P. 1
Διαφθορά–Διαπλοκή Από το Βυζάντιο στο σήμερα

Διαφθορά–Διαπλοκή Από το Βυζάντιο στο σήμερα

|Views: 28|Likes:
Published by nikos datas
Διαφθορά + Διαπλοκή στο Βυζάντιο + στο σήμερα
Διαφθορά + Διαπλοκή στο Βυζάντιο + στο σήμερα

More info:

Published by: nikos datas on Jul 10, 2013
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as ODT, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

12/09/2015

pdf

text

original

Διαφθορά–Διαπλοκή: Από το Βυζάντιο στο σήμερα

Αναρτήθηκε από τον/την epikairos στο Ιανουαρίου 5, 2013
Πώς η βυζαντινή κοινωνική παθογένεια αναγεννήθηκε κατά την τουρκοκρατία κι
επιβιώνει στη σύγχρονη Ελλάδα: Είναι ιστορικά δοκιμασμένη η τακτική τoν κάθε Aοyήç
κατακτητoν να μήν εyκαθιδρúουν άμεσα την εçουσία τουç, αAAά να yρησιμοποιοúν yι´ αυτόν
τον σκοπό τον προüπάρyοντα εçουσιαστικό μηyανισμό,
αqοú πρoτα τον επανδρoσουν με qίAα προσκείμενουç
εντόπιουç τοποτηρητέç. Oι κατακτημένοι υπακοúν
ευκοAότερα στουç «δικοúç» τουç παρά στουç çένουç. Kατ´
αυτόν τον τρόπο π.y. οι να(ί yρησιμοποίησαν τουç
διοικητικοúç μηyανισμοúç (υπουρyεία, αστυνομίεç κAπ.) τoν
κατακτημένoν από αυτοúç yoρoν, διορί(ονταç απAoç
κυµερνήσειç-ανδρείκεAα σε IαAAία, Nορµηyία, ΕAAάδα κ.α..
Kάτι ανάAοyο συνέµη και με την οθoμανική κατάκτηση
του εAAαδικοú yoρου. Oι οθoμανοί µασίστηκαν στουç
υAικοπνευματικοúç κυριάρyουç του εAAαδικοú πAηθυσμοú,
στουç ίδιουç ακριµoç, οι οποίοι στήρι(αν και συνιστοúσαν την πρότερη «µυ(αντινή» εçουσία.
Hρόκειται ουσιαστικά yια τιç κάστεç τoν ανoτέρoν κAηρικoν τηç ανατοAικήç («ορθόδοçηç»)
yριστιανικήç εκκAησίαç, τoν οικονομικoç ισyυρoν (μεyάAoν yαιοκτημόνoν, μετέπειτα
κοτσαμπασήδoν) και τoν ποAιτικoν στεAεyoν (μετέπειτα qαναριoτoν) τήç καταAυθείσαç
πρoην «µυ(αντινήç» αυτοκρατορίαç.
Oι κάστεç αυτέç επιµιoνουν εAαqρoç παραAAαyμένεç αAAά, εçίσου ισyυρέç και στη σημερινή
ΕAAάδα. ΑποτεAοúν δε, κάστεç διότι, συyκεντρoνουν όAα τα yαρακτηριστικά κAειστoν, και
αποκομμένoν από την κοινoνία, ομάδoν διατήρησηç μακροyρόνια κεκτημένoν προνομίoν,
παρά το ότι δεν µασί(ονται αποκAειστικά στουç δεσμοúç αίματοç yια την ανανέoσή τουç σε
έμqυyο δυναμικό.
Oι κάστεç αυτέç διαπAέκονται σταθερά oç προç τη συμqεροντοAοyική δράση τουç, καθ´ όAη
τη διάρκεια του µυ(αντινοú μεσαίoνα, τηç τουρκοκρατίαç και τηç νεoτερηç ΕAAάδαç. H
διαπAοκή συνάπτεται oç άτυπη κοινoνική συμqoνία και οAοκAηρoνεται μέσα από την αqανή
και, yι´ αυτό, πανίσyυρη δομή τοú Aεyόμενου συναqιοú.
KAHPOZ: Hρόκειται yια έναν περίπου αειθαAή θεσμό qυyικήç και πνευματικήç
yειραyoyησηç, ο οποίοç από ένα ιστορικό σημείο και μετά αποτεAεί (oτικό συστατικό κάθε
εçουσιαστικοú συναqιοú. Ακόμα και όσα τέτοια τον αμqισµήτησαν, αναyκάστηκαν να
αντιyράqουν τιç ορyανoτικέç και ιδεοAοyικέç δομέç του (π.y. τα απανταyοú κομμουνιστικά
κόμματα, με τον διαyoρισμό σε πνευματικοúç καθοδηyητέç και ποίμνιο-πιστοúç, με την πίστη
στο αAάθητο-«θεόπνευστο» τηç κεντρικήç επιτροπήç-ιερατείου, την πίστη σε έναν ταçικoç
προσδιορισμένο μεσσιανισμό, την πίστη σε μια μεταqυσική-qευδοïστορική εσyατοAοyία κAπ.).
Dç yνoστόν ο ορθόδοçοç κAήροç είναι ο κúριοç υπεúθυνοç oç προç την
ιστορική επιAοyή να υπα¿θεí το 1453 η «µυ(αντινή αυτοκρατορία» στην
οθæμανική κυριαρ¿íα αντί στον δυτικοευρoπαïκό ποAιτισμικό yoρο.
Αυτό δεν έyινε qυσικά yια δοyματικοúç, ή εθνικοúç Aόyουç αAAά, yιατί η
ανoτερη εκκAησιαστική κάστα εκτίμησε, ότι με τουç οθoμανοúç θα
διατηροúσε τα επί µυ(αντινoν αυτοκρατόρoν προνόμιά τηç.
Dστόσο οι ερæτροτοπíεç τηç yριστιανικήç ορθοδοçίαç με τουç οθoμανοúç
είyαν αρyίσει ποAú νoρίτερα, πράyμα, που qανερoνει έμπειρο και
μακροπρόθεσμο ποAιτικό σyεδιασμό (άAAη μια απόδειçη ότι, δεν υqίσταντο
δοyματικοί ή εθνικοί Aόyοι yια την τουρκόφρονα στάση τηç εκκAησίαç).
H.y. οι μονέç του επονομα(όμενου «Ayιου» Oρουç, ήδη από το 1372 είyαν
προσqέρει yήν και úδoρ στον ZουAτάνο.
Oυσικά, η στάση αυτή του κAήρου δεν αποqασίστηκε με το α(ημίoτο. Oι οθoμανοί
αναyνoρί(ονταç αμέσoç την yριστιανική εκκAησία oç έναν ιστορικoç καταçιoμένο παράyοντα
εδραίoσηç κάθε εçουσίαç (τηç δικήç τουç συμπεριAαμµανομένηç), τηç παραyoρησαν προνόμια
που δεν είyε οúτε επί µυ(αντινήç εποyήç. Tα προνόμια αυτά είyαν qυσικά και πρoτίστoç το
ανάAοyο υAικό-οικονομικό αντίκρυσμα. O Moάμεθ ο B` αμέσoç μετά την κατάAηqη τηç Nέαç
Poμηç (Koν/ποAηç) αναyνoρισε oç Hατριάρyη και
Εθνάρyη (MιAιέτ- Mπασί) τον αντιδυτικό Iεννάδιο,
παραyoρoνταç του εçουσίεç όyι μόνο
θρησκευτικέç, αAAά και ποAιτικέç και
δικαστικέç
(1)
.
Επίσηç θέσπισε και ειδικέç εισqορέç υπέρ τηç
εκκAησίαç, όπoç το να παραyoρήσει κάθε
yριστιανόç υπήκοοç το 1/3 (!) τηç περιουσίαç του
υπέρ τηç
(2)
. Mε σουAτανικό διάταyμα η εκκAησία
διατήρησε επίσηç όAη την ακίνητη περιουσία τηç
(εκατοντάδεç yιAιάδεç στρέμματα καAAιερyήσιμoν
εκτάσεoν, µοσκοτόπια, ερyαστήρια, ακόμα και
οAόκAηρα yoριά) πAήρoç απαAAαyμένη από
qόρουç
(3)
, ενo το πατριαρyικό ταμείο απηAAάyη κι
αυτό από τη qοροAοyία πAην ορισμένoν τεAoν
(2)
.
Mε την πάροδο του yρόνου διάqορα
σουAτανικά διατάyματα τροποποίησαν τιç αρyικέç
συμqoνίεç μεταçú εκκAησίαç και οθoμανικήç
εçουσίαç. Oπoç συμµαίνει σε όAα τα καθεστoτα με αυçημένο µαθμό διαqθοράç, έτσι και στην
οθoμανική αυτοκρατορία τα διάqορα αçιoματα αyορά(ονταν με τιç μεθόδουç τηç δoροδοκίαç, ή
τηç δημοπρασίαç (κάτι που, όπoç yνoρί(ουμε, εçακοAουθεί να ισyúει πιο συyκαAυμμένα, με μια
πAηθoρα τρόπoν στη σúyyρονη νεοεAAάδα).
tτσι ο Hαyoμιοç ο B` δoροδόκησε με 12.000 yρυσά νομίσματα τον διοικητή τηç Koν/ποAηç
yια να τον υποστηρίçει στη διεκδίκηση του πατριαρyικοú αçιoματοç. Ενo ο αρyιμανδρίτηç
OιAιππουπόAεoç πAήρoσε αρyικά 24.000 yρυσά νομίσματα yια να yίνει πατριάρyηç,
αναyκάστηκε εκ τoν υστέρoν να συμπAηρoσει και με άAAα, yια να μην yάσει τον πατριαρyικό
θρόνο ανατρεπόμενοç από τον ανταyoνιστή του, τον αδεAqό τοú εçορισθέντοç Ιερεμίου B`, ο
οποίοç πρόσqερε το ποσό τoν 40.000
(2)
.
Oυσικά όAεç αυτέç οι δαπάνεç μετακυAίονταν στουç ιεραρyικά κατoτερουç, στιç διάqορεç
επισκοπέç, και Aοιπέç διοικητικέç υποδιαιρέσειç τηç εκκAησίαç, yια να καταAήçουν τεAικά
υπερτροqικά διοyκoμένεç στο ποίμνιο. tτσι ο πατριάρyηç Tιμόθεοç Α` (1654) αναyκάστηκε yια
να διατηρήσει τον θρόνο του να πAηρoσει 100.000 yρυσά στον MεyάAο Bε(úρη, όταν
αποκαAúqθηκε, ότι είyε ήδη εισπράçει yι´ αυτή τη δουAειά 300.000 yρυσά από τουç κατoτέρουç
του μητροποAίτεç (οι οποίοι είyαν εισπράçει με τη σειρά τουç από το ποίμνιο).
«Ανάρρηση στον πατριαρyικό θρόνο δεν yινόταν yoρίç άqθονο yρυσίον yια την εçαyορά τηç
σουAτανικήç εçουσίαç και yoρίç ραδιουρyία yια την υπονόμευση τoν κορυqαίoν του ιερατείου.
Zτιç μηyανορραqίεç υπήρyε πAοúσια παράδοση από το Bυ(άντιο. Tο yρήμα yια τη συναAAαyή
εçασqαAι(όταν με δάνεια από τοúρκουç μποσταντ(ήδεç και καπιτ(ιμπασήδεç, έAAηνεç
yουναράδεç και yασάπηδεç και από εµραίουç, αρμένιουç και qράyκουç σαράqηδεç. Kαι η
αποπAηρoμή yινόταν με άyρια qοροAόyηση και καταπίεση του ποιμνίου.
Kαθoç η σουAτανική «ταρίqα» yια το πατριαρyικό αçίoμα ανέµαινε yρόνο με τον yρόνο -από
2.500 qAουριά το 1467, έqτασε τα 100.000 το 1622- οι οqειAέç ποAAαπAασιά(ονταν και ποAAοί
πατριάρyεç σέρνονταν στη qυAακή. Kαι όπoç, μάAιστα, έAεyε ο πατριάρyηç ZαμουήA, "τα yρέη
είyαν yίνει τoν τηç Αιyúπτου πυραμίδoν υπεροyκoδέστερᨻ
(4)
.
Hοσά που είναι δúσκοAο να τα συAAάµει κανείç ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα. Tο
οικονομικό ρήμαyμά του από την εκκAησία έqερνε ποAAέç qορέç σε τέτοια απόyνoση το
ποίμνιο, oστε αυτό να καταqεúyει στουç οθoμανοúç yια προστασία. tτσι από ένα τουρκικό
qιρμάνι του 1701 πAηροqοροúμαστε π.y. ότι «οι κατά καιροúç μητροποAίται OεσσαAονίκηç, μή
αρκοúμενοι ειç την είσπραçιν συμqoνoç με τον νόμον και τον κατάAοyον, Aαμµάνουν, παρά τα
ειθισμένα, περισσότερα yρήματα παρ´ εκάστηç οικίαç, από δε τουç ιερείç (ητοúν ανά δúο yρυσά
νομίσματα, τα οποία Aαμµάνουν µία και τουç αδικοúν ποAú.
Εικόνα 1: Hατριάρyηç KoνσταντινουπόAεoç με
ανoτερουç κAηρικοúç του ιστ` αι., οι οποίοι
qέρουν σαρίκια και άμqια όμοια με τoν
αçιoματοúyoν τoν σουAτάνoν.
HαρακάAεσαν δε όπου εκδοθεί αυτοκρατορικόν qιρμάνιον, ίνα μετά την κατά τα παAαιά
έθιμά τoν καταµοAήν τoν υποyρεoτικoν τoν εισqορoν μή οyAoνται οúτοι με την απαίτησιν
περισσοτέρoν yρημάτoν αντιθέτoç προç τα ειθισμένα κατά τον κατάAοyον, να εμποδισθή δε και
να αποσοµηθή η καταπίεσιç αυτoν»
(5)
. H «εθνοσoτήρια» και ποιμαντορική δράση τηç
ορθοδοçίαç έyει καταyραqεί και σε μια σειρά από σyετικέç παροιμίεç: «ακαμάτηç και qαyάç,
qάAτηç διάκοç και παπάç», «του παπά η κοιAιά αμπάρι yια να qάει και yια να πάρει, του παπά η
κοιAιά κοqίνι και μουρAόç όπου του δίνει» κ.ά.
(3)
.
Oποιοιδήποτε παραAAηAισμοί με τη σημερινή -qανερή, ή μή- οικονομική, ποAιτική κ.Aπ.
δράση τηç ορθόδοçηç εκκAησίαç, είναι, µέµαια, αναμενόμενοι.
KOTZΑMHΑZHΔEZ: Είναι να αναρoτιέται κανείç, με τόσο yρυσό που μά(ευε η εκκAησία από
το «yριστεπoνυμο» ποίμνιο, πoç έμενε να qοροAοyήσουν κάτι οι τοúρκοι. Oι οποίοι όπoç είναι
yνoστό qοροAοyοúσαν με ένα επαyθέστατο, και πAήρoç παραδομένο στη διαqθορά, σúστημα
εκμíσθæσqç τoν qόρoν.
AηAαδή εκyoροúσαν το δικαίoμα τηç είσπραçηç τoν qόρoν σε μεσά(οντεç εκμισθoτέç, οι
οποίοι έκαναν κυριοAεκτικά ό,τι ασυδοσία ήθεAαν ειç µάροç τoν ραyιάδoν: «πAείσται όσαι
παραµάσειç και καταπιέσειç εyίνοντο κατά την είσπραçη τoν qόρoν, εάν εAάµoμεν υπ´ όqιν ότι
ο εκμισθoτήç εAάμµανε ποAú περισσότερα έναντι τoν όσoν συνεqoνησεν»
(2)
.
Tο επικερδέστατο αυτό καθήκον τήç είσπραçηç τoν qόρoν yια Aοyαριασμό τoν οθoμανoν,
το είyαν αναAάµει οι yριστιανοί προúyοντεç,, ή προεστοί, ή δημοyέροντεç, ή κοτ(αμπάσηδεç (oç
συνήθoç οι σεσημασμένοι εyκAηματίεç έyουν ποAAά ονόματα, qευδoνυμα, παρατσοúκAια
κ.Aπ.). H κοινoνικοïστορική καταyoyή τουç ανιyνεúεται στουç yαιοκτήμονεç τηç τεAευταίαç
µυ(αντινήç περιόδου και τηç πρoιμηç οθoμανικήç κατοyήç. Επρόκειτο yια ιδιοκτήτεç μεyάAoν
κατοικημένoν αyροτικoν περιοyoν (τσιqAικάδεç), οι οποίοι, όπoç και η εκκAησία, είτε κάAεσαν
οι ίδιοι τουç τοúρκουç αναyνoρί(οντάç τουç προκαταµοAικά oç κυριάρyουç, είτε δεν προέµαAαν
αντίσταση στην τουρκική προέAαση
(6)
.
Iια την «καAή διαyoyή», που επέδειçαν, οι τοúρκοι τοúç επέτρεqαν να κρατήσουν τιç
yαιοκτησίεç τουç. HαράAAηAα τουç αντάμειqαν, όπoç και την εκκAησία, με μια σειρά νέoν
προνομίoν, όπoç η διατήρηση προσoπικoν στρατιoτικoν-αστυνομικoν σoμάτoν και η άσκηση
δικαστικoν, ή yραqειοκρατικoν αρμοδιοτήτoν, με κυριότερη
την είσπραçη τoν κρατικoν qόρoν.
Zúμqoνα με τον υπασπιστή του Oεόδoρου KοAοκοτρoνη,
Ooτάκο, η ταúτισή τουç με τουç οθoμανοúç δεν περιορι(όταν
μόνο σε ενδυματοAοyικά (ητήματα, όπoç qαίνεται σε αυτό το
σκίτσο τηç εποyήç, αAAά επεκτεινόταν και στον τρόπο (oήç και
στη νοοτροπία, πράyμα που qανερoνει και τον μεyάAο µαθμό
εκτουρκισμοú τουç.
Oι κοτσαμπάσηδεç αποτεAοúν συνηθέστατα αποyόνουç τoν
πρoτoν εκείνoν συνερyατoν τoν οθoμανoν. Zυyκροτοúν την
αyροτική (και στα νησιά, την πAοιοκτητική) αριστοκρατία τηç
προεπαναστατικήç εποyήç. H µασικότερη δραστηριότητά τουç
είναι, qυσικά, η είσπραçη τoν κρατικoν qόρoν, κάτι που τουç
καθιστά πρόθυμουç τοποτηρητέç (ρουqιάνουç) τoν
οθoμανoν.
Oι «εκAοyέç» που διεçάyονταν στιç αyροτικέç κοινότητεç
σyετικά με το ποιοί θα εκπροσoποúν τουç κατακτημένουç
απέναντι στουç τοúρκουç, συνήθoç επικúρoναν το,
ουσιαστικά, κAηρονομικό δικαίoμα τoν κοτσαμπασήδoν να Aειτουρyοúν oç μαντρόσκυAα τηç
οθoμανικήç εçουσίαç (συyκρίνατε με τιç εκAοyέç τηç «µίαç και νοθείαç» τηç ποAú πρόσqατηç
εAAηνικήç ιστορίαç, τα σúyyρονα νομικά εκAοyικά μαyειρέματα, τιç κAηρονομικέç
κρυπτοδυναστείεç τηç σημερινήç νεοεAAάδαç κAπ.).
«Oι κοτσαμπάσιδεç, ή προúyοντεç δεν ήσαν AαοπρόµAητοι καθoç τινέç
yράqουσι και Aέyουσι. ΑAA´ ήσαν ένα σoμα ενoμένον δια του μεταçú τoν
συμqέροντοç [.] OAοç ο θόρυµοç και η κίνησιç εyένετο προç το συμqέρον
τoν τοúρκoν και τoν συντρόqoν τoν κοτσαμπάσιδoν [.] Oúτοι ενήρyουν
oç υπηρέται τoν ορέçεoν τoν τοúρκoν και το επάyyεAμα αυτό ήτο ο πόροç
τηç απαAAαyήç τoν από τα µάρη και ταç qοροAοyίαç. Εισέπραττον εκατόν
Εικόνα 2: Χριστιανός προύχων
(κοτσάμπασης)
και έδιδον μόνον εικοσιπέντε, εçαπατoντεç τουç τοúρκουç. Tοιοúτοç ήτο ο
κοτσάμπασηç, όστιç κατά τα άAAα πάντα εμιμείτο τον τοúρκον, καθoç ειç
την ενδυμασίαν, ειç τουç εçoτερικοúç τρόπουç και ειç τα τηç οικίαç του. H
ευ(oία του ήτο ομοία με εκείνην του τοúρκου και μόνο κατά το όνομα
διέqερεν, αντί π.y. να τον Aέyουν Xασάνην, τον έAεyαν Iιάννην κα αντί να
πηyαίνει ειç το τ(αμί επήyαινε ειç εκκAησίαν»
(7)
.
O yάAAοç περιηyητήç HουκεµίA μαç δίνει και μια μαρτυρία τηç διαπAοκήç τουç με τον
ορθόδοçο κAήρο:
«Oι κοτ(αμπάσηδεç είναι οι πιο ποταποί πράκτορεç και οι πιο
αçιοπεριqρόνητοι σατράπεç του σουAτάνου. H μόνη τουç ασyοAία είναι πoç
να κάνουν να περάσουν οι εκµιασμοί τουç και στήνουν την περιουσία τουç
πάνo στιç ατιμίεç που διαπράττουν και στην καταπίεση του Aαοú.
Αναίσθητα τέρατα, µάρµαροι αδεAqοί [.] Kαθoç κρατάνε από οικοyένειεç
που κατέyουν τιç επισκοπέç, καAοúν τουç ιεράρyεç στιç αντιδικίεç που
çεσπάνε κι ο qόµοç του αφορισμοù κάνει και τουç πιο σκAηροτράyηAουç
να επανέρyονται στην τάçη»
(8)
(oç yνoστόν ο αqορισμόç ήταν το μόνιμο
qόµητρο τηç εκκAησίαç προç κάθε öυστροποùντα ραyιά: η ίδια η
επανάσταση αqορίστηκε, καθoç και ποAAοί επαναστάτεç ονομαστικά
(11)
)
Dστόσο οι περισσότερο ευqυείç και ανυπότακτοι από τουç κατακτημένουç, τουç μισοúσαν
και δεν έyαναν ευκαιρία να τουç τρομοκρατοúν, να τουç Aηστεúουν, ή και να τουç σκοτoνουν
(όπoç έκαναν συyνά οι κAέqτικεç ομάδεç). HοAAέç qορέç οι εçαθAιoμένοι ραyιάδεç κατέqευyαν
στην διαιτησία τoν τοúρκoν yια να ανακουqιστοúν από τουç άρπαyεç αυτοúç ομοεθνείç τουç.
tτσι, δεν ήσαν Aίyεç οι qορέç που οι τοúρκοι αναyκάστηκαν να παίçουν έναν πυροσµεστικό
ρόAο, προκειμένου να αποqúyουν ανεπιθúμητεç εκρήçειç τηç κοινoνικήç δυσαρέσκειαç.
H εναντίον τoν κοτσαμπασήδoν απέyθεια συναντάται και στα δημοτικά τραyοúδια, όπoç σε
αυτό το ηπειρoτικο:
(αçί(ει να προσεyθεί η αναAοyία με το µυ(αντινότροπο qοροAοyικό σúστημα τηç νεοεAAάδαç,
όπου ευνοείται qεουδαρyικότατα η qοροαπαAAαyή κάποιαç -συνήθoç κAηρονομικήç-
οικονομικήç εAίτ, ενo οι αναAοyισμένεç qοροAοyικέç υποyρεoσειç αυçάνονται προκAητικά όσο
κατεµαίνουν στην κοινoνικοοικονομική κAίμακα)
4ΑNΑPIOTEZ: Hρόκειται yια τουç ιστορικοúç, qυyικοúç και ηθικοúç προyόνουç τoν
συyyρόνoν νεοεAAήνoν «δημοσίoν» ανδρoν και yυναικoν. Hήραν την ονομασία τουç από τη
συνοικία Oανάρι τηç Koν/ποAηç, όπου εyκαταστάθηκε το πατριαρyείο το 1601. Iúρo από το
τεAευταίο θα συyκεντρoθεί ο yριστιανικόç οικονομικόç και πνευματικόç κόσμοç. Oι τοúρκοι
yρησιμοποίησαν τουç qαναριoτεç oç ανoτερα διοικητικά και διπAoματικά στεAέyη. Oα αρyίσουν
από επίσημοι διερμηνείç (δραyουμάνοι) τηç HúAηç και πρεσµευτέç και θα εçεAιyθοúν σε
πανίσyυρουç άρyοντεç τoν παραδουνάµιoν, υποτεAoν στουç οθoμανοúç, ηyεμονιoν (π.y.
MοAδοµAαyία).
«Oι Oαναριoτεç ανήκαν στην προνομιοúyα τάçη τηç οθoμανικήç κοινoνίαç [.] Aιμασμένοι
yια εçουσία και πAοúτη μηyανορραqοúσαν, έστηναν ενέδρεç, συκοqαντοúσαν,
δoροδοκοúσαν[.] πάσyι(αν με την αρπαyή, την καταπίεση και τουç εκµιασμοúç να
θησαυρίσουν σε ένα ή δúο yρόνια»
(9)
(όπoç δηA. κάνουν και οι σημερινοί νεοέAAηνεç ποAιτικάντηδεç ευθúç μόAιç κερδίσουν
εçουσιαστικά πόστα: yνoρί(ονταç ότι η «θητεία» τουç έyει ημερομηνία Aήçηç, προσπαθοúν να
αρπάçουν ό,τι μποροúν, αδιαqορoνταç προκAητικά yια τα «σκάνδαAα», που κάποια στιyμή θα
έAθουν στο qoç, αqοú yνoρί(ουν ότι θα μείνουν ατιμoρητοι).
«Εκείνον τον παAιό καιρό και το παAιό ζαμάνι / μ´ είyεν η yoρα προεστό μ´
είyεν η yoρα πρoτον / κι αντά `ριyνα στο δόσιμο και το µαρú τεφτcρι / δέκα
στουç πAοúσιουç έριyνα, στιç yήρεç δεκαπέντε / στη δόAια τη qτoyοAοyιά
έριyνα τριανταπέντε / K´ η qτoyεια κAάqαν έκαμε, κAάqαν από τ´ εμένα / και
ο πασάç επρόσταçε, μoκοqαν το κεqάAι»
Oι qαναριoτεç, yαρισματικοί κAηρονόμοι τηç τέyνηç τηç Aεπτήç µυ(αντινήç μηyανορραqίαç,
διαπAέyθηκαν στενότατα (όπoç και οι σημερινοί ρoμηοί ποAιτικάντηδεç) με την ορθόδοçη
εκκAησία:
«Tο όροç Aθoç , διαμονή τoν πιο πAοúσιoν και ισyυρoν καAοyήρoν
απ´ αυτοúç που έyουν διασκορπιστεί στην ΕAAάδα, αντί να είναι άσυAο
ειρήνηç και ανάπαυσηç είναι, όπoç αποδεικνúεται, το κρησqúyετο τηç
διyόνοιαç και τηç διαµοAήç [.] Αν το όροç Aθoç είναι ένα αδιάκοπο θέατρο
διyόνοιαç και διαµοAoν, δεν είναι, oστόσο, παρά μόνο το σημείο, όπου
καταAήyουν οι πιο ισyυρέç και αποτεAεσματικέç από αυτέç που yίνονται
στο Oανάρι. Z´ αυτή τη συνοικία τηç οAιyαρyίαç εçυqαίνονται οι μεyάAεç
σκευoρίεç, yια να προoθήσουν στο πατριαρyικό αçίoμα έναν Tλλqνα
πρíyκqπα, απAό oç τότε καAόyηρο στο όροç Aθoç. Aoροδικοúν με
yρήματα τον µε(ίρη ή εκείνουç που τον πAησιά(ουν, ποAιορκοúν μάAιστα
τον σουAτάνο, ο οποίοç δίνει το αçίoμα»
(8)
.
«Dç σκæλqÇ εισδúoν ειç σoμα (oν και µιµρoσκoν αυτό έoç ου
καταστρέqει τα κúρια αυτοú όρyανα, οúτo και οι Oαναριoται δια τηç
δεσποτικήç αυτήç πιέσεoç και τoν εκ τοúτoν επιµAηθέντoν νόμoν, δια τηç
εισαyoyήç διεqθαρμένoν καAοyήρoν και επί τέAουç διά τηç ιδίαç αυτoν
διαqθοράç διέqθειραν και εçευτέAισαν τον Aαόν τοúτον»
(9)
. (Kατά τον ίδιο
τρόπο που οι άçιοι διάδοyοί τουç, οι σημερινοί ρæμqοí πολιτικάντqöεç,
έyουν επεκτείνει την διαqθορά ακόμα και στιç απAοúστερεç καθημερινέç
συναAAαyέç μεταçú τoν «απAoν» ποAιτoν, καθιστoνταç τουç, έçυπνα,
συμμέτοyουç και συνένοyουç του qαινομένου και yαρί(ονταç
στη yoρα το παyκόσμιο πρoτάθAημα διαqθοράç).
Mε το çέσπασμα τηç επανάστασηç θα (υyίσουν συμqεροντοAοyικά την
κατάσταση και ποAAοί (Mαυροκορδάτοç, KoAέτηç κ.ά.) θα σπεúσουν στην
ΕAAάδα, η οποία αποτεAοúσε yι´ αυτοúç ένα ποAAά υποσyόμενο
διανοιyόμενο πεδίο καρριέραç. Εκεί θα εντυπoσιάσουν τουç, κατά κανόνα
αμόρqoτουç, εçεyερμένουç, με τον κοσμοποAίτικο «αέρα» τουç, τη
yAoσσομάθειά τουç, τη yνoση τουç τηç διεθνοúç ποAιτικήç κατάστασηç και
θα επιδιoçουν να ηyηθοúν ποAιτικοστρατιoτικά.
Επιyείρησαν να εδραιoθοúν και να κατοyυρoσουν προκαταµοAικά την
μερίδα του Aέοντοç στην εçουσιαστική πίτα τηç μετεπαναστατικήç
εAAηνικήç κοινoνίαç. Zτην πραyματικότητα μετέqεραν στο επαναστατικό
στρατόπεδο τα µυ(αντινοθρεμμένα ήθη τoν αδιάκοπoν μηyανορραqιoν
και τηç εçουσιομανίαç τουç. tµαAαν έτσι επανειAημμένα την επανάσταση
σε μεyάAουç κινδúνουç. Αρyότερα και σε συνερyασία με την μεyαAúτερη
μερίδα του κAήρου θα εισηyηθοúν την «MεyάAη Ιδέα», yια να
αποπροσανατοAίσουν τον πAηθυσμό oç προç τα διαιoνι(όμενα προµAήματά
του, τα οποία υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είyαν αντιμετoπίσει οι
μετεπαναστατικέç κυµερνήσειç.
AAAη μια περίπτoση ενδυματοAοyικήç -και όyι μόνο- ταúτισηç κάποιoν προνομιοúyoν -κατ´
όνομα μόνο «κατακτημένoν»- με τουç τοúρκουç. Oταν, κατά τη διάρκεια τηç Επανάστασηç,
κάμποσοι από αυτοúç έσπευσαν στην ΕAAάδα,yια να προκαταAάµουν τουç θoκουç τηç
μετεπαναστατικήç εçουσίαç, qόρεσαν, qυσικά, τα Aεyόμενα «qράyκικα».
Oυσικά, το ίδιο συμqεροντοAοyικά και καιροσκοπικά θα Aειτουρyήσουν και οι εAAαδικέç
yριστιανικέç εçουσιαστικέç ομάδεç -κAήροç και κοτσαμπάσηδεç - οι οποίεç, αν και τιç
περισσότερεç qορέç σúρθηκαν παρά τη θέAησή τουç από την ορμή τoν εçεyερμένoν, έμειναν
πάντα στα μετόπισθεν, προετοιμα(όμενεç, είτε να διασqαAίσουν την συνέyιση τηç ηyετικήç
θέσηç τουç σε μια μεAAοντικoç εAεúθερη ΕAAάδα, είτε να συνθηκοAοyήσουν με τουç τοúρκουç
αν τα πράyματα δεν πήyαιναν καAά.
ZHMEPΑ: H διαπAοκή τoν yριστιανικoν εçουσιαστικoν ομάδoν, τόσο μεταçú τουç όσο και
με τουç οθoμανοúç κυριάρyουç, είyε καταyyεAθεί απερίqραστα από τον νεοεAAηνικό
Aιαqoτισμό. Tο πιο παραστατικό παράδειyμα τέτοιαç καταyyεAίαç αποτεAεί η περίqημη
«ΕAAηνική Nομαρyία» τοú Ανoνúμου τοú tAAηνοç (ένα µιµAίο, που, κατά τη yνoμη του
Εικόνα 3: Ανώτερος
διοικητικός υπάηος των
ο!ωμανών ("αναριώτης)#
yράqοντοç, θα έπρεπε να διδάσκεται σαν çεyoριστό μάθημα στα σyοAεία, oç έναç συνδυασμόç
κοινoνικήç και ποAιτικήç ιστορίαç και αyoyήç τοú -ευνομοúμενου- ποAίτη).
Aιαµά(οντάç το δεν είναι δúσκοAο να κάνει κανείç τουç ευνόητουç παραAAηAισμοúç με την
σημερινή εποyή και να κατανοήσει, ότι τα διάqορα yεyονότα διαqθοράç και διαπAοκήç του
δημόσιου µίου, που με τόση
δημοσιοyραqική υποκρισία
καταyyέAονται σήμερα, είναι στην
πραyματικότητα καταστάσειç, που
çεκινοúν ποAú παAαιότερα τηç
δαιμονοποιημένηç
τουρκοκρατίαç:
«Εκείνοι οι αυτόματοι και
ουτιδανοί άρyοντεç, οι
qυAάρyυροι και αμαθείç
αρyιεπίσκοποι. Εκείνοι οι
αυθάδειç και όντoç µάρµαροι
προεστοί [.] Tι Aέyουσι Aοιπόν,
αυτοί οι µρoμεροί και yυδαιότατοι
άνθρoποι; "Hoç είναι δυνατόν να
κινηθεί ένα τόσο μεyάAο
BασίAειον; Hμείç δεν ημποροúμεν
να κυµερνηθoμεν μόνοι μαç Hοú
να εúρoμεν άAAον µασιAέα τόσο
εúσπAαyyνον και τόσο καAόν¨
(σ.σ.: ενν. ο ZουAτάνοç που
θεoρείτο από την ορθόδοçη
εκκAησία θεόσταAτοç- τα ίδια Aέyονται και σήμερα, ότι δήθεν δεν είναι δυνατόν να κυµερνηθεί η
yoρα yoρίç τουç μπουνταAάδεç yόνουç τoν διαqόρoν κρυπτοδυναστειoν, τα Aαμόyια τηç
οικονομικήç (oήç και την . «ορθοδοçία») [.] μάAιστα εκείνοι οι µρoμοάρyοντεç τηç
KoνσταντινουπόAεoç, οποú όσον τúqοç και αAα(ονείαν έyουσι, άAAη τόση αμάθεια [.] Tι
Aοιπόν ημπορo να τουç είπo δια να τουç καταπείσo; να τοúç κράço ίσoç ατίμουç; ΑAA´ αυτοί το
έyουν δια προτέρημα».
«Mηyανορράqοι», «κοιAιέç-αμπάρια»,
«καταπιεστέç», «συμqεροντοAόyοι», «υπηρέτεç
τoν Tοúρκoν», «απατεoνεç», «ποταποί
πράκτορεç», «αçιοπεριqρόνητοι», «αναίσθητοι»,
«µάρµαροι», «εκµιαστέç», «άτιμοι»,
«Aιμασμένοι yια εçουσία και πAοúτη»,
«συκοqάντεç», «σκευoροί», «σκουAήκια»,
«ουτιδανοί», «qιAάρyυροι», «αμαθείç»,
«µρoμεροί», «yυδαιότατοι», «αAα(όνεç»,
«µρoμοάρyοντεç», είναι μόνο μερικοί από
τουç yαρακτηρισμοúç, που έyουν αποδoσει οι
ιστορικέç πηyέç και η ιστοριοyραqία στουç
επισκόπουç, κοτσαμπάσηδεç και qαναριoτεç.
Είναι δúσκοAο έoç αδúνατο να µρεθεί έστo
και έναç σε αυτοúç τουç yαρακτηρισμοúç, που
να μην ταιριά(ει και yια τοúç σημερινοúç τουç
επιyόνουç. Oσοι από αυτοúç τόAμησαν να έAθουν σε σúyκρουση με το «συνάqι» τηç διαπAοκήç
(π.y. Kαποδίστριαç, Bενι(έAοç), είτε δοAοqονήθηκαν, είτε αναθεματίστηκαν, αqορίστηκαν κ.Aπ.
(11)
.
TεAικά τί επετεúyθη με την επανάσταση; Tί άAAαçε εκτόç από το ότι έqυyαν οι Tοúρκοι; Oι
οποίοι απ´ ό,τι qαίνεται δεν ήσαν η κúρια αιτία τoν δεινoν του εAAηνικοú Aαοú. Mέσo τηç
τουρκοκρατίαç το «Bυ(άντιο» αναyεννήθηκε και διένυσε την ακμαιότερη ίσoç περίοδο τηç
ιστορίαç του. Tο κοινoνικό, οικονομικό, ποAιτικό, και ηθικό «Bυ(άντιο» είναι που διέσoσε η
ορθόδοçη εκκAησία και όyι qυσικά τοúç υπόδουAουç, τουç οποίουç καταπίεσε με τον πAέον
κτηνoδη τρόπο.
Oι τοúρκοι απAoç αναπαρήyαyαν και εκμεταAAεúτηκαν ένα qαινόμενο κοινoνικήç
παθοyένειαç (διαπAοκή-διαqθορά), που αποτεAοúσε εyyενέç yαρακτηριστικό τηç «µυ(αντινήç»
κοινoνίαç και εçακοAουθεί να yαρακτηρί(ει τό διάδοyό τηç σημερινό ρoμέïκο κρατίδιο. Tο
τεAευταίο, παρά το δυτικοqανέç επίyρισμα τηç καθημερινότητάç του, εçακοAουθεί να επιµιoνει
oç μια qαινομενικά ηπιότερη εκδοyή του µυ(αντινοú μεσαιoνισμοú. (O Kολοκοτρæνqç Δεν
ήταν ¿ριστιανόç, ήταν Hολεμιστήç !).
Hρόκειται yια ένα τεAευταίο μεσαιoνικό αποAειqάδι-παραqoνία στη σúyyρονη Ευρoπη, στο
οποίο η διαδικασία του ευρoπαïκοú Aιαqoτισμοú δεν οAοκAηρoθηκε ακόμα. «Aαδoματα»,
«μί(εç», ρουσqέτια, εçαyορά αçιoμάτoν με κάθε μέσο (yρήμα, εκδουAεúσειç, yAúqιμο, παροyή
«υπηρεσιoν» κAπ), αναçιοκρατία/µAακοκρατία
(12)
, ποAιτικοί που είναι παρακοιμoμενοι του
καAοyερισμοú
(13)
, παντοειδείç καταyρήσειç τηç δημόσιαç περιουσίαç, «αναπτυçιακή»
καταστροqή τηç yoραç (και ταυτόyρονη υπονόμευση κάθε απόπειραç yνήσιαç και κοινoνικoç
επoqεAοúç ανάπτυçηç), πεAατειακέç σyέσειç, qεουδαρyικήç αντίAηqηç qοροAοyικό σúστημα,
καθoç και ένα άyραqο Aίκαιο τηç Zιoπήç/ZυyκάAυqηç, έyουν παyιoθεί στη συAAοyική
συνείδηση τηç νεοεAAάδαç.
Kαι πAέον αποτεAοúν αναπόσπαστο τμήμα του αçιακοú συστήματοç του -εçαyορασμένου και
συνένοyου- «μέσου» νεοέAAηνα. (Hραyματεíα Hερí Eθελοöουλíαç (Étienne de la
Boétie) και
OAα αυτά, μέσα από ένα πAήρoç νομότυπο δίκτυο προσoπoν και μηyανισμoν («συνάqι»)
-τοú οποίου η εμqανέστερη εκδήAoση είναι μια yενικευμένη υποκρισία- συνθέτουν μια,
μοναδική στον κόσμο, περίπτoση «εκσυyyρονισμένηç» νεοµυ(αντινήç κοινoνίαç.
(S.TP. Βλακοκρατíα και Βυζαντινοκρατíα στqν Nεæτερq Eλλάöα και στον
αντίποδα Βασιλεíα, Αριστοκρατíα, Hολιτεíα ειδικά όταν Eíκοσι πcντε αρ¿cç
«qθικήç» καιO¿ι Αντíöρασq αλλά Oρθή Δράσq)
Zqμειæσειç:
(1) OιAήμονοç, Aοκίμιον ιστορικόν περί τηç OιAικήç Εταιρείαç, εκδόσειç Nέα ΕAAηνική
BιµAιοθήκη, 1971.
(2) A. O. Xουμανίδη (καθηyητοú Α.B.Z.H.) Mαθήματα ιστορίαç οικονομικοú µίου, Εκδόσειç
Hαπα(ήση, Αθήνα 1969.
(3) Oμάδα ενάντια στη Aήθη, Kυριαρyία και κοινoνικοί αyoνεç στον εAAαδικό yoρο, τόμοç 1οç,
εκδόσειç Αναρyική Αρyειοθήκη, Αθήνα 1996.
(4) Kυριάκου ZιμόπουAου, H διαqθορά τηç Εçουσίαç , Αθήνα 1992.
(5) I. Kοντοyιoρyη, O. Boρου , Oέματα νεoτερηç και σúyyρονηç Ιστορίαç από τιç πηyέç,
εκδόσειç O.Ε.A.B. Αθήνα 1984.
(6) BA. καθησυyαστική επιστοAή του Moάμεθ B´ το 1454, προç τουç άρyοντεç τηç
HεAοποννήσου (αναqέρεται από τον Koνσταντίνο Zάθα στο «tAAηνεç στρατιoται εν τη Aúσει»
σ. 127).
(7) Ooτιου XρυσανθόπουAου, ή Ooτάκου (υπασπιστή του Oεόδoρου
KοAοκοτρoνη), Απομνημονεúματα, εκδόσειç Bερyίνα, Αθήνα 1996.
(8) HουκεµίA, Tαçίδι στον Mοριά, εκδόσειç αδεAqoν TοAίδη, Αθήνα 1980.
(9) Kυριάκου ZιμόπουAου, Bασανιστήρια και Εçουσία, Αθήνα 1987.
(10) Iιάννη Zκαρίμπα, Tο ´21 και η ΑAήθεια, εκδόσειç Kάκτοç, 1977.
(11) BA. Mάριου HAoρίτη, Tα εθνο-τροqεία, εqημερίδα «Tο Bήμα», qúAAο 12993, 16/7/2000.
(12) BA. Eυάyyελου Aεμπcσq, H τεραστíα κοινæνική σqμασíα τæν þλακæν εν τæ
συy¿ρόνæ þíæ (1941), εκδόσειç τoν OίAoν, Αθήνα 1999.
(13) Zúμqoνα με τα όσα δήAoσαν «ιερομόναyοι» του Αyίου Oρουç σε τηAεοπτική εκπομπή
μεyάAηç ακροαματικότηταç («Kοινoνία oρα μηδέν», κανάAι Mega, 11/9/2008) ο
πρoθυπουρyόç τηç yoραç (K. KαραμανAήç), όσο και ο εκAεκτόç του «πρoτονοτάριοç» (O.
PουσόπουAοç), κατά τιç επισκέqειç τουç στο Ayιο Oροç κοιμοúνταν στο ίδιο το κεAί του
ηyουμένου/επιyειρηματία -και κατηyοροúμενου yια ποAAαπAά οικονομικά εyκAήματα- Εqραίμ.
© Aαμπρόπουλοç Oεόöæροç (Δαυλόç)
© Aαμπρόπουλοç Oεόöæροç (Δαυλόç)
TέAοç μερικέç συμµουAέç προç τουç
καταδυναστευομένουç από την
µAακεία, την υποτέAεια και την
διαqθορά.
>Mην διαqoνείç δημόσια με έναν
ηAίθιο. O κόσμοç μπορεί να μην
καταAάµει τη διαqορά.
>Mπορείç εν μέρη, να
προqυAαyθείç από τουç ηAίθιουç,
όyι όμoç από τουç ηAίθιουç και
µAάκεç μα(ί.
>Είναι αδúνατο να προqυAάçειç κάτι από τη µAακεία, yιατί
οι µAάκεç είναι ικανότατοι αντιyραqείç.
>tναç ηAίθιοç σε qηAό πόστο μοιά(ει με κάποιον στην
κορυqή ενόç qηAοú µουνοú. OAα του qαίνονται μικρά και
σε όAουç qαίνεται μικρόç
>Mη διαqoνείç ποτέ με έναν ηAίθιο. Oα σε ρίçει στο επίπεδό
του, και θα σε κερδίσει, έyει τεράστια εμπειρία στην
µAακεία. L1
ΕHΕΙION
Nα σoθοúμε άμεσα από τουç µAάκεç . !!!!
Nα τουç yαρίσουμε τον κόσμο τουç, είναι
δικαιoματικά δικόç τουç !
Nα κάνουμε ότι είναι απαραίτητο yια να qúyουμε από τον κόσμο τoν ηAιθίoν.
Aμεσα !!!
π! το πάντα ε"αιρετικ! #$%%&'&'$%(

ότι είχε ήδη εισπράξει γι’ αυτή τη δουλειά 300. “τα χρέη είχαν γίνει των της Αιγύπτου πυραμίδων υπερογκωδέστερα”»(4).Μπασί) τον αντιδυτικό Γεννάδιο. Όπως συμβαίνει σε όλα τα καθεστώτα με αυξημένο βαθμό διαφθοράς. Με σουλτανικό διάταγμα η εκκλησία διατήρησε επίσης όλη την ακίνητη περιουσία της (εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμων εκτάσεων.000 το 1622. έλληνες γουναράδες και χασάπηδες και από εβραίους. από δε τους ιερείς ζητούν ανά δύο χρυσά νομίσματα.000(2).000 χρυσά νομίσματα για να γίνει πατριάρχης. εξακολουθεί να ισχύει πιο συγκαλυμμένα. αρμένιους και φράγκους σαράφηδες. Το χρήμα για τη συναλλαγή εξασφαλιζόταν με δάνεια από τούρκους μποσταντζήδες και καπιτζιμπασήδες. και λοιπές διοικητικές υποδιαιρέσεις της εκκλησίας. Έτσι ο πατριάρχης Τιμόθεος Α΄ (1654) αναγκάστηκε για να διατηρήσει τον θρόνο του να πληρώσει 100. συμφωνίες μεταξύ εκκλησίας και οθωμανικής εξουσίας. περισσότερα χρήματα παρ’ εκάστης οικίας. οι οποίοι Με την πάροδο του χρόνου διάφορα φέρουν σαρίκια και άμφια όμοια με των σουλτανικά διατάγματα τροποποίησαν τις αρχικές αξιωματούχων των σουλτάνων. λαμβάνουν. τα οποία λαμβάνουν βία και τους αδικούν πολύ. αναγκάστηκε εκ των υστέρων να συμπληρώσει και με άλλα. τον αδελφό τού εξορισθέντος Ιερεμίου Β΄. Ο Μωάμεθ ο Β΄ αμέσως μετά την κατάληψη της Νέας Ρώμης (Κων/πολης) αναγνώρισε ως Πατριάρχη και Εθνάρχη (Μιλιέτ. Και όπως. «Ανάρρηση στον πατριαρχικό θρόνο δεν γινόταν χωρίς άφθονο χρυσίον για την εξαγορά της σουλτανικής εξουσίας και χωρίς ραδιουργία για την υπονόμευση των κορυφαίων του ιερατείου. έτσι και στην οθωμανική αυτοκρατορία τα διάφορα αξιώματα αγοράζονταν με τις μεθόδους της δωροδοκίας. ανώτερους κληρικούς του ιστ΄ αι. Ποσά που είναι δύσκολο να τα συλλάβει κανείς ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα. Επίσης θέσπισε και ειδικές εισφορές υπέρ της εκκλησίας. η στάση αυτή του κλήρου δεν αποφασίστηκε με το αζημίωτο. όταν αποκαλύφθηκε. βοσκοτόπια. ώστε αυτό να καταφεύγει στους οθωμανούς για προστασία. ο οποίος πρόσφερε το ποσό των 40. Ενώ ο αρχιμανδρίτης Φιλιππουπόλεως πλήρωσε αρχικά 24. Το οικονομικό ρήμαγμά του από την εκκλησία έφερνε πολλές φορές σε τέτοια απόγνωση το ποίμνιο. Έτσι ο Παχώμιος ο Β΄ δωροδόκησε με 12. . παραχωρώντας του εξουσίες όχι μόνο θρησκευτικές. μάλιστα.χ. Και η αποπληρωμή γινόταν με άγρια φορολόγηση και καταπίεση του ποιμνίου. της παραχώρησαν προνόμια που δεν είχε ούτε επί βυζαντινής εποχής. Στις μηχανορραφίες υπήρχε πλούσια παράδοση από το Βυζάντιο. ότι «οι κατά καιρούς μητροπολίται Θεσσαλονίκης.οι οφειλές πολλαπλασιάζονταν και πολλοί πατριάρχες σέρνονταν στη φυλακή. παρά τα ειθισμένα. στις διάφορες επισκοπές. Οι οθωμανοί αναγνωρίζοντας αμέσως την χριστιανική εκκλησία ως έναν ιστορικώς καταξιωμένο παράγοντα εδραίωσης κάθε εξουσίας (της δικής τους συμπεριλαμβανομένης).000 χρυσά νομίσματα τον διοικητή της Κων/πολης για να τον υποστηρίξει στη διεκδίκηση του πατριαρχικού αξιώματος.500 φλουριά το 1467.Φυσικά. ακόμα και ολόκληρα χωριά) πλήρως απαλλαγμένη από φόρους(3). ενώ το πατριαρχικό ταμείο απηλλάγη κι Εικόνα 1: Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως με αυτό από τη φορολογία πλην ορισμένων τελών(2). όπως γνωρίζουμε.000 χρυσά από τους κατωτέρους του μητροπολίτες (οι οποίοι είχαν εισπράξει με τη σειρά τους από το ποίμνιο). αλλά και πολιτικές και δικαστικές(1) . Τα προνόμια αυτά είχαν φυσικά και πρωτίστως το ανάλογο υλικό-οικονομικό αντίκρυσμα. για να μην χάσει τον πατριαρχικό θρόνο ανατρεπόμενος από τον ανταγωνιστή του. με μια πληθώρα τρόπων στη σύγχρονη νεοελλάδα). Φυσικά όλες αυτές οι δαπάνες μετακυλίονταν στους ιεραρχικά κατώτερους..000 χρυσά στον Μεγάλο Βεζύρη. όπως το να παραχωρήσει κάθε χριστιανός υπήκοος το 1/3 (!) της περιουσίας του υπέρ της(2). εργαστήρια. έλεγε ο πατριάρχης Σαμουήλ. Καθώς η σουλτανική «ταρίφα» για το πατριαρχικό αξίωμα ανέβαινε χρόνο με τον χρόνο –από 2. ή της δημοπρασίας (κάτι που. Έτσι από ένα τουρκικό φιρμάνι του 1701 πληροφορούμαστε π. για να καταλήξουν τελικά υπερτροφικά διογκωμένες στο ποίμνιο. μή αρκούμενοι εις την είσπραξιν συμφώνως με τον νόμον και τον κατάλογον. έφτασε τα 100.

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->