ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ

 

EDUARDO GALEANO
Κλουβιά που ταξιδεύουν
Ο δ ο υλέµπο ρ ο ς πο υ περ ι σσό τερ ο α γα πο ύσε την
ελευθερία είχε ο νο µάσει τα καλύτερά το υ πλο ία
»Βολταίρος» και “Ρουσό».
Μερικοί τους είχαν δώσει ευλαβικά ονόµατα: »Ψυχή»,
»Ευσπλαχνία», »Προφήτης Δαυίδ», »Ιησούς», »Άγιος
Αντώνιος», »Άγιος Μιχαήλ», »Ιάκωβος», »Άγιος
Φίλιππος», »Αγία Άννα», »Άµωµος Σύλληψη».
 

Άλλοι εκδήλωναν την αγάπη τους για την ανθρωπότητα,
τη φύση και τις γυναίκες: »Ελπίδα», »Ισότητα»,
»Φιλία», »Ήρωας», »Ουράνιο Τόξο», »Περιστέρι»,
»Αηδόνι», »Κολιµπρί», »Επιθυµία», »Αξιαγάπητη
Ν τέπυ » , » Μι κρ ή Π ό λυ » , » Α γα πη µένη Σ εσί λι α » ,
»Φρόνιµη Χάνα».
Τ α π ι ο ε ι λ ι κρ ι ν ή π λ ο ί α έ φ ε ρ α ν ο ν ό µ α τα ό π ω ς
»Υποτέλεια», και »Φρουρός».
Όταν ένα φορτίο µε εργατικά χέρια πλησίαζε το λιµάνι,
δεν σήµαιναν σειρήνες, ούτε έριχναν πυροτεχνήµατα για
να αναγγείλουν τον ερχοµό τους. Δεν ήταν ανάγκη. Ο
κόσµος το καταλάβαινε από την µπόχα.
 

Τ ο εµπό ρευµα µε τη φριχτή µυρω δ ιά βρισκό ταν
στοιβαγµένο στα αµπάρια. Οι σκλάβοι ήταν καλά δεµένοι
και ακίνητοι µέρα νύχτα, ώστε να µην χαραµίζεται ούτε
σπιθαµή από τον πολύτιµο χώρο. Κατουρούσαν και
αφόδευαν ο ένας πάν στον άλλο, έτσι αλυσοδεµένοι
όπως ήταν αναµεταξύ τους από το λαιµό, τους καρπούς
και τους αστραγάλους, και όλοι µαζί σε µεγάλες

σιδερένιες µπάρες. Πολλοί πέθαιναν κατά τη διάρκεια του
ταξιδιού. Κάθε πρωί, οι φύλακες πετούσαν τους µπόγους
στη θάλασσα.
 

 

Τα παιδιά της οδοιπορίας
 

Οι άθλιες βάρκες µε το υς µετανάστες πο υ
καταποντίζονται στη θάλασσα είναι τα δισέγγονα εκείνων
των δουλεµπορικών.
Οι σηµερινοί σκλάβοι, που δεν ονοµάζονται πια έτσι,
έχουν την ίδια ελευθερία που είχαν και οι πρόγονοί τους,
όταν τους χτυπούσαν µε το µαστίγιο και τους πετούσαν
στις φυτείες της Αµερικής.
Δεν φεύγουν: τους αναγκάζουν. Κανείς δεν µεταναστεύει
επειδή το θέλει.
Α π ό τη ν Α φ ρ ι κ ή κ ι α π ό π ο λ λ ά ά λ λ α µ έ ρ η , ο ι
απελπισµένοι προσπαθούν να γλιτώσουν από τον
πόλεµο, την ξηρασία, τη χέρσα γη, τα µολυσµένα ποτάµια
και την άδεια τους κοιλιά.
Το εµπόριο ανθρώπινης σάρκας αποτελεί σήµερα µία από
τις καλύτερες εξαγωγικές δραστηριότητες του Νότου.
Απόσπασµα από βιβλίο του Eduardo Galeano, Καθρέφτες
Μια σχεδόν παγκόσµια ιστορία, µετάφραση: Ισµήνη
Κανσή (Εκδ. Πάπυρος)
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Η ιστορία γράφεται από τους νικητές, λέει η γνωστή
ρήση, όµως ο Γκαλεάνο έχει θέσει ως προγραµµατικό
στόχο της συγγραφικής του πορείας να γράψει την
ιστορία που δεν πρόλαβαν να γράψουν οι ηττηµένοι, οι

αφανείς, οι αδύναµοι, οι »ελάσσονες», αλλά και αυτοί
που τόλµησαν στο πέρασµα των αιώνων να ορθώσουν το
ανάστηµά τους σε κάθε µορφή εξουσίας, να δώσει φωνή
σ” α υτο ύς πο υ δ εν µπό ρ εσα ν να µι λήσο υν.
Στους Καθρέφτες ο Γκαλεάνο γράφει µια »σχεδόν
παγκόσµια ιστορία», που ξεκινά από τους κοσµογονικούς
µύθους και την εµφάνιση του ανθρώπου στη γη και
φτάνει µέχρι την αυγή του 21ου αιώνα. Σε εξακόσια
αφηγήµατα-βινιέτες που αναπτύσσονται χρονολογικά
αλλά και θεµατικά, µιλά για τον αγώνα του ανθρώπου για
ζωή, για την οµορφιά, τις γυναίκες και τους άνδρες, για
τον πόλεµο, την φτώχεια, τις κοινωνικές ανισότητες και
τον ρατσισµό, για τον επεκτατισµό και την αδηφαγία της
Δύσης, για τη φύση και την καταστροφή της, για το
ποδόσφαιρο και τα ΜΜΕ.
Με τους Καθρέφτες ο Εδουάρδο Γκαλεάνο προσφέρει
ένα έργο ιστορίας και πολιτικού στοχασµού επιδιώκοντας
να φέρει στο φως την άλλη όψη του κόσµου, να
αναδείξει τις πολλαπλές πτυχές του ιστορικού βιώµατος
του ανθρώπου τις οποίες αποκρύπτουν οι επίσηµες,
εξουσιαστικές αφηγήσεις του ιστορικού παρελθόντος.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful