A BOA NOVA

Miguel Caamaño

José Miguel Caamaño Castro

A boa nova

http://miguelcaamanho.blogspot.com.es/

Miguel Caamaño, 2012. Primeira edición dixital: decembro de 2012

Esta obra réxese por unha licenza Creative Commons, a cal permite a súa copia, distribución e comunicación pública, así como as obras derivadas, mentres se manteña a autoría orixinal e non sexa con fins comerciais. As obras derivadas desta deben ser distribuídas baixo esta mesma licenza. Para máis información sobre a licenza: http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/3.0/deed.gl

Deseño da cuberta: Miguel Caamaño. Foto da cuberta: Batea varada no paseo marítimo de Vilagarcía con Carril ao fondo tras o paso do temporal Nicki. Decembro de 2012, Miguel Caamaño. Revisión do texto: Xosé Miguel Barros Taboada.

http://miguelcaamanho.blogspot.com.es/

Á xente que me inspirou

Miguel Caamaño

Capítulo I

—Tesme que axudar. Nin sequera o mirou. Mantivo a súa ollada fixa na pequena torrada e comezou a esparexer a manteiga con calma por enriba. Non era a primeira vez que Arsenio lle pedía axuda, e desde logo tampouco esta parecía que fose ser a última; máis ben semellaba outro capítulo daquel pesadelo no que se convertera a súa relación. Unha relación de amizade que deixara fai tempo de ser unha simbiose para converterse en parasitismo. —Por favor, Pau, polo menos respóndeme! O camareiro do restaurante interrompeunos para preguntar polo que desexaban para xantar. Iso pareceu calmar un pouco a situación, e Arsenio dirixiuse a Pau xa máis tranquilo: —Escoita, isto non se trata de cartos; desta vez estou metido nun fregado de carallo, e xúroche pola miña nai que non foi a miña culpa. Pau non puido evitar esbozar un lixeiro sorriso: cantas veces escoitara xa aquela mentira de “non foi a miña culpa”. Porén, unha cousa comezaba a chamarlle a atención e era o nerviosismo que amosaba Arsenio. Nunca o vira así, nin posto ata as orellas de coca... E abofé que no pasado correran xuntos moitas troulas. —A ver como cho explico para que me prestes atención. É un asunto fodido, con xente moi fodida que non se anda con chiquitas... –Arsenio pareceu vacilar un momento, levantouse e foi á barra coller un xornal para volver de novo á mesa–. Mira, ves esta noticia? Coñécela, non? Arsenio pousou o seu índice sobre a noticia da portada. O titular falaba de que transcorreran xa tres días desde a desaparición do xove investigador vilagarcián Iago Nogueira. No subtitular apuntábase que a policía non avanzara nada nas investigacións, e que todo sinalaba a un triste final. —Si, coñezo a noticia. Unha pena o dese rapaz, pero que carallo me queres dicir con iso?Arsenio abriu amplamente os ollos á vez que o seu xesto adoptaba unha expresión máis

5

A boa nova

tranquila. Coñecía a Pau desde había moitos anos e sabía que era difícil entrarlle cun tema; pero unha vez que a cousa se encamiñaba, a súa curiosidade facía o resto. —A policía non ten nin puta idea, pero eu sei onde está. Téñeno secuestrado e eu sei onde está. —Pois xa sabes, marca o 091 e dillo con voz clariña que se os que patrullan non teñen moitas luces xa non te imaxines os telefonistas. —Non podo, ti ben sabes como está a cousa na policía –Arsenio fixo unha pausa para tomar aire e buscar as palabras axeitadas para o que ía dicir–. Quero dicir que non é un simple secuestro, o pobre rapaz é vítima dun axuste de contas entre mafias da ría de Arousa. Se se decata a policía decátanse todos eles e ao carallo co rapaz; e posiblemente, comigo tamén. —Xa. E mira unha cousa, por que non deixas de marear a perdiz e vas un pouco ao gran? Quen carallo é ese investigador? Por que o coñeces e por que sabes onde o teñen?

6

Miguel Caamaño

Capítulo II

Arsenio e Pau pasaron á sala contigua do restaurante, un salón cafetería onde podían estar máis tranquilos e sen distraccións. Polo fío musical soaban baladas rock dos anos oitenta e xa tan só estaban eles no local. —Sempre me gustou este sitio, comida de calidade e música da que axuda a facer a dixestión. A combinación perfecta para tomar gin-tonics toda a tarde. Lembras a última vez que pillamos unha enchenta xuntos? Pau mirouno seriamente, Arsenio estivera o resto da comida sen achegar ningún dato máis sobre o caso e respondendo con evasivas. Segundo dicía era mellor esperar á sobremesa, a ter o estómago ben cheo de comida e alcol para poder atreverse a falar algunhas cousas. Cousas difíciles. Cousas que pedían coraxe non só para dicilas, senón tamén para escoitalas. —Mira neno, alá atrás non quixen montar un numeriño. Gústame este local, a comida, a música e ata o mamón do camareiro. Pero empezo a pensar que todo isto é unha perda de tempo; que ti mesmo es unha perda de tempo. “Que se recordo a última enchenta? Claro que a recordo, acabei levándote ao hospital a que che fixeran un lavado de estómago; e sinceramente, non lle gardo tanto cariño ao recordo como parece que ti fas... Así que por favor, deixa de vacilarme e empeza a dar datos se non queres que me levante.” Non é doado explicalo, pero o certo é que Pau tiña un xeito único de dicir as cousas. Toda aquela verborrea que acababa de soltar ía acompañada dunha expresión corporal que só a xente de carácter é capaz de transmitir. E o máis sorprendente é que neste caso, Pau facía falar o seu corpo sen apenas movelo, sen os movementos bruscos dunha persoa enfadada, sen alteracións no seu xesto, ton de pel ou voz. Simplemente miraba fixamente e infundía o respecto que leva consigo unha personalidade forte. Pau era unha tipa alta e insultantemente nova, duns vinte e sete anos, unha rapaza coa experiencia dunha muller. Deixara a casa dos seus pais con dezaoito anos, e desde aquela tivera tempo para bregarse en mil batallas. Fisicamente era unha muller atractiva; vaia,
7

A boa nova

máis ben tremendamente atractiva. Posuía unha desas belezas que por moito que un queira non pode asociar a un trazo en concreto. Todo nela estaba colocado no tamaño e proporción perfectas, e todo nela gozaba de expresividade propia. Arsenio soubo enseguida que xa non podía entreter máis o tema, levantou a súa copa e botou un grolo grande, pousouna e comezou a falar. “Iago Nogueira é un investigador da universidade que está facendo a tese. Eu coñecino ao ir xogar as pachangas de baloncesto semanais que botamos entre a xente do departamento. O caso é que acabamos intimando, é un rapaz moi esperto e afable e gústalle saír de festa. O colegueo foi evolucionando e chegamos a ter algo parecido a unha amizade. Unha noite, cando xa volviamos da festa, déuseme por preguntarlle de onde sacaba os cartos para o tren de vida que levaba. Quero dicir... O tipo vestía ben, gustáballe comer ben e nunca lle faltaba unha copa na man. En fin, non sei se sabes como está o mundo polo campus, pero agora mesmo por alí o que menos hai son cartos; se me apuras, ata os ionquis marcharon a pedir a outras zonas da cidade. Non sei se foi pola borracheira que levaba ou porque aquela noite pillara cunha rapaza no Maycar, pero o caso é que lle faltou tempo para empezar a soltarme información que era mellor non saber. Resulta que ao tipo pagáballo todo o que el chamaba o Mecenas da Ría, unha especie de filántropo que quería situar a Vilagarcía na fronte da investigación e o desenvolvemento. Por suposto aquel día escaralleime á risa coa historia e deixeino estar, pensando que fora unha parvada máis da noite. Porén, co paso do tempo e unha vez aberto o tema, as conversas levábanme continuamente cara a alí. En fin, xa se sabe, a cabra tira ao monte... e eu sempre fun moi cabrón. Ao parecer, este Mecenas da Ría non era outro que Wenceslao Piñeiro, o famoso narco arrepentido, o que vendeu á policía os outros clans arousáns durante a gran operación do 2003. Daquela o tipo alegara que ante o afundimento do Prestige e a marea do voluntariado no que se convertera o tema, non puido senón cambiar o rumbo da súa vida e comezar a axudar o seu pobo, a súa xente. A verdade que non se sabe ben o que pasou, por que quixo limparse. Hai quen di que foi por liortas cos outros narcos, polo seu racismo cara aos colombianos, porque a súa vocación sempre foi a política onde está o auténtico poder e o fixo como paso previo... Eu a verdade que me abono á última das teorías, a de que realmente se lle cruzou un cable ou

8

Miguel Caamaño

nifrou máis xénero do que debía e pensa que realmente é un elixido; de aí o seu alcume preferido, polo que se refiren a el a maioría dos seus: o Mesías.” Arsenio parou de falar, tiña os beizos secos e necesitaba outra copa. Pediu dúas máis ao camareiro da barra, unha para el e outra para Pau, que durante todo aquel tempo escoitara con atención sen apenas pestanexar. —Vaia, por fin animouse un pouco a cousa –dixo ela ao tempo que buscaba un cigarro no bolso–. Si que pode ser interesante o tema. Pau chupou o cigarro un par de veces e volveuno meter no bolso. Había unha semana desde que deixara de fumar, así que de cando en vez sentía a necesidade de xogar co tabaco, notalo entre os seus beizos e os seus dedos. —Continúa, por favor. —Si, pois agora ben o gordo. A semana pasada Iago chamoume totalmente angustiado, resulta que... “RIIIIIINGGGGG” —Desculpa un momento –dixo Pau–, é unha chamada importante, agora mesmo estou contigo.

9

Miguel Caamaño

Capítulo III

Pau regresou á mesa onde Arsenio agardaba para contarlle o groso do asunto. Porén, desta vez foi ela a que declinou meterse de cheo na conversa sobre o caso. —Tes que desculparme, debo marchar agora mesmo a facer uns recados. —Pero, pero... queda o máis importante; teño que contarcho, tesme que axudar! —Xa, xa, tranquilo; vémonos dentro de dúas horas por aquí cerca, nunha cafetería. Non sei, váleche o Derby? —Ben, se non queda máis remedio, alí estarei agardando. —Moi ben, pois marcho. Vémonos logo, deica! —Ata logo... Espera, agarda un intre! Pasou algo grave? A verdade que levabamos tempo sen vernos e non che preguntei nin sequera que é da túa vida. —Non, tranquilo; non pasou nada grave, só teño que ir facer uns recadiños que tiña comprometidos para hoxe. E respecto da miña vida, coma sempre, nada novo que contar. Pau colleu o seu abrigo baixo o brazo e marchou do local sen agardar resposta. Sempre fora moi reservada respecto á súa vida privada. Non lle apetecía compartir os seus problemas persoais co resto da xente, pero tiña a mala sorte de amosarse como un imán para quen quería contar os propios. Aquela tarde tíñaa reservada para acabar de recoller as cousas no piso que compartira ata hai só dúas semanas co seu ex. Esa foi unha das razóns polas que decidiu citarse con Arsenio no centro. O que non sabía daquela é que a comida con Arsenio ía dar para tanto, e a chamada do seu ex devolveuna á realidade. Despois da ruptura a relación tornárase fría, falábanse coma se non se coñeceran; as feridas aínda estaban sen cicatrizar e facía falta máis tempo. Fora ela quen decidira deixalo. En realidade estaba a gusto coa súa parella, pero notaba como unhas esposas invisibles que lle limitaban as súas pretensións de futuro. Sempre pensara en si mesma como unha persoa de mundo, sen ataduras na terra. Con moito amor ás súas raíces pero cun sentimento universalista. Necesitaba ver que había máis aló,

11

A boa nova

coñecer outras culturas, falar outros idiomas, saborear outras comidas, empaparse doutras augas... Necesitaba ver mundo, xa habería tempo de volver e formar unha familia. Pau pasaba uns días na casa dunha amiga en Santiago, Laura. Quería rematar de facer a mudanza canto antes, pero era complicado atopar momentos nos que coincidisen el e ela para separar as cousas. Ademais, en Santiago podía realizar o papelorio para comezar a súa nova vida, pedir visados e demais.

***

Cando entrou no bar Derby, Arsenio xa estaba alí e tiña a súa copa mediada. Pau sentou en fronte del e pediu unha caña ao camareiro. —Australia. —Que carallo dis? —Australia, o país, que che parece? —Pois eu que sei, que me vai parecer. Un sitio cheo de canguros e que queda no quinto carallo ou máis lonxe aínda. Pau sorriu, gustábanlle as saídas impulsivas de Arsenio. —Si, tes razón, si que queda lonxe —E iso a que ben? —Nada, parvadas. A ver, que lle pasou a Iago Nogueira? Por que te chamou a semana pasada? —Si, ao tema. “Iago chamoume totalmente angustiado. Resulta que Martín, o seu compañeiro de piso e outro dos agraciados pola caridade do Mesías, metérase nunha boa lea. O rapaz debía moitísima pasta, uns quince mil euros, a uns tipos de Cambados que o estafaran xogando ao póker e tiña só dous días para xuntar os cartos. Vaia, eu tomei o tema como unha auténtica putada para o seu compañeiro de piso, pero que carallo me ía importar a min se apenas o coñecía? Iago contoume que ao día seguinte de perder os cartos apareceran dous sicarios colombianos no piso. Martín non estaba nese momento, así que lle tocou a el recibir o aviso. Quedábanlle 24 horas, se non as consecuencias serían as peores. Loxicamente asustouse moitísimo, así que decidiu chamar a alguén para contarllo e tiven a mala sorte de ser eu quen lle collera o teléfono. Ao ver o seu estado decidín quedar con el
12

Miguel Caamaño

para ir tomar algo. Cando nos vimos na rúa agarroume do brazo e obrigoume a camiñar ao seu ritmo, a gran velocidade. Estaba completamente paranoico! Non paraba de mirar aos lados e atrás... Maldita a hora na que quedei con el! Contoume que Martín fuxira a Portugal á espera de que se calmaran os ánimos e ver se conseguía xuntar os cartos. Pero claro, os sicarios foran contratados para facer un traballo, así que Iago non paraba un minuto. Instalárase na completa demencia. Polo menos así o vía eu nese momento. Non sei... estivemos dando voltas pola zona vella, mesturados entre os turistas. Estaba obsesionado por pasar desapercibido. Cando algún turista sacaba a cámara para apuntar á catedral, el cubría a cara. Estaba desesperado. Pregunteille que ía facer, se seguir vivindo con medo ou tiña algo pensado. Contoume que ía marchar de volta á casa, a Vilagarcía. Intentar que pasasen eses días e se ao final se facía preciso, falar co Mesías para buscar protección. Deume o enderezo da súa casa e unhas indicacións respecto dun acocho que coñecía e que quizais utilizase, un antigo almacén de coca a carón da praia en Vilanova. Un deses antigos zulos da época dourada das planadoras. Pareceume boa idea, e durante un par de días estivemos en contacto sen problema polo móbil. Porén, fai catro días chamoume moi nervioso, contoume que deixaba a súa casa, que xa tampouco se sentía seguro alí e que eu xa sabía por onde andaría; que era mellor non dicilo por se a liña estaba intervida. Ao día seguinte a familia denunciou a súa desaparición. Eu non lle dei importancia xa que pensei que era voluntaria, que efectivamente estaba escondido. Pero días despois recibín un sobre na miña casa. Contiña dúas fotografías. Unha de Iago atado a unha cadeira e cos ollos vendados, esta que ves aquí. A outra de Iago e miña dando un paseo pola zona vella de Santiago, estoutra. Ademais viña unha pequena nota que dicía: Ti serás o seguinte, tes setenta e dúas horas para xuntar quince mil euros se queres que o teu amigo salve a vida. Estaremos en contacto. Isto foi onte. O resto, xa o sabes. Chameite para quedar para comer e aceptaches... Sinceramente, espero non te estar metendo a ti tamén en problemas; pero es a única persoa que confío que me poida botar unha man. Axudarasme?”

13

A boa nova

Arsenio calou agardando contestación, pero Pau aínda tardou uns segundos en empezar a falar. A súa mente asimilaba a información e analizaba as posibles contradicións e lagoas que tiña a historia. Segundo lera na prensa, o desaparecido fora visto por última vez en Santiago, non en Vilagarcía; ademais estaba o do compañeiro de piso... Por que tiña que crer Pau que fora estafado xogando ao póker e non que realmente perdera os cartos por, simplemente, xogar peor? Ou quizais eran outros asuntos. O que estaba claro para ela é que a historia do póker cheiraba mal. Porén, había algo nas fotos, na expresión daquel rapaz, que a mantiña cativa, que lle daba credibilidade á historia. Ela sempre tivera esa habilidade de mirar á cara as persoas e facerse unha idea aproximada de se eran boa xente ou non. Aquel rapaz, desde o principio, transmitíralle boas vibracións. —Ben, hai un par de cousas que me tes que aclarar; pero deixarémolas para mañá, así teremos algo de que falar no coche. —No coche, e logo a onde imos? —Imos facer un pouco de turismo polas Rías Baixas. Xa sabes, bo albariño, bo tempo e boa comida. Fai unha maletiña con roupa por se nos leva máis do previsto e recólleme na Praza Roxa ás 8:30.

14

Miguel Caamaño

Capítulo IV

—Algunha novidade? —Nadiña... este tipo parece que non sabe onde se meteu. —Xa, entendo. Que fixo durante o día? —Levantouse a iso das 11 horas e estivo na casa ata as 13:30, supoño que no ordenador ou na tele. Non fixo ningunha chamada telefónica desde a casa. Saíu á rúa e foi xantar coa rapaza á que chamou onte, Pau. Comeron e fixeron sobremesa, teño fotos de todo. —De que falaron? —O tipo empezou a contarlle cousas sobre Nogueira, como o coñecera e de onde sacaba os cartos. Pouco máis. —Pouco máis? —Si, pouco máis. Ela tivo que marchar, chamárona por teléfono e el pagou a conta e foise. Logo volveron quedar no bar Derby, tamén teño fotos. —E continuaron falando, claro, que lle contou? —Ahhh... ben... A verdade é que non me deu tempo a instalar os micrófonos e non o sei. Pero vaia, se tivese que apostar diría que nada do noso interese. Polo menos a ela non lle vin ningún xesto no corpo que mo indicara. —Xa, uhum... Non me fío, mantén a vixilancia. Sabemos que quedaron porque lle quería pedir axuda. Eu vou pedirlle ao cabrón do Cabito a ver se me consegue o expediente desa Pau, antecedentes e demais; a ver por canto llo quito ao fillo de puta. —Hostia, Kiko! De verdade? Tanta importancia cres que pode ter? Pero se é unha mocosa! Ademais a pasma cada vez anda máis nerviosa co tema do secuestro... Seguro que che queren cravar máis por filtrar o expediente. —Neniño, un non se fai rico deixando que as cousas ocorran porque si. As cousas hai que telas ben amarradas. Chámame se ves que hai novidades, a calquera hora.

***

15

A boa nova

O camiño ata Vilagarcía foi ameno e improdutivo a partes iguais. Improdutivo porque Pau non foi quen de sacar nova información sobre o asunto e aclarar as enormes dúbidas e lagoas que se presentaban. Ameno porque a pesar de estar en decembro, a mañá presentárase soleada e Arsenio tomara a viaxe como unha ocasión para botar un monólogo sobre os puticlubs que cercaban a estrada. "Ohh, La Sirena, que mulleres! E o D'katty... Apreciaba máis o trato de cando era A Raposeira, pero que xénero. Manteñen o nivel «top»; agora ben, é normal que lle cambiaran o nome. Raposeira soaba moi galego, e alí da terra non había moitas mulleres, non. E xa non falemos da sinxeleza do Club, un nome que non engana a ninguén; conciso e directo... Ou do Fortuna en Bamio. Que cousas. Sabes o do París-Dakart de viños en Compostela? Pois ben, non é por chulearme, pero eu completei o Vilagarcía-Santiago de clubs en cinco horas, hahahaha!" Arsenio era un tipo ben curioso. Nunca sabías realmente cando dicía a verdade, cando fachendeaba, cando ironizaba ou cando, simplemente, falaba para calmar os nervios. A chegada a Carril coa illa de Cortegada emerxendo maxestosamente á beira dereita da estrada sacounos do seu estado de calma e obrigounos a concentrarse de novo no que viñeran facer. —Moi ben, xa chegamos; ti dirás. —Vai directamente á casa de Iago. —Pero sabemos que alí non está. —Si, pero necesito aclarar algunha cousa. Arsenio conduciu o seu coche ata Rubiáns, onde tiñan a súa residencia os pais de Iago. Unha bonita casa de pedra nas Viñas, a medio camiño entre o campo da festa e Zamar. A casa tiña un pequeno xardín e un muro de pedra ao redor pechando o terreo. Arsenio e Pau achegáronse ao porteiro automático e timbraron. —Si, quen é? —Ola, que hai señora? É vostede a nai de Iago? –contestou Arsenio. —Oian, xa deixei ben clariño que non quería máis prensa diante da miña casa. Se queren preguntar algo vaian á policía, nós non sabemos nada máis do que xa se publicou. Pau torceu o xesto inmediatamente, non era normal que en casos de desaparición a familia non quixera precisamente todo o contrario: ter a prensa falando todo o día do caso para que non morrese a historia e meter presión así á policía.

16

Miguel Caamaño

—Tranquila, señora; non somos da prensa, somos amigos de Iago, de Santiago. Só intentamos axudar. El contáranos que volvía para Vilagarcía, de feito eu mesmo falei con el cando xa estaba aquí. O único que desexamos é poder falar con vostede para aclarar algún punto, para botar unha man. O ruído do sinal do interfono facía ver que a señora non colgara, porén non dixo nada durante un tempo. Finalmente soou o timbre e abriuse a porta. Pau e Arsenio pasaron ao interior da casa. A nai de Iago recibiunos no salón. Estaba soa. —Señora –comezou a falar Pau–, queremos axudar, pode estar segura; debe ser sincera con nós. Sabemos que Iago estivo aquí e que a súa intención cando marchou da casa era agocharse na zona. Como é posible que a prensa asegure que a última vez que o viron foi en Compostela? A nai de Iago tomou asento no sofá e mirou fixamente a Pau. —Miren, por aquí ten pasado estes dous días moitísima xente: policía, prensa, amigos, outros amigos e outros amigos diferentes. Eu non sei xa distinguir cales son os verdadeiros amigos e cales veñen a outras cousas. Eu só sei que Iago é un bo rapaz, que non sei en que lea se meteu porque non mo quixo dicir. Cando marchou a última vez da casa, foi el quen dixo que ía a Santiago; se vostede pregunta se eu estou segura se foi así... Non o sei, quizais me mentiu para que non me preocupase. Éme igual, só quero que apareza san e salvo; está claro que isto foi premeditado. —Xa, comprendo –contestou Arsenio–; ten que ser unha situación difícil. O caso non avanzaba e quedaba de manifesto que a prensa publicara aquela información sen confirmala, tan só de oídas. —A ver se pode axudarnos de todas as formas. Recorda se os días que estivo na casa alguén o veu visitar? Se recibiu algunha chamada telefónica que o incomodara? —Ben, recordo que o chamaron por teléfono a tarde antes de marchar, pero colleu el o aparato e non teño nin idea de quen era. —A chamada foi ao teléfono da casa? –preguntou Pau. —Si. —Déixeme un momento o aparato por favor. A nai de Iago levantouse a polo teléfono e deixoullo a Pau. Esta revisou no apartado de chamadas recibidas e atopou unha de cinco días atrás que comezaba co prefixo 00351. Unha chamada desde Portugal xusto o día que abandonara a casa.

17

A boa nova

—Ben, algo coido que sacamos desta visita. Moitas grazas señora, apunto na axenda o seu número. Chamarémola con boas novas, non se preocupe. —Pero, que pasou, que atopou? —De momento nada claro, pero vou facéndome unha idea do que puido pasar. O dito, estaremos en contacto; non se preocupe. Pau e Arsenio abandonaron a casa de Iago e volveron ao coche. —Oes Pau, se non é moito molestar, poderías dicirme que cona atopaches no teléfono? —Pois que a última chamada foi realizada desde Portugal —Aha, e entón... —Entón Iago marchou de casa por algo que lle contou o seu compañeiro de piso, algo supoño que moi fodido. Iso é o primeiro que temos que investigar, que carallo hai detrás de todo isto. Cada vez está máis claro que non pode ser por unha mísera débeda de xogo. —Moi ben, e por onde empezamos?, cal é a seguinte parada? —Agora imos ver esas fermosas praias da ría. Directos ao acocho do que che falou –dixo Pau axustando o cinto de seguridade–. Hoxe brilla o sol, bo día para visitar a praia, imos acabar de mollarnos no asunto.

18

Miguel Caamaño

Capítulo V

O Wolkswagen Polo de Arsenio tomou camiño pola nova circunvalación Sur de Vilagarcía, aquela que destruíra fermosas casas antigas en nome do ben común, ou en nome de non tocar as propiedades dalgúns coñecidos empresarios da zona. Ao chegar ao seu final, no porto, tomaron a estrada nacional en dirección Cambados, para ir cara á praia das Sinas. —Isto é Vilaxoán. Ao pasar o Rial xa será Vilanova, e en pouco menos de 200 metros teremos o acceso á estrada que discorre pegada á costa na zona das Sinas. Éche ben bonita a paisaxe, xa verás. Pau respondeu cun si lacónico. Un si que permitía a Arsenio continuar coa conversa, pero que deixaba claro que ela andaba a outras cousas. A súa cabeza non parara de darlle voltas ao tema desde que mirara o teléfono na casa de Iago. No seu maxín agromaban diferentes teorías sobre o sucedido, algunhas delas carentes de sentido. —Xa verás cando cheguemos á zona das casas dos narcos, son impresionantes! Os moi cabróns non se agochaban un carallo; en fin, esconderse si que se escondían tras grandes muros. Pero iso si, vivían na esaxeración, vaia chozas! —Vale, vale! Pero agora necesito que cales e me escoites –interrompeu Pau a Arsenio–. Teño que poñer en orde as ideas, así que vou ir falando en alto e se notas que hai algo no que erro faimo saber. “A ver... Ummmm. Vaiamos de fóra a dentro. Sabemos que a única relación que ti tes co tema é que recibiches ameazas e un ultimato porque te relacionan con Iago, porque descubriron que es colega del ao seguilo por Santiago. En principio esta relación é unha minucia. Que te involucren a ti polos malditos quince mil euros que nin sequera debe o teu colega senón o seu compañeiro de piso, é un indicio máis de que ten que haber algo que se nos escapa. Sabemos que Iago colleu medo polas ameazas que ían cara a Martín e decidiu ir pasar uns días á casa. Deste xeito gañaba en tranquilidade e en seguridade ao situarse cerca do Mesías, un tipo que deixou o lado escuro para converterse nun benfeitor ao xeito desas
19

A boa nova

fundacións dos bancos. Porén, tras recibir unha chamada de Portugal, seguramente de Martín, decide marchar da casa para ir ao refuxio. A partir de aquí xa non sabemos máis del, agás que o capturaron. Non sei, cada vez teño máis claro que os cartos son unha escusa. Teño a sensación de que Martín non foi sincero con Iago ata que o chamou desde Portugal, e que foi nese momento que Iago se deu conta da gravidade do asunto. Unha mágoa que non cho contara por teléfono. Ben, supoño que non te quería involucrar... E pola contra, aquí estamos.” —Pois si, moi boa análise. A ver que atopamos no acocho. Existe a posibilidade de que a Iago o capturaran antes de chegar a el, e entón non saquemos nada desta visita... —No mellor dos casos tamén pode ser que pasase por alí e deixase algunha pista, algo escrito ou vai ti saber. —E no peor? —No peor dos casos é posible que o capturaran alí, no acocho, e deixasen a alguén vixiando. Nese caso estamos fodidos. Durante o resto do camiño ningún dos dous falou. A tensión palpábase no aire, e tan só a voz do locutor da Radio Galega humanizaba aquel coche. “Logo volveremos coa crónica deportiva e con ese emocionante Depor-Numancia desta tarde. Porén agora imos cun novo repaso das novas do día. Merkel e Sarkozy lideran Europa o día que o Reino Unido referenda o seu euro-escepticismo. Mariano Rajoy perfila o seu equipo de goberno no que de seguro non han faltar os galegos. E aquí en Galicia, unha vaca morre atropelada no km 27 da estrada Friol-Begonte...” —A partir de aquí hai que ir a pé –rompeu o silencio Arsenio. —De acordo, xa tiña ganas de deixar o coche e as parvadas que soaban na radio. Non sei, non ten puto sentido que cun rapaz desaparecido, nós sabemos que secuestrado, a noticia máis importante para a radio fora o atropelo dunha vaca. —Alguén o quere silenciar, e a policía da zona parece que non fai moito por investigar. Pau e Arsenio baixaron do coche, que quedou aparcado á sombra dun piñeiro. Andaron uns cincuenta metros pegados ao mar, entre rochas e matogueiras ata que o camiño se facía impracticable. Nese momento torceron á esquerda e percorreron uns douscentos metros terra a dentro. A paisaxe era a dun frondoso bosque de piñeiros, e nese momento foron conscientes de que estaban totalmente ocultos para o bo, pero tamén para o malo.

20

Miguel Caamaño

—Ben, xa non debe quedar moito. Segundo me contou Iago deberiamos ver unha pequena depresión no terreo, como un noiro, e xusto na súa marxe esquerda o inicio dunha pequena gruta. —Alí está! Pau e Arsenio achegáronse ata o acocho. A pesar de ser unha cova de orixe natural, notábase a man do home. A estrutura estaba apuntalada e era seguramente máis profunda que no pasado, e por causas naturais, fora. Na entrada apiñábase unha inxente cantidade de lixo. Aquilo parecía un museo pop dos oitenta. Había desde antigos cascos de cervexa e gasosa ata xornais e revistas daquela época. —Hahahaha! Mira, Pau, ti nin te lembrarás desta tipa! Sonia Martínez, portada de Interviú no oitenta e seis. Non tiñan mal gusto os narcos, non. Moito me gustaba a min o programa desta moza na tele. —Si, desde logo isto é un museo. Oes, vai ti mirando de dentro a fóra e eu vou de fóra a dentro, a ver se atopamos algo de Iago. Pau e Arsenio puxéronse ao choio. Na consciencia da súa soidade, Arsenio non paraba de rir e comentar todas aquelas cousas que lle chamaban a atención. Pau, pola súa banda, examinaba con minuciosidade o terreo e intentaba sacar información de cada un dos obxectos que atopaba. Algo chamou de súpeto a atención de Pau. Tratábase dunha lata de Cocacola e un anaco de papel de aluminio ao seu carón. O bote de Cocacola era de deseño novo, cunha figura en branco dunha árbore de Nadal. Era o deseño que a multinacional preparara para este ano, para o Nadal de 2011. Pau sorriu, aquilo indicaba claramente que Iago estivera alí, e quizais poderían atopar algunha pista máis. Antes de darlle as boas novas a Arsenio desenvolveu o papel de aluminio. No interior había restos dun bocadillo de xamón e queixo. Non cheiraba mal, os produtos aínda estaban frescos. Isto si que non era un bo sinal, alguén andaba por alí. Pau incorporouse rapidamente para avisar a Arsenio, pero non puido: nas súas costas notou a presión da punta do que parecía un revólver. —Shhhhhhh, caladiña! –murmuráronlle na orella.

21

Miguel Caamaño

Capítulo VI

—Incorpórate pouco a pouco e non fagas parvadas. Pau sentía o revólver á altura dos cadrís. Foi erguéndose lentamente, como lle requiriu o asaltante. Este colleuna do brazo esquerdo e tirou dela cara a atrás, situándose diante da entrada da cova, co corpo de Pau a xeito de escudo humano. Desde alí podía ver a sombra de Arsenio, que seguía ao seu dentro da cova, totalmente distraído. —Ei, ti, o de dentro! Vai saíndo amodo e cos brazos á vista. Sen parvadas, ou esta puta leva o seu! Arsenio xirouse con medo, levantou as mans e comezou a saír. —Martín? —Arsenio? Pero... pero, que carallo fas ti aquí? —Tranquilo, cona; baixa o revólver, por favor, vimos axudar. Martín non baixou a arma, era en si mesmo un feixe de nervios. Comezou a rascar a cabeza coa man esquerda, non entendía que carallo facía alí ese tipo de Santiago. Vírao algunha vez de festa, pode ser que tamén nalgunha pachanga. Pero como dera chegado ata alí?, quen o enviara? Para el era todo moi raro. —Estamos aquí porque queremos axudar a Iago. El foi quen me falou deste sitio. Cálmate, por favor! —Non sei... Martín comezou a relaxarse, parecía que ía entrando en razón. Sexa como fora, nunca saberemos se realmente ía baixar a arma. En canto Pau notou que a presión sobre o seu lombo diminuía, sacou o cóbado esquerdo con forza cara a atrás. Isto deixou a Martín instantaneamente sen respiración. Pau xirouse á vez que o empurraba e coa súa perna dereita arreoulle un golpe seco na man a Martín sacándolle o revolver. O seguinte foi tiralo ao chan aproveitando a súa fraqueza momentánea. —Mira, neno, dúas cousas: non apuntes a quen che vén axudar, e nunca baixes a garda.
23

A boa nova

Pau inclinouse a polo revólver e examinouno con calma. Non tiña balas. —Merda. Por riba o fillo de puta anda co revólver descargado. Manda carallo... Arsenio axudou a incorporarse a Martín. —Ben, parece que xa vos coñecedes, e incluso bastante ben desde o punto de vista físico segundo acabo de observar. Pero nunca está de máis, así que... Pau, este é Martín. Martín, esta é Pau. Martín foi recuperando o alento pouco a pouco. —Vale logo, crerei que vindes axudarme. —En realidade vimos axudar a Iago –cortouno Pau, á que aínda se vía anoxada pola forma de coñecer a Martín–; pero en fin, supoño que ti vas no paquete. —Veña, rapaces, fagamos por esquecer canto antes o pequeno incidente de fai cinco minutos. Hai que empezar a pensar no que facer. Pau, supoño que ti tes varias preguntas para el, non si? —Si, veña, tes razón –reaccionou Pau rapidamente–. A ver, aquí hai varias cousas que aclarar. "Iago marchou para a casa dos pais polas ameazas que sufriches ti por unha débeda de quince mil euros. Dous días despois de chegar a Vilagarcía recibe unha chamada túa, non é certo? Que lle dis para que escape? Tes algunha idea do que lle pasou unha vez que abandonou a súa casa?" —Si, chameino. Díxenlle que estaba regresando a Vilagarcía e que tiña que falar con el. Quedamos de vernos aquí, nesta vella cova. —E non apareceu... —Si, si; si que apareceu. —Como? Entón estiveches con el antes da súa captura! Ben, ben. A ver, de que tiñades que falar e como desapareceu? Martín calou durante uns segundos. Non sabía canto contar, se media verdade ou a verdade enteira. Pau notouno ao instante. —A ver, para que te fagas unha idea de canto estamos nós xa metidos de merda neste asunto. Este tipo de aquí, sen comelo nin bebelo, recibiu un sobre con ameazas e fotos de Iago apreixado nunha cadeira reclamándolle quince mil euros... Ou sería o seguinte. "O que pasa é que a min, iso dos quince mil euros, non deixa de soarme un pouco a minucia para tanta carallada. Así que por favor, sé sincero".
24

Miguel Caamaño

Martín dubidou aínda un intre máis, e finalmente comezou a falar: —Ben. Empezarei pola segunda parte, como desaparece. Despois da miña chamada, os dous vimos ata o acocho. Conteille a realidade do que sucedía, que como ben adiviñaches ten algo máis que unha débeda de xogo. Unha vez que o tipo foi consciente do que había pasamos a pensar en como solucionar o problema. Iago inclinouse por ir pedirlle axuda ao Mesías. Decidimos que eu quedaría aquí agardando, e pouco máis hai que contar. Despois de marchar non volvín saber nada del e estiven aquí agardando. Logo aparecestes vós e eu escondinme... E en fin, o resto xa o sabedes. —Ok, moi ben. Solta a chicha. —Supoño que coñeceredes a Kiko Guntín, o capo da mafia arousá, o home tranquilo. Todos os martes pola noite organiza partidas de Texas Holdem nun dos seus locais de Cambados. As partidas son famosas en toda a ría pola cantidade de xogadores e cartos que se moven. "A semana pasada eu tomei parte nunha desas mesas, como moitas outras veces. O que pasa é que nesta ocasión a cousa era diferente. El mesmo estaba alí, no local. Eu nunca vira a Kiko Guntín en persoa e a verdade é que ten fama de home tranquilo, de aí o seu alcume; de home de negocios, vaia. Pero aquela noite víaselle entusiasmado. Foi percorrendo mesa tras mesa, saudando os xogadores. Non sei, estaba eufórico. En fin, sexa como sexa a noite para min non estaba transcorrendo ben. A verdade que me fixeron unha boa putada. Ao principio non me dei conta, pero un cabrón da mesa na que xogaba andaba en comandita co crupier. Que rápido movía as mans o fillo de puta, parecía un mago! Cando me decatei levanteime ao momento e fun directo cara á zona de dirección botando berros. Ao chegar alí, e mentres lle cantaba as corenta ao de dirección, abriuse a porta do despacho do gran xefe, do home tranquilo. Kiko miroume fixamente e preguntou que pasaba. O empregado ao que empezara a berrar achegouse ata el e comentoulle algo na orella. O home tranquilo asentiu e fíxome pasar ao seu despacho para falarmos do asunto. Non vos podedes imaxinar o luxo que alí había... meu Deus... Se ata as grampadoras eran de ouro! O tipo deixoume que lle contase o que pasara. Atendeume e díxome que lle preocupaba moito o que lle estaba a contar, que tiña que investigalo; e que non me preocupase, que para el era moi importante manter a boa imaxe e que ía tomar cartas no asunto. Despois
25

A boa nova

díxome que, claro está, non me podía devolver os sete mil quiñentos euros de entrada na partida ata que non comprobase que eu estaba no certo. Iso si, e aquí é onde veu a miña cagada, estaba disposto a emprestarme outros sete mil quiñentos para que esquecese o tema e volvese a xogar a outra mesa. No momento pareceume unha gran idea, total eu quedara convencido coas súas palabras de que el estaba da miña parte. Cando xa marchaba do seu despacho agarroume da chaqueta e avisoume de que gañase ou perdese esa noite, o préstamo era con intereses, e que en dous días tiña que devolverlle o dobre: quince mil euros en total. Non sei, a verdade que levaba unha restra de cubatas enriba. O caso é que aceptei seguro de que sacaría cartos abondo para pagarlle a Guntín e facer unha boa caixa, sabedor de que ademais el prometera devolverme os sete mil quiñentos cando confirmase as trampas dese crupier. Por suposto que aquela noite seguía sen ser a miña, e ademais estou convencido que na nova mesa tamén había trampas. Ao rematar as miñas fichas decateime por fin do fregado no que me estaba metendo. Kiko Guntín, apoiado nunha esquina do local miraba cara a min e sorría. Cagáraa con todas as letras. Cando saía do local vin que o empregado de dirección non estaba no seu posto. Eu estaba cheo de carraxe, sentíame totalmente estafado. Á miña dereita tiña a porta do despacho do capo, e sabía que el estaba na sala de xogo. Collín coraxe de non sei onde e entrei, quería levarme algo daquel luxo. Algo que non se notara que faltase e que puidese vender. Mesmo unha grampadora desas de ouro! A idea de pagarlles a débeda co seu propio diñeiro era do máis tentadora, e por iso lle botei collóns. Porén, a coraxe desapareceu en canto notei ruídos fóra. Acercábase alguén. Mirei á esquerda, e sobre o chan había un vello maletín de coiro bastante pasado de moda. Pensei que se non por el, quizais dentro houbese algo polo que sacar cartos; unha pluma ou un chisqueiro de ouro, eu que sei! Collín o maletín e saín do despacho pechando a porta. Nese momento chegaba á dirección outro xogador. Tan só ía de paso cara ao baño, e del foran os ruídos. O tipo saudoume e preguntoume que tal todo. Pasei del de malas formas e tirei cara á porta. Nese momento cruceime co empregado de dirección, que viña de fumar de fóra.

26

Miguel Caamaño

Choquei con el totalmente nervioso, tiña medo de que recoñecera o maletín. Non pasou nada e marchei. Non parei ata chegar a Santiago. Cando abrín o maletín, xa na casa, non atopei nada de valor; o ouro e o luxo quedaran intactos naquel despacho. Porén, si que había outro tipo de materiais, e se cadra de máis valor pero de pouca liquidez. No fondo do maletín había un caderno. Dentro del nomes de todo tipo: de políticos, de xente da farándula, en clave doutros narcos e de policías corruptos. Todos con cadanseu número de conta ao lado. Todos enlamados ata o máximo. Había tamén unha lista cos almacéns da mercancía, cartas de navegación, nomes das embarcacións nodrizas e as novas rutas das planadoras. Aquilo era a puta biblia do narcotráfico en Arousa. Entroume o medo ao momento. Así que nestas, ao día seguinte, despois de contarlle a Iago que tiña unha débeda forte de xogo, decidín escapar a Portugal para poder pensar con calma. A mediodía chamoume todo asustado contándome a visita dos sicarios colombianos. Recomendeille que volvese uns días para casa e que non lle dera voltas ao tema, que xa o chamaría. Por sorte, naquel momento supoño que aínda non eran conscientes da falta do caderno. Porén non tardaron moito en atar cabos e darse conta de que fora eu quen levara ese maletín, o cabrón de dirección non era tan parvo como parecía! Fixen algunhas chamadas a xente de confianza en Vilagarcía e decateime de que a cousa se estaba poñendo fea por aquí. Kiko Guntín encargárase de pasar o rumor de que calquera que me axudase tería problemas, e de que ou aparecía dunha vez ou irían tocando todo o que me rodea. Como os sicarios colombianos coñeceran a Iago en Santiago, supuxen que el sería dos primeiros, así que o avisei para que se agochase aquí ao tempo que tomei a decisión de volver para intentar arranxar o tema sen causarlles problemas aos meus. E isto é en resumo o que hai, e este que teño aquí escondido é o famoso caderno. Supoño que a súa estratexia de ir tocando xente relacionada comigo acabou por tocarvos tamén a vós. Síntoo." —Moi ben, agora ten todo máis sentido. Veña, en marcha, non hai tempo que perder.

***

27

A boa nova

—Xefe, non o vai crer. É vostede un xenio. —Hahaha, créocho ben. Cóntame, que pasou? —Están todos aquí, deron con el! —Como? A ver se te explicas un pouco mellor! —O tipo este, o Arsenio, e mais a rapaza esa, Pau. Deron con Martín, atopárono nun acocho a carón dun dos areais das Sinas. —Moi ben, moi ben. Pois xa sabes que facer, hai que rematar co tema canto antes.

28

Miguel Caamaño

Capítulo VII

—Foder, neno! Vaia historia! En que lea te metiches... Pau, e ti que carallo dis de en marcha? É que nos movemos? —Home, pois aquí pouco resolvemos. —Ufff, non sei –interrompeunos Martín–. Aquí non facemos moito, non; pero eu en canto me mova de aquí... Se alguén me ve estou perdido, non vos podedes imaxinar o poder que ten Kiko na ría. Que tes pensado? —Si, tes razón, haberá que ir con coidado; pero para solucionar o tema hai que dar un paso adiante. Temos que ir falar co Mesías. Esa era a idea que tiña Iago para solucionar o tema, e realmente non sabemos se chegou a velo e logo de falar con el foi que o secuestraron. O que si sabemos é que ese foi o seu último movemento, así que a investigación lévanos cara a alí. —Moi ben, moi ben; pero que listiña me é esta rapaza. E digo eu unha cousa, son as tres da tarde e aínda non comemos, por que non deixamos a visita ao Mesías para despois e imos meterlle algo ao corpo? –dixo Arsenio. —Ok, tes razón –contestoulle Pau–, o descanso hanos vir ben. Martín, onde podemos ir por aquí cerca sen entrar na vila, que non sexa moi grande e así evitar que te poidan recoñecer? —Pois podemos ir ver se está aberta a de Xaquín. —Ohhh, si, si, si! Meu Deus, que choquiños! – saltou Arsenio, que definitivamente podía ser considerado como unha guía viva de tabernas, tascas e casas de comidas de toda Galicia. —Carallo, meu, non cambiarás nunca. Pau, Martín e Arsenio abandonaron o acocho e colleron o coche. Ao chegar á taberna de Xaquín aparcaron na calella que queda á esquerda do local. Alí non había ningún coche. A tasca estaba aberta, pero naquel instante xa non quedaba ningún cliente. —Vaia, que sorte tivemos. Por certo, dato curioso, estamos no barrio de San Pedro; porén, por aquí é máis coñecido como Corea. Resulta que foi construído nos cincuenta,

29

A boa nova

coincidindo coa guerra entre Norte e Sur que serviu a soviéticos e estadounidenses para medir forzas durante a guerra fría –comentou Martín no que parecía o inicio dun discurso. —Si, neno, moi interesante. Pero non me digas ti por que, hoxe non estou para guías turísticos nin historias culturais –atallou Pau. Sentaron nunha mesa e pediron choquiños na súa tinta con arroz e viño Barrantes para beber. —Martín –preguntou Pau–, levas o revólver contigo? —Levo. Por? —Aínda que estea descargado é a única arma que temos, polo menos intimidatoria. —Foder, rapaces –interrompeunos Arsenio–, é que só sabedes falar de negocios? Non dixemos que tocaba comer e descansar a mente? Case que vou botar un cigarro antes de que cheguen os choquiños. Volvo enseguida. Arsenio levantouse e marchou cara á porta do local a fumar. —Que non che pareza mal, pero voute deixar só, teño que ir ao baño –dixo Pau ao tempo que se erguía para achegarse á camareira e preguntarlle polo servizo. Esta indicoulle co índice a dirección de sempre: no fondo á esquerda. O baño tiña un pequeno respiradoiro na parede que permitía ver a calella. Xusto nese momento un Audi A4 parou á altura do Wolkswagen Polo. Sen apagar o motor, o condutor do Audi saíu do vehículo e deu unha volta arredor do coche de Arsenio, inspeccionando o seu interior. Despois volveu entrar no seu coche e liscou da zona. Pau saíu do baño e volveu á mesa. Arsenio xa volvera. —Rapaces, temos compañía –inicio Pau a conversa. —Que pasou? –preguntaron eles. —Estannos seguindo e vixiando. Un home que conduce un Audi A4. Sóavos? —Pufff, será por Audis... –contestou Martín. —Non sería un A4 azul mariño do novo modelo do 2010 e cunha pequena marca na defensa dianteira? –preguntou Arsenio. —E logo? —É que xa o vin durante o traxecto de Santiago a Vilagarcía polo retrovisor. Ademais tamén me pareceu velo en Rubiáns, cando manobrei ao saír da casa de Iago. —Como!, e por que non mo comentaches? –berrou Pau evitando levantar moito o seu ton de voz.
30

Miguel Caamaño

—Eu que sabía! Perdón, quen pensas que pode ser? —Está claro, é un home de Kiko Guntín, posiblemente o que estaba a vixiarvos en Santiago e vos sacou esas fotos a ti e mais a Iago. “A ver, teño unha idea. Ao saír de aquí será Martín o que colla o coche, pois coñece mellor a zona. Nun principio debes facer quilómetros a unha boa marcha e logo deixas caer a velocidade, como se estivésemos pensando en que ruta coller. Nese intre seguramente o Audi se pegue un pouco a nós. Este será o momento de arrancar con forza a unha estrada secundaria, de monte, para intentar deixalo atrás. Unha vez que xa non nos poida ver, en canto atopemos unha saída limpa, nunha cuneta, tiramos por alí co coche." —Pero que carallo dis, Pau? Por favor, se nin sequera rematei de pagar o crédito! —A ver, oh, simplemente é levar o coche uns metros campo a través e frear suavemente á altura dun muro ou dunha árbore, o que mellor vexamos. Seguro que o coche queda perfecto. Trátase simplemente de simular un accidente. Ao saír do local pásame o revólver con discreción, ok? Eu sairei do coche despois de que quede apoiado contra o muro ou a árbore. Deste xeito terei un pouco de tempo para esconderme e agardar a que el chegue e baixe do seu coche para ver que pasou. Nese momento sorprendereino por detrás. Unha vez remataron de comer volveron ao coche sen dicirse unha palabra. Todos sabían que estaban sendo vixiados, e que en poucos momentos ían intentar pórlle remedio. A tensión podía ulirse. Os primeiros quilómetros transcorreron segundo o plan previsto. Porén, cando aínda viaxaban paralelos ao areal das Sinas, a silueta do A4 foise achegando cada vez máis a eles. —A cona, este cabrón non nos vixía, vén por nós! –gritou Martín. Pau xirou a cabeza e puido ver a cara riseira daquel home que conducía a toda velocidade cara a eles. Era a cara dun gánster, a cara dun tipo duro que non caería nas trampas que uns principiantes puidesen preparar, senón que xa traía as súas estratexias e trampas preparadas para cazalos el a eles. O A4 lanzouse chocando bruscamente contra a parte traseira do Polo. —Vaia, agora xa entendo o da marquiña na defensa dianteira –apuntou Arsenio, que acostumaba facer chistes nos momentos máis inoportunos para liberar tensión. Deseguido, aproveitando as dificultades de Martín para dominar o automóbil, o A4 púxose en paralelo co Polo e sacounos dun volantazo da estrada. Martín perdeu o control e o coche foi directo á praia, nunha zona de area branda onde finalmente quedou parado e coas rodas
31

A boa nova

a medio enterrar. O A4 parou uns metros máis adiante e o seu condutor baixou empuñando unha pistola. —A ver, os tres, ben quietiños aí e que vos vexa ben as mans. Ide baixando un por un, as damas primeiro. Saíron os tres do coche e colocáronse nun lateral coas mans sobre o teito do Polo para permitir ser rexistrados. —Vaia, vaia, vaia! Que temos aquí? Un revólver descargado, hahaha! Manda carallo, panda de novatos! A de problemas que estades causando... O gánster mandounos xirar, non perdía o sorriso e amosábase confiado en si mesmo. —A ver, o primeiro, onde está o caderno? —Dentro do coche –respondeu Arsenio precipitadamente —Moi ben, pois tes un minuto para entrar e sacalo ou comezo a cortarlle dedos a esta pécora, ok? Arsenio contestara querendo facer tempo e conseguira todo o contrario. —Si que está no coche, si; pero gardeino eu no maleteiro, xa o collo –interrompeunos Martín. —Ok, o trato segue sendo o mesmo. Apura. Martín avanzou cara ao maleteiro con paso decidido. O camiño máis curto era pasar por detrás do gánster que apuntaba a Pau coa súa pistola. Este, que non quería darlle as costas, fixo que Pau xirase á mesma velocidade que el o facía para así poder tela sempre encanonada. —Por certo –comezou a dicir Martín–, ti estabas o outro día no salón de póker de Kiko Guntín, non si? É que me pareceu ver a alguén moi feo, así coma ti. O gánster xirou a cara preparado para responder como se merecía a aquel meniño

insolente. Nese momento, Pau sacoulle a pistola dunha patada e os tres botáronse contra el para reducilo. —Mira unha cousiña, tipo duro, deberías saber que nunca se debe baixar a garda; sobre todo se estás cerca desta moza –comentou Martín botándolle unha mirada cómplice a Pau. —Moi ben, aprendes rápido –contestou ela. —Foder, rapaces, o que tal hai aquí –interrompeunos Arsenio, ao que lle faltara tempo para ir ver o que atopaba no A4–. Mi madriña! Que cabrón! Fíxate, Pau, máis fotos de Iago comigo, e outras nosas de onte no restaurante e no Derby.

32

Miguel Caamaño

—Agora botamos un ollo con calma. Mira a ver se atopas cordas e atamos a este cabrón, por iso de estar máis tranquilos. Arsenio foi o encargado de deixar o gánster sen opcións de movementos. —A ver, que nos vas contar de todo isto? —Non direi nada, non me gusta gastar saliva falando con cadáveres. "RIIIIINNNNNGGGG" —Vaia, vaia, o que temos aquí! Sóache o móbil. Vexamos. Pau colleu o móbil do gánster. Na súa pantalla aparecía escrito "chamada entrante: Kiko". —Ben, pois non digas nada, xa nolo conta directamente el.

33

Miguel Caamaño

Capítulo VIII

—Tapádelle a boca con esparadrapo, dese que hai no seu maleteiro. —Pero entón, de verdade vas falar con Kiko Guntín? —Si, hai que negociar. Pau colleu aire con forza e soltouno lentamente, buscando atopar calma. Levou o móbil á orella e contestou: —Si. O interlocutor tardou en responder uns segundos, non entendía de quen podía ser aquela voz. —Quen carallo é? Onde está Tucho? —Ben, supoño que Tucho é este tipo con cara de gánster que teño aquí ao lado. Síntollo moito, pero non vai poder poñerse, anda algo indisposto. Porén, pode falar comigo. —Pero ti sabes con quen estás tratando, mocosa? —Coido que con Kiko Guntín, o narco que secuestrou a Iago Nogueira, non si? Do outro lado da liña volveuse facer o silencio durante uns intres. —E ti es? —Eu son Pau, unha amiga de Iago. —Xa, pois direiche unha cousa, Pau. Ben farías en devolverlle o móbil ao meu home, coller o cochiño e desaparecer do país durante algún tempo. Porque sabes que, metícheste nun fregado moi moi serio, e dáme a impresión de que non es consciente. —Tranquilo, penso que si son consciente. —Hahahaha, non tes nin puta idea! A ver se o vas entendendo, ese tipo ao que estás axudando ten na súa posesión algo que é meu; é dicir, rouboume. Se para recuperalo teño que matalo a el, ao teu amigo, a ti e ao parvo que teño secuestrado... fareino. Sen problema ningún. Sabes por que? Pois porque aquí mando eu. —Xa, comprendo. —Así que polo teu ben, libera o meu home e colabora con el para que recupere o que me pertence se queres saír con vida.
35

A boa nova

—Si, si, si. Ben, pois se xa remataches coas ameazas e as parvadas podiamos empezar a falar en serio, paréceche? "A ver, eu vexo así a cousa. Ti tes a Iago e nós temos a Tucho. Ti tes a policía da zona comprada e nós temos un caderno que se o pilla Garzón acabóuseche o negocio a ti e a moitos outros que non quedarían moi contentos contigo. Quero dicir, non sei se me entendes... O que nós temos non es capaz de silencialo nin con todo o ouro do mundo. Dáme igual a cantidade de policías que teñas comprados. Isto supérate. Así que eu diría que imos gañando un a cero. Agora ben, é certo que ti es o mafioso. O das armas e a mala hostia. Nós somos xente normal que queremos seguir coas nosas vidas normais. Polo tanto vas ter sorte, con que liberes a Iago nós devolvémosche un pack que ten moitísimo máis valor: o maletín de coiro co caderno e o Tucho este. Iso si, a estafa que lle fixestes no póker a Martín tamén queda esquecida, xa non hai débeda. Ok?" Kiko volveu quedar calado uns intres. Non estaba acostumado a que lle falaran nese ton, e menos unha muller. —Uhum, vaia; bótaslle collóns, non cabe dúbida. —Bótolle o que fai falta, nin máis nin menos. —Xa, ben, acabemos con isto o antes posible. Supoño que propós por tanto un intercambio. Pois que sexa canto antes, non pode pasar de hoxe. —Moi ben, pois será esta noite, contra as 22 ou 23 horas, vostede dirá. E respecto ao sitio, chamarémolo en cinco minutos para concretarllo, teño que falar cos meus socios. —Hahahaha, para o carro, neniña! A hora paréceme ben, pero do lugar de encontro xa me encargo eu, ou pensas que vou deixar que me leves á boca do lobo? Que estea de acordo en solucionar isto canto antes non quere dicir que ti teñas a tixola polo mango; xa te avisei, aquí mando eu. A reunión será ás 23 horas no polígono do Pousadoiro. Verémonos na última das naves, xusto onde remata o polígono. Está o suficientemente lonxe da estrada e abandonada. Apareceredes os catro nun só coche. Despois do intercambio agardaredes alí dez minutos antes de saír de novo á estrada; xa sabes, non están moi ben vistos os coches que saen do polígono xuntos a esas horas. Agora era Pau quen tardaba en contestar. Aquilo podía ser perfectamente unha trampa, pero tamén podía ser unha rápida solución ao problema, non en tanto, a súa oferta era en todo xenerosa para o mafioso. Kiko volveu falar:
36

Miguel Caamaño

—Oes? Non o penses tanto que non tes nada que pensar. Se queres solucionalo polas boas, cun intercambio, será deste xeito, coas miñas condicións, que son innegociables. Se non, pois xa sabes o que toca, solucionareino como realmente teño ganas. —Ok, ás 23 horas no polígono do Pousadoiro. Deica. Pau colgou o teléfono. Arsenio e Martín mirábana con atención, agardando por unha explicación. —Ben, xa oístes, ás 23 horas faremos o intercambio no Pousadoiro. —Pero entón aceptou todas as túas condicións? Caralludo, Pau! –saltou Arsenio ao momento. —Non sei, a min non me cheira ben, foi demasiado sinxelo –comentou Martín. —Home, si, tes razón –contestou Pau–; pero era a mellor das nosas opcións. Polo menos agora parece que temos unha posibilidade clara de localizar a Iago. As cartas están enriba da mesa, temos que aproveitar a tarde para enchernos de comodíns. —Moi ben. Que tes pensado? –preguntoulle Arsenio. —Pois mira, hai que aproveitar todos os recursos de que dispoñemos. Así que de momento imos dividirnos. Vós os dous quedade co A4, metede a Tucho no maleteiro e ide a toda présa ao polígono do Pousadoiro. O intercambio terá lugar na última das naves. Parece ser que está abandonada. Tedes que sacar a maior información posible da zona: memorizar o rueiro do polígono, as posibles vías de escape, a forma da nave, etc. Unha vez que teñades a información ide para o porto de Vilagarcía e aparcade na zona do mercado. A feira é pola mañá, así que estará baleiro. Utilizaremos o lugar como punto de encontro. —E ti que farás? –inquiriu Martín. —Eu quedo co Polo e vou ir axitar un pouco o tema. —Como dis? —Pois iso. Loxicamente a min tamén me parece que Kiko Guntín de parvo ten pouco, e se pode acabar con nós farao, é a mellor forma que ten de asegurarse o noso silencio. Así que nós temos que ter segundas xogadas preparadas, e eu agora vou encargarme de ir preparando unha delas: axitar o tema. —Pero a que te refires? —A mellor forma de facer que a policía empece a tomar isto en serio é que saia en todas as canles da tele e a todas horas. Quero dicir, se queremos que por aquí comece a haber máis atención e máis policía; se queremos crear o escenario perfecto para que o delegado do goberno ou quen sexa comece a interesarse no caso; e se queremos sacar á merda dos
37

A boa nova

corruptos da primeira liña de investigación, isto ten que ser portada de todos os telexornais. E para lograr isto necesitamos a axuda da nai de Iago. Eu irei falar con ela agora. Vémonos nunha hora na praza do mercado de abastos de Vilagarcía. —Ok, entón ás 18 horas no mercado. Tes pensado outras segundas xogadas? –preguntou Arsenio. —Por suposto, ou xa esqueciches a onde iamos cando saímos de comer? Aínda temos que ir falar co Mesías.

***

—Neno! Parece que estás de sorte, hahahaha! —Non fales con el, hostia! Non oíches o patrón? —Pero que máis dará! —Tamén tes razón. Ademais, despois de tres días así xa debe estar máis para alá que para acá. —Pois si, pero parece que xa lle remata hoxe o sufrimento. —Hahaha, tes razón. —Rapaz! Xa non che queda moito aquí, unhas horiñas e estarás listo para ir durmir ao fondo do mar, hahahaha.

38

Miguel Caamaño

Capítulo IX

Pau arrancou o Polo e colleu a estrada rumbo a Vilagarcía. O seu propósito inicial era o de ir directamente a Rubiáns, á casa de Iago. Porén, no medio da marcha decidiu pasar polo centro de Vilagarcía. Acababa de ter unha idea. Marcou no GPS a procura dunha librería. Tivo sorte, no centro parecía haber unha grande. Pau estaba preocupada. Non lle gustaba nada o trato ao que chegara con Kiko; o escenario semellaba perfecto para unha trampa, pero xa estaba feito. No seu maxín non había lugar para o lamento. En troques, a súa cabeza era un fervedoiro de ideas. Esta que acababa de ter servíalle para cubrirse ante un posible engano de Kiko, pero para cubrirse nun sentido poético por así dicilo. Non semellaba unha axuda para ela, senón unha forma de vingarse desde a tumba en caso de que as cousas se torcesen. A idea partía da compra dun caderno igual ao de Kiko, a compra dun dobre, dun impostor. Aparcou o coche na praza da Independencia e foi a pé ata a librería. Ao chegar alí deuse conta de que aquel non era nin o lugar nin o momento indicado para aquela procura. A librería estaba chea ata arriba de xente agardando por comprar os best-seller do momento para regalar en Nadal. Entre o bulicio do comercio puido ver un empregado vestido de Papá Noel coas cores da cadea á que pertencía a librería. Achegouse a el e preguntoulle polo material de oficina. —Pois vai ter sorte, alí ao fondo ten vostede os últimos cadernos que nos quedan para Nadal. Dora la exploradora, Bob Esponja, personaxes Disney e, por suposto, a última colección de Agatha Ruiz de la Prada. —Ben, eu buscaba algo máis discreto. Un caderno de oficina. —Pois síntollo moito, pero agora en Nadal... Tería que ir mirarlle ao almacén, podo terlle unha selección para mañá. Agora mandan os nenos, xa se sabe, ho-ho-ho –riu o dependente imitando a Santa Claus. —Xa. En fin, tanto dá, non se preocupe. —Moi ben, pois feliz Nadal e alegre esa cara que seguro que atopa outro caderno igual de chulo!
39

A boa nova

Pau colleu a lambetada que lle ofreceu o home e marchou a toda présa do comercio. Odiaba este tipo de lugares. Lugares sen personalidade, a imaxe e semellanza dos grandes almacéns. Lugares onde non se respectan os libros, senón que aparecen amontoados coma se fosen latas de sardiñas de oferta nun supermercado. Quizais fora porque pasara moitas tardes da súa infancia na biblioteca, rodeada de libros e estantes de madeira. O caso é que non podía se non rir imaxinando a Jonathan Swift describir unha posible viaxe de Gulliver por un centro comercial no 2011. Pau volveu cara ao coche, e a súa preocupación ía en aumento. Eran case as cinco da tarde e nin visitara a nai de Iago nin atopara un caderno como o de Kiko. Non lle quedaba moito se quería investir a cantidade de tempo mínima en explicarlle a súa estratexia á nai de Iago e, ao mesmo tempo, chegar onda Arsenio e Martín á hora e co caderno. Quizais debería cambiar de estratexia, pensou. O do caderno semelláballe agora algo un tanto rebuscado e que lle facía perder tempo. Sexa como fose, o que si decidiu de camiño ao coche foi darse cinco minutos para reflexionar e decidir que estratexia executaría finalmente. No centro da praza da Independencia xogaban varios nenos, así que Pau achegouse a unha esquina e apoiouse nunha pedra que suxeitaba unha placa diante do que parecían os restos dun antigo canón. —Inspiración, non si? —Perdón? —Pregúntolle, señorita, se está vostede buscando inspiración. Pau non sabía que contestar. Diante dela aparecera un velliño bastón en man e abrigado ata as orellas. Enseguida pensou que sería o típico paisano dando o seu paseo da tarde. O lóxico sería despachalo de xeito lacónico para así volver aos seus pensamentos. Pero nesta ocasión deuse conta que necesitaba un descanso. Quizais despois dunha conversa banal puidera pensar con máis claridade. —Si, algo así. —Pois abofé que acertou co sitio, señorita. —E iso? —Home, é bastante evidente. Na súa cara vexo preocupación, quizais un amor que acabou de mal xeito, quen sabe. O caso é que está vostede xusto diante do canón do Comandante José Brandariz, dáse conta da analoxía? Pau non sabía que responder, de calquera xeito semellaba que isto xa era inevitable. A barlovento asomaba unha lección gratuíta de historia vilagarciá.
40

Miguel Caamaño

“Hehehe, non se preocupe que xa llo vexo na mirada. Serei breve. Cando chegaron a Galicia as noticias dos cruentos asasinatos perpetrados en Madrid polas tropas de Napoleón, o medo apoderouse da poboación. Ante a pasividade dalgúns estamentos do exército en Galicia e de todas as corporacións municipais, foi en Vilagarcía onde dixemos basta. O día 12 de maio de 1808, Brandariz fixo cargar este canón en Carril e tróuxoo ata aquí. Ao son da pólvora, o pobo de Vilagarcía vitoreaba a Fernando VII e declaráballe a guerra ao mesmiño Napoleón. Parece mentira, pero ás veces son os pequenos actos como este os que fan posible mudar a historia. Logo da revolta vilagarciá, o resto de Galicia declaroulle tamén a guerra e organizouse para combater os franceses. Como ve son un amante do pasado, e a verdade que estes recunchos da historia fan que un se dea conta de que sempre hai a posibilidade de seguir adiante, por complicado que pareza. Querer é poder, non o esqueza.” Pau sorriu docemente. Ao final a historia do vello servíralle para entreterse, desconectar e incluso darlle ínfulas. —Moi ben, ten vostede razón. O que pasa que eu non teño falta de inspiración ou mal de amores, o que teño son dúbidas. —Bendita sexa! Non esqueza o que dicía Voltaire, que tamén era francés, pero debía ser doutra parte diferente da de Napoleón. “A dúbida non é un estado agradable, mais a absoluta certeza é un estado ridículo”. —Vaia home. É vostede ben culto. —Non, ho, non pense. En realidade o da historia saqueino da folla parroquial, e o de Voltaire linllo ao Rivas nun xornal... Pau riu, por fin, ás gargalladas. Aquel vello animáraa completamente. Tiña que conseguir o caderno, todas as precaucións eran poucas cando se ía tratar con Kiko Guntín. —Ben, señorita, gústame vela así. Déixoa tranquila xa por fin. Un saúdo. —Moi ben, un saúdo. Mais... agarde un intre, quizais poida axudarme en algo máis. Onde podo atopar unha librería que venda cadernos de oficina? —Pois por exemplo aquí ao ladiño, nesa rúa que se mete cara á gasolineira, a media altura ten vostede unha. A rúa chámase Cervantes, así que... malo será! Pau despediuse cunha aperta do vello e seguiu as súas indicacións ata a librería. Dentro, o libreiro lía atentamente o Marca detrás do mostrador á vez que movía os beizos en silencio. —Perdoe, podería axudarme? Estou buscando un caderno.
41

A boa nova

O libreiro acabou de ler a noticia e levantou a vista sen mover o seu corpo, subindo os ollos por riba dos anteollos que se apoiaban no final do nariz. —Caderno, eh! E terei, claro... Ten aquí para escoller. Dito isto regresou a vista ao xornal e continuou lendo a seguinte noticia. Pau observou os cadernos e acabou atopando un similar ao que buscaba. Pagou a conta cando o libreiro viu oportuno abandonar a súa lectura, e marchou rapidamente cara ao seu coche. Ao chegar alí, e antes de acendelo, examinou ambos os dous cadernos. Dobrou varias veces as páxinas do novo e imitou as marcas que tiña. Deste xeito a copia era idéntica ao orixinal agás por dentro. Cando chegou a Rubiáns, a luz do sol comezaba a dicir adeus e o frío do inverno facíase protagonista. Pau sorprendeu a nai de Iago cando esta pechaba a cancela. —E logo, imos de paseo? –preguntoulle á señora. —Imos si, hai que despexar a mente no pouco día que queda. Queres vir? —Ok, aparco o coche e enseguida estou con vostede. Deixou o coche xusto diante do muro que rodeaba a propiedade dos pais de Iago. Baixou e púxose a camiñar á altura da muller. —Como está? —Mal, moi mal. —Entendo. Pau debía ter coidado en como afrontaba aquela situación. Para a nai de Iago xa eran catro días sen sinais do seu fillo, e a confianza en atopalo con vida esmorecía. Debía medir ben as súas palabras e non crear falsas esperanzas. —Cara a onde imos? —Pois aquí ao ladiño, imos facer unha visita ao cemiterio. Estes días acostumo pasar moito por alí. É vostede crente? —Se lle son sincera, non. Son atea convencida, non creo en nada sen base científica. —Vaia, outra mente racional, como diría Iago. Desde logo a xente nova, como sodes... A nai de Iago calou e fixo unha pausa. Nos seus ollos comezaban a albiscarse pequenas bágoas. Pau colleuna polo brazo e deulle unha aperta. —Señora, xente nova e leña verde todo é fume.

42

Miguel Caamaño

Os seguintes metros ata o cemiterio foron en silencio. Porén a nai de Iago foi collendo folgos, e o cariño que lle daba Pau, que en todo momento a acompañou agarrada do brazo, fixo que chegadas ao destino recuperase as ganas de falar. —Esta é a sepultura do avó de Iago, chamábase Miguel –a nai de Iago axeonllouse e pasou a man pola lápida, onde estaba escrito o nome do seu pai. A continuación incorporouse, colleu do brazo a Pau e cravou a mirada nos ollos da moza–. Fai un intre pregunteiche se crías en Deus. Eu si que creo, pero á miña maneira. Non creo nos curas nin no que me digan, pero algo ten que haber... Iago quería moito a seu avó. De neno pasaba as tardes con el, de acá para alá, eran inseparables. Quero crer que agora o está protexendo desde o ceo, que é o seu anxo da garda... A nai de Iago cambiou a expresión, agora tiña a mirada perdida no infinito, e de súpeto comezou a esbozar un sorriso. —Mira como sería a cousa que cando morreu seu avó, Iago non deixou que o enterrasen sen lle meter no peto unha bóla de cristal. Segundo dicía, era fundamental que a levase para o outro mundo porque era o máis parecido que tiñan a un ollo de vidro. Pau sorriu abraiada ante o detalle. —Entendo, entendo. Quería que seu avó puidese recoñecer os caciques do cemiterio, como na novela de Castelao. —Pois si, nena, que xa non sei como tratarte, se de vostede ou de ti. Volvamos á casa que xa noto o frío nos ósos. —Volvamos, si. Pau agardou a saír do cemiterio para volver dicir algo. Non quería que un lugar emotivo coma aquel puidese influír na capacidade de concentración da señora. Agora semellaba tranquila e gañara a súa confianza, era o momento de falar. “Verá, señora, a verdade que vin aquí cun obxectivo claro. Non lle quero dar falsas esperanzas, pero é posible que esta noite se resolva para ben o futuro do seu fillo. O que pasa é que para que isto ocorra, vostede ten que confiar en min e pór da súa parte. Xa sei que a policía lle pediu discreción; pero sinto dicirlle que esa é a estratexia equivocada, polo menos neste momento. Seguramente arestora terá vostede mil preguntas para min, é lóxico. Porén, e polo seu ben, canto menos saiba agora mellor para o seu futuro en caso de torcerse as cousas. Créame, o conto é serio. Detrás de todo isto hai xente moi poderosa, e moito me temo que exercen unha gran influencia nos policías da zona.
43

A boa nova

O que eu lle pido é que ao chegar á súa casa chame a todas as televisións e a todos os xornais posibles. Que denuncie o caso, que poña un altofalante en Rubiáns que faga que en Almería estean preocupados polo rapaz ese que desapareceu en Galiza. Ten que haber unha conexión en vivo con España Directo ou o programa que estea agora de moda. Gente ten que abrir con esta noticia. Se fai falta ata finxe vostede un desmaio en directo para o programa de Ana Rosa... O importante é que esta nova mova o país e que, polo tanto, os medios presionen con chamadas continuas aos políticos e á policía. Necesitamos xente nova no caso ou que, os que estean o tomen en serio; e esta, señora, é a única forma que temos nós de intentalo.” Chegaron á cancela. A nai de Iago escoitara con atención o discurso de Pau. —Uffff, tes razón, tes toda a razón! Pero como fun tan parva facéndolles caso? A verdade que nos acabamos de coñecer, pero non sei, hai algo na túa forma de ser e en como dis as cousas que me inspira confianza. Paréceste moito ao meu fillo. Farei todo o que estea na miña man, chamarei a todos os sitios e pedirei axuda á familia nisto. Váisenos escoitar, podes estar segura. —Moi ben, pois marcho que queda moito por facer. Estaremos en contacto, non se preocupe. Fundíronse nunha sentida aperta, logo, Pau dirixiuse ao seu coche e manobrou para metelo na estrada. A señora comezou a facerlle sinais para que baixase a xanela. —Nena, unha cousa máis. Moita sorte, e moitas grazas. Pau contestou cun lixeiro toque de bucina e emprendeu a marcha cara a Vilagarcía. Na Radio Galega soaban xa os primeiros compases do O Fortuna de Carmina Burana por riba dos cales se oía a narración do Depor-Numancia. Eran as seis da tarde, hora á que Pau debía reunirse cos seus compañeiros. Porén, non chegou nin moito menos a tempo. Xusto cando ía saír de Rubiáns e coller a estrada xeral cara ao centro de Vilagarcía decidiu dar media volta. Acababa de dar co cabo que lle quedara solto para a xogada do caderno. A xogada do caderno constaba basicamente de tres pasos: primeiro atopar un caderno impostor, segundo esconder o caderno orixinal, e terceiro enviar un correo electrónico ou deixar unha nota para que puidese ser localizado o caderno orixinal. Se o primeiro paso xa fora complicado, o segundo parecía aínda peor. Se deixaba o caderno escondido nun dos coches, no acocho das Sinas ou na casa da nai de Iago, Kiko non tardaría moito en atopalo e, o que era peor, poría en xogo a vida de máis xente. Así
44

Miguel Caamaño

que cando aquel semáforo se puxo en verde para poder tomar a estrada xeral, ela deu media volta: acababa de atopar o acocho perfecto. Conduciu de novo o Polo ata o cemiterio e remexeu no maleteiro de Arsenio ata que deu cunha caixa de ferramentas. No seu interior atopou unha pequena palanqueta. Colleuna e foi directa á tumba do avó de Iago. Facendo panca levantou lixeiramente a lápida. Unha pequena capa de terra axudaba a que asentase e non quedase un oco baleiro entre ela e o cemento. Pau sacou un pouco de terra e gardou no seu lugar o caderno orixinal dentro dunha bolsa. Quen mellor que un anxo da garda para coidar deste tesouro, sobre todo sabendo que tiña un ollo de vidro co que vixiar a estraños. Pau pensara nun caderno falso para así deixar escondido o orixinal e ter un ás na manga. En caso de que vise boa vontade por parte de Kiko, e Iago estivese san e salvo, acompañaríano a polo caderno verdadeiro tendo a situación controlada en todo momento. No caso de que todo fose unha trampa, terían con que negociar para salvar as súas vidas. Para a terceira das opcións, que simplemente os matasen sen negociar polo caderno, aínda quedaba un último movemento, o terceiro paso. Cando volveu ao coche e antes se arrancar, Pau colleu o seu smartphone e escribiulle un mail á súa amiga Laura. Nel explicáballe a situación na que se vira envolta e deixáballe un encargo: En caso de que ao día seguinte ás oito da mañá non a tivese chamado por teléfono, todo debía ser sacado á luz, incluído o caderno. Para iso explicáballe detalladamente onde estaba este escondido e pedíalle que unha vez o tivese, fora falar coa familia de Iago para explicarlles a historia e que se filtrase toda aquela información a xuíces e prensa canto antes. Sería a súa vinganza post mortem. Agora si era xa momento de volver cos seus compañeiros. Pau acendeu de novo a radio para ver como marchaba o partido. “Que gran gol o de Lassad. Que impresionante xogada colectiva na que participan Guardado, Bergantiños, Valerón e o propio Lassad, case todos ao primeiro toque para poñer o un a cero no marcadoorrr!!! Pois si, pois si, e queremos aproveitar a mensaxe anterior que recibimos por facebook para adicar este gol aos achegados do desaparecido Iago Nogueira, seareiro deportivista segundo nos contaban desde a súa familia. Recordemos que esta tarde a familia de Iago mandou un comunicado a toda a prensa para que o caso non quede no esquecemento, e

45

A boa nova

desde Galicia en Goles queremos, como non, apoiar a iniciativa. Así que para el e os seus achegados vai este gol do seu equipo. E ben, Gonzalo, como viches ti o gol?...” Pau esbozou un sorriso. Agora si que daba gusto escoitar a radio, e ademais por partida dobre.

46

Miguel Caamaño

Capítulo X

—Que país! O xuíz achegouse ata Wenceslao Piñeiro. —E logo? –preguntoulle. —Fíxate neses rapaces. O concello móntalles un parque con mil trangalladas desas modernas para patinar, dúas pistas de baloncesto e unha de hóckey. Que fan os rapaces? Meterse na pista de hóckey a xogar ao fútbol. Neste país iso é o único que interesa... —É o circo da nosa época, que lle imos facer. Anda, deixa as vistas e senta, por favor. O capo fíxolle caso ao xuíz e sentou en fronte deste, do outro lado da mesa. Era a primeira reunión que tiñan alí, no edificio dos xulgados de Vilagarcía de Arousa. As vistas desde o despacho do xuíz eran inmellorables. Podíase ver unha boa parte do porto e os parques do Quinto Centenario e do Cavadelo, no que xogaban os rapaces. No ambiente non se palpaba tensión, ambos os dous coñecíanse desde había xa moito tempo. Ao capo, claro está, coñecíao todo o mundo, fora un dos primeiros en meterse no negocio. O xuíz, pola súa parte, era xa unha estrela na prensa galega. Del saíran os mellores e máis soados golpes ao narcotráfico na ría. Os primeiros farois acendíanse na rúa. No interior, tan só o xuíz e o capo, sen ninguén que os molestara. Aquela reunión podía significar o maior dos golpes ao narcotráfico en Europa. Wenceslao Piñeiro escudriñaba coa súa mirada o seu interlocutor. Cos anos aprendera a sacar información dos seus rivais tan só con miralos. O xuíz era un home novo, moi novo para o éxito profesional que xa alcanzara. En moitas ocasións intentaran compralo, pero el resistira. Wenceslao fixouse nas súas roupas. O xuíz vestía un traxe do Corte Inglés, un Emidio Tucci dos que teñen de exposición. El, pola súa parte, levaba un traxe feito á medida na Castellana por un xastre con nome de toureiro. —Pódese fumar, non?
47

A boa nova

—Si, claro. Ten –o xuíz pasoulle un chisqueiro e un cinceiro ao capo. Wenceslao sacou do interior da súa chaqueta un Cohibas e ofreceulle outro coa mirada ao xuíz. Este rexeitouno cun leve xesto. —Ben, e que decidiches? Wenceslao deu un par de caladas antes de contestar. A súa ollada volveu cara á fiestra, pero desta vez non miraba o parque, miraba o mar. —Pois que ía decidir, José Antonio? Que estou maior... O xuíz non puido reprimir que se lle escapase un pequeno aceno de satisfacción no rostro. Porén sabía que agora lle tocaba escoitar e non precipitarse. O capo deu un par de caladas máis e continuou. “Estoume facendo vello, e non quero que exista a posibilidade de que poida pasar os últimos anos da miña vida no cárcere. Creo que é o tempo de gozar do que conseguín. O outro día contáronme que o meu neto de catorce anos chegara á casa posto ata as orellas. Non sei, isto desde logo non é o que eu quería.” Wenceslao fixo outra pausa. O xesto da súa cara era agora o de quen quería recordar. O capo buscaba na súa cabeza lembranzas doutros tempos. “Sabes?, foi Manolo quen empezou co choio; o que cambiou a mercancía, vaia. Lémbrome coma se fose onte. Aquela noite chamáranme para botarlles unha man. Cousa rara, cada un tiñamos xa as nosas rutas e a nosa xente. Pero Manolo era moi amigo meu, así que fun por alí. Cando xa pasaramos toda a mercancía da praia á furgoneta, Manolo e o seu fillo achegáronse a min cunha última bolsa. Alí dentro non había tabaco, alí dentro estaba o futuro. O paso do contrabando ao narcotráfico aproveitando as nosas rutas e organizacións. O salto foi cuantitativamente enorme. Pasamos de ser xente de cartos a non saber xa onde metelos. Foi incrible...” Wenceslao rematou a súa digresión e cravou a mirada no xuíz. —Vai vir el? —Non, será mellor que vaias ti a Madrid. Na Audiencia Nacional ten todo o seu equipo, trasladalo aquí sería unha perda de tempo, e ademais... —Non –interrompeu o capo–, se me quere interrogar antes do xuízo, será aquí. Eu non me movo da ría. —Ben, supoño que poderemos facer unha excepción. Pero unha cousa, unha vez que declares, se queres a protección do Estado, seguramente terás que abandonar Galicia. —Hahaha, non me fagas rir. Parece que non o entendiches ben. O trato é o seguinte:
48

Miguel Caamaño

“Eu cóntoche os segredos de todos os grandes narcos. Ti detés a toda esa xente e vai todo o mundo ao cárcere agás eu, e os da miña organización, claro. Eu quedo automaticamente exculpado diante da sociedade e deixo o negocio do narcotráfico; pero iso si, manteño todas as empresas e bens gañados durante estes anos. Gañamos todos, ti convérteste no xuíz que derrotou o narcotráfico na ría de Arousa. Eu convértome no tipo máis poderoso da ría con todos os meus negocios legais. Así que unha cousa está clara, de aquí non me move nin Satanás, aínda que leve toga.” O xuíz mantívose calado. Non lle gustaba nada aquel ton vitorioso que mantiña o capo, pero no fondo cría que o trato era bo. Deixar que un dos máis grandes, como Wenceslao Piñeiro, escapase e con premio incluído era algo que detestaba; pero a posibilidade de rematar dunha vez por todas coa enfermidade que supoñía o narcotráfico, era unha oportunidade tan marabillosa que lle facía comer o orgullo. O mafioso deuse conta do silencio incómodo que mantiña o xuíz. Sorriu e continuou dicindo: —Verás, de xove sempre me preguntaba, como carallo é que non nos deteñen? Non podía entendelo. Gardas civís, policías, xuíces... Todos pasaban por aquí deixándonos facer sen problema. Logo, de cando en cando, en momentos nos que nos relaxabamos demasiado, facían catro detencións e listo. Conseguían o que querían; ascender. Nese momento marchaban e aparecían os novos repetíndose o proceso desde o inicio. “Foi observando isto como me dei conta. A clave non era que nós fósemos máis listos, senón que nós permaneciamos. Nós pertencemos á ría, xuíz, somos parte dela. A cuestión, por tanto, é que nós cremos no noso negocio mentres que vós estades de paso. Todos queremos mellorar, xuíz. Has de pegar un bo ascenso despois disto, non si? Quizais remates de compañeiro de despacho do teu ídolo na Audiencia...” O xuíz incorporouse con enerxía, pero sen perder a calma. —Vaia, pois tivestes mala sorte comigo. Xa é o terceiro ascenso que rexeito por quedar aquí. Eu non estou de paso, podes estar seguro. Para min sodes merda que limpar, simplemente. Só hai que investir os cartos necesarios na depuradora axeitada e que esta vaia facendo o seu traballo. Iso si, os residuos sólidos coma ti, mellor enterralos no vertedoiro, e se pode ser ben no fondo. “Teño que recoñecer que es un tipo con sorte. Sinceramente, fódeme moitísimo que te libres e por riba pretendas quedar de heroe. Pero ben, supoño que podo aguantalo; o que

49

A boa nova

non sei é se ti vivirás tranquilo aquí con toda a xente que vas traizoar. En fin, tampouco me importa, ti saberás o que fas. Agora ben, xa podes cantar ben alto por esa boquiña, porque como nos mintas en algo ou intentes xogar con nós... iremos a por ti” —Hahaha, tes xenio José Antonio. Gústame. O xuíz volveu sentar, mirou con tranquilidade para Wenceslao e ofreceulle a súa man. —Entón, trato feito? —Trato feito, xa me tarda en coñecer o xuíz estrela. Xuíz e capo levantáronse e deron por concluída a reunión. A próxima sería xa diante do xuíz titular da Audiencia Nacional para declarar. Wenceslao Piñeiro recolleu o seu gabán e o xornal co que sempre se lle vía pasear debaixo do brazo. O xuíz acompañouno ata a porta do seu despacho. —Por certo xuíz, liches a prensa? —E logo? —Disque un petroleiro anda a perder fuel diante de Muxía e pode acabar a cousa nun desastre natural. —Algo lin, si. —Non deixa de ser curioso, non si? Parece que o fin das mareas brancas vai coincidir co inicio das negras.

50

Miguel Caamaño

Capítulo XI

—Que? A boas horas! Como foi a cousa? —Ben, ben. Tardei un pouco porque me foi complicado localizar a nai de Iago, pero asunto resolto. Vindo para aquí xa se escoitaban na radio anuncios e chamadas de atención sobre a desaparición. E vós que tal? Pau preferiu omitir a historia do caderno. Para ela, que Arsenio e Martín actuasen nas vindeiras horas co convencemento de que estaban en posesión do exemplar auténtico era vital. Tiña a impresión de que nas próximas reunións habería moito de interpretación, non se podía deixar nada ao azar. Ademais así, en caso de que se truncase a operación de intercambio, ela sería a única que sabería onde atopar o caderno. A sorte do seu plan quedaba suxeita tan só a ela, non dependendo dos seus compañeiros de viaxe. A Martín non o coñecía en profundidade, e Arsenio sabía que por salvar a vida acabaría confesando onde estaba o tesouro. —Nós ben –contestou Arsenio–. Ocultamos as armas baixo unha manta no asento de atrás e metemos o parvo ese ben amarrado e amordazado no maleteiro. Logo fomos ao polígono. Arsenio pasoulle a Pau un croquis que fixeran co rueiro do polígono do Pousadoiro e continuou falando. —Como ves é moi sinxelo. Tan só ten un desvío para unhas fábricas que quedan ao entrar á dereita, e o resto é sempre a mesma estrada –acercou o dedo índice ao plano para acompañar a narración da súa ruta–. Entramos pola entrada principal a través da rotonda. Rodeamos a fábrica de cartón e seguimos pola estrada ata o final. Efectivamente, alí había unha nave abandonada e solitaria. Neste último tramo a terra e a vexetación das parcelas contiguas á estrada comezan a invadir o asfalto. Non entendo a quen carallo se lle ocorrería montala alí. “Detrás dela está literalmente o monte, pero non penses que hai algunha pista forestal ou algo polo estilo. O que hai é unha enorme ladeira chea de vexetación. A nave non é excesivamente grande. Estaba pechada cun cadeado, pero conseguimos empolicarnos ata un dos ventanucos e ver o seu interior. Dentro hai un gran espazo baleiro diante e dous
51

A boa nova

cuartos, que supoño serían as oficinas, detrás. A única forma de entrar ou saír é polo portalón do garaxe, que ten o cadeado. Non existe ningunha porta secundaria, e os ventanucos son demasiado estreitos para que se coe unha persoa. E vaia, creo que xa está... Ah si, xa me esquecía, un apuntamento importante. Xusto antes de dar a última curva, á man esquerda, hai un pequeno camiño de terra polo que apenas entra un coche e que leva directamente á estrada principal do Pousadoiro. É o único camiño alternativo que permite saír ou entrar no polígono." —Moi ben, polo menos parece que non nos enganou con iso de que estaba abandonada. Á noite, cando entremos no polígono, prestade atención a ver se o camiño secundario de saída segue estando aberto; pode ser un bo sinal de se hai ou non unha emboscada. —Ok, rapaces, pois eu diría entón de coller as armas e ir facer unhas prácticas de tiro. Máis que nada porque non me fío un carallo e nunca disparei unha pistola –suxeriu Martín. —Ssshhh, tranquilo John Wayne! –interrompeuno Pau–. A onde vas? Primeiro de todo que a estas horas xa non se ve un carallo, e ademais que queres?, que nos deteñan? O que hai que facer é seguir o plan establecido: ir visitar ao Mesías. Colleron os coches e puxéronse en marcha para buscar a colaboración do que chamaban Mecenas da Ría, o home que podía subministrarlles protección e facer que o pesadelo rematase con final feliz. Martín foi diante, no A4, para ir amosándolles o camiño. Apenas lles levou cinco minutos chegar ata a mansión que Wenceslao Piñeiro tiña nunha pequena aldea pegada ao centro da vila. Aparcaron os coches xunto ao gran muro de tres metros que protexía a mansión das miradas dos curiosos. Pau levaba consigo o maletín de coiro de Kiko, co caderno falso no seu interior. —Boh! Pouco máis que un chalé deses de fin de semana –ironizou Arsenio. —Si, ho! –contestoulle Martín–. Igual pensabas que o de Mesías era por Cristo. Pero xa ves que non, é máis ben polo cristianismo, hehehe. Este non pasa fame, e os tesouros que din que ten dentro... Nin no Vaticano. Achegáronse ata o portalón e chamaron polo interfono. Unha cámara de videovixilancia comezou a moverse para conseguir enfocar os tres no mesmo plano. —Quen é? –soou polo altofalante do porteiro automático. —Ola, boas! Queriamos falar con don Wenceslao Piñeiro –contestou Martín. —Xa, claro; pero quen son vostedes e cal é o asunto da visita?
52

Miguel Caamaño

O rapaz dubidou un intre, non quería dar excesiva información. A cousa era falar co Mesías en privado do tema. A estas alturas era bastante normal pensar que Kiko puxera prezo ás súas cabezas. —Somos xente que trae información... Ehhhh... É un asunto de actualidade e queriamos falar un intre con el para buscar o seu consello... —Pssss! A ver, agardade un momento que vou ver se está libre e non lle importa. O porteiro da mansión tardou un par de minutos en darlles a resposta. —Non, agora non pode atendervos. Boas tardes. Pau ergueu rapidamente o maletín cara á cámara. —Ei!, mira isto! Fainos un último favor, descríbelle este maletín de coiro, e dille que queremos falar sobre este tema. O porteiro suspirou dando a entender que o intentaría. De alí a un pouco soou un timbre e o portalón comezou a abrirse automaticamente aos poucos. Diante deles apareceron dous homes vestidos con traxe escuro e que non facían por ocultar as armas que asomaban á altura dos seus cadrís. Sen mediar palabra, achegáronse ata os tres e rexistráronos con minuciosidade en busca de armas. Ao rematar, os gardas de seguridade do Mesías escoltaron o grupo ata a porta da casa. Alí agardábaos o porteiro. —Están limpos. —Moi ben –respondeu o porteiro ao garda ao tempo que se xiraba cara a Pau, Arsenio e Martín–. Boas tardes. Don Wenceslao baixará nun momentiño. Por favor, pasen e póñanse cómodos. O porteiro, que facía as veces de mordomo, acompañou os visitantes ata o salón da planta baixa da mansión, onde o Mesías acostumaba recibir a xente. En fronte da porta de entrada, unha enorme cheminea caldeaba a estancia. Á dereita destacaba un gran piano de cola que semellaba máis un obxecto de decoración que un instrumento musical. Á esquerda sobresaía unha longa mesa rectangular de caoba. No centro, e colgada do teito, unha gran lámpada iluminaba todo o espazo, mentres unha serie de pequenos focos daban luz indirecta sobre as paredes cheas de cadros e antigüidades. Entraron no salón en silencio, e así quedaron durante a espera do anfitrión. Todos tiñan claro o que querían conseguir, non facía falta dicirse nada. A calma viuse interrompida de súpeto. A porta da casa ao xardín abriuse e unha cadela de raza beagle entrou a toda présa no salón montando un gran escándalo. Deu unha volta
53

A boa nova

pasando entre o piano e a mesa e parou diante deles buscando o seu agarimo. Pau acariciouna e a cadela sentou, dando por finalizada a súa chamada de atención. Ao pouco, e entre berros, entrou o Mesías no salón. —Laika! Veña, Laikiña, pasa para arriba, vai para o teu cuarto. A cadela parou a saudar o dono e seguiu as súas instrucións ao momento. —Moi ben, moi ben –musitou o Mesías ao tempo que limpaba as mans unha contra a outra–. Tomade asento onda a mesa. Deixo o abrigo e estou con vós. Sentron ao redor da mesa. Arsenio e Pau dun lado e Martín fronte a eles. Wenceslao Piñeiro sentou na cabeceira, prendeu un puro e comezou a falar. —Ben, ti debes ser Martín e vós os dous, os seus atrevidos anxos da garda. Moi famosos vos fixestes nas últimas horas. A verdade que se paga ben polo voso pescozo. —Si, don Wenceslao, somos nós –contestou Martín–. E precisamente queriamos falar con vostede sobre ese tema. —Alto, non me fagas maior, nada de vostede nin gaitas desas; faládeme claro e de ti. Continúa, neno. —Si, perdoe, como queira, ehhh... Ben, ehhhh... O caso é que tiven un problema con Kiko Guntín, e a cousa foise complicando cada vez máis. En fin, podo explicarlle... —Vale, rapaz; xa vexo que do de atuarme non me fas ningún caso. E por ir abreviando, sei perfectamente o que fixeches, e sei tamén o que fixeron eles para tratar de solucionar o tema. O que non entendo moi ben é que carallo facedes vós aquí, a que vides? A por axuda? “Mirade, desde o 2003 non teño contacto con esa xente, e sinceramente, pretendo que a situación non cambie o máis mínimo. Supoño que ao entrar vos rexistrarían dous dos meus homes. Son parte da miña escolta. Para que vos fagades unha idea, antes de 2003 non tiña. Así que desde logo non lles vou dar escusas para que me fagan contratar a máis xente. Non señor, claro que non.” As palabras do Mesías deixaban pouca marxe. Os tres pasaron de mirarse entre eles a mirar ao chan, non sabían ben que dicir. Finalmente, Pau colleu a iniciativa. —Mire, e non mo tome a mal, pero de momento estou máis cómoda falándolle de vostede. A cousa non é tan simple, ten máis que iso. É certo que vostede ten a opción de pór a venda nos ollos e deixar que o asunto se solucione só, sen tomar parte, pero teño a impresión de que non é o seu estilo.

54

Miguel Caamaño

“Pode pensar que este rapaz de aquí cagouna, e o que lle suceda teno en parte merecido. Pode pensar que nós decidimos entrar neste asunto pola nosa conta e risco, así que non temos por que vir buscar a súa axuda e metelo en problemas. Pero non pode obviar o máis importante. Hai un rapaz inocente retido contra a súa vontade, e que seguramente matarán se non o evitamos. Aínda máis, resulta que non é un rapaz calquera. É un dos seus, Wenceslao; un dos rapaces aos que apadriñou no seu empeño de lavar a súa imaxe e construír unha nova na que sería recordado como un personaxe senlleiro, como o Mecenas da Ría. Como pode ser que agora lle dea as costas? Pense nel e na súa familia, son os seus veciños!” O Mesías escoitou con seriedade a Pau, pero cando esta rematou comezou a rir ás gargalladas. A súa faciana tornouse encarnada e xiraba a súa cabeza dun lado ao outro buscando en Martín e Arsenio miradas de camaradería. —Desde logo, como cambiou o conto. Agora seica son as mulleres as que levan as rendas dos negocios. Manda carallo, como sodes os novos, deixádesvos dominar por estas malas bestas e agora resulta que pensades que me vou conmover ou algo polo estilo, hahahaha! “En fin –continuou o vello, que agora usaba un pano de tea para secar as bágoas–, non se pode negar que o discurso foi sentido. Vouche dar a oportunidade de contarme máis cousas. A ver se me convences, e se non polo menos pasamos un bo anaco de tempo.” —Ben, quizais o mellor sexa pór as cartas sobre a mesa. De momento aínda non nos deixou explicarlle que é o que queremos de vostede, así que é mellor empezar por aí. Pero ademais hai outra cousa; se vostede nos recibiu hoxe é porque en realidade non coñece todos os detalles da historia. Está claro que sabe que hai unha recompensa e que a Kiko lle roubaron algo, pero non sabe o que. Mátao a curiosidade, e por iso seguimos falando. "Nós o único que queremos é salvar a vida dun inocente e, xa de paso, as nosas propias. Hoxe ás 23 horas temos previsto con Kiko un intercambio. Será no polígono do Pousadoiro, nunha nave abandonada. O cambio é sinxelo, o que temos del por Iago. Nada máis e nada menos. Logo diso desapareceremos e asunto resolto. Non parece complicado, pero temos a impresión de que Kiko nos vai enganar, e de que entón xa non só a vida de Iago correrá perigo, senón as de todos nós. Así que o que buscamos coa súa axuda é equilibrar as forzas. Obrigar a Kiko a actuar como é debido, a facer o intercambio. Non sei se me entende, pero está claro que para el non vai ser o mesmo ver diante a tres rapazolos que ver a tíos preparados e armados. Digamos que máis vale previr que lamentar.
55

A boa nova

Así que en realidade non buscamos que vostede faga a guerra, senón que sirva de arma intimidatoria e de apoio. Algo parecido ao do buque Galicia na guerra de Iraq, recorda?" —Hai algo que me estraña moito –interrompeuna o Mesías–, e é que eu coñezo ben a Kiko. É un narco, pero non é un asasino. Non sei, vai sendo hora de que me fales do que tes nese maletín. —A dicir verdade, non só temos cousas súas no maletín. Tamén temos retido a un dos seus homes, pero iso é outra historia. "No maletín hai un caderno: este –Pau abriu o maletín para sacar ata a metade o caderno que preparara pola tarde–. Nel está escrita información comprometida de moita xente importante, xa sexa con pseudónimo ou sen el. Números de conta de Suíza e as Ilas Caimán, rutas das planadoras e das naves nodrizas, localización dos almacéns e máis." —Vaia –exclamou o Mesías con abraio e mantendo a súa ollada fixa en Pau–. Pois si que se pon interesante o tema, si. Vaivos intentar matar con toda seguridade. Tes algo máis que engadir? —Home, pois que con vostede todo pode ser moi fácil e rematar esta noite. Sen vostede, mañá podemos estar mortos, e entón, pode complicarse todo moito por aquí. Cónstame que a policía está empezando a sentirse presionada e vai comezar a actuar con forza no caso da desaparición. Por non falar da prensa, que inunda xa a vila. Wenceslao Piñeiro mantívose calado e coa mirada no infinito durante un par de minutos. Tan só alcanzou a dicir un lacónico "xa, entendo" en resposta ao que acababa de oír. Ao cabo, recuperou a firmeza na súa mirada e cravou os ollos en Pau. —Axudareivos.

***

—Pero ti cres que isto é normal!? —Tranquilo, xuíz, non se alporice... —Vai co conto a outro, Wenceslao! "Que só os viches con aquilo, pero non con isto outro. Que non recordas ben se era el porque quitaras as lentes. Que se de noite un non sabe ben... Pero que carallo pasa contigo!? Todo probas circunstanciais, non nos dás un mísero agasallo; con isto só teremos para metelos tres ou catro anos entre reixas. Isto non é o que falaramos"
56

Miguel Caamaño

—Pero que insinúa, xuíz? Que pretende, que falte á verdade? Todo o que aseguro foi certo. Do que vostedes me preguntan, non estou seguro. Que quere, presionarme para que minta? Iso é un delito. Ademais, grazas a min pilláronos a todos. Xa sei que non por todo o tempo que querían, pero que lle quere, a vida é así. —Mira, anda con ollo, porque como descubra que volves ás andadas despois do trato que fixeches co Ministerio... máis che vale escapar ao espazo, e se pode ser nunha nave sen retorno, como a daquela cadela rusa. Máis che vale... —Carallo para os xuíces, agora tamén ameazades. Seguro que lle gustará sabelo ao meu avogado. O xuíz da Audiencia levantouse ostensiblemente enfadado e camiñou ata a porta do despacho. —Veña, agora lárgate de aquí, xa continuaremos mañá. —Marcho, si; pero unha cousa, como di que se chamaba a cadela esa espacial? —Vai ao carallo!

57

Miguel Caamaño

Capítulo XII

—Vaia, espertaches. Pau comezou a abrir os ollos lentamente. Sentía as pálpebras pesadas, e non alcanzaba a ver máis que unha silueta. Alguén estaba en fronte a ela, apoiado contra unha parede, atado e cos ollos vendados. Tiña unha gran dor de cabeza, coma se un tráiler lle pasara por riba. Botou as mans á fronte e foi movéndoas con lentitude cara á caluga, palpando con suavidade o seu cranio, como querendo comprobar que todo seguía no seu sitio. Algo alí sobresaía con forza cara a arriba, aquilo fora o que a deixara inconsciente ata ese momento. Pau comezou a entender o que pasara. Aquel que tiña en fronte era Iago; e o golpe que lle deran polas costas na cabeza, a razón de que se coñeceran nesas circunstancias. Incorporouse e foi ata xunto del para quitarlle a venda e desamarralo. —Bos días, si. Iago, supoño. —Son, si; e ti es? —Pau. Aínda que agora non o pareza, a muller que te veu salvar. Desatouno con coidado e axudouno a levantarse. O rapaz foi amodo, pois levaba xa moitos días sen apenas mover un músculo. Ela examinou con calma o cuarto no que estaban. Era de pequenas dimensións e sen amoblar. Nas paredes, a pintura era case un vestixio doutro tempo; e no chan, o parqué aparecía tapado con cartóns nun van intento de protexelo do paso do tempo. Nun dos laterais había un pequeno ventanuco a uns dous metros de altura. —Sabes onde estamos? —Nin idea. Levo cinco días encerrado e amordazado. Apenas comín ou bebín, e aínda estou algo desorientado. Hoxe metéronme no maleteiro dun coche e trouxéronme aquí. Ao pouco apareciches ti. Tiráronte no chan e marcharon. A verdade é que pouco máis teño que dicirche, pero creo que ti a min si que me podes contar bastante. —Pois si, agora che conto. Pero antes bótame unha man para ver se dou alcanzado o ventanuco. Quizais poida así orientarme e saber onde estamos. Pau alcanzou a fiestra e puido ver ao lonxe as luces das fábricas e naves do polígono.
59

A boa nova

—Ummmm, claro! Que carallo ía estar abandonada a nave. Metémonos na boca do lobo. —Xa sabes onde estamos? —Sei, si –contestou Pau mentres baixaba–. Nunha nave do polígono do Pousadoiro. A ver, explícoche brevemente. “Cando desapareciches, Arsenio comezou a recibir fotos do teu secuestro e ameazas nas que lle dicían que el sería o seguinte. Así que o moi cabrón veume pedir axuda e eu, de parva, fíxenlle caso. O seguinte foi trasladarnos ata aquí e localizar a Martín no acocho da praia. Alí el púxonos ao tanto da historia do caderno e trazamos un plan para liberarte. Basicamente un intercambio, o caderno por ti. Ademais diso pedímoslle axuda ao Mesías para que o trato, que tería lugar en fronte desta mesma nave, non se convertese nunha emboscada. Á vista está que o plan non nos saíu ben de todo.” Iago mirouna con abraio. Era demasiada información e demasiado resumida para asimilala. —Ben, perdoa a brevidade, é que o golpe que me deron tampouco me axuda. Está claro que me puxo de mala hostia. “A ver, para completar a historia. A verdade que antes disto, pola tarde, tivemos un altercado cun dos homes de Kiko, un tal Tucho, que prendemos para devolver xunto ao caderno no intercambio. Tamén falamos coa túa familia. Agora mesmo es famosísimo, os informativos abren co caso da túa desaparición e non sei que máis...” —Ok, vese que es de poucas palabras, non te preocupes, xa chas irei quitando. Ademais, como resumo está ben. “Pero vaia, antes de nada, o primeiro, moitas grazas por vir axudar. E segundo, hai unha cousa que non entendo, como é que seguimos con vida? Quero dicir, se xa teñen o caderno, como é que non nos matan?” —Ben –contestou Pau á vez que miraba o reloxo–, iso ten dobre explicación. “Unha, son as doce menos cuarto, así que esta xente debeu facer un receso para ver o final do Madrid-Barça. E dúas, non teñen o caderno e non saben onde está.” —Como? —Pois iso, que nós tamén temos plan b. O caderno está nun lugar seguro, o cal nos serve de momento para seguir con vida, e para negociar se hai ocasión. —E onde está? —Iso permíteme que de momento non cho diga.
60

Miguel Caamaño

—Ok, entendo. Outra cousa, que é o que saíu mal? Onde están Martín e Arsenio? —Pois iso é unha boa pregunta. A verdade... Non teño nin idea de onde están. Teño certas lagoas, supoño que será debido ao golpe... “A ver, déixame pensar. Chegamos nos dous coches ata o polígono. Aparcamos a uns cincuenta metros da nave, nunha zona ben iluminada. O Mesías apareceu deseguido e aparcou detrás nosa. Acompañábano dous dos seus gardacostas. Diante da nave recordo que había dous coches. Dun deles saíu Kiko, mirou para nós e fixo un xesto co brazo para que nos acercaramos. Tan só lembro dar o primeiro paso, e máis nada ata agora. Non sei, quizais... Claro, xa sei!” PLAS!!!!! O portalón soou con forza ao ser pechado. Alguén entrara na nave. Iago pousou o seu dedo índice perpendicular sobre os beizos de Pau, que calou ao momento. Faláronse coa mirada. Cada un volveu á súa esquina do cuarto. Iago colocou a venda nos ollos e pasou as cordas arredor do seu corpo, simulando estar atado. Pau tombouse no chan. Fóra do cuarto escoitábanse pasos na súa dirección. Polo menos distinguíanse tres persoas. Dúas delas comezaron a discutir. —Non sei por que o fixeches, tiña a situación totalmente controlada. —Cala a boca, anda. Que teña que decatarme así de que o que che faltaba era o caderno azul... Manda carallo, era para matarte! —Xa che dixen que estaba todo controlado. —Si, claro, controlado. Sabes perfectamente que ti es máis de disparar e logo preguntar. Cando estes pailáns pasaron esta tarde pola miña casa e me amosaron o caderno, enseguida me dei conta de que non era o verdadeiro. Por iso, e só por iso, aínda temos opcións de recuperalo. Se chega a ser por ti, estes estaban mortos e o caderno sen aparecer. —Boh! Está claro que non te baixas da burra. —En fin, deixémolo estar. Por quen empezamos? —Eu diría que polos dous cabróns que temos no cuarto da esquerda. A verdade que lles teño bastantes ganas –interrompeunos o terceiro. —Está calado, Tucho, que vaia desgustos que me estás dando ultimamente! Está claro que hai que empezar pola rapaza, nótase ben que é a líder. Ela ha de saber seguro onde está; de feito, o dos dous cadernos dáme o nariz que foi idea dela. Ti que opinas? —Ben, parece que che volveu o sentidiño. Non podería estar máis de acordo contigo.
61

A boa nova

A porta abriuse e Wenceslao Piñeiro, Kiko Guntín e o seu esbirro Tucho entraron no cuarto. —Vaia, pois si que debeu ser duro o golpe. Esta parece que aínda segue durmida. —Patrón, co debido respecto, non sería mellor agardar un pouco e empezar polos outros que si que están espertos? Ademais, estou seguro que vai ser máis doado que canten eles. E se non, coa malleira que penso darlles polo menos ha de servir de aviso para cando veñamos tratar o tema con ela –interveu Tucho entre gargalladas. —Ben, si. Paréceme ben –respondeu Kiko–, pero antes de nada déixaa tamén a ela atada, non vaia acordar cos gritos dos outros e se nos poña nerviosa a espernexar. O Mesías e Kiko abandonaron o cuarto entre risas. Tucho quedou un cacho máis, tiña que obedecer ao seu xefe e atar a Pau. Despois marchou e pechou a porta con chave. Ía contento e asubiando, era o momento da súa pequena vinganza. Iago apurou para axudar a Pau a desatarse en canto escoitou pechar a porta. Ao mirarse notaron como as súas facianas se tornaran máis serias. Era como se esta pequena escena que tivera lugar diante súa lles dera un duro golpe de realidade. A cousa estaba mal. Por unha parte confirmárase o que Pau comezara a intuír: a traizón do Mesías e a súa implicación na trama do caderno. Pola outra, pensar que existía a posibilidade de negociar con eses monstros semellaba agora unha utopía. Os seus métodos eran os da tortura ata ter o que quixesen. E non parecía estraño imaxinar que se non conseguían os seus obxectivos, optarían pola decisión máis doada: a de darlles morte. —Uf, estamos fodidos –comentou Iago. —Pois si –respondeulle ela. —Pero lamentándonos non imos arranxar moito. Non sei, necesitamos unha boa noticia para animar algo o espírito e que, como diría o Gran Xurxo, agrome no noso maxín a creatividade. Eu que sei... Como quedou o Depor? —Gañou tres a un. —Suficiente.

62

Miguel Caamaño

Capítulo XIII

—Hai que aproveitar este tempo e a pequena vantaxe que temos ao non estar atados. —Si, hai que escapar. Pero como? —Non sei. A ver, o ventanuco é pequeno de máis... —Ummm, si. Ten que ser pola porta. Vexamos... Pau e Iago achegáronse a ela para examinala con minuciosidade. Era unha simple porta de oficina feita de madeira contrachapada, de dous metros de altura e que na parte de abaixo tiña unha altura de cinco ou seis centímetros sobre o chan. O pomo era de forma cilíndrica, cun embelecedor de madeira ao seu redor e coa pechadura no centro. Pasaron as mans con coidado por toda a superficie de unión entre a porta e o seu marco, buscando atopar algún defecto polo que empezar a traballar. Iago agachouse para mirar polo oco que quedaba entre chan e porta. —Uff, a cousa está fodida. Eu non lle atopo agora mesmo outra solución que non sexa a forza bruta. Quero dicir... Esta xente está dentro do outro cuarto e o resto da nave está baleira segundo vexo. Se cadra podiamos tirala ao chan. A fin de contas, non deixa de ser a típica porta de madeira que podes ter na casa. Nin máis nin menos. —Vale, Hulk Hogan! Pero a ver como escapas logo co ombreiro escarallado. Iso supondo que a tirases no primeiro intento e eses cabróns tardasen máis de medio minuto en saír do cuarto do lado. Para iso case mellor simulamos que estamos atados e intentamos o enfrontamento directo por sorpresa. “Ben, non sei, perdoa o ton –desculpouse Pau–. De todas formas, queda aí como último recurso. Mellor iso que nada”. Iago botou a man polo lombo de Pau e deulle unha pequena aperta. —Sei que isto é unha gran cagada. Ela suspirou, como querendo agradecer o xesto. —Pois si. Pero en fin, haberá que comezar a probar os clásicos. Tes algo parecido a un clip ou un fío de arame? —Home, eu ter non teño nada, agás a roupa que levo.
63

A boa nova

—Umm, claro –contestou Pau ao tempo que movía as mans entre os petos do seu abrigo–; non nos deixaron moito, non. Unicamente o reloxo, quizais para que sexamos conscientes de que non nos queda moito tempo... “Un momento! Xa sei –Pau sacou o seu abrigo e buscou no peto do interior. Dentro había unha pequena pinza do pelo, de metal–. Vaia, mira ti por onde; a min que non me gustan estas cousas e ao final van ser útiles e todo.” Abriuna con coidado para lograr ter un dos seus extremos totalmente recto e o suficientemente longo como para entrar ata o fondo na pechadura. Achegouse a ela e probou a abrir. Intentouno vairas veces, pero non deu resultado. —Non sei, hai algo aí que me impide meter a pinza ata o fondo. —Ok, pero de todas formas sígueo intentando. “Oíches, e se atopamos algo parecido a un plástico de tarxeta ou radiografía? Seica os cerralleiros é como fan para abrir as portas. Quizais un deses anacos de cartón puidera servir.” —Os cerralleiros non sei, pero efectivamente James Bond é como fai nalgunha película. O que pasa que iso vai ben cando a porta está pechada porque tiraron dela, mais neste caso oímos como lle deron unha volta á chave. Non creo que funcione, pero vaia, por probar... Iago arrancou un pequeno anaco do cartón que cubría o chan e intentou a manobra. Desta vez tampouco houbo éxito. Pau regresou á idea da pinza, probando de novo insistentemente. El pasou a botarlle un ollo ás bisagras, buscando sen fortuna que algo estivese mal. Tras a parede que tiñan ao lado, escoitábanse os xemidos de Arsenio e Martín no interrogatorio. Durante os cinco minutos seguintes eses gritos de dor foron a banda sonora que os acompañou. Entre eles non falaban. Aparentemente mantiñan a súa concentración e esforzos en conseguir abrir esa porta. En realidade, as súas esperanzas decaeran fortemente ao mesmo ritmo que aumentaban as queixas dos seus amigos ao outro lado. Pau xa non podía máis e xa non tiña ganas de máis. Deixou a pinza no peto dos seus vaqueiros e sentou no chan, xunto á porta. Iago tamén tocou fondo; a mestura de impotencia para salvar os seus amigos e o medo ao que lles viña enriba e xa escoitaban, apoderárase deles. —Meus pobres... E por riba eles non saben onde está o caderno –rompeu finalmente o silencio Pau.
64

Miguel Caamaño

—Uf, si que están fodidos, si –Iago sentou en fronte de Pau e fregou a cara coas mans. “Desde logo, tanto ler a Flánagan de mozo para rematar sendo freado por unha puta porta de oficina.” Pau sorriu mirando a Iago. Gustáballe o xeito en que este tentaba manter o humor. —Pois si. Flánagan era un fenómeno. Aquí xa sabes, algún aproveitaría para dicir que era catalán e que sempre van por diante –ironizou chiscándolle un ollo. Iago tamén sorriu. —Paréceme a min que temos material para unha novela. A ver se saímos vivos e acabamos dando conferencias estilo o italiano ese que escribiu Gomorra. —Non penses, é un xénero que xa está moi explotado. —Terei entón que seguir co da investigación científica. —Uff, meu pobre. Case mellor escribe a novela... —Xa, vaia panorama, menos mal que a nós xa non nos queda moito tempo. Por certo, que hora é? Pau elevou o brazo para así amosarlla. Iago agarroulle o pulso para torcer algo o reloxo e evitar así o reflexo da luz nos ollos. Porén, non mirou a hora. O xesto da súa cara tornouse no dunha persoa concentrada e ensimesmada nos seus pensamentos. Acababa de ter unha idea. —Artista, que? Espiles? —Déixame o reloxo un intre. —E logo? –preguntou Pau ao tempo que o sacaba. —Quero comprobar unha cousa. De momento a ver se a parte de atrás está máis ou menos pulida e nos fai efecto espello. —Pois semella que vas ter sorte, si que reflicte algo. Toma. Iago colleu o reloxo e foi directo ata a porta. Agachouse e sacouno polo oco que quedaba entre esta e o chan. Moveu a man ata conseguir o ángulo necesario para ver o que quería e volveuse cara a Pau. —Xa sei que era o que non che permitía meter a pinza. Deixaron a chave posta na pechadura, e ollo porque aquí vén a boa noticia: deixárona recta! Deron xustamente unha volta completa. “O que temos que intentar non é abrir a porta coa pinza, senón conseguir sacar a chave para fóra. Tirala ao chan e recollela para abrirmos desde dentro.”

65

A boa nova

—Ummm, claro. Pois si, quizais funcione metendo a pinza ata que faga contacto coa chave e logo dando un golpe seco. —Probemos. —Ok, pero antes... –Pau colleu un dos cartóns do chan e sacouno polo oco da porta–. Con isto evitaremos o ruído da chave contra o chan, e ademais seranos máis sinxelo recollela logo. —Manda carallo, como funcione... Que equipazo, señora! Funcionou. Aos poucos segundos tiñan a porta aberta. As súas facianas estaban agora cheas de esperanzas, mais tamén de dúbidas, polo menos no caso de Iago. —Moi ben, e agora que? —Agora déixame a min –respondeu Pau, que de novo semellaba chea de confianza. “De momento hai que analizar como está a situación. Así que imos con coidado ata os ventanucos da parte de diante da nave a ver como está a cousa fóra.” Saíron do cuarto paseniño e tratando de facer o menor ruído posible. Por sorte, o outro cuarto, onde tiña lugar o interrogatorio, estaba pechado. Cruzaron toda a nave ata chegaren ao portalón de entrada. Ao seu carón estaban as pequenas fiestras. Pau empolicouse axudada por Iago. Fíxoo con coidado, non quería que os esbirros dos narcos puidesen detectar a súa presenza. Fóra o ambiente semellaba calmo e relaxado. Diante da nave estaban aparcados catro coches: dous de Kiko, o Audi de Tucho, e o coche no que viñeran Wenceslao Piñeiro e os seus homes. Apoiados no maleteiro dun dos coches de Kiko, dous tipos, un deles gardacostas do Mesías, charlaban animadamente ao tempo que fumaban un cigarro. Máis alá, a cincuenta metros, permanecía o Wolkswagen Polo de Arsenio. Ao redor deste montárase unha pequena festa. Catro mangallóns sen cerebro entretíñanse á súa costa. Armados con bates e navallas divertíanse maquillándoo ao seu xeito. A carón do coche, dous bidóns de gasolina presaxiaban cal sería o seu final. Un dos tipos que falaban diante da nave interrompeulles a festa. —Ei! A modo, hostia! Andades parvos ou que? Aínda non sabemos se o coche queda aquí ou o levamos a morrer a outra parte. Así que un pouco de calma, que como o patrón mande arrancalo e non vaia igual a algún o usamos como misto. Os mangallóns suavizaron os golpes ao primeiro, seguindo logo coma se nada entre gargalladas. Pau centrouse na conversación que mantiñan aqueles dous tipos, que

66

Miguel Caamaño

semellaban ser os lugartenentes dos narcos. O que acababa de falar abriu a porta traseira do coche no que se apoiaban e sacou un móbil. —Meu, atende a isto. É o móbil da porca que está dentro. A verdade que cando a vin levantóuseme a pirola ao momento. Eu dáballe ben. —Estás enfermo. —Vou mirar a ver se atopo unha boa foto... —Non che digo eu, estás fatal. —Boh! Puta cocha de merda! Nada interesante. O tipo gardou de novo o móbil no asento de atrás do coche e continuou falando. —Que? Imos mexar? —Veña. Os dous homes deron a volta polo lateral da nave. Pau baixou do ventanuco enseguida, era a oportunidade que necesitaban. —Vou saír fóra. Vai ser moi rápido, ti queda aguantando do portalón para que non bata e que non se note que o abrimos. Iago asentiu e abriu o garaxe lentamente para non facer ruído. Pau saíu en crequenas para asegurarse non ser vista polos mangallóns que castigaban o Polo de Arsenio. Foi directa ata o coche no que estaba o seu móbil. Iso era o que buscaba. Remexeu no asento de atrás ata que o atopou e deu volta para o interior da nave. Porén, cando xa Iago comezara a abrir o portalón fíxolle un aceno coa man e deu media volta. Decatouse de que lle faltaba algo para completar a súa idea. Revisou con coidado a parte traseira do Audi de Tucho. Alí estaba o que buscaba, unha pistola e munición para enfrontarse ao demo. O ruído dos pasos dos lugartenentes advertírona de que non lle quedaba xa tempo para seguir remexendo. Iago abriu o portalón e Pau deu entrado a tempo cos seus obxectivos cumpridos. —Ei, neno! Non che pareceu escoitar un ruído? —Bah, será o Tucho! Xa o coñeces, cando reparte é unha mala besta. Pau pasoulle o móbil a Iago. —Tes que facer dúas chamadas. A primeira, á policía. Dilles quen es e cóntalles todo. Onde estamos, cantos homes nos teñen retidos, cantos reféns teñen e todo o que necesiten saber. A segunda, á túa nai. Cóntalle tamén a ela a situación e dille da miña parte que bo traballo. É posible que necesitemos que siga metendo presión para que a policía veña con todo.
67

A boa nova

—Moi ben. —Ei, e non te esquezas de dicirlle que a queres e mandarlle un bico! Iago fixo as chamadas con coidado de non levantar a voz. Ao rematar xirouse un intre para evitar ser observado. Limpou no xersei as bágoas que derramara ao falar de novo coa súa nai e mirou a Pau. —Feito. —Moi ben –respondeu ela pasándolle a man polas costas–. Unha cousa, canto poden tardar en chegar desde a comisaría? Comentáronche algo? —Sen tráfico haberá uns cinco minutos. Dixéronme que sairían a toda présa, que tiñan suficientes unidades para a operación na vila. Pau amosou satisfacción no seu xesto, axitar o tema nos medios fora todo un acerto. —Perfecto, pois agora a por Arsenio e Martín. —E non sería mellor agardar a policía? —Si, pero eu non quedo de todo convencida. Poderíanos utilizar de reféns para escapar, ou directamente matalos. Hai que aproveitar o factor sorpresa e que estamos armados. Se conseguísemos controlar a situación dentro da nave, da parte de fóra xa se encargaría a policía. —Vale. —Veña, imos alá. Á de tres irrompemos dun patadón no cuarto. —Espera! E se os facemos saír e os agardamos agochados aos lados da porta? —Home, iso sería moito mellor; pero como? Iago sinalou o cadro de luces. —Aí o tes, provoquemos un apagamento. Ao baixar o interruptor a nave quedou ás escuras. Cando os ollos se acostumaron á nova situación, a escasa luz que entraba polos ventanucos permitiu que quedasen certos claros pero tamén zonas totalmente cegas. Nunha delas, xusto ao lado da porta de saída do cuarto, agardaban Pau e Iago. —Merda, hostia! Foise a luz. —Fóra si que hai, debeu ser que saltou o automático. Tucho, vai mirar! —E onde está? —A ver, acompáñote. A porta abriuse e por ela saíron Tucho e Kiko. Pau saíu da escuridade e apuntou na caluga ao capo.
68

Miguel Caamaño

—Quietiño, e sen facer parvadas. Cando Tucho quixo reaccionar, Iago saíu tamén á luz e abalanzouse sobre el reducíndoo contra o chan. Desarmouno con coidado e colocouno na liña de fogo na que mantiña Pau a Kiko. Os dous fronte a ela, que mantiña a pistola sen tremer o máis mínimo. Iago fixo que a luz regresase á nave, e a figura do Mesías asomou baixo o marco da porta. Durante eses breves instantes permanecera alí quedo, contemplando a escena. De súpeto comezou a aplaudir “PLAS, PLAS, PLAS”. —Felicidades, neniña; bo traballo. “Ben, isto cambia un pouco os meus plans, pero supoño que haberá que adaptarse á nova situación. Que che parece se mañá somos portada dos xornais por ser nós quen liberamos o rapaz? Xa o estou vendo, «Wenceslao Piñeiro colabora no rescate», «Outra obra social do altruísta Piñeiro»... Por suposto, logo dun par de días e cando recupere o caderno, nas vosas contas aparecerían uns sesenta mil euros, por cabeza, claro. Que me dicides? Veña, hai que empezar a pensar os detalles para explicarlle a situación á policía.” O ruído das sirenas interrompeu o discurso do capo, que quedou totalmente paralizado e perdeu o xesto de confianza que mantiña. Pau contestoulle cun sorriso desafiante: —Sabe, don Wenceslao? Contáronme que lle gustaba ser coñecido polo alcume do Mesías. Pois ben, desta vez será verdade que o mundo recibe unha boa nova.

69

Miguel Caamaño

Capítulo XIV

—Pase. A porta do despacho do xuíz abriuse, e ao seu interior pasou Wenceslao Piñeiro. —Boas, José Antonio, como andamos? —Home, Wenceslao, pasa, pasa. Toma asento –contestou o xuíz volvendo a mirada aos papeis da súa mesa. Aquel despacho semellaba inmune ao paso do tempo. Moreas e moreas de papeis na mesa, arquivadores nos estantes e o mesmo vello ordenador de sempre. Pola fiestra coábanse os últimos raios de sol do día e os berros dos rapaces que xogaban no parque do Cavadelo. O Mesías quitou o seu gabán e pousou o xornal enriba da mesa do xuíz. —Pois parece que comeza a entrar o inverno. O xuíz non lle contestou, nin sequera levantou a vista. Wenceslao sacou do peto da chaqueta un Cohibas e un chisqueiro, mais cando o ía acender o xuíz levantou o dedo índice cara a el indicándolle que non. —Iso leva prohibido xa moitos anos –dixo coa boca medio pechada pola man e falando cara aos papeis. —Moi ben –e permaneceu calado ata que o xuíz deu acabado–. E logo, que me querías? —Pois quería falar contigo dun asuntiño importante. —Non será outra vez da parvada do secuestro daquel rapaz. Xa fai case un ano daquilo, e o propio Guntín recoñeceu que eu non tiña nada que ver. —Xa, xa, recórdoo ben. —E tanto que o has recordar. Como sodes na xustiza, cometes un pecado na vida e xa quedas marcado como pecador ata a eternidade. Sospeitoso habitual, así é como me considerades, eu que colaborei tanto con vós. Non credes no perdón. E eu sigo pensando que merezo unha desculpa pública –interpelou o Mesías entre espaventos. O xuíz deixou que acougara antes de contestarlle: —Wenceslao, ti o que tes son moi bos avogados, pero sinto dicirche que agora xa non che van valer de nada. Verás, ao pouco tempo daquel suceso chegou a min certo documento.
71

A boa nova

Un caderno moi pero que moi interesante. Xa vexo que te dás conta do que falo –dixo ao ver como o Mesías pasaba dun ton encarnado na cara ao branco absoluto. —Pero... —Pero nada. Levamos meses comprobando que fose certa toda aquela información. Con xente nova da policía para que non vos decatásedes. Unha gran operación, a Operación Final. Así é como lle quixeron chamar no mando da policía. A verdade que me gusta. “A ver, para que te fagas unha idea. Neste mesmo instante están sendo detidas ao redor de cento cincuenta persoas relacionadas co caso. E ti, meu amigo, es unha delas. Teño que recoñecelo, poder ser eu quen che dea a noticia foi un capricho que me cumpriron, e polo que lles estarei agradecido de por vida.” —Xa. O Mesías quedara sen palabras, atónito ante a información que acababa de recibir. —Vaia –continuou falando o xuíz ao tempo que levantaba o xornal que trouxera o capo–, mira este titular: «Cúmprense dez anos da catástrofe do Prestige». Ben, supoño que levou dez anos, pero ao final demos limpado a merda toda. Xa cho avisara daquela, eu non ía abandonar.

***

O comisario deixou por fin tranquila a Pau. Durante os últimos quince minutos estivera dando voltas con ela e con Iago pola nave, facéndolles preguntas para aclarar o tema. “Moi ben, seguiremos en comisaría, vaian tomar un café mentres rematamos aquí”, dixera. “Por certo, rapaz, acaban de avisarme que chegou a súa familia, vaia saudalos”. Fóra da nave, ao final do cordón policial, unha multitude de periodistas e curiosos amontoábanse buscando a mellor imaxe. Coa saída do rapaz e a aperta á súa familia os flashes dos fotógrafos fixeron que por un intre no polígono desaparecera a noite, desaparecera a escuridade. Pau desviouse para o posto de mando, necesitaba ese café. Ao chegar alí deuse conta de que as ambulancias xa non estaban. Colleu un café e un donut e preguntoulle a unha policía: —Que pasou coas ambulancias? —Tranquila, nena; os teus amigos están ben, tan só os levan a observación durante esta noite. Agora o mellor que podes facer é sentar e agardar a que o comisario indique que
72

Miguel Caamaño

volvemos –xirouse para ofrecerlle unha cadeira e foi buscar algo ao maleteiro dun dos coches patrulla–. Toma esta manta, non vaia ser que despois de tanta aventura pilles un arrefriado, só faltaría! Pau asentiu. Logo de tanta adrenalina aquel descanso viríalle ben. Porén a calma non durou moito, a nai de Iago achegárase a ela para fundirse nunha aperta. As emocións comezaron a agromar e aos poucos segundos as dúas choraban nunha mestura de felicidade e liberación. —Moitas grazas, Pau, nunca poderei esquecerme disto. Secaron as bágoas e a nai de Iago despediuse, tiña que ir co seu marido atender os medios. Iago quedou con Pau, era o primeiro momento que tiñan para falar a soas desde que aparecera a policía. —Como estás? –preguntou o rapaz. —Vou tirando... Ti? —Tamén, tirando –colleu unha cadeira para sentar ao lado dela e seguiu falando–. E agora que? —Boa pregunta. Non sei. —O seu sería darlle o caderno á pasma, pero... A saber. Despois de tantos anos vivindo aquí, se algo aprendín é que por moitas operacións que fagan contra eles, os narcos sempre resisten. Son coma o cancro da nosa sociedade, nunca estás seguro de que quede curado de todo. —Entendo. —Ademais, seguir vivindo aquí podería facerse complicado, e o que é peor, podería facerllo complicado á miña familia. —Seino. Eu tampouco o teño nada claro. Nada me gustaría máis que poder meter a todos estes cabróns no cárcere. Non sei, quizais non sexa como un cancro, quizais sexa unha infección da que aínda non temos vacina. A opción sinxela sería negociar cos narcos e vivir sen problemas o resto da vida, pero pensar que poidamos ter nós esa vacina e quede sen utilizar... —É complicado, si. Un berro do comisario interrompeulles a conversación: “Marchamos!”. A policía que lle deixara a manta a Pau achegouse a eles: “Veña, montade atrás que xa vos baixo eu”. Unha gran caravana de coches e furgóns da policía púxose en marcha. Saíron pola entrada principal do polígono e viraron á dereita rumbo a Vilagarcía. Unha vez coroaron o alto do
73

A boa nova

Pousadoiro alcanzaron a ver o centro da vila e a súa iluminación. Era unha estampa fermosa e curiosa. Fermosa porque desde aquela altitude podían observar todo o val e a vila enteira. Curiosa porque aquela iluminación morría de golpe no lugar en que se facía máis intensa, xusto ao chegar ao mar, no lugar onde comezan os soños da xente. —Pau, podo preguntarche algo? —Claro. —Que opinas de Australia?

FI

74

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful