You are on page 1of 1
Σα άςτρα φόρεςαν και πάλι Αυτό το φωτεινό τουσ φόρεμα Που ςου κυμίηει περαςμζνουσ ζρωτεσ και ξεχαςμζνα όνειρα Είναι θ μαγεία του καλοκαιριοφ Που τα προςτάηει να φορζςουν τα καλά τουσ Μα γιατί; Σοφτο το φόρεμα μοιάηει φκαρμζνο από το χρόνο Μουςκεμζνο από τα δάκρυα Σρυπθμζνο από τον πόνο Γιατί να επιλζξουν αυτό; Ίςωσ να ναι επειδι Δυο ερωτευμζνα μάτια Δεν τουσ ζδωςαν ποτζ τθν τιμι Να τουσ χαρίςουν τα όνειρά τουσ Ίςωσ επειδι τα χείλθ Που κάποτε τα φιλοφςαν με προςευχζσ Και να τα τϊρα να φιλάν αυτζσ τισ ίδιεσ Δεν τουσ τραγοφδθςαν ποτζ τουσ ζνα ευχαριςτϊ. Μα που νομίηεισ ότι ηεισ; Κρυμμζνοσ μεσ το παραμφκι του Ρωμαίου και τθσ Ιουλιζτασ; Σϊρα θ οκόνθ με τισ νεκρζσ εικόνεσ Δεςμεφει τα μάτια τουσ. Σο κζατρο, οι καντάδεσ τα περιφανα ταγκό Όλα ζχουν πεκάνει προ πολλοφ. Σισ ςκζψεισ των ανκρϊπων Γεμίηουν θ μζκθ του αλκοόλ και τθσ μουςικισ. Ο ρομαντιςμόσ απζμεινε μονάχα ΢ε μερικζσ παρεξθγθμζνεσ φυλλάδεσ. Όχι, οφτε ονειρεφομαι Οφτε ηω ςε παραμφκια. Βρίςκομαι κάπου εκεί ψθλά ΢ε μια ξεχαςμζνθ ταράτςα Μονάχα για μασ Σουσ ακεράπευτα ρομαντικοφσ. Κοιτϊ τα άςτρα και ονειρεφομαι. Αν ο κόςμοσ ιταν λίγο διαφορετικόσ….