You are on page 1of 14

Η Συγκρότηση της

Ιστορικής Επιστήμης κατά τον
18ο – 20ο αιώνα
Εισαγωγή.
Με το τέλος της ρωμαϊκής περιόδου η ιστορία παύει να υπάρχεί. Το κοινωνικό της ρόλο αναλαμβάνει η
θρησκεία που απαξιώνει την ιστορία και ορίζει κοινωνικά πρότυπα συμπεριφοράς τα ιερά βιβλία και τους ιερούς
κανόνες. Η οπτική που χρησιμοποιείται από την θρησκεία δεν διαθέτει καμία μέθοδο και συχνά αυθαιρετεί.
Ιστοριογράφοι υπάρχουν, όμως περισσότερο σαν χρονικογράφοι ή ιστορικοί στην υπηρεσία κάποιου άρχοντα ή
βασιλέα την φήμη του οποίου υμνούσαν, ενώ απευθύνονταν σ’ ένα μικρό κοινό. Για τις άλλες κοινωνικές
ανάγκες πίστευαν ότι αρκούσε η θρησκευτική ιστορία και τα ιερά βιβλία που όμως διαφέρουν από τις ιστορικές
πηγές καθώς εξετάζονται ως αυθεντίες και συχνά περνάνε στον χώρο του παραφυσικού.
π.χ. το όραμα του Δανιήλ, στο οποίο είδε γίγαντες με πήλινα πόδια και ερμηνεύτηκε ως οι 4 μεγάλες
αυτοκρατορίες που θα καταρρεύσουν. Όμως αυτού του είδους οι ερμηνείες δεν σχετίζονται με μια τεκμηριωμένη
πηγή άλλα μια προφητεία, ένα λόγο που εύκολα προσαρμόζεται αφού γίνουν τα γεγονότα και κυρίως κολλάει
παντού!!! (θρησκευτική προσαρμοστικότητα).
Σε βάθος χρόνου τα σχήματα και οι ιδέες αυτές έπαψαν να ικανοποιούν. Τότε αναζητήθηκε κάτι νέο, μια
μέθοδος μέσο της οποίας θα γινόταν η ερμηνεία των κοινωνιών, όχι ως αποτέλεσμα της θείας πρόνοιας άλλα ως
το αποτέλεσμα των πράξεων των ανθρώπων που τις αποτελούσαν.

Εν Αρχή.
Κριτική των πηγών.
Η αρχή γίνεται στην περίοδο της αναγέννησης. Με την μεταρρύθμιση του Λούθηρου το 1517 (απουσία ιερέων,
μετάφραση της βίβλου στα γερμανικά κ.α.), όπως και η καθολική αντιμεταρρύθμιση που ακολουθεί ως
αντίμετρο στον προτεσταντισμό, το ενδιαφέρον για την ιστορία ξυπνάει καθώς η κάθε πλευρά ψάχνει
επιχειρήματα. Οι προτεστάντες ιερείς ανοίγουν έτσι ένα δρόμο προς την εμφάνιση της ιστορίας ως επιστήμη με
μία σημαντική καινοτομία, εισάγοντας την κριτική των πηγών, μέθοδο που ακολουθούν αργότερα και οι αντίμεταρρυθμιστές καθολικοί ιερείς.
Ιδεολογίας.
Πέρα από την τυπογραφία (16 ος αιώνας) που είναι ένα ακόμη σημαντικό βήμα, καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η
μετατροπή των αγροτικών κοινωνιών σε αστικές. Επόμενο αυτής της αλλαγής ήταν η εντατικοποίηση της
βιοτεχνικής παραγωγής άλλα και η επέκταση της μισθωτής εργασίας. Οι ανακαλύψεις που γίνονται σε όλους
τους χώρους από το 17ο αιώνα και μετά θέτουν μεγάλο μέρος των θρησκευτικών πιστεύω σε αμφισβήτηση και ως
επακόλουθο η θρησκεία χάνει μέρος του κοινωνικού-ρυθμιστικού της χαρακτήρα. Καθώς λοιπόν οι παλαιοί
κανόνες που βασίζονταν στην θρησκεία πλέον δεν επαρκούσαν, αναζητήθηκαν νέες βάσεις για την αρμονική
λειτουργία των κοινωνιών. Πλέον η κοινωνία χρειάζεται την ιστορία για να καλύψει το κενό που άφησε η
υποχώρηση της θρησκείας και να διατηρήσει την κοινωνική της ενότητα.
Οι Πρωτοπόροι.
Οι πρώτοι που κάνουν ιστορία δεν είναι τα τότε πανεπιστήμια άλλα οι φιλόσοφοι. Κάνουν Φιλοσοφική Ιστορία
(η Φιλοσοφική Ιστορία ασχολείται με την αιτιακή ιστορία και δεν πρέπει να ταυτίζεται με την Φιλοσοφία της
ιστορίας που ασχολείται με το νόημα της Ιστορίας).
1

Schloetzer). δεδομένου ότι τα πανεπιστήμια τότε ελέγχονταν από την εκκλησία π. του Λουδοβίκου του 14ου. αν και αρχικά οι ιστορικοί έψαχναν τρόπους να εξηγήσουν. Μια Πρώτη Αλλαγή. Έχουμε λοιπόν μια κίνηση που φέρνει τους ιστορικούς μακριά από την εκκλησία και του ηγέτες. Μια εξαίρεση αποτελεί το πανεπιστήμιο του Gottingen. και μέσα από αυτά η γερμανική μεθοδολογία διαδίδεται σε όλη την Ευρώπη και συχνά σ’ αυτά παρουσιάζονται μελέτες 2 . Ιδρύθηκε το 1734.000 και 5. όπου πέρα από την περιγραφή των πολιτικών γεγονότων παρουσιάζει και κοινωνικά όπως και οικονομικά γεγονότα. στην πόλη Gottingen ένα νέο «πειραματικό» πανεπιστήμιο. Δεν πίστευαν ότι μπορούσαν να ορίσουν νόμους.χ. Hume. στο Ανόβερο (από που προέρχεται ο βασιλιάς της Αγγλίας (από το 1714 έως το 1837) από το βασιλιά Γεώργιο Β΄ (Georgia Augusta). αντί να αρκείται στο να υμνεί το μονάρχη όπως έκαναν οι παλιότεροι.ιστορικοί του 18ου αιώνα που εντοπίζονται κυρίως στην Γαλλία. 1) Το κράτος χρειάζεται μορφωμένους και κυρίως πιστούς υπαλλήλους. βάση κάποιων νόμων τα ιστορικά γεγονότα άλλα γρήγορα κατάλαβαν ότι τέτοια αντιστοιχία δεν υπήρχε. αν και παλιότερες αδυναμίες της ιστοριογραφίας άρχισαν να ξεπερνιόνται. γίνεται από ιδιώτες και ακολουθούν ανεπίσημα κάποια ιδρύματα όπως οι ακαδημίες. όπου φοιτούν γόνοι αριστοκρατών (ανάμεσα τους και οι γιοι του άγγλου βασιλιά).χ. Όλα αυτά γίνονται το 1764 ενώ παράλληλα έχουμε εκδόσεις περιοδικών που πουλάνε 4. 1) δεν ελεγχόταν από την εκκλησία. 2) επέλεγαν καθηγητές που να έχουν την ικανότητα για διδασκαλία άλλα για έρευνα. Τα μέχρι τότε πανεπιστήμια αδυνατούσαν να παράγουν στελέχη που ν’ ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της εποχής τους και διέφερε σε κάποια σημεία με τα άλλα πανεπιστήμια. Ένα παράδειγμα αποτελεί ο Βολτέρος που γράφει τις βιογραφίες κάποιων βασιλέων π. άλλα κάθε γεγονός έχει ένα αίτιο πολύ ευρύτερο από το προφανές (Δεν είναι το ψαλίδι (ενεργή αιτία) που ρίχνει το μήλο άλλα η ευρύτερη. αφού δεν υπήρχε το πείραμα (η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται) που δίνει την επιβεβαίωση και τον κανόνα. Ουσιαστικά αυτό που γίνεται είναι ένα μεγάλο σεμινάριο με παρουσίαση και κριτική διαφόρων θεμάτων. άρα έχουμε και διάρθρωση. 3) Η γενικότερη εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου να ερμηνεύσει τον κόσμο. αυτό γίνεται με τον Θετικισμό.α. Αιτιακή ιστορία και Φυσική Ιστορία. ναούς κατά την επανάσταση κ. των Ανθρώπων και της Φύσης. Η υποχώρηση της θρησκείας και η έλευση του εθνικισμού είχε αρχίσει ειδικά στην Ιταλία και την Γερμανία (διασπασμένα κράτη) έστρεψε το ενδιαφέρον στα κοσμικά ζητήματα . Οι εξελίξεις της περιόδου λαμβάνουν χώρα εκτός πανεπιστημίων. Πίστευαν ότι μέσω της φύσης θα μπορούσαν να κατανοήσουν την ιστορία στα πλαίσια μιας γενικότερη ορθολογικοποίησης του κόσμου που σταδιακά εκτόπιζε την θρησκεία. πλούσιοι νέοι άλλα και φτωχοί υπότροφοι (βλέπε A. η έκδοση της εγκυκλοπαίδειας. Οι φιλόσοφοι. την Αγγλία (Άνταμ Σμίθ «Έρευνα για τα αίτια του πλούτου των εθνών». 2) Υπάρχει ανάγκη μιας νέα βάσης για την οργάνωση της κοινότητας.Ο 18ο αιώνας δεν θεωρείται ένας επιτυχημένος ιστοριογραφικά αιώνας. Αναπτύσσονται λοιπόν 3 αιτήματα που ευνοούν την ανάπτυξη της ιστορίας ως επιστήμης.000 τεύχη. Όμως σε άλλα κράτη όπως η Γαλλία έχουμε περιπτώσεις όπου παρατηρείται μία ρήξη με την ιστορία. τα βασιλικά αρχεία. και συχνά προσπάθησαν ακόμα και να καταστρέψουν ή να διαγράψουν το παρελθόν όπως π. έτσι δεν αναπαρήγαγαν απλά τις παλιές γνώσεις και 3) Εντός της φιλοσοφικής σχολής δημιουργήθηκε ένα τμήμα (το αποκαλούσαν ινστιτούτο) που ασχολούνταν αποκλειστικά με την ιστορία.(Histore Resone) και σε μεγάλο βαθμό εμπνεύστηκε από τους φυσικούς επιστήμονες της περιόδου δεδομένου ότι ως τον 19 ο αιώνα όριζαν 2 επιστήμες. γενικότερη και αόρατη δύναμη της Βαρύτητας (παθητική αιτία)). Vico) υποστήριζαν ότι τα αιτία των γεγονότων δεν είναι Χρονολογικά δεν σχετίζονται δηλαδή με την διαδοχή του ενός βασιλέα από τον άλλο. τέλη 19ου αιώνα. Η μέθοδος που βασίζεται σ’ αυτή την ιδέα ονομάστηκε Αιτιακή Ιστορία.χ.

Αφού δεν μπορούμε όπως στην φυσική να έχουμε μια καθαρή αλήθεια. Η αλήθεια. Η μέθοδοι και απόψεις περί ιστορίας κατά τον 19ο αιώνα (προ FRe) (1) Ο κόσμος ως Σύνολο Σχέσεων. Όμως συχνά προχωρούσαν σε τολμηρές γενικεύσεις για τα διάφορα κυρίαρχα γνωρίσματα των κοινωνιών. δέχονται. Αφού δεν μπορούν να κάνουν πείραμα υιοθετούν μια παρόμοια οπτική: οι ιστορικοί έχουν να κάνουν με κοινωνίες. με βάση πάντα την άποψη του διαφωτισμού: όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι (αν και δεν έλεγαν αυτό ακριβός). έχοντας μια συγκριτική διάθεση με τ’ αποικιακά κράτη της εποχής του. Το παράδειγμα του Gοttingen ακολουθεί το πανεπιστήμιο του Halle στην Σαξονία και σταδιακά το πρότυπο αυτό επεκτείνεται σε Γερμανία και Ευρώπη. χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το νέο παρόν έθαψε έτσι ξαφνικά το παρελθόν π. Η απάντηση των διαφωτιστών είναι ότι ο ιστορικός έχει την προσωπική του θέση-σκοπιά μέσα στην κοινωνία. απόφοιτος του πανεπιστημίου του Gottingen. εμπεριέχει το στοιχείο του ορθολογισμού όπως και στις φυσικές επιστήμες. είναι πράγματί μία. μια πολύ διαδεδομένη αντίληψη έως τον 19ο αιώνα υποστήριζε την σύνδεση της ιστορίας της φύσης και του Ανθρώπου. ήταν το γεγονός ότι ο ιστορικός δεν είναι ένας αντικειμενικός παρατηρητής άλλα μέρος του κόσμου τον οποίο μελετάει. Η κοινωνία των πολιτών γ’ αυτούς είναι η κοινωνία των αστών με περιούσία και κάποια μόρφωση. Πώς όμως θα γινόταν αυτή η ιεράρχηση? πίστευαν ότι έπρεπε να μελετήσουν τόσο ώστε να μεταβούν ψυχικά στην εποχή που μελετούσαν. (2)Η πολλαπλότητα των απόψεων. Ο καλός ιστορικός κατά τους διαφωτιστές διακρίνεται από δύο ιδιότητες α) την Αμεροληψία του και β) την Παρρησία του.χ.χ. ένα περιοδικό και αυτό μέχρι το 19ο αιώνα το πετυχαίνει μόνο το πανεπιστήμιο του Cottingen. Ο Schloetzer. β) κοινή μεθοδολογία. Schloetzer. Σε πιο γενικευμένο στάδιο καταπιάνονται με την παγκόσμια ιστορία όπου πλέον τα πράματα είναι πιο δύσκολά. O Raynal (Guillaume-Thomas) γράφει «Φιλοσοφική και πολιτική ιστορία των εγκαταστάσεων και τους εμπορίου των Ευρωπαίων στις δύο Ινδίες». όχι μόνο με χρονικά κριτήρια (δηλαδή δεν μιλάμε για αποκομμένες χρονικές περιόδους) και πλησιάζει αυτό που προσπαθούν να κάνουν οι εγκυκλοπαιδιστές: να δουν τον κόσμο ως ένα σύνολο σχέσεων. Για να έχουμε μια Ιστορική Σχολή πρέπει α) να έχουμε κοινή γνώση. A. γράφει μια διατριβή σχετικά με το εμπόριο των Φοινίκων. αυτοί που όπως πιστεύουν μπορούν να καταλάβουν τις σκέψεις τους. Η διαφορετική οπτική του κάθε ιστορικού δίνει ένα μέρος της ιστορικής αλήθειας. τότε πώς ο ιστορικός μπορεί να φτάσει στην Σίγουρη Γνώση-Αλήθεια. ανάλογα με τα αιτήματα της κοινωνίας του.. Ο August Schloetzer όπως παλιότερα και ο Raynal. δουλεύει ως οικοδιδάσκαλος στην Σουηδία και ασχολείται με τις μεσαιωνικές 3 . Με το έργο αυτό εισάγει την ιδέα ότι η ιστορία πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται ως τέχνη και ο ιστορικό να γράφει καλά.από όλη την Ευρώπη. το ξέρουν άλλα επιμένουν. σημαντικός εκφραστής ήταν ο Φρανσουά Μπιφό. δεν απευθύνεται στο σύνολο τον ανθρώπων. και οι κοινωνίες αποτελούνται από πολλά διαφορετικά άτομα. Για τους διανοητές του διαφωτισμού το τόλμα να σκεφτείς. γ) συνέχεια και δ) Θεσμικούς Φορείς π. Άρα αυτό που μπορούν να κάνουν είναι να δουν την κοινωνία ως κάτι το γενικό και να γράφουν ιστορία με βάση την σύγκριση αυτών των κοινωνιών. και αυτά έχουν αν κάνουν με τις σχέσεις του με 1) την εκκλησία και 2) την κοινωνία Κάτι άλλο που εμφανίζεται αυτή την περίοδο είναι η ιδέα του πλάνου στις αρχές του 19ου αιώνα. η ιεράρχηση πηγών και αιτιών. Η κύρια μέθοδός που βασίζεται στις σχέσεις αιτιότητας. βάση της οποίας η κοινωνία εξελίσσεται όπως και η φύση μέσα στο χρόνο.

τους οποίους επίσης αποστρέφεται το περιοδικό. Όμως κάτι δεν έπιασε. το 1798. Στο περιοδικό αυτό εκδίδονται δύο ειδών εργασίες.χ. me non!. είναι η περίοδος της τρομοκρατίας. κάστρα. την οποία ενώ αρχικά πλήθος γερμανών διανοουμένων χαιρετάει με ελπίδα. αριθμοί σπουδαίοι ακόμα και σήμερα. Το τελευταίο τεύχος εκδίδεται το 1794. Γιατί ο Γάλλο. ο οποίος υποστηρίζει: «…οι κοινωνίες διαγράφουν πορείες ακμής και παρακμής και όχι προόδου. αστικό δίκαιο.α. μοναστήρια.α. Αντίθετα αρχίζει να εντείνεται το ενδιαφέρον τους για την αρχαία Ιστορία της Ελλάδας και περισσότερο της Ρώμης και ειδικά πριν την περίοδο της Αυτοκρατορίας.γλώσσες της Σκανδιναβίας. στο έτος των φρικαλεοτήτων της Γαλλίας». άρθρα για τον πεφωτισμένο αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄ της Αυστρίας (1765-1790) που παύει την θρησκευτική διάκριση στην Αυστρία το 1781. Σκοπός του η μελέτη των ανθρώπίνων κοινωνιών στα πλαίσια της κρατικής οργάνωσης. Γεώργιος ο Γ΄ ενώ η επανάσταση υποστηρίζεται από τους Γάλλους. στο βαθμό που παραπέμπει σε μια ιστορία ενός νοσηρού παρελθόντος γ’ αυτούς. Αλλάζουν όμως όλα τόσο γρήγορα. Βάση του νόμου που 4 . Πλέον είναι τα νέα πρότυπα. κατάργηση της αριστοκρατίας.. Στο μυαλό τους πλέον υπήρχε η ιδέα ότι δημιουργούσαν μια εντελώς νέα κοινωνία αποδεσμευμένη από το παρελθόν (υπήρξαν βέβαια και κάποιοι «σωτήρες» του παρελθόντος). το δίκαιο των σύγχρονών κρατών. τα περίφημα άρθρα του που του κόστισαν την ζωή. Η απογοήτευση μετά την επανάσταση και η απαρχές του εθνισμού. «τελευταίο τεύχος. ο Ναπολέων στις πυραμίδες φωνάζει στους στρατιώτες του «… από το ύψος αυτών των πυραμίδων. εκκλησίες. την Αμερική. Η Γαλλία κάνει βήματα μετά την επανάσταση. το εμπόριο κ.). το περιοδικό κλείνει και πλέον έχουμε το τέλος του κινήματος ανανέωσης της ιστορίας που είχε ξεκινήσει με επίκεντρο το Gottingen. Την Γαλλική Επανάσταση. Η αμφισβήτηση του διαφωτισμού ξεκινάει είδη κατά τον 17 ο αιώνα από τον Gian Battista Vicco. π. Viva la Révolution!!! Η ιδέες τους διαφωτισμού καταρρέουν μπροστά στον τρόμο που προκάλεσε στην Ευρώπη η γαλλική επανάσταση. 40 αιώνες ιστορίας σας κοιτάνε…. Η αναφορά του στα σύγχρονα κράτη και παράλληλα η προσπάθεια του να περάσει μέσα από αυτά στοιχεία του διαφωτισμού. αν και όπως παρατηρούν τον εαυτό τους το βλέπουν ως μέρος ενός παγκόσμιου συνόλου οπότε το ενδιαφέρον για την Παγκόσμια ιστορία δεν παύει. Η διαφοροποίηση έρχεται όταν οι γάλλοι στρατιώτες νιώθουν ως έθνος το σύνολο των ανθρώπων που θέλουν να ζήσουν μαζί. άρθρα για το εμπόριο. Κύριο πλήγμα. Παρ’ όλα αυτά τα σύμβολά του παρελθόντος καταστρέφονται. το «αλληλογραφία» και ένα δεύτερο με την λέξη «… στατιστική. όπου εκδίδει δύο περιοδικά. την Οθωμανική κοινωνία άλλα και παλιότερες μικρές κοινωνίες. Ένας από αυτούς ο Schloetzer αλλάζει απόψεις. ο Ελβετός πάστόρας. ισότητα ως προς το νόμο. οπότε σε αυτή την περίπτωση η παλιά ιστορία δεν βοηθάει και πολύ. σύμβολά της τυραννίας. γρήγορα αλλάζουν στρατόπεδο και αντιδρούν σε αυτή. το κράτος). με βάση το παρόν άλλα και το παρελθόν δηλαδή την ιστορία. η αντίληψη για την ιστορία ήταν η αντίληψη του διαφωτισμού: μία Παγκόσμια Ιστορία.».» στον τίτλο (από τις λέξεις Des State. που πάει με την Επανάσταση. 1) εργασίες που αφορούν την οικονομία.Κορσικανός Ναπολέων ενδιαφέρεται για την Αιγυπτιακή ιστορία? Γιατί ακόμα τότε. όπως και της κοινωνίας-πολιτείας των γραμμάτων. Σ’ αυτό το περιοδικό δημοσίευσε και ο Vazzer. Κατά παράδοξο τρόπο το περιοδικό διατυπώνει αρνητική στάση στην Αμερικάνική Επανάσταση. Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ηγεμόνας του Ανοβέρου είναι ο Άγγλος βασιλιάς. πάει στην Ρωσία όπου δουλεύει για την μεγάλη Αικατερίνη και ασχολείται με την μεσαιωνική Ρωσική ιστορία (το χρονικό του Νέστορος κ. Αυτή η ακμή και η παρακμή ενδιαφέρει την ιστορία…» άποψη πολύ δημοφιλής έως και τον 19 ο αιώνα.. Τα περιοδικά του πουλάνε μέχρι και 4000 τεύχη σε περιόδους ακμής. η ιστορία μιας δημοκρατίας. ανατρέπεται η θεμελιώδης ιδέα της ισότητας. Έρχεται σε ρήξη με την μεγάλη Αικατερίνη και φεύγει για το Gottingen. Διαφωτισμός Τέλος. μια επανάσταση που δηλώνει ότι σκοπός της είναι η ατομική ευτυχία. και 2) εργασίες σχετικά με τις κοινωνίες στο παρελθόν.

Ο Emmanuel Kant (1724-1804) δίνει μια πρώτη ιδέα για το πια πρέπει να είναι η συμπεριφορά του ιστορικού. πιστεύοντας ότι εκφράζουν τον χαρακτήρα των εθνών αφού γράφτηκαν στην αρχή. οι λαοί διαφέρουν και αυτή η άποψη θα διαδοθεί πολύ μετά την γαλλική Επανάσταση. στην Γερμανία μελετάτε «ο Κύκλος των Νιμπελούκεν». Emmanuel Kant. σήμερα όπου ένα πολύ ισχυρό σύστημα δεν ενοχλείται από τις διάφορες. αν και η ιδέα αυτή είχε εμφανιστεί και τον 18 ο αιώνα όμως δεν κατάφερε να επηρεάσει την αντίληψη περί παγκοσμιότητας των ιστορικών. π. Μαύρη Θάλασσα. Στην Λοζάννη γράφει τ’ απομνημονεύματα του. το 1780 ο πάστορας Vazer εκτελείται για ένα άρθρο του που θεωρήθηκε προδοτικό.Αργυρή. Το 1776 ο Εδουάρδος Γκίμπον (1737-1794) τυπώνει τον πρώτο τόμο από το έργο του (6 τόμοι συνολικά) « Η Ιστορία της Παρακμής και της Πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας». Το 19ο αιώνα όλα αυτά κωδικοποιούνται και μελετούνται βάση της ιδέας ότι μέσο αυτών δίνεται η εικόνα του εκάστοτε έθνους. Γράφει για την επανάσταση «…αυτό που κάνουν είναι να αποκαλύπτουν την αλήθεια στα μάτια των αδαών…». ένα έπος του 11 ου-12ου αιώνα. Αντίθετα σε άλλα μέρη όπου τότε υπήρχε δημοκρατία. όπου υποστηρίζει σαν καλός άγγλος ότι η πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατά την ύστερη αρχαιότητα οφειλόταν στην διάδοση του χριστιανισμού.χ. κάποιος Herder. Στο 19 ο αιώνα θα δούμε ότι εμφανίζεται μια νέα τάση βασισμένη στην ιδέα ότι το δίκαιο. 5 . Στο κείμενο που έγραψε με τίτλο «Τι είναι διαφωτισμός?» γράφει ότι το νόημα του διαφωτισμού περιέχεται στην φράση «…τόλμα να σκεφτείς. στην Αγγλία. Για το αν ο βασιλιάς αντιμετωπίσει βίαια τους διανυόμενους. Καταλήγει σε ένα δοκίμιο «Ακόμα μία θεώρηση της ιστορίας» όπου υποστηρίζει ότι το ενιαίο όλων των ανθρώπων του Διαφωτισμού δεν υφίσταται. Εδουάρδος Γκίμπον. οι αδελφοί Γρίμ στη Γερμανία το 18 ο αιώνα και πιο παλιά στην Γαλλία τα παραμύθια του Περό. στην Ζυρίχη. η οικονομία. η πολιτική κ. όπως και οι φυσικές επιστήμες μελετώνται βάση μίας ιστορίας προοπτικής π. πράγμα που θα γίνει τον επόμενο αιώνα. Τα ομηρικά έπη πίστευαν ότι ήταν απλά ποιήματα όπου όμως μέσα έψαχνα την ιστορική αλήθεια. Ένα παράδειγμα. ενώ στην Γαλλία έχει ξεσπάσει η επανάσταση του 1789.διατύπωσε η κάθε κοινωνία περνούσε από συγκεκριμένα. διακυβέρνηση βάση των χαρακτηριστικών τους. συμπληρώνει όμως ότι η γνώση δεν πρέπει να εκτίθεται στον ιδιωτικό χώρο. πάστορας από την πόλη του Κάαντι. όπως π.χ.Χάλκινή περίοδος) άρα η ιστορία δεν μπορεί να είναι αιτιακή αφού η πορεία είναι καθορισμένη (νομοτελειακή θεωρία) Η Γαλλική επανάσταση απογοήτευσε αποδεικνύοντας ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι. Το ίδιο αρχίζει να γίνεται και με τα έπη άλλων χωρών. φιλόσοφος. Πάει στην Δανία. κάποιοι ίσως να μην είναι έτοιμοι γ’ αυτήν.χ.».. Σε βασίλεια όπως η Πρωσία (άλλα και η Αγγλία ή και Ολλανδία) ο στρατός παρέχει τέτοια ισχύ στο πολίτευμα και στην περιουσία ώστε ο καθένας μπορεί να μιλάει ελεύθερα (κάτι που παρατηρείται και στις ΗΠΑ. Γαλλία και αλλού. Ακολουθούν τα παραμύθια.α.. διαδοχικά στάδια (χρυσή.α. επιθετικές συχνά απόψεις). την παιδική του ηλικία. Σουηδία. τα έπη της Σκοτίας (τα έπη του Όσιαν) κ. η απάντηση είναι απλή και κάπως μοιρολατρική. το τίμημα είναι ότι θα μείνει στην ιστορία σαν ένα αιμοβόρο τέρας. Γράφοντας τις αναμνήσεις καταλήγει στην διαπίστωση ότι οι άνθρωποι σε κάθε χώρα έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά άρα θα έπρεπε να έχουν και διαφορετικούς νόμους.

Αν τώρα ισοπεδωθούν τα πάντα θα προκύψουν πολλά νέα προβλήματα π. που θα ενισχύσει ο Ναπολέων. Στην Πρωσία. Στόχος πλέον είναι το έθνος. ακολουθεί η περίοδο της τρομοκρατίας) αλλάζουν στρατόπεδο και εναντιώνονται στην ιδέα της φυσικής ισότητας. 1806. την παράδοση μέσο της ποίας εντοπίζουν τις διαφορές που υπάρχουν από έθνος σε έθνος και από λαό σε λαό. ποιοι θεσμοί.χ. τάξη είχε το δικό της δίκαιο. Βάση τις διαφορετικότητας αυτής. Thibeaud. το καλύτερο δυνατό δίκαιο βγαλμένο μέσα από την ιστορία του. Πλέον η ιδέα είναι: ναι στην εξέλιξη άλλα με μέτρο. πίστευαν ότι θα μπορούσαν να ορίσουν τους νόμους και το πολίτευμα με τέτοιο τρόπο που να ταιριάζει στον εκάστοτε λαό-έθνος. αφού μελετηθεί και διαπιστωθεί. Ο Σαβινύ ουσιαστικά σκόπευε σε μια ομαλή μετάβαση. Η νέα γενιά. στην Πρωσία θα είχαν πρόβλημα με το σύστημα της δουλοπαροικίας. σηματοδοτώντας την οριστική ήττα του συντηρητικού συστήματος που είχε δημιουργήσει ο Φρειδερίκος ο Β΄ από την επαναστατική Γαλλική δημοκρατία. μια αλλαγή που έγινε κυρίως για πολιτικούς λόγους. νόμοι ή και διακυβέρνηση της ταιριάζει. όμως όταν τα πράγματα ξεφεύγουν (1793 εκτελείται ο Λουδοβίκος ο16ος . Πλέον οι ιστορικοί στρέφονται στην μελέτη της Ρωμαϊκής Ιστορίας ενώ σιγά-σιγά (αν και πάντα υπάρχει μια έδρα παγκόσμιας ιστορίας) το ενδιαφέρον για την παγκόσμια ιστορία φθίνει. Έχουμε μια νέα γενιά φιλοσόφων. όπως υποστήριζε ο διαφωτισμός. όχι ως πολίτες που επιλέγουν να ζήσουν μαζί άλλα ως άτομα με κοινή καταγωγή. το 1808. καθηγητής στο πανεπιστήμιο την Χαϊδεμβέργης που υποστηρίζει την καθιέρωση αστικού νόμου βασισμένου στο γαλλικό αντίστοιχο δίκαιο. ο Ναπολέων μπαίνει στο Βερολίνο. Ο Σαβινύ αντίθετα ήθελε οι νόμοι να προκύψουν μέσα από την μελέτη της λαϊκής παράδοσης.ιδεαλιστών. Η ιστορική σχολή του Δικαίου συγκροτείται υπό την επήρεια του Ρομαντισμού και της Εγελιανής φιλοσοφίας (όπου πρωτοχρησιμοποιήθηκε ο όρος ιστορισμός) με κυριότερο εκπρόσωπο τον Φρήντριχ Κάρλ Φόν Σαβινύ (όνομα γαλλικής προέλευσης που παραπέμπει στους γάλλους προτεστάντες πρόσφυγες) που αντιλαμβανόταν το δίκαιο ως έκφραση του λαϊκού πνεύματος (Volksgeist) και όχι του ορθού λόγου. νομικά τις περισσότερες φορές. έθιμα. Επικαλούνται ως απόδειξη. Επόμενο ότι αυτή η ομάδα πρέπει να μελετηθεί και μέσα από την ιστορία της να γίνει κατανοητό τι επιβίωσε στο χρόνο. στο Βερολίνο θα ιδρυθεί το πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου που θα υιοθετήσει τα πρότυπα του Gottingen και θα μπει σε νέες ιδεολογικές προσεγγίσεις. Μέχρι εκείνη την εποχή η κάθε θεσμοθετημένη και αυστηρά καθορισμένη. «Λόγος προς την γερμανική Νεολαία» του Φίχτε.Στην Γερμανία…το έθνος Στην Γερμανία οι άρχουσες τάξεις βιώνουν την Γαλλική Επανάσταση σαν μια πολεμική απειλή ( η Γαλλία και ειδικά η γαλλική επανάσταση χρειαζόταν τον πόλεμο για να επιβιώσει) και ως μια εσωτερική απειλή στο βαθμό που αποτελούσε πρότυπο για τους γερμανούς. Πρωτοπόροι και πάλι οι Γερμανοί με 2 ομάδες. περνάμε από την εποχή της παλινόρθωσης και μετά (1815+) στην περίοδο του ιστορισμού. 6 . «…έχετε ευθύνη απέναντι στους προγόνους σας και τους απογόνους σας…». Πρωτοπόροι οι «Ιστορική Σχολή του Δικαίου» στην Γερμανία. Αργότερα σε αντίκρισμα του πανεπιστημίου της Σορβόννης. Αντίπαλος του ο A. που αρχικά τάσσονται υπέρ της Επανάστασης. συνήθειες και μέλλον. 1) αυτοί που επιθυμούσαν ενιαίο αστικό κώδικα στα πρότυπα της Γαλλίας και 2) η Ιστορική Σχολή του Δικαίου που υποστηρίζει ότι δεν είναι δυνατό να υπάρχουν νόμοι που να ισχύουν για όλους άλλα το κάθε έθνος πρέπει να έχει τους νόμους που του αρμόζουν. όπως και να αποκτήσει ένα νέο μέσο για να στηρίξει το παρελθόν του που τόσο πεισματικά θέλησε ν’ αλλάξει η Γαλλική Επανάσταση.

Καταγόμενος από οικογένεια παστόρων προτεσταντών (γενικά πολλά σημαντικά πρόσωπα. Υποστηρίζει (1) ότι δεν υπάρχει τομή ανάμεσα στο χθες και το σήμερα.). έρχεται ως το αποτέλεσμα της απογοήτευσης των διανοούμενων στο χάος της Γαλλικής επανάστασης. Θα γράψει την «Ιστορία των Ρωμανικών και Γερμανικών λαών από το 1494 ως το 1514» (“Geschichte der Romanischen und Germanischen Volker. γιος αραβολόγου. Κάποιοι προσπάθησαν και έσωσαν μέρος τους. Ο Ιστορισμός πάει ένα βήμα πιο πέρα. Όλοι οι τότε ιστορικοί ασχολήθηκαν λίγο ή πολύ με την επανάσταση για ν’ ασκήσουν κριτική. (1517. Η νέα ιδέα. άρα έπρεπε να σκέφτεται πολιτικά ορθά (π. Ιδεολογία τους ήταν ότι το σωστό καθεστώς είναι αυτό που στηρίζεται στις παραδόσεις του εκάστοτε λαού. Ο διαφωτισμός όριζε την γνώση των ιστορικών ως έγκυρη υπό 2 όρους α) Αμεροληψία και β) Παρρησία ενώ μεγάλη σημασία έδινε και στο πλάνο (αξιολόγηση-ιεράρχηση στοιχείων). Το 181112 εκδίδει 2 τόμους Ρωμαϊκής Ιστορίας. ζει μέσα μας και ο ιστορικός μπορεί να το καταλάβει. την πίστη στους νόμους άλλα και το πώς να πετύχουν την αντιμετώπιση της ανισότητας π.Ιστορισμός ή Ιστορικισμός. αν και ουσιαστικά κάνει μια μεγάλη διάκριση ανάμεσα στους καθολικούς και τους προτεστάντες. γιατί το χθες ζει μέσα στο σήμερα. έκανε κάποια ταξίδια για τον βασιλιά της Δανίας. οι οποίοι επανεκδίδονται συνεχώς έως το 1840. ο Ranke τελειώνει το λύκειο στην Σαξονία. Ranke (Leopold von Ranke) Ένα άλλο σημαντικό πρόσωπο ήταν ο (1795-1886).χ. Ιταλία και Γερμανία). Πώς όμως ο ιστορικός επιλέγει τα στοιχεία του? (πώς διαμορφώνει το πλάνο του) πρέπει να γνωρίζει τις ιδέες που δρούσαν στην εποχή που μελετάει άλλα και τις ιδέες που υπάρχουν στην εποχή του και μέσο αυτών να ερμηνεύει.α. Γαλλία. ένας επαναστάτης δεν σκέφτεται πολιτικά ορθά) (2) άρα η ιστορία είναι απροκάλυπτα πολιτική. κυρίως φιλολογικά κείμενα. Στο χάος της επανάστασης. Σκοπεύουν να εμπνεύσουν τον Πατριωτισμό. Κάποιος Βαρθολομαίος Nilbuhr. Διδάσκει (1818-1825) σε γυμνάσιο στην Φρανκφούρτη. οπότε η τελευταία έκδοση περιελάμβανε 5 τόμους. να το ερμηνεύσει γιατί είναι κομμάτι του (ερμηνευτική προσέγγιση ενώ παλιότερα μιλούσαν για εξήγηση). Οι Γάλλοι βλέπουν το ιδανικό γ’ αυτούς πολίτευμα στην Δημοκρατία. οτιδήποτε θύμιζε το παλιό καθεστώς προκαλούσε αντιδράσεις.χ. δεν αποκλείουν την εξέλιξη του καθεστώτος ποτέ όμως πέρα από τα όρια της παράδοσης. μελετάνε την ιστορία των Γράκχων και την αποτυχία τους. Γιατί όμως η περίοδος? (σχετικά μικρή) 1494-1514. Η λέξη Ρωμανικοί λαοί κατά τον Ranke περιελάμβανε όλα τα έθνη τα οποία προέκυψαν από της διάσπαση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και μιλούσαν γλώσσες με βάση τα Λατινικά (Ισπανίας. ιδρύονται μουσεία για να μελετήσουν την πρόοδο του ανθρωπίνου πνεύματος. von 1494 dis 1514”). και στην συνέχεια σπουδάζει θεολογία και κλασική φιλολογία στο πανεπιστήμιο της Λειψίας. σκανδιναβικές χώρες κ. Μνημεία. την ιδανική. ο Ιστορισμός. Πρώτα μελετάνε την Ρωμαϊκή Δημοκρατία και αντλούν πολλά από εκεί. Μέτρο πολιτικής ορθότητας τότε ήταν η γαλλική επανάσταση. το κάθε έθνος όπως βολεύεται. Ως Γερμανικούς λαούς όριζε τους λαούς εκείνους οι οποίοι μιλούσαν γλώσσες βασισμένες στα γερμανικά (Αγγλία. αρχαία ελληνική φιλολογία και μελετάει τους αρχαίους συγγραφείς και ιστορικούς. Θα γίνει καθηγητής σε ένα σχετικά νέο πανεπιστήμιο αυτό του Βερολίνου. ο Λούθηρος θυροκολλεί τα 95 σημεία του). με καταστροφικά αποτελέσματα σε πολλές περιπτώσεις. κατ’ αυτούς δημοκρατία. το οποίο ιδρύθηκε ως αντιστάθμισμα στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης που είχε επανιδρύσει ο Ναπολέων με σκοπό να το εξάγει στις άλλές χώρες ως πρότυπο. μοναστήρια καταστρέφονται και μαζί τους πολλοί ιστορικοί θησαυροί. ειδικά στην Γερμανία κατάγονται από οικογένειες προτεσταντών παστόρων). Συλλέγοντας στοιχεία πίστευαν ότι έφταναν σε ένα τέτοιο ψυχικό επίπεδο που τους επέτρεπε να κατακτήσουν το παρελθόν. Οι γνήσιες πρωτογενείς πηγές που διαθέτει 7 . Τι ακριβός έγινε? Η γαλλική επανάσταση δεν ασχολήθηκε και πολύ με την ιστορία. οι Γερμανοί στην Μοναρχία. Γερμανικός Ιστορισμός.

Είναι ο πρώτος που εφαρμόζει τον ιστορισμό στην γεωγραφία. οι μεν διαφωτιστές μέσο της δουλειάς των ανθρώπων και της εξέλιξη των πραγμάτων οι δε ιστοριστές μέσο της θείας πρόνοιας (ιδέα που σχετίζεται με την μετά Ναπολέων εποχή όπου πραγματικά όλα δείχνουν να πηγαίνουν καλύτερα. Σταδιοδρομούν στα τέλη της περιόδου του διαφωτισμού και στην φάση της συντηρητικής στροφής που ακολούθησε το τέλος της γαλλικής επανάστασης στην Ευρώπη. αντίθετη στον υλισμό (π. γιατί ο Wilhelm von Humboldt. δημοσίευσε τις παραδόσεις του υπό τον τίτλο «Historic» όπου προσπαθούσε να εξηγήσει τι ακριβός είναι η ιστορία. Αντίθετα με τους ιστορικούς οι φιλόσοφοι παρέμειναν πιστοί στον διαφωτισμό π. τον Wilhelm von Humboldt (1767. Δεν θεωρεί την ιστορία ως μέσο κρίσης ή ως μία πηγή ηθικών διδαγμάτων άλλα δέχεται ότι υπάρχει ως αντικειμενική γνώση. Δεν έχω σκοπό να περιγράψω τα γεγονότα όπως συνέβησαν…».α. ένας ιστορικός ο Gustav Droysen (1808-1884). O W. Εκεί μελετάει την ιστορία των Πάπων. επικρατεί «ειρήνη και πρόοδος»). ιστορία της Σερβικής επανάστασης του 1804 (πρόσφατη και άρα με αρκετές πηγές). Κέντρο της δουλειάς του (1804-1827) είναι το Παρίσι όπου δημοσιεύει τα έργα του (σε αντίθεση με τον βέρο Βερολινέζο αδελφό του). Ο A. απ’ όπου συγκέντρωσε ένα απίστευτο για την εποχή όγκο πληροφοριών. Μαρξισμός)). αριστοκρατικής καταγωγής (φέρουν τον τίτλο του Βαρόνου). γράφει: «…παλιά η ιστορία χρησιμοποιήθηκε για να διδαχθεί το μέλλον. Ακόμα προσπάθησε να διαπραγματευτεί την ιστορία στα πλαίσια της φιλοσοφίας της εποχής του (κυριαρχεί η ιδεοκρατική φιλοσοφία του Hegel. αν και ένα τέτοιο έργο ήταν ανάμεσα στης φιλοδοξίες του και αργότερα θα γράψει μια εκλαϊκευμένη παγκόσμια ιστορία στα πρότυπα των διαφωτιστών. Ο Wilhelm Humboldt ασχολείται κυρίως με την γλωσσολογία και το 1821 εκδίδει ένα δοκίμιο 100 σελίδων με θέμα «Η αποστολή του Ιστοριογράφου». von Humboldt.Γουλιέλμου και είναι το παλιότερο από τα 3 του Βερολίνου).χ. αν και τα 30 τελευταία χρόνια του τα πέρασε στο Βερολίνο. Humboldt. Ο Ranke κάνει μια ιστορία που ασχολείται με τα έθνη και όχι μια παγκόσμια ιστορία.καλύπτουν μόνο αυτό διάστημα και άρα μόνο γι’ αυτά τα χρόνια μπορεί να γράψει μ’ ασφάλεια. άποψη κάπως «αθώα» σε σχέση με τις απόψεις του διαφωτισμού. Την δεκαετία του 1860 . πιστός στο διαφωτισμό θα γίνει γεωγράφος (το ομώνυμο ρεύμα στην νότια Αμερική.χ. Στην εισαγωγή του «Ιστορία των Ρωμανικών και Γερμανικών λαών από το 1494 ως το 1514». Οι ιστορικοί πάλι έχουν την άποψη ότι όλοι (οι λαοί) θα έπρεπε να ζουν ειρηνικά γιατί ανήκουν στο ίδιο έθνος (όμως ο συντηρητισμός είναι που χαρακτηρίζει τους ιστορικούς). Άλλωστε οι Ιστοριστές με του Διαφωτιστές έχουν κάποια κοινά. Στην πραγματικότητα δεν το διατύπωσε ακριβός έτσι. Το 1834 (18341871) τον καλούν στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου για να διδάξει. παρατηρήσεις. κάνοντας ουσιαστικά μια πιο πεζή σύνοψη του δοκιμίου του W. με εξαιρετικές.1835) και τον Alexander von Humboldt (1769-1859). ονομαστικέ προς τιμήν του) και εξερευνητής. πιστεύουν στην πρόοδο. ακόμα και σήμερα. αδέλφια.. έγινε γνωστός από τα ταξίδια τους στην νότια και κεντρική Αμερική (1799-1804). ιστορία της Πρωσίας κ. 8 . Ας μην ξεχνάμε ότι η θρησκεία επιστρέφει δυναμικά μετά την γαλλική επανάσταση η οποία επέφερε ένα ισχυρό κτύπημα στον ορθολογισμό και απογοήτευση τους οπαδούς του. Ο Ranke λοιπόν υποστήριξε ότι «…η ιστορία πρέπει να γράφει τα γεγονότα όπως πραγματικά συνέβησαν…». συνέλαβε τον τρόπο οργάνωσης του νέου πανεπιστημίου το 1810. Πλέον οι ιδέες υλοποιούνται μέσα από τα πράγματα. Ουσιαστικά έχουμε 2 Humboldt. Σιβηρία (1829). κείμενο το οποίο αποτέλεσε το πρώτο ολοκληρωμένο θεωρητικό κείμενο του Γερμανικού Ιστορισμού και το οποίο δεν ξεπεράστηκε ποτέ. Wilhelm von Humboldt Το πανεπιστήμιο του Βερολίνου φέρει τ’ όνομα Humboldt (αρχικά ονομαζόταν Φρειδερίκου. Humboldt από την άλλη προσπάθησε να συνδυάσει την Ιστοριογραφία του Διαφωτισμού με τον Ιστορισμό. ο Γιόχαν Φίχτε (1762-1814) επιμένει «…ο άνθρωπός κατασκεύασε το θεό…».

ως ένα νέο έθνος. π. 9 . που γεννιέται τώρα. Guizot Francois. είχε κερδίσει ένα ενιαίο δίκαιο (αστικός και εμπορικός κώδικας) και η αριστοκρατία είχε εξαφανιστεί (Αλλαγές έγιναν και στα γερμανικά κράτη). Τίτλοι των εργασιών του «Η ιστορία του πολιτισμού στην Ευρώπη» (1828) όπου πολιτισμός εννοεί την πορεία προς την ελευθερία και την ευημερία. υπήρξε σημαντικός για την Ελλάδα. άλλοι την εξετάζουν μέσα από το πρίσμα της ταξική πάλης κ. κάνοντας τους λαούς ίσους απέναντι στον νόμο. Και κάτι άλλο. Γαλλικός Ιστορισμός. η Γαλλία παρά την συνολική ήττα. με την παλινόρθωση του 1815. άρα η όποια πάλη πρέπει να πάψει. Στην δεύτερη σημαντική χώρα στην Γαλλία.Ξαναγυρνάμε στον Ranke που μέσα από το «Ιστορία των Ρωμανικών και Γερμανικών λαών από το 1494 ως το 1514» ψάχνει να βρει τι ήταν αυτό που διαχώρισε τους λαούς. μια αναίμακτη επανάσταση πολύ σημαντική αν αντιπαρατεθεί με την πολύνεκρη γαλλική επανάσταση. εφ’ όσον είχε αποτύχει να την διατηρήσει η θρησκεία και η ισότητα που πρέσβευε ο διαφωτισμός. Στο έργο του περιγράφει τον τρόπο που εξελισσόταν ο πολισμός στην Ευρώπη (θέτοντας την ιστορία ως μια εκπολιτιστική διαδικασία).Φιλίππου από το 1847 και μετά. 1804) γιατί είναι ένα νέο έθνος. Υποστηρίζουν λοιπόν ότι η γαλλική επανάσταση ανέτρεψε αυτό το καθεστώς ανατρέποντας τα προνόμια της αριστοκρατίας. έγινε πρωθυπουργός του Λουδοβίκου. Μια άλλη τάση είναι η επιστροφή στα γεγονότα του μεσαίωνα που αποσκοπεί να δώσει την παρακάτω εξήγηση: η πάλη των τάξεων. Οι ιστορικοί α) θα μελετήσουν την ιστορία της επανάστασης σε μια προσπάθεια να την νομιμοποιήσουν προβάλλοντας τις θετικές της πλευρές. γεγονός που δίνει την ευκαιρία για μελέτη. ειδικά η δεύτερη «δοξασμένη επανάσταση» του 1688 που ανέτρεψε τον Ιάκωβο των Στιούαρτ και έφερε στον θρόνο τον Γουλιέλμο της Οράγγης. Οι Φράγκοι εξελίχθηκαν στην αριστοκρατία και ο ρωμαιογαλάτες στους αστούς και τους αγρότες. Μέρος αυτής της τάσης ο Francois Guizot (1787-1874). Εδώ. γράφει μια ιστορία του Σερβικού Έθνους (η επανάσταση είναι πρόσφατη. ο Georg Gervinus (1805-1871) ιστορικός. Στην Αγγλία του 17 ου αιώνα είδε την σύγκρουση άγγλο-σαξόνων και Νορμανδών (αστοί. Οι δύο επαναστάσεις στα 1648 και 1688. Με εντονότατη ανάμιξη στην πολιτική.χ. Συμπερασματικά: Στόχος των ιστορικών μετά την γαλλική επανάσταση ήταν η κοινωνική συνοχή. Έτσι δεν υπάρχει. η γαλλική επανάσταση ουσιαστικά είναι η σύγκρουση μεταξύ δύο διαφορετικών λαών.αγρότες και ευγενείς αντίστοιχα).χ.α. Η ιδέα του έθνους παραμένει. των φράγκων κατακτητών και του παλιού ρωμαιογαλατικού λαού. Άλλοι εξετάζουν απλά τα γεγονότα (γεγονοτολογία). υποστηρίζουν πάλη των τάξεων άλλα 2 διαφορετικοί λαοί.. γράφει το 1855-1866 μια 8τομη ιστορία του 19ου αιώνα όπου μελετάει σ’ ένα ολόκληρο κεφάλαιο την Ελληνική επανάσταση. Ο γαλλικός ιστορισμός θα εκφραστεί με 2 τρόπους. π. Εμφανίζεται λοιπόν μια σειρά ιστορικών οι οποίοι από το 1815 και μετά μελετάνε την επανάσταση. καθηγητής στο Gottingen και την Χαϊδελβέργη. Και γι’ αυτό το σκοπό χρησιμοποιούν την ιδέα του έθνους. Θεωρεί ότι το τέλος αυτής της διαφοροποίησης εντοπίζεται στην γαλλική επανάσταση και προσπαθεί να δει γιατί οι γάλλοι ήταν θετικοί ενώ οι Γερμανοί αρνητικοί στην επανάσταση. μια ιδέα που υπήρχε είδη από τις αρχές του 18 ου αιώνα. λέει. Ο Guizot γενίκευσε το μοντέλο των φυλών σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. οι δημοκρατικοί υποχωρούν. ξεκινάνε τα Γερμανικά κράτη. Και καταλήγει: Η μεταρρύθμιση του 1517.

γίνεται ένας εθνικός θεσμός. όχι μόνο στην Γαλλία άλλα και σε άλλα βασίλεια της δυτικής Ευρώπης. Michelet.λ. υπό την παρουσία συντάγματος (σύνταγμα σήμαινε ολοκλήρωση μίας προόδου). Σε μία εισαγωγή του (φωτοτυπία) περιλαμβάνει ένα σπουδαίο γεωγραφικό κείμενο ανάλογο του Karl Ritte (σπουδαίος γεωγράφος). Thierry Augustin. ένας πρόγονος ίσως των annals. Σημαντικό πρόσωπο αυτή την περίοδο ο Augustin Thierry (1795-1856). Το 1870 δημοσιεύεται μια σύνοψη της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους του Παπαριγόπουλου. που είναι μια πρώιμη αντίδραση στον διαφωτισμό («όλοι οι λαοί περνάνε φάσεις χρυσή. στην Ελλάδα επηρεάζει το έργο του Δημαρά. Ο βασιλιάς εμφανίζεται ως ρυθμιστής και προστάτης των αστών.ασημένια. όπου υποστηρίζει ότι κάθε φορά που οι αστοί ανέβαινάν ένα σκαλοπάτι στην κοινωνική κλίμακα. προσπαθεί να συνδέσει την πάλη των τάξεων με την μεσαιωνική ιστορία της Γαλλίας. Η ιστορία του ξεκινάει από το μεσαίωνα και φτάνει ως τις μέρες του. Τα Γαλλικά μιλιούνται πολύ στην Ευρώπη και έτσι οι εργασίες του διαδίδονται πολύ περισσότερο από τις αντίστοιχες γερμανών ιστορικών. Πιστεύει λοιπόν πώς η ολοκλήρωση είναι η Συνταγματική Βασιλεία. και τον εφαρμόζει με βάση την Γαλλική σκέψη. Σε όλη αυτή την θεωρεία περί μη σύγκρουσης τάξεων άλλα φυλών. Για τον Thierry δεν έχει σημασία η δημοκρατία άλλα η ασφάλεια και ασφάλεια μπορεί να προσφέρει μόνο ένας βασιλέας.χ. ενώ ο Φεβρουάριος του 1848 ήταν μία καταστροφή. Είναι ο μόνος γάλλος που συλλαμβάνει το γερμανικό ιστορισμό σε όλες τις εκφάνσεις του άλλα είναι και λογοτέχνης. Αυτό το σχήμα ο Guizot το χρησιμοποιεί και σε άλλα κράτη της Ευρώπης.Michelet Jules. Στο κείμενο αυτό συγχωνεύονται ο Γερμανικό ιδεαλισμός με τις ιδέες των γεωγράφων. γράφει το έργο «Δοκίμιο για την διαμόρφωση και την εξέλιξη της ιστορίας της τρίτης τάξης» το 1850. Μεταφράζει τον Vicco. π. Αυτός δίνει προνόμια στις πόλεις ως αντιστάθμισμα στις πιέσεις των ευγενών. Ουσιαστικά ο J. Οι αστοί (δηλαδή όσοι δεν είναι ευγενείς) δέχονται την εύνοια του βασιλιά και έτσι ο βασιλικός θεσμός. συνήθεια που υπάρχει από το 12 ο αιώνα. Η γαλλική επανάσταση για τον Thierry ήταν ένα ατύχημα. Είναι πολύ πιο κοντά στο φιλοσοφικό υπόβαθρο του ιστορισμού. Αυτός που παντρεύει την μελέτη της γαλλικής επανάστασης με την ιστορία σχέσεων ευγενών και μη ευγενών από το μεσαίωνα και μετά είναι ο Jules Michelet (1798-1874) που γράφει μια 17τομη «Ιστορία της Γαλλίας» (1833-67). το όφειλαν στην εύνοια του βασιλιά. Βρίσκεται πολύ κοντά στον Γερμανικό ιστορισμό και τον ξεπερνάει κάνοντας μια πιο συνολική ιστορία. υπάρχει το ερώτημα τι ρόλο παίζει ο βασιλιάς. τον έχει γνωρίσει από πρώτο χέρι. ενώ η παλινόρθωση συνέχισε το 1789 (δηλαδή συνέχισε την παράδοση που διέκοψε η επανάσταση και φυσικά την παραχώρηση προνομίων προς τους αστούς). Το 1837 γράφει το έργο «πηγές του Γαλλικού δικαίου» όπου στην εισαγωγή αναφέρεται στις νομιμοποιητικές πράξεις των Ρωμαίων. ο μόνος που ενσωματώνει την γεωγραφία στο έργο του με μια εξαιρετική σχεδόν λογοτεχνική περιγραφή της Γαλλίας.π.χάλκινή. εκδίδεται στα Γαλλικά υπό τον τίτλο «Ιστορία του Ελληνικού πολιτισμού». 10 . το ίδιο πιστεύουν και οι γερμανοί ιστορικοί (μια από τις πιο συντηρητικές επιστήμες).παρακμή κ. Εμπνέεται από τον Vicco. σε μια προσπάθεια να συνδέσει τον χώρο με την ιστορία. απλά το 1791 έγινε ένα λοξοδρόμισμα.») και οι απόψεις του αναβιώνουν στην Γερμανία από αυτούς που μελετάνε το δίκαιο και συνδέουν το δίκαιο του κάθε λαού με την παράδοση του. Η ιδέα αυτή ξεκινάει την δεκαετία 1820-1830.

την μέθοδο. Από το 1870 και μετά στην προσπάθεια μίμησης της γερμανικής σχολής του ιστορισμού προκύπτει στην Γαλλία η μεθοδική σχολή (Ecole Metodic).Ph. Μεταφράζει το «Πραγματεία επί της επιτυχίας της Αγγλικής Επανάστασης» και το αφιερώνει στην βασίλισσα της Αγγλίας. Ο Guizot μεταφράζεται στα ελληνικά από τον Αριστείδη Οικονόμου. οι γάλλοι ιστορικοί που ασχολούνται με την γαλλική επανάσταση δεν έχουν ενδιαφέρον. Η Αγγλία λοιπόν είναι το πρότυπο στο 19 ο αιώνα. έπρεπε να ξεπεραστεί και στην θέση της να δοθεί η εικόνα της συνέχειας. κάτι που δεν αρνούνταν ακόμα και αυτοί που αρνούνται το καθεστώς της εποχής (π. την Πόλη και γενικά. δεν φτάνει για να διατηρήσει την πολιτική ενότητα. Διαφορετικά κάθε αίτημα για εδάφη στην Μακεδονία. Από το 1871 και μετά οι γάλλοι ιστορικοί αντιγράφουν τον γερμανικό ιστορισμό. Η ιδέα ότι ο ελληνικός πολιτισμός παύει με την κατάκτηση από τους Μακεδόνες και του Ρωμαίους. Πλέων σε αντίθεση με το διαφωτισμό που μιλούσε για θεωρία και μέθοδο. Στα πλαίσια αυτά ο ευνοούμενος του Κολέτη (που είναι ευνοούμενος του Guizot). οι ιστορικοί ακολουθούν μόνο το δεύτερο. Ιδρύουν λοιπόν (για ν’ αλλάξεις μια επίσημη προσέγγιση αλλάζεις και θεσμούς) είδη επί Ναπολέων το 3 ο μια ανώτερη σχολή η «Ecole Pratique des Hautes 11 . Σε μια περίοδο που ο ιστορισμός περνάει κρίση στην γενέτειρα του την Γερμανία. Ο Παπαριγόπουλος ουσιαστικά απαντάει στον Fallmerayer μέσο της κριτικής των πηγών που χρησιμοποίησε και προσπαθώντας όπως και οι Ευρωπαίοι ν’ αποδείξει την συνέχεια με τα περίφημα 3 στάδια του. όχι από τον Guizot) άλλα και της χριστιανικής θρησκείας. Άλλωστε ο Guizot ήταν προτεστάντης ή ο Ranke που είχε υποστηρίξει ότι αυτό που χώριζε ρωμανικούς και γερμανικούς λαούς ήταν η μεταρρύθμιση. Κάνουν κυρίως γεγονοτολογική ιστορία. Διαπιστώνουν ότι ο πρωσικός στρατός περιελάμβανε πολύ μεγαλύτερο αριθμό μορφωμένων και σκέφτονται ότι θα πρέπει να αναδιατάξουν το εκπαιδευτικό τους σύστημα και στα πλαίσια αυτά εισαγάγουν τα σεμινάρια.καπιταλισμός. δεν πείθει πια. επιτυχημένη επανάσταση του 1688 άλλα και η επανάσταση του 1648 όπως και η αμερικάνική επανάσταση το 1776. είναι επαναστάσεις επιτυχημένες που δεν έχουν να κάνουν με την θρησκεία. Μετά την ήττα του 1870 προσπαθούν να καταλάβουν γιατί έχασαν. εδώ πέφτει επήρεια από τον Michelet. Έχει όμως και κάποια ειδικά ενδιαφέροντα π.σοσιαλισμός-κομουνισμός. Η θεσμοί της Αγγλίας τότε ήταν το πρότυπο για τους αστούς. Επιπλέον μέσα απ’ αυτό το έργο νομιμοποιείται η μοναρχία (οι αρχαίοι έλληνες δεν είχαν μοναρχία. υιοθετείτε και μάλιστα στην πιο ακραία του μορφή στην Γαλλία. οι ιδέες του J. αρχές του 1860 κάτι πάει ν’ αλλάξει στον ιστορισμό. ξεκινώντας. Το πρόβλημα εντείνεται με την έλευση του μαρξισμού που υποστηρίζει ότι η κοινωνία εξελίσσεται βάση του σχήματος δουλοπαροικία. Πλέον ο Ιστορισμός δεν αρκεί χρειάζεται κάτι άλλο. Οι Αμφισβητίες. ίσως και σαν μη ευρωπαίους. δημιουργούσαν δύο σημαντικά προβλήματα α) διέγραφάν κάθε ίχνος νομιμότητας από τις εδαφικές διεκδικήσεις του Ελληνικού κράτους προς ανατολάς και β) αν δεν υφίστατο σύνδεση του νεοελληνικού κράτους με την αρχαία Ελλάδα. οι σοσιαλιστές). Fallmerayer για την καταγωγή του νεοελληνικού κράτους. Όταν οι Γάλλοι θέλησαν να αντιγράψουν τις Γερμανικές μεθόδους πίστευαν ότι οι γερμανοί υπερέχουν στην μέθοδο. Οι ίδιοι οι έλληνές πάντως εκείνη την εποχή πίστευαν ότι ο ελληνικός πολιτισμός παύει με την έλευση των Ρωμαίων. Τέλη του 1850. Μεθοδολογικά. η θετική. δημοκρατικό που μελέτησε την ελληνική οικονομία και εκδίδει μια επιθεώρηση. σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους.χ. ο μεγαλοϊδεατισμός δεν είχε βάση. Παπαριγόπουλος γράφει την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους με τα 3 στάδια. Ήταν αρκετός ο ιστορισμός για να κρατήσει την κοινωνική συνοχή?. Ηγέτης της μεθοδικής σχολής ο καθηγητής της Σορβόννης Gabriell Mono. την Μικρασία. Το άλλο στοιχείο που υιοθετούν οι γάλλοι από τους γερμανούς είναι τα σεμινάρια. μελετώντας τους Πρώσους.φεουδαρχία. Όλ’ αυτά τα στοιχεία τα χρειάζεται η νεαρή τότε Ελλάδα και γ’ αυτό ο Παπαριγόπουλος τα υιοθετεί. όχι από τον μεσαίωνα αλλά από την αρχαία Ελλάδα.Ιστορικισμός και Ελλάδα. Ο κόσμος έχει πειστεί για την ιδέα της ιστορικής συνέχειας.χ. τότε οι ευρωπαίοι πιθανόν να τους αντιμετώπιζαν ως ένα κατώτερο κράτος. Οι γερμανοί ιστοριστές αναγκάζονται να επαναδιατυπώσουν τις θεωρίες τους.

Etudes” (EPHE) όπου διενεργούνταν μόνο σεμινάρια σε τομείς όπως η θεολογία. Στον 19 ο αιώνα όμως σήμαινε την προσπάθεια να βρεθούν και να διατυπωθούν κάποιες κανονικότητες που ν’ αφορούν την ιστορία. Ουσιαστικά κάνει μια ιδεαλιστική ιστορία όπου προσπαθεί να εξετάσει και τα πολιτισμικά γεγονότα. Ηγέτης αυτής της τάσης στην Γαλλία ο Κόντ «…η συμπεριφορά του ανθρώπου μελετάται από την συγχρονία και όχι την διαχρονία…» οι πρώτες βάσεις για την κοινωνιολογία. Προκαλεί τεράστιο ενδιαφέρον και μεταφράζεται σε λίγο χρόνο στα γερμανικά και τα γαλλικά. 12 . Ενδεικτικά αναφέρουμε τον Marx και τον Buckle. Στα πλαίσια αυτά γράφει το 1852 την «Θετικιστική Κατήχηση» πιστεύοντας ότι θα μπορούσε ν’ αντικαταστήσει την θρησκεία. Άρα μετά το 1870-80 πώς θα εξηγούσαν τις ανθρώπινες κοινωνίες? Μέσω ερμηνείας γίνεται το περιβάλλον. Μαρξισμός. Ο Wilhelm Dilthey επαναδιατυπώνει την ερμηνευτική θεωρία του ιστορισμού. Το 1905 η εχθρότητα Γαλλίας και Γερμανίας εντείνεται και μετά το πρώτο μεγάλο πόλεμο η τάση αντιγραφής του 1870 αντιστρέφεται. η φιλολογία κ.α. O Buckle όπως ο Michelet προσπαθεί να κάνει ολοκληρωμένη ιστορία άλλα δεν τα καταφέρνει και χρησιμοποιεί την ιδέα των νόμων στην ιστορία. O August Comte (1798-1857) θεμελιωτής του θετικισμού κατά τον 19 ο αιώνα λέει: «…μελετάμε τους ανθρώπους και τις κοινωνίες όπως τις θετικές επιστήμες και εξάγουμε νόμους…». Θετικισμός. Η γεωγραφία από βοηθητική επιστήμη γίνεται κύρια και πρωταγωνιστεί στα πανεπιστήμια όπου καταφεύγουν αυτοί που έχουν «αποκλίνουσες» απόψεις. μια επιστημονική πειθαρχία. σημαίνει μεταφορά των πηγών ως έχει. Από την άλλοι οι γάλλοι γίνονται ποσιμπιλιστές υποστηρίζοντας ότι περιβάλλον δίνει δυνατότητες και ο άνθρωπος διαλέγει. Αυτή η ιδέα των νόμων έλκει τους γερμανούς σοσιαλιστές που τον θεωρούν σοσιαλιστή και αυτός ίσως ήταν ο λόγος της εκδοτικής του αποτυχίας στην Αγγλία. Στην ιστορία δεν υπάρχουν νόμοι. στο έργο του «Ιστορία του πολιτισμού στην Αγγλία» που γράφει σε ηλικία 22 ετών (πεθαίνει λίγο αργότερα σ’ ένα ταξίδι του στην ανατολή). κάτι που όμως σήμαινε ότι ο άνθρωπός δεν διαθέτει την ελευθερία της βούλησης. ο Buckle. όπως το πανεπιστήμιο της Λειψίας. η σχολή κοινωνικών σπουδών. δεν αλλάζει στο χρόνο. πράγμα παντελώς ασυνήθιστό για κάποιον συγγραφέα τόσο νέο με μόλις ένα έργο. Υποστηρίζει λοιπόν ότι αφού εδώ έχουμε μια διαπιστωμένη κανονικότητα τότε μπορούμε να βρούμε ανάλογες κανονικότητες και σε άλλες πράξεις. μια επιστήμη του μοναδικού. Νόμους έδωσαν μέσο μιας υπεραπλούστευσης οι διάδοχοι τους. Η εμφάνιση της μαρξιστικής θεωρίας το 1855. εντοπίζουν μια αλήθεια στη ταξική προσέγγιση του Μάρξ. Σήμερα έχει αρνητική χροιά. Οι ιδέες αυτές περνάνε από την Γαλλία στην Αμερική. Έρχεται ο θετικισμός. αντίθετα ο Μάρξ λέει ότι το τέλος θα έρθει μέσο της κατάργησης των τάξεων και του κράτους. μελετάει τις αυτοκτονίες στην περιοχή του Λονδίνου. Είναι όμως τέχνη. Αντίθετα λοιπόν από τον ντετερμινισμό του ιστορισμού η νέα ιδέα υποστηρίζει ότι η ανθρώπινη πορεία καθορίζεται από το περιβάλλον. Λέει ο Buckle «… τίποτα πιο προσωπικό από την σχέση του ανθρώπού με τον θάνατο…». Από εδώ θα προέλθουν οι Annale. Το έργο του έχει απήχησή όχι στην Αγγλία όπου επικρατεί ο ιστορισμός άλλα και στην Γερμανία. Η Γεωγραφία. Υποστηρίζουν ότι η ταξική πάλη είναι αυτή που κινεί την ιστορία και η ιδέα αυτή είναι επαναστατική α) γιατί προβλέπει μια σύγκρουση που θα προκαλέσει την διάλυση της κοινωνική συνοχής και β) Ο Μάρξ υποστήριξε ότι κάνει επιστήμη και βρήκε ως σημείο αναφοράς την εναλλαγή των μέσων παραγωγής. ‘ Η αμφισβήτηση πλήττει την ιστορία ως επιστήμη. Κατά την μελέτη του βρίσκει μια κανονικότητα ως προς το ποσοστό του πληθυσμού. Από το 6 ο τμήμα αυτής της σχολής προκύπτει το 1860 μια ανώτατη σχολή. η «Ecole des Haudes Etudes en Sciences Sosiales» (EHESS). (μια μορφή ανθρωπογεωγραφίας είχε κάνει ο Ράτσελ). Οι Γάλλοι νικητές άλλα και οι γερμανοί που πίστευαν στον ντετερμινισμό. Ο πρώτος που εφαρμόζει αυτή την ιδέα είναι ο άγγλος ιστοριοδίφης. το Κεφάλαιο το 1867. έχουν νόμους. Οι επιστήμες είναι μόνο αυτές που αποκαλούνται θετικές επιστήμες. Από την άλλη ο Έγελος είχε υποστηρίξει ότι στην Πρωσία είδε το τέλος της ιστορίας. ανατρέπει τον μέχρι τότε ιδεαλισμό οδηγώντας σε μια καθαρά υλιστική σκέψη άλλα δεν δίνει νόμους.

οδηγώντας σε μία τυραννία της μάζας. Το 1860 φόβητρο δεν είναι πια η βία. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα από τους διανοούμενους τι θα γίνει με όσους ρίχνουν το μέσο όρο. Οι νέες φιλοσοφίες υποστηρίζουν ότι αυτό που μετράει είναι η ζωή στο παρόν και όχι η άποψη της ιστορία ότι ζούμε μεν λίγο άλλα ζούμε για το έθνος. Βλέπουμε λοιπόν πώς ο θετικισμός του Μάρξ έπληξε εξ’ αριστερών τον ιστορισμό. Το ρόλο αυτό αναλαμβάνουν οι κοινωνιολόγοι. η δημοκρατία τρομάζουν Ο Ιστορισμός δέχεται επίθεση στον χώρο της φιλοσοφίας και τα πυρά προέρχονται από το μικρό πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Ο Verbec σύγχρονος του Whilhem Dilthey. να ενσωματωθούν οι μάζες στις κοινωνίες.Οι Φιλοσοφίες της Ζωής. Είναι η περίοδος που η αστική τάξη διευρύνεται λόγο της δεύτερης βιομηχανικής επανάστασης. που δεν δύναται να δεσμεύεται από την ιστορία. Ο Ratzel κυριαρχεί από το 1880-1905 την τελευταία αποικιακή περίοδο. κινδυνεύει όμως από τους εργάτες που θέλουν να τα εξισώσουν όλα προς τα κάτω. Ποία η διαφορά? Οι φυσικές μελετάνε τα επαναλαμβανόμενα φαινόμενα και διαπιστώνουν τυχών κανονικότητες. «…η κοινωνία πρέπει ν’ αφήνει τα άτομα να εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες τους…». Υποστήριξε ότι στο μεσαίωνα οι άνθρωποι δεν ξεχώριζαν. Εμφανίζονται ο Νίτσε που υποστηρίζει ότι αξία έχει μόνο η ολοκλήρωση του υποκειμένου. Ο Burkhardt χρησιμοποιεί στα έργα του τις ιδέες του Νίτσε. Το υπουργείο της Βασιλείας ήθελε να κάνει την διαφορά. άρα δεν έχουν νόμους. Όμως και από δεξιά προκύπτει μια ιδέα που λέει πως η ιστορία δεν οδηγεί άλλα παγιδεύει τις κοινωνίες. Υποστηρίζουν ότι οι ιστορικοί απέτυχαν και αναπτύσσουν θεωρίες που δίνουν βάση στην κρατική παρέμβαση 13 . ο Θεολόγος Verbec Frans και ο Jacob Bachofen που θεωρείται ο πρόδρομος της σύγχρονης ανθρωπολογίας και πολλά από τα έργα τους ασχολούνταν με το φυσικό και νομικό δίκαιο. Ο Κάντ υπήρξε μαθητής του Σάϊντ Σιμόν. την οποία εισάγει ο Frindrich Ratzel του πανεπιστημίου της Λειψίας(εναλλακτικού πόλου στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας). Nitsche Το νέο στοιχείο που εισάγει η φιλοσοφία του Νίστε είναι η ιδέα ότι η κοινωνία αλλάζει άλλα αυτή η αλλαγή δεν προϋποθέτει την κοινωνική συναίνεση (θα το χρησιμοποιήσουν πολύ οι μιλιταριστές). Στην αναγέννηση οι όποιες φόρμες σπάνε και περνάμε σε ένα κόσμο υποκειμένων που ζητάνε την ολοκλήρωση έξω από τα όρια της κοινωνίας και αυτό συνεχίζεις στο 19 ο αιώνα. ο φόβος της ανατροπής της ιδιοκτησίας άλλα η τυραννία της μάζας. ο Νίτσε διδάσκει στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας που δεν επηρεάζει τις εξελίξεις στα μεγάλα πανεπιστήμια. εδώ άμεση επιρροή έχουν οι ιδέες του Νίτσε. την κοινωνιολογία και την Ανθρωπογεωγραφία. Το υπουργείο παιδείας την Πρωσίας κατευθύνει εκεί νέους καθηγητές που ανήκουν στο αντίπαλο προς τον ιστορισμό στρατόπεδο. Οι ιδέες του διαδίδονται στην Γαλλία με τον Vidal de la Blache. οπότε στρέφονται σε 2 νέες επιστήμες. ανήκει στο ρεύμα των φιλοσοφιών της ζωής που διαχωρίζουν τις επιστήμες σε 2 είδη τις φυσικές και τις πνευματικές όπου ανήκει η ιστορία. του Μαλατέστα που στην διάρκεια του μεσαίωνα ήταν ένας μαικήνας των τεχνών και των επιστημών άλλα και ένα αδίστακτος μισθοφόρος. Jacob Burkhart Ο Jacob Burkhart μελετάει την αναγέννηση στην Ιταλία. ζητάει περισσότερα και τα παίρνει. Όλοι αυτοί οι αμφισβητίες δυσκολεύονταί να δημιουργήσουν ένα ενιαίο ιστοριογραφικό ρεύμα π. ηγέτη μίας πολιτικό-θρησκευτικής οργάνωσης (ουτοπιστές σοσιαλιστές) που προσπαθούσαν να δώσουν απάντηση στο κοινωνικό ζήτημα. Στόχος τους να ξεπεραστεί το κοινωνικό ζήτημα. Στο πανεπιστήμιο της Βασιλίας υπάρχουν 2 ακόμα σημαντικά πρόσωπα. Πλέον το έθνος. από την άλλη οι πνευματικές επιστήμες μελετάνε το μοναδικό. Στην Γαλλία ο Emil de Darkheim. την οποία αδυνατώντας να ελέγξει η κοινωνία παρακμάζει. μια και πρέπει να πραγματοποιηθεί στο παρών. Υπάρχουν όμως και πιο μετριοπαθείς που πιστεύουν στην κοινωνική πρόοδο άλλα δεν μπορούν να στηριχθούν στην ιστορία. ο δεύτερος ποσιμπιλιστής. ο πρώτος ήταν ντετερμινιστής. Πλέον για τους γεωγράφους η ιστορία είναι βοηθητική επιστήμη και μαζί και η κοινωνιολογία.χ. στην Γερμανία ο Max Weber και την Αγγλία ο Herbert Spencer που εισήγαγε το νόμο του Δαρβίνου στις κοινωνικές επιστήμες (κοινωνικός Δαρβινισμός). Βλέπει τον ιδανικό άντρα στο πρόσωπο ενός κοντοτιέρου.

την ιδεολογία. Στο πανεπιστήμιο της Λειψίας ένας μοναχικός καθηγητής ο Karl Lamprecht μίλησε πρώτος για πολιτισμική ιστορία. Μετά το τέλος του μεγάλου πολέμου ο Beer γράφει κατά των γερμανικών ιδεών. Υποστηρίζει ότι ο ιστορικός πρέπει να συντονίζει τις επιστήμες της κοινωνιολογίας. κυρίως οι γερμανοί. Στην Γαλλία ένας φιλόσοφος ο Henry Beer εκδίδει το περιοδικό Επιθεώρηση Ιστορικής Σύνθεσης (Revue de Synthese Historique). Εντάσσει σ’ αυτή την οικονομία. στην ιδέα του όμως έχουμε ανταπόκριση μόνο μετά τον Ά π. στην σκέψη του η ιστορία ως πολιτισμική πλέον ιστορία έχει μια πιο ευρύτερη μορφή. μια τρομερή στροφή. την τέχνη.. FINE 14 . Ο Beer εμπνεύστηκε από τις εξελίξεις στα Γερμανικά πανεπιστήμια. Στον πρώτο τόμο του Revue de Synthese Historique δημοσιεύεται ένα άρθρο του για τη ιστορία της Γερμανίας και άλλα 2 αργότερα. Πλέον η Ιστορία δεν είναι η βασίλισσα των ανθρωπίνων επιστημών.π. Επιπλέον ενδιαφέρεται για την θεωρεία της ιστορίας. Ο Λυσιέν Φεβρ εξετάζει την ανάπτυξη των ανθρωπίνων κοινωνιών σε σχέση με την γη και τονίζει τις διαφορές Γερμανών και Γάλλων. Τι είναι Ιστορία? Μια μεγάλη συζήτηση όπου οι υπόλοιποι ιστορικοί την απορρίπτουν. Ο Lambrecht ξεχνιέται και μόνο όταν οι Γερμανοί ιστορικοί υιοθετούν τις ιδέες των Annales ξαναθυμούνται τον ξαναθυμούνται.στην κοινωνία την οικονομία και την πολιτική. Το περιοδικό κυκλοφορεί το 1901. Αντίθετα από τον Beer. ασχολείται με την μεσαιωνική ιστορία και θα γίνει ο ενδιάμεσος της επαφής των ιδεών του Lambrecht με την σχολή των Annales. Όπως ο Βέλγος μαθητής του Henry Pirren. Εκτός Γερμανίας ο Lamprecht βρίσκει μιμητές. της ανθρωπολογίας και της γεωγραφίας οδηγώντας σε μια διεπιστημονική προσέγγιση.