Αύρα: Φροντιστήριο λαϊκής αξιοπρέπειας και αναψυχής

Στέλιος Πελασγός www.storytelling.gr

Φέρνω στην Αύρα τα παιδιά μου φροντιστήριο το καλοκαίρι, να μάθουν το σχήμα της
ελευθερίας.
- Τις εστίν πλούσιος, κυρ Στέλιο μου; Με ρωτούσε ο κυρ –Κώστας ο λόγιος
σαλός του Άγιου Βλάση σηκώνοντας το ποτήρι.
- Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος, κύριε Κώστα, απαντούσα με νεανική
αδιαλλαξία και τσουγκρίζαμε
Στην Αύρα βρίσκω το ολίγο που είναι το παν.
Ολίγο -χωρίς τηλεοπτικές μυλόπετρες να σου αλέθουν τα μυαλά.
Ολίγο - χωρίς διαφημίσεις ξένων αφεντικών και ντόπιων μεταπωλητών
Ολίγο -χωρίς το βούισμα νταλαρομουσικών της μάζας.
Ολίγο - χωρίς γραβάτες, αυτάρεσκα χαμόγελα και χουφτώματα εξουσιαστών, βαφές
μαλλιών και τσιτωμένα πορτοφόλια.
Ολίγο -χωρίς φώτα και πανιά χρωματιστά, μεζέδες με βιογραφικό και αστερίσκους σε
ανακαινισμένο περιβάλλον.
Bλέπουν τα παιδιά μου στην Αύρα και πίσω από το ολίγο. Κρύβεται η καθαρότης.
Καθαρότης και όχι καθαριότης εοκικών κανονισμών και πιστοποιημένων
πολυεθνικών εταιριών.
Καθαρότης ελληνική που χορεύει ζεϊμπέκικο με τα μάτια στο χώμα αδιάκοπα κι όταν
γυρνάει να καθίσει νηστεύει τις λέξεις και τα βλέμματα ώρα πολύ μέχρι να ξεχαστεί
το άγριο πέταγμα της.
Μαθαίνουν στο φροντιστήριο της Αύρας τα παιδιά μου πως το κέντρο διασκεδάσεως
πρέπει να είναι παράγκα και όχι μέγαρο. Παράγκα των αρχέγονων σκιών κι όχι
σαράι.
Με μονόριχτη σκεπή και ελαφρά υλικά, τζαμαρία ατέλειωτη με πηχάκια, υπόστεγο
και καλαμωτή, διαφάνεια για να περνάει το έξω μέσα απαλά και να γλιστρά το μέσα
έξω αδιόρατα, συνήθεια παραδείσια κάθε ψυχής ελεύθερου ανθρώπου.
Μαθαίνουν πώς οι ιδιοκτήτες πρέπει να μην κρύβονται και να μην ντρέπονται, πίσω
από εταιρείες και μετόχους.

Μαθαίνουν να πίνουν και να τρώνε μετρημένα. Πώς να γλεντάς σεμνά την φτώχια ή την προκοπή σου. με άνεση να κατοικείς την ομορφιά ή την αναπηρία σου. Μαθαίνουν πώς να ψιθυρίζουν και πώς να φωνάζουνε παλικαρίσια.Μαθαίνουν πώς να είσαι τιμονιέρης χωρίς να γίνεις αφεντικό. Μαθαίνουνε στην Αύρα πολλά που ακόμα εγώ πασχίζω να «εμπεδώσω». Μαθαίνουν να κάθονται στο τραπέζι με τον χαροκαμένο και τον άσωτο χωρίς το γέλιο του ενάρετου ή την συγκατάβαση του λεφτά. Φωτογραφία: μαθήματα ζεϊμπέκικου στην Αύρα δεκαετία του ‘40 . πέντε κουβέντες του συντρόφου μια μπουκιά ψωμί. να φέρνουνε όταν περάσει η ώρα και κάποιον από τους προσφιλείς νεκρούς ή μισεμένους στο τραπέζι χωρίς να γονατίσουνε το κέφι της παρέας. πώς να γελούν και να αναστενάζουν ιδιωτικά χωρίς να διαταράξουνε την ανάσα των κυμάτων και το τραγούδι του τριζονιού. χωρίς φιγούρα να τιμάς τα νιάτα ή τα γερατιά σου. πέντε γουλιές σκοτάδι μια γουλιά μπύρα. Πώς να χαμογελάς χωρίς να είσαι δουλικός για να κάνεις τον άλλο να νιώσει γείτονας κι όχι πελάτης.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful