Έτος 1ον

272η ημέρα,

Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2013
Αριθμός Φύλλου 17
39η εβδομάδα,
Ανατολή Ηλίου 6:19,
Δύση 18:11

« Θεού Λόγος », ενημερωτικό εβδομαδιαίο φύλλο με σκοπό την πνευματική και ψυχική ωφέλεια των ενοριτών του Ιερού
Ναού Αγίου Γεωργίου Αχαρνών.
Έκδοση: Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Αχαρνών - Κατσανδρή 8 - Αχαρνές - πλατεία Αγίου Γεωργίου
τηλ.: 210-2469823 - e-mail: agiosgeorgiosaxarnes@gmail.com
Web: https://sites.google.com/site/agiosgeorgiosaxarnes
Επιμέλεια: Παπαδόπουλος Ν. Δαυΐδ – Πρωτοψάλτης, Κατηχητής, Υπεύθυνος Διαδυκτιακής Επικοινωνίας Ιερού Ναού
Αγίου Γεωργίου Αχαρνών.

Διανέμεται δωρεάν εκ του Ιερού Ναού.

Κυριακή 29η Σεπτεμβρίου 2013.
Συναξάριον: Τῇ ΚΘ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς
ἡμῶν Κυριακοῦ τοῦ Ἀναχωρητοῦ, Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν
Ἁγίων ἑκατὸν πεντήκοντα Μαρτύρων τῶν ἐν Παλαιστίνῃ, καὶ τῶν
Ἁγίων Μαρτύρων Τρύφωνος, Τροφίμου καὶ Δορυμέδοντος, καὶ τῆς
Ἁγίας Μάρτυρος Πετρωνίας, Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῆς Ἁγίας
Μάρτυρος Γουδελίας, Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κασδόου καὶ
Κασδόας, Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Δάδα, Γοβδελαᾶ, υἱοῦ
Σαβωρίου βασιλέως Περσῶν, Ἡ ἁγία Μάρτυς Πετρωνία ξίφει τελειοῦται.
Εορτάζουν και τιμώνται ο Άγιος Μαλαχίας ο Νέος Οσιομάρτυρας από τη Ρόδο, ο Άγιος
Αντώνιος του Ζαντόσκ, οι Άγιοι Τρεις Νεομάρτυρες εν τω Βραχωρίω Αγρινίου, οι Άγιοι
Μάρτυρες «Οἱ ἐν Στροφάσιν ἀναιρεθέντες» και η Μετακομιδή του Ιερού λειψάνου του
Αγίου Δονάτου Επισκόπου Ευροίας της Ηπείρου, Ταῖς τῶν σῶν Ἁγίων πρεσβείαις, ὁ
Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.
Την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2013 η Εκκλησία μας εορτάζει
Τη μνήμη του Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Κυριακοῦ τοῦ Αναχωρητοῦ.
Ο Όσιος Κυριακός ήταν άνθρωπος που καλλιεργούσε «ὑπομονήν,
πραότητα» (Α' προς Τιμόθεον, στ' 11). Γι' αυτό και πέτυχε στην
ασκητική του ζωή. Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 5ο αιώνα μ.Χ., από
Ιερέα πατέρα, τον Ιωάννη. Τη μητέρα του την έλεγαν Ευδοξία και
είχε αδελφό τον Αρχιεπίσκοπο Κορίνθου Πέτρο.
Από ιερατικό, λοιπόν, γένος ο Κυριάκος, σε νεαρή ηλικία πήγε στα
Ιεροσόλυμα και από εκεί στη Λαύρα του Μεγάλου Ευθυμίου. Εκεί, ο
Μέγας Ευθύμιος, τον έκανε μοναχό και τον έστειλε στον ασκητή

Γεράσιμο. Όταν πέθανε ο Γεράσιμος, ο Κυριακός επέστρεψε στη Λαύρα του Ευθυμίου,
όπου με ζήλο καλλιεργούσε τις αρετές του, ώσπου κάποια στάση που έγινε στη Λαύρα
του Ευθυμίου τον ανάγκασε να πάει στη Λαύρα του Σουκά. Εκεί 40 χρονών
χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και ανέλαβε την επιστασία του Σκευοφυλακίου.
Εκείνο που τον διέκρινε απέναντι στους συμμοναστές του, ήταν ο γαλήνιος τρόπος με
τον όποιο τους αντιμετώπιζε, γι' αυτό και ήταν παράδειγμα προς μίμηση από όλους.
Εβδομήντα χρονών ο Κυριακός, έφυγε κι από εκεί και με υπομονή γύρισε πολλά
μοναστήρια και σκήτες, όπου έζησε με αυστηρότατη άσκηση. Τελικά, πέθανε 107
χρονών, και σε όλους έμεινε η ενθύμηση του ασκητή, που έδειχνε «πραότητα πρὸς
πάντας ἀνθρώπους» (Προς Τίτον, γ' 2). Πραότητα, δηλαδή, σ' όλους ανεξαίρετα τους
ανθρώπους.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἀπαλῶν ἐξ ὀνύχων τῷ Χριστῷ ἠκολούθησας, τὴν ἀγγελικὴν πολιτείαν ὁλοτρόπως
ἑλόμενος· διὸ ἐν ταῖς ἐρήμοις προσχωρῶν, τῶν θείων ἠξιώθης δωρεῶν, θεραπεύων
πᾶσαν νόσον Κυριακέ, τῶν πίστει προσιόντων σοι. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα
τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 29 σεπτεμβρίου 2013 - Β´ Λουκά
(Λουκ. στ´ 31-36)
Εἶπεν ὁ Κύριος· Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι,
καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως. Καὶ εἰ ἀγαπᾶτε τοὺς
ἀγαπῶντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ
τοὺς ἀγαπῶντας αὐτοὺς ἀγαπῶσι. Καὶ ἐὰν ἀγαθοποιῆτε τοὺς
ἀγαθοποιοῦντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ
ἁμαρτωλοὶ τὸ αὐτὸ ποιοῦσι. Καὶ ἐὰν δανείζητε παρ᾿ ὧν
ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ ἁμαρτωλοὶ
ἁμαρτωλοῖς δανείζουσιν ἵνα ἀπολάβωσι τὰ ἴσα. Πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ
ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀπελπίζοντες, καὶ ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς, καὶ
ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου, ὅτι αὐτὸς χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς.
Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί.

Ερμηνευτική απόδοση.
Εἶπε ὁ Κύριος· «῞Οπως θέλετε νὰ σᾶς συμπεριφέρονται οἱ ἄνθρωποι, ἔτσι ἀκριβῶς νὰ
συμπεριφέρεστε κι ἐσεῖς σ’ αὐτούς. Γιατί, ἂν ἀγαπᾶτε αὐτοὺς ποὺ σᾶς ἀγαποῦν, ποιὰ
εὔνοια περιμένετε ἀπὸ τὸν Θεό; ᾿Αφοῦ καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀγαποῦν αὐτοὺς ποὺ τοὺς
ἀγαποῦν. Κι ἂν κάνετε καλὸ σ’ αὐτοὺς ποὺ σᾶς κάνουν καλό, ποιὰ εὔνοια περιμένετε
ἀπὸ τὸν Θεό; Καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ ἴδιο κάνουν. ῍Αν δανείζετε σ’ ὅσους ἐλπίζετε νὰ σᾶς
τὰ ἐπιστρέψουν, ποιὰ εὔνοια περιμένετε ἀπὸ τὸν Θεό; Καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ δανείζουν
στοὺς ὁμοίους τους γιὰ νὰ τὰ πάρουν πίσω. ᾿Αντίθετα, ἐσεῖς ν’ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς
σας, νὰ κάνετε τὸ καλὸ καὶ νὰ δανείζετε, χωρὶς νὰ περιμένετε νὰ πάρετε πίσω τίποτα.
῎Ετσι, ὁ Θεός, ποὺ εἶναι καλὸς ἀκόμα καὶ μὲ τοὺς ἀχάριστους καὶ τοὺς κακούς, θὰ σᾶς
ἀνταμείψει μὲ τὸ παραπάνω καὶ θὰ σᾶς κάνει παιδιά του. Νὰ εἶστε λοιπὸν σπλαχνικοί,
ὅπως σπλαχνικὸς εἶναι κι ὁ Θεὸς Πατέρας σας».

Αφιέρωμα.
Πώς μπαίνουμε στον Ιερό Ναό και πώς συμπεριφερόμαστε κατά τις Ιερές Ακολουθίες της
Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

ε. Η προσωπική περιποίηση.
Όταν κανείς πρόκειται να μεταβεί στην Εκκλησία, προετοιμάζεται ψυχικώς,
αλλά και σωματικώς από πλευράς εμφανίσεως. Η σπουδαιότερη προετοιμασία,
φυσικά είναι η πρώτη, η ψυχική. Ακριβώς όμως γι' αυτό τον λόγο πρέπει
κανείς πολύ να προσέξει τη δεύτερη. Επειδή ο Χριστός θέλει να Τον
αγαπούμε με όλη μας την καρδιά και την ψυχή και τη διάνοια, πρέπει αυτό να
το επιδιώκουμε και να το ζούμε. Εάν μια νέα ή μια κυρία το πρωί της
Κυριακής κάθεται στον καθρέπτη «ώρες ολόκληρες» περιποιούμενη το
πρόσωπο και τα μαλλιά της και στη συνέχεια αλλάξει και ψάχνει να βρει την
καταλληλότερη φορεσιά της, αυτό δείχνει ότι ενδιαφέρεται περισσότερο για
το πώς θα εμφανιστεί στον κόσμο και για το τί θα πει ο κόσμος γι' αυτήν, παρά για τον Χριστό!
Αυτή η περιποίηση αποδεικνύει ακόμη χειρότερη εσωτερική κατάσταση, εάν η Χριστιανή αυτή
πρόκειται και να κοινωνήσει!
Εάν πάλι μια γυναίκα, πηγαίνοντας στην Εκκλησία την Κυριακή το πρωί, βάφεται (στα μάτια,
χείλη, νύχια, πρόσωπο κ.λπ.), πρέπει να καταλάβει ότι όλα αυτά δεν έχουν σχέση με ό,τι ζητά ο
Κύριος. Δεν πάει κανείς να προσκυνήσει ή να κοινωνήσει με βαμμένα χείλη. Πρέπει να σκεφτεί ότι
με την πράξη της αυτή δεν γνωρίζει τί ζητά και τί κάνει, ενώ συγχρόνως λερώνει με τα βαψίματά
της τις εικόνες, τη λαβίδα και το μάκτρο.
Συνεχίζεται στο επόμενο φύλλο.
Την Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου η εκκλησία μας τιμάει τον
Άγιο Γρηγόριο τον Φωτιστή και Επίσκοπο της Μεγάλης Αρμενίας.
Ανάμεσα στους αγίους άνδρας, στους οποίους οφείλεται ο εκχριστιανισμός ολόκληρων
λαών, είναι ο Γρηγόριος ο Φωτιστής, του οποίου η Εκκλησία σήμερα γιορτάζει την
μνήμη. Ο άγιος Γρηγόριος, αφού πρώτα έζησε βίον μαρτυρικό, χάριν της πίστεώς του
κι εξ αιτίας της αγριότητος του ειδωλολάτρου βασιλέως της Αρμενίας, έπειτα σαν
βραβείο και σαν έπαθλο της μεγάλης πίστεώς του, αξιώθηκε να γίνη πραγματικά ο
φωτιστής του λαού του, αφού πρώτα βάπτισε τον ίδιο τον πρωτήτερα διώκτη του και
βασανιστή βασιλέα. Λίγοι άνθρωποι σαν τον Γρηγόριο, υπέφεραν τόσα βασανιστήρια
κι έμειναν ακλόνητοι στην πίστη τους - αυτό είναι προνόμιο των αγίων Μαρτύρων. Μα
και λίγοι άνθρωποι, σαν τον άγιο Γρηγόριο, συνέδεσαν το όνομά τους και το έργο τους
με τον εκχριστιανισμό ενός ολόκληρου λαού - αυτό είναι από τα άθλα των Αποστόλων.
Μάρτυς και Απόστολος υπήρξε ο άγιος Γρηγόριος ο Φωτιστής.

Την Τρίτη 1 Οκτωβρίου η εκκλησία μας τιμάει
τον Όσιο Ιωάννη τον Κουκουζέλη.
Ο μήνας Οκτώβριος ανοίγει με τη μνήμη τριών μελωδών: του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού,
του Οσίου Γρηγορίου του Δομέστιχου και του Οσίου Ιωάννη του Κουκουζέλη του
Αγγελόφωνου Ψάλτη των Ανακτόρων της Κωνσταντινούπολης πρώτα και κι έπειτα του Αγίου
όρους. Ήταν ο πιό καλλικέλαδος ψάλτης του Βυζαντίου και γι' αυτό τον είχε ο αυτοκράτορας
Κομνηνός, αρχιμουσικό στο Παλάτι και δάσκαλο των παιδιών του. Καταγόταν από το
Δυρράχιο, ήταν ορφανός από πατέρα, αλλά είχε ευσεβή μητέρα που του έδωσε την ευκαιρία
να σπουδάσει. Έτσι πήγε στη Κωνσταντινούπολη και έλαβε ανωτέρα μόρφωση. Ήταν πολύ
έξυπνος και τόσο καλλίφωνος από μικρός, που τον φώναζαν αγγελόφωνο. Όμως δεν λογάριασε
καθόλου την εγκόσμια καριέρα του και εξέφραζε την επιθυμία του να μονάσει. Επειδή ο
αυτοκράτορας δεν τον άφηνε, έφυγε κρυφά και πήγε στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου

Όρους. Εκεί παρουσιάσθηκε σα χωριάτης αγράμματος, για να μην τον αναγνωρίσουν και έτσι τον έβαλλε ο
ηγούμενος Ιάκωβος ο Πρικανάς να βόσκει τράγους, στο βουνό πάνω από την Ιερά Μονή. Εκεί διέμενε
μόνιμα και κατέβαινε μόνο τις Κυριακές για να λειτουργηθεί. Ψηλά στο βουνό, κατά σύμπτωση, έμενε λίγο
πιό πέρα μέσα σε ένα σπήλαιο κάποιος ασκητής. Ο Ιωάννης στην ερημιά δεν σταμάτησε ποτέ να εξυμνεί το
Θεό και έψελνε αμέριμνα. Ο ασκητής που αναφέραμε όμως άκουγε από μακρυά κάθε βράδυ, μιά αγγελική
ψαλμωδία που δεν πίστευε στα αυτιά του. Έτσι ένα βράδυ ξεκίνησε να ψάξει από που προέρχετο αυτή η
αγγελική ψαλμωδία. Η υμνωδία τον οδήγησε στον Ιωάννη που ο ασκητής τον είδε να ψέλνει όρθιο, μέσα σε
ένα φως, και με το επίσης παράδοξο θέαμα, να στέκονται οι τράγοι στα δύο πόδια τους όρθιοι και να τον
ακούουν. Αμέσως πήγε στον ηγούμενο και ανέφερε το περιστατικό, ο οποίος επειδή δεν το πίστευε, πήγε
προσωπικά να το διαπιστώσει. Έτσι με τα ίδια του τα μάτια είδε και εθαύμασε ο ηγούμενος το καταπληκτικό
αυτό γεγονός και πλησίασε τον Ιωάννη. Στο μεταξύ ο αυτοκράτορας ζητούσε σε όλη την επικράτεια να βρούν
τον Ιωάννη Κουκουζέλη οπότε ο ηγούμενος τον κατάλαβε και τον πίεσε να αποκαλύψει τη πραγματική του
ταυτότητα. Αναγκάσθηκε τότε εκείνος να πει το πραγματικό του όνομα. Έκτοτε ο ηγούμενος τον έκανε δεξιό
ψάλτη στη Μονή Μεγίστης Λαύρας και του επέτρεπε να γράφει ύμνους σε ένα κοντινό κελί, γιατί εκτός από
καλλίφωνος ψάλτης ήταν και μεγάλος υμνογράφος. Σπάνια χαρίσματα που τα αξιοποίησε σε δόξα Θεού. Σε
κάποια ολονυκτία που κουράσθηκε στο ψαλτήρι, του εμφανίσθηκε η Παναγία και του έδωσε ένα χρυσό
νόμισμα για να τον ευχαριστήσει και να τον ενισχύσει. Το μισό νόμισμα σήμερα βρίσκεται στην Μονή
γιατί το άλλο μισό τον έδωσαν σε Μονή στη Ρωσία. Οι ύμνοι του θεωρούνται από τους δυσκολότερους και
ειδικά οι λεγόμενοι ''αργοί'', όπως το περίφημο <<Χερουβικό>> του και <<Τον Δεσπότη και Αρχιερέα>>.
Μάλιστα οι πιό πολλοί ύμνοι του, απο αυτούς που σώθηκαν, δυστυχώς, είναι ανέκδοτοι. Κοιμήθηκε ειρηνικά
το 15ο αιώνα και τάφηκε στο κελί που μόναζε.
Την Τρίτη 2 Οκτωβρίου η Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη του
Ιερομάρτυρος Κυπριανού και της Παρθενομάρτυρος Ιουστίνης.
Ο Άγιος Κυπριανός ήταν πλούσιος, ευγενής, φιλόσοφος από την Καρχηδόνα της Λιβύης.
Έζησε στα χρόνια του Δεκίου (249 - 251 μ.Χ.) και εξασκούσε τη μαγική τέχνη στην
Αντιόχεια. Κάποτε ένας ειδωλολάτρης ονόματι Αγλαΐδας ερωτεύτηκε μια Χριστιανή
παρθένο που ονομαζόταν Ιούστα. Η κοπέλα δεν ανταποκρινόταν στον έρωτά του κι
εκείνος κατέφυγε στο διάσημο μάγο Κυπριανό. Όλα όμως τα μαγικά τεχνάσματα του
Κυπριανού αποδείχθηκαν ανώφελα μπροστά στην σταθερή άρνηση της Χριστιανής κόρης.
Παραδεχόμενος την χρεωκοπία της τέχνης του, έκαψε τα μαγικά του βιβλία ενώπιον του Επισκόπου Ανθίμου,
ζητώντας να βαπτισθεί και να γίνει ιερεύς. Πράγματι, ανήλθε όλες τις ιερατικές βαθμίδες και τέλος εξελέγη
Επίσκοπος Καρχηδόνος. Μαζί του παρέλαβε και την Ιούστα, την οποία χειροτόνησε διακόνισσα
μετονομάζοντάς την Ιουστίνα. Έδειξε αποστολικό ζήλο και γι αυτό το διέβαλαν στον Δέκιο. Εξορίσθηκε
στην Αντιόχεια, όπου και φυλακίσθηκε και αργότερα στη Νικομηδεία, όπου ο Κλαύδιος τον αποκεφάλισε
μαζί με την Ιουστίνα. Τα λείψανά τους τα παρέλαβαν ευλαβείς Χριστιανοί και τα μετέφεραν στην Ρώμη, όπου
και τα έθαψαν στον επισημότερο λόφο της πόλεως.
Την Τετάρτη 3 Οκτωβρίου η Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη
του Άγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου.
Ο Άγιος Διονύσιος καταγόταν από την πόλη των Αθηνών. Έζησε και μαρτύρησε τα
χρόνια που αυτοκράτορας ήταν ο Δομετιανός. Διακρίθηκε για τη φιλοσοφική του
κατάρτιση κα τη βαθιά του καλλιέργεια.
Αρχικά ήταν ειδωλολάτρης και μέλος της Βουλής του Αρείου Πάγου. Το κήρυγμα
όμως του Αποστόλου Παύλου άγγιξε την παιδευμένη και ευαίσθητη ψυχή του και
βαπτίσθηκε. Αργότερα διαδέχθηκε στον επισκοπικό θρόνο των Αθηνών τον ευσεβή
Ιερόθεο. Επιβραβεύθηκε από το θεό για τη χριστιανική του δράση με το χάρισμα να
επιτελεί θαύματα. Περιόδευσε σε πολλά μέρη της Δύσης, όπου κήρυξε τον ευαγγελικό
λόγο και ερμήνευσε τις ιερές γραφές. Όταν έφθασε στο Παρίσι συνελήφθη και αργότερα
αποκεφαλίσθηκε. Μαζί του μαρτύρησαν και δύο μαθητές του, ο Ρουστικός και ο Ελευθέριος. Ο ηγεμόνας
της περιοχής έδωσε εντολή να μη θάψει κανείς τα άγια λείψανα των μαρτύρων, όμως κάποιοι χριστιανοί τα
φύλαξαν και όταν δεν υπήρχε πλέον φόβος τα ενταφίασαν με τιμές.

Related Interests