P. 1
A boa nova - Miguel Caamaño - impresión A4

A boa nova - Miguel Caamaño - impresión A4

|Views: 66|Likes:
Published by Miguel Caamaño
A boa nova é unha novela escrita en galego e punto.

Se a partir de aquí aínda tes idea de lela, direiche que trata do de sempre: uns tipos bos, ou medianamente bos, que estaban onde non debían cando non debían.

Algo máis? Si. Narcotráfico, mafias, xuices, praias... En fin, todo moi noso.

Máis info: http://miguelcaamanho.blogspot.com.es/

Versión en A4 para imprimir
A boa nova é unha novela escrita en galego e punto.

Se a partir de aquí aínda tes idea de lela, direiche que trata do de sempre: uns tipos bos, ou medianamente bos, que estaban onde non debían cando non debían.

Algo máis? Si. Narcotráfico, mafias, xuices, praias... En fin, todo moi noso.

Máis info: http://miguelcaamanho.blogspot.com.es/

Versión en A4 para imprimir

More info:

Published by: Miguel Caamaño on Oct 29, 2013
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

04/02/2014

pdf

text

original

—Hai que aproveitar este tempo e a pequena vantaxe que temos ao non estar atados.
—Si, hai que escapar. Pero como?
—Non sei. A ver, o ventanuco é pequeno de máis...
—Ummm, si. Ten que ser pola porta. Vexamos...
Pau e Iago achegáronse a ela para examinala con minuciosidade. Era unha simple porta de
oficina feita de madeira contrachapada, de dous metros de altura e que na parte de abaixo
tiña unha altura de cinco ou seis centímetros sobre o chan. O pomo era de forma cilíndrica,
cun embelecedor de madeira ao seu redor e coa pechadura no centro.
Pasaron as mans con coidado por toda a superficie de unión entre a porta e o seu marco,
buscando atopar algún defecto polo que empezar a traballar.
Iago agachouse para mirar polo oco que quedaba entre chan e porta.
—Uff, a cousa está fodida. Eu non lle atopo agora mesmo outra solución que non sexa a
forza bruta. Quero dicir... Esta xente está dentro do outro cuarto e o resto da nave está
baleira segundo vexo. Se cadra podiamos tirala ao chan. A fin de contas, non deixa de ser a
típica porta de madeira que podes ter na casa. Nin máis nin menos.
—Vale, Hulk Hogan! Pero a ver como escapas logo co ombreiro escarallado. Iso supondo
que a tirases no primeiro intento e eses cabróns tardasen máis de medio minuto en saír do
cuarto do lado. Para iso case mellor simulamos que estamos atados e intentamos o
enfrontamento directo por sorpresa.
“Ben, non sei, perdoa o ton –desculpouse Pau–. De todas formas, queda aí como último
recurso. Mellor iso que nada”.
Iago botou a man polo lombo de Pau e deulle unha pequena aperta.
—Sei que isto é unha gran cagada.
Ela suspirou, como querendo agradecer o xesto.
—Pois si. Pero en fin, haberá que comezar a probar os clásicos. Tes algo parecido a un clip
ou un fío de arame?
—Home, eu ter non teño nada, agás a roupa que levo.

A boa nova

64

—Umm, claro –contestou Pau ao tempo que movía as mans entre os petos do seu abrigo–;
non nos deixaron moito, non. Unicamente o reloxo, quizais para que sexamos conscientes
de que non nos queda moito tempo...
“Un momento! Xa sei –Pau sacou o seu abrigo e buscou no peto do interior. Dentro había
unha pequena pinza do pelo, de metal–. Vaia, mira ti por onde; a min que non me gustan
estas cousas e ao final van ser útiles e todo.”
Abriuna con coidado para lograr ter un dos seus extremos totalmente recto e o
suficientemente longo como para entrar ata o fondo na pechadura. Achegouse a ela e
probou a abrir.
Intentouno vairas veces, pero non deu resultado.
—Non sei, hai algo aí que me impide meter a pinza ata o fondo.
—Ok, pero de todas formas sígueo intentando.
“Oíches, e se atopamos algo parecido a un plástico de tarxeta ou radiografía? Seica os
cerralleiros é como fan para abrir as portas. Quizais un deses anacos de cartón puidera
servir.”
—Os cerralleiros non sei, pero efectivamente James Bond é como fai nalgunha película. O
que pasa que iso vai ben cando a porta está pechada porque tiraron dela, mais neste caso
oímos como lle deron unha volta á chave. Non creo que funcione, pero vaia, por probar...
Iago arrancou un pequeno anaco do cartón que cubría o chan e intentou a manobra. Desta
vez tampouco houbo éxito.
Pau regresou á idea da pinza, probando de novo insistentemente. El pasou a botarlle un
ollo ás bisagras, buscando sen fortuna que algo estivese mal. Tras a parede que tiñan ao
lado, escoitábanse os xemidos de Arsenio e Martín no interrogatorio.
Durante os cinco minutos seguintes eses gritos de dor foron a banda sonora que os
acompañou. Entre eles non falaban. Aparentemente mantiñan a súa concentración e
esforzos en conseguir abrir esa porta. En realidade, as súas esperanzas decaeran fortemente
ao mesmo ritmo que aumentaban as queixas dos seus amigos ao outro lado.
Pau xa non podía máis e xa non tiña ganas de máis. Deixou a pinza no peto dos seus
vaqueiros e sentou no chan, xunto á porta. Iago tamén tocou fondo; a mestura de
impotencia para salvar os seus amigos e o medo ao que lles viña enriba e xa escoitaban,
apoderárase deles.
—Meus pobres... E por riba eles non saben onde está o caderno –rompeu finalmente o
silencio Pau.

Miguel Caamaño

65

—Uf, si que están fodidos, si –Iago sentou en fronte de Pau e fregou a cara coas mans.
“Desde logo, tanto ler a Flánagan de mozo para rematar sendo freado por unha puta porta
de oficina.”
Pau sorriu mirando a Iago. Gustáballe o xeito en que este tentaba manter o humor.
—Pois si. Flánagan era un fenómeno. Aquí xa sabes, algún aproveitaría para dicir que era
catalán e que sempre van por diante –ironizou chiscándolle un ollo.
Iago tamén sorriu.
—Paréceme a min que temos material para unha novela. A ver se saímos vivos e acabamos
dando conferencias estilo o italiano ese que escribiu Gomorra.
—Non penses, é un xénero que xa está moi explotado.
—Terei entón que seguir co da investigación científica.
—Uff, meu pobre. Case mellor escribe a novela...
—Xa, vaia panorama, menos mal que a nós xa non nos queda moito tempo. Por certo, que
hora é?
Pau elevou o brazo para así amosarlla. Iago agarroulle o pulso para torcer algo o reloxo e
evitar así o reflexo da luz nos ollos. Porén, non mirou a hora. O xesto da súa cara tornouse
no dunha persoa concentrada e ensimesmada nos seus pensamentos. Acababa de ter unha
idea.
—Artista, que? Espiles?
—Déixame o reloxo un intre.
—E logo? –preguntou Pau ao tempo que o sacaba.
—Quero comprobar unha cousa. De momento a ver se a parte de atrás está máis ou menos
pulida e nos fai efecto espello.
—Pois semella que vas ter sorte, si que reflicte algo. Toma.
Iago colleu o reloxo e foi directo ata a porta. Agachouse e sacouno polo oco que quedaba
entre esta e o chan. Moveu a man ata conseguir o ángulo necesario para ver o que quería e
volveuse cara a Pau.
—Xa sei que era o que non che permitía meter a pinza. Deixaron a chave posta na
pechadura, e ollo porque aquí vén a boa noticia: deixárona recta! Deron xustamente unha
volta completa.
“O que temos que intentar non é abrir a porta coa pinza, senón conseguir sacar a chave
para fóra. Tirala ao chan e recollela para abrirmos desde dentro.”

A boa nova

66

—Ummm, claro. Pois si, quizais funcione metendo a pinza ata que faga contacto coa chave
e logo dando un golpe seco.
—Probemos.
—Ok, pero antes... –Pau colleu un dos cartóns do chan e sacouno polo oco da porta–. Con
isto evitaremos o ruído da chave contra o chan, e ademais seranos máis sinxelo recollela
logo.
—Manda carallo, como funcione... Que equipazo, señora!
Funcionou. Aos poucos segundos tiñan a porta aberta. As súas facianas estaban agora
cheas de esperanzas, mais tamén de dúbidas, polo menos no caso de Iago.
—Moi ben, e agora que?
—Agora déixame a min –respondeu Pau, que de novo semellaba chea de confianza.
“De momento hai que analizar como está a situación. Así que imos con coidado ata os
ventanucos da parte de diante da nave a ver como está a cousa fóra.”
Saíron do cuarto paseniño e tratando de facer o menor ruído posible. Por sorte, o outro
cuarto, onde tiña lugar o interrogatorio, estaba pechado. Cruzaron toda a nave ata chegaren
ao portalón de entrada. Ao seu carón estaban as pequenas fiestras.
Pau empolicouse axudada por Iago. Fíxoo con coidado, non quería que os esbirros dos
narcos puidesen detectar a súa presenza.
Fóra o ambiente semellaba calmo e relaxado. Diante da nave estaban aparcados catro
coches: dous de Kiko, o Audi de Tucho, e o coche no que viñeran Wenceslao Piñeiro e os
seus homes. Apoiados no maleteiro dun dos coches de Kiko, dous tipos, un deles
gardacostas do Mesías, charlaban animadamente ao tempo que fumaban un cigarro. Máis
alá, a cincuenta metros, permanecía o Wolkswagen Polo de Arsenio. Ao redor deste
montárase unha pequena festa. Catro mangallóns sen cerebro entretíñanse á súa costa.
Armados con bates e navallas divertíanse maquillándoo ao seu xeito. A carón do coche,
dous bidóns de gasolina presaxiaban cal sería o seu final. Un dos tipos que falaban diante
da nave interrompeulles a festa.
—Ei! A modo, hostia! Andades parvos ou que? Aínda non sabemos se o coche queda aquí
ou o levamos a morrer a outra parte. Así que un pouco de calma, que como o patrón mande
arrancalo e non vaia igual a algún o usamos como misto.
Os mangallóns suavizaron os golpes ao primeiro, seguindo logo coma se nada entre
gargalladas. Pau centrouse na conversación que mantiñan aqueles dous tipos, que

Miguel Caamaño

67

semellaban ser os lugartenentes dos narcos. O que acababa de falar abriu a porta traseira do
coche no que se apoiaban e sacou un móbil.
—Meu, atende a isto. É o móbil da porca que está dentro. A verdade que cando a vin
levantóuseme a pirola ao momento. Eu dáballe ben.
—Estás enfermo.
—Vou mirar a ver se atopo unha boa foto...
—Non che digo eu, estás fatal.
—Boh! Puta cocha de merda! Nada interesante.
O tipo gardou de novo o móbil no asento de atrás do coche e continuou falando.
—Que? Imos mexar?
—Veña.
Os dous homes deron a volta polo lateral da nave. Pau baixou do ventanuco enseguida, era
a oportunidade que necesitaban.
—Vou saír fóra. Vai ser moi rápido, ti queda aguantando do portalón para que non bata e
que non se note que o abrimos.
Iago asentiu e abriu o garaxe lentamente para non facer ruído. Pau saíu en crequenas para
asegurarse non ser vista polos mangallóns que castigaban o Polo de Arsenio. Foi directa
ata o coche no que estaba o seu móbil. Iso era o que buscaba. Remexeu no asento de atrás
ata que o atopou e deu volta para o interior da nave. Porén, cando xa Iago comezara a abrir
o portalón fíxolle un aceno coa man e deu media volta. Decatouse de que lle faltaba algo
para completar a súa idea. Revisou con coidado a parte traseira do Audi de Tucho. Alí
estaba o que buscaba, unha pistola e munición para enfrontarse ao demo.
O ruído dos pasos dos lugartenentes advertírona de que non lle quedaba xa tempo para
seguir remexendo. Iago abriu o portalón e Pau deu entrado a tempo cos seus obxectivos
cumpridos.
—Ei, neno! Non che pareceu escoitar un ruído?
—Bah, será o Tucho! Xa o coñeces, cando reparte é unha mala besta.
Pau pasoulle o móbil a Iago.
—Tes que facer dúas chamadas. A primeira, á policía. Dilles quen es e cóntalles todo.
Onde estamos, cantos homes nos teñen retidos, cantos reféns teñen e todo o que necesiten
saber. A segunda, á túa nai. Cóntalle tamén a ela a situación e dille da miña parte que bo
traballo. É posible que necesitemos que siga metendo presión para que a policía veña con
todo.

A boa nova

68

—Moi ben.
—Ei, e non te esquezas de dicirlle que a queres e mandarlle un bico!
Iago fixo as chamadas con coidado de non levantar a voz. Ao rematar xirouse un intre para
evitar ser observado. Limpou no xersei as bágoas que derramara ao falar de novo coa súa
nai e mirou a Pau.
—Feito.
—Moi ben –respondeu ela pasándolle a man polas costas–. Unha cousa, canto poden tardar
en chegar desde a comisaría? Comentáronche algo?
—Sen tráfico haberá uns cinco minutos. Dixéronme que sairían a toda présa, que tiñan
suficientes unidades para a operación na vila.
Pau amosou satisfacción no seu xesto, axitar o tema nos medios fora todo un acerto.
—Perfecto, pois agora a por Arsenio e Martín.
—E non sería mellor agardar a policía?
—Si, pero eu non quedo de todo convencida. Poderíanos utilizar de reféns para escapar, ou
directamente matalos. Hai que aproveitar o factor sorpresa e que estamos armados. Se
conseguísemos controlar a situación dentro da nave, da parte de fóra xa se encargaría a
policía.
—Vale.
—Veña, imos alá. Á de tres irrompemos dun patadón no cuarto.
—Espera! E se os facemos saír e os agardamos agochados aos lados da porta?
—Home, iso sería moito mellor; pero como?
Iago sinalou o cadro de luces.
—Aí o tes, provoquemos un apagamento.
Ao baixar o interruptor a nave quedou ás escuras. Cando os ollos se acostumaron á nova
situación, a escasa luz que entraba polos ventanucos permitiu que quedasen certos claros
pero tamén zonas totalmente cegas. Nunha delas, xusto ao lado da porta de saída do cuarto,
agardaban Pau e Iago.
—Merda, hostia! Foise a luz.
—Fóra si que hai, debeu ser que saltou o automático. Tucho, vai mirar!
—E onde está?
—A ver, acompáñote.
A porta abriuse e por ela saíron Tucho e Kiko. Pau saíu da escuridade e apuntou na caluga
ao capo.

Miguel Caamaño

69

—Quietiño, e sen facer parvadas.
Cando Tucho quixo reaccionar, Iago saíu tamén á luz e abalanzouse sobre el reducíndoo
contra o chan. Desarmouno con coidado e colocouno na liña de fogo na que mantiña Pau a
Kiko. Os dous fronte a ela, que mantiña a pistola sen tremer o máis mínimo.
Iago fixo que a luz regresase á nave, e a figura do Mesías asomou baixo o marco da porta.
Durante eses breves instantes permanecera alí quedo, contemplando a escena. De súpeto
comezou a aplaudir “PLAS, PLAS, PLAS”.
—Felicidades, neniña; bo traballo.
“Ben, isto cambia un pouco os meus plans, pero supoño que haberá que adaptarse á nova
situación. Que che parece se mañá somos portada dos xornais por ser nós quen liberamos o
rapaz? Xa o estou vendo, «Wenceslao Piñeiro colabora no rescate», «Outra obra social do
altruísta Piñeiro»... Por suposto, logo dun par de días e cando recupere o caderno, nas
vosas contas aparecerían uns sesenta mil euros, por cabeza, claro. Que me dicides? Veña,
hai que empezar a pensar os detalles para explicarlle a situación á policía.”
O ruído das sirenas interrompeu o discurso do capo, que quedou totalmente paralizado e
perdeu o xesto de confianza que mantiña.
Pau contestoulle cun sorriso desafiante:
—Sabe, don Wenceslao? Contáronme que lle gustaba ser coñecido polo alcume do Mesías.
Pois ben, desta vez será verdade que o mundo recibe unha boa nova.

Miguel Caamaño

71

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->