνωσιν· καί μοναδικῆ φωνῆ συλλαβών ἄμφω. ὥς ἥ τε σάρξ Θεός. Θέλων γάρ δεῖξαι καί ὁ πανεύφημος οὗτος ἀνήρ. μοναδικάς ἐξαρνούμεθα. Ἡ γάρ Θεανδρική τ῅ς θείας ὁμοῦ καί ἀνδρικ῅ς ἐνεργείας ὑπάρχει περίληψις. τ῅ς αὐτ῵ καθ᾿ ὑπόστασιν ἡνωμένης· οὐ τά ἀνθρώπινα κατά ἄνθρωπον. τήν διπλ῅ν. Καί ἡ Κυρίλλου δέ τοῦ σοφοῦ «μία τε καί συγγενής δι᾿ ἀμφοῖν (≡15Α_134≡> ἐπιδεδειγμένη ἐνέργεια». ὅτι μή γυμνός ὑπ῅ρχε Θεός· ἀλλά δράσας μέν φύσει τά θεῖα· Θεός γάρ ἦν κατά φύσιν· διά σαρκός δέ. τῆ προφορᾶ συλλαμβάνουσαν. φημί τ῅ς (≡15Α_132≡> [37] . διά τό πρός αὐτήν ἐν τῆ ἑνώσει γενέσθαι· καί αὐτοῦ τοῦ φύσει ζωογονοῦντος τά σύμπαντα. τά κατά ἄνθρωπον ἐνεργῶν· καίπερ ὑπάρχων φύσει Θεός. μή παντουργ῵ προστάγματι μόνον ἰ᾵σθαι καί ζωοποιεῖν. ὡς μή Θεόν ὄντα γυμνόν· ἀλλά συνεργάτιν ὥσπερ τινά. ὅτι μή ἄνθρωπος ὑπ῅ρχε ψιλός· ἀλλά δράσας μέν φυσικῶς τά ἀνθρώπινα· φύσει γάρ ἄνθρωπος ἦν· κατ᾿ ἐξουσίαν δέ θεϊκήν». τήν τε τοῦ λεχθέντος θεοφάντορος ἁγίου Διονυσίου "Θεανδρικήν ἐνέργειαν». μήτε ψιλός ἄνθρωπος ἦν· ὅμως δέ κατ᾿ ἀλήθειαν δρ᾵σαι. Ἵνα τ῵ μέν δρ᾵σαι τά τε θεῖα καί ἀνθρώπινα εἰπεῖν· εἰ καί μή κατά Θεόν. τήν τῶν φυσικῶν ἐνεργειῶν οὐσιώδη (=0101=) πιστώσηται διαφοράν· τ῵ δέ συλλαβεῖν ταύτας. τοῦ διπλοῦ τήν φύσιν. καί ἡ κατ᾿ αὐτήν οὐσιώδης ἐνέργεια. Σήν γάρ τῶν φυσικῶν ἐνεργειῶν καὐτός συμφυἸαν καί ἕνωσιν δι᾿ αὐτ῅ς ἐκπαιδεύει. τ῅ς τοῦ μεγάλου τούτου Πατρός μεγίστης ἔχεται διανοίας. εὐσεβῶς αὐτοῖς ἐκηρύχθησαν· ὥσπερ καί αἱ δυϊκαί. ἑκατέραν. συνέπλεξε τήν τε θείαν ἅμα καί ἀνδρικήν τοῦ αὐτοῦ κατά φύσιν ἐνέργειαν· ὡς μηδετέραν τ῅ς ἑτέρας οὖσαν χωρίς. περιφραστικῶς ἀνεκήρυξεν. καί τήν Κυρίλλου τοῦ σοφοῦ "μίαν τε καί συγγεν῅ δι᾿ ἀμφοῖν ἐπιδεδειγμένην ἐνέργειαν». "Οὐ κατά Θεόν τά θεῖα δράσας. διά τήν οὐσιώδη καί φυσικήν τούτων διαφοράν. Αὗται μέν γάρ διά τήν ἕνωσιν. διαγορεύει τοῦτον.Ἀλλ᾿ οὐ διά τοῦτο. μή ἐκστ᾵σα τούτου. ἀλλ᾿ ἐν ἀλλήλαις τε καί δι᾿ ἀλλήλων συμφυῶς γνωριζομένας. μή γένοιτο. τάς τῶν θεοφόρων Πατέρων περί αὐτῶν. καί ταύτην μοναδικῶς ἐκφωνήσας. καί τά ὑπέρ ἄνθρωπον ἐνήργει. τήν ἁγίαν αὐτοῦ σάρκα λαμβάνειν ἐπείγεσθαι· καί ζωοποιεῖν καί θεραπεύειν δι᾿ αὐτ῅ς καί τ῅ς κατ᾿ αὐτήν ἀφ῅ς καί φων῅ς· ἵνα ταύτην δεικνύῃ ζωοποιεῖν δυναμένην.

«Εἷς ἐξ ἀμφοῖν. τό καθ' ἕνωσιν. καθάπερ καί (=0104=) ἡ θεανδρική ἐνέργεια. τοῦ τε παντουργοῦ προστάγματος. ὡς τό. Ἐνταῦθα διά τήν ἕνωσιν. Αὐτός δέ Κύριλλος ὁ σοφός κἀπί τῆ οὐσίᾳ καί ὑποστάσει διῃρημένων τό συγγενές ἀπαρατηρήτως λαμβάνει· καί τάδε λέγει τόν εὐαγγελιστήν Ἰωάννην ὑπομνηματίζων. διά τήν ἱεράν ἀναγέννησιν. Σίς δέ. ταύτην σαφῶς ἐπεδείκνυτο· δεικνύς τ῵ καί δι᾿ αὐτ῅ς ζωοποιεῖν. εἰ καί τά μάλιστα κατά χάριν ἡμῖν καί τοῖς ἐξ ὧν συγκείμεθα μέρεσιν αὕτη προσγίνεται. ἑνώσει τῆ πρός αὐτόν καυστικόν ἀποφαίνει τόν σίδηρον· ὡς εἶναι λοιπόν διά τοῦτο μή τοῦ πυρός κατά φύσιν μόνον τήν καῦσιν. καί ἁφῆ τ῅ς ἁγίας σαρκός· δι᾿ ἀμφοῖν γάρ. "΢υγγενῶς πως ἐχούσης πρός ἄμφω τῶν δεδηλωμένων. ὁ Λόγος. καί δι᾿ ἑνός ἀμφότερα». τῶν κατά φύσιν ἐνεργειῶν δηλοῦσα τήν ἕνωσιν· τό ἑτερογενές τούτων καί δυϊκόν. Νῦν τό συγγενές διά τήν φύσιν. τῶν ἐξ ὧν καί ἐν οἷς ὁ εἷς καί μόνος ἐγνωρίζετο σεσαρκωμένος Λόγος. Ἐν τ῵ Εἰς τά φῶτα. καί ἦν. ὡς καί αὐτή γέγονεν δι᾿ ὅλου ζωοποιός· καθάπερ καί πῦρ διά σιδήρου καῖον. Καί τό. μή τοῦ αὐτοῦ μόνον διά τήν φύσιν ὑπάρχειν. περί ψυχ῅ς λέγων οὕτως ἐν τ῵ εἰς Καισάριον τόν αὐτοῦ ἀδελφόν Ἐπιταφίῳ λόγῳ. περί τ῅ς κατά τό θεῖον βάπτισμα θεραπείας. " Καί ἦν. δι᾿ ἑαυτ῅ς κυρίως σημαίνει τ῵ πρός ἄμφω τά μέρη. ἀλλ᾿ οὐ τήν φύσιν συγγεν῅ τῆ ψυχῆ τήν σάρκα κέκληκεν ὁ διδάσκαλος. ὡς τό. Καί πάλιν ἐπί τῶν ὁμοουσίων. [38] . «Μία ὑπόστασις καί μία φύσις τοῦ Θεοῦ Λόγου σεσαρκωμένη». ἀναφέρεσθαι· καί ἀμφοτέρων ὑπάρχειν. ἀλλ᾿ ἕν ἦν. ἀλλ᾿ οὐ τήν ἕνωσιν εἴρηκεν. ἀλλά καὐτ῅ς τ῅ς ἁγίας σαρκός. ἀλλ᾿ οὐ τῆ φύσει. Πνεύματι μέν γάρ ἁγιάζει τοῦ ἀνθρώπου τό πνεῦμα· ὕδατι δέ αὖ. ἔν τε παντουργ῵ προστάγματι. ἤ δηλονότι σκοπούντων. (≡15Α_138≡> Ἀλλά καὐτός αὖθις ὁ μοναδικός ἀριθμός. τοῖς μέρεσιν· ὡς τήν αὐτήν οὖσαν. τό σῶμα». καί ποία συγγένεια Πνεύματος ἁγίου καί ὕδατος κατά τε οὐσίαν ἤ ὑπόστασιν. Αὕτη γοῦν ἡ μία καί συγγενής δι᾿ ἀμφοῖν ἐπιδεδειγμένη ἐνέργεια. Οὐ δεῖ δέ τ῵ συγγενεῖ ξενίζεσθαι παντελῶς· ἐπί τε γάρ ὁμοουσίων καί ἑτερουσίων λέλεκται τοῖς ἁγίοις Πατράσι τό συγγενές· καί μάρτυς ὁ Θεολόγος καί μέγας Γρηγόριος. πρός τό ἡμέτερον πνεῦμα καί σῶμα. Καί τό. ὥσπερ καί ψυχή τό ἴδιον σῶμα.ἁγίας σαρκός καί συγγεν῅ δι' ἀμφοῖν ἐπιδεικνύει ἐνέργειαν· μίαν μέν. (≡15Α_136≡> ᾗ φησιν ὁ διδάσκαλος. φησί· Καί ὁ ὑπό τοῦ συγγενοῦς μαρτυρούμενος Πνεύματος. πρός τήν τῶν οἰκείων ἔργων ἐκπλήρωσιν. ἀλλά καὐτοῦ τοῦ σιδήρου διά τήν ἕνωσιν· καί τήν ἐν τοῖς θαύμασι θείαν τοῦ Λόγου πάλιν ἐνέργειαν. περί τοῦ μονογενοῦς Τἱοῦ διδάσκων. τῆ ἑνώσει· συγγεν῅ δέ πάλιν. Καί πάλιν. ὡς δι᾿ ἀμφοῖν. διά τήν πρός αὐτήν καθ᾿ ὑπόστασιν ἕνωσιν· συνεργάτιν γάρ ἑαυτοῦ ταύτην ἐν τοῖς θείοις παρελάμβανεν. ὡς Θεός. ᾧ τά ἐκεῖθεν συνεφιλοσόφησεν. τῆ δέ συνόδῳ». Μικρόν δε ὕστερον καί τό συγγενές σαρκίον ἀπολαβοῦσα. Υῶς καί φῶς. ὡς π᾵σιν εὔδηλον. καθ᾿ ἕκαστον τῶν ἐν πτώσει γενῶν ἔν τε ὁμοουσίοις καί ἑτερουσίοις(1) πρός τῶν ἁγίων παραλαμβάνεται. «Εἰ γάρ καί τό συναμφότερον ἕν. καί τ῅ς ἀφ῅ς τ῅ς ἁγίας σαρκός ἐπιδεδειγμένη.

εἰ καί συγγενής γέγονεν πρός αὐτόν. Καί ὅσα τοιαῦτα. ἡ σάρξ εἶχε πρός τόν Λόγον ἐνέργειαν. ἀκούσωμεν τί διέξεισι. οὔτε τῶν φυσικῶν καί ἀδιαβλήτων παθῶν τήν οἰανοῦν πέπονθεν ἐκδρομήν. καί τήν καθ᾿ ἡμ᾵ς ἀνθρωπίνην· δι᾿ ὧν ὅτι Θεός ἦν ὁ αὐτός καί ἄνθρωπος ἐπιστεύετο. καί μή ἀμφοτέρας ἐπίσης ἀσπαζόμενος. τάς δέ. Εἰ γάρ καί πρός τόν Λόγον ἕν ἡ σάρξ καθ' ὑπόστασιν γέγονε. καί μία φύσις ἡ ἀνωτάτη». Ἵνα δέ καί διά Κυρίλλου τοῦ σοφοῦ δειχθῆ. Ὡς γάρ Θεός. ἰώμενός τε καί ζωοποιῶν ἐδείκνυτο κατά φύσιν· οὕτω πάλιν καί ἄνθρωπος ὤν ὁ αὐτός οὐσιωδῶς ἐγνωρίζετο. καί καταισχύνει τόν Βεελζεβούλ· ἐπεί διδασκέτω σέ τις παρελθών. ἀθετῶν· ἀλλά φυσικαῖς ἐνεργείαις τάς φύσεις πιστούμενος. Περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου. ἑαυτόν περιβάλλει. τό κατισχύσαι πνευμάτων. Οὕτως οὐκ ἰσχύσατε μίαν ὥραν γρηγορ῅σαι μετ᾿ ἐμοῦ. ἐπεί μή πάντες ἰσχύουσιν· ἐνεργείας δέ μ᾵λλον ὁρ᾵ται τό κατόρθωμα διά τοῦ Πνεύματος». λεντίῳ διαζωννύμενος. ὡς οὐ φύσει μίαν. τί τό κωλύον τοῖς ἐθέλουσι προκεῖσθαι τήν ἐξουσίαν τήν κατά πνευμάτων ἀκαθάρτων. Ὁ γάρ οὕτως ἐκλαμβάνων. τῆ φυσικῆ διαφορᾶ προσαρμόζων· ἤ διαιρέσει πάντως. Νῦν ἡ ψυχή μου τετάρακται. Ὧν γάρ εἶχε τάς φυσικάς ἐνεργείας. Οὐκοῦν ἀληθές εἴρηκεν ὁ [39] . εἰ βούλεται. τό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιον ἑρμηνεύων. διά τε φων῅ς καί ἀφ῅ς τ῅ς ἁγίας σαρκός. εἰ τοῦτο ἐνεργεῖ σαρκός φύσει· πάντες γάρ ἐσμέν ἐν σαρκί. διάφορον τήν τε φύσιν αὐτήν. ἀλλ᾿ ἕν φῶς. ἐπ᾿ ἀνατροπῆ τῶν δυϊκῶν ἤ ἑτερογενῶν λελεγμένων αὐτοῖς. μηδαμῶς τό φύσει πεφυκός ἑκατέρας φύσεως. καί τ῅ς τῶν ἁγίων Πατέρων διωθεῖται κοινωνίας ἀληθοῦς καί ὁμολογίας. καί εἷς πάντων ὁ τ῅ς ἀνθρωπότητος λόγος· ἀλλ᾿ οὔτε σαρκός ἔργον ἰδικῶς. τῶν ἐξ ὧν καί ἐν αἷς συνέστηκεν. Οὐ δεῖ τοιγαροῦν τάς μοναδικάς τῶν ἁγίων φωνῶν ἤ συγγενεῖς διά τήν ἕνωσιν εἰρημένας. Αἵματος γάρ καί σαρκός παραπλησίως ἡμῖν κεκοινώνηκε. "Διά τοῦτο φησίν ἐνεργεῖν ἐν Πνεύματι Θεοῦ. τούτων (≡15Α_140≡> δηλαδή καί τάς φύσεις. τ῵ θεωθ῅ναι διά τήν ἕνωσιν. διά τ῅ς αὐτ῅ς ἀφ῅ς καί χειρός. ἐν τῆ δευτέρᾳ βίβλῳ τ῅ς ἐξομολογήσεως. Καί τό " Εἷς Θεός. καί τῆ ἑνώσει τήν ἐνέργειαν αὐτοῦ κατεπλούτησεν· ἀλλ᾿ οὐδαμῶς τοῦ κτίστην κατ᾿ οὐσίαν ὑπάρχειν διέπεσεν.καί φῶς. καί νίπτων τούς πόδας τῶν μαθητῶν· καί κλῶν τούς ἄρτους. φησίν ὁ Θεολόγος Γρηγόριος. ὥσπερ οὖν καί ἐστι. ἤ συγχύσει κατά τό εἰκός περιπίπτει· μ᾵λλον δέ φάναι κυρίως. Καί. Καί γάρ τοι κατά τό ἀληθές. τάς μέν. Καί. δύο φυσικάς εἶχεν ὁ αὐτός ἐνεργείας ὥσπερ οὖν καί φύσεις· τήν θείαν καί Πατρικήν. τ῅ ἑνώσει. οὐ σαρκός ἐνέργεια φυσική καί ἀνθρωπότητος δύναμις. Ἦν αὐτός ἔχων ὁ σαρκωθείς Λόγος ὡς ἄνθρωπος· αὐτοῦ γάρ ἦν κατά φύσιν. διά τήν διαφοράν ἐκδέχεσθαι παντελῶς· ἤ πάλιν (=0105=) κατ᾿ ἐκείνων ταύτας. Καί εἰ τοῦτο κυρίως ἐστίν. παραλύει τόν ΢αταν᾵ν. ὥσπερ οὐδέ φύσιν. Ἱδού. καί τήν φυσικήν πρός τόν Λόγον ἐκέκτητο προδήλως ἐνέργειαν. καί τούτοις διαδιδούς· καί τό ψωμίον εἰς τό τρυβλίον ἐμβάπτων· καί πάλιν διά τ῅ς φων῅ς τήν προσοῦσαν λύπην καταμηνύων. καί προσηκόντως. (=0108=) οὔτε μέν ἀνθρωπότητος.

τάς φύσεις αὐτάς. ἤ πάλιν ὑποστατικήν ὑπολάβωμεν. ἁγιάζοντος τήν ἰδίαν σάρκα διά τοῦ ἰδίου Πνεύματος. ὅτι μηδεμία κατά φύσιν ὑπάρχει Φριστός. φυσικήν ἤ ὑποστατικήν ὁμολογεῖν ἐνέργειαν ἐπ᾿ αὐτοῦ παραδέδωκεν· ἀλλ᾿ οὐδέ μίαν ῥητῶς. Οὐδείς γάρ τῶν ἀπό τ῅ς θείας αὐτοῦ πρός ἡμ᾵ς καταβάσεως μέχρι νῦν ἁγίων Πατέρων. ἀλλ᾿ ἤ ταύτην ὡς φυσικήν. ᾗ φησιν ὁ θεῖος οὗτος ἀνήρ. ἡ κατά δαιμόνων ἰσχύς. ἤγουν ἀνθρωπότητος. καίπερ αὐτοῦ μόνου τυγχάνουσαν. καθό νοεῖται σάρξ καί ἄνθρωπος. ὡς ἐμέ γινώσκειν. ὡς τ῵ ἐνοικεῖν. καὐτοῦ δέ πάλιν δέχεσθαι περιχαρῶς προσήκει δυϊκάς φωνάς. Οὐδενί γάρ χαρακτηριστικ῵ (=0109=) τ῅ς ἰδίας ὑποστάσεως· κοινωνήσοι ποτ᾿ ἄν Πατρί καί Πνεύματι ὁ Τἱός. καί εἷς κατά τόν τ῅ς ἀνθρωπότητος λόγον. ἀλλοτριώσομεν αὐτόν τοῦ Πατρός καί τοῦ Πνεύματος κατά τήν ἐνέργειαν. καί (≡15Α_142≡> οὐχί τ῅ς σαρκός. τήν τε Θεανδρικήν καί τήν Μίαν τε καί συγγεν῅. καί τήν κατά πνευμάτων εἶχον ἰσχύν. [40] . τ῅ς ἑνώσεως χάριν· πῶς οὐχί καί τάς τῶν ὅλων σχεδόν ἁγίων Πατέρων. καί ἐστιν ἅγιον. καί τῶν ἰδίων ἑρμηνευτής γέγονε λόγων. Εἰ δέ μή οὕτως τάς μοναδικῶς εἰρημένας τοῖς ἁγίοις φωνάς. κατά τό ἀληθές. τήν ἄκραν τῶν ἡνωμένων συμφυἸαν ἐνοειδῶς συντηροῦντα· καί τήν π᾵σαν ἡμῶν ἐξελάσωμεν διαίρεσίν τε καί σύγχυσιν. καί ἀνθρωπότητος δύναμις παραλύει τόν ΢αταν᾵ν· οὐδέ τοῦτο ἐνεργεῖ σαρκός ἡ φύσις· ἐπεί καί πάντες ἄνθρωποι ἐν σαρκί ὄντες.Πατήρ. ὅπερ ἐστίν ἡνῶσθαι καθ᾿ ὑπόστασιν μίαν. ἐν μόνοις οὖσα τοῖς ἰδίοις λόγοις. ἑλόμενοι ἄν ἐνεργεῖν. ὑπάρχειν. ἐν μόνοις οὖσα τοῖς ἰδίοις λόγοις. ὅτι Πνεύματος ἔργον ἦν. Ὥστε. τόν τε τ῅ς διαφορ᾵ς λόγον ἀλώβητον. οὐκ ἐπείπερ ἁπλῶς νοεῖται σάρξ. οὐ σαρκός ἐνέργεια φυσική. Ἅγιον μέν γάρ ὁμολογουμένως ἐστί τό σῶμα τοῦ Κυρίου. καί τελείως ἐνανθρωπήσαντος ὁμολογεῖν τήν ἐνέργειαν. Υύσις γάρ πρός φύσιν οὐκ ἄν κοινωνήσῃ κατά φύσιν ποτ᾿ ἄν· ἀλλ᾿ ἀμέτοχος. ἤ μόνον Κύριλλος ὁ θεσπέσιος· ἥν ὥσπερ ὁλοψύχως δεχόμεθα. φύσιν μίαν ἐξ ἀνάγκης τόν Φριστόν δογματίσομεν· μηδετέρας τῶν ἐξ ὧν συνέστηκε τό παράπαν μετέχουσαν. Υυλάξωμεν τοιγαροῦν καί ἡμεῖς κατά τήν τῶν ἁγίων ὑφήγησιν. τ῅ς φυσικ῅ς ἕνεκεν διαφορ᾵ς· ἵνα μή τ῅ς περί τήν μίαν καί μόνον αὐτοῦ λέξιν προσκλήσει καί παραδοχῆ. καί π᾵σαν ἔχον κατά πάσης νόσου τήν δύναμιν· ἀλλ᾿ ἦν τε. Μηδαμῶς τοιγαροῦν βουληθῶμεν φυσικήν ἤ ὑποστατικήν ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ σαρκωθέντος Λόγου. Σαῦτα γοῦν διδάξας σαφῶς παρέστηκε. πάντη κατ᾿ οὐσίαν πρός π᾵σάν ἐστι διάφορος· τοῦτο μέν ἡμῖν συναχθήσεται. κατά τόν τ῅ς ἑνώσεως λόγον εὐσεβῶς ἐκδεξώμεθα καί νοήσωμεν. ἁγία ἐστί καί ζωοποιός. ἀλλ᾿ οὐ τ῵ σάρξ. καί τά προσόντα κατ᾿ οὐσίαν αὐταῖς διασώζοντα καί μετά τήν ἕνωσιν· καί τόν τ῅ς οἰκονομίας τρόπον παντελῶς ἀδιάσπαστον. κατά πάσης νόσου τήν δύναμιν ἔχουσα. φυσικήν τήν ἐνέργειαν (≡15Α_144≡> λέγουσι· εἰ δέ πάλιν ὑποστατικήν. ἀλλ᾿ ᾗ ἐστι ναός τοῦ κατοικοῦντος ἐν αὐτῆ Θεοῦ Λόγου.

τούτου τε καί ἄλλων ἁγίων τήν ἐκβολήν καί τήν ἀκυρωσίαν τῶν λόγων
ποιήσωμεν· ὡς μή ἄλλου τινός αὐτῶν, ἤ μόνου Κυρίλλου τήν εὐσεβ῅ τοῦ
κηρύγματος πιστευθέντος ἀκρίβειαν· καί ταύτην οὐκ ἐν τοῖς ἄλλοις
λόγοις αὐτοῦ, τοῖς τήν διαφοράν δηλοῦσιν, ἀλλ᾿ ἤ μόνον ἐν τῆ μίᾳ καί
συγγενεῖ ἐνεργείᾳ.
Ἄλλως τε, πῶς μίαν ἁπλῶς ἐπί Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ τινές φασι τήν
ἐνέργειαν; Ἀνάγκη γάρ ἤ τῶν αὐτοῦ ταύτην ὑπάρχειν μερῶν, ἤ αὐτοῦ
πάντως ὡς ὅλου. Ἀλλ᾿ εἰ μέν τῶν μερῶν, μερισθήσεται πρός ἄμφω δηλαδή
τεμνομένη· τοῦτο δέ πάσχουσα, λυθήσεται πάντως, καί συνδιαλύσει τά
κατ᾿ αὐτήν ἡνωμένα. Εἰ δέ τοῦ ὅλου, τῶν ἐναντίων ἔσται δεκτική, θνητή
καί ἀθάνατος οὖσα, κτιστή καί ἄκτιστος, περιγραπτή καί ἀπερίγραφος.
Καί εἰ τοῦτο, καθ᾿ ἕξιν καί στέρησιν οὖσαν καί μή οὖσαν τήν οἰκείαν ὁ
Φριστός εἶχεν ἐνέργειαν· δι᾿ ἥν, ὡς κατ᾿ αὐτήν προσφυῶς ἐνεργῶν, τῶν
ἐναντίων κατά τό αὐτό δεκτικός· ἀλλ᾿ οὐ κατ' ἄλλο καί ἄλλο· οὗ τί
δυσσεβέστερον;
(≡15Α_146≡> Σό αὐτό δέ καί περί θελήματος ἔστιν εἰπεῖν. Πῶς δέ ἄρα
συνεργάτιν τήν οἰκείαν ὁ Λόγος παρελάμβανε σάρκα, κατά Κύριλλον τόν
σοφόν, οὐκ ἔχουσαν τήν κατά φύσιν ἐνέργειαν; Σό γάρ μή ἔχον ἐνέργειαν
μήτε κίνησιν φυσικήν, νεκρόν πάντως καί ἄψυχον· καί τίνι λόγῳ προσίετο
τό νεκρόν εἰς συνέργειαν; Σό γάρ ἀνενέργητον, τῆ παντελεῖ ἀκινησίᾳ
καταργεῖ. Πῶς δέ ταύτην ἐδείκνυε ζωοποιεῖν δυναμένην, ὡς αὐτός πάλιν
Κύριλλος ἐξεπαίδευσε, διά τῶν κατά φύσιν αὐτ῅ς κινημάτων· οἷον τ῅ς
ἀφ῅ς, τ῅ς φων῅ς, τοῦ περιπάτου, τούτων οὐκ ὄντων αὐτ῅ς, ἤ ἐν αὐτῆ κατ᾿
οὐσίαν. Εἰ γάρ αὐτ῅ς κατ᾿ οὐσίαν, φυσικήν πάντως ἡ σάρξ εἶχεν
ἐνέργειαν· ἐνεργείας γάρ αὐτ῅ς οὐσιώδους ἐστίν, ἤ τε κίνησις τῶν χειρῶν
καί τῶν ποδῶν, καί ἡ κατά τήν προφοράν φωνή. (=0112=) Εἰ δέ οὐκ αὐτ῅ς κατά
φύσιν ταῦτα, ζωοποιεῖν δυναμένην ταύτην ὁ ΢ωτήρ οὐκ ἀπέδειξε.
Σαῦτα μικρά ἐκ πολλῶν, ὑμ᾵ς τε καί τῶν καθ᾿ ὑμ᾵ς θεοσόφων
ἁγίων παιδευθείς διδαγμάτων, δι τήν ἱερωτάτην ὑμῶν κέλευσιν,
ἐθάῥῤησα διά τοῦδε τοῦ μετρίου γράμματος χαράξαι, καί τῶν ὑπέρ
δύναμιν κατατολμ῅σαι, μικρός ὤν καί εὐτελής· καί μήτε νοῦν εὔστοχον
εἰς ἐπιβολήν, μήτε λόγον εὔεικτον εἰς σαφήνειαν, μήτε ἦθος εὔκοσμον εἰς
τήν τῶν κρειττόνων ἐξάνεσιν ἔχων· ἀλλά μ᾵λλον χάριτι, διά τ῅ς μεσιτείας
ὑμῶν σκεπαζόμενος ὑπό τοῦ παναγάθου Θεοῦ, καί καλύπτοντος τά
πλήθη τῶν ἐμῶν ἁμαρτημάτων. Δυσωπῶ δέ μετά δακρύων, τοῖς τιμοίοις
ὑμῶν ὡς παρών προκαλινδούμενος ἴχνεσιν, ἐπειδή ὑμ᾵ς κατέστησε τό
Πνεῦμα τό ἅγιον ἐπισκόπους ψυχῶν καί σωτ῅ρας μή κατοκν῅σαι ἐν οἷς
οὐκ ἡκριβωμένως γέγραφα, φιλάγαθον ποιήσασθαι τήν διόρθωσιν· ἵν᾿ ἐκ
τούτου μεσίτας Θεοῦ μ᾵λλον, ἤ μιμητάς ἑαυτούς ἀναδείξηται· τόν ἐπί
πάντας αὐτοῦ φωτισμόν, καί τό ἔλεος· οὐ μόνον ἕξει λαχόντες, ἀλλά καί
ἀξίᾳ παρέχοντες· ᾧ καί παραθέσθαι τήν ἐμήν τοῦ πένητος καί φτωχοῦ
ἀσθένειαν καθικετεύω, πρός τό σκεπασθ῅ναι τ῅ς τό π᾵ν νεμομένης διά
τάς ἐμάς ἁμαρτίας, ὁρατ῅ς τε καί ἀοράτου, φλογός· καί εἰς τήν δρόσον
[41]

τ῅ς τε παναγίας αὐτοῦ καί ὀρθοδόξου πίστεως, καί τ῅ς ἱερ᾵ς
ἀρετ῅ς διά παντός ἐπαναπαύεσθαι καί φρουρεῖσθαι. Ἀμήν
(≡15Α_148≡>

΢ΦΟΛΙΟΝ

1. Ἴδε σοι τό ἄπορον λέλυται. Προελθών δέ Θεός μετά τ῅ς
προσλήψεως, ἕν καί ἕν ἐκ δύο τῶν ἐναντίων, εἰπών ὁ μέγας, διά τήν καθ᾿
ὑπόστασιν ἕνωσιν· ἀλλ᾿ οὐ φύσιν τό ἕν ἐξεδέξατο.
ΣΟΙ΢ ΚΑΣΑ ΣΗΝΔΕ ΣΗΝ ΢ΙΚΕΛΩΝ ΥΙΛΟΦΡΙ΢ΣΟΝ ΝΗ΢ΟΝ
ΠΑΡΟΙΚΟΤ΢ΙΝ ΑΓΙΟΙ΢ ΠΑΣΡΑ΢ΙΝ ...
Σοῖς κατά τήνδε τήν ΢ικελῶν φιλόχριστον ν῅σον παροικοῦσιν
ἁγίοις Πατράσιν, ἡγουμένοις τε καί μονάζουσι, καί ὀρθοδόξοις λαοῖς,
Μάξιμος ταπεινός καί ἁμαρτωλός, ἀνάξιος δοῦλος.
Εἰρήνη πολλή τοῖς ἀγαπῶσι τόν νόμον σου, (=0113=) καί οὐκ
ἔστιν αὐτοῖς σκάνδαλον, πρός τόν Θεόν ἔφησεν ὁ Θεοπάτωρ Δαβίδ·
γνωρίζων ἐντεῦθεν ἅπασι, καί διαγορεύω τοῖς σωτηρίας ἐφιεμένοις, ἵνα
τῆ τοῦ ἐσχάτου φύσει προσανέχοντες ὀρεκτοῦ θειοτάτῃ κατ᾿ ἄκρον
ἀγάπῃ, ταύτη περιχαρῶς τό τ῅ς εἰρήνης καλόν πρός ἑαυτούς τε καί
πάντας, εἰ δυνατόν, ἀλύτως μεταδιώκοιεν· ἅπαν ἐξ ἁπάντων
ἀφαιρούμενοι σκάνδαλον, διά τ῅ς εὐσεβοῦς εἰς ἀλλήλους καί ἄκρας
ὁμοφροσύνης. Οὗ δή χάριν, κἀμοί τ῵ ἡμετέρῳ διεσπουδάσθη δούλῳ,
γραφῆ καταθέσθαι προθύμως, ὅπερ φθάσας γλώττῃ συνεστησάμην, πρός
τήν τῶν ἁγιωτάτων ὑμῶν ἀσφάλειάν τε καί πληροφορίαν, π᾵σαν ἐξ
ἑτέρων γεγενημένην ὑμῖν περί τ῅ς ἡμῶν ταπεινώσεως ὑποψίαν, διά τ῅ς
ἀπολογίας ἀποσκευασάμενος· "Οὐδέ γάρ ἀνέχομαι, καθά φησιν ὁ
Θεολόγος Γρηγόριος, πλήττεσθαί τινας ἐν ἐμοί τῶν πάντα τηρούντων
ἐπιμελῶς τά ἡμέτερα, εὖ τε καί ὡς ἑτέρως ἔχοντα· καλόν γάρ μήτε
ἁμαρτάνοντα, μήτε ὑπονοούμενον, ἕως ἄν οἷόν τε ᾗ, καί ὁ λόγος αἱρῆ,
τιθέναι πρόσκομμα τοῖς πολλοῖς ἤ σκάνδαλον· εἴπερ καί τοῖς ἕνα τῶν
μικρῶν σκανδαλίσασιν, ἴσμεν ὅπως ἀπαραίτητος καί βαρυτάτη παρά τοῦ
ἀψευδοῦς ἡ τιμωρία».
(≡15Α_152≡> Γνωρίζω τοίνυν τοῖς ἁγιωτάτοις ὑμῖν, ὡς οὐδαμῶς μοι
πεφρόνηται πώποτε, κατά τήν τῶν ἐπηρεαζόντων εἰσήγησιν ἡ τῶν
ἀντιῤῥόπων καί ἐναντίων δογμάτων ὑπόληψις. Οὐδέ γάρ μίαν ἐν ταὐτ῵
καί δύο, τουτέστι τρεῖς, κατ᾿ αὐτούς, θελήσεις καί ἐνεργείας ἐπί τοῦ αὐτοῦ
καί ἑνός Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ διωμολογησάμην, ἤ συνεγραψάμην τό
σύνολον. Θατέρῳ γάρ θάτερον ἀνατρέπεται, π῅ξιν οὐδεμίαν (=0116=) ἔχον τήν
λογισμῶν φυσικῶν· πρός τό καί ἁμάρτυρον εἶναι δόγμα τοῖς ἀληθείας,
ἤγουν τοῖς ἁγίοις Πατράσιν. Εἰ γάρ μία, πῶς καί δύο· εἰ δέ δύο, πῶς καί
μία; καί τίνι κατ᾿ αὐτήν ὁμοεργής, εἴτουν ὁμοούσιος, ὁ σαρκωθείς
καθέστηκε Λόγος;
(≡15Α_150≡>

[42]

Εἰ μέν γάρ τ῵ Πατρί φήσειαν, διπλ῅ν ἐντεῦθεν εἰσάγουσι τήν θείαν
ἐνέργειαν· εἴπερ μή ἐπ᾿ ἀναιρέσει τῶν δύο τοῦ αὐτοῦ κατά φύσιν
ἐνεργειῶν, τ῅ς θείας λέγω καί τ῅ς ἀνθρωπίνης, διομολογοῦσι τήν
πλαττομένην αὐτοῖς τρίτην ἐνέργειαν. Εἰ γάρ μή ἐπ᾿ ἀναιρέσει, δ῅λον ὡς
δύο τοῦ αὐτοῦ τάς θεϊκάς ἐνεργείας πρεσβεύουσι· φυσικήν καί
ὑποστατικήν. Εἰ δέ δύο, διαφόρους πάντως· κἀντεῦθεν πολύθεον τήν
οἰκείαν ὑπόληψιν, ὡς ἐν ἑτερότητι καί οὐ ταυτότητι φυσικῆ γνωριζομένης
αὐτοῖς, τ῅ς ἐν Πατρί καί Τἱ῵ θεϊκ῅ς ἐνεργείας. Καί οὐ πολύθεον μόνον
τήν δόξαν· ἀλλ᾿ δη καί ἄθεον· ὡς οὐδεμίαν θεϊκήν ἐνέργειαν ἔχειν
κατασκευάζοντες τήν Τἱόν, ἅ τε δή φύσιν καί ὑπόστασιν ἀλλήλοις
συμφύροντες, μετά τῶν ἑκατέρας ἰδιωμάτων· καί ταυτόν σύν ΢αβελλίῳ
γνωρίζοντες, ὡς καθ᾿ ἑκατέραν τ῵ Πατρί κοινωνοῦντα, φύσιν τε λέγω καί
ὑπόστασιν, τόν Τἱόν ὑπογράφοντες, ὅπερ τ῅ς καθολικ῅ς Ἐκκλησίας ἐστίν
ἀλλότριον· ἵνα μή λέγω, ὅτι καί φύσει παθητόν τόν Πατέρα καί
σεσαρκωμένον, εἴτουν ἐνανθρωπήσαντα, τῆ πρός τόν Τἱόν ὁμοεργίᾳ, τῶν
τε θαυμάτων ὁμοίως καί παθημάτων. Εἴ γε μή ἄλλο τι παρά τά θαύματα
καί τά πάθη φασίν ἐνεργεῖν τόν Τἱόν, κατά τήν, ὡς εἴρηται, πλαττομένην
αὐτοῖς τρίτην (≡15Α_154≡> ἐνέργειαν· ᾗ καί κοινωνεῖν, πρός τῆ κατά φύσιν θείᾳ,
τ῵ Πατρί τόν μονογεν῅ Λόγον ὑπαγορεύουσιν.
Εἰ δέ τούτοις στενοχωρούμενοι, μή τ῵ ἀνάρχῳ μέν Πατρί· τῆ δέ
ἀχράντῳ μητρί κοινωνεῖν κατά ταύτην ὁρίζονται τόν Τἱόν τήν τρίτην
ἐνέργειαν, δύο κἀνταῦθα παρέχουσιν αὐτ῵ κτιστάς, ἤγουν ἀνθρωπικάς
ἐνεργείας· φυσικήν αὖθις καί ὑποστατικήν· ἀλλοτριοῦντες αὐτόν δηλαδή,
καθ' ἑκατέραν τοῦ Θεοῦ καί Πατρός· καί τῆ Ἀρείου συνεκφερόμενοι
διατομῆ, κατά τήν ἐν ἀμφοτέραις ἐνεργείαις τοῦ Μονογενοῦς πρός τόν
Πατέρα τελείαν κατ᾿ αὐτούς ἀποξένωσιν. Ὅπου γε καί ἡμ᾵ς
θαυματουργούς, (=0117=) ἀλλ᾿ οὐχί μόνον φύσει παθητούς ἀποφαίνουσιν· εἴ
γε τῆ τρίτῃ κατ᾿ αὐτούς, ἤ ὡς ἐκείνοις φίλον καλεῖν, τῆ τοῦ ὅλου,
τουτέστιν, τῆ τ῅ς ὑποστάσεως ἐνεργείᾳ, τό συγγενές πρός ἡμ᾵ς
ἀποσώζειν φασί τόν Φριστόν· καθ᾿ ἥν ἑκουσίως, οὐ τήν πεῖραν μόνον
προσιέμενον τῶν παθημάτων, ἀλλά καί τήν δύναμιν τῶν θαυμάτων
ἐπιδεικνύμενον, τοῦτον εἰκότως ἐπιγινώσκουσιν, ὅπερ ἀδύνατον. Οὐ γάρ
οἷόν τε τήν αὐτήν καί μίαν ἐνέργειαν, ἤ θέλησιν, ἤ φύσιν τό σύνολον,
θείαν ἐν τἀυτ῵ καί ἀνθρωπίνην ὑπάρχειν· ἤ ἄκτιστον, καί κτιστόν· ἤ
ἄναρχον καί ἠργμένην· ἤ σύνθετον, καί ἀσύνθετον· ἵνα τῆ αὐτῆ καί μιᾶ
πρός ἑκάτερον, τόν τε Πατέρα φημί καί τήν Μητέρα, τό συγγενές
ἀποσώζῃ φύσει καί ἀπαράλλακτον ὁ Τἱός· ἤ τά ἑκάτερα δρᾶ κατά τήν
αὐτήν, τά τε θεῖα λέγω φύσει καί τά ἀνθρώπινα. Σοῦτο γάρ οὐδ᾿ ἄν οἱ
τούς τραγελάφους πλάττοντες ἐννοήσαιεν.
Εἰ δέ ἀδύνατον, τήν αὐτήν καί ἐνέργειαν, ἤ θέλησιν, ἤ φύσιν, θείαν
ἐν ταὐτ῵ φύσει τυγχάνειν καί ἀνθρωπίνην· ἤ κατά τήν αὐτήν καί μίαν
ἑκάτεροις, Πατρί φημι καί Μητρί κοινωνεῖν, ἤ ἑκάτερα δρᾶν, τά τε θεῖα
καί τά ἀνθρώπινα τόν Τἱόν· προσφυῶς δέ μ᾵λλον, ὡς εἴρηται· τῆ μέν θείᾳ,
[43]

καί τήν ἀνθρωπίνην θέλησιν καί ἐνέργειαν· ἀλλ᾿ οὐχί μίαν μόνην. ἐξ ὧν ἐστι φύσεων. Οὐδέ γάρ μίαν ἴσμεν. Οὐ γάρ ἔκτισις ἦν.τά θεῖα. ἀλλ᾿ οὐ διῃρημένως· ἄρα καί ἀνώνυμος ὡς ἀνύπαρκτος. τ῵ αὐτ῵ (=0120=) καί μόνῳ Φριστ῵ κατά φύσιν προσνέμομεν. εἰ μή τήν μίαν ὡς ἑνί τ῵ ὅλῳ διά τήν ἕνωσιν διδοῦμεν ἐνέργειαν. ὡς ἐφ᾿ ἡμῖν. καθώς τό πρότερον· «οὔτε τά ἀνθρώπινα κατά ἄνθρωπον»· κατ᾿ ἐξουσίαν ἀπειροδύναμον. προσνέμωσιν αὖθις ἐνέργειαν. ὥσπερ οὐσίαν. Ὅμως δ᾿ οὖν ὡς ὅλῳ τ῵ αὐτ῵ καί ἑνί καί μόνῳ Φριστ῵ κατά φύσιν. Εἰ γάρ καί τήν διαφοράν τοῦ αὐτοῦ μερῶν θεωροῦντες. ἤ τήν κάθαρσιν. καί τῆ κατ᾿ αὐτόν ἀνθρωπότητι τά ἀνθρώπινα προσφόρως παρέχομεν· ἔμπαλιν δέ διά τήν ἕνωσιν. οὕτω καί ἑκατέραν οὐσιώδη θέλησιν καί ἐνέργειαν. οὐδ᾿ οὕτως εὐάφορμος ἐκείνοις ὁ λόγος. ἰσχυρίζονταί πως ὀφείλειν. τήν ἀνάστασιν. ἑκατέραν παρά τήν τῶν οἰκείων μερῶν ὕπαρξιν ἔχειν τό ὅλον· καί εἶθ᾿ οὔτως αὐτ῵ καί ἑτέραν. Ἑκάτερα γάρ κατά φύσιν ὤν ὁ Φριστός· Θεός γάρ φύσει καί ἄνθρωπος ὁ αὐτός· τά ἑκατέρας ἴδια φύσεως κατά φύσιν ἔχει· τήν τε θείαν φημί θέλησιν καί ἐνέργειαν. [44] . μόνης δίχα τ῅ς ἁμαρτίας· διό καί παθητόν καί ἀπαθ῅ τόν αὐτόν· ἄκτιστον καί κτιστόν· περιγραπτόν καί ἀπερίγραπτον· ἐπίγειον καί οὐράνιον· ὁρώμενον καί νοούμενον· χωρητόν καί ἀχώρητον κατά τήν φύσιν. φασίν. ἡ τρίτη κατ᾿ ἐκείνους ἐνέργεια. Ἑκατέραν τοίνυν. τά ἀνθρώπινα· μετά μέντοι τ῅ς θατέρου κοινωνίας καί συμφυἸας. ὅλα παρέχομεν τά τῶν. ὁμολογοῦμεν. ἐνέργειαν μίαν καί τήν αὐτήν ὑπάρχειν φασίν. ἀλλ᾿ ἠγνόησαν. ἐπ᾿ ἀναιρέσει τῶν δύο κατά φύσιν ἐνεργειῶν· ἤ ἄλλην πρός ταῖς δυσί κατά φύσιν· τουτέστι. τά ἑκατέρας ἴδια φύσεως κατά ἀντίδοσιν τῆ ἑτέρᾳ προσάπτομεν· ἐξ οὗ καί Θεόν παθητόν κατά τ῅ς ἁμαρτίας φαμέν καί σάρκα· «προσειλημμένην καί γενομένην ὅπερ τό χρίσαν· καί θαῥῤῶ λέγειν. καί ἑνωθείσης αὐτ῵ καθ᾿ ὑπόστασιν· ἀλλ᾿ οὐ (≡15Α_158≡> γυμνῆ θεότητι. τῆ θεότητι τοῦ αὐτοῦ τά θεῖα. καί Πατρί παντελῶς. ἤ τήν ἀνάληψιν. ἐξ ὧν καί ἐν οἷς συνέστηκεν. οὐκ ἐξ ἀποδείξεως. ὡς ὅλῳ. οὐδ᾿ ἑτέραν δηλονότι κατά φύσιν ἐνέργειαν τ῵ ὅλῳ παρά τάς τῶν μερῶν ἀποδώσωσιν. Εἰ δέ μή ἑτέραν κατά φύσιν ὕπαρξιν. ἤ τι τῶν τοιούτων τερατουργημάτων. Οἰόμενοι γάρ ἄλλο τι τό ὅλον εἶναι παρά τά αὐτοῦ οἰκεῖα μέρη. (ἀνθρώπους) τ῵ ΢ωτ῅ρι Θε῵ γιγνομένην θεοσημείαν· οἷον. τήν μίαν ἐνέργειαν· Δείξουσιν οὖν πρότερον. μηδενί κυρουμένη λόγῳ τε θείῳ. νοερῶς ἐψυχωμένης. ἀλλά κένωσις ὑπέρ ἡμῶν τοῦ σαρκωθέντος Λόγου τό πάθος. τῆ δέ κατ᾿ αὐτόν ἀνθρωπίνῃ. τουτέστι τήν εἰς ἄλλους. καί ἄλλο τι παρά τό κατά φύσιν τοῖς μέρεσιν ἐνυπάρχον. (≡15Α_156≡> Καί τί τ῵ ὅλῳ παρέχομεν. τ῵ ὅλῳ προσάπτειν ὡς ὅλῳ· φημί δή. ἀλλ᾿ οὐκ ἀνάγκῃ ὑπεύθυνον. κατά τόν θεολόγον Γρηγόριον· «οὔτε κατά Θεόν τά θεῖα δράσαντα»· διά σαρκός γάρ. ὅ τι καί λέγουσιν. Εἰ δέ τούτοις αὖθις περιγραφόμενοι τό ἀποτέλεσμα τῶν δύο τοῦ αὐτοῦ κατά φύσιν ἐνεργειῶν. οἱ ταῦτα προφέροντες. τρεῖς ἐνεργείας τε καί θελήσεις. ἀλλ᾿ ἀποφάνσεως. παρά τάς ἐνυπαρχούσας τοῖς μέρεσιν οὐσιώδεις ἐνεργείας. ὁμόθεον».

καί γράφων πρός Ἀκάκιον οὕτως. τά ἐξ ὧν ἐστιν· οὐ διῃρημένως δέ ταῦτα κατονομάζεται· ὁμοῦ δέ. ἀμαθές. Θεός γάρ ἐστιν ὁ αὐτός καί ἄνθρωπος· εἶναι δέ φασι καί ἑτέρας [45] . μερίζουσι μέν κατ' οὐδένα (≡15Α_162≡> τρόπον τά ἡνωμένα· διαιρεῖσθαι δέ μόναι διατείνονται τάς ἐπί τοῦ Κυρίου φωνάς· πρέπειν τε τάς μέν τῆ θεότητι αὐτοῦ. καί τ῅ς ἀνθρωπικ῅ς τοῦ αὐτοῦ θελήσεως καί ἐνεργείας· αἷς. "Οἱ δέ γε κατά τήν Ἀντιόχειαν ἀδελφοί. οὐδ᾿ αὐτόν οἶμαι χωρ῅σαι τά γραφόμενα βιβλία τόν τῆδε κόσμον. Ἐκ θεότητος γάρ καί ἀνθρωπότητος. κατά τήν τῶν ἡμιόνων παράδειξιν· ὡς ἡ τῶν κενολόγων αἱρετικῶν μυθοπλαστία τερατολογεῖ. καί ἐν θεότητι καί ἀνθρωπότητι κατά φύσιν ὑπάρχων· Θεός φύσει καί ἄνθρωπος ἐστιν ὁ Φριστός· καί ἄλλο τό παράπαν οὐδέν.ἀλλά καί πολλάς καί ἀπείρους τάς τοῦ ΢ωτ῅ρος θεοσημείας. Ἔπειτα καί τοῖς ἐκτός γινομένοις. ὡς εἷς ὤν καί μόνος ὁ Φριστός. ἤ τοῦ σκίμποδος. ἐν οἷς τε καί ἅπερ ἐστί γνωριζόμενος." Οὐ γάρ ἐκ μεταβολ῅ς. τάς δέ τῆ αὐτοῦ πάλιν ἀνθρωπότητι. οὐχ ἑτέρωθεν ὄντα διαγινώσκομεν. Ὅθεν φύσει Θεόν καί ἄνθρωπον τόν αὐτόν κυρίως. φασί. τοῦ εὐσεβοῦς ἀποσφαλεῖσα τῶν ἁγίων Πατέρων κηρύγματος ἀλλ᾿ αὐτά κατ' ἀλήθειαν κυρίως ὤν. ἕτερόν τι μέσον. καί τόν τέκτονα ζῶον ξυλουργόν. ὡς (≡15Α_160≡> ἔφην. μηδετέρᾳ φύσει τῶν ἐξ ὧν ἐστι κοινωνοῦν· ἤ πάλιν. ἤ ἀποβολ῅ς τῶν ἄκρων. θεότητός φημι τοῦ Φριστοῦ καί ἀνθρωπότητος· ἤ θείας τοῦ αὐτοῦ καί ἀνθρωπίνης θελήσεως καί ἐνεργείας. ἀλλ᾿ οὐ λογικόν. Καί τί τοῦτο συμβαλεῖταί ποτ᾿ ἄν ἐκείνοις πρός τήν οἰκείαν ὑπόληψιν. Κύριλλος ὁ σοφός μέσην τινά τάξιν τῶν ἐπί Φριστοῦ φωνῶν διαγορεύει φρονεῖν. Καί μαρτυρεῖ περί τούτων αὐτός ὑπαραπολογούμενος τῶν Ἀνατολικῶν ἐπισκόπων. καί ἐν ταυτ῵ τούτων ἑκάτερον. οὑτωσί πρός Ἀκάκιον γράφων· "Αἱ μέν γάρ εἰσι τῶν φωνῶν ὅτι μάλιστα θεοπρεπεῖς· αἱ δέ. ἤ ἔχοντα παραδίδωσιν ἐν τούτοις ἡμῖν ὁ διδάσκαλος. Καί πῶς. θελήσεως καί ἐνεργείας. ὅ ἦν καί γέγονεν ἐπισφραγίζει· θαυματουργῶν μέν ὑπέρ ἡμ᾵ς ὡς Θεός ἑκουσίως· πάσχων δέ δι᾿ ἡμ᾵ς ὁ αὐτός ἑκουσίως ὡς ἄνθρωπος· ὡς οὐκ ἄλλο τι παρά τῶν ἐξ ὧν. καί δι᾿ ὧν. οὔτε ἐπ᾿ ἄλλου μέν τινος τῶν ὄντων. οἷόν τι νόθον καί μεταίχμιον. οὕτω πάλιν ἀνθρωποπρεπεῖς· αἱ δέ μέσην τινά τάξιν ἔχουσι. τήν τούτου φύσιν ἐκ τοῦ θώκου τυχόν. μή τί γε δεῖ λέγειν ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ ὑπέρ πάντα τά ὄντα Θεοῦ λόγου δι᾿ ἡμ᾵ς σαρκωθέντος. περί ὧν φησιν ὁ θεολογικώτατος Ἰωάννης. ἐμφύτων ἰδιωμάτων· τ῅ς τε θείας. οὐδέ θνητόν· ὁρίσοιντο ἄν. Ἐάν γράφηται καθ᾿ ἕν. καί ἐν οἷς κατ᾿ ἀλήθειαν κυρίως ἐστίν. ἤγουν μεταίχμιον ἀποτέλεσμα. ἀλλ᾿ ὅτι ταῦτα μέν κυρίως ἐστί. τά ἐξ ὧν. ἤ ἐκ τῶν θεϊκῶς ἅμα καί ἀνθρωπικῶς χαρκτηριζόντων αὐτόν. ἤγουν τρίτον ἀποτέλεσμα. τήν οὐσιώδη παντελῶς ἐπιγινώσκομεν ὕπαρξιν· ἀλλ᾿ οἷς αὐτός ἐν αὐτ῵ χαρακτηρίζεται φυσικοῖς ἰδιώμασι· ταυτόν δέ φάναι θελήσεσι φυσικαῖς καί ἐνεργείαις· ἤ οὕτω δ᾿ ἄν. ἀλλ᾿ οὐ τῶν οὐσιωδῶς (=0121=) συνιστώντων αὐτήν ἰδιωμάτων γνωρίζοντες· ὅπερ κἄν ἐννοεῖν. ἐνέργειάν τινα σύνθετον ὄντα κατ᾿ αὐτούς.

Ἔχουσι γάρ ἐν ταυτ῵ τό θεοπρεπές καί ἀνθρώπινον· ἐφάρμοσον δέ μ᾵λλον αὐτάς ὡς ἑνί τ῵ Τἱ῵. καί ὁ Πατήρ ἐν ἐμοί ἐστιν. οἷον. Μή τοίνυν διέλῃς ἐν τούτοις τάς ἐπί τοῦ Κυρίου φωνάς. χθές καί σήμερον τόν αὐτόν εἶναι φησι. καί οἷον ἐπ' ἄμφω βλεπούσας· θεότητα καί ἀνθρωπότητα λέγω· οἷον τί φημι. Ἰδού γάρ. καί οὐκ ἔγνωκάς με. αἱ μέν γάρ εἰσι τῶν φωνῶν ὅτι μάλιστα θεοπρεπεῖς. ὡς ἔφην. λέγων· Ἡ παῖς. ἐν οἷς τε καί ἅπερ ἐστίν. " Ὅταν μέν τ῵ Υιλίππῳ λέγῃ. ὁ ὤν ἐπί πάντων Θεός. Καί μήν ἐπί Φριστοῦ. Εἰ τέκνα ἦτε τοῦ Ἀβραάμ. οὐδέν. σημαινουσῶν. Σοσοῦτον χρόνον μεθ᾿ ὑμῶν εἰμί. παρά τά ἐξ ὧν. " Καί γοῦν. Οὕτω γάρ τόν ἅγιον εὐαγγελιστήν Ἰωάννην ἑρμηνεύων διέξεισι. Ἀλλά τοῦτο δή καί λίαν ἀπερικάλυπτον ἔχει τοῦ διδασκάλου τήν ἔννοιαν· ὅτι μή ἑκατέρων τῶν ἐξ ὧν ὁ εἷς καί μόνος ὑπάρχει Φριστός [46] . ἐκεῖνο λέγων. ἰδού Φριστόν Ἰησοῦν ὁ ὀνομάσας. ἀμήν. καί μέντοι τάς ἀνθρωπίνας. αἱ δέ οὕτω πάλιν ἀνθρωποπρεπεῖς· αἱ δέ μέσην τινά τάξιν ἔχουσιν. καί ὁ Πατήρ ἕν ἐσμέν. θεωπρεπεστάτην εἶναι διαβεβαιούμεθα τήν φωνήν. ὥς τινες ὑπειλήφασιν· ἀλλά τόν Θεόν ὁμοῦ καί ἄνθρωπον (=0124=) τόν αὐτόν κατά φύσιν ὑπάρχειν. καί ἀνθρώπῳ φύσει τυγχάνοντι· καί ἄλλο τό παράπαν. ἀμήν. τῶ παντουργ῵ προστάγματι· ζωοποιῶν δ᾿ αὖ πάλιν. ὡς Θε῵ τ῵ αὐτ῵. μέσην τάξιν εἶναι φωνῶν. καθώς γέγραπται· ζωοποιῶν μέν ὡς θεός. ὅτε τοῦ Ἀρχισυναγώγου τό κόριον διανίστη. ἤ τό θεοπρεπες ἐν ταὐτ῵. τά ἔργα τοῦ Ἀβραάμ ἐποιεῖτε ἄν· νῦν δέ ζητεῖτε με ἀποκτεῖναι ἄνθρωπον. μηδέν καθοτιοῦν ἕτερον ἐπί Φριστοῦ σημαινούσας. εὐλογητός εἰς τούς αἰῶνας. Καί πάλιν· (≡15Α_164≡> Ὧν οἱ πατέρες. ἐπί πάντας ὀνομάζει Θεόν· καί μήν εὐλογητόν εἰς τούς αἰῶνας. ὁ ἑωρακώς ἐμέ. Υίλιππε. Καί παρακομίζει πρός ἀπόδειξιν τούτων τάς θεοπνεύστους Γραφάς οὑτωσί φάσκων. ὅταν ὁ μακάριος γράφῃ Παῦλος. καί τό ἀνθρώπινον· ὅθεν αὐτ῵ ταύτας καί ἐφαρμόζειν ἀδιαιρέτως παρακελεύεται δεῖν. Πλήν τοῦ ἑνός Τἱοῦ τάς θεοπρεπεῖς. οὐχ ἕτερόν τι τόν Φριστόν εἶναι. ἑώρακε καί τόν Πατέρα· καί. δέδειχε τοιγαροῦν ἡμῖν ὁ διδάσκαλος. τό κατά σάρκα. Ἐγώ. Θε῵ Λόγῳ σεσαρκωμένῳ». ἐμφανίζουσαι τόν Τἱόν τοῦ Θεοῦ Θεόν ὄντα καί ἄνθρωπον ὁμοῦ τε καί ἐν ταὐτῶ». τουτέστι. καί ἡμεῖς δι᾿ αὐτοῦ. ἐξ οὗ τά πάντα καί ἡμεῖς ἐξ αὐτοῦ· καί εἷς Κύριος Ἰησοῦς Φριστός. οὐ πιστεύεις ὅτι ἐγώ ἐν τ῵ Πατρί. καί εἰς τούς αἰῶνας· καί δι᾿ αὐτοῦ γενέσθαι τά πάντα· καί τόν κατά σάρκα ἐξ Ἰουδαίων. Καί πάλιν· Εἷς Θεός ὁ Πατήρ. δι᾿ οὗ τά πάντα. Σούτοις δή τοῖς λόγοις τοῦ Πνεύματος καί αὐτάς ἡμῖν ἀποδέδειχεν ὁ Διδάσκαλος τάς μέσας φωνάς. φασί. καί εἰς τούς αἰῶνας.κοινοποιηθείσας τρόπον τινά. Μέσας δέ εἶναι φωνάς ἐκείνας διαβεβαιούμεθα. Ὅτε δέ τοῖς τῶν Ἰουδαίων ἐπιπλήττει δήμοις. ἐγείρου· ἐκράτησε τ῅ς χειρός αὐτ῅ς. καί διά τ῅ς ἁφ῅ς τ῅ς ἰδίας αὐτοῦ σαρκός· μίαν τε καί συγγεν῅ δι᾿ ἀμφοῖν ἐπιδεικνύς τή ἐνέργειαν». Ἰησοῦς Φριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός. ὅς τήν ἀλήθειαν ὑμῖν λελάληκα· τοῦτο Ἀβραάμ οὐκ ἐποίησεν· ἀνθρωποπρεπῶς εἰρ῅σθαι τά τοιαῦτα φαμεν. μίαν καὐτός ὁμολογεῖ τήν ἐνέργειαν. καί ἐξ ὧν ὁ Φριστός.

ὡς ἄν τινες ὑποτοπήσοιεν· εἴπερ πρός Ἑρμείαν αὐτός ἀποφαίνεται. προστάγματός τε παντουργοῦ καί ἁφ῅ς τ῅ς ἁγίας αὐτοῦ σαρκός. δι' ἀμφοῖν· προστάγματός τε καί ἁφ῅ς ἐνέργειαν. τήν πρός Ἀχίλλιον Ἡρακλειανοῦ παρακομίζουσιν (≡15Α_168≡> ἐπιστολήν. ἐκφαινομένην τοῖς θαύμασι ζωοποιόν ἐνέργειαν ἐπεσήμανε· ὥσπερ καί τό πῦρ ἀ὘λως τε καῖον καί δι᾿ ὕλης. οὐδέν ἕτερον. διασαφηνίσαι τ῵ λόγῳ. τούτοις ἄν εἴη καί ὁ τ῅ς ἐφ᾿ ἅπασιν ἐνεργείας (≡15Α_166≡> λόγος οὐχ ὁ αὐτός. τήν ζωοποιόν αὐτοῦ φύσει καί θείαν ἐνέργειαν. αὐτοί ταύτην ἑρμηνευέτωσαν. τό τε πρός ἑαυτόν ἀσυμβάτως ἔχειν. ΢υγγεν῅ γάρ εἰπών. Μίαν μέν ἡ τῶν μερῶν κίνησίς τε καί φύσις κατ᾿ οἰκείωσιν· δύο δέ . ἀσωμάτως τε προάγειν καί διά σώματος. Σά γάρ τ῅ς αὐτ῅ς ἐνεργείας ὄντα. καί τίνι τῶν ἐγκρίτων μεμαρτυρημένη Πατέρων. ἐξ ἑνός καί τοῦ αὐτοῦ Θεοῦ Λόγου προερχομένην δεδήλωκεν. καί πῶς λεγομένη. ὡς ἡ ὅλου τοῦ κυρίου μία τε φύσις καί κίνησις· καί τίνες αἱ δύο κατά ἀναφοράν. ταῦτα φησίν ὁ διδάσκαλος· σαρκός γάρ ἁφήν εἰρηκώς. καί σαρκωθέντα παρίστησι τόν ὑπερούσιον Λόγον. φησίν. καί τ῅ς αὐτ῅ς οὐσίας ὡμολόγηνται». "Μίαν τε καί συγγεν῅ δι᾿ ἀμφοῖν ἐπιδεικνύς τήν ἐνέργειαν»· ἀλλά Θεόν ὄντα φύσει. ὥσπερ οὖν καί ἐνέργειαν ἐπί Φριστοῦ τήν αὐτήν· ἀλλ᾿ οὐκ ἐξηλλαγμένας ὑπαγορεύειν τάς φύσεις. Φρή τοιγαροῦν τούς ταῦτα τῶν οἰκείων δογμάτων προσβαλλομένους ὀχύρωσιν. τ῅ς ἀνθρωπίνης ἐνεργείας σαφής ἐστιν ἀπόδειξις· ἀλλ᾿οὔτε πρός ταῖς κατά φύσιν δυσίν ἑτέραν παρ᾿ αὐτοῦ παραδέδωκεν· ἀλλά τήν ζωοποιόν φύσει. καθά λέλεκται. καί τ῅ς αὐτ῅ς οὐσίας ὡμολόγηνται». λέγων· "Ἐνεργήσαι γάρ ὁμοίως (=0125=) τά τήν αὐτήν λαχόντα φύσιν· οἷς δέ ὁ τοῦ πῶς εἶναι λόγος ἐξηλλαγμένος. Εἰ δέ τούτοις περισχεθέντες τοῖς τῶν Πατέρων εὐσεβέσι κηρύγμασι. ἤ τήν αὐτήν δι᾿ ἀμφοῖν. Ἔχει γάρ ὦδε τό γράμμα· " Μία μέν ἡ καθ᾿ αὑτήν ὅλη τοῦ Κυρίου φύσις τε καί κίνησις· δύο δέ αἱ κατά ἀναφοράν. ἤ τήν αὐτήν ἀποδιδόντα φύσιν. τήν ἀνθρωπίνην ἐκδήλως ἐσήμανεν· εἴπερ ἡ ἁπτική. καθ᾿ ἥν ὑποβάλλουσι καί μίαν πρός τοῖς δυσί φύσιν ἐπί Φριστοῦ λέγειν. οὐκ ἐπ᾿ ἀναιρέσει τ῅ς τοῦ ΢ωτ῅ρος ἀνθρωπικ῅ς ἐνεργείας. Κίνησιν δέ ὅταν φῶ· Ἐνέργειαν καί πάθος βούλομαι δηλοῦσθαι». Οὐκοῦν. αἱ καθ᾿ αὐτάς. εἰς ταυτόν ἀλλήλαις ἰούσας τ῵ ἀπαραλλάκτῳ τ῅ς ἐνεργείας. παραδίδωσι τήν ἐνέργειαν· διά τοῦ φάναι. εἴπερ ἄμφω κατ' [47] . τήν αὐτήν ἑκατέρως καυστικήν ἐπιδείκνυται δύναμιν.οὐσιῶν μίαν ὁρίζεται τήν ἐνέργειαν. ἤ πρός ἑαυτόν εἰσάγειν ἀπομαχόμενον τόν διδάσκαλον. Σίς δέ καί ἡ τῶν μερῶν μία κατ᾿ οἰκείωσιν φύσις ὁμοίως καί κίνησις· καί τίνες αἱ δύο καθ᾿ αὑτάς· ἤγουν αἱ τρεῖς αὗται συζυγίαι τῶν τε φύσεων τοῦ αὐτοῦ καί κινήσεων. Καί τίς τήν αὐτήν καί μίαν κίνησιν ἑκάτερον δηλοῦν (=0128=) παραδέδωκεν· ἐνέργειάν τε φημί καί πάθος· καί πῶς. δ῅λον ὡς οὐ μίαν ἑκατέρων τῶν οὐσιῶν. Εἰ δέ ἑκάτερον ἀπρεπές. Δυοῖν οὖν ἀνάγκη θάτερον. καί κίνησιν. καί τό μή παρηλλαγμένας ἐπί Φριστοῦ πρεσβεύειν τάς ἐξ ὧν ἐστί φύσεις. "Σά γάρ τ῅ς αὐτ῅ς ἐνεργείας ὄντα. ἤγουν τοῦ ἐξ αὐτῶν συγκειμένου Φριστοῦ. ὡς ὅλου. τίς.

καθ᾿ ὕπαρξιν. ἤγουν τ῅ς πρός Μαρῖνον. γεγονυίας ἡμῖν τόν πρεσβύτερον· καί τ῅ς πρός τόν Πύῤῥον ἐπιστολ῅ς. τούτων λοιπόν ἀφέμενοι. Ἀπαθές γάρ φύσει τό Θεῖον. αὐτά τε κυρίως. κατά πάντα τε καί ἐν π᾵σιν ἐφύλαξεν. τ῅ς ἡμῶν σωτηρίας ἐστίν. καί εἶθ᾿ οὕτως αὐτοῖς ἡ τῶν οἰκείων ἐντεῦθεν κυρωθήσεται δογμάτων ὑπόληψις. ἔκ τε τῶν θεοφόρων τ῅ς καθολικ῅ς Ἐκκλησίας Πατέρων. οὐ κατά π᾵σαν αὐτοῦ διεσχοίνισται κίνησιν τοῦ Πατρός ὁ Τἱός. μόνοις σύν ἡμῖν τοῖς αὐσεβῶς κεκριμένοις στοιχείτωσαν. ὡς πρός Μαρῖνον μέν τόν πρεσβύτερον διαφόρως. ὡς φασί. ποιούμενοι γραμμάτων προσαγωγήν. ὤν φυσικήν· ὅθεν καί θελητικόν φύσει. Εἰ δέ ἀδυνάτως ἔχοιεν. ἐν ἑαυτ῵ τε καί δι᾿ ἑαυτοῦ. Σαῦτα δειξάτωσαν πρότερον ἐκ Πατρικ῅ς ἐπικρίσεως. ἀθεράπευτον· ὅ δέ ἥνωται τ῵ (=0129=) Θε῵. Εἴπερ Θεός κατά φύσιν ἐξουσιαστικός ὑπάρχων. καθ᾿ ἑκατέραν αὐτοῦ φύσιν. ἤ ζω῅ς ἄμοιρος τ῅ς καθ᾿ ἡμ᾵ς φυσικ῅ς. πλήν μόνης ἁμαρτίας. καθά φησιν ὁ τ῅ς θεολογίας ἐπώνυμος. τήν τῶν ἑτεροζυγούντων ἀποσκευαζομένοις παράλογον ἔνστασιν. (≡15Α_170≡> καί ἄνθρωπον φύσει κατά πάντα τέλειον. ἐξ ὧν καί ἐν αἷς συνέστηκε. τήν τῶν ἀκεραιοτέρων συναρπαγήν. ἵν᾿ ὅλῳ μοι τήν σωτηρίαν χαρίσηται· ὅλον λύσας τό κατάκριμα τ῅ς ἁμαρτίας ἐπειδή ἡ τό ἀπρόσληπτον. ἤτοι θελητικός φύσει καί ἐνεργητικός κατ᾿ ἀλήθειαν ἐχρημάτισεν ἄνθρωπος. οὐκ ἄνους γέγονεν ἄνθρωπος. ὡς οὔτε ὅ ἦν ἀνάρχως καί ἀναιτίως. ὡς φύσει παθητός κατά π᾵σαν· εἴπερ οὐχ ἑκάτερον ἐνέργειαν ὁμοῦ καί πάθος ἡ τοῦ Θεοῦ καί ΢ωτ῅ρος καθ οἷον δήποτε τρόπον ἐπισημαίνεται κίνησις. ἑτέρωθεν ἡμῖν ἐπιφύονται· τήν τῶν ἡμετέρων εἰς ἡμετέραν καταδρομήν· μ᾵λλον δέ. καί παρ᾿ αὐτοῦ τό εἶναι κατά δημιουργίαν λαχόντων· ἀλλά νοερός. ἤ ἐξηφάνισε κατά τι γοῦν ὅλως ὁ ὑπερούσιος Λόγος· ὁλικῶς δέ μ᾵λλον καί τελείως. ἀναγκαῖον καί περί τούτων βραχέα εἰπεῖν· (≡15Α_172≡> τήν ὑμετέραν ἐν π᾵σι πληροφοροῦντες ἁγιωσύνην.αὐτούς. καί τ῅ς τῶν ἁπάντων ἐξουσίας δημιουργός. καί ἐνεργητικός ὁ αὐτός καί μόνος καί εἷς Κύριος ἡμῶν καί Θεός. δίχα μόνης τ῅ς ἁμαρτίας. οὔτε ὅ γέγονεν ὕστερον δι᾿ αἰτίαν· ἤγουν τήν ἡμῶν σωτηρίαν. καί τῶν ἁγίων οἰκουμενικῶν πέντε συνόδων· Θεόν φύσει κατά πάντα τέλειον. εἴπερ ἡ κίνησις ἄμφω δηλοῖ κατ᾿ αὐτούς· καί τίς τῶν ἁγίων κατ᾿ ἀναφοράν ἤ κατ᾿ οἰκείωσιν τάς ἐπί Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ διεπρέσβευσε φύσεις. Ἀλλ᾿ ἐπειδή τούτοις δή τοις τῶν ἁγίων Πατέρων εὐσεβέσι διδάγμασι. τοῦτο καί σώζεται. καί ἁπλοῦν· μ᾵λλον δέ πάσης ὑπερηπλωμένον ἁπλότητος. περί διαφόρων ἐπεστάλκαμεν γραφικῶν κεφαλαίων· οὐ μήν γέ τοι καθ᾿ οἷον [48] . ἐμείωσεν ἤ ἠλλοίωσεν. Πῶς δέ πάλιν οὐχί ταῖς τῶν τριῶν συζυγίαις κινήσεων. καί ἄσχετον. ἐνεργείας τε καί πάθη δυοκαίδεκα παρεισάγουσιν. αὐτός ὁ φύσει καί μόνος Θεός· ὅλον με προσλαβών μετά τῶν ἐμῶν. τόν αὐτόν καί ἕνα καί μόνον Κύριον καί Θεόν Ἰησοῦν Φριστόν ὁμολογοῦντες· καί μή τῆ ἀναιρέσει τοῦ ἐπ᾿ ἀμφοῖν κατά πάντα φύσει τελείου. τήν θείαν ἤ τήν ἀνθρωπίνην τοῦ αὐτοῦ συνανέλωσι θέλησίν τε καί ἐνέργειαν γινώσκοντες. ὡς ἔφην.

δήποτε τρόπον. "Εἰ γάρ ἅ κατέλυσα. τ῵ τοῦ ἡμετέρου δ῅θεν γράμματος προσωπείῳ. Καί ἅμα σπουδή μοι καθειστήκει. προφάσεις προφασιζομένοις ἐν ἁμαρτίαις. ἤγουν τόν Πύῤῥον. μή ἐκτραχύνειν· ὁμαλίζειν δέ μ᾵λλον τόν ἄνδρα. ἀλλοτρίαν οὖσαν πάντη καί οὐχ ἡμετέραν. καί πρός τόν ὀρθόν ἐπαναβιβάζειν λόγον τ῅ς [49] . ὡς ἐξ ἡμῶν δ῅θεν πρός Μαρῖνον ἐπιστολήν. θείαν καί ἀνθρωπίνην· ἄκτιστον καί κτιστήν· ἀλλ'οὐ μίαν καί τήν αὐτήν ὁπωσοῦν λεγομένην. τῆ τοῦ ἀληθοῦς προσβολῆ φθειρομένῳ. τήν κατά τῶν ἀφελεστέρων ἑαυτοῖς ἀπεργάζονται δολίαν παρείσδυσιν· ἥν οὐκ ἄν πάθοιεν λοιπόν. ἤτοι πλαττομένην. (≡15Α_174≡> ἀποστολικήν ἐκπληροῦντες παραίνεσιν. καί ἐναντίων δογμάτων· τ῅ς τε μι᾵ς λέγω καί τῶν δύο. τοῖς εἰς αὐτόν ἐγκωμίοις. Σ῅ς μέν οὖν πρός αὐτόν ἐκεῖνον. ἤ λέλεκται ( ἡμῖν ) περί τῶν ἀντιῤῥόπων οὑτωσί. τά ὑπ᾿ ἐκείνου μοι γραφέντα διωμολόγουν· παρορμῶν αὐτόν οἷον. οὐκ οἶδ᾿ ὅπως. πρός συγκατάθεσιν ἰέναι τῶν εὐσεβῶς μοι δεδογματισμένων. καί προσκαλούμενον περί ἑκατέρου λόγου κρίσιν τε καί ὑπόληψιν. τ῅ς ἀντιῤῥόπου δόξης αὐτόν ἠρέμα διϊστᾶν ἐπειγόμενος. καί προσκαλούμενος. Σ῅ τιμῆ γάρ ἀλλήλους προηγούμενοί φησιν ὁ θεῖος Ἀπόστολος· ὅπου γε καί τούς ἑτέρως ἔχοντας. ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ. ἤ δράσοιεν. καί πάντας ὁμοίως ἡμῖν διαῤῥίπτειν παρακαλοῦμεν. εἰκότως καί ἡμεῖς αὐτόν ἐν προοιμίοις. ἐκείνοις ἐφάμιλλον. τήν καθ᾿ ἡμ᾵ς περί τούτων ἀπολογίαν προκρίνοντες. αἱρετικός δέ μ᾵λλον ὁ περί μι᾵ς καί τ῅ς αὐτ῅ς ἐνεργείας ἤ θελήσεως ἤ φύσεως λόγος. ὡς ἔφην. ἤ ἐπιστέλλοντας πρός ἡμᾶς ἀγαπᾶν τε καί εὐλογεῖν ὁ θεῖος παρακελεύεται λόγος. τήν καθ᾿ ἡμῶν ποιουμένοις συκοφαντίαν· οἵ ἐπειδή τ῵ οἰκείῳ μή συνίστανται λόγῳ. Ὅθεν καί οὑτωσί προφερομένην. φησί τό σκεῦος τ῅ς ἐκλογ῅ς. Πρός δέ τόν Πύῤῥον πάλιν. εἴγε τοῦτο στέρξας σύν ἡμῖν ὡμολόγησεν ( ὡμολογήσειεν). καί τ῅ς οἰκείας ἀντιλογίας συγκάλυμμα. τούς εὐσεβῶς ὁμολογοῦντας τόν Κύριον· ἵνα π᾵σαν τοῖς ἐναντίοις διατειχίσωμεν ἀφορμήν. κατά τήν τῶν ἁγίων Πατέρων διδασκαλίαν· ὅθεν καί οὕτω νενοηκέναι κατά τήν γεγονυῖαν αὐτ῵ παρ᾿ ἐμοῦ συγγραφήν. ὡς γεγράφαμεν· τουτέστι δύο τοῦ αὐτοῦ καί ἑνός Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ κατά φύσιν ἐνεργείας. καί οὐκ ἀπόφασιν. ἤ πρός ἕτερόν τινα παντελῶς. ἡμετέρας εὐφημίας τοιοῦτος ὁ τρόπος καθέστηκε. ἐν αὐτ῵ δή τ῵ τόμῳ τόν περί μι᾵ς καί δύο τοῦ αὐτοῦ ποιησάμενον λόγον ἐνεργειῶν· (=0132=) καί τήν ἡμετέραν οἷον ἐπιζητοῦντα. ἐπί τοῦ αὐτοῦ καί ἑνός Κυρίου ἡμῶν καί Θεοῦ. ἡμεῖς τε αὐτοί διαῤῥίπτομεν. ὥσπερ οὖν καί φύσεις ἡνωμένας ἀσυγχύτως καί ἀδιαιρέτως. καί ἄγαν ἡμ᾵ς. τουτέστι. σωτηρίαν αὐτῶ μεγίστην προξενοῦντος. τῶν πλαττομένων αὐτοῖς ἐπί τοῦ αὐτοῦ καί ἑνός Φριστοῦ τριῶν ἐνεργειῶν ἤ θελήσεων· ὡς ταύτας ἐπ'αὐτοῦ συνιστώντων ἡμῶν. τοῦ πρός αὐτόν ἡμετέρου γράμματος. Οὐ γάρ Πατρικός. ἀντετιμήσαμεν. οἱ τοῦ ψεύδους τό ἀληθές. εἰς τήν τοῦ εὐσεβοῦς ἐπίνευσιν λόγου. γεγραφότα πρότερον ἡμῖν τόμον πολύστιχον. ἐν τούτῳ τιμήσαντα· κατ᾿ ἐξέτασιν δέ. παραβάτην ἑμαυτόν συνιστάνω».

πρός τῶν ἐναντίων ἀνδρῶν καί δογμάτων· ἀλλ᾿ ὁδ῵ βασιλικῆ στηριζόμενοί τε καί ποδηγούμενοι (≡15Α_176≡> παρ᾿ αὐτοῦ τοῦ εἰπόντος. ὑπερβολῆ κατεφαίδρυνας· ἐξ ὧν ὅ τε λόγος καί τρόπος συνίσταται τ῅ς ἀληθοῦς εὐγενείας. ἤ Θεοῦ συγγενείας. κενώσει τό μέτριον ὑπεράρας. ἤ προπετείας.σύμψυχοι. καί ὁσίως παρ᾿ ὑμῶν λατρευόμενος· καί πέρας τ῅ς ἐνταῦθα μακαρίας πολιτείας τε καί ὁμολογίας. Εἰ δέ τις τοῦ καθ᾿ ἡμ᾵ς. τιμή. τό αὐτό φρονοῦντες. προσκύνησις. καί ἀλήθεια. εὐσεβῶς ἀεί κηρυττόμενος. παρείσθω δή τούτω. τ῅ς πληροφορίας διά τ῅ς ἡμετέρας ἀπολογίας τόν λόγον· ἀλλ᾿ ἀνδρίζεσθε. πρός τήν εὐφημίαν ἔτι δυσφορεῖ. νῦν καί ἀεί. τῆ τῶν ὑμετέρων (≡15Α_178≡> [50] .. καί διαῤῥιπτέσθω κατά τό δοκοῦν ἡ εὐφημία. προσάντης δέ μ᾵λλον μετά τήν τελείαν τἀνδρός ἐκτροπήν· κυρούσθω δέ σύν ἡμῖν τῶν πρός αὐτόν ὀρθοδόξως δογματισθέντων ἡ δύναμις. μηδέ ἡμῖν λοιπόν ἐπέραστος οὖσα. Νόμῳ θείῳ κατά Θεόν εὐθυνόμενος. οὐχ ὅσον μόνον δι᾿ ἀγάπην παραδραμών τό ἀπαίδευτον. αὐστηρότεραν (≡15Α_180≡> ἐνιείς τῶν κατ' ἀξίαν τήν αἴσθησιν. ἤ ὅσον φιλανθρωπίᾳ ἐπικαλύπτειν ἐσπούδασας. Ἔχετε. καί κραταιοῦσθε πνεύματι. εἰπεῖν ἀληθέστερον ἤ καί οἰκειότερον· οὐ μ᾵λλον μετεωρίζειν εἰδώς· οὐ γάρ πέφυκεν ἤ μετριάζειν ποιῶν· καί γάρ εἴωθέ πως ἀμεταβόλως ἑδράζειν πρός ὕφεσιν. διαμαρτάνων σκοποῦ. θεοτίμητε πάτερ. Σίς γάρ ποτ᾿ ἄν ἀλόγου λόγον οὕτω προσήκατο.πίστεως. μή παρακλινόμενοι δεξιά ἤ ἀριστερά. καί γνωρίζων τήν γύμνωσιν· καί τ῅ παραδείξει τῶν ὑπέρ ἀξίαν. τῆ ὑπερβολῆ τῶν οὐ προσόντων πλεῖον ἀποκαλύπτων τήν ἔνδειαν. ἡνίκα τοῦ τ῅ς ψυχ῅ς βάθους κατακρατήσας. νόμον ὑπερεῖδες ἀνθρώπινον. ἀπαρακαλύπτως ποιήσειεν· ὅ δή μάλιστα πεπονθώς. Ι΢ΟΝ ΕΠΙ΢ΣΟΛΗ΢ ΠΡΟ΢ ΣΟΝ ΚΤΡΙΟΝ ΜΑΡΙΝΟΝ ΣΟΝ ΠΡΕ΢ΒΤΣΕΡΟΝ ΣΗ΢ ΚΤΠΡΟΤ (=0193=) Ἴσον ἐπιστολ῅ς πρός τόν κύριον Μαρῖνον τόν πρεσβύτερον τ῅ς Κύπρου. δόξα. καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.καί ὁ Θεός τ῅ς εἰρήνης ἔσται μετά πάντων ὑμῶν. πάθη δεόντως ἐξαγορεύειν. Πατέρες ἅγιοι. κατ᾿ ἄκρον ἐτίμησας· ὅ δή μέγιστον τ῵ ἀκόσμῳ πρός εὐδοξίαν. καί τόσῳ προθυμίᾳ μ᾵λλον ἀποκαλύπτειν. καί ἡ ζωή. ἀπεσέμνυνεν ὡς σύ τό ἐμόν. ᾧ τήν οἰκείαν παγκαλῶς εἴωθας ὡραἸζειν διάνοιαν. Ἐγώ εἰμί ἡ ὁδός. ἑαυτόν ἐκεῖσε μακαριωτέραν παρεχόμενος ὑμῖν κληροδοσίαν τε καί ἀνάπαυσιν· μεθ᾿ οὗ τ῵ Πατρί σύν τ῵ ἁγίῳ Πνεύματι. ἀλλά καί ὅσον διά χάριν ἐπιβαλών τό αἰδέσιμον. κράτος. τήν τ῅ς ἡμετέρας οἰκονομίας ἐν τούτῳ δή μάλιστα λόγον οὐκ ἀποδεχόμενος. καί πτωχείᾳ τό ἐντελές μεγαλύνας τ῅ς ἐμ῅ς περί τε τό νοεῖν καί λέγειν ἀπειρίας. μή τί γε παντελῶς εἰπεῖν. τό μέγεθος τοῦ ἀπεμφαίνοντος ἰδεῖν. εἰπεῖν οἰκειότερον· οὐ γάρ αἰσχύνομαι τά ἐμά καί τ῅ς ἐμ῅ς ἀσθενείας. θεοτίμητε πάτερ. καί φρενίτιδος νοῦν διανοίας ἐδέξατο. Ἀμήν.

κεφαλαίοις. ὑποστάσεώς τε δή καί προσώπου. Καί γάρ κατά ταῦτα λόγον συνεσκίασέ πως καί ἡμαύρωσε. οὐκ οἶδα τυχόν εἰ πιστεῖεν. οὕς λόγος οἰκονομίας τ῅ς ὑπέρ ἔννοιαν εἶδε προνοητικῶς συντηρεῖν καί προβάλλεσθαι τοῖς κατ᾿ ἐμέ χειραγωγίας προσδεομένοις καί χρήζουσιν. ἐκ τ῅ς πονηθείσης αὐτ῵ εἰς τόν εὐαγγελιστήν ἅγιον Ἰωάννην ἱερ᾵ς πραγματείας· ἐξ ὧν. τοῦ τάς ὑποκλοπάς (≡15Α_182≡> χάριν διαφυγεῖν τῶν ὑποπιπτόντων κατά τήν ὑμετέραν κέλευσιν. οἱ τ῅ς ἐναντίας προβάλλονται· τήν π᾵σαν ἐξ αὐτοῦ καί τῶν αὐτοῦ ῥημάτων σχεδόν τυπώσαντές τε καί ὑπαγορεύσαντες Ἔκθεσιν. ἤ ἑαυτ῵ φαίνεται στοιχήσας πως. καί ἡ περί τούτου φροντίς. ὅσοις (=0136=) γεγράφατε. Ὡς [51] . Ἄλλως τε καί τό μή οὕτως δύνασθαι διακριβοῦν ἐν ἄλλῃ λέξει σέ καί φωνῆ τόν ἑαυτῶν νοῦν ὥσπερ ἐν τῆ ἰδίᾳ καί θρεψαμένῃ. τ῵ προσώπῳ δεδωκώς ὡς προσώπῳ τήν χαρακτηρίζουσαν τήν φύσιν ἐνέργειαν· οὐχί τόν πῶς καί ὁποῖον τ῅ς (=0137=) κατ᾿ αὐτήν ἐκβάσεως τρόπον· καθ᾿ ἥν ἡ διαφορότης τῶν τε πραττόντων καί τῶν πραττομένων γνωρίζεται. Καί τό μέν πρῶτος. " Ἐκπορεύσθαι κἀκ τοῦ Τἱοῦ τό Πνεῦμα τό ἅγιον»· τό δέ ἄλλο. μήτε τήν ἐξ αὐτ῅ς προϊοῦσαν διά σώματος πρ᾵ξιν τοῦ κακοῦ καί ἐνέργειαν». Γενήσεται δέ πάντως αὐτοῖς. οὐκ αἰτίαν τόν Τἱόν ποιοῦντας τοῦ Πνεύματος. καθάπερ οὖν καί ἡμεῖς ἐν τῆ καθ᾿ ἡμ᾵ς τόν ἡμέτερον. οὐ τοῖς περί τούτων κανόσι μ᾵λλον. κατά φύσιν. ὤν. παρεκάλεσα τούς ῾Ρωμαίους· πλήν ἔθους κεκρακηκότος οὕτω ποιεῖν καί στέλλειν. Καί μετά βραχέα. Πάπα συνοδικῶν. ἤ παρά φύσιν ἐχόντων. περί τ῅ς θείας σαρκώσεως· ὅτιπερ γέγραφε· "Δίχα τόν Κύριον εἶναι τ῅ς προπατορικ῅ς ἁμαρτίας ὡς ἄνθρωπον». ἐνέτυχον σχέδει Θεοδώρου τοῦ τ῅ς Υαράν· καί ὡς ἐν εἰσαγωγ῅ς τρόπῳ τυχόν οὐκ ἀσυντελοῦσιν· ἐν δέ τ῵ περί προσώπου καί τ῅ς ὑποστάσεως λόγῳ. οὐδεμίαν μέχρι καί νῦν πεποίηνται τήν ἀπολογίαν. μηδεμι᾵ς χρήζουσι τό παράπαν ἀπολογίας. τό μέν ὑπάρχει περί θεολογίας. συμφώνους παρήγαγον χρήσεις τῶν ῾Ρωμαίων Πατέρων· ἔτι γε μήν καί Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας. Ποίᾳ γάρ ἐν τούτῳ ἀμφισβήτησις· εἰ καί τοῖς προφασιζομένοις νομίζεται διά τό δύστροπον. Οὕτοι μέν οὖν ταῦτα. Ἀμέλει τοι γοῦν τῶν τοῦ νῦν ἁγιοτάτου. καθ᾿ ἥν πρωτοπαθήσας φαίνεταί πως ὁ Ἀδάμ. σφ᾵ς αὐτούς ἀπέδειξαν· μίαν γάρ ἴσασιν Τἱοῦ καί Πνεύματος τόν Πατέρα αἰτίαν· τοῦ μέν κατά τήν γέννησιν· τοῦ δέ. Μεθερμηνεύειν δέ τά οἰκεῖα. καί τῶν καθεξ῅ς κεφαλαίων. ὅτι τε φησίν εἶπεν. εἰπόντες «Μήτε τήν κατά νοῦν ἔχειν ἁμαρτίαν. ἐν τοσούτοις. θείων ἡψάμην θεσμῶν. Σ῵ δέ δευτέρῳ. περί ὧν οὐκ εὐλόγως ἀνεκλήθησαν· ἐκεῖνοι δέ περί ὧν καί μάλα δικαίως.εὐχῶν διατρανώσει. κατά τήν ἐκπόρευσιν· ἀλλ᾿ ἵνα τό δι᾿ αὐτοῦ προϊέναι δηλώσωσι· καί ταύτῃ τό συναφές τ῅ς οὐσίας καί ἀπαράλλακτον παραστήσωσι. ὑποστατικήν λέγοντι τήν ἐνέργειαν· ὅν καί τ῅ς οἰκείας δόξης καθηγητήν καί συνήγορον. οἱ τ῅ς βασιλίδος τῶν πόλεων ἐπελάβοντο· δυσί δέ μόνοις. πείρᾳ τήν ἐπήρειαν μαθοῦσι. Σ῵ δέ περί οὐσίας καί φύσεως. ὅτι μηδέ τήν παρεισαχθέντων τῶν ὑπ᾿ αὐτῶν ἐκβολήν. Ὅμως δ᾿ οὖν ἐξεδυσώπησαν.

Λοιπόν δέ καί εἰργομένῳ μοι κἀκ τ῅ς προσούσης μοι τῶν ὀμμάτων ὡς εἰπεῖν ἀδρανείας· ἐπεί καί τήν περί τούτων κέλευσιν ὑμῶν. οἷον Παῦλος ἤ Πέτρος. πέπομφα. ὑπό ᾅδου πυλῶν· ἀλλ᾿ ἔχουσαν τάς κλεῖς τ῅ς εἰς αὐτόν ὀρθοδόξου πίστεως καί ὁμολογίας· καί τοῖς εὐσεβῶς προσερχομένοις ἀνοίγουσαν τήν (≡15Α_186≡> [52] . Ἀπαρχ῅ς γάρ τ῅ς πρός ἡμ᾵ς καταβάσεως τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ (=0140=) Λόγου. ὡς ἄνθρωπος· ὡς δέ τις. ἐνδόσει τυχόν ἤ ἐπιδόσει. καθώς αἱ θεόληπτοι καί θεσπέσιοι εἰλικρινῶς καί πανευσεβῶς ἐξέθεντο ἅγιαι ἕξ σύνοδοι. Σαῦτα γάρ τά πέρατα τ῅ς οἰκουμένης. τοῖς ἁγιωτάτοις ὑμῖν. Σηρητέον δέ δι᾿ ἀκριβείας τούς περί τι παρεγκληθέντας. τό δοκοῦν περί αὐτῶν γνωρίζω. Ἐπειδή βιάζονταί πως καί ἕλκουσι τούς τε τῶν πραγμάτων ὅρους. ὁ δέ ἧττόν ἐστιν ἐνεργής ἤ λογικός· ἀλλ᾿ ἐπίσης ἅπαντες τόν τε λόγον ἔχομεν καί τήν τούτου κατά φύσιν ἐνέργειαν. ἐξ αὐτ῅ς τήν ἀπαστράπτουσαν αἴγλην προσδεχόμενοι. τόν τ῅ς ἐνεργείας σχηματίζει τρόπον. καίτοι μή κατά σχολήν μετιών. οὐ συνεχώρει ταύτας διελθεῖν· ὅτι καί μετά πλείους ἡμέρας τοῦ καταλαβεῖν ἐν τ῵ Βυζακίῳ. ὥσπερ ἐξ ἐπιτάγματος μεταφέροντες. καί οἱ τόν Κύριον εἰλικρινῶς καί ὀρθοδόξως πανταχοῦ γ῅ς ὀμολογοῦντες. ὥσπερ εἰς ἥλιον φωτός ἀϊδίου εἰς τήν ῾Ρωμαίων ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν καί τήν αὐτ῅ς ὁμολογίαν καί πίστιν. ἰθυτενῶς ἀποβλέπουσιν. οὕτως ἤ ἐκείνως ὑπ᾿ αὐτοῦ κατά γνώμην τυπούμενος. ὡς τάχος ἠβουλόμην πληρῶσαι. τῶν πατρικῶν καί ἁγίων δογμάτων. Σάς σταλείσας τετράδας.γάρ τι ὤν προηγουμένως. μόνην κρηπῖδα καί θεμέλιον αἱ π᾵σαι πανταχοῦ τῶν Φριστιανῶν Ἐκκλησίαι. ἐκφαντερικώτατα φάσκοντες τό σύμβολον τ῅ς πίστεως. τοῦ τήν ἑρμηνείαν ἔχοντος τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου. ὡς μή καταδρομ῅ς αἰτία γένηται κατά τοῦ ἐκθεμένου. (≡15Α_184≡> Μ᾵λλον δέ καί ἧττον· καί οὕτως ἤ ἐκείνως δίκαιος ἤ ἄδικος. πρός τήν ἐμήν γέγονεν οὐδενίαν ἐν Καρθαγένῃ. ΕΚ ΣΗ΢ ΕΠΙ΢ΣΟΛΗ΢ ΣΗ΢ ΕΝ ΡΩΜΗ ΓΡΑΥΕΙ΢Η΢ Ἐκ τ῅ς ἐπιστολ῅ς τ῅ς ἐν ῾Ρώμῃ γραφείσης. καί τούς κανόνας πρός τό δοκοῦν. τό τ῅ς φυσικ῅ς ἀπαράλλακτον ἐνεργείας. τ῵ τόν μέν τοῖς κατά φύσιν ἕψεσθαι πλέον· τόν δέ τούτων ἀφέψεσθαι. Οὐ γάρ ὁ μέν μ᾵λλον. κἀμοί τ῵ ἡμετέρῳ λίαν πέφανται προσηνής. ἵνα τά οἰκεῖα δ῅θεν ἐκ παρατροπ῅ς ὑποστήσωσι. Σό γάρ τάχος τοῦ ἐξορμῶντος. Ὅθεν ἐν μέν τ῵ τρόπῳ τό παρηλλαγμένον τῶν προσώπων κατά τήν πρ᾵ξιν γνωρίζεται· ἐν δέ τ῵ λόγῳ. τήν αὐτόθι μεγίστην ἐκτήσαντό τε καί ἔχουσιν· ὡς οὐδαμῶς μέν κατισχυομένην κατά τήν αὐτήν τοῦ ΢ωτ῅ρος ἐπαγγελίαν. Ἡ κριθεῖσα τ῅ς μεταγραφ῅ς χάριν τοῦ τείχους οἰκονομία. λέγω δή τάς περί ψυχ῅ς καί τῶν λοιπῶν κεφαλαίων. ἀλλ᾿ οὐχ ὥς τις ἕκαστος ἡμῶν ἐνεργεῖ· τουτέστιν. τοῖς πάντα κατά τό δοκοῦν μεταλλεύειν οὐ καλῶς πειρωμένοις.

οἵ τε τούτου μαθηταί καί ἀπόστολοι. Ὁ δέ Εὐτυχής. Ὥσπερ γάρ ἀδύνατον τ῅ς ἁγίας Σριάδος ὁμολογεῖν μέν τήν ἕνωσιν. ἱερουργηθέντες οἰκείοις ἔργοις τε καί λόγοις. Οἷον ἐπί τ῅ς ἁγίας Σριάδος. ἑτέρας (=0148=) οὐσίας ἐστίν ἡ (≡15Α_190≡> θεότης. Ἐπί δέ τοῦ ἀνθρώπου. καί τελευταῖον ἐξαισίοις θανάτοις διά τήν ἡμῶν τῶν εἰς αὐτόν πιστευόντων καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν ἐθεμελίωσαν καί Ὠκοδόμησαν. καί σύγχυσιν τῶν φύσεων εἰσάγει. ὁμοούσιον τ῵ Πατρί καί τ῵ Τἱ῵ τό Πνεῦμα τό ἅγιον ἀνακηρύττει. ἄλλης οὐσίας ἐστίν ἡ ψυχή. Ὁ δέ ΢αβέλλιος. α´. κτίσμα ὑποτίθησιν· ἡ δέ Ἐκκλησία. οὐ γάρ λέγει ταύτην καθ᾿ ὑπόστασιν γεγονέναι. οὐσιῶν· ἑνός γάρ ὄντος προσώπου. β´. ΠΕΡΙ ΣΩΝ ΔΤΟ ΣΟΤ ΦΡΙ΢ΣΟΤ ΥΤ΢ΕΩΝ Περί τῶν δύο τοῦ Φριστοῦ φύσεων. Πῶς ἡ ἄκρα ἕνωσις καί ταυτότητα ἔχει. καί τήν ἕνωσιν καί τήν διαφοράν κηρύττειν. καί τήν Σριάδα κηρύττει. καί ἀκυρῶσαι τό μέγα καί πάμφωτον καί πανύμνητον τ῅ς Φριστιανῶν ὀρθοδόξου θρησκείας μυστήριον. ἤτοι ὑποστάσεως. μή ἐκφωνεῖν δέ τήν διαφοράν· οὕτως ἀνάγκη π᾵σα ἐπί τοῦ ἑνός τ῅ς ἁγίας Σριάδος. ταυτότης μέν ἐστιν οὐσίας· ἑτερότης δέ προσώπων· μίαν γάρ οὐσίαν ὁμολογοῦμεν· τρεῖς δέ ὑποστάσεις. Ὁ Ἄρειος τάς τρεῖς ὑποστάσεις ὁμολογεῖ· ἀλλά τήν Μονάδα ἀρνεῖται· καί οὐ λέγει ὁμοούσιον τήν ἁγίαν Σριάδα. καί ἑτερότητα. Ἡ δέ Ἐκκλησία. καί Θεόν πῶς διαβεβαιοῖ. Ὁμοίως δέ καί ἐπί τοῦ Δεσπότου Φριστοῦ· ταυτότης μέν ἐστι. λαλοῦν ἀδικίαν εἰς τό ὕψος. ἤ τε διαφορά καί ἡ ἕνωσις ἐπί τ῅ς ἁγίας Σριάδος· ἀλλά διά τοῦ μέν λέγειν τρεῖς (≡15Α_188≡> [53] . καί οἱ καθεξ῅ς ἅγιοι Πατέρες τε καί διδάσκαλοι καί μάρτυρες. τήν Μονάδα ὁμολογεῖ· ἀλλά τήν Σριάδα ἀρνεῖται· τόν γάρ αὐτόν λέγει Πατέρα καί Τἱόν καί ἅγιον Πνεῦμα· ἡ δέ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. ταυτότης μέν ἐστι προσώπου· ἑτερότης δέ οὐσιῶν· ἑνός γάρ ὄντος ἀνθρώπου. Νεστόριος τήν φυσικήν διαφοράν λέγει· ἀλλά τήν ἕνωσιν οὐχ ὁμολογεῖ. διά δύο ῥημάτων ἀπονητί καί δίχα θανάτου (καμάτου). ὤ τ῅ς τοῦ Θεοῦ μακροθυμίας καί ἀνοχ῅ς! καταλῦσαι σπουδάζουσι. Ὥσπερ γάρ οὐ διά τῶν αὐτῶν σημαίνεται λέξεων. Ὁμοίως καί ἐπί τοῦ ἑνός τ῅ς ἁγίας Σριάδος. γ´. καί ἄλλης ἡ σάρξ. προσώπου· ἑτερότης δέ. Ἤ ταυτότητα οὐσιῶν καί ἑτερότητα προσώπων. Καί γάρ ἅπερ αὐτός ὁ τῶν ὅλων δημιουργός καί Δεσπότης Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Φριστός. καί ἑτέρας ἡ ἀνθρωπότης. Ὁ Μακεδόνιος ὅμοια τ῵ Ἀρείῳ πρεσβεύει· τό γάρ ἅγιον Πνεῦμα. καί τό ἔμπαλιν.ὄντως φύσει καί μόνην εὐσέβειαν· ἀποκλείουσαν δέ καί ἐμφράττουσαν π᾵ν αἱρετικόν στόμα. καί τήν Μονάδα ὁμολογεῖ. καί τήν κατ᾿ οὐσίαν διαφοράν διά τό ἀσύγχυτον πρεσβεύει. καί πόνοις καί αἵμασι. ἀγῶσί τε καί ἱδρῶσι. τήν μέν ἕνωσιν ὁμολογεῖ· τήν δέ κατ᾿ οὐσίαν διαφοράν ἀρνεῖται. καί τήν καθ᾿ ὑπόστασιν ἕνωσιν διά τό ἀδιαίρετον.

οὐκ ἐπί συγχύσει τῶν τριῶν ὑποστάσεων λέγομεν· οὔτε τάς τρεῖς ὑποστάσεις ἐπί ἀναιρέσει τ῅ς μι᾵ς οὐσίας· οὕτως ἐπί τοῦ ἑνός τ῅ς ἁγίας Σριάδος.ὑποστάσεις. ἡ διαφορά· διά τοῦ ὁμολογεῖν δε μίαν οὐσίαν. Εὐτυχιανιστής ἐστι· ὁ δέ καί τήν καθ᾿ ὑπόστασιν ἕνωσιν. μίαν οὐσίαν· (≡15Α_192≡> καί διά τό ἑτεροϋπόστατον τρεῖς ὑποστάσεις λέγεις· οὕτω διά τό ἑτερούσιον τοῦ Λόγου καί τ῅ς σαρκός. η´. οὐχ ὡς γνωρίζοντα τήν φυσικήν διαφοράν ἐπί τοῦ Φριστοῦ· ἀλλ᾿ ὡς μή λέγοντα τήν καθ᾿ ὑπόστασιν ἕνωσιν. [54] . Νεστοριανός ἐστι· καί ὁ μή λέγων ἐν τῆ καθ᾿ ὑπόστασιν ἑνώσει τήν φυσικήν διαφοράν. ἡ ἕνωσις ὁμολογεῖται· οὕτω καί ἐπί τοῦ ἑνός τ῅ς ἁγίας Σριάδος· διά μέν τοῦ γνωρίζειν τάς δύο φύσεις. Ὥσπερ γάρ Ἄρειον ἀναθεματίζομεν. ἡ διαφορά· διά δέ τοῦ κηρύττειν μίαν ὑπόστασιν σύνθετον. διά τήν φυσικήν διαφοράν. (=0149=) τήν μίαν ὑπόστασιν. Σήν κάθ᾿ ὑπόστασιν διαφοράν ἐπί τ῅ς ἁγίας Σριάδος. οὐχ ὡς κηρύττοντα ἐπί τ῅ς ἁγίας Σριάδος τήν φυσικήν ἕνωσιν· ἀλλ᾿ ὡς μή λέγοντα τήν καθ᾿ ὑπόστασιν διαφοράν· οὕτως Εὐτυχέα ἀναθεματίζομεν. Ὥσπερ γιά τό ὁμοούσιον τ῅ς ἁγίας Σριάδος. ἡ ἕνωσις ὁμολογεῖται. τήν καθ᾿ ὑπόστασιν ἕνωσιν. καί τήν φυσικήν διαφοράν ἐπί τοῦ ἑνός τ῅ς ἁγίας Σριάδος. οὐκ ἐπί συγχύσει τ῅ν δύο φύσεων αὐτοῦ λέγομεν· οὔτε τάς δύο φύσεις. καί τήν φυσικήν διαφοράν κηρύττων ἐπί τοῦ ἑνός τ῅ς ἁγίας Σριάδος. Ὥσπερ ἐπί τ῅ς ἁγίας Σριάδος τήν μίαν οὐσίαν. ε´. ΟΡΟΙ ΔΙΑΥΟΡΟΙ Ὅροι διάφοροι. οὔτε τήν διαφοράν ἀναιρεῖ. οὐχ ὡς κηρύττοντα ἐπί τ῅ς ἁγίας Σριάδος τήν καθ᾿ ὑπόστασιν διαφοράν· ἀλλ᾿ ὡς μή λέγοντα τήν φυσικήν ἕνωσιν· οὕτω καί Νεστόριον ἀναθεματίζομεν. Καί γάρ ὁ θεῖος Κύριλλος ἀναθεματίζει τούς διά τήν διαφοράν ἀναιροῦντας τήν καθ᾿ ὑπόστασιν ἕνωσιν· καί ἡ οἰκουμενική σύνοδος ἀναθεματίζει τούς διά τήν καθ᾿ ὑπόστασιν ἕνωσιν ἀναιροῦντας τήν φυσικήν διαφοράν ἐπί τοῦ ἑνός τ῅ς ἁγίας Σριάδος. οὔτε τήν ἕνωσιν συγχέει. Καί πῶς. ἐπί μέν τ῅ς ἁγίας Σριάδος ἐκφωνεῖτε τάς τρεῖς ὑποστάσεις διά τήν καθ' ὑπόστασιν διαφοράν· ἐπί δέ τοῦ ἑνός τ῅ς ἁγίας Σριάδος. θ´. οὐκ ἐν αἰσθήσει χρή λέγειν. ζ´. δύο οὐσίας· καί διά τό μή ἰδιοϋπόστατον. ι´. ἐπί διαιρέσει τ῅ς μι᾵ς ὑποστάσεως. μίαν ὑπόστασιν λέγε. οὐχ ὡς μή λέγοντα τήν καθ᾿ ὑπόστασιν ἕνωσιν ἐπί τοῦ Φριστοῦ· ἀλλ᾿ ὡς μή γνωρίζοντα τήν φυσικήν διαφοράν. Ὥσπερ ΢αβέλλιον ἀναθεματίζομεν. δ´. τήν βασιλικήν καί ἀμώμητον πίστιν κρατεῖ. Ὁ τοίνυν λέγων καί διαφοράν καί ἕνωσιν ἐπί τοῦ Φριστοῦ. στ´. οὐκ ἐκφωνεῖτε δύο φύσεις ἐν μιᾶ ὑποστάσει. ἀλλά νο῅σαι τοῖς τ῅ς διανοίας ὄμμασιν. Ὁ μή λέγων ἐπί Φριστοῦ διά τήν τῶν φύσεων διαφοράν.

καί οὐκ ἐπινοίᾳ ψιλῆ θεωρούμενον. ὑπόστασις μετ᾿ αὐτοῦ γέγονε μία. οὐχ ἕν οὔτε ἡνωμένον τ῵ αὐτ῵ τυγχάνει καί κατά τήν ὑπόστασιν· καί εἴ τι διαφοράν ἔχει πρός ἄλλο κατά τήν ὑπόστασιν. ἤγουν τό εἶδος. καί τῶν ἄλλων ὅσα φύσεως ἑτερότητι διαφέροντα. τουτέστιν. καί οὐδαμῶς καθ᾿ αὐτό γνωριζόμενον. τυγχάνει λόγος.Οὐσία καί φύσις. ἡ τάς διαφόρους κατ᾿ ἀριθμόν καί πολλάς ὑποστάσεις εἰς μίαν καί τήν αὐτήν οὐσίαν συνάγουσα. Καί εἴ τι συντεθειμένον ἄλλῳ διαφοράν ἔχει κατά τήν οὐσίαν. ὡς κατά πολλῶν καί διαφερόντων τ῵ ἀριθμ῵ κατηγορούμενα. καθ' ὅ ἄλλο ἀπ᾿ ἄλλου γνωρίζεται. ἀμείωτός τε καί ἄτρεπτος. Εἴ τι οὖν ἄλλῳ καθ᾿ ἕνωσιν συντεθέν. συγκείμενόν τε καί συνυφιστάμενον. Εἴ τι οὖν ἄλλῳ ταυτόν ὑπάρχει κατά τήν οὐσίαν. διάφορον δέ πρός τό αὐτό κατά τήν ὑπόστασιν ὄν· ὡς ἐπί τε ἀνθρώπου καί τῶν ἄλλων ἔχει εἰδῶν. Ὁμοϋπόστατόν ἐστι. Ὑποστατική οὖν ἕνωσίς ἐστιν. Ἐνυπόστατόν ἐστι. τό ἄλλῳ διαφόρῳ κατά τήν οὐσίαν εἰς ἑνός σύστασιν προσώπου καί μι᾵ς γένεσιν ὑποστάσεως. ἀλλ᾿ οὐκ ἐν πλείοσι τήν κατηγορίαν φυσικῶς κεκτημένα. Ἄλλως. καθ᾿ ὑπόστασιν ἥνωται. καθ᾿ ὅν ἡ κατά (≡15Α_194≡> [55] . Ὁμοούσιόν ἐστι τό τ῅ς αὐτ῅ς οὐσίας ἄλλῳ τυγχάνον. ταυτόν· ἄμφω γάρ μερικόν τε καί ἴδιον. τό ἐν τοῖς ὑπ᾿ αὐτό ἀτόμοις πραγματικῶς ὑφιστάμενον. ταυτόν ὑπάρχει κατά τήν ὑπόστασιν. ἀλλά καί τό κοινόν τ῅ς οὐσίας πραγματικῶς κεκτημένον. λόγος καθ᾿ ὅν ἡ οὐσία. τοῦτο οὐχ ἕν οὔτε ὁμογενές ἐστι τ῵ αὐτ῵ καί κατά τήν οὐσίαν. ταυτόν· ἄμφω γάρ κοινόν καί καθόλου. Καί εἴ τι ἕν καί ἡνωμένον ἄλλῳ τυγχάνει κατά τήν ὑπόστασιν. τοῦτο ἕνωσιν ἔχει πρός τό αὐτό κατά τήν οὐσίαν. Οὐσιώδης οὖν ἕνωσίς ἐστιν. καί μίαν καί τήν αὐτήν ὑπόστασιν συνάγουσά τε καί συνδέουσα. τό κατά τήν οὐσίαν κοινόν. ἤ τάς διαφόρους οὐσίας ἤγουν φύσεις εἰς ἕν πρόσωπον. ὡς ἐφ᾿ ἑαυτῶν τήν περιγραφήν. Οὐσιώδης καί διαφορά τυγχάνει. καί τήν πρός ἄλλο κατ᾿ εἶδος ἕτερον εἰς μίαν ὑπόστασιν (≡15Α_196≡> ποιουμένη σύνοδον. ἕτερον τ῵ αὐτ῵ κατά τήν οὐσίαν ἐστί. Ἐνούσιόν ἐστι τό μή μόνον ἐνθεωρούμενον ἔχον ἐφ᾿ ἑαυτοῦ τό τῶν ἰδιωμάτων ἄθροισμα. ἤγουν φύσις. Ὑποστατική δέ διαφορά. ἄφυρτος ὁμοῦ καί ἀσύγχυτος διαμένει. τοῦτο ἕνωσιν ἔχει πρός τό αὐτό κατά τήν ὑπόστασιν. καί μήποτε καθοτιοῦν ἑνί προσώπῳ περιοριζόμενα. οὐ ταυτόν ὑπάρχει τ῵ αὐτῶ καί κατά τήν ὑπόστασιν· καί εἴ τι ἕν καί ἡνωμένον τ῵ αὐτῶ τυγχάνει κατά τήν οὐσίαν. (=0152=) Ὑπόστασις καί πρόσωπον. οὐδ᾿ ὅλως τ῅ς κατά φύσιν ἰδίας ἐξίσταται φύσεως. ἤ πάλιν ἐνυπόστατόν ἐστι. τό εἰς μίαν καί τήν αὐτήν ὑπόστασιν ἄλλῳ συντεθειμένον· διάφορον δέ πρός τό αὐτό κατ᾿ οὐσίαν τυγχάνον· ὡς ἐπί τε ψυχ῅ς καί σώματος ἔχει.

Δύναμίς ἐστιν. γνώμης (≡15Α_198≡> ἑτερότης. ἐνέργειά ἐστι δυνάμεως φυσικ῅ς ἀποτέλεσμα.. ἔνυλος ἐνέργεια· ἐνέργεια. καθ᾿ ἥν ὁ τοῦ σημαινομένου λόγος τό πάντη κέκτηται μοναδικόν. Ὑποστάσεως ἴδιόν ἐστι.τό ἄθροισμα τῶν ἐνθεωρουμένων ἰδιωμάτων τ῵ κοιν῵ τ῅ς οὐσίας ἑτερότης. τό ἐν π᾵σι καί πάντων φυσικῶς κατηγορεῖσθαί τε καί προφαίνεσθαι. ἥ τις τήν τῶν μερῶν ἑαυτ῅ς μετά τήν ἕνωσιν ἐν εἴδει καί σχήματι. σωζομένην οὐκ ἔχει τό συνόλον ὕπαρξιν· ἀλλ᾿ ἠφανισμένην ὁμοῦ καί πεφυρμένην καί ἄγνωστον. ἀπᾴδουσα μέν τῶν ἱερῶν Λογίων τε καί Πατέρων· συνᾴδουσα δέ τοῖς ἀνιέροις αἱρετικοῖς τοῖς τήν τε σύγχυσιν ἄμα. Οὐσίας ἴδιον. ἤ θελημάτων ὁμονοητική σύμπνοια καί ἐπίνευσις. Πνευματικός τόμος καί δογματικός. ἄϋλος δύναμις. τομή διαμπάξ ἀνά μέρος τιθεῖσά τε καί χωρίζουσα καί καθ᾿ ἑαυτήν θεωρεῖσθαι παρασκευάζουσα. ΠΝΕΤΜΑΣΙΚΟ΢ ΣΟΜΟ΢ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΣΙΚΟ΢. κατά τε οὐσίαν καί ὑπόστασιν. ἤ θελημάτων ἀνομοιότης. ἀποδεικνύς τήν κατά καινοτομίαν γεγονυῖαν ἐπείσακτον ἔκθεσιν Ἡρακλείου τοῦ βασιλέως. καί φέρειν ἁπάντων ἐφ᾿ ἑαυτοῦ τῶν προσωπικῶν ἴδιωμάτων τούς ἀληθεῖς χαρακτ῅ρας. ΢ΕΡΓΙΟΤ . ἡ τάς διαφόρους γνώμας εἰς ἕν συνάγουσα θέλημα. . Ἤ πάλιν. Θέλημα γνωμικόν ἐστιν. Ἐνουσίου ἴδιον. τήν τῶν ἀτόμων ποιεῖται πληθύν. ἤ τό μετ᾿ ἄλλου διαφόρου κατά (=0153=) τήν οὐσίαν ἐν ὑποστάσει γνωρίζεσθαι καθ᾿ ἕνωσιν ἄλυτον· ἤ τό ἐν ἀτόμοις φυσικῶς τυγχάνειν καθ' ὕπαρξιν. Σαυτότης ἐστίν ἀπαραλλαξία. Διαίρεσίς ἐστι. καί τῶν κατ᾿ αὐτήν συνδεδραμηκότων οὐδεμίαν οὐδαμῶς κέκτηται διαφοράν. τήν οὐσιώδη τούτων ἰδιότητα διασημαίνουσαν. τέμνουσα κατ᾿ ἀριθμόν ἄλλον ἀπ᾿ ἄλλου. ἡ ἐφ᾿ ἑκάτερα τοῦ λογισμοῦ αὐθαίρετος ὁρμή τε καί κίνησις.. ΢χετική ἕνωσίς ἐστι. Θέλημα φυσικόν ἐστιν. ΢χετική διαφορά ἐστι. καί τοῦ πῶς εἶναι δηλωτικός.. τό πραγματικῶς ὑφίστασθαι. Διαφορά ἐστι λόγος. τήν ἑκάστου πράγματος ὕπαρξιν. ΕΚΘΕ΢ΙΝ ΗΡΑΚΛΕΙΟΤ . ἐξ ὑποστολ῅ς ΢εργίου τοῦ Κωνσταντινουπόλεως προέδρου. ΢χετική δέ διαφορά ἐστιν ἡ τό ἕν θέλημα γνώμης ἑτερότητι διατέμνουσα κίνησις. φιλική συνδιάθεσις. Ἐνυποστάτου ἴδιόν ἐστι. ΢χετική ἕνωσίς ἐστι... τό καθ᾿ ἑαυτήν ὁρ᾵σθαι. καί τῶν ὁμοειδῶν κατ᾿ ἀριθμόν διαστέλλεσθαι. μηδενί τρόπῳ διαφορ᾵ς γνωριζόμενον. ἤ διαίρεσις διαθέσεως. ΢υγχυτική ἕνωσίς ἐστιν. οὐσιώδης τῶν κατά φύσιν συστατικῶν ἔφεσις. ἡ ἐξ ὑποστάσεων εἰς ὅλου τινός κατά σύνοδον γινομένη σύνθεσις.. καθ᾿ ὅν ἡ πρός ἄλληλα τῶν σημαινομένων ἑτερότης σώζεσθαι πέφυκε. καί τήν διαίρεσιν τερατολογοῦσιν ἐπί τοῦ κατά [56] .

τοῦ ξύλου πικρῶς ἐμφορηθέντες τ῅ς παραβάσεως. πῶς ἄν οἷς (≡15Α_202≡> γεγράφατε συμπαθῶς εἵλεσθέ γε πρός ὕφεσιν οὕτως ἀχθ῅ναι τοῦ πτωχοῦ τε καί πένητος. ὅσῳπερ ἄν σαρκί δι' ἡμ᾵ς αὐτός ἑαυτόν ἐπλαστούργησε πρός τό ταπεινότερον· φύσει γενόμενος ἄνθρωπος δίχα τροπ῅ς καί συγχύσεως. ὡς ἐκείνης γεγεύμεθα. μόνης δίχα τ῅ς ἁμαρτίας. Σί δέ κρατεῖσθαί με τόν ἡμέτερον δοῦλον πείρᾳ πρότερον. καί κλίνῃ τήν ἀνάπαυσιν ἀπεικάσας ὁ Κύριος. ἐξ ἧς ἡ παλαίωσις· καί δι᾿ ἥν ὁ θάνατος κατεκρίθη τ῅ς φύσεως. ἀθεράπευτον». Νυκτί μέν τόν παρόντα βίον. μύλωνι δέ τήν τούτου κίνησιν. (=0157=) καί δι᾿ ὅ τό ἐπιτίμιον. μήτε θρύψει παθῶν. ταύτης δέ διά πράξεως ἀπολυθέντα· καί μήτε περιγραφῆ διαστημάτων. Γραφεῖσα ἀπό ῾Ρώμης πρός ΢τέφανον τόν ἁγιώτατον ἐπίσκοπον Δώρων. καθ᾿ ὅπερ ἄν οὐ προσείληφε ταύτην. ὡς μή ὅλην τήν φύσιν λαβών· ἀλλά κατ᾿ ἐκεῖνο μειώσας ἐκείνην. οἱ τοσοῦτον ἀπό γ῅ς ἀρθέντες κατά θεοῦ χάριν. καί ὑπέρ τῶν τῆδε δι᾵ραι· τ῵ ἀρχετύπῳ τήν εἰκόνα προσοικειούμενοί τε καί ἑνίζοντες· ἤ μ᾵λλον εἰπεῖν ἀληθέστερον. Πῶς δέ κενωθείς ὁ αὐτός ἀναστήσει τόν πεπτωκότα. μή δι᾿ ὅλου καί ὅλον ἐξ αὐτ῅ς ἄκρας συλλήψεως ἑνώσας ἑαυτ῵ καθ᾿ ὑπόστασιν. τόν τούτοις αὐθαιρέτως ἐνισχημένον. αὐτός ὁ ὑπέρ φύσιν Θεός. ἐξ οὗ τό σύντριμμα. μή δι᾿ ὅλου καί ὅλον λαβών. Πῶς γάρ ὁ ὑπερούσιος δι᾿ ἡμ᾵ς σαρκωθείς Θεός Λόγος ἐκ Πνεύματος ἁγίου καί Μαρίας τ῅ς Ἀειπαρθένου καί Θεομήτορος προσλήψει σαρκός ψυχήν ἐχούσης τήν νοεράν τε καί λογικήν.Φριστόν τόν Θεόν ἡμῶν μυστηρίου. καθάπερ ἀκοῆ τήμερον μεμεθηκότες. ἐν οἷς ἡ ἀνάπαυσις. καί ἑνώσας ἑαυτ῵ καθ᾿ ὑπόστασιν. τροφήν ἔχων τοσοῦτον ἡμ᾵ς. ἐναπομείναντα κατά διάθεσιν· ἀφίεσθαι δέ. Καί αἵροντα (αἵρεσθαι) μέν τυχόν. θεολαμπεῖς καί πανάριστοι. ὥστε τόν βίον τ῵ λόγῳ. φησίν ὁ ἱέγας Γρηγόριος. τουτέστι τέλειον ἄνθρωπον παντός μώμου χωρίς προσλαβών. καί ἡμῖν ἐλλείψῃ τήν σωτηρίαν. ὡς ἄν τ῵ περιόντι καί ἡμ᾵ς ἀγάγοιτε πρός τό μέτρον τοῦ Θεοῦ Λόγου. ὁ διαφερόντως φιλάνθρωπος· ἐλλείψας οὐδέν εἰς πρόσληψιν τῶν ἡμετέρω. καινουργήσει τόν πάλαι. τῶν ἐν ἑκατέροις ὄντων (μύλωνί τε λέγω καί κλίνῃ) τόν μέν αἵρεσθαι. ἔνδειξιν ἐθέλοντες ὕψους ποιεῖσθαι τήν αὐθαίρετον ὕφεσιν τ῅ς ὑπερτάτης ὑμῶν καλλον῅ς. νέος τε χρηματίσας φύσει καί γενόμενος ἄνθρωπος. ἐν οἷς ὁρ᾵ται τῶν ὁρωμένων ἡ κίνησις. τελοῦντα ὑπό τόν ἅγιον καί ἀποστολικόν θρόνον τ῅ς ἁγίας Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν πόλεως. διά τό τ῅ς ψυχ῅ς φιλήδονόν τε καί φιλομετέωρον. καί ὑψωθέντες. ἵνα μή καί ἑαυτ῵ τήν χάριν. "Σό γάρ ἀπρόσληπτον. οὐχ ὅλην τῆ φύσει διδούς. κενώσει τῆ πρός ἡμ᾵ς τό τ῅ς οἰκείας δόξης ἀπεριγράφως ὕψος ἐπιδεικνύντος· ἐφ᾿ ᾧ τε μεταπλάσαι τοσοῦτον ἡμ᾵ς ἐπιποθέστερον. τόν ἐκείνης μέν διά θεωρίας. καί τόν νοῦν τ῵ Κυρίῳ τῶν τῆδε. καί τήν αὐτ῅ς φυσικήν (≡15Α_200≡> [57] . Σαύτῃ τοι ψυχήν νοεράν καί λογικήν μετά τοῦ συμφυοῦς αὐτῆ σώματος. δίχα (≡15Α_204≡> μόνου τοῦ ὀλισθήματος. τόν δέ ἀφίεσθαι διωρίσατο.

καί. καί Οὐκ ἤθελε περιπατεῖν. οὐ γάρ ἤθελε ἐν τῆ Ἰουδαίᾳ περιπατεῖν. Σαῦτα γάρ. τόν ἄνθρωπον. ὥς τισι τῶν πάλαι καί νῦν ἔδοξεν αἱρετικῶν. προδήλως ἐστί θέλησις. τήν δέ ἐνεργοῦσαν παρέστηκε. ἐχρήζομεν τ῅ς κατ' αὐτήν σωτηρίας. καί τήν μέν αὐτεξούσιον. οἷς ἄνθρωπον δι᾿ ἡμ᾵ς εἰσάγει τόν ὑπερούσιον Λόγον θέλοντά τε καί ἐνεργοῦντα τῶν ἁγίων Εὐαγγελίων ἡ σύνταξις. καί εἰσελθών εἰς οἰκίαν. εἶχε πάντως αὐτεξούσιον θέλησιν. τουτέστι θελητικήν φύσει καί ἐνεργητικήν· ἵνα μή τήν φύσιν μόνον παθοῦσαν. Ὅθεν οὐκ ἀνεθέλητος ἡ ἡμετέρα φύσις ἐπεί μηδέ ἀνθρώπου. καί οὐκ ἠδυνήθη λαθεῖν· καί πάλιν· Ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διά τ῅ς Γαλιλαίας. καί οἷς αὐτός (≡15Α_206≡> ἀρχ῅θεν δημιουργήσας ἐχαρακτήρισε φυσικῶς. αὐτεξούσιον καί ἐνεργόν ποιήσας κατά φύσιν. αὐτοῦ δή τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ θεραπεύοντος· αὐτήν δ᾿ ἄν καί τήν ταύτης προσλαβών λογικήν τε καί ζωτικήν εἶχεν ἐνέργειαν· ᾗ τήν ἁμαρτίαν. ἀλλ᾿ οὐ θελήσεως δίχα. οὐδ᾿ ἄν τήν φύσιν προσείληφεν. ὅτι ἐζήτουν αὐτόν οἱ Ἰουδαῖοι ἀποκτεῖναι· καί· Ποῦ θέλεις ἑτοιμάσωμέν σοι τό πάσχα φαγεῖν. τήν καθ᾿ ἡμ᾵ς ἀνθρωπίνην αὐτοῦ πιστοῦται θέλησιν καί ἐνέργειαν. τῶν αὐτ῅ς ἐμφύτων δίχα δυνάμεων. ὡς ἀπαρχ῅ς ταύτην ἐδημιούργησε. π῅ μέν βοῶσα· Καί περί τετάρτην φυλακήν τ῅ς νυκτός ἔρχεται πρός αὐτούς περιπατῶν ἐπί τ῅ς θαλάσσης. ἀλλά τήν οἰκονομίαν ἐφάντασεν. καί ἤθελε παρελθεῖν αὐτούς· π῅ δέ· Καί ἀναστάς ἐκεῖθεν εἰς τά ὅρια Σύρου καί ΢ιδῶνος. αἷς οὐσιωδῶς π᾵ς χαρακτηρίζεσθαι πέφυκεν. καί μεταβατικῶς πορεύεσθαι καί βαδίζειν. καί ἐξελθεῖν. παρέβημεν. ἀλλ' οὐ καί τάς αὐτ῅ς ἐμφύτους δυνάμεις προσείληφεν. λογισάμενοί τε καί ἐνεργήσαντες. Καίτοι τούτων ἑκατέρων ἀναντιῤῥήτως προσειληφέναι πιστοῦται τήν δύναμιν. ἤ βαδίζειν. μή πιστούμενος τό ἡμέτερον τοῖς ἡμετέροις. Ἀδύνατον γάρ τήν ἡμετέραν. ἤ τῶν ὄντων ἑτέρων εἶναι ποτ᾿ ἄν ἤ ὀνομάζεσθαι φύσιν. ὡς εἴθε μή ποτ᾿ ἄν. Εἰ γάρ οὐσιωδῶς ταῦτα ἔχουσαν ταύτην ἐδημιούργησε Θεός ὤν ὁ Λόγος. οὐδέ καθ᾿ ἡμ᾵ς ὅλως γέγονεν ὁ ὑπέρ ἡμ᾵ς. δηλαδή τήν ἐνέργειαν ἐνεργητικός ὑπάρχων ἐδείκνυτο. φημί δή τό Ἤθελε παρελθεῖν αὐτούς. καθ᾿ ὅ [58] . Εἰ δέ ἀνεθέλητος ἦν καί ἀνενέργητος. Καί μετά ταῦτα πάλιν· Περιεπάτει ὁ Ἰησοῦς εἰς τήν Γαλιλαίαν. τήν τε θέλησίν φημι καί τήν ἐνέργειαν.λαβών. καί γευσάμενος οὐκ ἠθέλησε πιεῖν. Σ῵ δέ γεύσασθαι καί φαγεῖν. ἤ πιεῖν. οὐδένα ἤθελε γνῶναι. ἐδεόμεθα τ῅ς κατ᾿ αὐτήν ἰατρείας· τῆ προσλήψει τοῦ ὁμοίου τό ὅμοιον. ἐπεί μηδέ ἄψυχος. Οὔτε μήν ἀνενέργητος. δ῅λον ὡς οὕτω τήν φύσιν λαβών ἥνωσεν ἑαυτ῵ τό καθ᾿ ὑπόστασιν. τῆ προσλήψει μολυσμοῦ παντός ταύτην ἀποκαθαίροντος. Εἰ παραβάντες τήν ἐντολήν δίχα θελήσεως. Ἤθελε ἐξελθεῖν. καί μή θέλειν τό ὄξος πιεῖν. καί Θέλειν φαγεῖν τό Πάσχα. καί ὅλην τῆ σαρκώσει θεουργοῦντος τήν ἡμετέραν φύσιν. Οἷον τό μέν θέλειν καί οὐ θέλειν παρελθεῖν. ἤ φαγεῖν. τό καθ'᾿ἡμ᾵ς. (=0160=) καί· Ἔδωκαν αὐτ῵ ὄξος μετά χολ῅ς μεμιγμένον. δι᾿ ἧς φύσει θελητικός ὤν ἐγνωρίζετο. καί οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γν῵· καί· Σῆ ἐπαύριον ἤθελεν ἐλθεῖν εἰς τήν Γαλιλαίαν.

ἀλλ᾿ ἀντιπίπτοντος ὡς τά πολλά καί ἀντιπαλαίοντος». παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τό ποτήριον τοῦτο. θεόκριτοι τ῅ς καθολικ῅ς Ἐκκλησίας Πατέρες. καί τ῅ς ἐν σαρκί τοῦ Λόγου θεοφανείας ἐκφάντορες. ἑαυτόν διά τῶν αὐτοῦ μαθητῶν κατ' ἄμφω τάς αὐτοῦ φύσεις. οὐ πάντως ἑπομένου τ῵ θείῳ. ἀπολῦσαι μέν νήστεις οὐ θέλει· ταῖς χερσί δέ διακλᾶ τούσς ἄρτους. παραιτεῖται τό πάθος. φησίν. εἴ τιπερ ἄλλο τοιοῦτο. θελητικόν ὑπάρχοντα φύσει καί ἐνεργητικόν παρίστησι τ῅ς ἡμῶν σωτηρίας ὁ Λόγος· οἱ δέ μετ᾿ ἐκείνους ἐκείνων διάδοχοι. Ὁρᾶς πῶς δι᾿ ἀμφοτέρων συμπαρομαρτοῦσα ἡ θεότης δημοσιεύεται. ἐν τ῵ εἰς τό Πάσχα λόγῳ· "Προσέρχεται ὁ λεπρός διεῤῥυηκός ἤδη καί ἠχρειωμένος τ῵ σώματι. ἀπ' αὐτοῦ παραχρ῅μα ἡ λέπρα». Σό γάρ ἐκείνου θέλημα. τό καταβεβηκέναι ἐκ τοῦ οὐρανοῦ τόν Τἱόν. Ὁ μέν γάρ τ῅ς ἀθανασίας ἐπώνυμος. ἤ μεταβατικαῖς κινήσεσι τοπικῶς περιστέλλεσθαι. τό μέν τούς νεκρούς ἐθέλειν ζωοποιεῖν.φύσει δι᾿ ἡμ᾵ς ὕστερον γέγονεν ἄνθρωπος. Ἐπεί μηδέ πέφυκεν. οὐ τοῦ κατά τόν ΢ωτ῅ρα νοουμένου. τό σῶμα ἅπτεται. μ᾵λλον δέ τ῅ς οἰκουμένης Διδάσκαλος. τάδε μεγαλοφώνως φασίν. καί ζωοποιεῖ. εἰς τήν ταύτης. Ὁ δέ τούτου ὁμώνυμος τ῅ς Νυσσαέων γενόμενος καθηγητής. πλήν μή τό ἐμόν. Καί αὖθις ὁ αὐτός ἐν τ῵ αὐτ῵ λόγῳ· "Πάλιν τούς ἐν πολλοῖς χιλιάσι κατά τήν ἔρημον αὐτ῵ προσεδρεύοντας. σωματικῶς ἐθέλειν τι καί ἐσθίειν. οὐδέ ὑπεναντίον Θε῵ θεωθέν ὅλον. οὕτω καί ὁ Τἱός οὕς θέλει ζωοποιεῖ. Γρηγόριος δέ ὁ τ῅ς θεολογίας ἐπώνυμος ἐν τ῵ περί (=0161=) Τἱοῦ δευτέρῳ λόγῳ· " Ἕβδομον λεγέσθω. ἀλλά τοῦ (≡15Α_210≡> καθ᾿ ἡμ᾵ς· ὡς τοῦ ἀνθρωπίνου θελήματος. ἀλλά καί τήν θέλησιν καί τήν ἐνέργειαν κηρύττοντες. καί τῆ ὁρμῆ τοῦ ἐν τῆ ψυχῆ γινομένου θελήματος. Πῶς γίνεται ἐπί τούτῳ παρά τοῦ Κυρίου ἡ ἴασις. Κἀνταῦθα τοίνυν. τήν τοῦ αὐτοῦ θεϊκήν μαρτύρεται θέλησιν· αὐτό δέ τό ζωοποιεῖν. Καί ἁπλῶς. ἑκατέραν ὁμοίως τοῦ αὐτοῦ. Ἀπ῅λθε γάρ. ἀλλά τό σόν γενέσθω θέλημα· καί πάλιν· Σό μέν πνεῦμα πρόθυμον. οὐχ ἵνα ποιῆ τό θέλημα τό ἑαυτοῦ. ἐξ ὧν καί ἐν αἷς συνέστηκε. δήλωσιν. δύο θελήματα ἐνταῦθα δείκνυσι· τό μέν ἀνθρώπινον. εἰ δυνατόν. εἴποιμεν ἄν ὡς περί τοῦ ἀνθρώπου τυποῦσθαι τόν λόγον. Ἀλλά τούτοις μέν αὐτός. διά τήν ἀσθένειαν τ῅ς σαρκός. ἀλλ᾿ οὐ καθ᾿ ὅπερ ὑπ῅ρχεν ἀνάρχως δι᾿ ἑαυτόν φύσει Θεός. Ἡ ψυχή θέλει." Ἐν δέ τοῖς [59] . τ῅ς ἐξῃρημένης τῶν ὄντων ἐξήρτηται φύσεως. ᾖ Θεός ἦν καί Θεοῦ κατά φύσιν Τἱός ὁ Λόγος. τήν τε θείαν καί τήν ἀνθρωπίνην φύσιν· οὐ μόνον δέ. ὡς οἷόν τε. Πάτερ. ἐν τ῵ περί σαρκώσεως καί Σριάδος λόγῳ· "Καί ὅταν λέγῃ. ἡ δέ σάρξ ἀσθενής. τ῵ τε ἐνεργοῦντι σώματι. Εἰ μέν οὖν μή περί τοῦ κατεληλυθότος ταῦτα ἐλέγετο. τήν παντουργόν αὐτοῦ κυρίως ἐνέργειαν. ἀλλά τοῦ πέμψαντος. δι᾿ ἀμφοτέρων φεύγει τό πάθος. τό δέ θεϊκόν αὐτοῦ πρόθυμον». πανταχοῦ καί ὑπέρ τό π᾵ν ἀπειράκις ἀπείρως ὑπάρχων· οὕτω δι᾿ ἄν καί τήν θείαν αὐτόν καί πατρικήν ὑπερουσίως (≡15Α_208≡> ἔχοντα θέλησιν καί ἐνέργειαν παριστῶσα (ἡ Γραφή) διδάσκει σαφῶς· Ὥσπερ ὁ Πατήρ ἐγείρει τούς νεκρούς.

Ὁ γάρ εἰπών· μή τό ἐμόν. τό ὑψηλόν τε καί θεοπρεπές βούλημα κυρωθ῅ναι παρά τό ἀνθρώπινον ὑπέρ τ῅ς τοῦ κόσμου σωτηρίας θέλων. ἔχει λόγον τά εἰρημένα. οὐδέ γάρ ἐκεῖνος τολμήσει τοῦτο εἰπεῖν. Πρός τούς ἀπολειφθέντας τ῅ς συνάξεως. καί ὀκνεῖ καί λυπεῖται. Πατρός καί Τἱοῦ μίαν εἶναι βούλησιν. ἐν τ῵ ἐπιγεγραμμένῳ λόγῳ. ἕν δέ Πατρός. καί μετά πολλῶν τ῅ς περιουσίας. ἐναντία ἀλλήλοις. Οὐ γάρ τό μή θέλειν ἀποθανεῖν τήν σάρκα. ἕν μέν Τἱοῦ. Θεός δειλιᾶ καί ἀναδύεται. ἀλλά δύο θελήματα. καί τό ὁμοούσιον εἶναι τόν Τἱόν τ῵ Πατρί (=0164=) ἀπόδειξις. Ὥσπερ γάρ εἰ διά παντός τά ἀνθρώπινα ἐδείκνυτο." Καί αὖθις ὁ αὐτός ἐν τοῖς κατά Ἀπολιναρίου φησίν· " Ἐπειδή τοίνυν ἄλλο τό ἀνθρώπινον θέλημα. διά τήν κοινωνίαν τ῅ς φύσεως». Οὐχ ὡς ἐγώ θέλω. Ἐγώ καί ὁ Πατήρ ἕν ἐσμέν. ὅτι Οὐδέν τούτων ἄξιον Θεοῦ· εἰπέ. ὅτι Οὐκοῦν οὐδέ εὔχεται Θεός. Πάλιν Ἱπποδρομίαι. καί πολλά ἄτοπα ἐκ τούτου τίκτεται. ἐναντιολογία τις γίνεται. Σό γάρ φοβεῖσθαι θάνατον. καί ἀναδύεσθαι καί ἀγωνιᾶν. Ἄν μέν γάρ ἐπί τ῅ς θεότητος τό εἰρημένον ᾖ τοῦτο. ἧς οὐδεμία θελήματός ἐστι διαφορά. ἐκείνης ἐστί. ἀλλ᾿ ἤ ὅτι σάρκα ἀληθῶς περιβέβληται φοβουμένην θάνατον. Σοῦτο δέ οὐδέ ἐκεῖνοί ποτε συνεχώρησαν· ἀλλ' ἡμῶν ἀεί λεγόντων τό. ἠπιστήθη ἄν [60] . Εἰ δυνατόν. καί. Ὁ δέ τόν τ῅ς βασιλίδος καταφαιδρύνας θρόνον Ἰωάννης ὁ θεῖος. Σό γάρ εἰπεῖν· Οὐχ ὡς ἐγώ θέλω. Σό σόν. ἵνα μάθῃς ὅτι οὐ ψιλός ἄνθρωπος ἦν. καί στ῅σον αὐτόν κάτω μετά τοῦ διαβόλου. τοῦτο ἄν ἐνομίσθη· οὕτως εἰ διά παντός τά τ῅ς Θεότητος ἐπετέλει. ἔδειξε τό συναφές τ῅ς ἑαυτοῦ πρός τόν Πατέρα Θεότητος. ὅτι Ναί. Εἰ τοίνυν Πατρός καί Τἱοῦ μία βούλησίς ἐστι. Φωρίς γάρ τούτων. οὐδέν ἕτερον δείκνυσιν. καί οὐδέν γένοιτ᾿ ἄν ἔγκλημα. ἀλλά ὡς σύ. ἁπτόμενος δέ διά τοῦ σώματος. ἵνα αὐτ῅ς δείξας τήν ἀσθένειαν. ἀλλ' ὡς σύ. καί τό θεῖον ἄλλο. τοῦτο ἐμφαίνοντός ἐστι. ὁ τά ἡμέτερα πάθη οἰκειωσάμενος· ἐπάγει δέ τήν δευτέραν φωνήν. ἐπί τ῅ς δυνάμεως. Οὐτε γάρ ἀγωνιᾶν μόνον ἐμφαίνει τά ῥήματα. ἀπόστηθι λοιπόν. Ὅταν οὖν λέγῃ. κατάγνωσις. κἄν εἴπῃ. Αὐτός γάρ τά τ῅ς φύσεως ἅπαντα χωρίς ἁμαρτίας ἐπιδείκνυται. Υύσεως γάρ ἐστι τοῦτο. πιστώσηται αὐτ῅ς καί τήν φύσιν· νῦν δέ αὐτήν ἀποκρύπτει. Ἐάν δέ εἴπῃ. Ἄν δέ ἐπί τ῅ς σαρκός. Νῦν μέν οὖν αὐτήν ἐρήμην ἀφίησι. τό ἀνθρώπινον τ῵ λόγῳ ἐσήμανε· προσθείς δέ. παρελθέτω ἀπ' ἐμοῦ τό ποτήριον τοῦτο. ἐπεμέριζε ψυχῆ τε καί σώματι τήν παρ᾿ αὐτοῦ γενομένην τοῖς ἀνθρώποις εὐεργεσίαν. λέγοντες. ἐρώτησον τοίνυν τό αἱρετικόν. πῶς φησιν ἐνταῦθα· Πλήν οὐχ ὡς ἐγώ θέλω. καί ἕτερον ἄτοπόν ἐστ᾿ ἄν τοῦ Θεοῦ τά ῥήματα ᾖ. ὥστε τά τῶν αἱρετικῶν ἐμφράξαι στόματα. καί γυμνήν (≡15Α_214≡> τ῅ς οἰκείας ἐνεργείας. θέλων μέν διά τ῅ς ψυχ῅ς. ἀλλ' ὡς σύ. (≡15Α_212≡> οὗ ἀρχή.κατ᾿ Εὐνομίου τοῦ δυσσεβοῦς πονηθεῖσι δευτέρου λόγου· "Πῶς ὁ Κύριος τόν κόσμον ἑαυτῶ καταλλάσσων. μ᾵λλον δέ κἀκείνου κατωτέρω. καί πάλιν ὁ σύλλογος ἡμῖν ἐλάττων γέγονεν· " Ὁρᾶς πῶς καί τήν προτέραν αὐτοῦ ἡλικίαν προανεφώνησεν. ἐκεῖνοι ἐπί τ῅ς θελήσεως εἰρ῅σθαι τοῦτό φασι. φθέγγεται μέν ὡς ἐκ τοῦ ἀνθρώπου τό τῆ ἀσθενείᾳ τ῅ς φύσεως πρόσφορον.

Λέγει· Νῦν ἡ ψυχῆ μου τετάρακται. τό ἀγωνιῶν τό θάνατον· τό τρέμον τοῦ θανάτου τήν βίαν· τό λυπούμενον καί ταραττόμενον πρός τό τοῦ βίου τέλος. Διά τοῦτο καί ποικίλλει. καί λέγων· Εἰ δυνατόν. καί τοῦ θελητόν εἶναι καί ἀνεθέλητον τ῵ ΢ωτ῅ρι τόν θάνατον· τό μέν. ὥσπερ ἡ μείζων ἐνεργεῖν. πῶς δέ εἰ ἐλάττων ἐστίν. ἐλάττων δέ ὁ αὐτός ἐν τῆ προσλήψει τ῅ς σαρκός. διά τό ὅπερ ὕστερον γέγονε· Ἀρκτέον δ῅τα καί τοῦ περί διαφορ᾵ς ἐνεργειῶν. καί τοῦτο ἐπισφραγίζουσι μαρτυρίαις Πατέρων. θεῖον· τό δέ. καί ἀναμίγνυσι καί τά ῥήματα καί τά πράγματα. Ποίῳ γάρ τρόπῳ ἡ αὐτή ἐνέργεια ἐκ διαφόρου ἐστίν οὐσίας. Πάτερ. καί δυάδος λόγου. ὅπου διάφορός ἐστιν οὐσία. καί ἀναδύεται πάλιν ὡς ἄνθρωπος». πρόθυμον· ἡ δέ σάρξ ἀσθενής. καί ἄλλου καί ἄλλου. Αὐτίκα γοῦν ὁ μέγας ὁμολογητής καί διδάσκαλος Ἀμβρόσιος. Σοῦτο γάρ ἐστι τό θέλημα τοῦ Πατρός. ὅτι τό ὑπέρ πάντων τεθν᾵ναι θελητόν μέν ἔχει. τάδε διέξεισιν· " Ἴσος οὖν ἐν τῆ μορφῆ. Σί δέ καί ὁ τ῅ς Ἀλεξανδρέων καθηγητής Κύριλλος ἐν τ῵ εἰκοστ῵ τετάρτῳ τοῦ Θησαυροῦ κεφαλαίῳ παιδεύει. ἵνα δείξῃ ὅτι τό πολυπαθές τοῦτο ἐνεδύσατο σῶμα. ἀλλ᾿ ὡς σύ. διά τό παραιτεῖσθαι τήν σάρκα τό θάνατον φυσικῶς». φησίν ὁ Κύριος. Περίλυπός ἐστι ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου· οὐχ ἡ θεότης μου· ἀπαθές γάρ τό Θεῖον καί ἀτάρακτον καί ἀδειλίατον. καί τ῵ τοῦ ἀνθρώπου πάθει. σαφῶς ἐπακούσωμεν· " Ὅταν οὖν φαίνεται δειλιῶν τό θάνατον. διά τό βεβουλ῅σθαι τήν θείαν φύσιν· ἀνεθέλητον δέ. (=0168=) μή γάρ οὕτω δύναται ἡ ἐλάττων. εἰς τό. ἵνα μήτε τῆ Παύλου ΢αμωσατέως. Καί τό ὅσον ἦκεν εἰς τήν σάρκα παραιτουμένην τό θάνατον. Οὐκ ἐφοβεῖτο μέν γάρ καθό Λόγος ἐστί καί Θεός τόν θάνατον αὐτός. Ἐχει δέ καί τό μή θέλειν ἀποθανεῖν. διδάσκων." [61] . καί θείου καί ἀνθρωπίνου θελήματος. Ὥστε δύο θελήματα ἐμφαίνει· τό μέν. ἐννόει πάλιν ὅτι δειλιῶσα τόν θάνατον ἡ σάρξ. παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τό ποτήριον τοῦτο.ὁ τ῅ς οἰκονομίας λόγος. διά τά ἐπί τ῵ σταυρ῵ πάθη. κατά τάξιν ἡμῖν ταῖς τῶν θεηγόρων. παρελθέτω τό ποτήριον τοῦτο ἀπ᾿ ἐμοῦ· καί εἰς τό. Οὗτος δέ τόν μέγαν εὐαγγελιστήν Ἰωάννην ὑπομνηματίζων φησίν. ὁ Μεδιολάνων ἀρχιεπίσκοπος. Πάτερ. ἐδιδάσκετο φορουμένη ὑπό τοῦ Θεοῦ Λόγου μηκέτι τοῦτο πάσχειν· (=0165=) ἔλεγε γάρ πρός τόν Πατέρα· Οὐχ ὡς ἐγώ θέλω. "Προλαβών ὁ Κύριος (≡15Α_216≡> ἐμφράττει τῶν αἱρετικῶν τά στόματα. Ποίῳ γάρ τρόπῳ δύναται ἡ αὐτή ἐλάττων εἶναι καί ἴση φύσις. ἀνθρώπινον». Διά τοῦτο καί προλέγει τό ἐσόμενον ὡς Θεός. ἤ δύναται μία ἐνέργεια εἶναι. ἀλλ᾿ εἰς τέλος διεξάγειν οἰκονομίαν ἠπείγετο. Ὁ δέ Γαβαλῶν ἐπισκοπήσας ΢ευεριανός ὁ θεσπέσιος. τά τοιαῦτά φησιν». Ἀλλ᾿ οἶμαι ἱκανῶς δεδεῖχθαι τοῖς θεοφόροις τόν περί τε δυάδος θελημάτων τοῦ αὐτοῦ λόγον. διά τό ὅπερ ἦν ἀπ᾿ ἀρχ῅ς· τό δέ. ἐν τ῵ πρός Γρατιανόν δευτέρῳ λόγῳ. μήτε τῆ Μαρκίωνος καί Μανιχαίου νόσῳ καί μανίᾳ παράσχῃ πρόφασιν. σῶσόν με ἀπό τ῅ς ὥρας ταύτης. Σό γάρ πνεῦμα. " Ὁ αὐτός τόν ἐπί τούτῳ λόγον ἀποιήσατο ὁ Φριστός. ἡ αὐτή ὁμοίως ποιεῖ ἅπερ ὁ Πατήρ ποιεῖ.

ἐν τ῵ εἰς τό εὐαγγελικόν ῥητόν λόγῳ ἔνθα ὁ Κύριος τό ὕδωρ οἶνον ἐποίησεν. καί ἄνωθεν ὑετούς χορηγεῖ. εἰς δήλωσιν τῶν ἐξ ὧν. εἰς τόν τοῖς γενητοῖς πρέποντα κατάγωμεν (=0169=) τόπον. Κάτω δικαστηρίῳ παρέστηκε. εἰς ἐναργεστάτην ἀπόδειξιν τ῅ς αὐτῶν περί τοῦ παντός ΢ωτ῅ρος ἀληθογνωσίας Φριστοῦ. διαλάμπει τοῖς θαύμασι· τό δέ. Καί ἐν μέν τοῖς ἄλλοις τῶν συναφθεισῶν φύσεων διάφορος ἡ ἐνέργεια τ῅ς ἀνθρωπότητος. καί ἄλλην καί ἄλλην. μ᾵λλον δέ Φριστοῦ κεκτημένος Ἰωάννης. ἐν τ῵ πρός τόν ἐν ἁγίοις Υλαβιανόν κατά Νεστορίου καί Εὐτυχοῦς τῶν δυσωνύμων δογματικ῵ τόμῳ· " Ἐνεργεῖ γάρ ἐν ἑκατέρᾳ μορφῆ μετά τ῅ς θατέρου κοινωνίας. καί θείαν καί ἀνθρωπίνην θέλησιν καί ἐνέργειαν. εἰς τήν θείαν ἀνάγωμεν οὐσίαν· μήτε μήν τ῅ς θείας φύσεως τό ἐξαίρετον. Ἀλλά δή καί ὁ σοφώτατος Κύριλλος ὁ τ῅ς Ἀλεξανδρέων πρόεδρος. Ἐθαυματούργησεν· ἔδειξεν τήν διπλ῅ν ἐνέργειαν. ταῖς ἁγίαις Ἐκκλησίαις πνευματοκινήτως παρέδωκαν δύο καθάπερ τοῦ αὐτοῦ καί ἑνός τάς φύσεις. καί ἄνω βροντᾶ. Ὁ δέ αὐτός ἐν τ῵ εἰς Θωμ᾵ν τό ἀπόστολον κατά Ἀρειανῶν λόγῳ· "Σαῦτα ἀκούσας. Σαῦτα μέν οἵδε διαπρυσίως οἱ τ῅ς εὐσεβείας Πατέρες. τοῦ τῶν μαρτύρων νέφους. καί τ῅ς θεότητος διάφορος ἡ ἰσχύς. τούτοις ἀνάγκη καί τήν τοῦ γένους ἑνότητα σώζεσθαι». ἐνεργῶν δέ ὡς Θεός ὁ αὐτός· οὐ γάρ ἄλλος καί ἄλλος. Κάτω δειλιᾶ. γραφικῶς εἰπεῖν.Καί μήν ὁ τ῅ς Ἱεροσολυμιτῶν ἱεράρχης Κύριλλος ὁ ἀοίδιμος. Ὧν γάρ ἡ ἐνέργεια. καί δύο λοιπόν ἐνεργειῶν Ἠσθόμην». καί παντός οἷον. εἰ καί ἄλλως καί ἄλλως». κατ᾿ ἐπιδρομήν. Περί δέ τήν ἐλεημοσύνην. Ὁ γάρ ἄνωθεν ἐκ τῶν Φερουβίμ βραβεύων τοῖς ἐλεήμοσιν. ἐν τ῵ τριακοστ῵ δευτέρῳ τοῦ Θησαυροῦ κεφαλαίῳ· "Οὐ γάρ δή που μίαν εἶναι φυσικήν τήν ἐνέργειαν δώσομεν Θεοῦ καί ποιήματος· ἵνα μήτε τό ποιηθέν. ἐν τ῵ λόγῳ εἰς τήν Φήραν. συντρέχει τό τ῅ς διπλ῅ς ἐνεργείας. τήν τά δύο λεπτά προσενέγκασαν ἐν τ῵ Γαζοφυλακίῳ. ἠψάμην τοῦ σώματος χαίρων καί τρέμων. τά τε τοῦ αὐτοῦ θελήματα καί τάς ἐνεργείας πρεσβεύειν. ὅπερ ἴδιον ἔσχηκε· τοῦ μέν Λόγου κατεργαζομένου τοῦθ᾿ ὅπερ ἐστί τοῦ Λόγου· τοῦ δέ σώματος ἐκτελοῦντος ἅπερ ἐστί τοῦ σώματος· καί τό μέν αὐτῶν. ταῖς ὕβρεσιν ὑποπέπτωκεν». Οἶόν τι λέγω· Κάτω κοπιᾶ. ἐκάθαρα τήν ψυχήν ἀπιστίας· ἀπεδυσάμην τήν ἀμφίβολον γνώμην. οὕτως ἰσαρίθμους ταῖς φύσεσι. ἐν οἶς τε καί [62] . οὖ ἡ ἀρχή· "Θαῦμα καί τοῦτο θαῦμα ἐγενήθη. καί ἡ δύναμις (≡15Α_220≡> ἀπαραλλάκτως μία. καί ἄνωθεν ἑαυτόν θεωρεῖ. ἀνέλαβοςν τό πεπεισμένον. Οὕτω δέ καί ὁ τ῅ς μεγάλης ῾Ρωμαίων ἔξαρχος Ἐκκλησίας Λέων ὁ παναλκής καί πανίερος. Ἐξήπλωσα μετά τῶν δακτύλων καί τ῅ς ψυχ῅ς ὄμμα. πάσχων (≡15Α_218≡> μέν ὡς ἄνθρωπος. Καθ᾿ ἥν ὁρμηθέντες. οὖ ἡ ἀρχή· " Ἁπλ῅ μέν ἡ τ῅ς νηστείας προσηγορία. οὗτος πρό τοῦ Γαζοφυλακίου καθήμενος δοκιμάζει τούς φιλανθρώπους». οὕς ἐκ πολλῶν ἤ ἀπείρων. τόν τοῦ γράμματος περιστελλόμενοι προκεκομίκαμεν ὄγκον. καί ἄνω συγκροτεῖ τά στοιχεῖα· Κάτω πεινᾶ. Ὁ δέ τό στόμα χρυσοῦν.

"Ἀπόδειξις περί τ῅ς θείας σαρκώσεως τ῅ς καθ᾿ ὁμοίωσιν ἀνθρώπου· καί οὐ μνημονεύουσιν ὅτι τό θέλημα τοῦτο ἴδιον εἴρηται. εἰ δυνατόν. ἀλλ᾿ ἑνός καί τοῦ αὐτοῦ· θεϊκῶς μέν ἐνεργουμένου· οἰκονομικῶς δέ παραιτουμένου τον θάνατον· ἐπεί Θεός ἦν σαρκοφόρος ὁ τοῦτο λέγων· μηδεμίαν ἐν τ῵ θέλειν ἔχων διαφοράν». καί τ῅ς ἀσεβείας συλλήπτορα πονηρόν· " Ὁ δύο θελήματα λέγων Φριστοῦ. ὡς ἑνί καί τ῵ αὐτ῵ δι᾿ ἡμ᾵ς σαρκωθέντι Θε῵ Λόγῳ. τάδε δυστρόφως φησίν· " Ὁ Λόγος γάρ (=0172=) Θεός ἦν ὁ Φριστός. κατά τούς πάλαι καί νῦν φησαμένους. ἐν κεφαλαίῳ με´ τοῦ λόγου δευτέρου τῶν κατά τοῦ ἐπιδοθέντος τόμου (≡15Α_224≡> Θεοδώρᾳ τῆ βασιλίδι παρά Θεοδοσίου τοῦ αἱρεσιάρχου. θεωθέν. μή συμβαινόντων ἀλλήλοις. οὐκ ἄλλου καί ἄλλου θελήματος ἔμφασιν ἔχει. καί πιστεύεται· καί μετά βραχέα». Διαφορ᾵ς γάρ οὐσιώδους ἐπί τ῅ς καθ᾿ ὑπόστασιν ἄκρας ἑνώσεως ἀσυγχύτως οὐ γνωριζομένοις. ἐν διαφόροις θαύμασι καί παθήμασι τ῅ς μι᾵ς αὐτοῦ φύσεως προϊοῦσαν. ἀτρέπτῳ θελήματι θεϊκ῵ πάντα πεποιήκεν. ἀλλήλων οὐ φύσει μόνον. Σήν τε φαντασίαν ὁμοῦ καί τήν σύγχυσιν. τῶν ἀπ᾿ αὐτοῦ κατονομασθέντων αἱρετικῶν. κατά τόν Καππαδόκην Γρηγόριον. καί τελειότητι σαρκός ἑνωθείς καί γενόμενος ἄνθρωπος οὐ τόν τρεπτόν νοῦν ἑαυτ῵ καταμίξας. Ἔνθα γάρ δυάς. " Ἐν τ῵ ἐπιγεγραμμένῳ· Αὐτήν ἐπιφάνειαν τήν ἔνσαρκον τοῦ Θεοῦ· Εἷς γάρ ὁ Φριστός θεϊκ῵ θελήματι μόνῳ κινούμενος. οὕτως φησίν ἐν τ῵ ἐπιγεγραμμένῳ αὐτ῵ λόγῳ. αὐτῶν τε τῶν ἡνωμένων.ἅπερ ἐστίν ὁ αὐτός οὐσιώδους διαφορ᾵ς. Οἱ δέ τ῅ς ἐναντίας καί ἀντιπάλου μοίρας. καθώς αὐτοί νομίζουσιν. κατά τόν πρῶτον Ἀδάμ». ἑαυτ῵ δέ μ᾵λλον γενόμενος νοῦς. (≡15Α_222≡> καθό καί μίαν οἴδαμεν αὐτοῦ τήν ἐνέργειαν. Πολέμων ὁ αἱρετικός. τό ἔμπαλιν. Καί ἐν ἕκτῃ τῶν πρός τόν Σιμόθεον αὐτ῵ γεγραμμένων γεγραμμένων ἐπιστολῆ. Σό γάρ θεωθ῅ναι δυνηθέν. ἐπεί τρεπτόν. ἤ τόν ἕνα δύο τινάς εἰσάγει Φριστούς. ἐν τ῵ πρός τούς ἁγίου Πατέρας Ἀντιῤῥητικ῵. Ὁ δέ ἐκείνου τ῅ς ἀσεβείας μαθητής καί διάδοχος. Ὁ δέ αὐτός πάλιν ἀβέλτερος. Ἀλλ᾿ οὐ τό μέν θεῖον. τ῅ς δέ τῶν Ἀγνοητῶν ἔξαρχος κακοφροσύνης. ἀπελθέτω τό ποτήριον τοῦτο ἀπ᾿ ἐμοῦ· πλήν μή τό ἐμόν. Καί τό· Πάτερ. Ἀπολινάριος μέν γάρ ὁ δυσσεβής. πάντως διαίρεσις». ἐξ ὧν ἐστι πραγματικῶς καί ἀνεπιθολώτως γνωριζούσης (γνωριζομένης) καθ᾿ ἕνωσιν τήν ἀδιάσπαστον. ἀλλά Θεοῦ τοῦ καταβάντος ἐξ οὐρανοῦ». ἀλλά τό σόν θέλημα γενέσθω. καί γεωθ῅ναι πάντως ἠδύνατο. οὐκ ἀνθρώπου. Θεός γάρ ἔνσαρκός ἐστι. ὁ τ῅ς μέν ΢ευήρου συμμορίας ὑπασπιστής. καί τῶν προσόντων αὐτ῵ φυσικῶς. Ἀλλά καί Θεσμίστιος. καί σύν ταύταις παντελῶς τήν διαίρεσιν ἀποσκευαζομένης. τό δέ. θελήματι φυσικ῵ ἐπί τἀναντία κινούμενον. τάδε θεοστυγῶς· " Οὐ γάρ ἐπεί τε καί ἱερός Ἀθανάσιος δύο [63] . οὐ δέ τ῅ς ἑνώσεως ἀσυγχύτως γνωρισθήσεται λόγος. τοῦ ἐκ γ῅ς. τόν αὐτ῵ συνεργάτην. ἀλλά δή καί ἀπεχθείᾳ διηρημένους· ἤ τόν αὐτόν ἑαυτ῵ διδάσκει μαχόμενον. καί φερωνύμως τ῵ τ῅ς ἀληθείας λόγῳ πολέμιος.

π῅ δέ θεοπρεπῶς». ἔδειξε μίαν εἶναι τήν θέλησιν. διά τήν προγνωσθεῖσαν διάθεσιν». Ὁ δέ τ῅ς ἐκείνου μανίας ὀπαδός καί διάδοχος. π῅ μέν. μία μονοπρόσωπος ὁ Φριστός οὐκ ἔστιν ὑπόστασις· οὐκοῦν κατ' εὐδοκίαν ἡ ἕνωσις. ἐν τ῵ Περί κρίσεως αὐτοῦ λόγῳ. ἐν κεφαλαίῳ νβ´. Ἀλλά μήν καί Παῦλος ὁ Πέρσης ψευδοδιάκονος ὤν τ῅ς Νεστορίου μιαρωτάτης αἱρέσεως. ἤδη καί δύο θελήσεις αὐτ῵ περιθήσωμεν· καί ταύτας μαχομένας ἀλλήλαις. [64] . ἀλλ᾿ εὐδοκίας. κατά μίαν καί τήν αὐτήν ἐξουσίαν προαγομένην. ὁ τήν Μομψουεστινῶν ληϊσάμενος. Ὁ δ᾿ αὐτός αὖθις παράφρων ἐν τῆ αὐτῆ λόγου τετάρτου· ἡ Οὐκ ἄλλος ἦν ὁ Θεός Λόγος. κατά τόν τοῦ πάθου καιρόν. μηδενί τόπῳ ἤ χρόνῳ ἑτερότητι βουλ῅ς καί θελήματος διαιρούμενον. Θεόδωρος μέν ὁ κακόφρων καί δύσερις. ΢κόπει οὖν οὕτως· Ὁ ἄτρεπτος. ἐξ αὐτ῅ς μήτρας τήν πρός αὐτόν ἐνθιάθετον ἔχων οἰκείωσιν». οὐ λέγω φύσεως. ἀνθρωποπρεπῶς κινηθείς κατά τήν θέλησιν. μία φύσις οὐ γέγονεν. ἐν τῆ λεγομένῃ αὐτ῵ Ἐμφανεῖ μυήσει λόγου δευτέρου (≡15Α_226≡> τ῅ς κατ᾿ αὐτήν πραγματείας τάδε κακούργως· " Ἀσυγχύτως φυλάττομεν τάς φύσεις. καθ᾿ ἥν ἡνώθη τ῵ Θε῵ Λόγῳ ὁ κατά πρόγνωσιν. παραιτεῖται τό πάθος· θεοπρεπῶς δέ πάλιν πρός τό πάθος ἀναθαῤῥεῖ. δι᾿ ὅ καί μίαν αὐτῶν τήν θέλησιν. Οἱ δέ τούτων ἐπίσης καί τ῅ς ἀληθείας ἀντίφρονες. οὐ κατ᾿ οὐσίαν. ἐν τοῖς (=0173=) εἰς τά θαύματα παρεξηγηθεῖσιν αὐτ῵ λόγου δευτέρου· "Θέλω. γνώμῃ δέ συνημμένας. τούς τ῅ς διαιρέσεως λέγω καθηγητάς.θελήματα ἔφη τόν Φριστός δεικνύναι. ἀξίας ἰσότητι δεικνυμένας. ἀνθρωπίνως κινεῖσθαι. Ἕν γάρ ἦν ἀμφοτέρων τό πρόσωπον ἀξίᾳ καί τιμῆ. ὡς Θεός. Καί ταῦτα μέν οἴδε δυστρόπως. καί τό τ῅ς εὐδοκίας μυστήριον μονάδι βουλήσεως διαδείκνυται». ὁ παντός πάθους ἀνώτερος. Ὁ γάρ Θεός Λόγος ἀναλαβών ὅν προώρισεν ἄνθρωπον. μίαν τήν ἐνέργειαν. προσκυνούμενον παρά πάσης τ῅ς κτίσεως. Εἰ δέ μία φύσις οὐ γέγονεν. ἵνα καί τό διάφορον τῶν φύσεων ἀσύγχυτον δείκνυται. πρός τήν ἴσην ἐκείνοις καί τήν αὐτήν περί τε θελήματος ἑνός καί μι᾵ς ἐνεργείας συνελαυνόμενοι κακοδοξίαν· οἱ καί τήν ἐν σχέσει γνωμικήν ἐπρέσβευον ἕνωσιν. βουλ῅ς καί γνώμης ταυτότητι κρατουμένη. Ὁ δ᾿ αὐτός πάλιν συσάντητος αἱρετικός. τάδε περιβομβοῦσι. ἐκ σπέρματος ΔαυἸδ ὕστερον γενόμενος ἄνθρωπος. καί ἄλλος ὁ ἐν ᾧ γέγονεν ἄνθρωπος. καθαρίσθητι. καθά καί τήν θέλησιν. καί διά σαρκός τούτων ἑκάτερον». " Ἐπειδή κατ᾿ οὐσίαν ἡ τοῦ Θεοῦ Λόγου πρός ὅν ἀνέλαβεν ἄνθρωπον οὐ γέγονεν ἕνωσις. τ῵ τ῅ς ἐξουσίας λόγῳ πρός αὐτοῦ προεκρίθη. τάδε σύν ἐκείνοις φθέγγεται θεομαχῶν. ἐνέργειάν τε καί δεσποτείαν ὁρῶμεν. τήν ὡς ἑνός μίαν θέλησιν τοῦ Ἐμμανουήλ. κατά τούς σούς τούτους συλλογισμούς· ἀλλ᾿ εἰσόμεθα εὐσεβῶς. Νεστόριος ὁ ἀλητήριος. πρός τόν λεπρόν εἰπών ὁ ΢ωτήρ. λόγῳ γ´τ῅ς κατακολούθου τοῦ συμφυλέτου τ῅ς αὐτοῦ δυσσεβείας γεγονυ«ας αὐτ῵ πραγματείας· " Μίαν φημί τοῦ Ἐμμανουήλ τήν γνῶσιν καί τήν ἐνέργειαν.

Οἷς. Καί· "Θέλων μέν διά τ῅ς ψυχ῅ς. ἀλλά δύο θελήματα. λέγω δή (≡15Α_228≡> τοῦ ἑνός θελήματος. Οὐ ΢ευεριανόν τόν (≡15Α_230≡> τῶν Γαβάλων πρόεδρον. Ἀλλ᾿ οὐδέ περί μι᾵ς ὁμολογίας τόν μέγαν ὁμολογητήν Ἀμβρόσιον. τό σῶμα ἅπτεται. Οὐ Κύριλλον τόν Ἀλεξανδρείας σοφῶς ἐκδιδάσκοντα· "Σοῦτο γάρ ἦν τό θέλημα τοῦ Πατρός. πανάριστοι. νῦν διά τάς ἁμαρτίας ἡμῶν ἐπεισφρήσασα κατά τ῅ς ἀμωμήτου πίστεως καθέστηκεν ἕνωσις. ἤγουν τήν μίαν ἐνέργειαν. Ἄν δέ ἐπί τ῅ς σαρκός. π᾵σά πως ἀνάγκη. Σήν δέ μίαν ἐνέργειαν. καί· "Σ῵ ἐνεργοῦντι σώματι. ἤ. Καί γάρ εἰ ἕπεσθαι τῆ ἐνεργείᾳ τά θελήματα διορίζεται. " Ὥστε δύο θελήματα ἐμφαίνει· τό μέν θεῖον· τό δέ ἀνθρώπινον». τό καί δύο πρεσβεύειν θελήματα». ἀλλά τούς μηδ᾿ ὅλως ἁγίους. τουτέστι τηρήσει τῶν δύο ἐνεργειῶν. διά τοῦ φάσκειν· " Ἀλλά γάρ καί ἕπεσθαι ταύτῃ. τό ἀνθρώπινον τ῵ λόγῳ ἐσήμανεν· προσθείς δέ. Αὐτός δέ τά τ῅ς φύσεως ἅπαντα χωρίς ἁμαρτίας ἐπιδείκνυται. περί τοῦ ἀνθρωπικοῦ τοῦ ΢ωτ῅ρος θελήματος λέγοντα· "Σό γάρ ἐκείνου θέλειν. καί εἰπών· Μή τό ἐμόν. οὐδέ ὑπεναντίον Θε῵. διά τό παραιτεῖσθαι τήν σάρκα τόν θάνατον φυσικῶς». ἔχει λόγον τά εἰρημένα. Οὐ τόν ὁμώνυμον αὐτ῵ Νυσσαέων καθηγητήν· " Ἡ ψυχή θέλει. καί τῆ ὁρμῆ τοῦ ἐν τῆ ψυχῆ γινομένου θελήματος». κυροῦσθαι καί τό ἡγούμενον. θεωθέν ὅλον». ὅ [65] . διαῤῥήδην βοῶντα καθάπερ φθάσαντες παρέστημεν ἡ Δύο θελήματα ἐνταῦθα δείκνυσι· τό μέν. φάσκοντα». Οὐ γάρ τό μή θέλειν ἀποθανεῖν τήν σάρκα κατάγνωσις· φύσεως γάρ ἐστι τοῦτο. καί τήν μίαν ἐνέργειαν ὁμοίως τοῖς ἄφροσι. "Ποίῳ γάρ τρόπῳ ἡ αὐτῆ ἐνέργεια διαφόρου ἐστίν οὐσίας. ἀνθρώπινον. ἁπτόμενος δέ διά τοῦ σώματος». καί ἐν τούτῳ κατακολουθοῦντες. ἕπεσθαι τῆ ἐνεργείᾳ τήν θέλησιν κατά δόξαν ἐθέσπισεν. ἕν θέλημα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Φριστοῦ ὁμολογοῦμεν». " Ἄλλον τό ἀνθρώπινον θέλημα. Μή γάρ δύναται μία ἐνέργεια εἶναι. Οὐ γάρ δήπου ποτ᾿ ἄν περί ἑνός θελήματος φήσειέ τις Ἀθανάσιον τόν ἀοίδιμον. ἔδειξε τό συναφές τ῅ς ἑαυτοῦ πρός τόν Πατέρα θεότητος». Σαύτην γάρ ἐπειγομένη σοφιστικῶς τῆ μιᾶ θελήσει συνεισαγαγεῖν. Καί ἄν μέν ἐπί τ῅ς θεότητος τό εἰρημένον ἦν τοῦτο. θεϊκόν». τάτε γράμματα. καί μετά πολλ῅ς τ῅ς περιουσίας». Οὐ τόν Φρυσόστομον Ἰωάννην. Σό σόν. εἰς τέλος διεξαγαγεῖν τήν οἰκονομίαν. τό δέ. οὐκ οἶδ᾿ ὅπως. παιδεύοντα· "Οὐ γάρ ἀγωνιᾶν μόνον ἐμφαίνει τά ῥήματα. καί πρό τούτων διασκοποῦντες τά δόγματα. τό ἕν ἐπί Φριστοῦ θέλημα κυροῦσα. λίαν ἐν π᾵σι ὁμόφωνάς τε καί ὁμόλογος. Ἔχει δέ καί τό μή θέλειν ἀποθανεῖν. Οὐ Γρηγόριον τόν Θεολόγον. ὡς ὁρ᾵τε. διά τό βεβουλ῅σθαι τήν θείαν φύσιν· ἀνεθέλητον δέ διά τήν σάρκα παραιτουμένην τόν θάνατον φυσικῶς». ἐμφρόνως κηρύττοντα. Σό μέν ἕν θέλημα διά τοῦ λέγειν· " Ὅθεν τοῖς ἁγίοις Πατράσιν ἐν ἅπασι. καί. ἀντιλογία τις γίνεται. Καί· "Θελητόν μέν ἔχει τό ὑπέρ πάντων τεθνάναι. τοῦ ἑπομένου πρός αὐτ῅ς κυρωθέντος. (=0176=) Διό καί Πατέρας οἶδεν οἷς ἐν τούτῳ καί π᾵σι κατηκολούθησεν. μαρτυρούμενον. καί τό θεῖον ἄλλον. οὐ τούς ὄντως.

Ἀλλά τίσι καί τίνας τούς περί ὧνκαί οἷς ἔφησεν τήν τ῅ς μι᾵ς ἐνεργείας εἰρ῅σθαι φωνήν. ᾗ φησι.που διάφορος οὐσία ἐστίν». Ἀπολινάριος ὁ δυσσεβής τάδε θεομαχῶν· Εἷς γάρ ὁ Φριστός. τό δή λεγόμενον. Πιστοῦται γάρ τάδε φάσκουσα τόν λόγον ἡμῖν. Οὐ τόν Φρυσόστομον αὖθις. συντρέχει τό τ῅ς διπλ῅ς ἐνεργείας· καί δύο λοιπόν ἐνεργειῶν Ἠσθόμην». ἀποφωνοῦντά τε συνετῶς. " Ἔδειξε τήν διπλ῅ν ἐνέργειαν. θεωθέν. καί γυμνῆ τῆ κεφαλῆ. δυσσεβ῅ τυγχάνειν. ὅπερ ἴδιον ἔσχηκεν. ἀλλά γάρ καί ἕπεσθαι αὐτῆ τό δύο πρεσβεύειν θελήματα ἐναντίως πρός ἄλληλα ἔχοντα· καί ἐντεῦθεν δύο. καί ἀλλότριον. Καί. καθό καί μίαν οἴδαμεν αὐτοῦ τήν ἐνέργειαν. οὐχ ἁγίους. οὐχ ἁγίων ὑπάρχειν. θεϊκ῵ θελήματι μόνῳ κινούμενος. οἵ τε περιφανῶς ὄντες διεδείχθησαν. π῅ μέν. τ῅ς ἀνθρωπότητος καί τ῅ς θεότητος· περί δέ τήν ἐλεημοσύνην. Οὐ Λέοντα τόν θεῖον. Οἷον. παρεγγυώμενον. κατά τόν Καππαδόκην Γρηγόριον». πάσχων μέν. Οὐ Κύριλλον ὁμοίως τόν Ἀλεξανδρείας ἱερώτατον καθηγητήν. ὡς δυσσεβές. π῅ δέ. οἷς οὐδέ ἥλατο κατακολουθεῖν. οὔτε μήν ἐγκρίτων ὁρίζεται τ῅ς Ἐκκλησίας μυσταγωγῶν. τῶν συναφθεισῶν φύσεων διάφορος ἡ ἐνέργεια. οὐκ ἀπεικῶς γάρ εἰς πίστωσιν καί αὖθις ἐπιτόμως ἐπιδραμεῖν. ἤ ὅλως κατ' ἐκείνους σύν ἐκείνοις ταῦτα πρεσβεύειν. ἤ τινας τούτων. εἰς τήν τοῦ κατά σάρκα Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ μυστηρίου βεβαίωσιν. " Ἐνεργεῖ γάρ ἑκατέρα μορφή μετά τ῅ς θατέρου κοινωνίας. τοῦ Φριστιανικοῦ δόγματος· καί δύο τούς τἀναντία (≡15Α_232≡> θέλοντας ἐπεισάγον τοῖς ταῦτα κηρύττουσιν. Καί ἐν μέν τοῖς ἄλλοις. τό δύο πρεσβεύειν θελήματα. Θεμίστιος ὁ ἀθέμιτος. οὔτε μήν ἐγκρίτους εἶναι διαγορεύει τ῅ς Ἐκκλησίας μυσταγωγούς· ἀλλά καί τήν αὐτῶν περί τε θελήματων δύο καί ἐνεργειῶν περίδοξον ὁμολογίαν. ἤ τόν ἕνα δύο τινάς εἰσάγει Φριστούς. κατά τούς πάλαι καί νῦν φυσωμένους. καί τάς ἰσαρίθμους αὐτοῖς ἐνεργείας πνευματοκινήτοις Πατράσιν. "Ἀτρέπτῳ θελήματι θεϊκ῵ πάντα πεποίηκεν· ἀλλ᾿ οὐ τό μέν. Ἀλλ᾿ ἰσώμεθα τήν ὡς ἑνός μίαν θέλησιν τοῦ Ἐμμανουήλ. Πολέμων ὁ τ῅ς ἀληθείας πολέμιος. ὡς ἄνθρωπος. θεῖον· τό δέ. " Ὁ δύο θελήματα λέγων Φριστοῦ. θεοπρεπῶς· καί. ὡς Θεός ὁ αὐτός». τούς τἀναντία θέλοντας εἰσάγεσθαι· ὅπερ δυσσεβές ὑπάρχει καί ἀλλότριον τοῦ Φριστιανικοῦ δόγματος" Ἰδού σαφῶς. ἐνεργῶν δέ. καί ἀλλοτρίαν τοῦ Φριστιανικοῦ δόγματος ἀποφαίνεται. Ἤγουν τά δύο θελήματα. οἵ τε τ῅ς συγχύσεως πρόμαχοι καί τ῅ς διαιρέσεως ἡγεμόνες. καί τάς κατ᾿ αὐτήν ἡγουμένας ἰσαρίθμους αὐτοῖς ἐνεργείας· δυσσεβῶν δέ μ᾵λλον. ὡς μήτε τινί τῶν ἁγίων καί ἐγκρίτων τ῅ς Ἐκκλησίας μυσταγωγῶν εἰρημένην. Ὡσαύτως δέ καί τήν τῶν δύο ἐνεργειῶν ῥ῅σιν πολλούς σκανδαλίζειν. "Οὐ γάρ μίαν δήπου εἶναι φυσικήν τήν ἐνέργειαν δώσομεν Θεοῦ καί ποιήματος». καί ἀκολουθεῖν ἐν τούτῳ καθά καί ἐν π᾵σι πρός τό ἕν θέλημα Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ ὁμολογεῖν. Μίαν [66] . Οὐ Κύριλλον τόν Ἱεροσολύμων. καί μηδεμίαν ἔχων ἐν τ῵ θέλειν διαφοράν. ἤ τόν ἑαυτ῵ διδάσκει μαχόμενον. ἀνθρωπικῶς κινεῖσθαι. (=0177=) Σούτους. ἤ ἁγίους τούτους ἀποκαλεῖν.

οἷς δογματίζει παρέστηκε· καί τούς μέν θείους παραγραφομένην. Ἔδειξε μίαν εἶναι τήν θελησιν. τόν τ῅ς οἰκονομίας ὁμοίως αὐτοῖς συγχεῖ τε καί διατέμνει λόγον. καί τοῖς ἀμφ᾿ αὐτοῖς οὖσαν. τά τῶν ἐναντίων φρονοῦσα. παντί που σαφές. εἰς τήν τῶν οἰκείων ἔχοντες μαρτυρίαν. Καίτοι μαρτύρεταί πως καί αὐτή.φημί τοῦ Ἐμμανουήλ. Ἄλλως τε τάς ἁγίας προσεχόντων ἡμῶν καί ὁμολογούντων συνόδους. οἰκείους Πατέρας ἐπιγραφομένην. ὡς ἔφην. Ἀλλ᾿ εἰ ταῦτα παρέδωκαν. ἤ Πατρός. ἤ ποίας ἐκβιασαμένης αἰτίας. πλαττόμενοι τ῅ς εὐσεβείας τά (≡15Α_236≡> δόγματα. καί οὐδενός οὐδέ μίαν συνόδου καθάπαξ. ἐνέργειάν τε καί δεσποτείαν ὁρῶμεν. μίαν τήν ἐνέργειαν. αἱ ἅγιαι και οἰκουμενικαί ε´σύνοδοι τῶν μακαριωτάτων καί θεοφόρων Πατέρων. Σούτους δή τούς ἐναγεῖς καί ἀλάστορας. τήν γνῶσιν καί τήν ἐνέργειαν. κατά τ῅ς εὐσεβοῦς εἰσκεκόμικεν ὁμολογίας. Κατ᾿ εὐδοκίαν ἡ ἕνωσις. ἅ παρεδώκασιν ἡμῖν οἱ ἀπ᾿ ἀρχ῅ς αὐτόπται. δ῅λον ὡς τῶν ἐπεισάκτων κίβδηλος ἡ ἐφεύρεσις. ἕν δέ θέλημα πρεσβεύει Νεστόριος· τοῦτο δέ καί Ἀπολινάριος. Εἰ δέ μή ταῦτα τῶν ἁγίων συνόδων. βοῶσα. ἀναλλάξ τιθεμένη τάς ψήφους· καί τοῦ ὄντος τό μή ὅν αἱρουμένη τε καί προκρίνουσα. ἤ Γραφ῅ς χρ῅σιν προκομίζειν. ἀναμφηρίστως ἄρα δύο μέν ἡμ᾵ς λέγοντας κατά τούς θείους Πατέρας. κατά μίαν καί τήν αὐτήν ἐξουσίαν προαγομένην. ᾧ τήν αὐτῶν συσκιαζοντες πανουργίαν. ταῦτά φασι. μή δύο τετολμηκέναι θελήματα φάναι ποτ᾿ ἄν τόν μιαρόν Νεστόριον· ἀλλά αὐτοβουλίαν. οἱ τόν ὀρθόν λόγον πρεσβεύοντες. καί οἱ τούτων μαθηταί καί διάδοχοι καθεξ῅ς. καί οἱ ἀπ᾿ ἐκείνων δυσσεβεῖς ἅπαντες. Παῦλος ὁ καί τήν γνώμην Πέρσης. Εἰ δέ ὡς ἐχόντων. ἀλλ᾿ πρεσβεύων ἅ δογματίζουσιν. ὡς κίβδηλος. ὡς ὁ λόγος ἀπέδειξεν. Θεόδωρος ὁ θεόπληξ. τό περιττόν. καί μίαν Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ συνοριζομένη θέλησιν καί ἐνέργειαν. τῶν πλαττομένων αὐτ῵ δύο προσώπων ὁμολογεῖν. Καί γάρ ἀληθείας οὐκ ἀδικίας κρινούσης. Εἴπερ ἀσυμφωνία μέν τό ἑτερόδοξον. τίς ἡ ἀπόδειξις. Σίνος δέ ταύτην. Πατέρας ἁγίους ὁρίζεται. οἶς ἐν π᾵σι. Σό τ῅ς εὐδοκίας μυστήριον μοναδικ῅ς βουλήσεως διαδείκνυται. τίς [67] . ψευδής ὁ λόγος· Φριστιανοί γάρ καί πρό ταύτης ἅπαντες. Εἰ μέν ὡς οὐκ ἐχόντων πίστιν ἡμῶν. θεόπνευστοι τ῅ς ἀληθείας διδάσκαλοι· ταὐτόν δέ εἰπεῖν. βουλ῅ς καί γνώμης ταυτότητι κρατουμένη· καί. οὐχ ὁ λέγων ἅ μή λέγουσιν. (≡15Α_234≡> Σούτοις ἐγκρίτους οἶδε τ῅ς Ἐκκλησίας μυσταγωγούς. συμφωνία δέ. τουτέστιν. Εἰ τοίνυν καί κατά ταύτην. ἕν θέλημα. καθά καί τήν θέλησιν. φευκτός ὁ τρόπος. φρονεῖν ἑτέρως ὑπείληφεν. τούς δέ ἐναγεῖς. Διό καί μίαν αὐτῶν τήν θέλησιν. Νεστόριος ὁ πάμπληξ. καί ὑπηρέται τοῦ Λόγου γενόμενοι. ὡς ἐκεῖνος ἐκείνοις ὑπάρχων σύμφωνος καί ὁμόλογος. κἄν τούτῳ κατακολουθήσασα. (=0180=) Πῶς οὖν. ἐπεισάγων. ἑτερόφρονας πάντη· μίαν δέ λέγουσαν ἑαυτήν ὁμόφρονα Νεστορίῳ τε καί Ἀπολιναρίῳ. οὐ δύο μέν. ἤ πόθεν ἐκείνοις τῶν τοιούτων δογμάτων ἡ πίστωσις. τό ὁμόδοξον οἶδε χαρακτηρίζειν. καί μέντοι καί μίαν ἐνέργειαν.

ἤγουν ἐξ αἱρέσεως οἱασδηποτοῦν. καί διαφόρους πίστεις καί ὑπολήψεις. ἀλλ᾿ οὐκ ἐμβριθῶς λίαν καί ἀνδρικῶς κατά πάσης ἀσεβείας ἱστάμενοι. τοῦ κατ᾿ αὐτόν ποῤῥωτάτω μυστηρίου διαπεμπόμενος. συγκάλυψιν. Δέσποτα. καί τ῅ς αὐτοῦ παμφαοῦς δόξης ἐξηρτημένων. ὁ τ῅ς ἐγκρίτου καί συνοδικ῅ς ἀρ᾵ς ἔνθεσμος ἐξενήνεκται τῶν ἐν Φαλκηδόνι συνειλεγμένων ἁγίων Πατέρων. καθαιροῦντες . καί τ῅ς τοῦ Μονογενοῦς ἐξάρνησιν ἀληθοῦς ἐπιγνώσεως. λέγω δή τῶν κατά καιρούς τάς ἀπατηλάς ἐξερευνώντων ἐξερευνήσεις κατά τ῅ς πίστεως.ὁ τοῦ δράματος ὄγκος. φιλανθρώπως ἡμ᾵ς ἀσφαλιζόμενος· Σότε. (≡15Α_238≡> Σίς οὖν ἄρα τῶν ὁποσοῦν Ἠσθημένων Θεοῦ. καί τούς κληρικούς τοῦ κλήρου· εἰ δέ μονάζοντες ἤ λαϊκοί εἶεν. ὡς ἄν δέλεαρ ᾗ τοῖς ἁπλουστέροις εἰς τήν τ῅ς ἀληθείας ἀπόστασιν. καί π᾵ν ὕψωμα ἐπαιρόμενον κατά τ῅ς γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Ὅθεν εἰς παντελ῅ τῶν τοιούτων κατάργησιν. τῶν περιδόξων Πατέρων τε καί συνόδων ἡ προσηγορία. καί τούς οἰκείου ὀπαδούς [68] . τοῖς ἐθέλουσιν ἐπιστρέφειν εἰς ἐπίγνωσιν τ῅ς ἀληθείας ἐξ Ἑλληνισμοῦ ἤ Ἰουδαϊσμοῦ. πρός τέ τήν τῶν οἰκείων. εἰ μέν εἶεν ἐπίσκοποι ἤ κληρικοί. φησίν. ἀναθεματίζεσθαι αὐτούς». ὧδέ πη κελευόμενος· " Ὥρισεν ἡ ἁγία καί οἰκουμενική σύνοδος. καί τῶν ὑπαγομένων δολεράν οἶον ὑφαρπαγήν. ὡς ὁ λόγος ἀπέδειξεν· αἱ μή που τ῅ς οἰκείας καταναρκήσας ζω῅ς. ἤγουν συγγράφειν ἤ συντιθέναι. καί συνοδικός ὁρίζεται κάλλιστα νόμος τ῅ς ἁγίας ἐν Φαλκηδόνι συνάξεως τῶν μακαρίων Πατέρων. τούτους. κλήσει τῶν πανευφήμων τό δύσφημον ἐπικάμπτων. τ῅ς ἀπό Θεοῦ δόξης τήν ἀλλοτρίωσιν προτετίμηκε. ἑτέραν πίστιν μηδενί ἐξεῖναι προφέρειν. ἰδού ὦδε· μή πιστεύσητε. Διό δή πράγμασιν αὐτοῖς θεώμενοι. ἀλλοτρίους εἶναι τούς ἐπισκόπους τ῅ς ἐπισκοπ῅ς. Γραφικῶς εἰπεῖν. ὡς ἔφην. καί προκρῖναι τήν πρόσφατον καινοτομίαν· καθ᾿ ἧς. ἐξ ἐπιπνοίας θείας καί μακαριωτάτης ἐλλάμψεως προαγόρευσιν. καί κατανοοῦντες πρόοδον οὖσαν φανερῶς ἀναφανδόν καί προκήρυξιν. ἤ διδάσκειν ἤ παραδιδόναι ἕτερον σύμβολον. κατά τήν τῶν ταῦτα φρονούντων ἁγίων ἀνδρῶν. ἔτ᾿ ἄν τήν διά τῶν θεσπεσίων λογίων τε καί Πατέρων ἄνωθεν καί ἐξ ἀρχ῅ς παραδεδομένην ἡμῖν ὀρθόδοξον πίστιν ἀπολιπεῖν. παρ᾿ οὗ. ταύτην δή τήν ἐπείσακτον καινοτομίαν παντί σθένει τ῅ς ἑαυτῶν ἕκαστος καρδίας τηρήσωμεν. (=0181=) τοῖς ἑτερόφροσιν ἄνωθεν ἐξ ἀρχ῅ς εὐμηχάνως ἐξηυρημένη. ἐσχάτης τε πλάνης καί τοῦ τελευταίου θηρός. καί δι᾿ οὗ. Σαύτῃ τοι καί αὐτός ὁ τῶν ὅλων ΢ωτήρ Κύριος ἡμῶν καί Θεός. λογισμούς. ἤ φρονεῖν ἤ διδάσκειν ἑτέρους· τούς δέ τολμῶντας ἤ συντιθέναι πίστιν ἑτέραν ἤγουν προκομίζειν. καί εἰς ὅν ἡ σωτηρία τῶν εὐσεβῶς ὁμολογούντων αὐτόν. εἰς ἡμετέραν φρουράν τῶν τά τέλη τῶν αἰώνων κατειληφότων. εἴς τε θεοσεβείας ἁπάσης ἀνατροπήν. τάς κιβδήλους περί αὐτοῦ τῶν ἐπιλόξων. ὡς ἄν μή συναπαχθῶμεν ἀπεριμερίμνως οἶον καί ἀτημελῶς. ὥσπερ δή καί πάσης ἑτέρας παρά τόν εὐσεβ῅ λογισμόν ἐξηυρημένης τοῖς ἑτερόφροσιν. ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ· Ἰδού ὦδε ὁ Φριστός.

Ἐπεί καί νόμος παρακελεύεται θεῖος τούς καθ᾿ ὑμ᾵ς δυνατούς τῶν ἀσθενούντων τά βάρη βαστάζειν. τοῦτο μέν λόγῳ καθαίροντες ἐπιστημόνως· τοῦτο δέ προσευχῆ στηρίζοντες φιλανθρώπως. Πειρασμόν δέ τόν ἐκ πλάνης. Ἀμήν. ἡ περί τῶν αὐτῶν διαφορία λόγων. Μ᾵λλον δέ τοσοῦτον ἀποδεικνύσα. τοσοῦτον ὡραἸζουσά σου πρός τ῵ (=0185=) ἀφανεῖ. Φεῖρα τοιγάρτοι συμπαθῶς ὀρέγοντες τ῵ ὑμετέρῳ μή διαλείποιτε πρόσφυγι. καί τούς κατ᾿ ἐμέ τόν ὑμέτερον ἐπ᾿ ἀμφοτέρων χωλανάντας τῶν ἰγγύων σοφῶς ὁδηγήσατε. διά τοῦτο πάλιν ὁ λόγος ἡμῖν. προσευχῆ δέ. οἱ τόν τρόπον ἐριστικοί καί ἀντίφρονες· ὡς ἄν μή ποτ᾿ ἄν ὁ εὐσεβής καθ᾿ ἡμ᾵ς καί φιλόθεος νοῦς τινι τούτων ἁλούς. τοῦ κρυπτομένου δι᾿ ἄνοιαν καταναρκήσαντες· σοί δέ. ἤ ἀπειλῆ τῶν κολακευόντων. ἵνα μή εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν· ἐγρηγόρσει μέν. σαινόντων ἤ ἀκριβούντων· καί ἐν καιρ῵ μάλιστα τ῅ς τοῦ παντός ἀνωμαλίας. (≡15Α_240≡> αἷς τό (=0184=) εἰλικρινές τ῅ς εἰς αὐτόν ὁμολογίας ἐκταράττειν εἰώθασιν ἄμα καί πολεμεῖν. οὐχ ἑτέροθεν εἰσαγόμεθα. τ῅ς τοῦ λόγου θειοτάτης ὁμολογίας καί πολιτείας. ΠΕΡΙ ΣΩΝ ΔΤΟ ΘΕΛΗΜΑΣΩΝ ΣΟΤ ΕΝΟ΢ ΦΡΙ΢ΣΟΤ ΣΟΤ ΘΕΟΤ ΗΜΩΝ Περί θελημάτων β´ τοῦ ἑνός Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. ἀποπέσῃ ἀληθείας. ἀσχέτως ἐπιφυομένων. οὐκ ἀνάγκης φησίν ἐνταῦθα. ἐγγινομένη τοῖς νηπιωδεστέροις. Βαρύ δέ βάρος ὑπέρ τι ἄλλο καθέστηκε τῶν δυσχερῶν. προσῳκειωμένον Θε῵ καί ὅμοιον. καί τό π᾵σιν ὁρώμενον. καί αὐτ῵ προσοικειοῦντές τε καί προσάγοντες. δόξα. πρός τό ἄσκιον ἀνακομίζοντες φῶς καί ἀνέσπερον. καί οὕτω τόν νόμον ἀναπληροῦν. χρόνων τε καί προσώπων ὑπαλλαγαῖς. τ῅ς εὐθείας παρεκκλινόμενοι τρίβου καί βασιλικ῅ς· ἥν εὐθυτομοῦντες αὐτοί θεοδήγητοι. πιθανότητι μύθων παραῤῥυείς. εἰς ὅν οἴκοθεν. Πάτερ ἡγιασμένε. νῦν τε καί κατά τήν αὐτοῦ φοβεράν ἐπιφάνειαν· ᾧ σύν Πατρί καί ἁγίῳ Πνεύματι. ἀπάτῃ τυχόν. ἀλλ᾿ οὐκ ἀποδείξει πατρικῶν λόγων βεβαιωθείς. παρεγγυᾶ. κράτος. σχήματά τε καί εἴδη· καί τούτοις ἐμπρέπειν δοκοῦσι τ῵ φαινομένῳ. ἡ ἄτεχνος καί παντός εἴδους καί σχήματος ὑπερέχουσα.ἀλλοτρίας ἁπάσης ( δόξης ) ἀνείργων. τήν περί τοῦτο ν῅ψιν. τιμή. τήν αὐτοῦ κατά χάριν ἀντίληψιν βουλόμενος ἡμῖν ἐμποι῅σαι. ὅσον πόθον τοῦ λυομένου καί κόσμου ( κοσμικοῦ ) τόν ἱστάμενον. τ῵ παρ᾿ ὑμῶν ὀρθῶς τε προσκυνουμένῳ καί πιστευομένῳ Θε῵ Λόγῳ καί παμβασιλεῖ τῶν αἰώνων. πρός κάλλος ἤρκεσε καί φρουράν ἀρετή. καθώς θέμις. καί οὔ ποτε κόρον ἔχοντα προετίμησας. ὅσον ὕλης καί τῶν περί ταύτην ἠλλοτριωμένον πάντη κατά (≡15Α_242≡> [69] . Γρηγορεῖτε γοῦν καί προσεύχεσθε. προσκύνησις. πρός ἀδιάστατον ἤδη μετενεγκόντι βίον τόν λογισμόν. εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἄλλα μέν ἄλλοις εἰς ἀσφάλειάν τε ὁμοῦ καί κόσμον τεχνικῶς ἐπινενόηνται. πρός τήν ἐκεῖθεν ἀμοιβήν ἀποβλέποντες.

ὑφ᾿ ἧς τ῵ ἀντέχεσθαι κατ᾿ εὐχάς ἀντεχόμενος. θέλησιν καί θεληθέν ἤ θελητόν (=0188=) ἰσχυριζομένοις τό θέλημα τούς Πατέρας ὁρίζεσθαι. καί κίνησις αὖθις κινήματος. καί ἀνθρώπου ἀνθρωπότης ἔσται. Εἴτε δέ οὕτως. Ἀλλ᾿ ἐπειδή τήν πασῶν πρωτίστην ὁμοίως καί τελευταῖαν. Ἀντιστρέφει γάρ πρός τόν οἰκεῖον ὅρον τά ὁριζόμενα. καί τ῅ς τῶν θεοκρίτων οὐκ ἀπᾴδοντα διδασκαλίας Πατέρων. οὐδαμῶς τήν ὕπαρξιν αὐτοῦ παραβλάπτουσι. Καί.σχέσιν ἀπέφηνε καί ἀνόμοιον. ὑποδεικνύεις μέν κατ᾿ ἐνέργειαν. λιπαρῶν ταῖς αὐταῖς χρ῅σθαι μεθόδοις πρός τούς ἐνδεεῖς φρενῶν. καί μηδέν εἰς συμβίωσιν τούτου προκρίνασι τιμιώτερον. ὁρισμός. καί τῶν οὐσιωδῶς τῆ φύσει προσόντων συνεκτικήν πάντων ἰδιωμάτων». ἡ τόν αὐτοῦ καθ᾿ ἑαυτόν μή διευκρινοῦσα λόγον. π᾵σαν τῶν ὄντων περιγράφει σοφίαν καί δύναμιν. διά τήν ἐπικρατήσασαν χάριν τοῦ Πνεύματος. μέχρις ὅτου νοῦν ἐμποιήσῃς Φριστοῦ. ὅσαι βασιλικαί καί θεῖαι τυγχάνουσιν. Ὅτι γάρ καί θέλησιν τό θέλημα λέγουσιν. "Δύναμιν ὑπάρχειν τοῦ κατά φύσιν ὄντος ὀρεκτικήν. τοῖς κατά σέ προσθεμένοις αὐτ῵. πάντων οὖσα κατεργαστική τῶν καλῶν. κατά τούς λέγοντας. εἰ εὖ ἔχει. ὅπερ ὑπάρχει τό. καί παύλαν κινήσεως τήν ἀεικίνητον στάσιν. Ἔνθεν σοι καί τό ἀνάλωτον πρός τά δρῶντα κακῶς περίεστιν. καί ποῖος τῶν Πατέρων. πόθου τε πλήρωσιν εἰληφώς. τοῖς πρός ἀπλαν῅ τρίβον τήν τ῅ς εὐσεβείας ἰθυπορεῖν βουλομένοις· τούτων δέ τάς παρ᾿ ἑκάτερον (≡15Α_244≡> ἐκτροπάς διορίζεις· καί τῶν μέν τάς ἠπειλημένας ἀνίας· τῶν δέ τάς ἐπηγγελμένας ἱεράς ἀμοιβάς ὑποφαίνεις· ὡς ἄν δέει καί πόθῳ πρός τήν ἔνθεον ἀγάγοις τελείωσιν. καί τοῦτο αὖθις ἐκείνην. Καί τίς οὕτως ὁρίζεται. καί τήν ἐν μυστηρίῳ λαλουμένην ἀποκαλύπτει. εἴτε κίνησις. οὗ καί τά ἐμφαν῅. φήσας. εἰ καί τισιν ἐνομίσθη μή οὕτως ἔχειν. πυθέσθαι κατηξίωσας τόν σόν οἰκέτην καί μαθητήν. θέλησιν ὁρίζειν τό θέλημα. [70] . τόν δυναμοῦντά σε καί σοφίζοντα δοξάζω Θεόν. καί μή κάμνειν· οὐ γάρ ἔχει κάματον ἡ ἀρετή. καί τό γνωμικόν ἄλλο. διά τόν περί φυσικοῦ θελήματος ὁρισμόν. Οὐ μήν ὡς ὁρισμόν θελήματος τοῦτό φασι. ὅτι ἄλλο τοῦτο. Οὐ γάρ ἔτι σάλον ὑφίστασαι. εἴτ᾿ ἐκείνως σημαίνουσι τό σημαινόμενον. τήν ἐφ᾿ ἑαυτ῵ τοῦ ποθουμένου τελείαν ἐκνίκησιν. καί τά βάθη τοῦ Πνεύματος διερευνᾶν ἐκπαιδεύσῃ. καί προἸσχουσα. Σίς γάρ ὁ δεῖξαι δυνάμενος· ἐπεί καί βουλήματος βούλησις. (≡15Α_246≡> ἀλλ᾿ ἑκατέρου τόν αὐτόν δι᾿ ἑκατέρου τιθεμένη παρά τό εἰκός. καί πρός ἐκείνων δι᾿ ὅλου κρατούμενος. δ῅λον. Οὐ γάρ πέφυκε πρός ἐκείνων πάσχειν ὁ γνώμῃ πεπονθώς τά καλά. οὐχ ἠττωμένης τούτῳ διά παραβάσεως. Εἰ γάρ οὕτως. ἠδέως ἄν ἠρόμην αὐτούς. καί τάς ταύτης ἐπιστημόνως ἐξανύων τρίβους. ἤ διάλληλος δεῖξις. καλῶς ἔχειν ὑπολαμβάνω. καθ᾿ ἥν ὁ πάλαι τ῅ς φύσεως κρατήσας ἐξαφανίζεται θάνατος. ὡς πραγωγόν καί σφραγίδα περιλάμπουσαν ἀρετήν κεκτημένος· λέγω δή τήν ταπείνωσιν. ὅν ὁ εὐλαβής πεποίηκε μοναχός. τί ποτε ἄλλο τοῦτο καθέστηκεν. ἤ μή. Καί σοῦ τήν ἐργασίαν ἀποθαυμάσας ἐπαινῶ προσηκόντως τήν σύνεσιν· μ᾵λλον δέ τήν περί ἑκατέρα καταπλαγείς εὐτονίαν.

παντός ὤν θελήματος ἔρημος. ἐργάζεται. Οὗ γάρ ἑτερότης φυσική θελημάτων οὐκ ἔστιν. θεληθέν καί θελητόν. "Οὐ γάρ ἕπεται πάντως. ἀλλ' εὐσεβῶν νοημάτων ὁ λόγος· ἐκεῖνο δέ προσηκόντως ἐρομένοις ἀποκριθῶσιν. Σό αὐτό δέ καί ἐπί ἡμῶν συναχθήσεται. Καί μάρτυς ὁ θεῖος καί μέγας Γρηγόριος. ἀνάγων ἐπί τόν γεννῶντα καί θέλοντα. καί ἕν εἶναι ταῦτα διαγορεύειν». καί μή ἄλλο παρ᾿ ἐκεῖνο τήν φύσιν τυγχάνουσα. Πῶς γάρ καί εἶναι δυνατόν καί μή ἀριθμεῖσθαι. Ἡ γάρ τούτου ἐξάρνησις. Καί γάρ εἰ τοῦτο. οὐκ ἀριθμούμενα δέ τά θελήματα τήν αὐτήν. οὐκ εἰς ταυτόν ἄγων τῆ θελήσει καί τῆ γεννήσει καθάπαξ· ἀλλά διά τούτων ὡς σχέσεων φυσικῶν. καί ἡ φύσις ἐξ ἀνάγκης μία καί ἀπαράλλακτος. δ῅λον ὡς ἕν φύσει καί ταὐτόν. ἀλλ᾿ οὐ δι᾿ αὐτό λέγεται. καί οἰκεῖον (≡15Α_248≡> μέν ἡμῖν καί φυσικόν οὐ προσέσται. εἰ ἄλλο κατά φύσιν ἐστί τό θεῖον πρός τό ἀνθρώπινον θέλημα· καί ἄλλο πρός ἐκεῖνο τοῦτο. πῶς τόν ἐν πόσῳ τούτων ἀριθμόν οὐχ ὁμολογ῅σαι χρεών. Διά γάρ τόν πρός αὐτό θελήσει κινούμενον. ὄν τε καί μή ὄν· καλόν καί μή τοιοῦτον. αὐτό τοῦτο κυρίως ὑπάρχουσα πρός ὅπερ ἄν καί κινεῖται. καί κραδαινομένην ἡμῶν ἐπί τ῵ ἀγνώστῳ στηρίζωσι τήν διάνοιαν· καί οἱ λίαν αὐτῶν ταῖς ὀνοματοθεσίαις δυσχεράνομεν. Κἀκεῖνο δέ φημι. καί ἐφετόν. ἀλλ᾿ οὐδαμῶς θεληθέν ἤ θελητόν. οὐ συμβαίνουσα δέ τούτοις κατά τήν ὕπαρξιν. διάφορα πάντως· καί εἰ διάφορα. καί δι᾿ ἥντινα τήν αἰτίαν. γινόμενόν τε καί ἀπογινόμενον. ὡς οὐκ ὄντων. πάντων καθολικῶν ἅμα καί μερικῶν διαπεσεῖται πάντως ἡ ὕπαρξις. εἴπερ εὐλόγως μή παύσοιντο τοῦ ἀριθμεῖσθαι [71] . οὐδ' οὐσίας τό παράπαν καί φύσεως. αὐτ῅ς τε πάμπαν ἀφανισμόν. Ὡς ἐάν μηδέν θελήσῃ τῶν ὄντων. κἄν εἰ μυρίως καλ῅ται καί ὀνομάζηται· τοῦτο διδάξωσι. Εἰ γάρ μήτε τήν ἀναφοράν τοῦ θεληθέντος ἤ γεννηθέντος πρός τήν θέλησιν καί τήν γέννησιν ποι῅σαι κατεδέξατο. Μέση γάρ αὕτη τῶν ἄκρων σχέσις ἐστίν· ἑνωποιοῦσα μέν ταῦτα δι᾿ ἑαυτ῅ς. Ἄλλως τε· εἰ θέλημά φασι τό θεληθέν. (=0189=) Ἔστω δέ καί οὕτω λεγόμενον κατ᾿ αὐτούς. καί τῶν διαφερόντων. ἤ πῶς ὄντα μέν κατά φύσιν. οὐκ ἄλλο λοιπόν ἤ μόνον ἡμ᾵ς θέλημα κατά φύσιν ἔχει Θεός. Σίς οὖν ὁ λόγος τοῖς θέλημα τό θεληθέν ἰσχυριζομένοις ὑπάρχειν .εἴτε οὐσία τό δηλούμενον ᾗ. καθά καί ἡμεῖς· πρίν δέ εἶναι. Διαφόροις γάρ ἐν π᾵σι προσχρώμεθα σημασίαις. καίτοι μέσης κατά φύσιν οὔσης. τό θεληθέν καί γεννηθέν. περιπλασθήσεται· πῶς ( πρός) δέ καί θεληθέν τε τῶν ἐκτός ὑπάρχει. ἀλλ᾿ εἴ τι καί παρ᾿ ἑαυτῶν ἐν τούτοις συνεισενέγκομεν. ἤ λέγεσθαι πρός τῶν ἁγίων Πατέρων ἀποφαινομένοις. Εἰ γάρ τοῦτο. Εἰ δέ ἄλλο φύσει καί ἄλλο. Καί εἰ τοῦτο. πρός τί κινηθήσεται. ὡς εἰ καί θέλησιν τό θέλημα προσαγορεύουσιν. θεληθέν δέ καί θελητόν κατά φύσιν ἡμεῖς· Θεοῦ γάρ κτίσμα τυγχάνομεν. μόνον δέ τό ἔξωθεν θεληθέν. Εἰ γάρ ἄλλο καί ἄλλο κατ᾿οὐσίαν οὐκ ἔστι. Πῶς γάρ ταυτόν ἔφεσις. φησί. ὁ τήν φυσικήν θέλησιν ἔχων. οὐδέν αὐτ῵ θεληθέν ἤ θελητόν. πῶς ἔμελλεν εἰς ταὐτόν ἀγαγεῖν. οὐ γάρ περί διαφορ᾵ς ὀνομάτων ἡμῖν.

καί ἐπ᾿ αὐτοῖς ὑπάρχειν προσήκει τοῖς πράγμασι. Εἰ γάρ τοῦ κατά φύσιν ὄντος οὐκ ἔχει τήν ὄρεξιν. καί ταύτῃ τό καθ᾿ ἡμ᾵ς ἀτελές τ῵ ὑπερτελεῖ καί προτελείῳ Θε῵ Λόγῳ σεσαρκωμένῳ προσμαρτυρεῖν. καί ἐπ᾿ ἐκείνων περιληφθῆ. τουτέστι τό θέλημα. Δύναμις ὑπάρχει τοῦ κατά φύσιν ὄντος ὀρεκτική. καθάπερ οὖν καὐτ῅ς τελείως τ῅ς φύσεως. ἐπειδή πῦρ τῆ ἑνώσει γεγένηται· βρίθει δέ πάλιν κατά φύσιν. Σό μέν γάρ. θελήματος ἐκτός φυσικοῦ. τάς ἐφ᾿ ἑκάτερα ποιουμένη παρεκτροπάς· καί οὐ φύσεως ὑπάρχον ἀφοριστικόν. ἐκτροπή καί ὀλίσθημα. Π᾵ν γάρ εἴ τι τῶν ὄντων καί μάλιστα λογικῶν.καὐταί αἱ φύσεις. Σό γάρ θεωθ῅ναι τῆ πρός Θεόν ἑνώσει. τοῦ μηδαμῶς ὄντος. εὐδοκίᾳ Πατρός. ἀλλά [72] . ἤ φυσικ῅ς ἐνεργείας ἐξέστη τό σύνολον· καίτοι μετά πυρός ὑπάρχων κατά τήν αὐτήν καί μίαν ὑπόστασιν. τά τε κατά φύσιν ἰδίαν· λέγω δέ τήν τομήν· καί τά καθ᾿ ἕνωσιν αὖθις. ἤ μηδαμῶς παραβλάπτοντα. καθάπερ καί τοῦ πυρός ἡ τομή. ἀλλά γνώμης. τ῅ς κατ᾿ οὐσίαν ὀντότητος οὐκ ἐξίστησιν· ὥσπερ οὐδέ τ῅ς οἰκείας τόν σίδηρον. φυσικῶς τοῦ κατά φύσιν ὄντος ὀρέγεται. φημί δέ τοῦ σιδήρου. ἐμφύτων ὄντων καί συστατικῶν τῶν πραγμάτων. τοῦ φυσικοῦ τό γνωμικόν διαστείλας θελήματος. ἀλλ᾿ ἑνοειδῶς σύν αὐτῆ τε καί ἐν αὐτῆ διαφαίνεται καί γνωρίζεται. καί μηδεμίαν ἔχει πρός ταύτην διάστασιν. καί κίνησις. ὅτι μή τ῅ς οἰκείας λώβην πέπονθε φύσεως. πλήν μόνης τ῅ς ἁμαρτίας. τοῦ τό φυσικῶς τῆ φύσει προσόν μή ἀριθμεῖν. κατά τόν αὐτοῦ καλῶς ἔχοντα ὁρισμόν. (=0192=) κωλυόμεθα τό παράπαν ὀνομάζειν ἤ ἀριθμεῖν. μηδόλως ὕπαρξιν ἤ κίνησιν ἔχοντος. δι᾿ ἥν αὐτ῵ κἄν ταῖς οὐσίαις προσχρώμεθα· ἤ δείξωσι. Σό δέ. καί τούτου παρά Θεοῦ λαβόν κατ᾿ οὐσίαν ἔχει τήν δύναμιν. διά τήν ἄκραν τούτων αἰς ἄλληλα περιχώρησίν τε καί ἀντίδοσιν· καί οὔτε τήν φύσιν αὐτοῦ. καί ἤ κἀκ τούτων ἀνέλωσι τόν ἀριθμόν. καίτοι πάντων ἐπίσης. διά τ῅ς κατά τόν ἀριθμόν παραιτήσεως. τοῦ κατά ἄνθρωπον φυσικοῦ τοῦ ΢ωτ῅ρος θελήματος ἀπεργάζονται. καθά καί τήν φύσιν αὐτήν τ῅ς λογικῶς τε καί νοερῶς ἐψυχωμένης σαρκός. αὐθαίρετος ὁρμή καθέστηκε. Πρός δήλωσιν τ῅ς ἑνούσης αὐτοῖς ἐμφύτου διαφορ᾵ς. εἰ καί μετά καύσεως καθορ᾵ται. ὅπερ ἐστίν ἡ καῦσις. κἄν μετά πυρός ὁρ᾵ται. καί τέμνει. ὡς ὅτι (≡15Α_250≡> κατ᾿ αὐτούς λυμαινόμενον. πόθεν καί πῶς. ἡ ἄκρα καί δι᾿ ὅλου πρός τό πῦρ συνανάκρασίς τε καί ἕνωσις· ἀλλά πάσχει μέν τά πυρός. πῶς μή ἀναίρεσιν πάντωνς ἤ σύγχυσιν. (≡15Α_252≡> ὅτι μηδέ τ῅ς φύσεως ἦν. οὔτε τήν φυσικήν ἐνέργειαν. Αὐτοῦ γάρ ὑπάρχει. πρός σύστασιν τήν ἑαυτοῦ. Καί μοι δεόντως μάλιστα τούτου γε χάριν ὁ λεχθείς ἐπιστήσας φαίνεται μοναχός. Καί πῶς τέλειος ἄνθρωπος ὁ σαρκωθείς Λόγος. καί συνεργείᾳ Πνεύματος ἁγίου διά τήν ἡμῶν σωτηρίαν. καί ἀδιαστάτως δρῶν. Μόνον γάρ ἀδρανές τό μή ὄν καί ἀνούσιον· καί οὐδαμῶς οὐδέ μία τούτου δύναμις ἐν τοῖς οὖσιν ὑπάρχει. καθ᾿ ἕνωσιν τήν ἀδιάστατον τῶν τ῅ς φύσεως κεκοινωνηκότι. παρά τόν λόγον καί τόν νόμον κεκινημένης τ῅ς φύσεως. Σίς οὖν ὁ λόγος. Σό γάρ ἐπ᾿ ἐκείνων καλόν.

(ἀλλά ) πρός τήν τούτων διάλυσιν. ὅλης τελείως μετά τῶν αὐτ῅ς ἁπάντων. ἐν τοῖς φυσικῶς προσοῦσιν αὐτ῵ κατ᾿ οὐσίαν θελήμασιν. Σό γάρ ἀντικείμενον. εἴπερ ἕως ταύτην ἔχομεν.προσώπου κυρίως καί ὑποστάσεως. ἀλλ᾿ οὐ διά τοῦτο τ῅ς γνώμης ἤδη. διαπεπτώκαμεν. ἤ καί δι᾿ αὐτό τό ὑπάρχειν. πρός ὅλην καί τά κατ᾿ αὐτήν ἅπαντα. καί τ῅ς πρός τούς ἄλλους δηλονότι συννεύσεως. καθ᾿ ὑπόστασιν μίαν καί τήν αὐτήν ἑνωθείσης. τό δέ προδήλως συστατικόν. κἀγώ δέχομαι. ψευδής ὁ λόγος. Πῶς δέ ταῦτά φασιν ἐναντία. γνώμης παραλόγως δηλαδή κινουμένης· τό δέ τό δέ διάφορον. καίτοι γνωμικοῖς οὖσι. οὐ τοῦτο πάντη τε καί πάντως συμβαίνει. ἤ πολυβουλίαν. δι᾿ αὐτόν γε τόν ἀριθμόν. ἐξ ἧς καί τήν ταυτοβουλίαν συνίστησιν. κἀπί τῶν τ῅ς μι᾵ς καί [73] . ὡς αὐτός φησι. μήτε τῆ διαιρέσει χώραν δούς τ῵ στασιάζειν ἐν (≡15Α_254≡> τούτῳ. εἰ δέ ὡς ἀντικείμενα. φερομένη τε καί προκόπτουσα· ἀλλ᾿ οὐκ ἐξ αὐτ῅ς τ῅ς ἀφράστου συλλήψεως. τήν ἡμετέραν φύσιν τ῅ς τοῦ Λόγου θεότητος. εἰ τά δύο θελήματα πάντως ἐναντία καί ἀντικείμενα. φύσεως λόγῳ κρατουμένης ἔργον καθέστηκε· καί τό μέν φύσεως στασιαστικόν. Οὐ γάρ εἴ τι διάφορον πάντως καί ἀντικείμενον. καί ἀγγέλοις. τήν ἕνωσιν ποιησάμενος. Πολλ῵ γάρ ἰσχυρότερον. τ῵ μή ὑπάρχειν ἐκεῖνο. μήτε τῆ φαντασίᾳ παρείσδυσιν. καί τήν φιλικήν ἐν σχέσει διάθεσιν· πῶς ἐπί τοῦ αὐτοῦ καί ἑνός σαρκωθέντος Θεοῦ Λόγου. Εἰ δέ διά μόνον τόν ἀριθμόν. Εἰ γάρ τούτων. παραιτείσθωσαν δέ καί πάλιν αὐτόν διά τήν αὐτήν. καί τήν φύσιν ἀνέλωσι τ῅ς σαρκός. Ὡς ἄν τοίνυν καί τό ἐνελές διακριβώσῃ τ῅ς φύσεως ἐπί τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ. Εἰ δέ διά τοῦτο. Εἰ δέ τις τυχόν ἰσχυρίζεται. Διαφορά τοιγαροῦν οὐσιώδης. Ἄλλως τε. ἤ κατ᾿ ἐναντίωσιν τά δύο θελήματα λέγεσθαι· εἰ μέν ὡς κατ᾿ οὐσίαν διάφορα. καί τοῦ κατ᾿ αὐτήν θελήματος. καί τούτου τάς φύσεις ἐρήμους ποιήσωσι. γνωμῶν ἕνωσιν ἀσεβῶς ἐδογμάτισεν· ἵν᾿ ἑκατέραν δι᾿ ἑκατέρας ὑπόστασιν ἐπικυρώσῃ. ἀντικειμένην τ῵ Λόγῳ διά τήν ὕπαρξιν. καί ὁ ψιλός ἄνθρωπος αὐτ῵ τηρηθῆ. πῶς ἐπί τε τῶν φύσει καί ὑποστάσει διῃρημένων λογικῶν. οὐ μή ἐναντίωσις. κατά μέρος ἐκ τῶν ἀτελῶν ἐπί τά ἐντελ῅ κατ᾿ αὐτόν ἴεται. μή ἄν ἄλλως ἀπ᾿ αὐτοῦ δυνατόν. ὡς π᾵σιν εὔδηλον. εἰς ἀντίταξιν. ἐναντίωσις ἔσται. ΢υννεύομεν γάρ ἔστιν ὅτε τούτοις. καί οὐδαμῶς ἀντίταξις καθορ᾵ται. καί τῶν ἄλλων γνωμικῶν ἀντεχόμεθα. καί Θε῵. καί τό ἀντικείνενον διαῤῥίψῃ ὁ λεχθείς μοναχός· τό μέν φυσικόν (=0193=) ὥρισεν ἐπ᾿ αὐτοῦ· τό δέ γνωμικόν ἀποδιώρισε θέλημα. τό ὑποκείμενον τοῦ ἐν ὑποκειμένῳ (≡15Α_256≡> καθέστηκεν. γνώμῃ τινί καί αὐθαιρέτῳ κινήσει τῆ πρός τόν Θεόν Λόγον. εἰς σύστασιν τῶν ἐν τῆ φύσει πράγμάτων ἐστίν. Οὐ γάρ ἔχει ἡ φύσις τό παρά φύσιν· οὐδέ λόγος οὐδείς τοῦ στασιάζοντος. Καί τοῦτό γε διαγνούς ὁ διῃρημένος καί ἀνθρωπολάτρης Νεστόριος. καίτοι σωζομένων ὑπάρξει τε καί ἀριθμ῵ τῶν γνωμικῶν θελημάτων. καί τελείως δι᾿ ἡμ᾵ς ἐνανθρωπήσαντος. εἰπεῖν οἰκειότερον· ὅσῳ καί καθ᾿ ἑκάστης τοῦ γνωμικοῦ θελήματος κίνησιν. Εἰ οὖν ἐνταῦθα τοῦτο. καί μηδέ μίαν αὐτῶν ἀριθμείτωσαν. καί ἀλλήλοις.

καί ὡς ἄνθρωπος παρῃτεῖτο τόν θάνατον. Πάντα γάρ ἀεί συνέχει. Καί μοι φαίνεται κἀν τούτῳ προσηκόντως ποιήσας. μηδέ θνήσκειν. δι᾿ αὐτοῦ τε καί κατ᾿ αὐτό· καί οἶμαι τόν καί ποσῶς τοῦ ὄντος. ἀλλά μή τοῦ δοκοῦντος λόγον ποιούμενον συνθήσεσθαι πάντως δή. ἐναντίωσις δέ ποῖα τό προσεύχεσθαι. κατά τόν αὐτοῦ ὁρισμόν ὁ εὐλαβής μοναχός. ὡς ἐν τ῵ καιρ῵ μόνῳ τοῦ σωτηρίου πάθους. ἀλλά λέγειν· Εἰ δυνατόν. τήν εὐχήν. τῶν ἄλλων ἐν τῆ (=0196=) φύσει πρωτίστην οὖσαν φυσικῶν ἰδιωμάτων καί κινημάτων ἔμφυτον δύναμιν. ἀπαραλείπτως τό κατά φύσιν συστατικά τ῅ς ἡμετέρας οὐσίας. καί αἰσθάνεσθαι. καί φυσικ῅ς ἐκουσίως. οἷον τό δάκρυον. ἡνίκα τό ἡμέτερον ἐτύπου πραγματικῶς ἐν ἑαυτ῵. καί μή ἀντιτείνειν ὅλως. καί τήν ὕπαρξιν αὐτήν τοῦ φυσικοῦ θελήματος αἰτι᾵σθαι. καί νοεῖν.ἀνάρχου θεότητος τριῶν ὑποστάσεων. ἰσχύν τοσαύτην ἀποκληροῦν· ἀτοπώτερον δέ. τό οὐσιῶδες ἐν ἡμῖν καί ἔμφυτον θέλημα· μ᾵λλον δέ ἡμεῖς. δύο θελήματα ἔχων ἐδείκνυτο. ὕπνου τε καί ἀναπαύσεως. ἀλλ᾿ ἄτοπόν γε τ῵ μηδέν ὄντι τό σύνολον. ἵνα μή κἀκείνη στασιάζῃ πρός ἑαυτήν. μηδενί τῶν ἡμετέρων λειπόμενος. Σό γάρ δή λέγειν. Κατά ταύτην γάρ μόνην. οὐκ ἀποδεικτικόν μοι δοκεῖ. ἔχειν τελείως τάς ἕξεις. καί ὡς ἄνθρωπον τόν σαρκωθέντα Θεόν φυσικόν ἔχειν καί ἀνθρώπινον θέλημα· καί τῶν ἀπηριθμημένων ἕκαστον θέλειν κατ᾿ αὐτό φυσικῶς. Πῶς γάρ ἐν τούτῳ μόνῳ τ῵ καιρ῵. τόν θάνατον. πρόσδειξιν ἀσθενείας ποιεῖσθαι διά τ῅ς συστολ῅ς. πλήν μόνης τ῅ς ἁμαρτίας· ἀλλά πάντα ἔχων ὅσα καί ἡμεῖς. ἀλλ᾿ εἴ τι σύ· καί συνάπτειν τῆ συστολῆ τήν ἰσχυράν κατά τοῦ θανάτου καί πρόθυμον κίνησιν. καί ἀπ᾿ ἀρχ῅ς εἶχεν ἐξ οὖ γέγονεν ἄνθρωπος. τήν ταφήν· ἑνός γάρ ἀκυρουμένου τῶν ἐν αὐτ῵ καθ᾿ ἡμ᾵ς φυσικῶν σωζομένων. φυσικῶς ἐφιέμεθα. διά τ῅ς φυσικ῅ς πρός μικρόν ἀγωνίας (=0197=) ἵνα καί [74] . τήν ἀγωνίαν. ταῦτα δέ. Καί ταῦτα. πρός πίστωσιν τ῅ς νοερῶς αὐτοῦ καί λογικῶς ἐψυχωμένης σαρκός. καί ἁπλῶς ἁπάντων τῶν συνιστώντων τήν φύσιν. καί μή ἀλγύνεσθαι. ἀλλ᾿ οὐχ ὕστερον ἐσχεδίασεν· εἰ δέ ἀπ᾿ ἀρχ῅ς οὐκ εἶχεν. Καί· Μή τί ἐγώ θέλω. οὐ δέ κατά τόν καιρόν τοῦ πάθους. τόν σταυρόν. καί μή πρό τούτου. δι᾿ ὧν ἄνθρωπον ἑαυτόν ὁμοῦ καί Θεόν (≡15Α_258≡> ὄντα κυρίως ἐγνώριζε. Εἰ μέν γάρ εἶχε τότε. τήν λύπην. καί λαλεῖν. συνεκτικήν πάντων ἰδιωμάτων». καί τήν πρός ἡμ᾵ς. τ῅ς κατά τήν σάρκα λέγω. καί οὐδενός ἔχειν τήν στέρησιν. καί τῶν λυμαινομένων τάς στερήσεις. ὥσπερ οὖν καί τά τ῅ς ἀνάρχου καί θείας. τοῦ εἶναι καί ζῆν. καί δι᾿ ἥντινα τήν αἰτίαν. Πῶς γάρ οὐκ ἐκεῖνο μέν. καί προσθείς τό· " Καί τῶν οὐσιωδῶς τῆ φύσει προσόντων. καί πρός ταύτῃ τά λοιπά δι᾿ ὧν σεσώσμεθα. οὐκ ἄλλο τι τῶν ὄντων. κἀντεῦθεν τήν ἀναίρεσιν αὐτοῦ κατασκευάζειν. οὐδέ τά ἄλλα στήσεται. καί κινεῖσθαι. καί συνέχειν ἐφίεται . εἴπερ τέλειος ἄνθρωπος γέγονε. Καί τίς ὁ λόγος. ἀποφαντικόν. οὐκ οὐσία. οὐ ποιόν. Ἐτύπου μέν γάρ πραγματικῶς ἐν ἑαυτ῵ τό ἡμέτερον. ἀλλά μόνον ἐφάντασε τήν παραίτησιν. καί τόν Πατέρα τελείως φυσικήν συγγένειαν διασώζοντα μετά τήν ἕνωσιν. καί μετέχειν τροφ῅ς.

Καί οὐ λέγω τοῦτο. ἀφ᾿ οὗ γέγονεν ἄνθρωπος. ὅτι ἀλλοτε φαίνεται τοῦ θέλειν ἔμφασιν πεποιημένος. ἤ κατά τόν καιρόν τοῦ πάθους. Οὐδέ μία γάρ τῶν ἐν ὑποκειμένῳ σύνθεσις· Ὅτι μηδέ τήν καθ᾿ ἑαυτά τό σύνολον ὕπαρξιν. ἅμα Θεοῦ Λόγου σάρξ ἔμψυχος. ἀλλά τό σόν γενέσθω. τ῵ ἐπικρῖναι τοῦτο καί φάσκειν· Μή τό ἐμόν. πῶς. καί τ῅ς οἰκείας σαρκός τήν φύσιν πιστώσηται. ὅτι μή πολλάκις καί ἀπ' ἀρχ῅ς αὐτ῅ς ἐμνημόνευσεν· ἤ τοῦτο μή λέγοντες. Ἔπεισι δέ μοι θαυμάζειν καί περί ἐνεργείας. μή κατά τόν καιρόν εἶναι τοῦ πάθους λέξουσι μόνον. ἀλλ᾿ ἤ μόνον ὁπόταν αὐτ῅ς ἐμνημόνευσεν. καί ἄνουν αὐτόν κατασκευάσουσιν.ταύτης ἡμ᾵ς ἐλευθερώσῃ. Ἤ τοίνυν σχεδιασθεῖσαν αὐτήν αὐτίκα εἴπωσιν. καί τό ἐξ αὐτῶν ἀφανίζεται πάντως. πότε καί ποῖα κατά τήν ἐκείνων ἀπόπαυσιν εἴη τό παράπαν ἐνέργεια. Ὡς εἰ τάς κυρίως κατά φύσιν οὔσας οὐκ εἶναι λέγουσι. ὡς οὐδέν τῶν φυσικῶν ὡς εἰς ἄτομον προηγουμένως. ὧν μνημονεύσας οὐκ ἀναγέγραπται. εἰς Θεοῦ δυσώπησιν. ἤ πόθεν αὐτ῵ τό ἐνεργεῖν ἤ δύνασθαι. ἀλλά τήν τούτου φύσιν τε καί οὐσίαν ἔχει τήν ἀναφοράν. ἐκείνῃ δέ πάλιν τήν σύγχυσιν. Εἰ δέ τοῦτο τυχόν ἀποφαίνονται. καί τῶν ἐναντίων καί [75] . Εἰ γάρ ἐπ᾿ ἀναιρέσει. πάρεξ τ῅ς φύσεως. οὐδ᾿ ἄλλη τό σύνολον ἔσται. ἀλλ᾿ οὐ σοφιστικῶν ἀντιῤῥήσεων. καί τῶν λοιπῶν καθ᾿ ἡμ᾵ς φυσικῶν. κατά τόν μέγαν Ἀθανάσιον δογματίζουσι. ταῦτά φασι. ἀλλ᾿ " Ἅμα σάρξ. εἰς περισσοτέραν καθ᾿ ἡμῶν ἀγανάκτησιν. ἡ σύνθετος λέγω ὑπόστασις· οὕτω καί τῶν φυσικῶν ἐνεργειῶν οὐκ οὐσῶν. Σίς γάρ ἐστι ὑποστατικήν λέγων ἐνέργειαν. ἀλλα τό (=0200=) εἰκαῖον παριστᾶ. Σίς γάρ ἄνευ τῶν φυσικῶς προσόντων τῆ φύσει δυνάμεων. σύνθετον δέ τήν ὑπόστασιν ὁμολογοῦσι πρός ἥν ἀναφέρεται. ὡς μίαν ταύτην ἐπί Φριστοῦ σογματίζουσι. Ἤ καί περί τ῅ς ψυχ῅ς αὐτ῅ς. (≡15Α_262≡> ὡς γάρ φύσεων οὐκ οὐσῶν. ἀποσκοπήσει καί ἀναφορᾶ. Σαύτῃ μέν τήν διαίρεσιν ἀπωθούμενος. ὡς ἄλλης ἐνεργείας ἐκ τῶν φυσικῶν συνισταμένης. ὡς οὐ πρότερον οὔσης καθ᾿ ὕπαρξιν. Καί περί ὀσφρήσεως ὁμοίως. ἀλλ᾿ οὐ δογμάτων ἐστί· καί θρήνων ἰσχυρῶν. τοῦτο καί περί τ῅ς ἐμφύτου νοήσεως εἴποιεν. Καί ἵνα παρῶ λέγειν. τῆ πρός τό ἄτομον. καί τήν ἄκραν τοῦ κατ᾿ αὐτόν ἀνθρωπικοῦ. ὡς αὐτοί φασιν. ἐνεργεῖν τι δύναιτ᾿ ἄν. (≡15Α_260≡> Εἰ δέ. εἰ καί μνήμην αὐτίκα τούτου πεποίηκεν· ἀλλ᾿ ἀπ᾿ ἀρχ῅ς ὡς ἀνθρώπῳ καθ᾿ ἡμ᾵ς φυσικῶς τ῵ ΢ωτ῅ρι συνουσιωμένον· καί παύσοιντο λοιπόν οὐκ ἐν καιρ῵ τά τοιαῦτα κινοῦντές τε καί συνάγοντες. Καιρός γάρ ὁ παρών αἱμάτων διά τάς ἁμαρτίας ἡμῶν. καί πόθεν τοῦτο. ἤ τί. Οὐ γάρ φαίνεται λέξας ὅτι νενόηκα. λογική». καί π᾵σι καθαράν τήν οἰκονομίαν φαντασίας ἐργάσηται· παρίστη δέ πάλιν εὐθύς τήν κατά τοῦ θανάτου μεγίστην ὁρμήν. συμφυίαν καί ἕνωσιν. πῶς ὑπάρξει τό μηδαμῶς ὄν. πρός τό οἰκεῖον αὐτοῦ καί Πατρικόν θέλημα. Οὐ πρό πολλοῦ γάρ τοῦ πάθους τοῦτο πεποιηκώς ἀνηγόρευται. καί τό φυσικόν ὡς ἀνθρώπου τοῦ ΢ωτ῅ρος θέλημα. καί παρά τίνος λαβόντες πρσφέρουσιν. Ἐκεῖνο δέ ἐρωτ῅σαι βούλομαι· πρός ἀναίρεσιν ἄρα τῶν φυσικῶν ἐνεργειῶν ταύτην προἸσχοντο.

Σίς δέ φύσις ἀνενέργητος. ὅτι μηδέ ἐκείνη. ὁ ἕξει. ὁρατήν καί ἀόρατον. τόν ἐνανθρωπήσαντα Λόγον ἄνθρωπον τέλειον. καί τά μέν. πῶς δυνατόν φυσικῆ δυνάμει ἀμοιροῦντα (≡15Α_264≡> κατά σάρκα. Οὐ γάρ ἐνεργεῖν δυνατόν φυσικ῅ς ἐνεργείας χωρίς· ὥσπερ οὐδέ ὑπάρχειν οὐσίας δίχα καί φύσεως. Πῶς γάρ ἄν ἄλλως. Ἡ γάρ ἔλλειψις ταύτης. καί μή φύσει Θεός. Οὐ γάρ δίχα φυσικ῅ς ἐνεργείας ὁ ἄνθρωπος. ἵνα μή σχετικήν τήν ἕνωσιν δογματίζοντες φωραθεῖεν. δι᾿ οὗ ὅτι ἐστί καί τί ἐστι κυρίως γνωρίζεται. Ὡς γάρ οὐδαμῶς ὑπάρξεως ἔρημος. ὥσπερ οὐδ᾿ ἄλλη φύσις τ῅ς οἰκείας καί οὐσιώδους. δ῅λον ὡς ἔμφυτον καί ἀνθρωπίνην ἐνέργειαν ἔχοντα τοῦτόν φασι. Καί πῶς Θεός. Φρή τοίνυν εἴπερ διά τήν ἕνωσιν καί τό μοναδικόν τοῦ προσώπου.ἀντικειμένων δεκτικήν· θνητήν γάρ καί ἀθάνατον. καί τό διάφορον αὖθις πρός τά ἑτεροειδ῅· καί εἰ τοῦτο. Σό γάρ ἀδύναμον. Ὅπερ γάρ ἐν ἐκείναις οὐ γίνεται. ἐνεργειῶν ταύτην. τήν ἔμφυτον ἔχειν ἐνέργειαν τόν ἐνεργοῦντα. Εἰ δέ ταύτης ἀμοιρεῖ. πείσεται. οὕτως οὐδέ δυνάμεως φυσικ῅ς. ἀλλ᾿ οὐσίαν καί φύσιν ὅσον ἐπί ταῖς (=0201=) φυσικαῖς ἐνεργείαις. δύο τούς ὑφεστῶτας συνάξει. Ἀλλά δηλοῦται (≡15Α_266≡> μέν ἡ [76] . οὐδέ ἐν ταύταις συμβαίνῃ ποτ᾿ ἄν. κατά τό αὐτό καί οὐκ ἄλλο καί ἄλλο. οὐσίαις τε οὔσαις φυσικῶς καί ἀριθμουμέναις. μίαν τοῦ ἐνεργοῦντός φασι τήν ἐνέργειαν. Μοναδικῶς γάρ ἐπ' ἀμφοῖν ταύτην φερομένην ὁρῶμεν. συστατικήν ἔχει διαφοράν. διά τήν αὐτήν πάντως καί τοῦτο. οὕτω δήπου πάντως. Ἐπεί ὥσπερ ἡ τούτων φυσική διαφορά. Ἥ τε γάρ ἐνέργεια πρός τόν ἐνεργοῦντα. Εἰ γάρ διά τήν σχέσιν ἐκεῖνο. καί πρός τόν ὑφεστῶτα πάλιν ἡ φύσις ἀνάγεται. Πῶς δέ ἄνθρωπος. καί τ῅ς ὑπάρξεως ἀμοιρήσειεν ἄν. προσφυῶς γάρ ἔχειν τῆ οἰκείᾳ ἐνεργείᾳ τόν ἐνεργοῦντα. Π᾵ν γάρ εἴ τι τῶν ὄντων. δύο τούς ἐνεργοῦντας ποιεῖ κατ᾿ αὐτούς. καί ποιοῦσαν τοῦ ὑποκειμένου τόν ὁρισμόν. ἤ ὅλως ἄνθρωπον χρηματίζειν. ὡς ἀδρανές πάντη μόνον ἐστί τό μή ὄν. π᾵σα ἀνάγκη· ἐπεί καί φύσιν μίαν πάντως τόν ὑφεστῶτα. Ἤ τοίνυν πρός μίαν φύσιν καί ταύτας συμφύρωσιν· ἤ μηδαμῶς ἐκείναις. καί μή οὐσίᾳ κυρίως τοῦτο ὑπάρχων. κἄν σύνθετος ᾗ τήν ὑπόστασιν. ἤ οὐδέ φύσιν εἶναι ποιεῖ τήν φύσιν. Ἀλλ' οὐδέ μίαν μόνον. ἤ φυσικ῅ς ἐνεργείας ἐκτός. Πῶς δέ καί ὁ τοιαύτην ἔχων ἐνέργειαν. διαίρεσιν ἐπεισφρήσωσιν. περιγραπτήν καί ἀπερίγραφον. παρυποστήσει. μίαν διά τοῦτο καί φύσιν τοῦ ἐφεστῶτος διαγορεύειν. Καί πῶς ἄλλως. ἄναρχον καί ὑπό ἀρχήν. ὡς οὖσα. ἄν περ ᾗ τήν φύσιν διπλοῦς. καί ἀντί πάντων μίαν. τά δέ. ὁ στερήσει. Οὐ γάρ πρός ὑπόστασιν ταύτας αὐτούς ἑνοῦν δυνατόν. ἤ τάς πάσας ἀλλήλαις ταυτόν. ὡς μή οὖσα. κἀκείνη τούτῳ. πρός τέ τά ὁμοειδ῅ τό ἀπαράλλακτον ἔχον. π᾵σα ἀνάγκη. ἔσται τοῦτο κατά τό εἰκός καί ἡ ἐνέργεια. οὐκ εἰς ἄλλο τι πλήν ἐνεργείας πρός αὐτόν ἑνουμένας. ἤ καθ᾿ ἕξιν δηλονότι καί στέρησιν. Εἰ γάρ οὐκ ἀνέργητον λέγουσι τό καθ' ἡμ᾵ς τόν Λόγον. τῆ ἀπολείψει τ῅ς συνιστώσης συμφυρείσας δι᾿ ὅλου συγχυθείσας. ἀλλ᾿ οὐχί καί φύσεων λέγοντες. τήν ἔμφυτον κίνησιν τ῵ γένει συμπαραλαμβανομένην. τά ὅμοια πείσεται. καί ἡ τῶν οὐσιῶν ἔμφυτος ἑτερότης.

ὁπότε οὐκ ἔστιν. ὡς οὐδέ ἄτομον κυρίως τό κατά Φριστόν σύνθετον λέγεται πρόσωπον. ἤ συνεργοῦσαν εὑρίσκομεν. ἐν τῆ πείρᾳ τῶν ἀνθρωπίνων ἐξουσιαστικῶς δεικνυμένην· ἵνα καί τάς φύσεις. Εἰ γάρ οὐκ εἰς μίαν φυσικήν τό ἄτομον περικλείεται πάντως ἐνέργειαν. τό μή ἀσχημάτιστον εἶναι τό σῶμα· οὐδέ γέννησιν. τήν καταδρομήν. Καί διά τοῦτο ταύτας ὁμολογοῦμεν ἐπί τοῦ σαρκωθέντος Λόγου φυσικῶς σωζομένας· τήν μέν. οὐ μ᾵λλον ἐν τούτῳ βαροῦσαν. τό μή καί ἀνυπόστατον εἶναι συνάγουσι. περί ὅ αὐτή φυσικῶς θεωρεῖται. κατά τόν σοφώτατον Κύριλλον. πρός εἶδος ἐστι πολλῶν ἀριθμ῵ διαφερόντων κατηγορούμενον. ἤ κατ᾿ οὐσίαν ὑπό τούτων περιγραφόμενον· ἀλλ᾿ ὑπόστασις σύνθετος. τήν οἰκείαν πιστούμενος ὕπαρξιν. Οὐδεμία γάρ πρός ἑαυτήν διαφέρει· τοῦτο γάρ πως ἀμήχανον. ταύταις συνομολογήσωμεν. τοῖς διά τοῦ μή ἀνενέργητον εἶναι κατά σάρκα τόν Κύριον τήν ἔμφυτον αὐτοῦ καί ἀνθρωπίνην ὁμολογοῦσιν ἐνέργεια. οὔτε ὅρου δύναμον ἔχει· οὐδέ γάρ ἄτομον ἐστι. καί ἄλλο καί ἄλλο τά ἐξ ὧν ἐστι. τό Φριστός ὄνομα.φυσική διαφορά. ἐν τῆ σαρκός προσβολῆ τῶν θείων· τήν δέ πάλιν. τό μή ἀνυπόστατον εἶναι τήν φύσιν. διά τό τάς φυσικάς ἀνελεῖν ἐνεργείας. Οὐ γάρ ὑπόστασιν εἶναι ποιεῖ. φημί δέ τό ἄτομον. εἴπερ σύνθετον· καί διαφόρους τε γάρ φύσεις. Ὅθεν (≡15Α_268≡> διά τοῦτο. καθορῶμεν. Ἄλλως τε. δι᾿ οὗ. τάς ἐξ ὧν συνέστηκεν. οὐκ ἔστιν ἰδεῖν. οὐδέ ὅρασιν(1). τοῦ πρός αὐτό. Εἰ δέ τυχόν. (=0204=) καί ἐν αὐτ῵ τήν οἰκείαν πρόοδον περιγράφουσαν. δ῅λον ὡς ταῖς κατ᾿ αὐτό φύσεσιν ἤγουν οὐσίαις. αἷς ἐνεργοῦν κατά φύσιν γνωρίζεται. ὁ λόγος τ῅ς οὐσιώδους δυνάμεως κυρίως ἐστίν· ἧς ἀναιρουμένης. οὔτε μήν τήν τινός οὐσίαν δηλοῖ. ἰσαρίθμους ἔχει τάς οὐσιώδεις κινήσεις. ἐπίσης οὐκ ἀποβαλλομένας [77] . Οὐδέ γάρ ἄτομον ἐστί. ἤ παραστ῅σαι δυνάμενος. Ἐν ἀτόμῳ δέ καί προσώπῳ πάντη τε καί πάντως. καί τάς φύσεις ἑκοντί παρατρέχοντος. ὅτι κἄν ἔστι γνωρίσαι. μή ὅτι γε διαφέρειν πρός ἄλλην. διά τοῦ κατ᾿ αὐτάς ἀριθμοῦ· ἐξίσταται δέ ἡ διαίρεσις διά τ῅ς ἄκρας ἑνώσεως. Καί ἁπλῶς πὰν εἴ τι ἄλλο μή εἶναι τοῦθ᾿ ὅπερ οὐκ ἔστιν ἀποφασκόμενον. τό μή ἀγέννητον. πρός εἶδος ἤ γενός ἀναγόμενον. Καί παρῶ λέγειν. καί εἰς ἕν ἄγουσα τῆ τῶν οἰκείων ἑνώσει μερῶν. Σίνι δέ δ῅λον οὐκ ἔστιν. ἤ οὐκ ἀόρατον εἶναι. ὧν εἰσίν οὐσιώδεις ἐνέργειαι. Ὥσπερ οὐδέ σχ῅μα π᾵ν εἴ τι σῶμα. Οὐ γάρ σχέσιν ἔχει πρός τήν ἐκ τοῦ γενικωτάτου γένους διά τῶν ὑπάλληλα καθιεμένην γενῶν πρός τό εἰδικώτατον εἶδος διαίρεσιν. Ὅρος γάρ τοῦ πράγματος. τό γεννητόν ἤ ὁρατόν. διά τ῅ς κατ᾿ ἄλλο καί ἄλλο φυσικ῅ς ἐνεργείας πραγματικῶς παριστᾶ. διαφοράν ὑπάρξεως ἤ φυσικ῅ς ἐνεργείας. οὐδέν ἦν πρός τάς φυσικάς ἐνεργείας. τήν φυσικήν τῶν ἄκρων διαίρεσιν ἐν ἑαυτῆ κατ᾿ ἄκρος ταυτίζουσα. Οὐ γάρ δυνατόν θείαν ἤ ἀνθρωπίνην φύσιν. καί εἰ τοῦτο τυχόν ἦν. τήν ὑπόστασιν ἐπηρεάζειν ἐστίν. ὥσπερ οὖν οὐδέ φύσιν· τίς γάρ ὁ λέγων. οὐσιώδους ἐνεργείας ἐκτός. ὡς ἐπί μέν οὐσίας καί φύσεως τ῅ς αὐτ῅ς. συναναιρεῖται πάντως καί τό ὑποκείμενον. ἀποσκοποῦντος. καί τάς φυσικάς κινήσεις. καταφασκόμενον. σχέσιν εἶναι ποιεῖ· τό. καί οὐδείς ἀντερεῖ.

οὐσίαν ταύτην παρίστησι. ἀλλ᾿ ἐνούσιον παριστᾶ. οὕτω καί τάς ἐνεργείας κακιζομένας τοῖς (≡15Α_270≡> Πατράσιν ἐγνώριζον. καί ὁμολογεῖν παρακελευομένους γινώσκομεν. Εἰ δέ ἄμφω καλόν. (2) (=0205=) Εἰ γάρ τό μή ἀνυπόστατον εἶναι τήν φύσιν . ἵνα μή ψιλόν ἰδίωμα ταύτην. Οὐκοῦν τό μή ἀνυποστάτους ἤ ἀνενεργήτους ἐπί Φριστοῦ τάς φύσεις ὁμολογεῖν. οὐκ ἀπεικός ταύτας διέῤῥιπτον. Εἰ γάρ τάς φυσικάς ἐνεργείας ὁμολογεῖν οὐ καλόν. καί τίνος χάριν καί πῶς. καθάπερ αἱ ὑποστάσεις ποιοῦσι. πῶς τόν τε τ῅ς θεολογίας οὐ διαιροῦσι λόγον. Ἑαυτοῖς γοῦν στοιχοῦντες. ἤ μόνον τόν διῃρημένον καί ἀνθρωπολάτρην Νεστόριον. Καί οἱ τοῦτο λέγοντες. Ἐνδύναμον δέ ἐστι. Σίς γάρ ὁ δεῖξαι συνάμενος ἄν. οὐκ ἐκείνας δέ. Εἰ δέ ταύτας κηρύττοντας. καί τῶν εὐσεβῶν οὐδαμῶς κατισχύοντος. διατί ἄρα. ἀλλ' ἐνυπόστατον· ἵνα μή ὡς συμβεβηκός. πλήν ΢εβήρου τοῦ σοφιστοῦ καί παράφρονος. εἰ καί τ῵ ἀναιδεῖ μηχαν᾵ται τρόπῳ τῶν σοφιστικῶν ληρημάτων. τό οὐσιώδη καί φυσικήν ἔχον τήν δύναμιν. ὥσπερ οὖν καί φύσιν. εἰς τήν τοῦ ἐξ αὐτῶν. ὑπόστασιν δέ θείαν ἤ ἀνθρωπίνην οὐδένα καθ᾿ ὁτιοῦν οὐδαμῶς. Ἤ πῶς ταύτας μέν. ὐπόστασιν ταύτην ποιεῖ. τ῵ τ῅ς φύσεως μοναδικ῵ διά τήν μίαν ὑπόστασιν.ταῖς ὑποστάσεσι. καθ᾿ ἥν τό μή ἀνυπόστατον. οὐκ ἔστιν ὑποστάσεις ἤ ἐνεργοῦντας συνάγειν. καί τά τοιαῦτα καθ᾿ ἑαυτῶν δογματίσουσι. τό καί οὕτω ταύτας συνάγειν. ὅτι μή καλόν ἐπί δηλώσει τ῅ς οὐσιώδους διαφορ᾵ς τάς φυσικάς ἐνεργείας πρεσβεύειν ἐπί τοῦ αὐτοῦ. εἴπερ οὐσία πάντως αἱ μή ἀνούσιοι καατ᾿ αὐτούς ὑποστάσεις· καί τό τ῅ς οἰκονομίας οὐ συγχέουσι. ἀλλά τάς οὐσιώδεις αὐτῶν καί φυσικάς ὑπάρξεις τε καί ἐνεργείας ὀρθοδόξως ὁμολογεῖν. καί ἐν [78] . ἀλλ᾿ ὡς εἶδος πραγματικῶς θεωρ῅ται. διά πάντων ἑαυτοῖς τό ἀληθές συναγείρουσι κατά τήν τῶν ἁγίων παράδοσιν. καί τίς ὁ τοῦτο διοριζόμενος λόγος. εἰς τήν τῶν φυσικῶν ἐνεργειῶν ἀποσκευήν. Σοῖς δέ τάς φυσικάς ἐνεργείας ὁμολογοῦσι. οὐκ οὐσίαν ποιεῖ τήν ὑπόστασιν. τό ἐνδύναμον (≡15Α_272≡> σημαίνει κυρίως. ἀλλά μετά τοῦ ἐν ᾧ τό ἰδίωμα κυρίως γνωρίζωμεν. Ὥσπερ οὖν ἐκεῖ τό ἐνυπόστατον δηλοῖ τό ἐνύπαρκτον· ἐνύπαρκτον δέ ἐστι τό οὐσιώδους καί φυσικ῅ς μετέχον ὑπάρξεως· οὕτω κἄνταῦθα τό ἐνεργόν ἤγουν ἐνεργητικόν. οὐχ ὑπόστασιν εἶναι τήν φύσιν ποιεῖ. παρά τῶν ἁγίων Πατέρων· οὔτε διαιρούσας εἰς δύο τόν ἕνα. ἐπινοίᾳ μόνῃ λαμβάνηται. οὐδέ τάς φύσεις αὐτάς. ἀλλά ( ἵνα ) μή ἀποφήνωνται μόνον. καί τήν ὑπόστασιν τ῵ μή ἀνυποστάτῳ τ῅ς φύσεως κατασκευάζουσιν. ἤ Πατήρ ἔγκριτος. τοῦ καί τά οἰκεῖα σπουδῆ καταλύοντος. Οὕτω δε καί τό μή ἀνούσιον. χάρις ἐστί. τίνος χάριν ἐντεξάγονται τ῵ καλ῵. πάντως δήπου κατά τό ἀκόλουθον. διά τό τ῅ς ἀληθείας περιφανές. κατ᾿ αὐτ῅ς τά τοιαῦτα σοφίζονται. καί θείαν καί ἀνθρωπίνην ὁμολογοῦντας ἐνέργειαν. Σίνος δέ ἄλλου τό ταῦτα καί οὕτως συνάγειν ἐστί. Εἰ γάρ ὥσπερ τάς ὑποστάσεις. εἴπερ οὐκ ἀπόβλητος αὐτοῖς ἡ τῶν ἁγίων διδασκαλία. καί τό μή ἀνούσιον τήν ὑπόστασιν ὑπάρχειν. ταῖς τῶν ἰσαρίθμων ὑποστάσεων φύσεσιν.

οὐδέ τρεῖς . τά ἐν ὑποκειμένῳ συντίθεσθαι. καί ἀριθμοῦ πλείους εἰς ἕνα καί τόν αὐτόν ἀναφέροντες τάς ἐνεργείας. κατ' ἄλλο μέντοι καί ἄλλο κινουμένας ἐνοειδῶς. καθ᾿ ἕνωσιν τήν ἀδιάσπαστον ἐνεργοῦντος Θεοῦ Λόγου σεσαρκωμένου. Καί διά τῶν πολλῶν αὖθις τήν μίαν. Εἰ δέ τυχόν. Καί τίνα ταύτην καί πῶς δογματίζουσιν. οὐ μίαν οὐδέ δύο καθάπαξ. μέχρι τοῦ γινώσκειν τήν διαφοράν. Οὐ γάρ οἷόν τε τόν αὐτόν καί πολλάς ἔχειν. οὐκ ἔχει φύσιν. τό τήν ἀλήθειαν ἔχον [79] . μή πρότερον ἑαυτοῖς τούς πολλούς. τό ὄν. Πρότερον οὖν τάς πλείους αὐτοί διά τ῅ς μι᾵ς ἐνεργείας ἀνέλωσιν. πολλάς μέν αὐτοί. πίστωσιν ἀληθ῅ καί βεβαίωσιν. Νῦν δέ τοῦτο μή λεγόντων. ἵνα μή συνουσίωσιν δογματίσωσι. ὡς ἐκ πολλῶν ἀποτελουμένην τήν μίαν φασίν. καί μίαν. καί πρός αὐτοῦ. κατά τόν ἐκείνων λόγον. Καί διατί. Πῶς δέ πάλιν αὐτοῖς ὥσπερ ἀντιφατικῶς. Εἰ δέ τοῦτο. κατά τούς θείους Πατέρας ὁμολογούντων. ὥσπερ οὖν καί τό πάντα καί π᾵ν· διαίρεσιν οὐδαμῶς ὑποπτεύουσιν· ταύτην δέ κατά τῶν τάς φυσικάς δύο. ὡς φύσιν Θεός. Εἰ γάρ αἱ πολλαί καί διάφοροι κατά φύσιν. καί καθ᾿ ἕνωσιν τήν ἀδιάσπαστον ἐν αὐτ῵ σωζομένας. Οὐ γάρ οἷόν τε παντελῶς ἄλλοις ἐπιφυ῅ναι. Εἰ γάρ πολλάς. δι᾿ ὧν τήν τε τῶν θαυμάτων θεϊκῶς προὐβάλλετο δύναμιν.αὐταῖς ὄντος καί κατ' αὐτάς· φημί δέ τάς φύσεις. μετά τῶν ἐνεργούντων συνάγουσιν. τούς σφ᾵ς αὐτούς μετά τῶν οἰκείων ἀνατρέποντας. εἴπερ εὔλογον. Π᾵σαν θείαν καί ἀνθρωπίνην (=0208=) ἐνέργειαν· τό γάρ. Σίνι δέ λόγῳ. ἄνπερ οὐκ ἀδρανῶς ἔχοιεν. πῶς αἱ δύο. ἀλλά ἀπείρους καί ἀριθμόν ὑπεραιρούσας ὑποβάλλει νοεῖν. Ὡς γάρ (≡15Α_274≡> αἱ δύο τούς δύο. ὡς ἄνθρωπος φύσει δι᾿ ἡμ᾵ς κατεδέχετο. μηδαμόθεν τήν οἱανοῦν πάσχον διάπτωσιν. ἦν ἄρα καί οὐκ ἀπίθανος αὐτῶν ἡ καταδρομή. πρός αὐτοῦ παγίως (=0209=) ἑδράζεται. Καί τίς ὁ μ᾵λλον τήν καταδρομήν ὡς οὐκ εὔλογον αἰτιώμενος. τόν ἕνα καί τόν αὐτόν εἰς πολλά ἐνεργοῦντας οὐ διαιροῦσι καί τέμνουσι. καί τήν πεῖραν τῶν παθημάτων θέλων. οὐδενός ἄλλου καθάπαξ ἐν τούτῳ προσδεηθέντας. οὐ μίαν· καί εἰ μίαν. τ῵ λέγειν. ἐπ᾿ αὐτοῦ κατά τῶν πολλῶν ἡ μία προἸσχεται. οὐκ οἶδ᾿ ὅπως καί διατί. οὕτω δήπου πρός ἀνάγκης καί αἱ πολλαί τούς πολλούς. καθ᾿ ὅν τήν μίαν ἐπ᾿ ἀνατροπ῅ τῶν φυσικῶν δύο προβάλλονται. οἶμαι δέ οὐδέ ἄλλος τις τῶν τό ἀληθές τοῦ δοκεῖν προτιμώντων. Ἤ γάρ ταύτας ἐκείνη πάντως. καί τῆ πρός ἀλλήλας δι᾿ ὅλου περιχωρήσει συμφυείσας ἀλλήλαις. ἤ ταύτην ἐκεῖναι διώσονται . ἵνα μή πολλούς τούς ἐνεργοῦντας καθ᾿ ἑαυτῶν εἰσάγωσιν. ἀλλά τοῦ αὐτοῦ ταύτας καί εἰς τόν αὐτόν ἀναγόντων. πολεμήσωσιν. ὅσον ἐπί ταῖς πολλαῖς ἐνεργείαις. Σό γάρ ἔχον βάσιν. πόθεν καί πῶς τούς ἐνεργούντας συνάγουσι. εἰς πολλάς ἐπιτέμνεσθαι. Εἰ γάρ ἐπί τόν αὐτόν καί τοῦ αὐτοῦ ταύτας οὐκ ἔλεγον καί ἀνέφερον. π᾵σαν. Ἀλλ᾿ οὔτε πάλιν τήν μίαν ἐκ πολλῶν. πῶς αὖθις πολλάς. πῶς ἐκεῖνο συνιδεῖν οὐκ ἔχω. καί οὕτω κατά τῶν τάς δύο περσβευόντων. Καί γάρ ἐκεῖνο μόνον ἀκμαῖον ὄντως καί ἰσχυρόν. ὡς λέλεκται.

(≡15Α_276≡> εὐσεβοῦς τοῦ αὐτοῦ καί ἀληθεστάτης δόξης. Σούτων οὖν ἐπακούοντες τῶν μακαρίων φωνῶν. καί ὁμοίως κατά θέλησιν πεπειραμένον. τό θεῖον ὁμοῦ καί τό ἀνθρώπινον. τῆ μεσιτείᾳ τῶν θεοτεύκτων ὑμῶν προσευχῶν. ἐπηγγελμένων αἰωνίων τε καί μακαρίων δώρων. [80] . πρεσβεύειν ὁμολογίαν ἔμπροσθεν αὐτοῦ καί πάσης τ῅ς (≡15Α_278≡> κτίσεως. καί ὅλος συγγενής τοῖς ἄνω κατά πάντα τά συγγενῶς ἔχοντα καί ὅλως συγγενής τοῖς κάτω κατά πάντα τά συγγενῶς ἔχοντα. Γένοιτο δέ πάντας ἡμ᾵ς. Σούτων γοῦν ἀφεμένους. Οὔτε γάρ ἡ καθ᾿ ἡμ᾵ς. καί Θεός ὁ αὐτός κυρίως ὑπάρχων καί ἄνθρωπος. καί πρό (=0212=) πάντων αὐτ῵ προσκομίσαι κατά τήν αὐτοῦ πανένδοξον ἐπιφάνειαν. διά παντός φρουρουμένους ψυχῆ τε καί σώματι. καί πάντων τῶν ἁγίων. ἐν τ῵ να῵ τοῦ Θεοῦ. οὐδέν οὔτε τῶν ἡμετέρων καί φυσικῶν. ἐπί τοῦ αὐτοῦ τό παράπαν ἀρνούμεθα· ἀλλά διαφόρους φύσεις καί φυσικάς ἐνεργείας. προσήκει πάντως εὐσεβοῦντας ἡμ᾵ς. εὐχαῖς καί πρεσβείαις τ῅ς πανενδόξου καί παναγίας ἀχράντου δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας. καί πείρᾳ κατ᾿ εὐχάς ἀπολαῦσαι. καί τῶν προσόντων αὐτ῵ φυσικῶς τήν ὀρθόδοξον τῶν ἁγίων Πατέρων κρατύνειν διδασκαλίαν. ὁμοούσιος ἡμῖν ἐστι καί ὁμοεργής. τόν αὐτόν ἔχειν πρεσβεύομεν. οἵ περί αὐτοῦ ταῦτα καί φρονεῖν καί λέγειν ταῖς ἁγίαις τοῦ Θεοῦ καθολικαῖς Ἐκκλησίαις παραδεδώκασι· καί μηδέν ἐξαρνεῖσθαι τῶν ἅπερ ἦν ἀπ᾿ ἀρχ῅ς καί δι᾿ ἡμ᾵ς γέγονεν ὕστερον. θεότητός φημι καί ἀνθρωπότητος. Καί εἰ τοῦτο. καί κατά πάντα ὅμοιον ἡμῖν. καί οὐσιώδη θελήματα. οὔτε μήν ἡ πατρική φύσις. ὧν νῦν πίστει καταξιωθέντες γεγεύμεθα. ἤ ἐμφύτου θελήματος ἤ ἐνεργείας καθέστηκε. μή τι γε παρ᾿ ἑαυτοῦ. καί τήν αὐτήν θέλησιν κεκτημένος κατά τήν θεότητα. οὐσίας ἐκτός. χωρίς μόνης τ῅ς ἁμαρτίας. Ἀμήν. χωρίς μόνης τ῅ς ἁμαρτίας. καί ἐν ἑκατέραις τόν αὐτόν ἐδογμάτισαν. Καί ὁ μή οὕτω πρεσβεύων. καί ἀντί πάντων. καί ἑκατέρας τῶν ἐν τ῵ ἑνί σεσαρκωμένῳ Θε῵ Λόγῳ σωζομένης φύσεως πραγματικῶς ὁμολογοῦντας τήν ὕπαρξιν. ὥσπερ οὖν καί τό θέλημα· καί διά τ῅ς περί ἑκάτερον. τήν λύσιν δεχόμενον. δ῅λον ὡς ὁ ἐκ τούτων. τουτέστι δύο.κρατύνουσαν· ἀλλ᾿ οὐ τό παρ᾿ ἄλλου. Σέλειον γάρ τά ἑκάτερα. τῆ καθολικῆ καί ἀποστολικῆ Ἐκκλησίᾳ. καί ἀνελλιπῶς τήν ἑκατέρου τῶν ἐξ ὧν ὑπ῅ρχε διασώζοντα φυσικήν ἰδιότητα. ταύτην τήν εἰλικριν῅ καί ὀρθόδοξον τοῦ μεγάλου Θεοῦ καί ΢ωτ῅ρος ἡμῶν. καί τήν ἔμφυτον ὁμολογεῖν πάντως ἐνέργειαν. τούς ταῦτα κηρύσσοντας οὐ παραδέχεται θεολήπτους Πατέρας· ἀλλά δ῅λός ἐστι τίνας καί ποίους. καί τήν αὐτήν ἔμφυτον θέλησιν ἔχων κατά τήν ἀνθρωπότητα· καί ὁμοούσιος τ῵ Πατρί καί ὁμοεργής. οὔτε τῶν πατρικῶν καί θείων. καί πρός αὐτοῦ τ῅ς ἴσης καταξιωθ῅ναι καί μετασχεῖν τῶν τοῖς ἀνεπαισχύντως ἔμπροσθεν ἀνθρώπων ὁμολογοῦσιν αὐτόν. καί τῶν χαρακτηριζόντων αὐτά φυσικῶς πάντων ἰδιωμάτων. κατά μίαν καί τήν αὐτήν ὑπόστασιν ὑφεστώς.

ἤ ἀναιρεῖσθαι. ἀλλά τό ὁρατόν καταφάσκεται· ὅπερ ἐστί σχέσις τοῦ μή ἀοράτου. ἤγουν διαιρεῖσθαι. τήν ἀναίρεσιν φρόνει. Οὐ γάρ ἀναιρετικά ἀλλήλων εἰσίν ταῦτα. Οὕτως οὐδέ τό λέγειν τήν φύσιν μή ἀνυπόστατον. Πρός τούς λέγοντας. τό μέν τ῅ς θεολογίας. Ἡ γάρ θατέρου θέσις θατέρου γίνεται ἀφαίρεσις· καί ἡ τοῦ ἑνός ὕπαρξις τοῦ ἄλλου ἀνυπαρξία καθέστηκεν. καί διά τοῦτο δέχονται τήν κατ᾿ ἐναντίωσιν διαστολήν πρός ἑαυτά. ὡς ψυχή καί σῶμα. καί εἴ τι τοιοῦτον. τό δέ τ῅ς οἰκονομίας μυστήριον. τήν πρός ἀλλήλας κατ᾿ ἐναντίωσιν διαστολήν ἐπιδέχονται. ἤτοι πρός ὅ τήν σχέσιν ἔχει τό μή ἀόρατον. ὅτι ὥσπερ τό μή ἀνούσιον τήν ὑπόστασιν λέγειν. Σό μέν ἀόρατον τοῦ βλεπομένου ἀπόφασίς ἐστι. ἀλλά τήν ἀντικειμένην. (≡15Α_280≡> ΢ΦΟΛΙΟΝ Ἐναντίωσιν. καί τά κατ᾿ οὐσίαν διαφέροντα πάντα· τά δέ περί τήν οὐσίαν. οὐκ ἀντίκειται δέ ἀλλήλοις. ἤγουν ἀναιρετικήν. Καί σαφέστερον εἰπεῖν. Σ῅ς δέ ὁράσεως οὐ τό μή ἀόρατον. τήν κατά τό ἀντικεῖσθαι ἔχουσι διαστολήν. (=0213=) ΟΡΟΙ ΕΝΩ΢ΕΩΝ Ὅροι ἑνώσεων. οὐκ οὐσίαν ταύτην παρίστησιν ὑπάρχειν. τήν ὑπόστασιν εἰσάγει. Οὕτω γάρ διαιρεῖν καί συγχεῖν ἐστι. μηδέ ὑπόστασιν ἀνούσιον. Εἶτα ἐπακτέον. πρός ἥν καταφάσκεται. ἐφεπομένως πάντως καί ἠναντίωται· εἴ τι δέ προηγουμένως ἄλλῳ ἠναντίωται. ἀλλ᾿ οὐ κατ' ἐναντίωσιν. τό δ᾿ ἐμπέφυκε τοῖς περί τήν οὐσίαν· καί τῶν μέν. αἱ μέν οὐσίαι διά τάς ἐνούσας αὐταῖς διαφοράς. τήν διαίρεσιν νόει· τό δ᾿ ἀντικεῖσθαι. Καταφασκόμενον δέ οὐ πρός τήν ὅρασιν. τό. Ἡ μέν γάρ αὐτῶν ἐστιν ἐν ταῖς οὐσίαις. Ἡ τῶν ὄντων π᾵σα διαστολή. ἤ κατά τό ἀντικεῖσθαι. ἄμφω συντρέχει θαυμασίως. [81] . ἀλλά ἡ τύφλωσις σχέσις. ἐφεπομένως οὐδόλως ἀντίκειται. γίνεται. ἤγουν ποιότητες. ἤγουν διαίρεσιν· ζωή δέ καί θάνατος ἔχουσι διαστολήν. Ἀναιρετικά γάρ ἀλλήλων ταῦτα προδήλως εἰσίν.΢ΦΟΛΙA 1. Οἷον αἰσθητά καί νοητά ἐναντίωσιν ἔχουσιν ὡς ἑτερούσια. 2. Ἡ δ᾿ αὖ διαιρεῖν. μή εἶναι φύσιν ἀνυπόστατον· ἀντιστρεπτέον. Εἴ τι οὖν προηγουμένως ἀντίκειται ἄλλῳ. ΠΕΡΙ ΟΡΩΝ ΔΙΑ΢ΣΟΛΩΝ Περί ὅρων διαστολῶν. οὐκ ἀναιρεῖν ἰσχύει. ἀναίρεσίς τε καί διαίρεσις πάλιν. ἤ κατ᾿ ἐναντίωσιν(1). ὡς ζωή καί θάνατος.

[82] . Εἰ δέ τήν ἐντεῦθεν ἀτοπίαν ὑποστελλόμενοι. Ἡ καθ᾿ ὑπόστασιν ἕνωσίς ἐστιν ἐπί τῶν ἑτερουσίων. κηροῦ καί πίσσης. Σ῵ γάρ θελήματι καί τήν ἄγνοιαν οἱ Πατέρες συνέταξαν. καί ἄλλοι ἐν ἄλλοις συγγράμμασι. ἐπί τῶν ξηρῶν. Ἡ κατά φύρσιν ἕνωσις. Εἰ κατ᾿ αὐτόν τ῵ θελήματι λόγον.. καί τήν ἀνυποταξίαν. τουτέστι τῶν ἀτόμων. Ἡ κατά παράθεσιν ἕνωσις. ὁ τά μέλλοντα μή εἰδώς. Ἡ κατά σχέσιν ἕνωσις. ὥσπερ καί τήν ἐγκατάλειψιν. ΘΕΟΔΨΡΟΤ ΜΟΝΟΘΕΛΗΣΟΤ ΔΙΑΚΟΝΟΤ ΒΤΖΑΝΣΙΟΤ ΡΗΣΟΡΟ΢. κατά τήν ἤδη τῶν Ἀγνοητῶν κατακριθεῖσαν αἵρεσιν. ἐπί τῶν ὑποστάσεων. ἐπί τῶν ἀποσπωμένων. τήν ἄγνοιαν κατ᾿οἰκείωσιν λέγουσιν. καί πάλιν ἀποκαθισταμένης. ἐπί τῶν γνωμῶν. Ἡ κατά σωρείαν ἕνωσις. ἐστιν ἐπί τῶν ἑτεροϋποστάτων.. Καί πῶς Θεός.. σίτου καί κριθ῅ς. Ἀλλά καί ψιλόν αὐτόν εἰσάγειν ἄνθρωπον. καί ἀγνοεῖν αὐτόν λέγειν.. ΘΕΟΔΩΡΟΤ ΜΟΝΟΘΕΛΗΣΟΤ . τουτέστι ψυχ῅ς καί σώματος. ΠΑΤΛΟΤ ΑΡΦ.(≡15Α_282≡> Ἡ κατ᾿ οὐσίαν ἕνωσις. Ἡ κατά κράσιν ἕνωσις. εἰς ἕν θέλημα. καί τῶν τοιούτων. ΚΩΝ/ΛΕΩ΢ ΕΡΩΣΗ΢ΕΙ΢ . καί συνοδικαρίου Παύλου ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως. ἀνάγκη τούς μή κατ᾿ οἰκείωσιν ἐν τ῵ Φριστ῵ θεωρεῖσθαι λέγοντας τό θέλημα. ΚΑΙ ΢ΤΝΟΔΙΚΑΡΙΟΤ ΠΑΤΛΟΤ ΑΡΦΙΕΠΙ΢ΚΟΠΟΤ ΚΨΝ΢ΣΑΝΣΙΝΟΤΠΟΛΕΨ΢ ΕΡΨΣΗ΢ΕΙ΢ ΠΡΟ΢ ΜΑΞΙΜΟΝ ΣΟΝ ΟΜΟΛΟΓΗΣΗΝ Πρώτη ἀπορία Θεοδώρου διακόνου Βυζαντίου ῥήτορος. ἐν τ῵ περί Τἱοῦ πρώτῳ λόγῳ. ἐπί τῶν ξηρῶν καί τῶν ὑγρῶν. ἐπί τῶν οὐσιῶν. καί τήν ἄγνοιαν κατηγόρησαν οἱ Πατέρες ἐπί Φριστοῦ. (≡15Α_284≡> Σοῦ αὐτοῦ δευτέρα ἀπορία. ἐπί τῶν ὑγρῶν οἴνου καί ὕδατος καί τῶν τοιούτων. (=0216=) καί αὖθις ἀποκαθισταμένων· οἷον λαμπάδος ἐκ πυρός προερχομένης. Ἡ κατά συναλοιφήν ἕνωσις. ἐπί τῶν τηκτῶν. ἐπί τῶν λίθων. ἐπί τῶν σανίδων. Ἡ κατ᾿ οὐσίαν ἕνωσίς. καί τῶν τοιούτων. κατά τόν ὅμοιον τρόπον καί τό θέλημα λεγέτωσαν. Ἡ καθ᾿ ὑπόστασιν ἕνωσις. ἀλεύρου καί ὕδατος Ἡ κατά σύγχυσιν ἕνωσις. Γρηγόριος δέ ὁ Θεολόγος. Ἡ κατά ἁρμονίαν ἕνωσις. τόν αὐτόν αὐτῆ φυλάξαντες λόγον· ὥς φησιν Ἀθανάσιος μέν ἐν τῆ κατ' Ἀρειανῶν αὐτοῦ βίβλῳ.

ἐν ᾧ ταῦτα διέξεισι. Σίς γάρ ὁ τοῦτο δεῖξαι δυνάμενος. καθώς ἔθος αὐτοῖς. τάς ἑτέρας αὐτῶν φωνάς πρός τόν ἴδιον νοοῦντες σκοπόν. πάντως καί θέλουσιν· οὐκοῦν καί Θεός κατά φύσιν θέλων. εἰς ταὐτόν ἄγειν τήν ἄγνοιαν τ῵ θελήματι τυχόν ἐπιχειροῦσιν ἔσται δήπου πάντως. Θεός μου. Οὐδέ γάρ ἐπειδή τήν ἀπό τῶν Ἀρειανῶν προτεινομένην. κἀκεῖνο μειζόνως ἐκτροπή τῶν ταῦτα (=0220=) λογιζομένων. καί Θεός ὑμῶν· καί τό. ἤ τό παράλογον ἐνδείκνυνται τ῅ς ἀπορίας· ἔκ τε τοῦ ψεύδους αὐτοῦ. τήν τοῦ ὄντος ἀναίρεσιν· τό δέ. καί τά ἑξ῅ς. μή τι γε λέγειν ἤ γράφειν ἐπιχειρούντων. τήν τοῦ ὄντος θέσιν παρίστησιν. ἁγιώτατε καί θεοτίμητε πάτερ. τό. Εἰ δέ. τήν τε ἄγνοιαν καί τό θέλημα ἔχων. Οὐ γάρ ατά τόν αὐτόν τ῵ θελήματι λόγον. ἤ τά φύσει θέλοντα πάντως. καταρίθμει πρός ταῦτα τά τ῅ς ἀγνωμοσύνης ῥήματα τό. Ἄλλως τε δέ. ὡς εἰ καί διά τήν οἰκείωσιν ἐσφαλμένως· ἀλλ᾿ ὅμως οὗπερ κατηγωνίσαντο συνηγοροῦντες ἐδείχθησαν. ὥς φασιν αὐτοί. ἀλλά καί τολμηρῶς καθ' ἑαυτῶν προκομίζουσιν. εἰς ταὐτόν ἄγων ἀλλήλοις τά πάντη κυρίως ἀσύμβατα· εἴπερ ἡ μέν. Εἰ δέ τοῦτο διανοίας καθέστηκε παρατροπή. καί τήν ἄγνοιαν ἐπί Φριστοῦ κατηγόρησαν οἱ Πατέρες. καί ἀγνοοῦσιν. ἴστωσαν τ῵ τῶν Πατέρων ὀνόματι τήν ἑαυτῶν καινοτομοῦντες διδασκαλίαν. Αἱ παρά τοῦ ῥήτορος πεύσεις. θελήματι κινηθήσεται φυσικ῵. ὥς φησι. Θεός μου.Εἰ π᾵σα λέξις καί φωνή μή τοῖς Πατράσιν εἰρημένη (=0217=) καινοτομία προδήλως καθέστηκεν. ὅ δή προδήλως ἀμήχανον. δυοῖν ἀνάγκη θάτερον. ΠΡΟ΢ ΜΑΡΙΝΟΝ ΠΡΕ΢ΒΤΣΕΡΟΝ ΕΠΙΛΤ΢Ι΢ ΣΩΝ ΠΡΟΣΕΣΑΓΜΕΝΩΝ ΑΠΟΡΙΩΝ ΤΠΟ ΘΕΟΔΩΡΟΤ ΔΙΑΚΟΝΟΤ ΚΑΙ ΡΗΣΟΡΟ΢. ἤδη ταὐτόν οὖσαν ἀπέφηνεν. οὐ μ᾵λλον τό εὔλογον ἔχουσι τ῅ς ἀπορίας. ἔκτισεν. "΢ύ δέ μοι. μείζων. (≡15Α_290≡> ἡγίασε». ἐπειδή καί ταῦτα τῆ ἀγνοίᾳ συντέταχεν. Εἰ δέ τό δεύτερον μεμπτόν. οὐδέ κατά τόν τόπον παντελῶς ἐμνημόνευσεν. καί τό. τ῵ θελήματι. Εἰ δέ ὅτι συμπαρέλαβε μόνο. οὐκ ἀναπλάττονται μόνο. ἤ δεῖξαι τῶν Πατέρων οὖσαν φωνήν. ἀγνοίας περιπεσεῖται πάθει. τό. καί τό κτίζειν καί ἁγιάζειν ταὐτόν τῆ ἀγνοίᾳ κατ᾿ αὐτούς διά τήν σύνταξιν. Σοῦ θελήματος γάρ ῥητῶς. ἤ τά φύσει ἀγνοοῦντα. εἰ καί οὗτοι τά μηδαμῶς ὄντα. τό φυσικά λέγειν ἐπί Φριστ῵ θελήματα· (≡15Α_286≡> ἤ δεῖξαι μή δυνάμενοι. μείζων. Καί σιωπῶ λέγειν. κατ᾿ οἰκείωσιν. Ἤ οὕτω δ᾿ ἄν ἀγνοίας καί θελήματος ὁ αὐτός ἔσται λόγος. ἕξει που πάντως φύσει κατά τοῦ θείου θελήματος καί τήν ἄγνοιαν. καί ταύτην ὁ θεῖος καί μέγας Γρηγόριος καταριθμεῖ· φημί δή τήν ἄγνοιαν. παρά τοῦ Πατρός εἰρημένον. καί ἄψυχα πάντα κατά φύσιν ἀγνοοῦντα. καί Φριστός αὐτός ὁ ἐκ θεότητος ὑφεστώς καί ἀνθρωπότητος. καί Θεός ὑμῶν· καί τό. τήν τοιαύτην τίθενται ὀνοματοποιἸαν. ἄρα καί τό πρῶτον. ΛΤ΢Ι΢ Α'. ὥς οὐδέ τό παράπαν ἀλλήλαις ἕξις ὑπάρχει καί στέρησις. καί τ῅ς ἐπ᾿ ἀνατροπῆ τ῅ς θείας τοῦ Μονογενοῦς σαρκώσεως ἕριδος. καί αὐτοί δύο (≡15Α_288≡> (=0217=) [83] . εἰ ἀγνοίας καί θελήματος ὁ αὐτός καθέστηκε λόγος. Εἰ δέ τοῦτο. λέγων.

τό ἀνυπότακτον. τό κοπιᾶν. μ᾵λλον ὑπεραυδήσαντες. ἤ τ῅ς οὐσίας συστατικός. οὐδέ εἴ τι ἄλλο. Ἀλλ᾿ εἰ μέν τήν πρώτην. ὅστις εὐκρινῶς ἅπαντα τίθεται κατά τάξιν τήν πρέπουσαν. π᾵σαν δέ πάντως ἐξαφανίζοντος. οἷς καί σέσωκεν. καθ' ἥν τά προσόντα φυσικῶς ἕκαστον ἔχοντα οἰκειοῦται διά τήν φύσιν· ἤ τήν σχετικήν. Εἰ δέ τήν δευτέραν. καί ἐν οἷς. ὡς τοῦτον ἀγνοοῦντα φυσικῶς δογματίζοντες. τό διψεῖν. τόν σταυρόν. πρός μίαν τάς διαφόρους φύσεις ἐκθλίβων. τό ὑποδύεσθαι. ὡς οὐ τοσοῦτον κατεξαναστάντα (=0221=) τ῅ς ἀληθείας. καί τό κατ᾿ οἰκείωσιν· ἅπερ δύο προδήλως τυγχάνουσι. ὅ καί παράλογον. σύν ταῖς ἰσαρίθμοις ἀγνοίαις. διττήν ἐπί Φριστοῦ δοξάζειν τήν ἄγνοιαν. εἰ καί ἡμῶν εἶναι λέγεται διά τήν ἀρχαίαν παράβασιν. τάδε διέξεισι περί ἀγνοίας. ὡς ἐν ψιλῆ σχέσει τά τ῅ς σαρκός.συνιστῶντες θελήματα. τό πεινεῖν. ἀλλ᾿ ἄσαρκον μόνον Θεόν. ποίαν ἄρα φασί. Εἰ τοίνυν τήν μέν ἄγνοιαν ἐν τῆ κατ᾿ ἐπίνοιαν διαστολῆ θεωροῦμεν. καθώς ἔφην. Ἐπει δήπερ ἐν ᾧ τήν ἄγνοιαν τίθησι. καί τά φυσικά πάντα τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ καταριθμεῖ σαφῶς ὁ διδάσκαλος· οἷον τό ὑπνοῦν. ὅ μήτε ἡμῶν κατά φύσιν ὡς συστατικόν. Σήν οὐσιώδη. εἰς τήν τῶν ἐξ ᾧν. ἡ ἐγκατάλειψις. εἴπερ ἐστί Θεοῦ σοφία καί δύναμις. καί π᾵ν τι ἄλλο φυσικόν δίχα μόνης τ῅ς ἁμαρτίας. τόν ἀκροατήν ὑφαρπάζοντες· " Ἦ π᾵σιν εὔδηλον. ἡ παρακοή. τό δακρύειν. καί τήν ἀνάληψιν. ἀγνοεῖν δέ φησιν ὡς ἄνθρωπος. καί ἅπερ ὑπάρχει κυριωτάτην (≡15Α_294≡> βεβαίωσιν. ἀλλά τῆ τῶν φυσικῶν ἰδιωμάτων ῥήσει προσκεχρημένον. ὡς Φριστοῦ παντελῶς. τῆ κατ᾿ ἐπίνοιαν διαστολῆ τῶν οὐσιῶν μόνον ἐκδέχεσθαι· τά δέ φυσικά θελήματα. οὐδέ ἄνθρωπον ὅλως. τόν θάνατον· μεθ᾿ ὧν καί τήν ἔγερσιν. ΢εβ῅ρον γάρ ὑπερ῅ραν τῆ ἀσεβείᾳ. Εἰ οὖν ταῦτα κατά τήν ἐν σχέσει ψιλήν οἰκείωσιν ἐπί Φριστοῦ γεγεν῅σθαι δοξάζουσι. ὅτι γινώσκει μέν ἀνερμηνεύτως ὡς Θεός. μηδέν τούτων αὐτοί πάσχοντες ἤ ἐνεργοῦντες. Διόπερ οὐδέ Φριστοῦ ταῦτα κατηγοροῦμεν. καί οὐ φυσικά ὡς ἀνθρώπου τοῦ σαρκωθέντος εἶναι Λόγου πρεσβεύουσι. ὥσπερ κανόνι τινί καί τύπῳ διοριζόμενος. τῆ καθ᾿ ὑπόστασιν ἑνώσει τῶν φύσεων αὐτοῦ τοῦ σαρκωθέντος Λόγου γνωρίζειν. οὐδ᾿ αὐτοῦ κυρίως ἐστίν. εἰ καί τήν φύσιν ἀθετεῖ τ῅ς σαρκός. καθ᾿ ἥν τά ἀλλήλων φυσικῶς στέργομέν τε καί οἰκειούμεθα. ἐκεῖνοι μ᾵λλον ψιλόν ἀπέφηναν ἄνθρωπον. οἷον ἡ ἄγνοια. Σίς γάρ ἡμῶν ἐν τούτοις φύσεως λόγος. καί οὐχ ὡς ἀνθρώπου τά φυσικά φυσικῶς οἰκειούμενον μετά τοῦ εἶναι καί μένειν Θεόν. Οἰκείωσιν δέ. ἄν τις τό φανόμενον χωρίσῃ τοῦ νοουμένου. Σαῦτα γάρ ἕψεται τοῖς τά ἄμικτα μίσγουσι. (≡15Α_292≡> τόν σαρκωθέντα Θεόν. Ὅθεν ὁ πανεύφημος καί θεοφόρος διδάσκαλος ἐν τ῵ περί Τἱοῦ δευτέρῳ λόγῳ. τί λοιπόν Ἀπολιναρίῳ καί Μάνεντι καταλείψωσι. καί τόν Πατρικόν διωθουμένοις καί παρακλέπτουσι νοῦν. τοῦ μηδέ μίαν ἔχοντος. κἄν αὐτά τό πρῶτον ἡμῖν ἀνερμηνεύτως εἰς μέσον προήγαγον. τό ἀγωνιᾶν. τό τε κατά φύσιν λέγω. [84] . " Σίθεται οὖν τήν μέν ἄγνοιαν. ἐκουσίως ταῦτα κατά φύσιν δεξάμενος ὑπέρ ἡμῶν καί παθών.

ἐν τῆ κατ' ἐπίνοιαν διαιρέσει. "Υυσικήν τε ὄρεξιν. τούς εἰς αὐτόν ὀρθοδόξως πιστεύοντας. (≡15Α_296≡> Διόπερ οὐδέ μία τούτοις κατά τ῅ς ἀληθείας πρόφασις ἔσται. καί φυσικῶς ἔχουσαν τό μή θέλειν ἀποθανεῖν τήν σάρκα· κατάγνωσις φύσεώς ἐστι γάρ τοῦτο. ἡ τ῅ς ὅλης οἰκονομίας θεωρία καί μύησις· μ᾵λλον δέ αὐτή κυρίως ἡ σάρκωσις. ἐν αὐτοῖς ἐστιν ὁ Φριστός· καί ἐν οἷς ἐστιν ὁ Φριστός.τῶν ἐν τῆ κατ᾿ ἐπίνοιαν διαστολῆ γνωριζομένων· καί μάλα εἰκότως. οὔτε φύσις ἔσται ποτέ ἄν. οἱ πρός πάντα τά θεῖα καί πατρικά τήν ἀκουστικήν τ῅ς ψυχ῅ς ἀποβύσαντες δύναμιν. ἑνότητι προσώπου. Περῄρηται γάρ π᾵σα. τά ὅσαπερ φυσικά τυγχάνει μετά τ῅ς φύσεως. καί ἔσται κατ᾿ αὐτούς. ἀλλ᾿ οὐ κυρίως καί πραγματικῶς γνωρισθήσονται. εἴ γε βούλοιντο. ταῦτά ἐστιν ὁ Φριστός· Ἔστιν οὖν Θεός καί ἄνθρωπος ἐν ταὐτ῵ ὁ Φριστός· ἔστι δέ καί ἐν θεότητι καί ἐν ἀνθρωπότητι· ἥνωτο δέ καί ἐκ θεότητος καί ἐξ ἀνθρωπότητος. Εἰ γάρ ταύτην ὡς ἔκ τινος πάθους ἀνακαθάραι βουληθῶσι τ῅ς ἔριδος. παραστήσωσιν. καί διά πάντων ἐπίνοια. οὐδέ κατ᾿ ἐπίνοιαν ψιλήν φανταζόμεθα. καί θελητικοῦ κατ' ἄμφω τάς ἐξ ὧν συνέστηκε φύσεις ὑπάρχοντος. φημί δή τοῦ κατά φύσιν θελήματος. ἤ καί τά ἄλλα φυσικά μετ᾿ αὐτοῦ. περιχαρῶς ἀσμενίσαι. τότε δείξομεν. τά κατ᾿ αὐτήν ἀπαραλείπτως δίχα μόνης τ῅ς ἁμαρτίας. Οὐκοῦν εἰ μέν οὐ φυσικόν τό θέλημα. ἤ καί αὐτό μετά τῶν ἄλλων τοῦ σαρκωθέντος Λόγου κατ᾿ οὐσίαν ὡς ἀνθρώπου γεγενημένου. Εἰ γαρ οὐκ ἐν διαστολῆ τόν σεσαρκωμένον γινώσκομεν Λόγον. ὅτ᾿ ἄν ἐπαἸειν δυνηθῶσιν ἤ βουληθῶσιν. καί τ῅ς κατ᾿ αὐτόν μι᾵ς ὑποστάσεως. καί ἔμφυτον ὄρεξιν. Σοῦ αὐτοῦ ἁγίου Μαξίμου ἐπίλυσις τοῦ δευτέρου ἀτόπου. καί ἡμῖν εἰλικρινῶς συνομολογεῖν· ἀλλά μή τοῖς ὡς ἐξ ἀράχνης τ῅ς κατ᾿ αὐτούς ἀδρανοῦς διανοίας ἐπερείδεσθαι λόγοις. ἤ μ᾵λλον ἀπροσπάθως. αὐτοῦ τό παράπαν ἐστίν· ἀλλ᾿ ἐκεῖνα κυρίως αὐτοῦ καί μόνα πρεσβεύομεν. ἀλλ᾿ ἐν ἄκρᾳ τῆ καθ᾿ ὑπόστασιν ἑνώσει τῶν φύσεων ὄντα πιστεύομεν· δ῅λον ὡς οὐδέ τι τῶν ἐν διαιρέσει κατ᾿ ἐπίνοιαν λαμβανομένων. ὅτι ἐξ ᾧν ἐστιν ὁ Φριστός. Καί πῶς ἄν φησι κοινόν [85] . Ὥσπερ ἔνθα κυρίως ἡ φύσις. Περί τοῦ δεῖξαι φυσικά λέγειν τά θελήματα τούς Πατέρας. Εἰ δέ φυσικόν· θελητικός γάρ φύσει ὁ ἄνθρωπος. συνήσουσι πάντως ὡς φυσικά θελήματα κατονομάζουσιν· ἔκ τε τοῦ διαῤῥήδην ἅπαντας κοινῆ λέγειν τε καί διδάσκειν. καί τρανῶς. μηδενός φυσικοῦ (=0224=) τούτοις ἐν Φριστ῵ καθ᾿ ἕνωσιν ὁμολογουμένου. ψιλῶς. καί λώβης ὄντα τ῅ς καθ᾿ ἁμαρτίαν ἐκτός. μή δ᾿ αὐτ῅ς τό παράπαν τ῅ς φύσεως. πρός τό ταύτην. εἰπεῖν οἰκειότερον. Οὗ γάρ τι φυσικόν οὐκ ἔστιν. πραγματικῶς σωζόμενά τε καί ὁμολογούμενα τοῖς εὐσεβέσιν. καί τ῅ς ἡμετέρας οὐσίας συστατικόν. καί ἔστι καί γνωρίζεται. τό τ῅ς διανοίας ὄμμα κατά λόγον ἑρεῖσαι τῆ τ῅ς πατροπαραδότου διδασκαλίας πολυφώτῳ καί ἱερᾶ λαμπηδόνι. κατά διαίρεσιν αὐτοῖς λαμβανομένη καί φαντασίαν.

τά δόγματα. Καί γάρ τι τῶν προσωπικῶν. καί οὐκ ἔστιν κοινόν δηλαδή ἀμφοτέρων τῶν οὐσιῶν τό θέλημα λέγειν. εἴτε καί ὅπως ποτέ καλεῖν ἐθέλοιεν. ὡς φυσικά θελήματα διαγορεύουσι. ἤ τ῅ς οἱασοῦν ἐπικρύψεως. εἴγε βούλοιντ᾿ ἄν ὅλως εὐσεβεῖν. Ἀνάγκη γάρ π᾵σα σύνδρομον εἶναι τῆ φύσει τήν βούλησιν. Καί ὥσπερ τό πεινεῖν καί διψεῖν οὐκ ἔγκλημα. ὅτι τόν ἀριθμόν τῶν θεληματων πολεμεῖν ἐφέμενοι. ἀλλά τ῅ς παρούσης ἀντεχομένην ζω῅ς. ἥν δι' ἡμ᾵ς ἀνέλαβε μετά πάντων τῶν αὐτῆ προσόντων φυσικῶς. καί τήν προσωπικήν ἑτερότητα συνεισάξουσιν. ἀλλ᾿ ἑτέρως καί παρά ταῦτα δοξάζειν. εἰς τό μή πάντως οὕτω νοεῖν. Σαῦτα Ἀθανασίου. καί τό παραιτεῖσθαι τόν θάνατον». Αὐτοί δέ τίνα καί πόθεν ἕξουσι χώραν. Καί τό· " Ἐχούσης τ῅ς σαρκός. εἰς ἀνυπαρξίαν τάς φύσεις. Καί τίς οἴσει τήν ἐν προσώποις τοῦ ἑνός κατατομήν. τῶν ἀοιδίμων. περί τήν τούτων φυσιολογίαν ἐτράπησαν. Σίς (≡15Α_300≡> οὖν αὐτοῖς πρός ταῦτα λόγος. Πλήν. Σίς ἡ ὑπέρ ταῦτα μείζων ἀπόδειξις. τήν φυσικήν ἑτερότητα τῶν ἐξ ὧν συνέστηκε διασημαίνειν ἐθέλοντες. τῶν φυσικῶν ἀποπίπτοντα θελημάτων. Ἡμεῖς μέν οὖν ἐντεῦθεν οὐ λέξεις καινοτομοῦμεν. οὔτε ἡ τ῅ς φύσεως διαφορότης τ῵ ἑνί θελήματι διαφαίνεται. καί Ἰωάννου.ἀμφοτέρων τό θέλημα. ὡς οἱ δι᾿ ἐναντίας φασίν. καί τήν ἔκπτωσιν τῶν οὐσιῶν δογματίζουσιν. καί τήν φύσιν μή βουλομένην ἀποθανεῖν. ἤ μ᾵λλον ἑαυτούς. ἐκεῖνο χάριν ἑαυτοῖς. συνελάσαντες. δ῅λον ὡς πάντως δύο φυσικά ἀνάγκη τά θελήματα λέγειν· ἵνα. καί (≡15Α_298≡> Γρηγορίου. ἀλλά πατρικάς ὁμολογοῦμεν φωνάς· οὐδέ πρός τόν ἴδιον νοοῦντες σκοπόν τάς ὀνοματοποιίας τιθέμεθα· τολμηρόν γάρ τοῦτο. ἡ τῶν οὐσιῶν ἐπί Φριστοῦ διαφορότης ἀσυγχύτως καί ἀδιαιρέτως γνωρίζηται. ποῦ δ᾿ ἄν ἡ τ῅ς φύσεως διαφορότης τ῵ ἑνί θελήματι διαφαίνοιτο. κατά τόν ἴδιον τά πατρικά νοοῦντες σκοπόν. ταύτας εὐσεβῶς προκομίζομεν. Εἰ γάρ ὑποστατικά. [86] . εἴτε θεοῦν καί θεούμενον. Καί τίς ὅ τ῅ς κακίας καί τ῅ς ἀνυπαρξίας ἐνέγκῃ βάραθρον. τουτέστι προσωπικά ἕξουσι πάντως τά φυσικά δυσωπούμενοι. μηδεμι᾵ς ἐν τούτοις τοῖς λεγομένοις οὔσης ἀμφιβολίας. καί τ῅ς πατρικ῅ς μή παρεκκλίνεσθαι διδασκαλίας. ἤ τίνα τήν ὀνοματοποιἸαν ἑαυτοῖς ἀναπλάσοιντο. καί Βασιλείου. τά προσωπικά. εἴπέρ τι τοιοῦτον δώσωμεν ὅλως εἰπεῖν. Ἀλλά τά παρά φύσιν. κατά τούς Πατέρας. μετά τήν τῶν κατ᾿ οὐσίαν ἀποφοίτησιν θελημάτων. καί οὐκ ἄλλως τά ἐπί Φριστοῦ θελήματα κατονομάζειν εὐσεβῶς ἐναγόμεθα. καί Θεοφίλου. εἴτε κτιστόν καί ἄκτιστον. Εἴτε γάρ θεῖον καί ἀνθρώπινον. καί τῶν ἄλλων ἐγκρίτων Πατέρων. καί Κυρίλλου. εἰς ὅπερ ἑαυτούς κατά μικρόν συνελαύνουσι. φυσικά. Ποία δέ καί παρά τίνων ἀντιλογία. Εἰ γάρ ἀνάγκη π᾵σα σύνδρομον εἶναι τῆ φύσει τήν βούλησιν κατά τούς Πατέρας. ἤ τά παρά φύσιν. Ποῖα δέ ἄρα τόν εὐσεβ῅ ἑλέσθαι βούλοιντ᾿ ἄν. οὐδέ τό τ῅ς παρούσης ζω῅ς ἐφίεσθαι. (=0225=) καί τ῅ς αἱρετικ῅ς ἔργον καί μανικ῅ς διανοίας ἐφεύρεσις· ἀλλ᾿ ὡς ὑπ᾿ αὐτῶν τῶν ἁγίων ἐνοήθησαν καί ἐλέχθησαν. Καί ὅτι φύσει γάρ ἔγκειται τό φίλτρον τό περί τά παρόντα». οὐκ ἔστιν· ὅτι μηδέ καθόλου γινώσκεται. καί τῶν παρά φύσιν.

καί τῶν προσόντων ταῖς φύσεσι πίστωσιν εἰλικριν῅ καί βεβαιωτάτην ὁμολογίαν· ᾧ ἡ δόξα σύν Πατρί καί ἁγίῳ Πνεύματι. ὡς θέλοιεν ὀνομάζειν. ἵνα καί φύσιν ὑπερβῆς. Ποτέ μέν γάρ κατά τῶν φυσικῶν ἐνεργειῶν τό θέλημα προσκομίζοντες. θεοτίμητε Πάτερ. τοῦ κατά ταῦτα διαπίπτοντες ἀριθμοῦ. ὡς ταύτῃ συναποβαίνοντος τοῦ θελήματος. Ποτέ τήν πάντων τῶν φυσικῶν τελείαν ἀπόφασιν. τό μέγα τ῅ς περί ἡμ᾵ς θείας οἰκονομίας ἀποσκευάζειν μηχανῶνται μυστήριον. μέχρις ἄν ἐκ τ῅ς ἀκαταλλήλου κλήσεως μεταμαθόντες τό ἄτοπον. ὅσον καί ἱκανός προσβαλεῖν τήν εὐτονία. ἑαυτοῖς συνεισάγοντες τήν μίαν. καί οὐ φυσικῶς ὡς ἀνθρώπου τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ καθ᾿ ἔνωσιν γνωριζομένων· δέον μή τ῅ς ἀληθείας ἐξίστασθαι· συννεύειν δέ μ᾵λλον αὐτῆ διά πάντων καί συνηγορεῖν. ὅσον αὐτοῦ δι᾿ ἡμ᾵ς ἐκφανθέντος πρός μίμησιν ἐπανάγουσι. καί τύπους ἅπαντας διαῤῥήψῃς. πέρας μέν δρόμου ποιούμενος τήν ἐπέκτασιν. κατά τήν ἐκ πάντων καί πρός ἅπαντας ὑποστολήν ἑαυτοῦ. καί τοῦ μυστηρίου. ᾗ φασιν. Σίς δέ καί τήν τούτων περιφοράν μή θαυμάσειε. καί λόγον διά τ῅ς ἐν τούτῳ κρυπτομένης νοήσεως. ᾧ διά χάριτος καί τ῅ς περί τά ἱερουργά μακαρίας σπουδ῅ς ὑπερφυῶς ἀναχθείς. ὥσπερ ἐκεῖνον ἀπάτης ἐκεῖναι. καί πρός μύησιν ἀγούσαις τοῦ κρυφίου τοσοῦτον. ἀνάγεις τούς κατ᾿ ἐμέ κάτω κειμένους. τόν ἀπό δόξης εἰς δόξαν πρακτικῶς αὐτ῵ δι᾿ ἀρετ῅ς συναναβαίνοντα. τῶν ἐκτός εἶναι λογιζομένου. τούτων ὁ νοῦς γνωστικαῖς ἐπιλάμπεται χάρισιν. Σοῦτο ἐν Πνεύματι ἁγίῳ παρέδειξας. ΣΟΜΟ΢ ΔΟΓΜΑΣΙΚΟ΢ ΠΡΟ΢ ΜΑΡΙΝΟΝ ΠΡΕ΢ΒΤΣΕΡΟΝ (≡15Α_302≡> (=0228=) Ὧν ὁ λόγος ἀρεταῖς ὡραἸζεται. Ἀμήν. καθώς ἔφην. καί εἰς τά Ἅγια τῶν ἁγίων. εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνας. χεῖρά τε συμπαθῶς ὀρέγων διά τοῦ γράμματος. καί καθαρῶς τ῵ καθαρωτάτῳ προσομιλήσῃς. καί τούς οὐρανούς ἀπό γνώσεως εἰς γνῶσιν ἐπιστημονικῶς διερχόμενον. καί τῆ (≡15Α_304≡> κρυφιομύστῳ καί πολυφωνοτάτῳ σιγῆ. δι᾿ ἑνός. κατά τῶν δύο μετ῅λθον ἐνέργειαν· ποτέ δέ τήν ἄγνοιαν κατά τῶν θελημάτων. ἔνθα πρόδρομος ὑπέρ ἡμῶν εἰσ῅λθε τό καθ' ἡμ᾵ς ὁ ὑπέρ ἡμ᾵ς Ἰησοῦς ἀπρίξ χωρ῅σαι (=0229=) παρασκευάζουσαν.ἥν τυχόν καί παραχωροῦμεν. κατά π᾵σαν νοερῶς ἐνεργείας ἀπόλειψιν. καί λόγου τήν ἐπί τόν Λόγον ἀεικίνητον ἄνοδον. ἀγνώστως ἐντυγχάνοντα τ῵ Πατρί τῶν πνευμάτων. Ὅπως τε περιόδοις τισί καί διαύλοις ἀποκεχρημένοι. τήν ὅλην ἀνατροπήν· ἐν σχέσι ψιλῆ τούτων αὐτοῖς ἁπάντων ἐπ᾿ αὐτοῦ λαμβανομένων. ἐξιστώσαις λήθης ἁπάσης αὐτόν. διά τ῅ς οἰκειώσεως. πεισθεῖεν καὐτοί φυσικά θελήματα κατά τούς Πατέρας ὁμολογεῖν. ὑπερέχεις τοσοῦτον τήν εὐφημίαν. καί εἰς ὅπερ ἄν αὐτοῖς ἄγει τέλος ἀπρόσφορον. πείθων τε διά σπουδ῅ς [87] . οἷς αὐτός ἁμιλλώμενος ἐμμελείᾳ τρόπων ἱερῶν καί ἱερωτέρων πράξεων. καί τελείαν ἐν σχέσει διάβασιν· ἥτις τήν ἀόριστον εὔροιαν προξενεῖ κατά χάριν πειγράφουσάν τε π᾵ν ὁριστόν καί ὑπερβαίνουσαν. κατά τήν ἀπαράλειπτον τῶν τοῦ αὐτοῦ καί ἑνός Φριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν φύσεων.

π᾵σαν διπλόην. Πέφυκε γάρ τά μέν ἰδικά τ῅ς κλήσεως κοινωνεῖν τῶν γενικῶν. διά τό μηδέν [88] . κατά τήν ἐν τούτοις ἐνιαίαν περιχώρησιν· οὐ μήν γε διά τοῦτο εἶπε μίαν αὐτοῦ κατ᾿ ἰδιότητα φυσικήν τήν οὐσιώδη ἐνέργειαν· ὥσπερ οὐδ᾿ οὐσίαν μίαν καί φύσιν δι᾿ αὐτό γε τό τοῦ ἑνός προσώπου μοναδικόν. τόν κατά τοῦ Διαιτητοῦ λόγον· μ᾵λλον δέ Διαιρέτου. καθώς ἔφην. Καί τοῦτο διαγορεύων ἐν αὐτ῵ τ῵ τοῦ κατά Διαιτητοῦ πονηθέντι λόγῳ. καί σχήματος ἐπικάλυψον αὐτ῅ς τε διανοίας. τά δέ καθόλου τ῅ς (=0232=) ὑπάρξεως κατηγορεῖσθαι τῶν μερικῶν. διά τό μηδέν θεῖον ἤ ἀνθρώπινον κεχωρισμένως ἐπιτελεῖσθαι. καί αὐτ῅ς ἐνεργείας τ῅ς εἰς ἔργον καί πρ᾵ξιν ἐκ τ῅ς ἐπιτηδειότητος προϊούσης. ἀσκεῖν. καί τῶν μακαρίων ἐκφαντορικήν ἀρετήν κατορθοῦν. εὐπερίστατον ἁμαρτίαν ἀπολιπών. ἤγουν τήν πρ᾵ξιν. ἐκέλευσάς μοι διερευν῅σαι τοῦ τ῅ς ἀναστάσεως φερωνύμως θειοτάτου καί μεγάλου Καθηγητοῦ τ῅ς ἁγίας Θεουπολιτῶν Ἐκκλησίας. μίαν εἶπεν ἐνέργειαν. αὐτῶν δύο τῶν ἐμφύτων ἐνεργειῶν. Σό γοῦν ἀποτέλεσμα. ἵνα διά ταύτης ἐξιδιάζηταί πως καί εἰς μερικοῦ τάξιν λογίζηται. ἤ τήν τῶν ἐμφύτων ἐνεργειῶν ἀδιάσπαστον ἕνωσιν. ὡς ἐνδεικτικήν τούτων ὑπάρχουσαν καί δηλωτικήν. τόν δι᾿ ἡμ᾵ς ἀνθρωπήσαντα Θεόν. καίτοι φυσικάς δογματίζων τάς ἐνεργείας· αὐτόν γε αὐτ῅ς ὡς οἰκείας φων῅ς προἸσχομαι σιφόν ἑρμηνευτήν καί διδάσκαλον. οὐκ ἄλλο τε ταύτην εἶναι διοριζόμενον. ὡς ἀμφοτέρας καθ᾿ ἕνωσιν αὐτῶν συλλαβοῦσαν. ἀλλ᾿ ἐξ ἑνός καί τοῦ αὐτοῦ συμφυῶς ἅμα καί ἡνωμένως προάγεσθαι. καί τοῦ Πατρός ὁμοούσιον γέννημα Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Φριστόν. καί μόνην ἀσχέτως τήν αὐτοῦ καί πρός αὐτόν ἑνωτικήν ἐξ ὅλης καρδίας (τιμᾶν. ΢ώζεται γάρ κἀν τῆ ἑνώσει τῶν φύσεων ἡ κατ᾿ οὐσίαν διαφορά. συναποσώζουσα κυρίως αὐτῆ καί τήν τῶν οὐσιωδῶς προσόντων ταῖς φύσεσι. ἅ τε δή μερικόν τι κυρίως οὔσα καί καθολικόν. οὕτως διέξεισι· "Διό μίαν μέν τήν ἐνέργειαν ἐπί Φριστοῦ». καί τό ἐξ αὐτῶν ἀποτέλεσμα. ἐκ τοῦ κατ᾿ αὐτάς προσαγορεύσας ὀνόματος ὁ διδάσκαλος. καθ᾿ ἥν. ἥνα ταῖς σαῖς ἱερωτάταις στηριζόμενος προσευχαῖς δυνηθείην ἐξανύσαι. ταὐτόν δέ φαναι τ῅ς οἰκουμένης ἁπάσης. τό ἔργον φημί καί τήν πρ᾵ξιν. κυρίως εἰπεῖν. ὥσπερ οὖν πάλιν κἀκείνη προάγουσα καθολικοῦ. μετά τό λίαν ἐπιστημόνως προδιαστείλασθαι περί τε ἰδιότητος φυσικ῅ς τ῅ς πρός ἐνέργειαν ἐπιτηδείως ἐχούσης. καί τήν αἰτίαν ἐπάγει. οὐ μήν τε τ῅ς κλήσεως κοινωνεῖν. Ἐπεί δέ μοι καί πρός ἐργασίαν αὖθις ἐγείρων τό λογισμόν καί τό χώρημα τ῅ς ψυχ῅ς πάσης ἀγνοίας διακαθάραι βουλόμενος. προτιμᾶν.ὑπεξίστασθαι τῶν ἐξιστάντων Θεοῦ. καί τοῦ φαινομένου διακρούσασθαι παρακελεύῃ. οὐδετέρας τῶν ἐξ ὧν συνετέθη μετέχουσαν.) ἀγάπην. ὡς ἁπλ῅ν καί ἀνείδεον. πῶς ἐπ᾿ αὐτοῦ μίαν φησί τήν ἐνέργειαν. καί τήν μακαρίαν ὄντως. Καθ᾿ ὅσον γάρ ἐκ τ῅ς κατά ἰδιότητα φυσικήν οὐσιώδους ἐνεργείας προάγεται μερικοῦ τάξιν ἐπέχει. ὅσῳ καί Θεοῦ καί ἡμῶν τελείως χωρίζει δι᾿ ἄκρας μεταβολ῅ς καί συμφύρσεως. εἴ τις κατά τήν ἐνέργειαν (≡15Α_306≡> κεκοινώνηκε κλήσεως.

καί τοῖς ὑποστατικοῖς ἐκείνων σαφῶς διακρίνεται. Υανέστατα γοῦν διά τῶν οἰκείων τήν ἑαυτοῦ ἔννοιαν ἐσαφήνισεν ὁ Πατήρ. ὑπέρ ἧς καί ἐξ ἧς ἐσπουδάσθη τ῵ φιλοπόνῳ. μήτε τοῖς φύρειν ἐθέλουσι. Καί ὧδε μέν ταῦτα. τόν τ῅ς οὐσιώδους διαφορ᾵ς ἐπάγων. Σό γάρ ἐκείνου θέλειν. κατ᾿ αὐτόν. τῆ κοινωνίᾳ δηλονότι τ῅ς ἑνώσεως καί τοῦ συμπεράσματος αὐτοῦ. οὐδέ ὑπεναντίον Θε῵ θεωθέν ὅλον». "Οὐ μίαν δέ αὐτοῦ τήν ἰδιότητα. καί τά θατέρας ἴδια τ῅ς θατέρας ἀσυγχύτως γνωρίζομεν διά τήν ἕνωσιν. καί διά ταῦτα οὗτος. ἀλλ᾿ οὐσιῶν μέν ὅρους κρατοῦντες τήν διαφοράν. "Καί ἄλλως δέ τό αὐτό καθόλου φάναι. τάχα δέ καί ἐφ᾿ ὧν τῆ συγχύσει χώρα παντελῶς ἀνεπινόητος». τήν οὐσιώδη τούτων διαφοράν. Καί (≡15Α_308≡> παρακατιών αὖθις. καί ἀμφοτέρων τοῦ ἐξ αὐτῶν ὅλου διά τήν ὕπαρξιν. οὔτε κατά τοῦτο συμφύροντες. καθ᾿ ἥν τά τε θατέρα φύσεων οὐσιωδῶς προσδεδραμηκυιῶν ἀδιαιρέτως φυλάττομεν. ἵνα μή τῶν ἄκρων αὐτ῵ χωρισμός γένηται καί διάστασις· Πατρός ἀνάρχου φημί καί ἀχράντου μητρός· Ὑποστάσει γάρ. Σό γάρ ὄνομα τ῅ς ἐνεργείας κοινῶς ἐπί τε ἁπλ῅ς (=0233=) ὁμοίως καί τ῅ς ἐν σχέσει θεωρουμένης κινήσεως. μίαν μέν τῶν συνελθουσῶν τήν ἐκ τῶν ὁποίων δή φύσεων ἐνέργειαν εἶναι. μή γένοιτο· οὐ γάρ ἡ αὐτή θεότητος ἰδιότης καί ἀνθρωπότητος»· ἡ πρός ἐνέργειαν δηλαδή φυσικήν ἐπιτηδείως ἔχουσα. μίαν ἐπί Φριστοῦ τήν ἐνέργειαν καί δύο. λίαν μέν εὐσεβοῦς ἠρτημένης ὁρίζομαι διανοίας. καί οὐδέν οὕτως αὐτοῖς περισπούδαστον. ὡς τό [89] . Ὡς δέ τόν τ῅ς ἑνώσεως λόγον ταύτῃ παρέδειξε. τί μέν προηγουμένως καί κατά φύσιν ἴδιον τ῅ς κατ' αὐτόν ἀνθρωπότητος· τί δέ τ῅ς ὑπερουσίου θεότητος· τούς δέ προπωσάμενος. μικρόν δέ περί τό τ῅ς λέξεως ἀκριβές ἐνδεοῦς. οἱ πάντα εὔκολοι καί παχεῖς μηχανῶνται ποιεῖν. π᾵σα νάγκη· μίαν δέ αὐτῶν τήν ἰδιότητα λέγειν συγχύσεως ἄνευ. μήτε μήν τοῖς χωρίζειν παρείσδυσιν τήν οἱανοῦν δεδωκώς· ἀλλά τούς μέν ἀπελάσας. ὅπερ ἔργον καί πρ᾵ξιν ἐνωτέρω διώρισε. τό μέν τήν ἕνωσιν ἀποσκοπῶν τ῅ν κατά φύσιν ἐνεργειῶν. τ῵ μηδεμίαν ἐπί τοῦ αὐτοῦ καί ἑνός διϊστᾶν ἤ χωρίζειν ἐνέργειαν. Μία τῆ κοινωνίᾳ τ῅ς ἑνώσεως καί τοῦ συμπεράσματος. "καί ἡμεῖς φαμέν». ᾧ καί μ᾵λλον ἐπιδρομάς. Ἀλλά τί φησιν. φυρμόν οὐκ ἐπάγει τοῖς πράγμασιν. φησίν. τήν «Παρά τοῦ ἀνθρώπου τυποῦσθαι τόν λόγον φάσκουσαν οὐ τοῦ κατά τόν ΢ωτ῅ρα νοουμένου. καί π᾵ς ἄλλος εἴ τις ἔγκριτος καί θεῖος Πατήρ. ὡς ἤδη φαίνομαι γεγραφώς. λόγοις δέ μι᾵ς καί τ῅ς αὐτ῅ς ὑποστάσεως τήν ἕνωσιν διασφίγγοντες. ἤ καταδρομάς εἰπεῖν ἀληθέστερον.θεῖον ἤ ἀνθρώπινον κεχωρισμένως ἐπιτελεῖσθαι. τ῵ γνωρίζειν. ἕως ἄν εὐκρινής ἡ τῶν νοουμένων διασάφησις γένηται. ἤ αὐτοῦ τοῦ ἀποτελέσματος λαμβανόμενον. οὐκ οὐσιώδη μίαν τήν ἐπί Φριστοῦ φήσας ἐνέργειαν. οὔτε μήν κατ᾿ ἐκείνας χωρίζοντες. ὥσπερ οὖν καί (≡15Α_310≡> τῶν φύσεων· τό δέ. Περί δέ τ῅ς εἰς τήν χρ῅σιν ἑρμηνείας τοῦ θεολόγου καί μεγάλου τ῅ς Ἐκκλησίας (ἀληθείας) κήρυκος Γρηγορίου. ἵνα μή σύγχυσις αὐτοῦ τοῖς μέρεσιν ἐπάγηται καί φυρμός· οὐχ ὑποστατικήν τό σύνολον. Οὕτω γοῦν.

τ῅ς σχέσεως ἔχει. ἐξ οὗ τ῅ς πρός τό φύσει Θεῖον αὐτοῦ καί Πατρικόν ἡ οὐσιώδης δείκνυται διαφορά. διερευν᾵σθαι καί μωμοσκοπεῖν. (τίς γάρ ὁ δεῖξαι δυνάμενος. Εἰ δέ τις ἐρεῖ· Καί εἰ μηδέν φυσικόν ὑπεναντίον. (ἤγουν τοῦ κατά τόν ΢ωτ῅ρα ἀνθρωπίνου) τό οὐσιῶδες θέλημα καί φυσικόν. εἰ καί τό ἡνωμένον πρός Θεόν οὐκ ἔχει. ὅσῳ καί ἀσύγχυτον ὑπάρχει κατά τήν ἕνωσιν. ἐμνημόνευσεν ὁ Πατήρ. διά τήν ὁλικήν αὐτῶν πρός τε Θεόν καί τά θεῖα σύννευσιν καί διάθεσιν. καί μηδεμίαν αὐτοῖς ὑπανοίγοντα χώραν κατά τοῦ λόγου. πῶς περί τοῦ καθ᾿ ἡμ᾵ς ἐμφύτου θελήματος. ἀλλ᾿ οὐ τ῵ κατά φύσιν τ῅ς δυνάμεως λόγῳ. καί οὐκ ἄλλου τυχόν. Ὡς γάρ οὐδείς ἐν τῆ φύσει λόγος τοῦ ὑπέρ φύσειν. ἤ οὐκ ἀντίπαλον ὡς ὄν φυσικόν. καί ταύτης ἐξ ἀπλάστου προαγομένης καί καθαρ᾵ς διανοίας." Ἤ γάρ οὐ φυσικόν ὡς ἀντίπαλον. οὐ πάντως δέ καί ἡνωμένον Θε῵. ὥσπερ οὖν καί τό πυρωθέν καί φωτισθέν. εἴπερ αὐτοῦ. Καί ἄλλο λοιπόν ὡς ἐν ποιότητι φυσικῆ πρός τό θέλειν τοῦ κατά τόν ΢ωτ῅ρα ἀνθρωπίνου καθέστηκεν· εἴπερ τοῦτο μέν. μήτοιγε ψιλ῅ς πόθεν δραξάμενοι φων῅ς. δέοι τοῦ μή τό ἕν εἰσαχθ῅ναι θέλημα πρός τῶν ἐναντίων. [90] . Υαμέν. τό παρά λόγον καί νόμον ὑφίσταται· ἐπεί προσφυῶς τυπούμενόν τε καί κινούμενον. Ἔνθεν οὐδέ ὡς οὐχ (≡15Α_314≡> ἕπεται πάντη τε καί πάντως ἀπεφήνατο ὁ διδάσκαλος. καί ὡς τά πολλά ἀντιπίπτον. Σῶν γάρ πρός τι τυγχάνον τό θεωθέν. ἀλλά γε τό συμβαῖνον καί μή ἀντιπίπτον. ὡς μή μ᾵λλον ἐκεῖθεν ἤ ἔνθεν τόν τε λόγον κρατύνεσθαι τ῅ς διαφορ᾵ς καί τ῅ς ἄκρας ἑνώσεως. καί μή μ᾵λλον ὀξυτόνως. ὅτιπερ καθό μέν φυσικόν. ὡς σχετικήν καί ὑποστατικήν ὑποφαινόντων. Σό δέ γε παροξυτόνως ὡς ἐξ ἀντιγράφων τινῶν ἐκφωνεῖν τό θεωθέν ὅλον. καί ὅσα τοιαῦτα. ᾧ καί τό ἁμαρτάνειν ἐφέπεται. ὅπερ ἐστί τό θεοῦν. καί τήν οὐσιώδη διαφοράν οὐδαμῶς ἐξιστοῦν. τό πυροῦν καί τό φωτίζον. οὐκ ἐναντίον μέν. Οὐδέ γάρ τό μή ὑπεναντίον εἶναι πρός ἕνωσιν αὔταρκες· π᾵ν γάρ εἴ τι φυσικον . οὕτως οὐδέ τοῦ παρά φύσιν καί στασιάζοντος.) καί τήν ἄκραν ἕνωσίν τε καί συμφυἸαν παρίστησι. ὑπεναντίον. Ἡ γάρ (≡15Α_312≡> ὀξύτονος τοῦ θεωθέν φράσις. οὐχ ὑπεναντίον· καθό δέ μή φυσικῶς πρός ἡμῶν κινεῖται. τ῵ καί τούς ἁγίου ἐκ Θεοῦ (=0236=) προηγουμένως κινεῖσθαί τε καί ἐνεργεῖσθαι. ἀλλ᾿ "Ἀντιπίπτοντος ὡς τά πολλά καί ἀντιπαλαίοντος. ἐκ τοῦδε τοῦ θεολήπτου Πατρός τό λέγειν· "Σό γάρ ἐκείνου θέλειν σοφόν καί περιεσκεμμένον». λαβήν δίδωσι καθ᾿ ἡμῶν. συνεισάγει πάντως ἑαυτ῵ καί τό πρός ὅ τήν ἀναφοράν.καί τά λίαν πάντοθεν ἠσφαλισμένα. καί ἀδιάβλητον. οὔτε εἰς ταυτόν οὐσιώδους καί φυσικοῦ θελήματος ἄγει τό. ὡς ἀνθρώπου κατά τόν ΢ωτ῅ρα θέλειν. ἐπί τό μέν ἐπικυροῦν καί συνιστᾶν τ῅ς ἐξ ἡμῶν προληφθείσης ἐψυχωμένης σαρκός. σαφῶς ὑπεναντίον. καί οὐ πάντως εἴρηκεν ἑπομένου Θε῵. Σό δέ θεωθέν πάντη τε καί πάντως ἡνωμένον. οὐδαμῶς· ἐκεῖνο δέ. μηδαμῶς ἐπιφυ῅ναι σύγχυσιν παραχωροῦσα τ῵ κατά Φριστόν μυστήριῳ. καί οἷον χάριτι καί ἀξίᾳ τήν ἕνωσιν. Σ῵ γάρ κατά παράχρησιν τ῅ς κινήσεως τρόπῳ. ἀλλ᾿ ἐκόλασε φήσας· " Ὡς οὐ πάντως.

Σόν δέ γε τ῅ς ῾Ρωμαίων πάπαν Ὀνώριον. ἔστιν ὅτε καί ὀλιγάκις. καί ἄλλο τό κατά τόν ΢ωτ῅ρα ἀνθρώπινον· οὐδέ τό θέλειν ἄλλο. καί ταύτην ὡς εἰκός συνιστᾶν. διά τ῅ς πρός τό θεῖον ἄκρας ἑνώσεως. τό δέ ἐτυπώθη. ἵν᾿ ὡς κηρόν πῦρ. οὐ καταγορεύειν οἶμαι τ῅ς τῶν ἐμφύτων θελημάτων ἐπί Φριστοῦ δυάδος. εἰ καί ἄλλως ὑπέρ ἡμ᾵ς· θεϊκῶς γάρ. δι᾿ οἶκτον ὡς κεφαλῆ τοῦ παντός σώματος. καί τό καθ᾿ ἡμῶν λύων κατάκριμα· τοῦτον δέ πάλιν. ἐν ἡμῖν τε καί τ῵ ἡμετέρω ἀνυποτάκτῳ γνωριζόμενον τρόπῳ. ὅ μή δέ βουλομένοις αὐτοῖς ἑλεῖν δυνατόν.καί ὡς τά πολλά». οἷον τήν ἐναντίωσιν. καί μηδαμῶς εἰς ἄλογον μεταπίπτειν οὐσίαν ἐκ τ῅ς ἑνούσης ἐμφύτου λογικ῅ς. Δεῖ τοίνυν τόν τε ζ῅λον ὁμοῦ καί τόν πόνον τοῦ τά τοιαῦτα σπουδάζοντος ὑπέρ εὐσεβείας μάλιστα κατά τό εἰκός ἀποδέξασθαι. πάμπαν ἡμῶν ἐξαναλώσας. πῶς ἐν ἐκείνῃ κἄν δι᾿ ἐπινοίας ἤ προσεπινοίας. κίνησιν δέ παρατρέπουσαν. ὡς ὑπέρ ἡμ᾵ς. ἵν᾿ οὕτως εἴπω. ἀλλ᾿ οἰκειώσει μόνον. (=0237=) Οὐν ἔστι οὖν ἄλλο τό καθ᾿ ἡμ᾵ς. οὐ μή θέμις ἐν τούτοις ἐστί τήν κατά Φριστόν ἀνθρωπότητα. ἕως ἄν τούτων ἡμ᾵ς ὁ δι᾿ ἡμ᾵ς ἐνανθρωπήσας ἐλευθερώσῃ Θεός. κἀν ἐπινοίᾳ τάς φύσεις ἀχωρίστως χωρίζοντες τῆ ἑξ῅ς φύσει προσέρχονται. καί ἀπαθεῖς μέν ἐντεῦθεν. ἀλλ᾿ ἐπί τοῦ μηδαμῶς τ῅ς ἀσπόρου συλλήψεως αὐτοῦ καί τ῅ς ἀφθόρου γεννήσεως [91] . ὁ δέ δι᾿ ὅλου παραχαράττων. εἰ καί φυσικόν ἦν. ὥσπερ οὐδ᾿ αὐτό τό ἀνθρώπινον. προτρέπειν δέ πρός ἀκριβεστέραν τῶν πατρικῶν λόγων ἐμμέλειαν. τῆ ἑνώσει κατάκρον θεωθέν. ὁ μέν ὑπέστη. ᾧ καί τό ἀναμάρτητον κυρίως ἐπήρτηται. ἀλλά παρά φύσιν θεωρεῖται καί λόγον. συμπαραλαμβάνειν. Ἐκεῖνο μέν οὖν ὡς ἄνθρωπος δι᾿ ἡμ᾵ς θέλων οὐσιωδῶς κατεδέξατο. Σο προσαρμόζειν δέ πάλιν μάλιτα προσφυῶς τῶν ἐν ἡμῖν διαβεβλημένων ἕκαστον. ἀλλ᾿ οὐ ψιλόν ἦν καθ᾿ ἡμ᾵ς. καθάπερ καί ἰατρ῵ τά πάθη τοῦ κάμνοντος. τῶν οἰκείων ποιήσηται τήν μετάδοσιν. ἐν τῆ γραφείσῃ πρός ΢έργιον ἐπιστολῆ διά τό ἕν θέλημα φάναι. οἰκονομικῶς Ὠκειώσατο. διά τήν τῆδε κἀκεῖσε γινομένην παρέγκλησιν· οὐ φύσιν μέν παραλλάττουσαν. ἤ τήν ἀντίταξιν. ὁμοῦ τε τήν φύσιν πιστούμενος. κατά γε τόν τ῅ς φύσεως λόγον. ἤ μ᾵λλον εἰπεῖν ἀληθέστερον. Σό γάρ τοῦ κατά τόν ΢ωτ῅ρα ἀνθρωπίνου θέλειν. διά τό πρός ἀρετήν τῶν πολλῶν δυσανάγωγον. ὡς φιλάνθρωπος. οὐκ ἐπ᾿ ἀθετήσει τοῦτό γε λέγοντα τοῦ ἀνθρωπίνου καί φυσικοῦ τοῦ ΢ωτ῅ρος θελήματος. Καί δ῅λον. τόν ταύτης τρόπον ἀμείβουσαν. καί ὅσα τοῦδε τοῦ καταλόγου τυγχάνει. ἤ ὡς ἀτμίδα γ῅ς ἥλιος. οὐδ᾿ αὐτό συγχωροῦντας ἐκ περιττ῅ς ἀνοίας. ἐκ τοῦ πολλά παραλόγως ποιεῖν. διά τούς ἐπηρεαστάς τῶν καλῶν. καί οὐδαμῶς ἀναμάρτητον. Εἰ γάρ οὔτε ἐν ἡμῖν προσφυῶς. συναγορεύειν δέ μ᾵λλον. Διττός γάρ ὁ περί παθῶν λόγος· ὁ μέν τ῅ς ἐπιτιμίας· ὁ δέ τ῅ς ἀτιμίας· καί ὁ μέν φύσιν τήν ἡμετέραν (≡15Α_316≡> χαρακτηρίζων. ἀφθάρτους δέ κατά τήν ὑπόσχεσιν ἡμ᾵ς παρασκευάσῃ. Σό δέ ἡμέτερον προδήλως ψιλόν. ᾧ προσυπακούεται τό. προσάπτειν ἔστιν. Πλήν τελείως ἡμῶν δαπανῶν καί ἐξαφανίζων τῆ δυνάμει τ῅ς κατ᾿ αὐτόν σωματώσεως.

οὐχ ἑτέραν μή γένοιτο. Καί ὅτι γε ταύτης ἔχεται τ῅ς ἐννοίας. ἐπειδή καί φύσις ὅλη θεότητος». οὐκ ἐκ τ῅ς ἁμαρτίας· μονονουχί συμφθεγγόμενος τ῵ μεγάλῳ Ἀθανασίῳ. "θέλησιν μόνην ἐπ᾿ αὐτοῦ θεότητος" εἶπεν.προκαθηγεῖσθαι θέλημα σαρκός. Σό δ᾿ αὐτό κἀν τοῖς ἑξ῅ς ὑπαινίττεται. καί τ῅ς ἁγίας ἀχράντου καί Ἀειπαρθένου θεοτόκου Μαρίας. καί τοῦ μηδαμῶς ἀντιταττόμενον ἔχειν. ταύτην εἰργάσατο. "Θέλημα ἕν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Φριστοῦ. Σήν δέ γε θείαν Γραφήν ἐπαινετῶς τε καί ψεκτῶς παράγει (=0241=) τ῅ς σαρκός μνημονεύουσαν. οὐχ ἁμαρτία»· τουτέστιν. καί ἀνθρωπότης ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κατελθεῖν μετά τ῅ς ἀνθρωπότητος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κατελθεῖν μετά τ῅ς θεότητος· καί ταύτῃ δεῖξαι τήν τῶν φυσικῶς προσόντων ἑκατέρᾳ φύσει τῶν τοῦ ἑνός Φριστοῦ καί Τἱοῦ κατ᾿ ἀπαλλαγήν ἄκραν ἀντίδοσιν. καθάπερ ἡμεῖς ἐν τοῖς μέλεσι τόν ἐκ παραβάσεως νόμον τ῵ νόμῳ τοῦ πνεύματος "Οὐ γάρ προσελήφθη. ὡς ἐφ᾿ ἡμῶν ὁρ᾵ται. ἤ λογισμόν ἐμπαθ῅. τῆ τε φύσει καί τῆ οὐσίᾳ τήν τοῦ Κυρίου σάρκα (≡15Α_320≡> πρός τήν ἡμετέραν ὑποβάλλων νοεῖν. ἐκ τ῅ς πρώτης πλάσεως τήν ἀνθρώπου μορφήν ἑαυτ῵ ἀναστησάμενος. ὅτι διά τήν ἄφραστον (=0240=) ἕνωσιν τ῅ς ἀνθρωπίνης καί θείας φύσεως. καί συνέργειαν τοῦ παναγίου Πνεύματος. ἐκ τ῅ς θεότητος προσελήφθη ἡ ἡμετέρα φύσις. ἐπειδή προδήλως. φάσκων. καί Πνεύματος ἁγίου συνδρομῆ. δ῅λον ἐντεῦθεν. τήν οἰκείαν σωμάτωσιν κατ᾿ εὐδοκίαν Πατρός. καί Θεός λέγεται παθεῖν. καινοτομοῦντος ἐν ἑαυτ῵ τε καί δι᾿ ἑαυτοῦ τόν ἐπεισαχθέντα τῆ φύσει τ῅ς γεννήσεως τρόπον. «Ὅθεν καί ἕν θέλημα ὁμολογοῦμεν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Φριστοῦ». δι᾿ Τἱοῦ μονογενοῦς αὐτουργοῦντος τήν οἰκείαν σάρκωσιν. οὗτος δέ. ἤγουν τῶν τ῅ς ὁμοφυοῦς ἡμῖν Ἀειπαρθένου καί Θεομήτορος παναγίων σπλάγχνων. "Φωρίς ἁμαρτίας συνελήφθη ἐκ Πνεύματος ἁγίου. Μόνη γάρ θέλησις θεία καί Πατρική. καί ἀσπόρως τήν ἑαυτοῦ ποιουμένου σύλληψιν ἐκ τ῅ς ἁγίας Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας· τοῦτον δή τόν ἄῤῥητον αὐτοῦ τ῅ς γεννήσεως σκοπήσαντες λόγον. " Ἐγεννήθη ἐκ γυναικός. φησίν. διά τήν ἐξ ἀπάτης τοῦ γένους κατακρατοῦσαν ἡδονήν. ὥσπερ οὖν καί θεῖον καί πατρικόν. φησίν. ἐν ἐπιδείξει σαρκός δίχα σαρκικῶν θελημάτων καί λογισμῶν ἀνθρωπίνων. ἡ πρόοδος γέγονεν· οὐ γάρ σαρκός ἐμπαθής προηγήσατο θέλησις ἤ λογισμός. Εἰπών γάρ. ὑπό τοῦ ΢ωτ῅ρος ἡ [92] . ἐκεῖνος μέν. ἐπάγει λέγων. Πῶς. καί χωρίς μολυσμοῦ ἐξ αὐτ῅ς κατά σάρκα γεγέννηται». γράφοντι τάδε κατ᾿ Ἀπολιναρίου τοῦ δυσσεβοῦς. ὡς ἔφην. καί οὐχ ἁμαρτία· δίχα σαρκικῶν θελημάτων καί λογισμῶν ἀνθρωπίνων». ὅς γε ταύτην ἠπίστατο προσληφθεῖαν ἐκ τ῅ς ἡμετέρας οὐσίας. ἐν εἰκόνι καινότητος· ἡ γάρ θέλησις θεότητος μόνῃ. Ἐπειδή γάρ τ῅ς δι᾿ ἡμ᾵ς κατά σάρκα τοῦ Λόγου γεννήσεως ὑπέρ ἡμ᾵ς. φησίν. ἀλλά θέλησις θεότητος μόνη δι᾿ Τἱοῦ αὐτουργοῦντος. ὡς ὁ θεῖός φησιν Ἀθανάσιος· οὐ μέν γε τό μή καί ὡς ἄνθρωπον αὐτόν μετά τοῦ εἶναι φύσει Θεόν οὐκ ἔχει ἀνθρώπινον θέλημα καί φυσικόν. ἀλλ᾿ ἑτέραν τῆ ἁμαρτησίᾳ. «Ἐπειδή (≡15Α_318≡> προδήλως ἐκ τ῅ς θεότητος προσελήφθη ἡ ἡμετέρα φύσις.

ὁ ἀναμάρτητος ζητ῅σαι καί σῶσαι τό ἀπολωλός. οἷς δέδωκεν παράδειγμα ὁ τ῅ς εὐσεβείας Διδάσκαλος. φυσικόν εἶχεν ὡς ἄνθρωπος. Καί ἵν᾿ ἐπιτόμως εἴπω. Ὅθεν ἡνίκα μέν τήν ἡμετέραν φύσιν ἐκ τ῅ς θεότητος προσειλ῅φθαι λέγῃ. Οὐχ ὅ ἐγώ θέλω. καί οὐδείς ἀντερεῖ· οὐδέν γάρ ἐν τῆ φύσει [93] . τουτέστιν ἐναντίου καί ἀντικειμένου. ὥσπερ ἡμεῖς. «ἀλλά τ῅ς προσληφθείσης ἀνθρωπίνης οἰκονομίας» οἰκειουμένης συμπαθῶς τά ἡμέτερα. Ἐντεῦθεν δεικνύς. Οὗ τινος γάρ οὐ προκαθηγήσατο ὁ καθ᾿ ἁμαρτίαν διά σπορ᾵ς τ῅ς γεννήσεως νόμος. οὐδεμίαν τήν ἐξ ἀντιπράξεως ἔχων πρός ἐκεῖνο διαφοράν. "ἐπειδή καί ὑπέρ νόμον ἀνθρωπίνης φύσεως ἐτέχθη». ἀλλά τοῦ ἐμπαθοῦς καί παρά φύσιν ποιεῖ· καί διόλου φάναι. τουτέστι τήν ἁμαρτήσασαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους φύσιν. οὔκ εἰσι ταῦτα διαφόρου θελήματος». οὔτε μήν κατά ψυχήν θελήματος ἐναντίαν ἤ παράλογον κίνησιν. Σό γάρ οὐκ ἐναντίον. ὡς ἔφην τοῦ φυσικοῦ καί ἀνθρωπίνου θελήματος. τούτου παντελῶς οὐ δέ τοῖς μέλεσιν ἐνυπάρχει. καί τόν ἐκ παραβάσεως ἐπεισαχθέντα τῆ φύσει τελείως ἐξαφανίζων. ἐξ οὗ τό δύο κατά φύσιν ὑπάρχειν ἐν τ῵ ΢ωτ῅ρι θελήματα προδήλως συνάγεται. τόν ἀριθμόν ἀφείς. τό ἑαυτῶν ἀθετήσαντες. θελήματος ἑνός μνημονεύει· ἡνίκα δέ τό. ὡς ὁ λόγος ἦν αὐτοῦ μόνον τό ἐμπαθές. Πάτερ. Ἦλθε γάρ. τό ἐναντίον οὐκ ἔχειν ἤ ἀντιπράττον. τό πάσης (=0244=) ἁμαρτίας ἐλεύθερον τό καθ᾿ ἡμ᾵ς. ἀλλά τοῦ πέμψαντός με Πατρός· καί. ἀλλά νόμος δικαιοσύνης πρός ὑποτύπωσιν ἡμῖν ἐκφαινόμενος. οὐχ ὡς οὐκ εἶχεν ἀνθρώπινον θέλημα καί φυσικόν· οὐ γάρ λέξας φαίνεται τοῦτο· ἀλλ᾿ ὅτιπερ ὡς ἄνθρωπος οὔτε κατά σῶμα διά τῶν μελῶν τήν οἱανοῦν ἐκέκτητο παρά φύσιν ἐνέργειαν. διά τοῦ ἑνός θελήματος. φησίν. Καί ὅτιπερ. ἀλλ᾿ εἴ (≡15Α_322≡> τι σύ. «Σαῦτα γάρ δι᾿ ἡμ᾵ς ἔλεγεν.κατεφθαρμένη ἀπό τ῅ς ἁμαρτίας σάρξ. Οὐκ ἦλθον ποι῅σαι τό θέλημα τό ἐμόν. κἀν τ῵ φυσικ῵ καί ἀνθρωπίνῳ πρός τό Πατρικόν καί θεῖον συνέβαινε μέν. " Ὅτι οὐκ ἦλθον ποι῅σαι τό θέλημα τό ἐμόν. φησί. φυσικόν πάντως. διαφόρου θελήματος». ἐπιμαρτύρεται τόν δι᾿ ἡμ᾵ς σαρκωθέντα Θεόν. «Ἕτερος γάρ νόμος ἐν τοῖς μέλεσιν αὐτοῦ. τό οἰκεῖον ἑκουσίως ὑπέταττεν· συνίστα δέ τό Πατρικόν. ἀλλά τό συμβαῖνον δι᾿ ὅλου καί ἡνωμένον. τό μόνην τ῅ς αὐτοῦ κατά σάρκα γεννήσεως τήν θείαν προκαθηγήσασθαι θέλησιν δηλοῦν αὐτόν οἶμαι· διά δέ τοῦ «μή ὑπάρχειν θελήματος διαφοράν». ἀλλ᾿ οὐ τό φυσικόν ἐπί τοῦ ΢ωτ῅ρος ἀποδιορίσασθαι θέλημα. λέγων οὕτως· Κἄν γέγραπται. " Οὐκ εἰσί ταῦτα. Σρανώτερον δέ κἀν τοῖς ἑξ῅ς παρίστησιν. ἤ θέλημα διάφορον ἤ ἐναντίον οὐ γέγονε τ῵ Πατρί». Οὐκ ἀναίρεσιν οὖν. ἡ ἀντιστρατευομένη τ῵ νόμῳ τοῦ νοός αὐτοῦ». τουτέστιν ἐναντίου καί ἀντιπράττοντος. ᾧ ἄν καί ἡμεῖς ἐκμιμούμενοι. τό θεῖον διά πάσης σπουδ῅ς ἐκπληρώσωμεν. ἀλλά τό τοῦ Κυρίου μ᾵λλον ἐν π᾵σι προτιμήσῃ θέλημα». ἵνα τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ ἑπώμεθα· καί μή τό ἴδιον ἕκαστος ἡμῶν. ὑποτύπωσιν δέ διδούς ἡμῖν ἑαυτόν. Εἰ γάρ ἐναντίον οὐκ εἶχεν. εἰς μέσον τ῵ λόγῳ προτίθησι.

ἐθαύμασα λίαν αὐτῶν τήν ἀκρίβειαν. κατά τήν τῶν ἱερωτάτων λογίων καί τῶν Πατρικῶν διδαγμάτων παράδοσιν. ΢υνηγοροῦντα γάρ ἔχει τόν λόγον. καί πρός αὐτοῖς τόν ταύτην ἐν Λατίνοις ὑπαγορεύσαντα. Σαῦτα γοῦν ἀπολογησαμένους διαγνούς. πάσης ὄντα καθαρόν ὑποψίας. καί τόν νοῦν σφετερίζεσθαι (≡15Α_326≡> μηδαμῶς συνεπόμενον. καί οἱ μακράν ὑπό τάς πτέρυγας ὁσίως ἐπαναπαυσόμεθα. τό γε παρά τό εἰκός. δια τήν πρός ΢έργιον ἐξ αὐτῶν γραφεῖσαν ἐπιστολήν. ὅτου χάριν καί πῶς αὐτῆ διερωτῶν ἐνετάγη τό ἕν θέλημα. ὅ μή κυρίως ἐν τοῖς ἑαυτοῦ γέγραφε λόγοις. καί διάδημα τήν αὐτοῦ κατά χάριν κοινωνίαν καί ἕνωσιν. τῶν πάντα τολμώντων ὑπέρ ἑνός τοῦ διακεν῅ς ἀσεβεῖν. καί μηχαν᾵σθαι τούς δι᾿ ἐναντίας οἰκείας δόξης ὡς οὐκ ἀρίστης ἐπικάλυμμα ποιεῖν τἀνδρός τά γράμματα. μόνην κρηπῖδα δογμάτων ἱεροτέρων τήν αὐτοῦ τε καί δι᾿ αὐτοῦ μακαρίαν ἔχοντες ἔλλαμψιν. ἀλλά τοῦ καθ᾿ ἡμ᾵ς καί διαβεβλημένου τελείαν ἀποσκευήν καί ἀναίρεσιν. ὡς ἄν διά πάντων φραξάμενος ἔχοις. ὅπως διακρούσῃ τῶν ἐναντίων τάς φάλαγγας. κατά κέλευσιν αὐτοῦ κύριον ἀββ᾵ν Ἰωάννην ἁγιώτατον σύμπονον. ἰσχυριζόμενον ὡς οὐδαμῶς ἐπίμνησιν ἐν αὐτῆ δι᾿ ἀριθμοῦ πεποίηνται ἑνός τό παράπαν θελήματος. θεοτίμητε Πάτερ. παρακλοπαῖς τισι καί παρεξηγήσεσι τούς ἐκθύμως κατ᾿ αὐτῶν ἀγωνιζομένους. Οὔτε μήν τήν οἱανοῦν κυρίωσιν ἤ (=0245=) ἐκβολήν τοῦ κατά τό ἀνθρώπινον φυσικοῦ τοῦ ΢ωτ῅ρος θελήματος. δεῖξαι βουλόμενοι πάσης οὖσαν καθαράν ἁμαρτίας τήν προσληφθεῖσαν σάρκα. δόξαν τε τήν τοῦ Μονογενοῦς ἐντεῦθεν εἰς ἀνάῤῥησιν ἔχων. καί οἷον ἐπισφραγίζοντες τήν ὑπέρ Ὀνωρίου γενομένην συνηγορίαν.ἤ τοῖς κατά φύσιν παντελῶς ἐναντίον· Δέος οὖν πολλά βαίνειν ἐπιβαλεῖν. ὥσπερ οὖν καί κατεπλάγην τήν πανουργίαν. ἀνήρ εἰ καί τις ἄλλος ἀρετῆ τε θείᾳ καί φρονήσει κεκοσμημένος· καί φήσας ὡς πολύς αὐτ῵ λόγος κεκίνηται πρός τούς ἐκεῖσε τ῅ς μεγάλης Ἐκκλησίας ἱερωτάτους ἄνδρας. λόγῳ τε βάλλων εὐτόνως καί πίστει κατά κράτος ὑπερνικῶν. (≡15Α_324≡> Καί οὕτω μέν ἐγώ γε τόν νοῦν ἔχειν ὑπολαμβάνω. δι᾿ ἧς πρός τό ἄσκιον φῶς καί [94] . καί ἀπολογουμένους. καθ᾿ ἕτερον ταῦτα παρά τόν ἐκείνου σκοπόν παραξηγουμένους. καί εὗρεν ἀσχάλλοντας ἐν τούτῳ. οὗ πάντες οἵ τε πλησίον. εἰς ἑαυτούς ἐπισπ᾵σθαι. Βεβαιότερον δέ μοι τοῦτον πεποίηκεν ἐκ τ῅ς πρεσβυτέρας ῾Ρώμης ἐπανελθών ὁ ὁσιώτατος πρσβύτερος κύριος ἀββ᾵ς Ἀναστάσιος. ᾧ ἱερωτάτη καί τιμία μοι κεφαλή. καθ᾿ ὅ καί ὁ πρός ἄλληλα τῶν ὁμογενῶν συνίσταται πόλεμος. Ἀναγκαίως οὖν καί τοῦτο μαθών δεδήλωκά σοι. ταῦτα γνώρισον τ῵ ἱεραρχικῶς προκαθημένῳ τ῅ς ἀμωμήτου ἡμῶν καί ὀρθοδόξου πίστεως. ὡς ἔθος αὐτοῖς πάλαι καί νῦν. καί θελόντων. π᾵σαν τοῦ ἐπηρεαστοῦ καταδρομήν ἀπελαύνοντα. Καί φαίνονταί πως διά τ῅ς τοιούτων λόγων συνᾴδοντες τοῖς ἀρτίως ἐξηγηθεῖσι παρά τ῅ς ἐμ῅ς οὐδενίας. Ἀλλ᾿. εἰ καί τοῦτο νῦν ἀνεπλάσθη παρά τῶν ταύτην ἑρμηνευσάντων εἰς τήν Ἑλλάδα φωνήν.

καί προθυμίαν εὔτονόν τε και πρακτικήν. ἀλλ᾿ ἀφθαρσίᾳ συνισταμένην. ὡς ἄν τήν νωθείαν τῆ ὑποβάσει. τ῅ς τῶν νοημάτων διά προφορ᾵ς λόγου ποιούμενοι πρόχυσιν. εἰ καί συγκαταβάσει χρωμένους οἶδα δι᾿ ἐρωτήσεως. καί διαφορ᾵ς. Οὕτω δέ καί ἐπί τῶν ἄλλων ἔχει γενητῶν ἁπάντων οὐσιῶν καί ὑποστάσεων. ἐξ οὗπερ καί ἄλλοις τά θεῖα πηγάζετε κατ᾿ ἀπειρόδωρον τ῅ς σοφίας χύσιν. ἐξ ὧν τοῖς σωζομένοις ἡ σωτηρία κατά χάριν προσγίνεται. κοινῶς τε καί ἰδικῶς. ὡς καί μέχρι τῶν κατ᾿ ἐμέ ταπεινῶν. ἤ ἵππου τό χρεμετιστικόν· ὑποστατικήν δέ τοῦ τινος ἀνθρώπου γρυπόν. Σοῖς δέ θείοις Πατράσιν. ὡς οὐ μ᾵λλον ἐπιστολικ῅ς ταῦτα συμμετρίας. ἀποσκοποῦντες. Ποιότητα γοῦν εἶναί φασιν. ἐφ᾿ ᾧ τε προβιβάσαι. εἰς ζωήν ἐπειγόμενοι τήν οὐ φθορᾶ λυομένην. Οὐκ οἶμαι πρός γνῶσιν ἑτέρου δεῖσθαί τινος τῶν ἁπάντων τούς ἱερωτάτους ὑμ᾵ς. ἤ (≡15Α_330≡> γραφικ῅ς ἀσχολίας τυγχάνοντες. συνεχής τε καί σύντομος ἡ τούτων καθέστηκε δήλωσις. ΚΑΙ ΔΙΑΥΟΡΑ΢. ἰδιότητος. ἧς ὥσπερ ἐνταῦθα ταῖς θεολήπτοις αὐτοῦ προσευχαῖς. καί ταῖς θεοσόφοις διδασκαλίαις ἐλπίδι μετέχομεν. ἀλλά τῶν τῆ οὐσίᾳ. τῆ τε πνεύσει τήν ἄνοιαν τ῅ς ἐμ῅ς ἐκκαθάραντες διανοίας. (≡15Α_328≡> (=0246=) [95] .. καί τάς τρίβους εὐσεβῶς κατευθύνοντες. ΙΔΙΟΣΗΣΟ΢. καί ἰδιότητος καί διαρορ᾵ς· πολυσχεδ῅ μέν τούτων παρά τοῖς ἔξω τυγχάνειν τήν σημασίαν. Λέγω γοῦν περί ὧν ἐκπαιδεύοντες προσεξετάζειν παρεκελεύσασθε. καί λόγου παντός ἀμοιρούντων ταύτην φιλανθρώπως ἐκτείνειν εὖ μάλα πρός ἐπιστήμην θείαν καί μάθησιν. καί ἔτι μ᾵λλον πρός τόν οἰκεῖον δι᾿ ἄκρας ὑφέσεως μετεωρίζειν ὕψος τ῅ς γνώσεως τούς κάτω που κειμένους ἡμ᾵ς. τουτέστιν οὐσίας καί φύσεως. οὐσιώδη μέν ὡς ἐπ᾿ ἀνθρώπου τό λογικόν. ἤ σιμόν· ἤ τοῦ τινος ἵππου τό ψαρόν ἤ ξανθόν. καί ἀγνοίᾳ πιεζομένους. ΠΕΡΙ ΠΟΙΟΣΗΣΟ΢. τό Πνεῦμα τό ἅγιον. λόγον τε διατείνειν. οὐκ ἐπί τινος ὑποκειμένου λαμβανομένη. ἕν αὐτό ἤδη (=0248=) δι᾿ ἀρετ῅ς ἁπλ῅ς προσβοᾶν κατά νοῦν σοφίζον. Περί ποιότητος.. διά τῶν καθ᾿ ὑμ᾵ς σώζειν τούς ἀξίους ἠξιωμένων. καί μακρόν ἄν εἴη τάς ἐν τούτοις ἐκείνων διαιρέσεις ἐξαπλοῦν. ποιότητός φημι. ΘΕΟΔΩΡΩ . καθ᾿ ἥν καί πρός ἄλληλα διαφορά τῶν τε εἰδῶν (=0249=) καί ἀτόμων γνωρίζεται. ἤγουν καθολικῶς τε καί μερικῶς τοῖς οὖσιν ἐνθεωρουμένην.Πατρικόν ἐν Πνεύματι ἁγίῳ χειραγωγούμεθά τε καί ἀναγόμεθα· πρός αὐτόν ὡς ἀρχηγόν τ῅ς σωτηρίας ἡμῶν. καί μέντοι γε τῶν τῆ ὑποστάσει θεωρουμένων. Θεοδώρῳ πρεσβυτέρῳ τ῵ ἐν Μαζαρίῳ. διευκρινοῦσα τήν τῶν πράγματων ἀλήθειαν. κατά τήν ἐν αὐτ῵ τ῵ Λόγῳ καί Θε῵ Κυρίῳ ἡμῶν Ἰησοῦ Φριστ῵ μόνην καί τελείωσιν. εἰς ἕξιν ἀγάγοιτε γνωστικήν. μετά τόν φύσει καί πρῶτον. οὕτω κἀκεῖ τῆ θεουργ῵ μεσιτείᾳ καί προσαγωγῆ πείρᾳ κοινων῅σαι καταξιωθείημεν.

Ἐπί δέ τ῅ς ἀγεννήτου καί μοναρχικ῅ς φύσεως, οὐκ ἄν μέν ὅλως ἤ
κυρίως λεχθείη ποιότης. Οὐ γάρ ἐξ οὐσίας τινός καί συμβεβηκότων τό
Θεῖον, ἐπεί καί κτιστόν ἔσται πάντως, ὡς ἐκ τούτων σύνθετον καί
συγκείμενον. Καταχρηστικῶς δέ, καί ὅσον ἄν τις ἐκ τῶν καθ᾿ ἡμ᾵ς δύναιτ᾿
ἄν τά ὑπέρ ἡμ᾵ς εἰκάζειν· ἅτε δή μήτ᾿ ἄλλως ἤ οὕτως καί μόγις
ἱκανούντων ἡμῶν τήν ἐκείνων ἀμυδρῶς εἰσδέξασθαι γνῶσιν, καί λόγῳ
κἄν ποσῶς γοῦν, εἰ καί μή τελείως, διατρανοῦν· φυσική μέν ποιότης ἐστί
τό πανάγιον, τό πανσθενές, τό παντέλειον, τό ὑπερτελές, τό αὐτοτελές, τό
αὐτοκρατορικόν, τό παντέφορον καί εἴτι τοιοῦτον ἄλλο λέγεται φυσικόν
τε καί θεῖον, καί Θε῵ μόνον συμπρέπον ὡς ὑπερούσιον. Ὑποστατική δέ
ποιότης, Πατρός μέν τό ἀγέννητον, Τἱοῦ δέ τό γεννητόν, καί Πνεύματος
ἁγίου τό ἐκπορευτόν, ἤγουν ἀγεννησία, καί ἡ γέννησις καί ἡ ἐκπόρευσις,
ἅπερ καί ἰδιότητας ὀνομάζουσι, διά τ῵ μόνον αὐτ῵ καί οὐκ ἄλλῳ (περί
Θεοῦ λέγεται) προσεῖναι ταῦτα φυσικῶς ἤ ὑποστατικῶς. Ἐξ ὧν αἵ τε
οὐσιώδεις καί ὑποστατικαί συνίστανται διαφοραί, καταχρησικῶς μέν, ὡς
ἔφην, ἐπί Θεοῦ, κατά φύσιν δέ κυρίως ἐπί τῶν γενητῶν ἁπάντων. Ὅθεν
ταὐτόν μέν ἀλλήλοις ὑπάρχειν ταῦτά φασι, ποιότητά φημι καί ἰδιότητα
καί διαφοράν, (≡15Α_332≡> καί τῶν τε συμβεβηκότων, ἀλλ᾿ οὐχ ὑποκειμένου
τινός, ἤγουν οὐσίας λόγον ἐπέχειν. Διαφέρειν μέν τ῵ τήν ποιότητα
καθολικωτέραν εἶναι, καί ἐπί πάντων ἁπλῶς, εἴπερ οὐδέν παρέξ Θεοῦ τῶν
ὄντων ἄποιον, ὡς οὐκ ἄσχετον, οὐδέ ἀνείδεον. Σήν ἰδιότητα δέ μερικήν, ὡς
πρός ἐκείνην, καί μή ἁπασῶν, ἀλλ' ἁπλῶς καί τοιῶσδε (ὁποσοῦν καί
ἁπλῶς, ἀλλά τοιῶσδε ) λέγεσθαι, καί ἐπί τ῅σδε τ῅ς οὐσίας, καί οὐκ ἄλλης·
τήν δέ διαφοράν ὡς συστατικήν τῶν ὄντων καί ἀφοριστικήν. Ὅθεν καί
οὕτω ταύτην κατονομάζουσι, συστατικήν καλοῦντες διαφοράν
διευκρίνουσαν, ὡς ἔφην, τά ὄντα κατά τε οὐσίαν καί φύσιν, κατά τε
πρόσωπον καί ὑπόστασιν, καί π᾵σαν πασῶν ἐλαύνουσαν τροπήν τε καί
σύγχυσιν.
Αὕτη οὖν καί οὕτως ἔχουσα, κατά τήν τῶν Πατέρων διδασκαλίαν, ἡ
περί ποιότητος καί ἰδιότητος καί διαφορ᾵ς, ὡς ἐν ἐπιτομῆ φάναι, διάληψίς
τε καί διασάφησις. Ἀμήχανον δέ τι τούτων εἶναί ποτ᾿ ἄν ἤ ἐπινοηθ῅ναι
δύνασθαι χωρίς τ῅ς ὑποκειμένης οὐσίας, ἧς καί ἔστι καί λέγεται τούτων
ἕκαστον· (=0252=) οὐσίας γάρ ἀλλ' οὐχ ἑαυτ῅ς ἤ τε ποιότης λέγεται καί ἰδιότης
καί διαφορά· καί ὁ μή τοῦτο λέγων, ἠλόγησε, τοῦ κατά φύσιν λόγου παρά
λόγον ἐκστάς. Οὗπερ μόνος καί παρά πάντας ΢εβ῅ρος ὁ παράφρων
σοφιστής, ὡς τά μηδαμ῅ μηδαμῶς περινοῶν ἑαυτ῵ καί πλαττόμενος, καί
ποιοτήτων ἀνουσίων ἐπί Φριστοῦ λέγων διαφοράν, ἵν᾿ ἀνύπαρκτον αὐτόν
ἀποφήνῃ, τῆ τῶν ἐξ ὧν καί ἐν αἷς συνέστηκε φύσεων ἀποσκευῆ, καί
αὐτῶν γε πάλιν συναποσκευῆ τῶν ποιοτήτων. Οὐ γάρ δύναιντ᾿ ἄν
ἀναιρουμένων τῶν φύσεων,·ὡς μηδέ κἄν ταύταις λοιπόν ἤ ὅλως ἐκ
τούτων, λέγω δέ τῶν ποιοτήτων, ὑφιστᾶν δύνασθαι τόν Φριστόν, εἰ καί
σύνθετον αὐτόν τερατολογεῖ ὁ δείλαιος, κἀντεῦθεν τελείαν αὐτοῦ
ποιούμενος τήν ἐξάρνησιν. Οὐ γάρ Θεός ἤ Θεοῦ φύσις, ἡ σύνθετος· ἐπεί
[96]

καί π᾵σα σύνθετος φύσις φύσει Θεός. Εἰ δέ π᾵σα σύνθετος φύσις φύσει
Θεός, οὐ Θεός κατ᾿ αὐτόν ὁ Πατήρ ὁ ἀσύνθετος· (≡15Α_334≡> εἰ γάρ τό
σύνθετον φύσει Θεός, οὐ φύσει Θεός τό ἀσύνθετον. Εἰ δέ καί τό ἀσύνθετον
φύσει Θεός, πολύθεός τις ἄν ἀπέφηνεν ὁ ἄθεος καί ἀντίθεος, ἀγνοήσας
τόν ὄντως ὄντα Θεόν καί σάρκα γενόμενον, ἀλλά φυλάξαντα κἀν τῆ
συνθέσει τ῅ς ὑποστάσεως τό πρός τόν Πατέρα κατά φύσιν ἁπλοῦν καί
ἀσύνθετον, ὡς Θεόν φύσει καί ἐκ Θεοῦ, κἄν ἄνθρωπος ἐξ ἀνθρώπων διά
ἀνθρώπου ὑπέρ ἀνθρώπους γεγέννηται προσλήψει σαρκός ψυχήν
ἐχούσης τήν νοεράν· κἄν οὐδέ ἄνθρωπον ὁμολογεῖ τόν ἐνανθρωπήσαντα
Θεόν ὁ ἀπάνθρωπος, ὡς φύσιν ἐπ᾿ αὐτοῦ τήν ἀνθρώπου, καθά καί τήν
θείαν ἀρνούμενος. Οὐ γάρ διφυ᾵ τοῦτον ἤγουν διπλοῦν τήν φύσιν, ὡς οἱ
Πατέρες, ἀλλά σύνθετόν τινα καί νόθον ὑποτίθεται φύσιν, τήν
Ἀπολιναρίου βδελυρίαν ζηλώσας. Σαύτῃ γε τό μέγα τ῅ς περί ἡμ᾵ς
οἰκονομίας ἀποσκευάζων μυστήριον ὁ ἀλητήριος, τῆ κλήσει τῶν
ὀνομάτων εὐμηχάνως ὡς δεινός ἀποκέχρηται ῥήτωρ, δυσφώρατον
ποιούμενος τή τῶν πραγμάτων ὑποκλοπήν, καί οἷον ὑποκνίζων τήν
αἴσθησιν, εἰς τήν τ῅ς ἀσεβείας παραδοχήν. Θεόν τε γάρ αὐτόν ἀποκαλεῖ
δ῅θεν καί ἄνθρωπον· ἀποσκευάζει δέ θατέρας προσηγορίας τήν
κυριότητα τήν ἀλήθειαν, ὡς οὐχ ὁμολογῶν τάς φύσεις, ὧν προδήλως αἱ
κλήσεις τυγχάνουσι. Καί διαφοράν λέγει, μηδεμίαν γνωρίζων διαφοράν,
τῶν διαφερούντων οὐχ ὑποκειμένων φύσει κατ᾿ αὐτόν τῶν πραγμάτων,
ἵνα καί σύγχυσιν ἐπεισκρίνῃ διά τ῅ς μι᾵ς συνθέτου φύσεως, καί
ἀνυπαρξίαν νομοθετήσῃ τῆ ἀπαρνήσει τῶν φύσεων· καί δόξῃ τοῖς μέν
ὀνόμασι τήν ἀναίρεσιν ἐπικαλύπτειν, τῆ δέ διαφορᾶ διαῤῥίπτειν τήν
σύγχυσιν· τοσαύτη τοῦ κακόφρονος ἡ κακόφρων ὄντως μηχανή καί
ἐπίνοια, τ῵ τ῅ς ἀγνοίας ζόφῳ καλυπτομένη, καί σκοτίζουσα τούς
ἁλόντας.
Πρός οὕς δέον, ὡς ὑπέρ ἐκείνου διατεινομένους τρέψαι τόν λόγον,
καί τοῦτο προσειπεῖν, ὡς εἴπερ καθ᾿ ὑμ᾵ς Κυρίλλῳ τ῵ ἀοιδίμῳ ΢εβ῅ρος
κατακολουθῶν (=0253=) ὁμολογεῖ τήν διαφοράν, ἐκτρεπόμενος τήν
συναίρεσιν, πῶς οὐ συνομολογεῖ καί τάς φύσεις (≡15Α_336≡> αὐτ῵, κἀν
ταύταις, ὡς ἐκεῖνος, τήν οὐσιώδη γνωρίζει διαφοράν, μόνην
ἀποσκευαζόμενος τήν τούτων διαίρεσιν, ἀλλά ποιότησι μόνον ψιλαῖς
παρά τόν ἐκείνου νόμον καί ὅρον τίθεται τήν διαφοράν; Ὅτι γάρ ὁμολογεῖ
τάς φύσεις ὁ μακάριος Κύριλλος, ὧν καί τήν διαφοράν δογματίζει, δ῅λον
ἐκ τοῦ μη δέ Νεστορίῳ τ῵ διῃρημένῳ κατ'αὐτήν γε τήν τῶν φύσεων
ὁμολογίαν ἀπαξιοῦν κοινωνεῖν, εἰ καί μή κατά τήν ἐννοίας τό σύνολον.
"Σί γάρ, φησίν ὁ διδάσκαλος, κοινόν ἐμοί καί Νεστορίῳ; τό δύο λέγειν τάς
δύο φύσεις μέχρι τοῦ γινώσιειν τήν διαφοράν τ῅ς σαρκός καί τοῦ Θεοῦ
Λόγου· ἑτέρα γάρ αὕτη κατά τήν φυσικήν ποιότητα, καί τ῅ς οὐσίας οὐχ
ὁμογενές παρ᾿ ἐκεῖνον». Ἐάν οὖν καί τάς φύσεις ὁμολογῆ, καί ἐπ᾿ αὐταῖς
τήν διαφοράν γνωρίζη, καί τήν τ῅ς ὁμολογίας αἰτίαν εὐσεβῶς ἀποδίδωσι,
φάσκων, "Διά τό ἑτέραν εἶναι τήν σάρκα παρά τόν Λόγον κατά τήν
[97]

φυσικήν ποιότητα»· ταυτόν δέ λέγειν, οὐσίαν καί ἐνέργειαν, πρός τήν
Θεοῦ Λόγου διαφοράν· πῶς ὁ παράφρων ΢εβ῅ρος οὐδ᾿ αὐτ῵ τ῵
πεπλασμένως αὐτ῵ τετιμημένῳ Κυρίλλῳ κοινωνεῖν ἀξιοῖ, καί τάς φύσεις
συμφθέγγεσθαι μέχρι τοῦ γινώσκειν τήν διαφοράν κατά τήν ἐκείνου
διδασκαλίαν, οὐ κατά τήν φυσικήν ποιότητα μόνον, ἀλλά καί τό τ῅ς
οὐσίας οὐχ ὁμογενές, ἵν' ὁμοῦ τε τῶν φύσεων καί τῶν φυσικῶν ποιοτήτων,
ἤγουν οὐσιῶν τε καί ἐνεργειῶν γνωρίσῃ τήν διαφοράν, ἀλλά καί τό τ῅ς
οὐσίας οὐχ ὁμογενές ἐξαρνούμενος τ῅ς σαρκός πρός τόν Λόγον, ὅπερ ἐστί
τό κατά φύσιν διάφορον, τήν ἐν ποιότησιν ἀνυπάρκτοις ( π᾵σα γάρ
πάντως ποιότης ἀνύπαρκτος δίχα τ῅ς ὑποκειμένοις οὐσίας ) ἀντεισαγάγοι
διαφοράν; Ὁ δέ κακούργως διαπραττόμενος, καί τ῅ς τοῦ σοφοῦ Κυρίλλου,
ταυτόν δέ λέγειν πάντων τῶν θεοκρίτων Πατέρων, ἀληθοῦς
κατεξανιστάμενος διδασκαλίας, ἀλλότριον ἑαυτόν ἀποφαίνει, καί τοῦ
ψεύδους κοινωνόν καί συνήγορον.
Ἆρα δέ ποιοτήτων λέγων ἐπί Φριστοῦ διαφοράν, μετά τήν ἕνωσιν, ἤ
πρό τ῅ς ἑνώσεως λέγει τήν διαφοράν; Εἰ μέν γάρ πρό (≡15Α_338≡> τ῅ς ἑνώσεως,
διαίρεσιν φρονεῖ πάντως, ἀλλ᾿ οὐ διαφοράν, καί ἐκ διῃρημένων, οἷον τῶν
καθ᾿ αὑτά προϋφεστότων, δογματίζει τήν ἕνωσιν, ἤ ταύτην ἔλυσε διά τ῅ς
τῶν ποιοτήτων διαφορ᾵ς καί ὁμολογίας, ἤ οὐδέ ταύτας ὅλως ἡνῶσθαι τήν
ἀρχήν ἀποφαίνεται. Καί εἰ μέν οὐχ ἡνῶσθαι λέγει, δ῅λον ὡς οὔτε τάς
φύσεις ὧν αἱ ποιότητες, ἡνωμένας δοξάζει, κἄν ὑποκρίνεται λέγειν· οὐ
γάρ ἐνδέχεται, τάς μέν ἡνῶσθαι, τάς δέ διῃρεῖσθαι ποτ᾿ ἄν· ἀλλά σύν
ἀλλήλαις ταυτόν ἀλλήλαις παθεῖν, εἴτε ἕνωσιν, εἴτε διαίρεσιν. Εἰ οὖν τήν
διαίρεσιν ἀποβαλλόμενος ἡνῶσθαι διαγορεύει μετά τῶν φύσεων, καί τάς
τούτων ποιότητας, ἀνάγκη πάντως αὐτόν ἑαυτ῵ γε στοιχοῦντα διά
πάντων, ἤ μίαν σύνθετον λέγειν ποιότητα, καθάπερ καί μίαν σύνθετον
φύσιν, διά τήν ἕνωσιν, καί ἠλέγχθη μή δέ τήν ἐν ποιότητι γνωρίζων
διαφοράν, ἀλλ᾿ ἀμφοῖν, οὐσιῶν τέ φημι (=0256=) καί ποιοτήτων δογματίζων
τήν σύγχυσιν, ἤ διαφόρους διδούς τάς ποιότητας, καί οὐ δεδειώς τήν
διαίρεσιν, διαφόρους καί τάς φύσεις εἴποιεν ἄν, οὐ δεδιττόμενος, οὔτε μήν
προφασιζόμενος τήν διαμπάξ τομήν εἰς τήν τ῅ς αὐτῶν ὁμολογίας
ἀποστροφήν καί παραίτησιν. Εἰ γάρ κατ᾿ αὐτόν οὐ πεπόνθασι διατομήν αἱ
ποιότητες, πρός αὐτοῦ δ῅θεν ὁμολογούμεναι, διά τήν διαφοράν, πῶς αἱ
φύσεις τμηθήσονται τ῅ς ὁμολογίας χάριν καί διαφορ᾵ς; Εἰ δέ ταύτας μέν
οὐχ ὁμολογεῖ, μόνας δέ δ῅θεν ὁμολογεῖ τάς ποιότητας, δ῅λός ἐστι τάς
φύσεις ἐξαφανίζων, καί ποιοτήτων ἄθροισμα τόν Φριστόν δογματίζων,
ὥσπερ καί τάς τῶν ὑλικῶν φύσεις οὔσας γνωρίζομεν· ὑποκειμένῳ μέντοι
τ῅ς ὕλης συνισταμένας, ἀλλ᾿ οὐκ ἐν μόναις ἐπιθεωρουμένας καί ψιλαῖς
ταῖς ποιότησιν, ὡς ἐκεῖνός γε τόν Φριστόν διαγράφει, καί διά τοῦτο
σύνθετον αὐτόν ὀνομάζει φύσιν, ἐκείνην δηλαδή, καί οὐκ ἄλλην νοῶν ἥν
ἐκ ψιλῶν τῶν ποιοτήτων ἀνεπλάσατο καί συνέθηκεν. Ὧν γάρ εἶναι λέγει
τήν διαφοράν, τούτων σαφῶς καί τήν ἕνωσιν. Οὐ γάρ ἄλλων ἡ διαφορά
καί ἄλλων ἡ ἕνωσις, ἀλλά τῶν αὐτῶν, καί οὐκ ἄλλων.
[98]

φησί. Εἰ δέ ἄλλος μέν ἐπί φύσεων. ἄλλος δέ πάλιν ἐπικρατεῖ νόμος ἐπί τῶν ποιοτήτων. ἵν᾿ οἰκειώσῃς Θε῵ διά τ῅ς ἀληθοῦς ἐπιστήμης τῶν ὄντων.Οὐκοῦν ἐκ ποιοτήτων καί ποιότητας εἶναι διαγορεύει τόν Φριστόν ὁ παράφρων. ὡς δεύτερον δέ τυχόν ἐπεισάγουσαν ὅρον διαλοιδορεῖτε. ἀλλά διαφόρους ἐπ᾿ αὐτοῦ δογματίζων ποιότητας. τόν καί πρός ἑαυτόν ὄντα διά πάντων ἀλλόκοτον. ἤ μή δυνάμενος ταύτην ἐνδίκως. ἐν παραδρομῆ κατά τήν ὑμετέραν εἰρήσθω κέλευσιν. συνδιαλύσῃ τήν μέμψιν. καί τελεώτερα τούς ἀτελεῖς κατ᾿ ἐμέ καί νηπίους ἐκπαιδεῦσαί τε καί διδάξαι. ἁγιώτατε καί θεοτίμητε Πάτερ. φύσεων δέ διαφοράν οὐ λέγει. τά μείζω. ἀσύγχυτοι δέ καί δίχα ταύτης αἱ φύσεις. καί (=0257=) πρός γνῶσιν ἀγαγεῖν θειοτέραν. ἵνα τήν τούτων λύσιν ποιούμενος. καί κατ᾿ αὐτάς γε πάλιν διῃρημένον αὐτόν ἀποδείκνυσιν. τ῅ς αὐτοῦ δεῖξαι τοῦτον ἡμῖν ἔργον ἐμμελείας. καί πῶς τούτων οὐχ ἑνωθεισῶν εἰς μίαν ποιότητα σύνθετον. Εἰ δέ καί ὡς τοῦτο μέν τηροῦσαν βεβαίως. εἰπεῖν οἰκειότερον. εἰπεῖν τοῖς Πατράσιν τετόλμηκεν. τά μή ὄντα κατά τ῅ς ἀληθοῦς καί ὄντως (πίστεως) πλαττομένων. Ἡ ὁμολογία. Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Φριστός. (≡15Α_340≡> Καί πάλιν ὁ θεῖος Μάξιμος. ὡς οὐ μίαν σύνθετον διά τήν ἕνωσιν. θεοτίμητε δέσποτα. καί μέμφεσθε. Σαῦτά μοι. οὐ μίαν δέ ποιότητα διαφόρους ποιότητας· ἤ τίνι λόγῳ ποιοτήτων μέν λέγει. εἰς τήν ἐκείνου καί τῶν τ῅ς ἐκείνου συμμορίας ὑπασπιστῶν ἀνασκευήν καί κατάργησιν. ὅστις ἐκείνου δυσσεβής ἐραστής καί συνήγορος. διαιροῦνται δέ κατ'αὐτήν αἱ φύσεις. Καί πῶς οὐκ ἀσύγχυτοι μέν δίχα διαφορ᾵ς μεμενήκασιν αἱ ποιότητες. ᾧ καί δι᾿ εὐχῶν (≡15Α_342≡> μή διαλείποις μέ παρατιθέμενος τόν ἀνάξιον. ὡς διαπεμπομένην τόν τ῅ς Νικαέων ὅρον παραστ῅σαι. Ἤ πῶς οὐ διαιρούμεναι μή ὁμολογοῦνται μετά τῶν ποιοτήτων. ὡς ἄν μάθοιμεν πῶς κατά τήν ἕνωσιν μίαν μέν φύσιν τάς δύο γνωρίζει φύσεις. ὅτι τε σύμφωνον. ἤ ἐκπληξίας. τῶν δύο φύσεων καί ἐν δύο φύσεσι φων῅ς. κἄν πάντων ᾖ ποριμώματος εἰς ἐξεύρεσιν τῶν διά ψεύδους. οὐ συντίθησι δέ τάς ποιότητας. ἐκείνῳ συναπενέγκηται μετά καί μείζονος τ῅ς κατακρίσεως. ἐκείνας εἰς μίαν σύνθετον ἑνῶσθαι τερατεύεται φύσιν. τίς ἄν ἰσχύσειε πώποτε. τίς οὖτος καθέστηκεν ὁ ὑπ᾿ αὐτ῅ς ἐπεισαγόμενος δεύτερος ὅρος. Σ῅ς σ῅ς δ᾿ ἄν εἴη θεόφρονος διανοίας. Οὐ γάρ ἔχει ταύτην ὁ τ῅ς Νικαέων ὅρος· εἰσήχθη δέ [99] . Σαῦτα διατρανώσαι διαποροῦσιν ἡμῖν. εἴπερ ὅρος οὖτος αὐτ῵ τ῅ς ἑνώσεως ἄριστος. ὧν αὐτός ὁ ὑπέρ τά ὄντα φύσει Λόγος αἰτία καθέστηκε. Πῶς οὖν τήν οὕτω ταῦτα σεβασμίως ἅμα καί διαπρυσίως ὁρῶσαν τε καί διαγορεύουσαν ἁγίαν ἐν Φαλκηδόνι σύνοδον. Διατί δέ συντίθησι μέν τάς φύσεις. Πῶς τε κατά τήν διαφοράν αἱ ποιότητες οὐ διαιροῦνται.

πάσης ὄντες ἡλιακ῅ς ἀκτῖνος φωτοειδέστατοι καί λαμπρότεροι. Εἰ δέ κατ' αὐτῶν οὐκ ἔστι. ἀλλά τήν δικαίαν κρίσιν κρίνατε. Εἰ γάρ ἔστι κατά τ῅ς ἐν τῆ Φαλκηδόνι ἄλλον αἰτι᾵σθαι πίστεως ὅρον διά τάς ἐγκειμένας τ῵ ὅρῳ τ῅ς Νικαέων φωνάς. (=0260=) Ἐπεί καί Γρηγόριος ὁ τ῅ς θεολογίας συνήγορος. συνιδεῖν οὐκ ἔχω. Εἰ δέ καί μηδέν ἦν. ἐκμιμήσασθαι τό πάθος· αὐτοί τά καί νοσηλευόμενοι διά τήν σύγχυσιν. προδιαρθρῶν τό ἐλλιπῶς εἰρημένον τ῅ς ἐν Νικαίᾳ περί τοῦ ἁγίου Πνεύματος· "διά τό μηδέ κινεῖσθαι.προδήλως ὑπό τῶν ἐν Φαλκηδόνι Πατέρων. καί π᾵σα σύνοδος ὀρθοδόξων καί ἁγίων ἀνδρῶν. τῆδε κἀκεῖσε καί ἐγγράφως καί ἀγράφως διαλοιδορεῖτε καί διασκόπτετε. συσταλ῅τε τ῅ς ἀπονοίας τ῅ς τοσαύτης κατά τ῅ς ἀληθείας ψεύδους συστάσεως. Σίς ἡ ἐπί τ῅ς αὐτ῅ς καί μι᾵ς ὑποθέσεως τῶν ἐν Φαλκηδόνι Πατέρων ἔγκλησις ὑμῶν. καί τῶν εὐσεβῶν Πατέρων τε καί δογμάτων ἀνόητον ἔγκλησιν. ὡς εὐσεβής ἡ φωνή καί ἐκρίθη καί ἀνηγορεύθη· καί μαρτυροῦσι τῶν ταύτην κηρυξάντων οἱ λόγοι. Μή καθ᾿ ὄψιν κρίνετε . ὡς ὑμεῖς ἀποφαίνεσθε. ὡς ἔφην. οἵ τε κατά τήν Νικαέων θεόκριτοι Πατέρες. πῶς κατ᾿ ἐκείνης. τό τηνικαῦτα τοῦτο τό ζήτημα»· μετά τοῦ Πατρός καί Τἱοῦ τό Πνεῦμα γινώσκων. καί τίς ἡ τῶν προλαβόντων ἀνάῤῥησις. πλεῖστον παραληροῦντες. τήν αὐτήν ὡς ἀμυδράν αἰτιωμένης. τοῦτό γε πάντως ἕψεται λέγειν διά τήν αὐτήν αἰτίαν καί κατά Κυρίλλου καί τῶν ἑκατόν πεντήκοντα. καί τό ὅλον μαινόμενοι· ἀλλ᾿ [100] . καί τούς ταύτην ὡς (≡15Α_346≡> ἀσεβ῅ καί ἀνάρμοστον πρός τήν ἐν Φριστ῵ τῶν σωζομένων ἀλήθειαν φύσεων ἱκανῶς ἐξελέγχοντας. Ἀλλ᾿ ἐοίκατέ μοι τ῅ς σαθρ᾵ς ὄψεως. πάντες. Παριστᾶν δέ προτρέπομαι τήν ὑμῶν ἐπί τοῖς ἀναποδείκτοις λύσσαν καί ἔνστασιν· εἴ γε κἄν ἄρα οὕτως ἱκανῶς αἰσχυνθέντες. Καί μετά τινά φησι· Σίνι λόγῳ. καθέστηκε. οὐ πρότερον γνωρισθεῖσα ἤ ὀνομασθεῖσα παρά τινος. οὐδέ τ῅ς ἀληθείας ἐκφάντορας ἐκδιαβάλλοντες. αἰτι᾵σθε. τί τό κωλύον ἁγίους τοσούτους (μ᾵λλον δέ τόν ἅπαντα Φριστιανισμόν· τοῦτο γάρ κυρίως ἐστίν ἡ τῶν (≡15Α_344≡> ὀρθοδόξων Πατέρων ἁγιωτάτῃ σύνοδος) ἐξουσιαστικῶς ταύτην προέσθαι. Εἰ γάρ ἔστι τἀληθῆ περί ἀληθείας εἰπεῖν. ὡς οὐ φωστ῅ρας κοινούς. καίτοι πατρικαῖς προδήλως ἀποχρησαμένην φωναῖς. ὁπότε πλεῖστον. οὐδέν τι μ᾵λλον ἐκφεύξεται τ῅ς ὑμῶν κατά τ῅ς Φαλκηδονέων ἐνοχ῅ς· πλεῖστον δέ ὅσον ὑποπεσεῖται ταύτῃ παρά τόν ὑμέτερον νόμον. καί Κληδονίῳ γράφων οὕτω νοεῖν καί διδάσκειν. κἄν ὑμεῖς ἀγνοεῖτε δι᾿ ἀπαιδευσίαν. οὐκ ἄλλον πίστεως ὅρον διά τ῅ς ἐπεισαγωγ῅ς τῶν οἰκείων ῥημάτων παντελῶς ἐπεισήγαγον. διά τόν εἰπόντα Θεόν. ἤ ἀγνοεῖν προσποιεῖσθε διά λοιδορίαν. καί πῶς τήν ἐν Φαλκηδόνι ἁγίαν σύνοδον. οὐ τήν οἰκείαν ἀδράνειαν. καί νομοθετεῖν κατά τ῅ς Εὐτυχοῦς συναιρέσεως. φησί. καί ὡς ἄλλον πίστεως ὅρον εἰσάγουσαν. Ὅτι μέν οὐδέ τοῦτο δύνασθε παραστ῅σαι δ῅λον· πολλοῖς γάρ τῶν πρό αὐτ῅ς ἁγίων Πατέρων. οὐχ ἱκανούσης πρός ἡλιακ῅ς αἴγλης ἀνάνευσιν καί μετάληψιν.

τό ἐν τῆ φύσει θεωρούμενον. καί δίχα ταύτης τό εἶναι οὐκ ἔχουσιν. διά τό αὐτό καί ἴσον καλόν· ἤ ταύτην ὡς μισόκαλοι διαλοιδοροῦντες συνδιαλοιδορεῖτε κἀκείνας. οὐδέ καθ᾿ ἑαυτά. οὐ ταὐτόν· ὥσπερ οὐδέ ὑπόστασις καί ἐνυπόστατον. Πῶς οὖν ὑπέρ τοῦ ἀγαθοῦ σύν ἐκείναις. ἵν᾿ εὐσεβείας πλάσμασιν ἐκεῖνας δ῅θεν κατά ταύτης σεμνύναντες. τρανοῦντες αὐτόν. Ἐνούσιον μέν γάρ ἐστι. τό μή ὄν καθ᾿ ἑαυτό συμβεβηκός δηλοῖ· ἀλλ᾿ ὅπερ ἐν ἑτέρῳ ἔχει τό εἶναι. δηλοῖ· τουτέστι. αἵ τε οὐσιώδεις καί ἐπουσιώδεις καλούμεναι· αἵτινες οὐκ εἰσίν οὐσία. Ὅτι ὥσπερ οὐδ᾿ ἑτέρα τῶν ποιοτήτων. εἰ καί ἐν ἀλλήλοις ἄμφω θεωρεῖται. ἤγουν οὐσιωδῶν καί ἐπουσιωδῶν. ὅ δή μάλιστα ποιοῦντες τοῖς πράγμασιν. ὅπερ (=0261=) ἐστί καθ᾿ ἑαυτήν. τό ἴσον αὐταῖς διά τήν ἴσην πρ᾵ξιν ἐπιφέροντες ἔγκλημα. καί οὐκ ἐν ἑαυτ῵ καθ᾿ ἑαυτό τυγχάνον. καί ἐπιστήμη ἐν ψυχῆ· οὐδέ γάρ ἔστιν εἰπεῖν χρῶμα δίχα σώματος φαίνεσθαι. Σό δέ ἐνυπόστατον. φημή δέ ταῖς συνόδοις. ἐν τῆ κατά σύγχυσιν συνόδῳ θεωρούμενον. διά τούς ἐκεῖνον καί τά ἐκείνου δόγματα πρός τήν οἰκείαν κακῶς ἐκλαμβάνοντας καί παρεξηγουμένους δυσσέβειαν. Οὕτω δέ καί τόν τ῅ς οἰκονομίας Νεστόριον διαιρεῖν μηχνώμενον. ἤ ἐπιστήμην δίχα ψυχ῅ς ἐνεργεῖσθαι· (≡15Α_350≡> οὕτως οὐδέ ἐνυπόστατον ἤ [101] . ΚΕΥΑΛΑΙΑ ΠΕΡΙ ΟΤ΢ΙΑ΢ ΚΑΙ ΥΤ΢ΕΩ΢. κ. τό μή ἐξ ἀτελῶν μερῶν εἰς ἕν τι συνελθόν. ὑπόστασις δέ. αὐτό τό ἐν ὑποστάσει ὄν. Αὐτίκα γοῦν τόν τ῅ς θεολογίας ἐν αὐτ῵ κείμενον λόγον ἐν αὐτ῵ κείμενον λόγον παραβλάψαι βεβουλημένους Εὐνόμιόν τε καί Μακεδόνιον. ἀλλ᾿ ἐκ τελείου καί ἀτελοῦς. Ὅτι οὐσία καί ἐνούσιον. τ.αὐτόν ὡς πρῶτον καί μόνον τῶν ἐκ τῶν ἁγίων τριακοσίων δέκα καί ὀκτώ Πατέρων νομοθετηθέντα βεβαίως ἐκύρωσαν. οἱ ἑκατόν πεντήκοντα Πατέρες οὐ συνεχώρησαν διά τῶν οἰκείων φωνῶν καί δογμάτων. διά ταύτης κἀκείνας λυμήνησθε. δηλοῖ. ἀλλ' ἀεί περί τήν οὐσίαν τό χαρακτηριστικόν κέκτηνται. ἀλλ' ἐν τῆ οὐσίᾳ τυγχάνουσι. ὥσπερ χρῶμα ἐν σώματι. οὐδέ ἔστι καθ᾿ ἑαυτό ὑφεστός. καί οὐ καθ᾿ ἑαυτό ὑπάρχον· ἐνυπόστατον δέ. καί οἷον ἐπεξηγούμενοι καί ἐπεξεργαζόμενοι. ἤ πρ᾵γμα ὑφεστώς καθ᾿ ἑαυτό. ὁ μακάριος οὐκ εἴασε Κύριλλος· ὥσπερ οὖν καί Εὐτυχέα συγχεῖν ἐθελήσαντα διεκώλυσαν οἱ ἐν Φαλκηδόνι τίμιοι Πατέρες. Ὅτι ἡ μέν ὑπόστασις πρόσωπον ἀφορίζει τοῖς χαρακτηριστικοῖς ἰδιώμασι. ἐστίν οὐσία. τόν τινα τ῅ς οὐσίας ἐμφαίνει. ΤΠΟ΢ΣΑ΢ΕΩ΢ ΣΕ ΚΑΙ ΠΡΟ΢ΩΠΟΤ (≡15Α_348≡> Ὅτι οὐσία μέν τό εἶδος καί τήν φύσιν. Σίς οὖν ὑμῶν τήν τοσαύτην ὑποίσοι κατά τ῅ς εὐσεβείας καί τῶν εὐσεβούντων αὐθάδειαν. ἀλλά περί τήν ὑπόστασιν πάντοτε θεωρούμενον. ὥσπερ αἱ ποιότητες. ἑ. ἀλλ᾿ ἄλλο καί ἄλλο. καί οὐκ ἐν ἑαυτ῵ θεωρεῖται. καί ταύτην οὐκ ἀποδέχεσθε. εὐλαβεῖσθε τοῖς ῥήμασιν.

γεινικῶς δέ πάντων τό κοινόν. Οὐκ ἔστι σῶμα ἀσχημάτιστον ἤ ἀχρωμάτιστον. πάντως σῶμα. Οὐσία ἐστί. ΣΟΤ ΑΓΙΩΣΑΣΟΤ ΚΛΗΜΕΝΣΟ΢ ΠΡΕ΢ΒΤΣΕΡΟΤ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ΢. Ὅτι τό λέγειν τινάς. τῶν καθ᾿ ἕκαστα περιληπτική τῶν ὄντων ἐν τ῵ οἰκείῳ ἀτόμῳ πάντων ἰδιωμάτων. ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια. τό τ῅ς οὐσίας ἤτοι φύσεως χαρακτηρίζει. Ὅτι φύσις μέν οὐκ ἄν εἴη ποτέ ἀνυπόστατος. Ὅτι ἡ μέν φύσις τόν τοῦ εἶναι λόγον κοινόν ἐπέχει. ἤ τούτων τό ἐνούσιον.. οὐ μήν ἡ φύσις ὑπόστασις· οὐδέ τό μή ἀνυπόστατον εἰς ὑπόστασιν θεωρεῖται. τῶν ὑπό τό σύνθετον εἶδος ἀτόμων. Θεός οὐσία θεία ἐστίν. ἤ τό χρῶμα σῶμα λέγων εἶναι. ΕΚ ΣΟΤ ΠΕΡΙ ΠΡΟΝΟΙΑ΢ Οὐσία ἐστίν ἐπί Θεοῦ. καί οὐχί μ᾵λλον ἐν τῆ ὑποστάσει θεωρεῖσθαι. κεφάλαια ἑπτά περί τῶν δύο φύσεων τοῦ Κυρίου καί ΢ωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Φριστοῦ. ἡ τοῦ Θεοῦ πρόνοια ἐμποιοῦσα τοῖς γινομένοις τό εἶναι.ἐνούσιον ἔστιν νο῅σαι δίχα οὐσίας ἤ ὑποστάσεως. Ὅτι ὥσπερ εἴ τις λέγει. ἀἸδιόν τι καί (≡15Α_352≡> ἄναρχον.. ΣΟΤ ΠΑΝ΢ΟΥΟΤ ΜΑΞΙΜΟΤ ΟΡΟ΢ ΤΠΟ΢ΣΑ΢ΕΩ΢ Ὑπόστασις σύνθετός ἐστιν. ἀσώματόν τι καί ἀπερίγραφον. ἀλλ᾿ οὐχί ἐν σώματι θεωρεῖσθαι· οὕτως εἴ τις ὀνομάσει λέγων· Οὐκ ἔστι φύσις ἀνυπόστατος· εἶτα τό μή ἀνυπόστατον εἰς ὑπόστασιν συνάγων. οὐσία τις σύνθετος. μή εἶναί φύσιν ἀνυπόστατον. Οὐ γάρ καθ᾿ ἑαυτά τήν ὕπαρξιν ἔχουσιν. οὐ πάντως καί ὑπόστασις. ἡ δέ ὑπόστασις καί τόν τοῦ καθ᾿ ἑαυτό εἶναι. Υύσις ἐστίν. οὐκ ὀρθῶς διακρίνει. Κατά δέ τούς ἄλλους ἡ τῶν εἰς τί εἶναι παραγενομένων γένεσις· καθ᾿ ἑτέρους δέ. Ἐπειδή οὐδέ ἀντιστρέφει. Ὅτι ἡ μέν φύσις εἴδους λόγον μόνον ἐπέχει. Ἡ μέν γάρ ὑπόστασις. ὀρθῶς μέν λέγει. οὐκ ὀρθῶς δέ νενόηται· καί τό μή ἀνυπόστατον εἰς ὑπόστασιν φέρειν. [102] . Σό γάρ κοινῶς ἐν τοῖς ὑπό τό αὐτό εἶδος ἀτόμοις θεωρούμενον. καί τό πῶς εἶναι. ἀλλ᾿ ἀεί περί τήν ὑπόστασιν θεωροῦνται. καί τῶν ὄντων αἴτιον. (=0264=) οὐ μήν ὀρθῶς συνπεραίνει. Οὐκ ἔστι γάρ ὑπόστασιν νο῅σαι ἄνευ φύσεως· οὐ δέ πάλιν σχ῅μα ἤ χρῶμα ἄνευ σώματος·· ἡ δέ φύσις. ὀρθῶς μέν λέγεται παρ᾿ αὐτοῖς. ἡ δέ ὑπόστασις καί τοῦ τινός ἐστι δηλωτική. ΣΟΤ ΜΑΚΑΡΙΩΣΑΣΟΤ ΕΤΛΟΓΙΟΤ ΠΑΠΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ΢ . τό σχ῅μα. Σοῦ μακαριωτάτου Εὐλογίου πάπα Ἀλεξανδρείας. τό δι᾿ ὅλου ὑφεστός. πάντως καί φύσις· ὥσπερ καί τό σχ῅μα. προηγουμένως μέν ἐν τοῖς ὑπ᾿ αὐτό ἀτόμοις.

πῶς μία. τοῦ Πατρός ἀσυνθέτου ὑπάρχοντος. καί συναἸδιος τ῵ Πατρί καί ὁμοούσιος ὡς ὁ Θεός Λόγος. ἔχον τι καί ἰδικόν. ἤ ἐχομένης ὑφ᾿ ἑτέρας. εἰ δέ τοῦτο. Εἰ μία φύσις τοῦ Θεοῦ Λόγου καί τοῦ Πατρός. πῶς οὐκ ἔσται ὁ Λόγος σάρξ. Εἰ δέ ὑπάρχουσιν ἀμφότεραι. πῶς οὐχ ἑτεροούσιος ὁ Φριστός. πῶς οἷόν τε τό κτιστόν τ῵ ἀκτίστῳ. καί τοῦ Πατρός καί τ῅ς σαρκός. πῶς οὐ μία φύσις τοῦ Θεοῦ Λόγου. καί πότε γέγονεν ἐκ μι᾵ς. Ἰησοῦ Φριστός ὡμολόγηται ὤν. εἰπέ. τ῅ς λαβούσης. ἀλλά μίαν εἰπεῖν. ἀρχή κινήσεως καί ἡρεμίας. Εἰ δέ ὡς μι᾵ς φύσεως ἐχούσης ἑτέραν. Εἰ κατ᾿ οὐδέν δύο ὁ Θεός Λόγος καί ἡ σάρξ. καί τί γέγονεν ἡ ἑτέρα. Μίαν φύσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου σεσαρκωμένην φασί τινες· οἶμαι δέ καί ὑμ᾵ς οὕτω λέγειν. [103] . πῶς οὐ γέγονε τετράς ἤ Σριάς. (≡15Α_356≡> οὐ περιγράψας τῆ φωνῆ τόν τινα ἄνθρωπον. Εἰ οὐδέποτε δύω φύσεων ὁ Κύριος ἡμῶν. εἰπέ. Ὑπόστασίς ἐστιν. ἤ (≡15Α_354≡> ἑτεροούσιος. ΠΕΡΙ ΟΤ΢ΙΑ΢ ΚΑΙ ΥΤ΢ΕΩ΢ ΚΑΙ ΤΠΟ΢ΣΑ΢ΕΩ΢ Οὐσία ἐστίν ἡ τό κοινόν τε καί ἀπερίγραπτον σημαίνουσα. καί ἡ σάρξ Λόγος. οἷον ὁ δεῖνα. Ὑπόστασίς ἐστι. τό μετά τοῦ καθόλου. παρά τό πεφυκέναι. πότε δύο φύσεων ἦν ὁ Φριστός. ὅ ἐστιν ἄνθρωπος. πῶς οὐ δύο φύσεων ὁ Φριστός. Ὁ γάρ τοῦτο εἰπών. Ὁμοούσιος ὁ Θεός Λόγος τῆ παρ᾿ αὐτοῦ ληφθείσῃ σαρκί. πῶς οὐ κατά πάντα ἕν ὁ Θεός Λόγος καί ἡ σάρξ. τόν ἰδίως ὑπό τοῦ ὀνόματος γνωριζόμενον. οὗ ἥνωται ὁ Θεός Λόγος καί ὁ Πατήρ. πῶς ἡνωμένος ὁ Θεός Λόγος καί ἡ σάρξ κατ᾿ οὐδέν εἰσί δύο. Ἀλλ᾿ εἰ μέν ὁμοούσιος. ἤ καί ὅλως λέγειν (=0265=) ἕνωσιν. Υύσις ἐστίν. ἡ τό κοινόν τε καί ἀπερίγραπτον ἐν τ῵ τινι ἰδίως παριστῶσα καί περιγράφουσα. Εἰ δέ οὐ κατά πάντα ἕν ὁ Θεός Λόγος καί ἡ σάρξ. Εἰ δέ ἑτεροούσιος ἡ σάρξ τοῦ Θεοῦ Λόγου. καί τό ἀἸδιον τ῵ ὑπό χρόνον εἶναι ταυτόν. Υύσις ἐστί. Καί εἰ κατά πάντα ἕν ὁ Θεός Λόγος καί ἡ σάρξ.Εἰ μι᾵ς φύσεως κατά τήν ἕνωσιν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Φριστός ἐστιν. Ἀλλ᾿ εἰ μέν μι᾵ς οὐσίας τοῦ Θεοῦ καί τ῅ς σαρκός τοῦτο νοητέον. τήν κοινήν φύσιν ἐσήμανεν. εἰ μή ἐξ ἀμφοτέρων μία ἀπετελέσθη σύνθετος. ἡ ποιά τ῵ παντί ὕπαρξις. Εἰ ἀδύνατον πλέον ἡνῶσθαι τόν Θεόν Λόγον καί τήν σάρκα. πῶς δυνατόν λέγειν μι᾵ς μετά τήν ἕνωσιν τόν Φριστόν. Υύσις λέγεται. τό ἐξ ἴσου π᾵σι τοῖς ὑπό τό αὐτό εἶδος ἀναγορευομένοις ἐνθεωρούμενον. Εἰ δέ ὡμολόγηται ὁ Φριστός δύο φύσεων γεγονέναι. Υύσις ἐστί κατά τούς ἔξω. ἤ τ῅ς ληφθείσης. πῶς οὐ κατά τι δύο ὁ Θεός Λόγος καί ἡ σάρξ. ποίας. οὐ δύο. τίς ὑποίσει μίαν καί μίαν.

φοβουμένην θάνατον. καί τόν νοῦν Θεοῦ εἰκόνα. ἄκτιστος. καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν ἀδιαιρέτως καί ἀσυγχύτως ἐφόρεσε (≡15Α_358≡> σάρκα παθητήν καί οὐ παντοδύναμον. Σό γάρ φοβεῖσθαι θάνατον. ἐκείνης ἐστί. Σό Φριστός ὄνομα. Ὁ ἐπί τοῦ ἑνός καί μόνου Φριστοῦ δύο θελήματα εἰπεῖν ἤ ὁμολογεῖν παραιτούμενος. ὁ ἵππος. Ὥσπερ γάρ εἰ διά πάντων τά ἀνθρώπινα ἐπεδείκνυτο. μήτε τῆ τοῦ Μαρκίωνος καί Μανιχαίου νόσῳ καί μανίᾳ παράσχῃ ὑπόθεσιν. Οὐ γάρ ὑποστάσει ἐστί ὁ Φριστός θνητός καί ἀθάνατος· οὐ δ᾿ αὖ πάλιν ἀδύναμος καί παντοδύναμος ὁρατός καί ἀόρατος. ἤ διά τήν ἐνανθρώπησιν ἀλλοῖόν τί σοι δοκεῖ. (=0268=) τό ζῶον. Δια τοῦτο καί προλέγει τό ἐσόμενον ὡς Θεός. οὐ φύσεώς ἐστι δηλωτικόν. κτιστήν. ἀλλ᾿ ἐν τ῵ Φριστ῵ παντοδύναμον θέλημα ἔχουσαν. π᾵ν τό καθ᾿ ἑαυτό ὑφεστώς. καθό αὔξει καί φθίνει τό φυτόν. ὅτι ψιλός ἄνθρωπος ἦν. ὁ ἄνθρωπος. Σετάρτη δέ οὐσία ἔμψυχος αἰσθητική λογική. Διό καί ἔσχατος γέγονεν. καί τί τούτου τοῦ θελήματος τό ὄνομα. ὁ Φριστός. καί ἀσύνθετος ὁλότητι ὑπάρχει· οὕτω καί τό αὐτ῅ς θέλημα. ὀρατήν. ὁποῖον δέ σήμανον . ἔχων ἐν ἑαυτ῵ καί ἥν δι᾿ ἡμ᾵ς. (≡15Α_360≡> ὡς τήν ἀλήθειαν εἰρηκότι. ἀλλ᾿ ἐν ἰδιότητι φύσεως. Διά τοῦτο ποικίλλει καί ἀναμίγνυσι καί τά ῥήματα καί τά πράγματα.Πρώτη οὐσία ἐστί. καί ἀναδύεται πάλιν ὡς ἄνθρωπος. ὡς ἐκ πάντων τήν ψυχήν ἄυλον ἔχων. ἄναρχον καί συνάναρχον καί συναἸδιον τ῵ Πατρί καί τ῵ ἁγίῳ Πνεύματι. Σουτέστιν. Εἷς γάρ ἐστίν. Καί σύ αὐτός. καί Κύριός ἐστι καί Θεός. [104] . οἷον λίθος. ἵνα αὐτ῅ς δείξας τήν ἀσθένειαν. Οὐχ ὡς ἐγώ θέλω. ὡς προεῖπον. κτιστός καί ἄκτιστος· ἀλλά τό μέν φύσει. ἄναρχος. Σρίτη δέ οὐσία ἔμψυχος αἰσθητική. Νῦν μέν οὖν ἐρήμην αὐτήν ἀφίησι καί γυμνήν τ῅ς οἰκείας ἐνεργείας. φ῅σαι ἡμῖν. καί οὐ θέλεις. ἀλλ' ὡς σύ. Ὥσπερ γάρ ἡ θεία φύσις ἡ τρισυπόστατος. ἁπλοῦν τε καί ἀσύνθετον. ἠπιστήθη ἄν ὁ τ῅ς οἰκονομίας λόγος. Δευτέρα οὐσία αὐξητική. ἀπερινόητος. ὅλος ὁ Φριστός. ἵνα μάθης. Σό γάρ. ποῖον ὄνομα ἔχει. τουτέστι τοῦ θείου θελήματος ὄνομα. ὅπερ ἐπ᾿ αὐτοῦ λέγεις. καί παντοδύναμος. οὐδέν ἕτερον δείκνυσιν. ἀλλ᾿ ἤ ὅτι σάρκα ἀληθῶς περιβέβληται. Σό γάρ πρό τ῅ς ἀνανθρωπήσεως. Νῦν δέ αὐτήν οὐκ ἀποκρύπτει. τό δέ ὑποστάσει. πιστώσηται αὐτ῅ς καί τήν φύσιν. οὐκ ἐναντιότητι γνώμης. ΟΣΙ ΑΔΤΝΑΣΟΝ ΕΝ ΘΕΛΗΜΑ ΛΕΓΕΙΝ ΕΠΙ ΦΡΙ΢ΣΟΤ ΣΟΤ ΜΑΚΑΡΙΟΤ ΜΑΞΙΜΟΤ. ἵνα μήτε τῆ τοῦ Παύλου τοῦ ΢αμοσατέως. ἁπλ῅. τήν μή παντοδύναμον φυσικῶς. καί ἀναδύεσθαι καί ἀγωνιᾶν. εἰ θέλεις. ἤ ποσότητι θεϊκόν ὅλον. ὡς τ῅ς θείας ὑπάρχον οὐσίας. ἔχων ἑκατέρα φυσικῶς. Ἰδού οὖν τό πρό τ῅ς ἐναθρωπήσεως εἶπον· καί πάντες μοι συμφθέγξονται. ἀλλά συνθέτου ὑποστάσεως. Εἰπέ οὖν ἡμῖν τό μετά τήν ἐνανθρώπησιν. τοῦτο τό ἕν θέλημα. περιγραπτήν. Καί ἁπλῶς εἶπείν. τοῦτο ἄν ἐνομίσθη· οὕτως εἰ διά παντός τά τ῅ς Θεότητος ἐπετέλει. ἐγώ σημαίνω.

Εἰπέ τούτου σύ τοῦ ἐφευρισκομένου ἐπί Φριστοῦ ἑνός θελήματος τό (=0269=) ὄνομα. καί ἁπλῶς ὡς ἔστι σοι φίλον εἰπεῖν. καί μετά τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. θεανδρικόν θέλημα εἴποις τόν Φριστόν ἔχειν. ὅτι ἡ ζωοποιός σάρξ τοῦ Τἱοῦ τοῦ Θεοῦ. ὡς πρό τῶν αἰώνων. καί μή ὀκνήσῃς. καί κατά πόσον κτιστόν. Ἐγώ λέγω. θεῖον λέγεται. Ὡς εἰκός δέ. ὡς ἕνα τ῅ς ἁγίας Σριάδος συμπροσκυνοῦμεν Πατρί καί ἁγίῳ Πνεύματι. Ἐγχάραξον οὖν ὁριστικῶς ἐκ πατρικῶν διδάσκαλιῶν. καί τρεῖς θελήσεις εἰσάγων φανήσῃ μή συμβαινούσας ἀλλήλαις. συγχύσεις καί σύ κατά ΢ευ῅ρον· δύο γάρ φύσεις ἤ φυσικά θελήματα. ὅπως μαθεῖν εὕρωμεν κατά πόσον ἐστί θεῖον. καί πάλιν ἀλλοτριώσεις τόν Τἱόν τοῦ Πατρός. Ἅ γάρ ἀριθμοῦμεν ἡμεῖς. ὥσπερ καί τάς ὑποστάσεις. τοῦ παρά σοῦ πρεσβευομένου ἐπί Φριστοῦ. Καί (≡15Α_364≡> [105] . καί εἰς ψήφους ἡμ᾵ς κινήσεις εἰς διμοιρότριτα τοῦ παρά σοῦ ἑνός θελήματος.. ΚΕΥΑΛΑΙΑ Ι' ΠΕΡΙ ΣΩΝ ΔΤΟ ΘΕΛΗΜΑΣΩΝ ΣΟΤ ΚΤΡΙΟΤ . ἀναγκασθήσῃ τήν ὡς ἑνός τοῦ Πατρός. λογιώτατε. ταῦτα καί ὁμολογοῦμεν. καί τήν τοῦ ὀνόματος δήλωσιν διατύπωσον ἡμῖν. τάς δύο φύσεις συντελούσας. μία φύσις. νῦν καί εἰς τούς σύμπαντας εἰῶνας. Ἀλλ᾿ ὑποστατικόν. καί τήν ὡς ἑνός τοῦ Πνεύματος εἰπεῖν. οὕτω καί τ῵ θελήματι καί ἡμῶν καί τοῦ Πατρός διαφέρειν.Ζήτησον Παλαιάν καί Καινήν Διαθήκην ὅλην. ἤ ἕν φυσικόν θέλημα γενέσθαι ἄνευ συγχύσεως ἀδύνατον. Ἕνα γάρ Τἱόν. Κεφάλαια ι´ περί τῶν δύο θελημάτων τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί ΢ωτ῅ρος ἡμῶν Ἰησοῦ Φριστοῦ. Ἐγράφη δέ πρός ὀρθοδόξους. καθώς οἱ Πατέρες ὡρίσαντο. Ὁμοίως καί κατά πόσον ἄκτιστον. κατά τόν μέγαν καί θεοφάντορα Βασίλειον. Ζήτησον. Ἐάν εἴπῃς τήν ὡς ἑνός μίαν θέλησιν καί ἐνέργειαν. Ἀλλ᾿ ἄρα σύνθετον τολμήσῃς εἰπεῖν. Εἰ ὡσπερ μι᾵ς ὑποστάσεώς ἐστιν ὁ Λόγος μετά (=0272=) τ῅ς σαρκός. μέχρι τοῦ νῦν τινί τῶν γηγενῶν οὐ πεφανέρωται. ἡμεῖς ἀνώνυμον τί ποτε (≡15Α_362≡> ὁμολογ῅σαι οὐ δυνάμεθα. εὐλογημένοι ἀνάγκη ὥσπερ τῆ ὑποστάσει. Ἐπειδή ὁ Πατήρ καί τό ἅγιον Πνεῦμα θεανδρικόν οὐκ ἔχει θέλημα. οὐ νομίζω. καί κατά πόσον ἀνθρώπινον. Ὁμοίως πάλιν καινόν τῆ Θεότητι τοῦτο. καί τό ἀνθρώπινον θέλημα. ἀνθρώπινον λέγεται. φθείρεις τήν ὕπαρξιν τοῦ θέλοντος· φθορά γάρ τῆ φύσει τό παρά φύσιν ἐστί. Ἀμήν. οὕτω καί ἕν θέλημα κατά τινας.. Ἀλλ᾿ ἄρα φυσικόν εἴπῃς. Ἐπειδή. σύνταξον αὐτό μετά τῶν ἀνωνύμων Χαλμῶν. Ἐάν καί σχετική εἴπῃς· Νεστορίου εἰσάγεις προσωπικήν διαίρεσιν. εἰς ἕν πρόσωπον καί μίαν ὑπόστασιν τοῦ Θεοῦ Λόγου. καί εὑρεθήσεται εἰς πολυθεἸαν ἐκπίπτων ὁ λόγος. α´. Εἰ δέ καί παρά φύσιν εἴπῃς. ὅπως κἄν ἐκεῖ χώραν καί τόπον εὕρῃ. κἄν θέλῃς καί μή θέλῃς θέλησιν καί ἐνέργειαν. Ἀλλ᾿ ἄρα τήν μονάδα πάλιν ἀνασπαράξεις. ἐν αὐτ῵ ἔσχε τ῵ Θε῵ Λόγῳ πάντα τά ὑπερφυ᾵ τ῅ς ἰδίας φύσεως. Εἰπέ ἡμῖν τό ὄνομα τοῦ θελήματος. Ἀλλ᾿ ἄρα ἐπειδή τό θεῖον θέλημα.

*οἷς οὐ ἐξ῅ν+. ὡς καί ἤδη ἐδείχθη. Εἰ τό τ῅ς φύσεως τοῦ Λόγου θέλημα. εὐλογημένοι. καί ἡμεῖς. εὐλογημένοι. εἴπερ ἑαυτοῖς στοιχεῖν διέγνωσαν. καί μία φύσις ἔσται γε οὕτω καί τοῦ Λόγου καί τ῅ς σαρκός. ὥσπερ τ῅ ὑποστάσει. δημιουργικόν πάντων τῶν γεγονότων· τοῦτο δέ κατ᾿ αὐτούς. η´. τ῅ς σαρκός καί τοῦ Λόγου· (=0273=) εἰ δέ προαιρετικόν. s´. καί μίαν φύσιν λέξουσιν τοῦ Λόγου καί τ῅ς σαρκός. κατά τό χρυσοῦν στόμα Ἰωάννου. Καί ἀνῄρηται οὕτω γε ἡ κοινή δόξα τῶν Φριστιανῶν. ε´. Πῶς γάρ κτίσμα τό ἐκ μή ὄντων κτίζον. Ἀλλ᾿ εἰ μέν φυσικόν καί μία φύσις ἔσται. τό κτιστήν αὐτήν εἶναι. Σοῦτο τό ἕν θέλημα. τούτοις τ῅ς σαρκός διαφέρειν κρίνεται· ἥνωται δέ κατά τήν κοινήν τῶν Φριστιανῶν δόξαν τ῵ θελήματι Πατρί καί Πνεύματι. Σί γάρ ἄν καί εἴη παρά ταῦτα (≡15Α_366≡> ἕτερον λέγειν. ζ´. κενόν τό τῶν Πατέρων κήρυγμα. τῆ διαφορᾶ τῶν θελημάτων δειχθήσεται. Οἷς ὁ Λόγος τό ἕν ἔχει μετά τ῅ς σαρκός. δ´. καί κενή ἡ πίστις ἡμῶν. Σοῦτο τό ἕν θέλημα. καί τοῦ αὐτοῦ τυγχάνουσι θελήματος. Εἰ κατά τόν μέγαν Κύριλλον. δημιουργός ἔσται προδήλως τῶν γεγονότων καί ἡ τοῦ Λόγου σάρξ. β´. λέγειν· εἴπερ ἡ τῶν ὄντων σύστασις ἐν οὐσίᾳ καί ὑποστάσει θεωρεῖται. καί τό ἐξαίρετον τ῅ς θείας φύσεως ἰδίωμα ἔχον. τό ἕν θέλημα τήν κίαν φύσιν οὐ συνάγει. θ´. εὐλογημένοι. Ἀλλ᾿ εἰ μέν φυσικόν αὐτό εἴπωσι. φυσικόν ἔχει ἡ σάρξ· μετά πάντων δέ τῶν φυσικῶς προσόντων αὐτῆ ἰδιωμάτων ὁ Λόγος ἥνωσεν αὐτήν ἑαυτ῵ ἀτρέπτως καθ᾿ ὑπόστασιν. ἀναγκασθήσονται διά τάς ἁγίας τρεῖς ὑποστάσεις. τά τ῅ς αὐτ῅ς ὄντα οὐσίας (≡15Α_368≡> καί φύσεως. Εἰ οἷς ἥνωται ὁ Λόγος τ῵ Πατρί καί τ῵ Πνεύματι. τοῦ Λόγου καί τ῅ς σαρκός. εὐλογημένοι. φυλάσσειν σπουδάζομεν. πῶς τά φυσικῶς προσόντα αὐτῆ ἀρνούμενοι. ἄρα τ῵ θελήματι τοῦ Πατρός ἐχωρίσθη. καί οἷς τό ἕν ἔχει μετά τοῦ Πατρός. οὐχί καί τήν φύσιν τοῖς φυσικοῖς ἰδιώμασι συναρνοῦνται. τό ἕν θέλημα τήν μίαν φύσιν συνάξει. [106] . γ´. Εἰ δέ ὑποστατικόν. οὕτω καί τῆ γνώμῃ χωρισθήσεται Πατρός καί Πνεύματος ὁ Φριστός. Εἰ δέ ἐπί τ῅ς σαρκός καί τοῦ Λόγου. καί τ῅ς σαρκός τυγχάνει θέλημα. τούτοις τοῦ Πατρός χωρίζεται. Εἰ δέ ἕν θέλημα μετά τ῅ς σαρκός κατά τινας.πῶς ἡ τ῅ς φύσεως πρός τόν Πατέρα ταυτότης. τούτοις τ῅ς σαρκός διακρίνεται. τρία λέγειν καί τά θελήματα. ἄρα θελήματι τ῅ς σαρκός διαφέρει τοῦ Πατρός καί Πνεύματος· ὡς αὐτοί ἑαυτοῖς οἱ Πατέρες καί ἡμῖν διωρίσαντο. ἤ προαιρετικόν τυγχάνει. εὐλογημένοι. Εἰ διά τό ἕν θέλημα Πατρός καί Τἱοῦ καί ἁγίου Πνεύματος. Εἰ τό μή θέλειν ἀποθανεῖν. ἤ φυσικόν. καί μία φύσις αὐτῶν ἐδείχθη ὑπό τῶν θεολήπτων Πατέρων· ἕν δέ θέλημα κατ᾿ αὐτούς. καί μή θέλοντες. τοῦ αὐτοῦ εἶναι θελήματος δύνανται. οὐδέ ἐπί Πατρός καί Τἱοῦ καί ἁγίου Πνεύματος. πῶς τά τ῅ς αὐτ῅ς μή ὄντα φύσεως. ἤ φυσικόν ἤ ὑποστατικόν ἀνάγκη αὐτούς.

[107] . ΢αβελλίου τέ τήν συναίρεσιν καί Ἀρείου τήν διαίρεσιν εἰσάγειν. Σαῦτα γάρ πάντα συνδραμεῖν θέλουσι πρός τήν τῶν θελημάτων παράστασιν. Οὐσία ἐστί. παρ᾿ ἥν ὑπέφηνεν ὁ λόγος. καί διά τοῦτο τόν οὐκ ὄντα φοβούμενοι φόβον. κατά μέν φιλοσόφους. ἵνα ἔχωμεν νοούμενον. Ὑπόστασις δέ ἐστιν. (=0276=) Ἐκ τῶν ἐρωτηθέντων αὐτῷ παρά Θεοδώρου μοναχοῦ. ὧν τό ἄθροισμα ἐπ' ἄλλου θεωρεῖσθαι οὐ δύναται· κατά δέ τούς Πατέρας. ἤ τις ἕτερος τῶν καθ᾿ αὑτά ἰδίοις προσωπικοῖς ἰδιώμασι τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ἀφοριζόμενος. ἡ ὁμωνυμία αἴτιον πολλάκις πλάνης γίνεται. Ὅθεν φωνάς μέν παραχωροῦντας τούς Πατέρας εὕρομεν· ἐννοίας δέ. Υύσις ἐστί. δύο θελήματα ἐπί Φριστοῦ λέγειν οὐκ ἀνέχονται. Οὐ γάρ περί φωνῶν ὁ λόγος τοῖς Πατράσιν. εἰ ὅλως ἐστί θέλημα. οὐδαμῶς. καί τί προαιρετικόν. προσωπικῶς τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ἀφοριζόμενος. καί τρία θελήματα. Ἐπειδή δέ. τό ἕν θέλημα δέχεσθαι. οὐσία μετά ἰδιωμάτων· κατά δέ τούς Πατέρας. ἡ κατά πολλῶν καί διαφερόντων ταῖς ὑποστάσεσιν ὀντότης φυσική. κατηγορούμενον. διά τήν εὐκριν῅ καί ἀσύγχυτον τῶν σημαινομένων πραγμάτων δήλωσιν. ἀρχή κινήσεως καί ἡρεμίας· κατά δέ τούς Πατέρας. ἐν τ῵ ὁποῖον τί ἐστι. εἶδος κατά πολλῶν καί διαφερόντων τ῵ ἀριθμ῵. σαφηνίσαι ὑμῖν πρό πάντων . εὐλογημένοι. τί προαίρεσις. Καί ὁ μή ταῦτα γινώσκων μετά ἀκριβείας. κατά μέν φιλοσόφους.ι´. ΣΟΤ ΑΤΣΟΤ. κατά μέν φιλοσόφους ἰδιωμάτων συναγωγή. Εἰ τ῵ θελήματι καί πρόσωπον συνεισάγεσθαι λέγουσι. ἤ διά τό ἕν θέλημα τ῅ς Θεότητος. βιασθήσονται. Καί εἰ ἄρα τά σύνθετα. καί ἕν λέγειν πρόσωπον· ἐπειδή τ῵ θελήματι κατ᾿ αὐτούς ἐξ ἀνάγκης καί πρόσωπον ἕπεται· ἤ διά τά τρία πρόσωπα. ἤ οὐχ ὁμόχρονα· καί ποῖα ποίων προγενέστερα· ποῖα δέ ποίων μεταγενέστερα. παρακαλῶ τήν ὑμετέραν ἐν Φριστ῵ σύνεσιν. τά δέ ἁπλ᾵· καί ποῖα δέ τά σύνθετα. αὐθυπόστατον πρ᾵γμα μή δεόμενον ἑτέρου πρός σύστασιν· κατά δέ τούς Πατέρας. ἵνα μή καί δύο πρόσωπα ἐξ ἀνάγκης αὐτοῖς συνεισαχθῆ. τοῦ ἀκροατοῦ πρός ἑτέραν σημασίαν μεταβαίνοντος. καί περί θελημάτων διηγούμενος. Καί τίς ὁ ἀποδεικτικός ἑκάστου μέρους καί ὁριστικός (≡15Α_370≡> λόγος. τυφλός μυωπάζων. οἷον Πέτρος ἤ Παῦλος. Ἄτομόν ἐστι. ὁμόχρονα ἔχουσι τά μέρη. ὅ καθ᾿ ἕκαστον ἄνθρωπος. κατά μέν φιλοσόφους. καί ἐπί ποίων σημαινομένων ἤγουν πραγμάτων φέρεται τό τοιοῦτον ὄνομα· καί εἰ τά μέν τῶν ὑπ'αὐτό προσαγορευομένων πραγμάτων σύνθετά εἰσι. μή γινώσκων μήτε τί λαλεῖ. εἴπερ εὐσυνάρτητον τόν τοῦ οἰκείου δόγματος λόγον δεῖξαι βούλονται. ἀλλά περί πραγμάτων. Πρός ἐπί τούτοις δέ. καί τί γνώμη· τί δέ γνωμικόν θέλημα. μήτε περί τίνος διαβεβαιοῦται.

Θέλησίς ἐστι φυσική λόγου τοῦ ἐν ἡμῖν κίνησις. αὐτοκράτορος νοῦ αὐτεξούσιος κίνησις· ἤ νοῦς περί τι αὐθαιρέτως κινούμενος. ὡς μηδέ κατά τήν οὐσίαν ἀκούσιον ἔχοντος. ἀλλ᾿ ἤ θέλησις. τοῦ κατά φύσιν ὄντος ὀρεκτική. Αὐτεξουσιότης ἐστί νοῦς κατά φύσιν κινούμενονς·· ἤ νοερά τ῅ς ψυχ῅ς κίνησις αὐτοκρατής. καί τ῅ς οὐσίας αὐτ῅ς δηλωτικόν ἐστιν ἡ θέλησις. ἄκουε τοῦ Δαυΐδ λέγοντος». Σοῦ ἁγίου Γρηγορίου ἐπισκόπου Νύσσης. [108] . Σοῦ ἁγίου Εὐσταθίου Πατριάρχου Ἀντιοχείας. Θέλησις καί ἐνέργεια Θεοῦ ἐστιν. Πρῶτον ἰδίωμα τ῅ς νοερ᾵ς ψυχ῅ς. (≡15Α_374≡> Θέλησίς ἐστι ψυχ῅ς νοερ᾵ς αὐτεξούσιος κίνησις. τῆ τοῦ λογικοῦ φύσει κατάλληλος. παντός νοεροῦ αὐθαίρετος δύναμις. (≡15Α_372≡> ἡ παντός χρόνου καί καί προνοητική αἰτία. ἐκ τῆς πρός Αἴγλωνα ἐπίσκοπον Κυνοπόλεως κατά Ἀρειανῶν Ἐπιστολῆς. μαθητοῦ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ ἀποστόλου καί εὐαγγελιστοῦ.. Θέλησίς ἐστι φυσική ὄρεξις. (=0277=) Θέλησις ἐστι φυσική. ἐκ τοῦ Περί ψυχῆς λόγου. ὑπάρχουσα δύναμις. ἤ βούλησις ἤ ἐνέργεια.Σοῦ ἁγίου Εἰρηναίου ἐπισκόπου Λουγδούνων. ἐκ τῶν πρός Δημάτριον διάκονον Βιαίνης περί πίστεως λόγων· οὗ ἡ ἀρχή. καί πάσης φύσεως ποιοτική τε Θέλησίς ἐστι τ῅ς νοερ᾵ς ψυχ῅ς. Θέλησις ἐστι νοῦς ὀρεκτικός πρός τό θεληθέν ἐπινεύουσα. "Ζητῶν τόν Θεόν. ἐκ τοῦ Περί πίστεως μείζονος λόγου. τόπου καί αἰῶνος. Νοῦς Κυρίου οὔπω Κύριος. ὁ ἐφ᾿ ἡμῖν λόγος. ἐκ τοῦ Κατά Ἀπολιναρίου λόγου. Σοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου πάπα Ἀλεξανδρείας. Σοῦ ἁγίου Ἀθανασίου πάπα Ἀλεξανδρείας. ὡς αὐτεξούσιος αὐτ῅ς καί διανοητική ὄρεξις Κλήμεντος τοῦ ΢τρωματέως ἐκ τοῦ Περί Προνοίας λόγου. Θέλησίς ἐστι φυσική. Θέλησις ἐστι φυσική δύναμις. Θέλησίς ἐστιν ὄρεξις λογική τε καί ζωτική.

Ἡ στέρησις τ῅ς οὕτω ζω῅ς. Θέλημα ἐστι. Σοῦ ἁγίου Μαξίμου. (≡15Α_376≡> Ἐνδιάθετος λόγος ἐστί τό κίνημα τ῅ς ψυχ῅ς. Σοῦ ἁγίου Διαδόχου ἐπισκόπου Υωτικῆς. καί ἄδηλον ἐχόντων τό τέλος. καί περί τι διάθεσις. καί τί γνωμικόν. ἤ καί νόσημα τήν φωνήν ἀποβαλόντες. ἐκ τῶν περί θελημάτων αὐτοῦ συλλογισμῶν· τί φυσικόν θέλημα. Θέλησίς ἐστιν ὄρεξις βουλευτική τῶν ἐφ᾿ ἡμῖν καί δι᾿ ἡμῶν γίνεσθαι δυναμένων. Σοῦ αὐτοῦ· Κατά τί λογικός ὁ ἄνθρωπος. Αὐτεξουσιότης ἐστί. καί οἱ διά πάθος. ἡ ἁπλῶς καί ὡσαύτως ἔχουσα τῶν κατά φύσιν συστατικῶν ὁρμή τε καί ἔφεσις. τό ἐν αὐτ῵ τ῵ λογιστικ῵ γινόμενον. ἐκ τῆς πρός Μαρῖνον πρεσβύτερον ἐπιστολῆς. [109] . ἐκ τοῦ ἕκτου κεφαλαίου τῶν Ἀσκητικῶν. Σί θέλησις. ἄνευ τινός ἐκφωνήσεως· ὅθεν πολλάκις σιωπῶντες. Θέλησις ἐστί τ῅ς νοερ᾵ς ψυχ῅ς. οὐδέ ἦττον λογικοί εἰσίν. αὐτοκρατής τοῦ θελήματος κίνησις. Κατά τοῦτο δέ μάλιστα λογικοί πάντες ἐσμέν· ἀλλ᾿ οὐχ ὡς κατά τόν προφορικόν λόγον· Καί γάρ οἱ ἐκ γενετ῅ς κωφοί. διά τ῅ς προαιρετικ῅ς θελήσεως. Ὁ δέ προφορικός λόγος ἐν τῆ φωνῆ καί ἐν ταῖς διαλέκτοις τήν ἐνέργειαν ἔχει. λόγον ὅλον παρ᾿ ἑαυτοῖς διεξερχόμεθα. Αὐτεξουσιότης ἐστίν. οὐσίας ἐστίν ἀναίρεσις. ἡ τῶν καθ᾿ ἡδονήν συναγερτικῶν ποιά καί διάφορος κίνησίς τε καί ὄρεξις. καί ἐν τοῖς ὀνείροις διαλεγόμεθα. Θέλημα δέ γνωμικόν. λόγος ἐν καρδίᾳ στρεφόμενος. δι᾿ ἐνεργείας καί μόνον φανερωθ῅ναι δυνάμενος. τό κατ᾿ ἐξουσίαν αὐτήν αἱρεῖσθαι τῶν κατά γνώμην. Σοῦ ἁγίου Νεμεσίου ἐπισκόπου Ἐμέσης.Θέλησίς ἐστι νοῦς τις . καί τί ἐνδιάθετος λόγος. (=0280=) Θέλημά ἐστι φυσικόν. Θέλησίς ἐστι πάσης λογικ῅ς φύσεως. ἡ κατά φύσιν αὐτ῅ς ζωή. Θέλημά ἐστι βούλησις ψυχ῅ς *εἰ μή+ οἴκοθεν ἀνακοπ῅ναι μή δυναμένη. Σοῦ αὐτοῦ. Σοῦ ἁγίου Ἀναστασίου πατριάρχου Ἀντιοχείας. καί τί προαίρεσις. ψυχ῅ς λογικ῅ς θέλησις ἀκωλύτως γινομένη πρός ὅπερ βούληται. καί τί προφορικός.

ἐκ τῆς πρός Αἴγλωνα ἐπίσκοπον Κυνοπόλεως κατά Ἀρειανῶν ἐπιστολῆς. Ἐνέργεια πάσης οὐσίας ἐστίν. οὗ ἡ ἀρχή· "Ἄχραντος ὁ Λόγος». Κατ᾿ ἐνέργειαν δέ καί φύσιν οὐκ οἶδεν ὁ Θεός περιγραφήν. ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. ἡ οὐσιώδης καί συστατική πάσης οὐσίας ποιότης· ἧς τό ἐστερημένον. ἡ προσφυής αὐτῆ ποιότης. περί βουλ῅ς καί γνώμης καί φρονήσεως καί δόξης καί ἐξουσίας. τήν τοῦ πῶς εἶναι διάγνωσιν. Ἐνέργειά ἐστι φυσική. (≡15Α_380≡> Ἐνέργεια φυσική ἐστιν ἡ ἀμιγ῅ τήν οὐσιώδη πάντων πρός ἅπαντα διάκρισιν σώζουσα δύναμις. Εἰ σύνδρομον ἔχει Θεός τῆ φύσει τήν θέλησιν. καί τέλος μάρτυρος. καί πάσης οὐσίας ἐστέρηται. ἤγουν θέλησιν· Ζήτει ὄπισθεν ὁμοίως εἰς τήν αὐτήν ἐπιστολήν. ἐκ τοῦ πρός Εὐφράσιον σοφιστήν. Ἐνέργεια φυσική ἐστι. Σῶν ἁγίων καί θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν. δύναμις οὐσιώδης μή δέ μίαν ἑτέρου πρός ἕτερον ἐπιδέχεσθαι συγχωροῦσα κατά τήν οὐσίαν ἀλλοίωσιν. Σοῦ ἁγίου Ἰουστίνου φιλοσόφου. ἧς ἰδία [110] . Ἐνέργεια λογικ῅ς ψυχ῅ς. Ἐνέργεια φυσική ἐστιν. Γρηγορίου Νύσσης.Θέλημά φασιν εἶναι φυσικόν. ὁ πάσης φύσεως οὐσιώδης καί γνωστικός λόγος. Σοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου. ΟΡΟΙ ΔΙΑΥΟΡΟΙ ΣΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΘΕΟΥΟΡΩΝ ΠΑΣΕΡΩΝ ΗΜΩΝ . κατ᾿ οὐδέν οὐδέν παντελῶς ἔχει. Ἐνέργειά ἐστι κίνησις οὐσιώδης χαρακτηριστική τ῅ς φύσεως. ὥσπερ και τήν ἐνέργειαν· ἀεί γάρ φύσει θελητικός καί ἐνεργητικός ὑπάρχει ὁ Θεός· οὐδέ τῶν θελητικῶν τ῅ς αὐτ῅ς αὐτ῵ φυσικ῅ς ἔσται θελήσεως καί ἐνεργείας· ἐπεί καί φύσεως ἔσται πάντως τ῅ς αὐτ῅ς. Ἐνέργεια φυσική τε καί συστατική ἐστιν. ἡ ὁριστική διαφορά τ῅ς τοῦ δηλουμένου πράγματος φύσεως· ἧς χωρίς. περί Προνοίας καί Πίστεως λόγου. περί τῶν δύο ἐνεργειῶν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί ΢ωτ῅ρος ἡμῶν Ἰησοῦ Φριστοῦ. Ἐνέργεια φυσική ἐστιν.. ἡ δηλωτική ἡ πάσης οὐσίας δύναμις.. ἡ πάσης φύσεως ἔμφυτος κίνησις. ἐστί νοῦ κίνησις καί (=0281=) διάνοια. (≡15Α_378≡> Σοῦ αὐτοῦ. Ἐνέργεια ἐστι φυσική.

ἐξ ἧς ἔχει τήν πρόοδον. τούτων καί ἡ οὐσία μία. Οὐσιώδης ἐνέργειά ἐστι Θεοῦ. Παθεῖν γάρ τι τοιοῦτον ὁ ἄποσός τε καί ἐμεγέθης καί ἀσώματος οὐκ ἀνέχεται. τήν διακρίνουσαν αὐτήν τῶν ἄλλων. Ἐνέργεια θεοπρεπής καί δύναμίς ἐστι. αἴσθησις. τό σημαντικόν ἑκάστης ἰδίωμα φύσεως. Ἄνευ γάρ φυσικ῅ς ἐνεργείας. οὐσίας τινός μετέχον. Νοερῶν γάρ ἐστι. Πτηνῶν. ἐνέργειαν λέγομεν φυσικήν. Ἐνέργειά ἐστι κίνησις δραστική. τό καί τ῅ς αὐτ῅ς ἐνεργείας. Ἐνέργειαν γάρ ἡμεῖς εἶναι φαμεν. ἡ κατά φύσιν αὐτ῅ς ἐνέργεια καθέστηκε· πίστωσις ἀνάγουσα τόν νοῦν ἐπί τήν φύσιν. τό εἶναι πανταχ῅. οὐσιωδῶς ἐναπέθετο κίνησιν. καί χωρεῖν μέν ἐν π᾵σι. τό ἐξ ἑαυτοῦ κινούμενον. καί τ῅ς δηλούσης αὐτήν φυσικῶς μεθέξει πάντως δυνάμεως. Πῶς οὐ τ῅ς αὐτ῅ς οὐσίας τό Πνεῦμα τ῵ Πατρί καί τ῵ Τἱ῵. Παρηλλαγμένων γάρ τῶν οὐσιῶν. Δραστικόν δέ λέγεται. βλάστησις. νόησις· αἰσθητικῶν. ἐκ τῶν κατ᾿ Εὐνομίου. αὗταί τε καί τῶν ἐκτός ἐφάπτονται φυσικῶς. Οἷον γάρ ἑκάστῃ φύσει χαρακτ῅ρα γνωριστικόν ὁ Δημιουργός. καί τοῖς ἐκτός ὑποπίπτουσι. ἤ διαστήματι περιωρισμένος· ἀλλ᾿ οὐδέ περιγραφ῅ς τινος εἴσω. ἡ κατά φύσιν αὐτ῅ς ζωή. δι᾿ ἧς γινώσκεται τῶν ἄλλων οὐσιωδῶς διαφέρουσα. Σοῦ αὐτοῦ. Σό γάρ ὄν. ἐν ᾗ ταυτότης ἐνεργείας γνωρίζεται. τό μηδαμοῦ εἶναι· οὐ τ῵ μή (≡15Α_382≡> εἶναι. πτ῅σις· νηκτῶν. βάδισις· βλαστῶν. ὧν μία καί ἡ αὐτή ἐνέργεια. Σοῦ Φρυσοστόμου. Οὐ γάρ περιληπτός. οὐδενός φύσις ἐπίδηλος. Πῶς ἑτερότης οὐσίας. Ἐνέργειά ἐστι ψυχ῅ς λογικ῅ς. Καί περιληπτικῶς εἰπεῖν. Ἐπείπερ πάσης οὐσίας ὅρος. ἧς χωρίς οὔτε ἔστιν. τήν φυσικήν ἑκάστης οὐσίας δύναμίν τε καί κίνησιν. Σοῦ ἁγίου Βασιλείου. ν῅ξις· ἑρπηστικῶν. ἀλλά τ῵ ὑπερεῖναι τόπου καί χρόνου καί φύσεως· οἷς φυσικῶς ἀρχή συνεπινοεῖται καί πέρας καί γένεσις· ὅς ἐστι συνοχεύς καί ποιητής μόνῳ τ῵ βούλεσθαι. Σοῦ ἁγίου Κυρίλλου. οὔτε γινώσκεται φύσις. ἐν ᾗ ταυτότης [111] . καθ᾿ ἥν. παρηλλαγμένας εἶναι δεῖ καί τάς ἐνεργείας. τάς φυσικάς αὐτῶν ἐνεργείας ὁ ἀληθής ἐπίσταται λόγος. καί πληροῦν μέν ἀῤῥήτως τόν οὐρανόν· πληροῦν δέ αὖ πάλιν τήν γ῅ν. Ἐνέργειά ἐστι ψυχ῅ς λογικ῅ς. ἕρψις· βαδιστικῶν.καθέστηκε. Ὅρους γάρ τῶν οὐσιῶν. Ἧς μόνον ἐστέρηται. Πῶς ἑτερότης οὐσίας ἐν τῆ Σριάδι. χωρεῖσθαι δέ ἐπ᾿ οὐδενός. τό μή ὄν. οἰκεία τοῦ νοῦ διάνοιά τε καί κίνησις.

Οὐδέν γάρ τῶν ὄντων πρός τό ἑτερογενές καί ἑτεροούσιον. πρός τό τῶν ἐνεργειῶν εἶδος συνενεχθ῅ναι. οὕτω καί διάφορον συναποδώσουσι τήν ἐνέργειαν. (≡15Α_386≡> Οἷς δέ ὁ τοῦ πῶς εἶναι λόγος ἐξηλλαγμένος. Ἐνεργήσει γάρ ὁμοίως. Θεός δέ ὁ Τἱός. καί ταῖς αὐταῖς δυνάμεσι φυσικαῖς ἀποκεχρημένα. διά τ῅ς τῶν ἐνεργειῶν κατανοήσεως ἐπιγνῶναι δυνάμεθα. ἀνόμοια ἀεί εἶναι καί τά θελήματα. διά τό μήτε φύσεως. Υιλεῖ γάρ τά τήν αὐτήν ἐνέργειαν ἔχοντα. Οὐ γαρ ἄν ὕδατι πῦρ ἕν τι καί ταυτόν ἐνεργήσειεν· ἀλλ᾿ ὥσπερ ἀπεσχοινισμένον ἔχουσι τ῅ς οὐσίας καί τ῅ς ποιότητος τόν λόγον. Οὐ γάρ ἐνδέχεται τά διεστῶτα κατά τόν τ῅ς φύσεως λόγον. τούτων ἐνέργειαι αἱ αὐταί. τούτοις ἀνάγκη καί τήν τοῦ εἴδους κοινότητα σώζεσθαι. Σοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης. Εἰ οὖν καί ἐνέργεια καί δύναμις μία. Σ῅ς δέ δυνάμεως ἐφ᾿ ἑκατέρων ἱκανῶς ἐχούσης. Ἀλλά Θεός μέν ὁ Πατήρ. τούτοις ἄν εἴη. τά τήν αὐτήν ἀλλήλοις λαχόντα φύσιν. τάς αὐτάς ἀπαραλλάκτως φορέσει δυνάμεις τε καί ἐνεργείας. πῶς ἐστιν ἑτερότητα φύσεως ὑπονο῅σαι. οὐδ᾿ ἕτερον ἀτονήσει πρός τήν ἐκπλήρωσιν τοῦ ἰδίου θελήματος. ἕξει καί (=0284=) κατά τήν δύναμιν. Εἰ γάρ κατά τήν (≡15Α_384≡> οὐσίαν ἀπαραλλάκτως. Σό δέ κοινόν τ῅ς φύσεως ἐνεργῶς ἀποδείκνυται. Κυρίλλου. Ἀλλά τῆ τῶν φύσεων ἑτερότητι. οὔτε ψύχει τό πῦρ. οὔτε θερμαίνει ὁ κρύσταλλος. ἐν οἷς οὐδεμία κατά τήν δύναμίν τε καί τήν ἐνέργειαν διαφοράν ἐξευρίσκομεν. Σά τήν αὐτήν ἐνέργειαν ἔχοντα. Οἷς γάρ ἡ ἐνέργεια καί ἡ δύναμις ἀπαραλλάκτως μία. Οὐκοῦν ἐάν ἴδωμεν διαφερούσας ἀλλήλων τάς ἐνερεγείας τάς παρά τοῦ Πατρός τε καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐνεργουμένας. μήτε ἐνεργείας θεωρεῖσθαί τινα διαφοράν ἐν θεότητι. καί τ῅ς αὐτ῅ς οὐσίας ὁμολόγηται. συνδιαχωρίζονται ἀπ' ἀλλήλων καί αἱ παρά τούτων ἐνέργειαι. τ῅ς αὐτ῅ς εἶναι οὐσίας ἀνάγκη. διαφόρους εἶναι καί τάς ἐνεργούσας φύσεις ἐκ τ῅ς ἑτερότητος τῶν ἐνεργειῶν στοχαζόμεθα. Οὐκοῦν ἡ τ῅ς ἐνεργείας ταυτότης ἐπί Πατρός καί Τἱοῦ καί ἁγίου Πνεύματος δείκνυσι σαφῶς τό τ῅ς φύσεως ἀπαράλλακτον. διά τ῅ς τῶν ἐνεργειῶν ταυτότητος συνιστάμενον. τ῅ς [112] . Σά ἑτεροφυ῅ καί ἑτερογεν῅ τήν αὐτήν ἐνέργειαν ἔχειν.ἐνεργείας εὑρίσκεται. Π᾵σα ἀνάγκη κατάλληλον εἶναι καί οἰκείαν ὁμολογεῖν τῆ φύσει καί τήν προαίρεσιν· καί εἰ ἀνομοίως ἔχοιεν κατά τήν φύσιν. καί ὁ τ῅ς ἐφ᾿ ἅπασιν ἐνεργείας λόγος. οὐκ ἄν τις δῴη σωφρονῶν. Σοῦ δέ ἐνεργοῦντος τήν φύσιν. οὐχ ὁ αὐτός. Σά γάρ τ῅ς αὐτ῅ς ἐνεργείας ὄντα. Θεός δέ τό Πνεῦμα τό ἅγιον· εἷς δέ ἐν τ῵ αὐτ῵ κηρύγματι Θεός. Ὧν δέ ἡ δύναμις ἴση που πάντως καί ἡ ἐνέργεια· ὧν δέ ἡ φύσις μία.

ὥσπερ ἡ μείζων ἐνεργεῖ. καί ἕτερον (≡15Α_388≡> τό ἐνέργημα.αὐτ῅ς ὑπάρχειν καί οὐσίας. καί θ᾵ττον κινηθεῖσα καί παραδραμοῦσα. οἱονεί κίνησις ἡ ἐνεργητική. ἐκ τοῦ πρός Γρατιανόν τόν βασιλέα δευτέρου λόγου. ἵνα μήτε τό ποιηθέν εἰς τήν θείαν ἀναγάγωμεν οὐσίαν. καί ἅμα τ῵ ἑλέσθαι πεπαυμένη καί λήγουσα. [113] . Ἐνεργήματα δέ. Μή γάρ οὕτως ἡ ἥττων ἐνεργεῖ. ἕνα καί τόν αὐτόν τοῦ πῶς εἶναι φορέσει λόγον. καί ἕτερον ἡ ἐνέργεια. Ἐνέργεια δέ. Οὐ γάρ δήπου μίαν εἶναι φυσικήν ἐνέργειαν δώσομεν Θεοῦ καί ποιήματος. Ἔνθα γάρ διάφορος οὐσία ἐστίν. καί αὐτή ἡ ὁρμή ὡς ἄν τις εἴποι τ῅ς προαιρέσεως. ἐκ τῶν κατά Εὐνομίου συλλογισμῶν. Ἕτερόν ἐστιν ὁ ἐνεργήσας. καί τό ἑτεροφυές ἐν τούτοις ἀπίθανον. Πῶς γάρ ἡ αὐτή ἐνέργεια. καί ταῦτα πλεῖστον ἀλλήλων διέστηκεν. μήτε μήν τ῅ς θείας φύσεως τό ἐξαίρετον. Σοῦ ἁγίου Βασιλείου. Σοῦ ἁγίου Ἀμβροσίου ἐπισκόπου Μεδιολάνων. ἡ πρός τό ἐνεργ῅σαί τι συντεινομένη καί νεύουσα. ἐκ διαφόρου οὐσίας ἐστί. Σά γάρ μίαν ἔχοντα τήν ἐνέργειαν. εἰς τόν τοῖς (=0285=) γεννητοῖς πρέποντα καταγάγωμεν τρόπον. τά ἐκ ταύτης ἀποτελούμενά τε καί ὑφιστάμενα. Ὁ ἐνεργῶν γάρ ἐστιν ὁ πρός τό ἐνεργ῅σαί τι κινούμενος. ἀδύνατον μίαν ἐνέργειαν ὑπάρχειν.