You are on page 1of 2

Na sociedade de garantías, dereitos e seguridades sen concesións que construímos esquecéusenos incluír a responsabilidade individual, igual que nos

deixamos no tinteiro os deberes. E como consecuencia diso o que nos pasa é sempre culpa doutros. Esta extirpación do risco nos actos do individuo como froito do seu libre albedrío constátase en boa parte do xornalismo actual, que busca o retorcido en determinados sucesos e omite os feitos para converter en anormal o que é normal. Vén isto a conto das noticias de afogados que encheron páxinas este agosto nalgúns diarios chamados nacionais e ocupado tempo en informativos de radio e televisión. E a información adquire máis relevancia tipográfica e dramatismo se as vítimas son nenos, fillos de inmigrantes e morreron nun pantano no que reiterados carteis advirten de que está prohibido acampar e bañarse. A partir dese momento a responsabilidade dos pais e demais integrantes do grupo, que incumpriron a prohibición, cóbrese cun tupido veo e o xornalista dedícase a pedir responsabilidades ás Administracións porque nesa zona do ahogamiento non había vixilancia nin ningún samaritano público que tería podido salvar ás criaturas. A xuízo deses medios e os seus xornalistas, cada metro de auga debe estar vixiado por policías, gardas civís, bombeiros, socorristas ou axentes forestais para que calquera tarambana que se bañe teña o manto protector dun dispositivo gratuíto que lle salve do posible infortunio. En moitos países, varios da nosa contorna, cando alguén sofre un contratempo por culpa da súa imprudencia e mobilízanse medios de procura e socorro, o que chega ao domicilio do socorrido é unha multa polo incumprimento da norma e a factura pormenorizada do que debe pagar pola mobilización deses equipos. En España, o que cultiva o infractor é unha gavilla de reseñas xornalísticas que lle defenden e ducias de declaracións de partidos, sindicatos, asociacións veciñais e colectivos plañideros reclamando máis seguridade e descualificando aos poderes públicos. A xente afógase porque así é a vida e así ten que seguir sendo. O noticiable será que deixe de ocorrer.
A Voz de Galicia, agosto 2013 1. Fai unha síntese do texto e procura un título axeitado para el. (1 punto) 2. De que se queixa o autor? A) que non hai suficientes carteis de avisos b) os xornalistas non fan o seu traballo c) queixase de que todos evaden as súas responsabilidades. Xustifica a resposta empregando fragmentos do texto (1 punto) 3. Redacta un texto no que expoñas a túa opinión sobre a información que se da nos medios de comunicación. (Extensión aprox. 200-250 palabras) [3 puntos]

Indica a función dos pronomes subliñados no texto. Indica tamén se é posible colocalos ou non dunha maneira alternativa e xustifica en cada caso a resposta (1 punto) .4.