Gabay blog : Goyo's Adventure link : http://i5kul13uk0l.blogspot.com/2010/10/gabay.

html Lumaki ako sa hirap, sa pinakamahirap na sitwasyon na pwedeng sapitin ng isang tao. Iniwanan kami ng aking Ama, kami lang ni Inay ang magkasama sa buhay. Laging kumakalam ang sikmura, laging gutom, kahit tubig minsan hindi pa makainom. Wala akong kalaro. Wala akong mga kaibigan. Minsan nga na napadaan kami ni Inay sa parke, inggit na inggit ako sa mga batang naglalaro ng saranggola, tumatakbo, naghahabulan kasama ng mga kaibigan. Tanging inggit at awa lang sa sarili ang nararamdaman ko sa tuwing makikita ko sila, kasabay ng pagpatak ng aking mga luha ang taimtim na dasal na sana bukas guminhawa ang aming pamumuhay. Gusto kong mag-aral. Yan ang tangi kong bulong. Pinilit ko si Inay na ipasok ako sa elementarya, pinag-usapan namin ito sa aming pwesto ng sigarilyo at kendi malapit sa munisipyo at isang pampublikong eskwelahan. Tutol man si Inay sa pagpasok ko sa elementarya, nagpumilit pa din ako kahit naging tampulan ako ng tukso ng mga istudyante. Bukod sa aking edad, lagi din nilang pinagdidiskitahan ang aking kasuotan. Doble ang kayod ko sa pagtatrabaho bilang taga-shine ng sapatos tuwing sabado at linggo. Pagkalabas naman sa eskwela ay sinusundo ako ni Inay tapos dideretso na kami sa aming pwesto. Dati kendi at sigarilyo lang ang aming paninda, hanggang sa madagdagan na din ng balot at penoy. Habang nagtitinda ay gumagawa ako ng takdang aralin. Nahihirapan ako sa totoo lang, bukod sa hirap ng mga aralin kahit na ito'y pang elemantarya lang, wala din akong mahingan ng tulong dahil maging si Inay ay lumaking salat sa edukasyon. Pinilit kong intindihin ang lahat ng aralin, hindi ako tumigil hanggat hindi ko nakukuha ang bawat problema sa matematika. Gusto kong matuto. Gusto kong umunlad. Isang araw, nilapitan ako ng aking guro. Matataas daw ang aking grado, pinakuha nya ako ng pagsusulit para daw maka-diretso na ako sa hayskul. Sa awa ng Diyos, nakapasa ako. Maaari na akong pumasok bilang 1st year student sa susunod na taon. Gusto ko mang magmadaling makauwi ay hindi ko magawa. Unti-unti at marahan kong binaybay ang daan. Andyan ang tinginan ng mga tao na tila lumalamon sa akin ng buo, na parang nandidiri silang tingnan ang isang tao sa kalagayan ko habang nakasuot pa ng uniporme ng mga elementarya. Pagdating sa pwesto namin ni Inay, ibinalita ko agad sa kanya na maaari na akong maging hayskul agad dahil naipasa ko ang pagsusulit. Imbes na matuwa si Inay ay

tila ba nalungkot pa ito. Halos madurog ang puso ko sa naging reaksyon nya. Itigil ko na daw ang aking pag-aaral dahil ako din ang mahihirapan. Kung nakatikim daw ako ng pangmamata at panlalait sa elementarya, baka daw masahol pa dun ang maranasan ko sa hayskul. Nagbingi-bingihan na lang ako sa sinabi ni Inay. Dala ang mga naipon kong barya at ilang perang papel sa pagsa-shine ng sapatos, bumili ako ng ilang kwaderno at panulat bilang paghahanda sa hayskul. Madalas akong magtanong sa mga bumibili sa akin ng sigarilyo at kendi kung may mga luma silang polo sa bahay. Sa dami ng tinanong ko, ilan lang ang tumugon na meron pero hindi din nakuhang ibigay. Marahil um-'Oo' lang sila para hindi ako mapahiya o di kaya naman ay naaawa sila. Parang gusto ko ng sundin ang payo ni Inay na itigil ang pangarap kong makatapos ng pag-aaral. Ngayon pa lang nahihirapan na ako, pano pa kapag pumasok na ako sa hayskul? Pero hindi, kailangan makaabot din sa langit ang saranggola ng buhay ko. Hindi ako titigil sa pangangarap. Ang edukasyon ang magiging susi ng tagumpay ko. Maiaahon ko din sa hirap ang Inay ko. Sa unang araw ko sa hayskul, naging tampulan na ako ng tukso. Kailangan kong magbingi-bingihan at gawin na lang inspirasyon ang lahat ng pangungutyang aabutin ko. Patuloy pa din ako sa pagkayod bilang shoeshine boy tuwing linggo, nagbebenta pa din ng kendi at sigarilyo, pati balot at penoy tuwing gabi sa aming pwesto. Kasabay pa din ng pagtitinda ang pag-aaral ko ng mga takdang aralin sa eskwela, mas mahihirap na aralin. Nalaman ko sa pag-aaral ko sa hayskul na malapit ang loob ko sa mga numero, parang nagkakasundo kami. Dahil dito nabuo ng unti unti ang mga pangarap ko. Gusto kong maging CPA balang araw! Yan ang sigaw ko! Sa pagtaas ng antas ng pag-aaral ay unti unti na ding lumalaki ang mga gastusin sa eskwela. Pinabibili kami ng calculator ng aming guro. Sinabi ko ito kay Inay, napailing na lang sya dahil alam nyang mahal ang bagay na 'yon. Lalo akong nagsumikap, todo kayod sa pagtatrabaho. Halos lahat ata ng mga tao sa lugar na kinalakihan ko ay makintab na ang sapatos sa pagpupumilit ko na magpalinis sila. Makalipas ang ilang linggo, buo na ang perang ipambibili ko sa calculator na nakita ko sa isang estante. Second hand na ito pero mukang mapapakinabangan pa. Nagpasama ako kay Inay sa pagbili. Hindi ko naranasan magkaroon ng kahit isang laruan sa buhay ko, pero 'tong calculator na to ay higit pa sa laruan, higit pa sa kahit anong kayamanan,

wordpress.‖ tugon ng kanyang Inay sa kanya. ginising ako ni Inay. nakahit anong hilingin niya ay agad-agad masususnod. Kinuha ang palad ko. Wala silang magawa ng kanyang kapatid kundi ang tumigil na lamang sa kanilang pag-aaral. 'Inay. Hindi ito makakahadlang sa pagtupad ng mga pangarap ko.‖―Salamat anak! Pero bata ka pa para magbanat ng . Nabuhayan lalo ako ng loob na abutin ang mga pangarap ko.com/2012/10/05/huling -biyahe/ PANGARAP AT TAGUMPAY ni Emmar C. sa mga aral sa eskwela at higit sa lahat sa mga aral sa buhay na naibahagi nyo. isabit nyo na po sa akin ang medalya. Maayos sana ang buhay nila noon. Makakapasok na ako sa kolehiyo.' Ito ang isa sa pinakamasayang kaarawan ko. Gabi gabi ay masayang akong nagpipi-pindot sa calculator ko sa bangketa kung saan kami nakapwesto. wala din si Inay sa tabi ko ng mga oras na yun. ang apat na taong pagtitiis sa panglalait at pangkukutya ng mga kamag-aral ko ay nalampasan ko na. ―Ano na lang kaya kung mamasukan na lang ako bilang katulong? Para naman makatulong ako sa gastusin dito sa bahay at sa pambili ng gamot ni Itay. Sa unang pagkakataon nagcelebrate ako ng kaarawan ko. Bitbit sana na niya ang diplomang dapat sanay mukukuha na niya ng kasalukuyang taon. kaya din natin.. Utang ko sa inyo lahat ito. Ito na ang tunay na simula sa pag-abot sa mga pangarap ko.' Makalipas ang 5 taon. ngayon ay tinitingala na ng lahat ng taong naandito. Wala akong magawa.ito ang tutulong sa akin sa pag-abot ng mga pangarap ko. Posted by bernard umali at 3:14 AM Labels: 2010 Saranggola Blog Awards. Isa na syang ganap na CPA at isa sa mga tinitingalang empleyado sa pinasukan nyang kompanya. Simula noon ay tumutulong pa siya sa pagtitinda ngkakanin sa lansangan. Maraming salamat sa inyo mga kamag-aral. Sa wakas. Gunita niya ang mga masasayang araw na gusto niyang maging abugasiya ngunit ang sisidlang pangarap ay napunta sa paghihintay. Napagkamalan nyang cellphone ang natatanging kayamanang meron ako. may awa rin ang Diyos basta‘t maniwala lang tayo sa kanya. Panganay siya sa dalawa niyang kapatid na mula ng magkasakit ang kanyang tatay ay siya na ang kumakalinga rito dahil wala ng panahon ang kanyang nanay sa pag-aasikaso rito. hindi ko magawang maipagtanggol ang pobreng sarili ko. at wag mawalan ng pag-asa.com/2012/10/ang-akingmakabuluhang-paglalakbay. isang rosaryo at isang bagong calculator ang iniregalo nya. ngayon ko lang nakitang lumuha ang mahal kong Ina. Mapalad kayo at naging normal kayo. Pagkatapos ng klase ay hinihiram kong madalas ang calculator ng aming guro at mabilis na ginagawa ang lahat ng takdang aralin bago pa man siya umuwi. maikling kwento http://elitefilmstories. Subalit dumating ang pagkakataong nagkasakit ng malalang karamdaman ang kanyang ama na ngayo‘y paralitiko dahil sa ‗di agad naagapan karamdaman.html http://genarorgojocruz. Nakangiti sya at sinabi nyang 'Anak. Unti unting pumatak ang luha ko kasabay ng isang madilim na pangitaing baka hindi ko na maabot ang mga pangarap ko. Hindi ko sya mahabol para bawiin ang calculator ko. Hatinggabi. Dumating si Inay at dagliang tinanong kung anong nangyari. huwag nyong sayangin ang pagkakataon gumawa ng mga bagay na kapaki-pakinabang para sa bayan higit sa lahat para sa pamilya nyo. Hindi pa rin nawawala ang pagtukso sa akin ng mga kamagaral ko na kung tutuusin ay mas matanda ako. Finalist. Salamat sa laging pagpapaalala na kailangan kong maabot ang mga pangarap ko. Sa di inaasahang pagkakataon habang gumagawa ako ng takdang aralin. Laging magdasal sa Diyos. Isa pa roon ay pagkasara ng pinapasukan ng kanyang inay. Kung anong kayang gawin ng iba. Malaki ang paniniwala ko na ang kahinaan mo ay mawawala kung hindi mo ito papansinin at iisipin mong normal ka. Flojo Kahirapan ang nagbibigay pasakit kay Mabel na dati-rati‘y wala silang inaalalang suliranin. ikinuwento ko sa kanya. Kahit isang beses sa buhay ko hindi ko binanggit ang kapansanan ko. isang lalaki ang mabilis na tumatakbo papalapit sa akin at biglang hinablot ang hawak kong calculator. sasama na ako sa mga pangarap mo. ―Anak hindi sa lahat ng pagkakataon ay ganito tayo. Salamat sa inspirasyon. Mahigpit ang yakap nya sa akin. natapos ni Abner ang kursong pangarap nya. Dahil ang bawat pagsubok ay may kaakibat na kaginhawaan kung itoy iyong malalagpasan. ―Inay makakapagtapos pa kaya ako?‖ tanong niya sa kanyang inay. siya ang naging gabay ko kasama ng Inay ko. Kayo ang gabay at ispirasyon ko.blogspot. Maraming salamat sa mga guro. ang mamang ito na nakasaklay. Hindi ako nakalimot na tumawag sa Diyos.

naengganyo s‘ya at nakipagkaibigan. Naging malupit ang mga ―kaibigang‖ ito ni Inang bayan at patuloy na inapi ang kanyang mga anak at ginipit sa pamamagitan . Dahil sa pagsubok na dumating sa kanilang pamilya ay nakamit niya ang matagal na niyang inaasam-asam. Ang makapagtapos sa pag-aaral. Ang pagkakataong makapag-aral ay minsan na rin sumagi sa kanyang isipan na sa kanyang pagtatrabaho‘y inalok ng kanyang amo. Nagsimula ang kwento nang may dumating sa tahanan ng Inang bayan at nag-alok ng kasaganaan at pagkakaibigan. mayroon ring mga humadlang sa kanyang mithiing makalaya at makabalik sa pagsasarili kasama ng kanyang mga anak. hindi na niya pinalagpas ang pagkakataong uli‘y makapagaral siya. kontra-bida at mithiin ng bida. Ganun pa man. Tinuturing ni Don Pedro si Mabel na parang tunay niyang anak. Iniisip niya na mahirap pagsabayin ang pag-aaral at pagtatrabaho. idineklara ni Heneral Emilio Aguinaldo ang kalayaan ng ating bansa mula sa mapang-aping Espanya. Ngunit bago ang lahat nang ito.buto. Sa pagkakataong iyon ay inaalay niya ang deploma‘t medalyong nataggap sa kanyang minamahal—sa kanyang inay at mga kapatid at sa mga pagsubok na dumating sa kanyang buhay. pelikula. Dahil sa maamong pakikiusap at pagkakaibigan ng taong ito. ―Eh Sir asan po si Maam?‖tanong niya rito.‖ lamang ako magpuno ng Isang araw. Isang linggong nagluksa ang Pamilya Dela Cruz. At doon na niya nalaman na may anak na pala ang kanyang amo. Hikbi ni Mabel habang nakaratay ang kanyang Itay na wala ng buhay. Natuto siyang makipamuhay sa mura niyang gulang at doon niya naranasan ang hirap ng kanyang napasukan. Katulad ng ating Inang bayan. · · in June 12. Iyon na marahil ang pinakamabigat na nangyari sa buhay ng kanyang Pamilya—ang mawalan ng Padre de Pamelia sa kanilang bahay. ―Maraming Salamat po.‖ usisa ng kanyang amo. Minsan na rin siyang inalok upang sumayaw sa lilim ng ilaw ngunit inisip niya ang nararapat na hindi niya gagawin ang bagay na iyon. Isang gabi tinanong niya ang amo niya kung bakit ganito na lamang ang ipinapakita sa kanya nito. ―Simula bukas pupunta ako sa eskuwelahang papasukan mo. nang nagtagal. Lumipas nga ang mga panahonng natakda niyang kapalaran ay natupad niya ang mga bagay na matagal na niyang pangarap sa buhay. 1898. naapi s‘ya kasama na ng kanyang mga anak. Ngunit sa pagkakataong yaon. Ginawa nila ito upang makilala ng mga bansang kalapit ang pagiging malaya ng Pilipinas. Kung dati-rati‘y naglalako siya ng kakanin sa lansangan ay namasukan siya bilang kasambahay.‖ Sa kanyang kinikita sa kanyang sweldo ay doon niya kinukuha ang panggastos niya sa pagpapaaral sa kanyang mga kapatid. Tulala at wari malayo ang kanyang iniisip habang nagsisipag-iyakan ang kanyang dalawang kapatid. at iba pang kwento ay mayroong bida. Simula noon ay nahirapan siyang makibagay sa takbo ng kapalaran. pagkatapos ng pagluluksang yaon ay kasunod ng pagbabago sa estado ng kanilang pamumuhay. Na dapat sanay katulad nang gulang niya pero sadyang binawian ito ng buhay sa murang edad dahil sa aksidenting yaon. ngunit. ―Inay… Inay si itay!‖ Pabulyaw at humahagulgol na sabi. siguro tama nga ang maam mo na dapat ako managot sa lahat. Tumangon na lamang siya ―Oho…!‖ tugon niya dito. kahit mahirap hatiin ang oras bilang katulong ay umaasa pa rin siyang mapagtapos niya ang kanyang mgakapatid at makakuha siya ng titulo sa kolehiyo. lumayas siya na wala man lang paalam. libro. Sa mga teleserye. teatro.. hayaan mo na pangangailangan natin. Samantalang ang dati niyang ginagawa ay pinagpatuloy ng kanyang kapatid.‖ Pagkatapos ng usapang iyon doon niya nalaman ang lahat ng mga bagay na waring itinatanong sa kanyang sarili na kung bakit ganun na lamang ang pakikitungo ng kanyang amo. sinisisi niya ang lahat sa akin.‖ ―Diko nga mabatid kung bakit iniwan niya ako. Ipinaskil ni Emmar Flojo sa 20:34 ARAW NG KALAYAAN: ANG KWENTO NG INANG BAYAN AT NG KALAYAAN June 1. Nabago ang lahat dahil sa mga bagay na di niya inaasahan. Biglang napatingin si Mabel sa kanyang amo subalit ang bagay na iyon ay parang napaka-imposible sa katayuan niya. ―Hija gusto mo pa bang magpatuloy sa iyong pag-aaral?‖ ulit nitong sambit. ―Simula nong namatay ang aming anak. Nakikita ni Don Pedro sa kanya ang buhay ng namayapang anak kaya maganda ang pakikitungo nito kay Mabel. maraming pinagdaanan si Inang Bayan at ang kanyang mga anak. gabe ka na lang pumasok para naman ‗di maantala ang pagtatrabaho mo. Ang pagkamatay ng kanyang itay ay natuto siyang kumilos para lamang mabuhay ang kanyang pamilya. ―Hija gusto mo pa bang magpatuloy sa i yong pag-aaral?‖ tanong nito sa dalaga. 2013 · by Jeanny Burce Pagkapilipino at Kultura. Sa una‘y naging mabait ang bagong mga kaibigan ng ating bida.

Sa kabila ng lahat ng mga pinagdaanan ng ating Ina at ng ating mga kapatid… sa kabila ng pagaalay ng kanilang sariling dugo‘t buhay. Ngunit. Marami sa kanyang mga anak ang nagreklamo at umaksyon laban sa kanilang mga kaaway. naging mapanuri sila at tuluyan nang nag-alsa laban sa mga mang-aapi. at Ina. Naging edukado ang mga anak ni Inang bayan. ipinaglaban ito ng ating mga kapatid at anak ng Inang bayan.ng mga batas tulad ng sapilitang paggawa at mga buwis na hindi naman makatarungan. Nang dahil dito. at dahil dito. at nag-alay naman ng buhay ang mga anak. ate. Nagtagumpay ang ating mga bayani sa pagligtas at pagbalik ng kalayaan sa ating Inang bayan. Nagtatag sila ng sariling pamahalaan at namahala ang tunay na mga anak ng bayan. Umusbong ang biswal na sining pati na rin ang panitikan ng bansa. Umusbong ang mga repormista at mga rebolusyonaryo. Walang ibang nagawa si Inang bayan kundi. Kung kaya naman noong may sumakop muli at nag-alay ng pakikipagkaibigan at yaman ang ibang dayuhan. . walang ibang nagawa ang mga ito kundi mamatay na lamang para sa kanilang ina. umiyak lamang at magsisi. Ngunit. isang araw. mas lalong umigting ang pagnanais ng mga anak ni Inang bayan upang magpumiglas laban sa mga dayuhan. aksidenteng nahuli ang tatlo sa mga anak ni ina at naging dahilan upang mas mag-apoy pa ang damdaming mapaghiganti ng mga anak na naapi. ito‘y pinaglalaban. Nagbuwis ang ina ng luha at pawis. kailangan nating panatilihin ang ipinaglaban ng ating mga bayani at kapatid– Ang kalayaan. Namatay ang tatlong ito sa pamamagitan ng pagsintensya dito ng kamatayan. Panatilihin natin ang pinakamahalagang bagay na ito sa ating mga kamay at hindi masasayang ang paghihirap ng ating mga kuya. Hindi lamang basta nakukuha kung saan-saan ang kalayaan. Hindi naging madali ito para sa ina at anak.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful