Δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS

 

Μαμάη 3, 10440, Αθήνα 
Τηλ./Φαξ: 210 822 8795 
Email: info@medsos.gr 
Ιστοσελίδα:www.medsos.gr  

 
«Αιγιαλοί και Παραλίες: εκτός οικονομικής συναλλαγής» 
 
Το  να  ζει  και  να  δραστηριοποιείται  κανείς  κατά  μήκος  της  ακτογραμμής  δεν  είναι  μόνο  προνόμιο. 
Συνοδεύεται  και  από  την  ευθύνη  να  επιβεβαιώνουμε  κάθε  στιγμή  πως    τα  οφέλη  που 
απολαμβάνουμε σήμερα θα είναι διαθέσιμα και για τα παιδιά μας στο μέλλον. 
 Οι  Ακτές  της  Ευρώπης  και  της  Μεσογείου  βρίσκονται  σε  κατάσταση  εκτάκτου 
ανάγκης. Το 1/5 των ακτών της Ευρώπης (περίπου 20.000 χιλιόμετρα) έχει ήδη επηρεαστεί σοβαρά ή 
αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα από τη διάβρωση, με την ακτογραμμή να υποχωρεί κατά 0,5 έως 
2  μέτρα  κάθε  χρόνο,  και  σε  κάποιες  σοβαρές  περιπτώσεις  μέχρι  και  15  μέτρα  εξαιτίας  συχνά 
ανθρώπινων παρεμβάσεων. Πάνω από 15 τετραγωνικά χιλιόμετρα το χρόνο χάνονται ή επηρεάζονται 
σε σημαντικό βαθμό 
Η  Μεσόγειος,  ένα  από  τους  κυριότερους  τουριστικούς  προορισμούς  στον  κόσμο, 
βρίσκεται ήδη σε μια διαδικασία καταστροφής παράκτιων (και όχι μόνο) οικοτόπων και φυσικής 
αλλοίωσης,  που  μπορεί  να  οδηγήσει  σε  πολύ  χειρότερες  καταστάσεις  από  αυτές  που  έχουμε  δει 
μέχρι  τώρα.  Η  ίδια  η  Ευρωπαϊκή  Επιτροπή  διαπιστώνει  ότι  :  η  επιδείνωση  της  κατάστασης  της 
παράκτιας  ζώνης  της  Μεσογείου  στη  Μεσόγειο  ΑΠΕΙΛΕΙ    την  υγεία  των  143  εκατομμυρίων 
ανθρώπων  που  ζουν  στις  ακτές  της  αλλά  και  την  μακροπρόθεσμη  ανάπτυξη  οικονομικών  κλάδων 
καθοριστικής  σημασίας  που  εξαρτώνται  από  τη  θάλασσα,  όπως  είναι  η  αλιεία  και  ο  τουρισμός.  Ο 
Ευρωπαϊκός  Οργανισμός  Περιβάλλοντος  και  η  Ευρωπαϊκή  Επιτροπή  επισημαίνουν  πως  με  βάση 
τους σημερινούς υπολογισμούς , το 50% των ακτών της Μεσογείου θα έχει κτιστεί έως το 2025. 
Το 1/3 περίπου της συνολικής ακτογραμμής της Μεσογείου, αντιστοιχεί στην Ελλάδα, 
η ακτογραμμή της οποίας φτάνει περίπου τα 14.000 χλμ. Η παράκτια ζώνη της (απόσταση μέχρι 50 
χλμ  από  τη  θάλασσα)  φιλοξενεί  το  85%  του  πληθυσμού,  το  80%  της  βιομηχανίας,  το  90%  του 
τουρισμού, καθώς επίσης ένα μεγάλο μέρος της γεωργίας και το σύνολο σχεδόν της αλιείας και των 
ιχθυοκαλλιεργειών. Μία από τις πιο πλούσιες σε βιοποικιλότητα χώρες της Μεσογείου, με πολλά 
ενδημικά  είδη  ζώων  και  φυτών,  πλούσια  γεωμορφολογικά  χαρακτηριστικά  και  παραγωγικά 
οικοσυστήματα,  δέχεται  τις  τελευταίες  δεκαετίες  τρομακτικές  πιέσεις  λόγω  της  σφοδρότητας  των 
ανθρώπινων  και  οικονομικών  δραστηριοτήτων  και  πιέσεων.  Η  Ελλάδα  έχει  σήμερα  ένα  από  τα 
υψηλότερα  επίπεδα  διάβρωσης  (28,6%),  το  4ο  υψηλότερο  επίπεδο  στην  ΕΕ  των  25,  με  συνήθεις 
υπόπτους  την  τσιμεντοποίηση,  τις  καταπατήσεις  και  τα  κακώς  σχεδιασμένα  παράκτια  έργα,  ενώ 
σημαντικά  είναι  και  τα  προβλήματα  από  τη  ρύπανση  από  τα  αστικά  λύματα  και  τα  βιομηχανικά 
απόβλητα.  Μεγάλο  είναι  και  το  αποτύπωμα    της  βιομηχανίας  του  τουρισμού  στο  παράκτιο 
περιβάλλον. 
 
         Αναγκαία η προστασία και βιώσιμη διαχείριση της παράκτιας ζώνης 

 
   Στα  παραδοσιακά  προβλήματα  που  αντιμετωπίζει  η  παράκτια  ζώνη  στη  χώρας  μας  έρχονται  να 
προστεθούν και οι κίνδυνοι από την ραγδαία ανατροπή του κλίματος: 
 ‐ μείωση της βιοποικιλότητας,  
‐ περαιτέρω συρρίκνωση των φυσικών περιοχών 
‐ ένταση και αύξηση της συχνότητας των ακραίων καιρικών φαινομένων 
‐  άνοδος  της  στάθμης  της  θάλασσας  και  μόνιμη  κάλυψη  με  νερό  –  απώλεια  πάνω  από  800 
τετραγωνικών χιλιομέτρων ακτών (κυρίως μικρού υψομέτρου) 
‐ μεγάλη ζημιά στις παράκτιες οικονομικές δραστηριότητες και υποδομές και ένταση της διάβρωσης 
μέσα στις επόμενες δεκαετίες. 
Θα περιμέναμε λοιπόν να υπάρξει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που θα αντιμετωπίζει τα παραδοσιακά 
προβλήματα  αλλά  και  θα  αναπτύσσει  μια  νέα  στρατηγική  για  τη  διαχείριση  και  προστασία  της 
παράκτιας ζώνης ενόψει των αλλαγών που προκαλεί η κλιματική κρίση.  
 
Θα  περιμέναμε  να  αξιοποιηθεί  τόσο  η  υπάρχουσα  εμπειρία  όσο  και  οι  κατευθύνσεις  της 
Ολοκληρωμένης  Διαχείρισης  της  Παράκτιας  Ζώνης.  Για  παράδειγμα  θα  έπρεπε  να  ζητάμε  μέτρα  
στην κατεύθυνση της πρόληψης της διάβρωσης, της προστασίας των φυσικών οικοσυστημάτων που 
μας προστατεύουν από ακραία καιρικά φαινόμενα και τσουνάμι, μέτρα   αποκατάστασης πληγέντων 
και  υποβαθμισμένων  παράκτιων  περιοχών  καθώς  και  βιώσιμης  διαχείρισης  του  παράκτιου 
περιβάλλοντος δημιουργώντας ζώνες εκτόνωσης ‐buffer zones (υποχωρούμε δηλαδή από τις ακτές), 
όπως  επιτάσσει  και  η  ευρωπαϊκή  νομοθεσία  με  βάση  τις  αρχές  της  ολοκληρωμένης  διαχείρισης 
παράκτιας ζώνης.  
 
Και    ΦΥΣΙΚΑ  να  αναπτυχθεί  ένας  ουσιαστικός  διάλογος  μεταξύ  των  εμπλεκόμενων  υπουργείων, 
αλλά και των βασικών κοινωνικών , επιστημονικών και περιβαλλοντικών φορέων και ενώσεων,  (ΔΣΑ, 
ΤΕΕ, ΣΕΠΟΧ, Ωκεανογράφοι, Βιολόγοι, Περιβαλλοντολόγοι), των ΟΤΑ, περιβαλλοντικών οργανώσεων, 
πανεπιστημίων, και ερευνητικών κέντρων.  
 
Αντίθετα, όμως, παραμένουμε στο ίδιο έργο θεατές μιας εισπρακτικής θεώρησης και πολιτικής. ΔΕΝ 
αξίζει κάτι τέτοιο στις ακτές μας που αποτελούν όχι μόνο οικολογικό αλλά και οικονομικό θησαυρό. 
Μόνο στις διαφημίσεις θα θυμόμαστε το «Μύθο» μας;  
Δεν  υπάρχει  κανένα  περιθώριο  εφησυχασμού,  πόσο  μάλλον  άστοχων,  αποσπασματικών  και 
κοντόφθαλμων  αναπτυξιακών  επιλογών,  που  υποθηκεύουν  την  προστασία  και  βιώσιμη 
διαχείριση της παράκτιας ζώνης. Όταν  προωθείται μια πολιτική αντιμετώπισης των παράκτιων και 
θαλασσίων κοινόχρηστων πόρων μέσα από μια αποσπασματική και καθαρά  οικονομίστικη σκοπιά, 
που  αντιμετωπίζει  την  παράκτια  ζώνη  ως  δημόσια  κτήματα‐  φιλέτα  διαθέσιμα  να  παραχωρηθούν  
άκριτα  σε  τρίτους,  αντιτάσσουμε  τη  συλλογική  ενεργοποίηση  και  διεκδικούμε  αλλαγή  νοοτροπίας 
και πολιτικών από τους ιθύνοντες προς βιώσιμη κατεύθυνση.  

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful