Ένας άλλος, άλλος ένας

Χρήστος Χωμενίδης
Μιά βροχερή Τετάρτη πέρυσι το Μάρτιο, με ξύπνησε μιά απερίγραπτη
φαγούρα και με βασάνιζε ολόκληρη τη μέρα. Περπατούσα και ξυνόμουν,
δούλευα και ξυνόμουν, έτρωγα κρατώντας το πιρούνι με το αριστερό και
σκάβοντας με το δεξί κάθε σπιθαμή του σώματός μου. Το απόγευμα πιά,
παραμέρισα και τον τελευταίο δισταγμό και επισκέφτηκα έναν δερματολόγο.
Ο επιστήμων με διέταξε να γδυθώ και να ξαπλώσω, έβγαλε από το συρτάρι
του έναν μεγεθυντικό φακό και με εξέτασε με ιδιαίτερη εμβρίθεια. "Ήθελα
να'ξερα από πού διάολο το κόλλησες!" είπε στο τέλος. "Μα δεν βαριέσαι - θα
μπορούσες, στις μέρες μας, να'χεις αρπάξει και πολύ χειρότερα!" Είχα
γουρλώσει τα μάτια. "Μη φοβάσαι, αγόρι μου. Θεραπεύεται." με
καθησύχασε. "Γιατρέ", του είπα, "μοιάζετε καταπληκτικά με τον κύριο
Παύλο Παπαδάτο. Είστε δίδυμοι;" "Ποιός είναι αυτός ο Παπαδάτος;" "Ο
διευθυντής μου στο Ταχυδρομείο. Φοράτε ως και τον ίδιο σκελετό γυαλιών!"
"Όχι, δεν έχω σχέση με κανέναν Παπαδάτο", μού απάντησε ανεξήγητα
θιγμένος κι ύστερα μου'γραψε ένα σπρέι, με το οποίο θα'πρεπε να ψεκάζομαι
κάθε πρωί και βράδυ.
Η θεραπεία έφερε άμεσα αποτελέσματα - η φαγούρα υποχώρησε μέσα σε
λίγες ώρες. Δεν πέρασε ωστόσο μιά εβδομάδα κι είχαμε και δεύτερο
σύμπτωμα. Ξεκίνησα πρωί-πρωί, φορτωμένος με την καφετιά μου τσάντα κι
αφού έκανα μιά στάση στο πρακτορείο του Ανέστη και συμπλήρωσα ένα
δελτίο προπό, πήρα σβάρνα τα σπίτια για να μοιράσω την αλληλογραφία.
Στην οδό Παναγιας Κεντήστρας 4 με περίμενε, όπως κάθε μήνα τέτοια μέρα,
η κυρία Παναγέα, αξιοπρεπέστατη γριούλα, χήρα στρατηγού. Της έδωσα τη
σύνταξη της και μου'χωσε στην τσέπη ένα χιλιάρικο. Στο νούμερο 10-12 του
ίδιου δρόμου, είχα ένα συστημένο από Σικάγο για κάποια Eva Delidakis, που
δεν την είχα δει ποτέ μου. "Έκτος!" μού γκάριξε απ'το θυροτηλέφωνο.
Ανέβηκα με το ασανσέρ και στην είσοδο του διαμερίσματος ήρθα φάτσα με
την κυρία Παναγέα! "Εσείς εδώ;" "Γιατί, γνωριζόμαστε;" μου έκανε με
έντονη αμερικάνικη προφορά.
Κόντεψα να κατρακυλήσω από τις σκάλες. Ακόμα και αν υποθέταμε πως η
σεβάσμια στρατηγίνα είχε αποφασίσει να μού σκαρώσει τέτοια πλάκα,
ακόμα κι άμα σήκωνε τις νυχτικιές της και τη ρόμπα της και χοροπήδαγε από
ταράτσα σε ταράτσα για να ξαναβρεθεί μπροστά μου, και πάλι δεν υπήρχε
τρόπος να προφτάσει! Επρόκειτο για δύο διαφορετικά πρόσωπα, δεν
χωρούσε αμφιβολία. Και όμως, ήταν ίδιες! Με τα βγαλμένα φρύδια και τα
λουλακί μαλλιά, με τους βαρείς βαφτιστικούς σταυρούς πάνω στα ζαρωμένα
στέρνα, με τις βραχνές από το κάπνισμα φωνές... Η Eva Delidakis με
φιλοδώρησε μ'ένα δεύτερο χιλιάρικο -πανομοιότυπο με το πρώτο- και ύστερα
μού βρόντηξε την πόρτα. Έμεινα αποσβολωμένος για κάνα πεντάλεπτο στο
κατώφλι της και μονάχα η σκέψη ότι μπορεί να με παρακολουθούσε από το
ματάκι, χαμογελώντας σαρδόνια, με έκανε να το βάλω στα πόδια. Ο λαμπρός
ήλιος και οι φωνές του όχλου -κάθε Παρασκευή στήνεται στην Παναγιας
Κεντήστρας η λαϊκή αγορά- κάπως με συνεφέρανε. Μπήκα, παρ'όλ'αυτά, στο

ελεύθερα πιασίματα. Βρέθηκα σε ένα κλιματιζόμενο σαλόνι . ένα κυριακάτικο απομεσήμερο. που άνοιγαν τα πόδια τους για ένα πεντοχίλιαρο και σε αποζημίωναν για τις θλιβερές στιγμές των εφηβικών σου χρόνων.χάρη σ'εκείνη. Τη στιγμή ακριβώς που η κάφτρα είχε φτάσει στο φίλτρο. ενώ το παλ ημίφως δρούσε αγχολυτικά επάνω στους επισκέπτες και τους εισήγαγε. με την οποία τόσες στιγμές πάθους είχαμε μοιραστεί τα τελευταία χρόνια. Η ποιοτική αναβάθμιση μού έγινε αμέσως φανερή. υποτίθεται.καφενείο "Το Σούλι" και κατέβασα κάναδυό ούζα προτού συνεχίσω τη δουλειά μου. προχώρησε λικνιζόμενο μέχρι το κέντρο του δωματίου. με το στομάχι φουσκωμένο από ρεβιθόσουπα. επιγονατίδες και πατίνια στα πόδια ενώ ένας κουστουμαρισμένος σαρανταπεντάρης στο πλάι μου έκρυβε. υποθέτω. απ'όταν με είχε παρατήσει επειδή τής ήταν αδύνατον να συμφιλιωθεί με το γεγονός ότι είχα στα καλά καθούμενα διακόψει τις σπουδές μου για να γίνω ταχυδρομικός διανομέας. την τεμπέλικη αξιοπρέπεια του ταχυδρομικού διανομέα! Τινάχτηκα από τον καναπέ. λέω.και κάπνισα ένα τσιγάρο χαζεύοντας τρεις πιτσιρικάδες που σαχλαμάριζαν απέναντι μου. Τσιμπουκάκι. ούτε έναν πομπώδη γιατρό κι έναν γλοιώδη διευθυντή ταχυδρομείου. για τη γυναίκα που μου'χε φωτίσει τη ζωή κι είχα δει την ουσία των πραγμάτων κι είχα στρέψει . πισωκολλητό. σε ένα κλίμα αισθησιασμού. Με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ. την αμηχανία του πίσω από μια ανοιχτή εφημερίδα. έστω κι αντίθετα στη θέλησή της . Επρόκειτο για τον μεγάλο μου έρωτα. Η . τα μπουρδέλα της επικράτειας είχαν -μάθαινα. Κάθισα σ'έναν καναπέ -μάλλον ακριβότερο από εκείνον που είχα στο σπίτι μου. με τάνγκα και ψηλές κόκκινες γόβες." Το προσφερόμενο αγαθό. Οι πληροφορίες εξάλλου από το μέτωπο του αγοραίου έρωτα έφταναν γαργαλιστικές. καβάλησα το παπί μου και πήγα στην οδό Φυλής. για να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. όταν με το αντίστοιχο ποσό δεν εξασφάλιζες παρά τις υπηρεσίες κάποιου βαριεστημένου ερειπίου της ζωής. με σορτς. Μού πεταχτήκανε τα μάτια έξω.κατακλυστεί από Σλάβες καλλονές. Είχαν περάσει πιά σχεδόν τέσσερις μήνες από τον οριστικό μας χωρισμό. θα μείνετε πολύ ευχαριστημένοι! Ποιός κύριος θα περάσει. Είχαν περάσει. μπήκα συνεπώς στο πρώτο σπίτι που αντίκρισα. έκανε μια στροφή γύρω από τον εαυτό του και χαμογέλασε επαγγελματικά. Δεν είχα ιδιαίτερες συστάσεις. τέσσερις μήνες κι εγώ ένοιωθα τους νεανικούς χυμούς μου να ξεχειλίζουν και είχα βαρεθεί να τους αξιοποιώ αποκλειστικά για να ραντίζω τις σελίδες των πορνοπεριοδικών. εμφανίστηκε μία μικροσκοπική νευρώδης αδελφή και παρουσίασε το προσφερόμενο αγαθό: "Η κουκλίτσα μας. Η Λίζα ήταν η Χαριτίνη! Δεν είχαμε εδώ δύο γριές γειτόνισσες. ΄Ετσι. "Βάλε τα χέρια σου και βγάλ'τα μάτια σου αλλά όχι μπροστά μου!" είχε ουρλιάξει υστερικά και είχε λιποτακτήσει κλαίγοντας απ'τη ζωή μου.το αποσμητικό χώρου με άρωμα "άγριο δάσος" κάλυπτε κάθε ανεπιθύμητη μυρωδιά. Η βεργολυγερή. η Λίζα.την πλάτη σε όλα τα ασήμαντα και είχα προτιμήσει από μία κάλπικη καριέρα στελέχους επιχειρήσεων. ίσως μεγαλύτερου κι από τη μάνα σου στην ηλικία. Το τρίτο και σφοδρότερο χαστούκι έμελλε να μου το σβουρίξει η Χαριτίνη.

βγάζοντας καπνούς απ'τα ρουθούνια κι άκουγα πίσω απ'τους λεπτούς τοίχους τού πορνείου σομιέδες να τρίζουν. Μάζεψε τα βρεμένα σου. μπάτσος.με τσουρούφλιζαν. ενώ ένας κόμπος αίμα έσταζε από τη μύτη μου. η κόκκινη τους λάμψη με εξαγρίωνε." επανέλαβε κι άρχισε να τρίβεται επάνω μου και να προσπαθεί να μου ξεκουμπώσει το πουκάμισο. Γιατί. Μια ακόμα πιο δυσάρεστη σκηνή διαδραματίστηκε το ίδιο απόγευμα στο πατρικό της Χαριτίνης. Δεν θέλω ούτε να . "Ποιά Χαριτίνη. Γύρισα και την αντίκρισα ξαφνικά εμπρός μου . τ'αρχίδια σου πριν και μετά την πράξη. έπρεπε εσύ να καταντήσεις πόρνη. "Γιατί βγάλατε στο κλαρί τη Χαριτίνη. "Παμαγκίτσε!" ούρλιαξε και κάρφωσε τα νύχια της στο μάγουλό μου. πρέπει να σού μετρήσω πέντε χιλιάρικα!" "Α. Η μητέρα." Με κοίταξε σαν να μην καταλάβαινε τί τής έλεγα. ένας γεροδικηγόρος με φάτσα γύπα. "Η κοπελίτσα θα'ναι μαζί σας σ'ένα λεπτουδάκι" με διαβεβαίωσε ο φανατικός των υποκοριστικών όταν τού έδωσα το πεντοχίλιαρο. "Θα βγάζεις τα ρούχα σου. φαντάζομαι. ήσουν στη Ρωσία. Βημάτιζα πάνω-κάτω. "Θα βγάζεις τα ρούχα σου. Επισκέφθηκα απρόσκλητος τους γονείς της και ευθαρσώς τούς ενημέρωσα για την κατρακύλα της. "Την πρώην αγαπημένη μου! Που τώρα. αισθανόμουν το πρόσωπό μου να καίει από τις μπουνιές του και τα πλευρά μου να'χουν τρυπήσει το πετσί και να κρέμονται έξω απ'το ξεχαρβαλωμένο σώμα μου. σήκωσε απλώς το τηλέφωνο και επέλεξε δεκατρία νούμερα στη σειρά. Η πόρτα τότε άνοιξε και εισέβαλε ο πούστης. Γιατί.αρχική μου παρόρμηση ήταν να την αρπάξω απ'τα μαλλιά και να τη σύρω έξω απ'το μπουρδέλο. όπως πάντα. Το φρεσκότερο φρούτο θα μού ζούπαγες ηλίθιε!" Διέκρινα πια στη φωνή του έναν τόνο συγκατάβασης." επέμεινα. Ο πατέρας. Κάθε μου αντίσταση αποδείχθηκε όχι απλώς μάταια αλλά και κωμική. από την πίσω πόρτα. Δίχως να το καταλάβω. παρ'όλ'αυτά." μου είπε βραχνιασμένη και μ'έσπρωξε ελαφρά για να πέσω στο στρώμα. Μου έφτανε μέχρι το πηγούνι. αγοράκι μου. δηλαδή. Το χαμαντράκι εκείνο ήταν απείρως δυνατότερο από μένα! Όταν σταμάτησε για να πάρει ανάσα. για να πλένεις. και μην ξαναπεράσεις ούτε από το απέναντι πεζοδρόμιο γιατί θα'χουμε χειρότερα ξεμπερδέματα!" Έτσι κήρυξε τη λήξη της συζήτησης και με πέταξε έξω. "Γιατί Χαριτίνη το έκανες αυτό. Με πέταξε εν ριπή οφθαλμού στο πάτωμα. σηκώθηκε και βγήκε απ'το σαλόνι. την είχα γραπώσει από τους ώμους και την τράνταζα σύγκορμη. για να τη γαμήσω. οι ρώγες της αλληθώριζαν παιχνιδιάρικα. Επειδή. έγινα εγώ ταχυδρόμος." "Όλα μας τα κορίτσια από εκεί τα φέρνουμε" "Εκτός από τη Χαριτίνη!" "Αν εννοείς τη Λιζαβέτα. "Απόδειξέ το μου! Δείξε το διαβατήριο της!" "Τί είσαι εσύ. αυτή μας ήρθε από το Χάρκοβο τον περασμένο μήνα. βλαστημώντας μέσ'από τα δόντια της. Τα "γιατί" μου έσκαγαν πλέον γύρω μας σαν καταιγίδα πυροτεχνημάτων ." "Τί Ρωσία κι αηδίες. "Μιλάς με Παρίσι" μου ανακοίνωσε φλεγματικά και μού πάσαρε το ακουστικό. με καβάλησε και μ'έκανε μπλαβό στο ξύλο. που κάποτε με λίγωνε στα κανακέματα και τις περιποιήσεις.ούτε κατάλαβα πώς είχε γλιστρήσει στο δωμάτιο." ρώτησε. "Γιατί." Η αδελφή με κοίταξε ασκαρδαμυκτί. Την τελευταία στιγμή όμως συγκρατήθηκα κι άφησα την αρσενική τσατσά να με οδηγήσει σε μιά κάμαρα με διπλό κρεβάτι και νιπτήρα. η τροφαντή κυρία Στέλλα.

όπως και τα μνημεία της Εθνικής Αντίστασης που έστηναν στις πλατείες οι κομουνιστές δήμαρχοι τη δεκαετία του '80.θυμάμαι την στιχομυθία μου με τη Χαριτίνη. Η μόνη δραστηριότητα που οργίαζε πλέον στο Βασί ήτανε το κοινό έγκλημα: οποιαδήποτε στιγμή του εικοσιτετραώρου. "Όλη η ζωή σου είναι μία τεράστια. Ήταν η Χαριτίνη. Άρχισε ξαφνικά να βρέχει καταρρακτωδώς. κατά τους επόμενους τρεις μήνες στη ζωή μου επανήλθε η ηρεμία. πρώην κατάδικοι. πως εξακολουθούσα να σπουδάζω) μου εξασφάλιζαν μία αξιοπρεπέστατη διαβίωση. Χτύπησε το τηλέφωνο. μα η απόσταση μέχρι το μπάνιο μού φαινόταν τεράστια. Οι φάμπρικες και τα μηχανουργεία είχαν ρημάξει. για να σε χαρτζιλικώνουν. πράγμα το οποίο και σε συμβουλεύω. Η ψυχή μου μια μασημένη τσιχλόφουσκα. για καλή μου τύχη. κάθε πρωί. . όταν σταμάτησε επιτέλους για να πάρει ανάσα. υπέγραφα αποδείξεις για τα συστημένα.Το άθροισμα του μισθουλάκου μου με τα λεφτά που μού'στελναν οι γονείς μου από τη Θεσσαλονίκη (νομίζανε." Αγνοούσε. Το Βασί συγκαταλεγόταν στα τρία-τέσσερα γκέτο που είχαν διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια στις εσχατιές της πρωτεύουσας για να στεγάσουν τα κοινωνικά απόβλητα Στις εργατικές του πολυκατοικίες και στα χαμόσπιτα δεν κατοικούσαν πλέον οικογένειες τίμιων μεροκαματιάρηδων αλλά λαθρομετανάστες. Γύρισα σπίτι μου. το μεσημέρι σχόλναγα. "Έγινε παρεξήγηση" ψέλλισα απολογούμενος." ρώτησα αθώα τον κύριο Παπαδάτο." "Μιάμιση ώρα το λιγότερο! Θα χρειαστεί να αλλάζεις έξι συγκοινωνίες καθημερινά! Εκτός εάν μετακομίσεις. που ανέκαθεν του προξενούσα.έντονο ταξικό χαρακτήρα. "Πού είναι το Βασί. Το σώμα μου ήταν ένα άθροισμα από μώλωπες και γρατζουνιές. ότι διέθετα μηχανάκι. Τον Ιούλιο βρήκα και μία καινούργια γκόμενα . μοίραζα γράμματα κι επιταγές στη γειτονιά. Εκεί ζει ο κόσμος του μόχθου! Εκεί γεννήθηκα εγώ!" Η αντιπάθεια λοιπόν. Με θεωρούσε βουτυρόπαιδο και με μετέθετε για να με κάνει άντρα. Μ'έβριζε χυδαιότατα επί ένα τέταρτο τουλάχιστον. πρεζόνια και γενικά κάθε λογής λουλούδι. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο. ο οποίος μού ανακοίνωσε προσωπικά το νέο. Ονειρευόμουν να βυθιστώ αργά μες στο καυτό νερό και να ξεχάσω. δηλαδή. γεγονός ήταν πάντως πως όσα τόσο γλαφυρά μού περιέγραφε ανήκαν σ'ένα μακρινό παρελθόν. Δεν ξέρω πότε ακριβώς είχε εγκαταλείψει ο Παπαδάτος τη γειτονιά του για να ξεκινήσει την κοινωνική του αναρρίχηση. "Εκεί που οι άνθρωποι δουλεύουν για να τρως εσύ! Εκεί δεν έχει σφαιριστήρια και καφετέριες για να την αράζεις! Ούτε κυράτσες που χτενίζουν το μουνί τους μέρα.πρώτη Σεπτεμβρίου επέστρεψα μαυρισμένος στο ταχυδρομείο κι έμαθα τα μαντάτα: Είχα πάρει μετάθεση για το Βασί. "Και πόσο απέχει το Βασί από το κέντρο. οι δόλιοι. κλείδωσα πόρτες και παράθυρα και σωριάστηκα στο κρεβάτι.νύχτα. μαλακισμένη παρεξήγηση!" μου είπε και μου το'κλεισε.τον Αύγουστο πήγα μαζί της διακοπές στη Σαντορίνη . είχε λάβει -στη διάρκεια του καλοκαιριού. Χτύπαγα κάρτα. Η ουσία είναι πως αναγκάστηκα να παραδεχτώ ότι η κόρη τους έκανε το μεταπτυχιακό της στη Σορβόννη κι ύστερα έφυγα με την ουρά στα σκέλια και με την συμβουλή "να'ρθω στα συγκαλά μου" να με ακολουθεί σαν ερινύα.

κουτσαίνει λίγο από τ'αριστερό του πόδι. μετρίου αναστήματος." "Όχι .μόλις εκείνοι διέσχιζαν την Εθνική Οδό προς την Αθήνα. με γαμψή μύτη. Συχνά ανταλλάσσονταν και κάποιοι πυροβολισμοί. δ) Έφηβος μελαμψός και . Κάθε καρυδιάς καρύδι είναι!" "Τότε γιατί μού φαίνονται εμένα όλοι ίδιοι.μπορούσες να δεις στη μέση του δρόμου παρέες να πλακώνονται στο ξύλο. καμιόνια να φρενάρουνε μπροστά σε μάντρες και να ξεφορτώνουν λαθραία. τα σχολεία και οι εκκλησίες είχαν βάλει λουκέτο και μόνο το ταχυδρομείο -παραδόξως. πετώντας μου βρισιές και μικροαντικείμενα. Αλώνιζα στο Βασί και δεν φοβόμουν μήπως με δολοφονήσουνε για πλάκα οι συμμορίες που ήδη εκδηλώνονταν αυθόρμητα απέναντι μου. παραχωρώντας στους κατοίκους του μιαν ιδιότυπη ασυλία. κοκκινοτρίχης. Πήρα την τσάντα μου στον ώμο κι άρχισα να εκτελώ δρομολόγια. β) Σαραντάρης φαλακρός και ψηλοκρεμαστός.και να τις σχεδιάσω στο χαρτί: "α) Μελαχρινός εξηντάρης. σαν αδέλφια!" Ο διευθυντής (ένα καλό ανθρωπάκι. Φοράει συνήθως φόρμα βενζινάδικου και πράσινα γυαλιά ηλίου." τον ρώτησα ενώ εκείνος με κοιτούσε από την κορυφή μέχρι τα νύχια και δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ήμουν ακόμα σχεδόν σώος. που έληγε -φυσικά. "Δύο-τρεις χιλιάδες μίνιμουμ." "Κι ανήκουν σε μια οικογένεια.λειτουργούσε ακόμα. Κι όμως. ξανθός και σωματώδης. Οι εκπρόσωποι του νόμου και της τάξης είχανε προ πολλού νίψει τας χείρας τους κι είχαν αποσυρθεί από το Βασί. μην μπεις στον κόπο να φωνάξεις.θα την υποστηρίξω. Δεν υπάρχει λόγος να σε χάσουμε τόσο νέο!" Για να'μαι. Η ηλεκτροδότηση και η παροχή νερού ήτανε πλημμελείς και διακοπτόμενες. γιατί δεν πρόκειται να ξεμυτίσουμε. Το εξέθεσα την πέμπτη μέρα στον καινούργιο διευθυντή μου: "Πόσους κατοίκους έχει το Βασί. Έτσι και σού συμβεί τίποτα." "Οι ίδιοι αλήτες! Μα καλά. Με υποδέχτηκαν." "Τί λες τώρα. Αλλού ήταν το ζήτημα για μένα. στενά χείλη. "Εσύ θα μοιράζεις τα γράμματα από εδώ και στο εξής. ωστόσο. ακόμα κι αν μπροστά στα μάτια μας σε περιλούσουν με βενζίνη και σου βάλουνε φωτιά!" Ρωτάω ποιος στη θέση μου δεν θα'χε ακαριαία παραιτηθεί. γραβάτα κι ολοστρόγγυλη κοιλιά. που ένα βράδυ σπίτι κάθισα και τις κατέγραψα με λεπτομέρειες. πιτσιρικάδες να χτυπάνε ενέσεις. γ) Νεαρός γύρω στα εικοσιπέντε. δεν τρέμει το φυλλοκάρδι σου που τριγυρνάς εκεί έξω. με φακίδες. δεν μού φαίνονταν κι όλοι τους απαράλλακτοι. που οι παραλήπτες τους είχαν σίγουρα μετακομίσει ή πεθάνει προ ετών. προσπάθησα δε -με παιδαριώδη αποτελέσματα. μόνο και μόνο για να πετάω κάτω από σάπιες πόρτες που έχασκαν κιτρινισμένα γράμματα. αξύριστος. σαν ανέλπιστο κελεπούρι: "Καλώς τον" είπανε με μια φωνή μόλις υπέβαλα τα διαπιστευτήρια μου. που ο Θεός ξέρει ποιά φουρτούνα τον είχε ξεβράσει στο Βασί) με κοίταξε με οίκτο: "Άκουσε αγόρι μου. μπορείς και αύριο ακόμα να ζητήσεις καινούργια μετάθεση κι εγώ -έχεις το λόγο μου. εγώ αγνόησα το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και συμμορφώθηκα χωρίς κουβέντα στις διαταγές των ανωτέρων μου. Μπορούσα να διακρίνω τέσσερις διαφορετικές φυσιογνωμίες. τα δόντια του έχουν αρχίσει να σαπίζουν. ειλικρινής. με τρία άτομα προσωπικό. φυσικά.εννοώ στη φάτσα ίδιοι.

καπνίζει. πιάνει κάθε τόσο τ'αρχίδια του. Οι γονείς μου φούσκωναν σαν παγώνια θρονιασμένοι στις θέσεις των επισήμων κι ούτε που διανοήθηκαν να με ρωτήσουν -οι κακορίζικοι!. σχεδόν ένα κι ογδόντα. που με είχε τόσο άγρια ξυλοκοπήσει. Το μόνο που κατάφερα -επάνω στη βδομάδα.για να πάω στο μπαρ. Το πρωί ρύθμιζε με στολή τροχονόμου την κίνηση στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Οι ρεπόρτερς των καναλιών με πολιορκούσαν για να αποσπάσουν κάποια δήλωση κι ερμήνευαν το αποσβολωμένο ύφος μου ως αποτέλεσμα του σοκ απ'την "απόπειρα δολοφονίας". μού χτύπησε ένα απόγευμα την πόρτα κουστουμαρισμένος και ήθελε να μού πουλήσει ασφάλεια ζωής! Σ'ένα μπαρ γνώρισα μιά πολύ ξηγημένη ξανθιά. Το πάθημα μου θεωρήθηκε ανδραγάθημα.πώς τα πήγαινα στο πανεπιστήμιο. Γιατί είχα απόλυτη συνείδηση πως έτσι κι άνοιγα το στόμα μου." Και τέρμα. την είδα στο απέναντι μπαλκόνι να ποτίζει τα λουλούδια της! Ακόμα όμως κι όταν βρεθήκαμε. συναντούσα εκείνους τους τέσσερις -όλους μαζί ή τον καθένα χωριστά ή σε πολλά ακόμα αντίτυπα. Η φωτογραφία μου δημοσιεύτηκε σε όλες σχεδόν τις εφημερίδες κι ο ίδιος ο υπουργός Μεταφορών μού απένειμε τιμητική πλακέτα κατά τη διάρκεια ειδικής τελετής.ήταν να με σωριάσει χάμω μια αδέσποτη. λάμβανε πλέον γενικές κι εφιαλτικές διαστάσεις.κι ήτανε σαν να έστηναν τις συμπλοκές και τα αλισβερίσια τους ειδικά για το χατίρι μου. Σε κάθε γωνιά του δρόμου. Πού να'ξεραν τί μού συνέβαινε! Εκείνο που είχε εκδηλωθεί πριν από εφτά μήνες με τον δερματολόγο και τον διευθυντή του ταχυδρομείου. σε κάθε αυλή κι αλάνα. αγκαλιά σ'ένα κρεβάτι ξενοδοχείου. τη συνάντησα τρεις φορές.βρόμικος. για να ολοκληρώσουμε τη σχέση μας. ό. Αιμορραγώντας σύρθηκα ως το ταχυδρομείο κι από εκεί με μετέφερε ένα ασθενοφόρο στη κλινική. θα'ταν αδύνατο κατόπιν να το ξανακλείσω. σαν ένας ολιγομελής θίασος που ανεβάζει φιλότιμα μια πολυπρόσωπη παράσταση για έναν μονάχα θεατή! Γι' αυτό διακινδύνευα κάθε μέρα τη ζωή μου: με την ελπίδα πως θα ανακαλύψω κάποιον πέμπτο! Μάταιος κόπος. . Γυναίκες δεν κυκλοφορούσαν στο Βασί ούτε άλλες φάτσες. τα είπαμε απ'την καλή κι απ'την ανάποδη (της έπιασα και λίγο τον κώλο) και δώσαμε ραντεβού για την επόμενη. φτύνει. χαράματα. (Φαντάζομαι πως οι γονείς της Χαριτίνης έφτυναν την ίδια ώρα τον κόρφο τους που είχαν απαλλαγεί από εμένα). τις δυό γριές.τι κι αν έκανα. Είχα γίνει ξαφνικά το πρόσωπο της ημέρας. Με αφορμή την παρολίγον θυσία μου. Όπου κι αν πήγαινα. τη ρωσίδα πουτάνα και τη Χαριτίνη κι είχε ύστερα επεκταθεί στους απόκληρους του γκέτο. Ο εξηντάρης στο Βασί. παύθηκε ο αρχηγός της Αστυνομίας κι ο αντικαταστάτης του υποσχέθηκε πως θα καθάριζε το Βασί απ'τα κακοποιά στοιχεία. Κατά το εικοσιτετράωρο σχεδόν που μεσολάβησε. Χτυπήσαμε μαζί δυο-τρία ουίσκι. το απογευματάκι έκανε ταμείο στο σούπερ-μάρκετ της γειτονιάς μου. ο υπουργός Μεταφορών και ο καινούργιος διαχειριστής στην πολυκατοικία μου ήταν ένα και το αυτό πρόσωπο! Ο ομοφυλόφιλος υπάλληλος του πορνείου. εγώ έσφιξα τα δόντια και δεν έβγαλα άχνα για όλα αυτά. αντιμετώπιζα τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους σε διαφορετικούς ρόλους. καθώς ντυνόμουν -τέλος. όπου νοσηλεύτηκα σαν πρίγκιπας για δεκαπέντε μέρες.

εγώ ήμουν. "Θέλω. Για το επόμενο δεκαπενθήμερο κλειδαμπαρώθηκα στο σπίτι. Η νοσοκόμα. Η αίσθηση ότι ολόκληρος ο κόσμος έχει συνωμοτήσει εναντίον σου και μάλιστα κατά τον πλέον ύπουλο και καταχθόνιο τρόπο. πώς ντύνομαι κι αν χέζω ικανοποιητικά.απανωτών αρνήσεων το να σε ξεγράψουν. δεν θα με λύγιζαν! Γροθιά στο μαχαίρι. Κι εγώ τού γλίστραγα από τη χαραμάδα το φάκελο με τα λεφτά.ο χώρος στον οποίον με την παρουσία σου δέσποζες. καλοσυνάτο πρόσωπό του -ένα παχύ.σεβάστηκαν με συγκινητική διακριτικότητα την αυτοαπομόνωσή μου. ζήτημα τριών -άντε πέντε. "Είστε καλά. αν εξαιρέσουμε φυσικά τη μανούλα μου." ΄Έκανα έντρομος μεταβολή και έγινα καπνός. "Προχθές το βράδυ δεν με πήρατε κούρσα ΟμόνοιαΙπποκράτους. οι άλλοι περιστρέφονται με ολοένα αυξανόμενη ταχύτητα και σε χλευάζουν. τα πάντα μπλέκονται. όπως αποδείχτηκε. γείτονες. καταλαμβάνεται ταχύτατα μόλις εσύ λείψεις.κι από τον άλλο ακόμα κόσμο το ίδιο νοσηρό ενδιαφέρον για το τί τρώω. Είχα συνεννοηθεί με το θυρωρό να μού ψωνίζει τ'απαραίτητα και να τ'αφήνει έξω από την πόρτα μου. τον καθησύχαζα. που θα εκδηλώνει -πάω στοίχημα. Μένεις μετέωρος στο κενό." με ρώταγε τις πρώτες μέρες. να ηρεμήσω και να σκεφτώ".. κατανόησε την αγωνία μου και μού κανόνισε ραντεβού για το ίδιο απόγευμα στις πέντε. Για όλους τούς υπόλοιπους αποτελεί. αποφασισμένος να μη δω ψυχή ζώσα. Κι αν κάποτε πεις να επιστρέψεις. το κρεβάτι και το μηχανάκι σου. καταλαβαίνεις άλαλος ότι η οποιαδήποτε δική σου αντίδραση είναι από χέρι γελοία. Όχι. Ο καθηγητής Μαντούβαλος βγήκε για να με υποδεχθεί στον προθάλαμο του ιατρείου του. θα βρεις πιασμένα την καρέκλα." συνέχισα. Το αρχοντικό. Τα τηλεφωνήματα αραίωσαν εντυπωσιακά γρήγορα και από τη δεύτερη εβδομάδα σταμάτησαν τελείως. κύριε Φώτη. Η σκέψη αυτή με πανικόβαλε. πολύ αμφιβάλλω εάν μπορεί να μεταδοθεί στους τυχερούς που δεν την έχουν ποτέ δοκιμάσει. δεν θα τους έκανα τη χάρη να θαφτώ πριν απ'την ώρα μου και μάλιστα ζωντανός! Οι μεταμφιέσεις κι οι πλεκτάνες που μού έστηναν οι άνθρωποι. κυρίως το γνωστό άγνωστο. . μικρότερα στη θέση των φρυδιών. τραντάζεσαι από ρίγη στο κέντρο μιας ρουφήχτρας που σε καταπίνει.Διατελούσα σε μόνιμο πανικό. παρουσιάστηκα λουσμένος και γραβατωμένος στα κεντρικά για να αναλάβω καθήκοντα. απλώς.μού ενέπνευσε απόλυτη εμπιστοσύνη: "Εσείς δεν παίζατε ρακέτες την περασμένη Κυριακή στην πλαζ της Βούλας. με μια φωνή που έτρεμε από περιέργεια. κλείνεις τα μάτια και βουλιάζεις κι όταν τα ξανανοίγεις βρίσκεσαι στο ίδιο ακριβώς σημείο." του πέταξα στα ίσα.. στριφτό μουστάκι και άλλα δυό. "Μια χαρούλα". Ξημερώνοντας του Αγίου Διονυσίου. Κυριακή. Η φύση δεν παραδέχεται κενά . δύο Νοεμβρίου έληγε η αναρρωτική-τιμητική μου άδεια. για να τού δώσω να αντιληφθεί το μέγεθος της σύγχυσης μου. Μιλήστε μου όμως τώρα για το δικό σας πρόβλημα. πρωί-πρωί. φίλοι. Παράπονο δεν έχω: οι πάντες -συγγενείς. Είμαι χειμερινός κολυμβητής και βοηθάω κάπου-κάπου και τον γυναικαδελφό μου στο ταξί. Και οι στοιχειώδεις βεβαιότητες υποχωρούν κάτω απ'τα πόδια σου. κατέληξα πως είχα τρελαθεί και ότι χρειαζόμουν επειγόντως ψυχιατρική βοήθεια. Δευτέρα. "Ναι. με την οποία μίλησα στο τηλέφωνο. Και το πολύ να αντικρίσεις κάποια φωτογραφία σου να ατενίζει μελαγχολικά από περίοπτη θέση τη διάδοχη κατάσταση. το άγνωστο γίνεται γνωστό και το γνωστό άγνωστο.

στα ριζά του όρους Όρος. Εγώ.συχνά ξύπναγα σαν στο σπίτι μου την επομένη το πρωί. Δεν είχα πιά κανέναν πάνω απ'το κεφάλι μου . "Δεν θέλουμε. Την κατοικούσαν αποκλειστικά εκατομμυριούχοι. Το τεθλιμμένο αφεντικό συνήθως υποβασταζόταν από τους οικείους του. με ρώτησε πού θα επιθυμούσα να μετατεθώ. παιδί μου" μου'πε "να σε εκθέσουμε πλέον ούτε στον παραμικρότερο κίνδυνο.κατορθώσει να παίζει όλη τη Κανάστα στα δάχτυλα." Σήκωσα πάλι αδιάφορα τους ώμους. ώσπου τον έπιασαν ένα βράδυ στα πράσα ενώ επιχειρούσε να διαρρήξει την έκτη κατά σειρά βίλα και τον παρέδωσαν στην Αστυνομία. έβγαζα την κουνιστή πολυθρόνα στην αυλή και χάζευα τα κωλαράκια που πατινάριζαν ή τους αργόσχολους Καναστιώτες να βγάζουν βόλτα τα σκυλιά τους. Ο ίδιος ο διοικητής των Ταχυδρομείων (ο οποίος είχε -εννοείται.ζωή και κότα. Προσωπικά. Κάθε κάτοικος είχε τουλάχιστον ένα σκύλο και τον υπηρετούσε με λατρεία: τον τάιζε φιλέτα από τη χούφτα του. Η Κανάστα βρισκόταν όντως στους αντίποδες του Βασί.εμφανιστεί τουλάχιστον δέκα φορές στο παρελθόν μπροστά μου. Στο κέντρο του συνοικισμού. Σήκωσα αδιάφορα τους ώμους. Η κλασική μουσική από το ραδιόφωνο με νανούριζε γλυκά . Τις κρύες μέρες του χειμώνα. τον εμβολίαζε.τι τους ανήκε. ο οποίος είχε -χάρη στη μαγκιά του.το γραφείο της κοινότητας.Ο ηρωικός τραυματισμός μου στο Βασί συνέχιζε να μου εξασφαλίζει προνομιακή μεταχείριση. ο πολιτιστικός σύλλογος (όπου καλούσαν τακτικά διάφορους ποιητές της μόδας για ν'απαγγείλουν τα ανοσιουργήματά τους και ύστερα τούς δεξιώνονταν στα σπίτια τους κι εκείνοι πάσχιζαν με κωμικό τρόπο να τους γαμήσουν τις συζύγους ή τις θυγατέρες) και το ταχυδρομείο. τον κοίταζε στα μάτια. προτείνω Κανάστα. άναβα το τζάκι και διάβαζα στη ζεστασιά του διηγήματα τρόμου. πισίνες και γκαζόν για πάρτι. όχι της ίδιας ράτσας με το μακαρίτη!. εκείνοι θα τού δώριζαν ένα κουτάβι -προς Θεού. Όταν περνούσε πια το βαρύ πένθος. που το χειμώνα πάγωνε ηλεκτρονικά για να μπορούν να πατινάρουν. Στις όχθες της είχαν χτιστεί -σε στυλ κινέζικης παγόδας. περνούσα -κατά τα φαινόμενα. πότε ως θεολόγος στο Γυμνάσιο και πότε ως αστέρας του παλιού ελληνικού σινεμά) με δέχτηκε στο γραφείο μου κι αφού με τράταρε γλυκό του κουταλιού. . αραιά σπαρμένες μέσα σε ένα δάσος από πεύκα. Ψηλοί μαντρότοιχοι. που ήμουν η προσωποποίηση της τιμιότητας. Έβλεπα με τα κιάλια μελανές πομπές να παίρνουν το δρόμο τού γυρισμού ύστερα από την κηδεία κάποιου προσφιλούς τους. Πολυτελείς επαύλεις.ούτε την υποχρέωση καν να παίρνω σβάρνα τους δρόμους για να μοιράζω γράμματα. Η σκυλοφιλία διέθετε -δίχως καμιάν υπερβολή. Κάθε πρωί ταξινομούσα την αλληλογραφία και ειδοποιούσα τηλεφωνικά τους παραλήπτες να έρθουν να πάρουν ό. Ο κύριος διοικητής συμπέρανε ότι επρόκειτο για κάποιο τικ. υπήρχε μια μεγάλη τεχνητή λίμνη. Αποτελούσε αυτό το σύστημα κατάκτηση του προκατόχου μου. Όταν είχε λιακάδα. τον γύμναζε και τον καλλώπιζε. Στην πλαγιά του όρους Όρος άσπριζαν τα μάρμαρα του νεκροταφείου των σκύλων.για να τον κάνουν να ξεχάσει.αίγλη θρησκείας στη Κανάστα.

Μόλις ωστόσο άρχισε δειλά να μπαίνει η άνοιξη και πήρανε να λιώνουνε τα χιόνια του όρους Όρος και να ανθίζουν οι αμυγδαλίτσες. δηλαδή. "Συγγνώμη. Έκανα το κορόιδο επί πέντε ολόκληρους μήνες. Μ'έβγαλε από το δίλημμα ο περισπούδαστος μαλάκας που -απ'τη βελούδινή του πολυθρόνα. "Πώς είπατε ότι λέγεστε. Απόδειξη ότι διαμαρτυρήθηκε -για τους τρόπους μου. Από ένα σημείο κι ύστερα. Έχανα. Όχι πως έβγαινε έτσι τίποτα -ήτανε όλες πλαστογραφημένες. Μα συγκρατούσα τον εαυτό μου. "Ο Διοικητής." ρωτούσα ειρωνικά τον παραλήπτη δέματος με φάρμακα από τη Γαλλία. Η χρήση του πληθυντικού αριθμού γινόταν καθαρά από συνήθεια. Κι εμένα αγαλλίαζε η ψυχή μου σαν τα καμάρωνα όλα μαζί στις όχθες. μέσα στα μούτρα μου! Ήταν κι αυτός στο κόλπο! Τότε αποφάσισα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Κι αν ναι. Οι κάτοικοι της Νέας Κανάστας ήτανε ένας και μοναδικός! Οι όποιες διαφορές -στην ηλικία." πήγα να τον διακόψω όταν ο κόμπος είχε φτάσει πια στο χτένι. Γιατί εάν πεις για τους ανθρώπους. την ψυχραιμία μου.επιτυγχάνονταν με αλλαγές στο ντύσιμο. Βορίδης." Με δούλευε. Τί πλήθος συνδυασμοί . στο μέγεθος των τακουνιών καθώς και χάρη σε μία τεράστια συλλογή από περούκες. . απαιτούσα να μου δείχνουν τις ταυτότητές τους. τα ντόμπερμαν και τα τσιάουα.. Σ'όλο το δρόμο αναρωτιόμουν εάν θα'πρεπε ν'αποκαλύψω την αλήθεια και να αναζητήσω το δίκιο μου. "Μα δεν μού ήρθατε πρό ημιώρου να παραλάβετε ερωτική επιστολή. θα χούφτωνα τα μαραμένα αρχίδια του φερόμενου ως συζύγου της. Καθένα είχε τη δική του μούρη το δικό του χαρακτήρα.. τί σόι -άραγε. Στις πέντε Απριλίου. στο μακιγιάζ. έμαθα πιά απ'έξω κι ανακατωτά τα φοξ-τεριέ και τα γκριφόν. "Θα καταφέρει" αναρωτιόμουνα "ο μολοσσός να κουτουπώσει το τσαχπίνικο πεκινουά. χωρίς να κοκκινίσει καν από ντροπή. λείπει στο εξωτερικό.παιδιά θα βγάλουν. στην εμφάνιση. κύριε Διοικητά. Του'δινα το πακέτο.πόσα εκατομμύρια παραλλαγές στο γενετικό καλειδοσκόπιο!" Βαριαναστέναζα μεσ'απ'τα φυλλοκάρδια μου. λεει.άρχισε να μου κάνει κήρυγμα περί κανόνων συμπεριφοράς και υπαλληλικού σαβουάρβίβρ. Μου έκανε πόλεμο νεύρων. ακόμα και στο φύλο. ντυμένος Ανθή Ευσταθοπούλου. να τσακώνονται και να γαμπρίζουν. Κι ενώ δεν ήμουν μέχρι τότε άξιος να ξεχωρίσω ένα λυκόσκυλο από ένα κόλλεϋ.στην υπηρεσία.αλλά τουλάχιστον τους έδειχνα (ή μάλλον τού έδειχνα) ότι δεν έτρωγα κουτόχορτο. το παχύδερμο. να παίζουν. Επέστρεψα στην Κανάστα και ήπια τρία ουίσκι απανωτά για να καλμάρω. με κάλεσαν στα Κεντρικά Ταχυδρομεία. Εμένα βέβαια δεν με ξεγελούσαν. Εγώ είμαι διευθυντής προσωπικού.έγινα πολύ σύντομα εξπέρ των σκύλων." Παρίστανε τον έκπληκτο. Ήξερα ότι αρκούσε να τραβήξω το τσουλούφι του νεαρού για να αποκαλυφθεί το φαλακρό κρανίο-υποδοχή για κάθε είδους κόμμωση ήξερα πως αν γλίστραγα το χέρι μου κάτω από το φουστάνι της μαντάμ που μάθαινε ισπανικά δι' αλληλογραφίας. δηλαδή.Διόλου παράξενο που -ζώντας σ'ένα τέτοιο περιβάλλον. πήρε και το δικό μου αίμα να ζεσταίνεται. Κι αυτό δεν τού καλάρεσε. παιδί μου. για να μου κάνουν συστάσεις. γλύπτις. τα πράγματα είχαν φτάσει πιά στο μη παρέκει. Υπέγραφε και έφευγε. χαμογελώντας του με νόημα.

τετράγωνα. Τινάχτηκα -"περάστε" τον καλωσόρισα υποκριτικά και διπλοκλείδωσα την πόρτα πίσω του.." σκέφτηκα. όπως βλέπετε. Πασαδάκης. "Δεν λέγεστε μονάχα Πασαγιαννης.. Ακόμα και την ώρα που καιγόταν. καθοδηγούμενα από την κυρά-κλώσα. "Λέγεστε Πασαγιαννης. Τέλος Χρόνου Χρήστος Χωμενίδης Στην αρχή δεν ήταν παρά σκόρπιες ειδήσεις του «αστυνομικού δελτίου».. μα είναι -βλέπετε. Πασαγιαννίδης. Πασαδέλλη. Από την ανοιχτή πόρτα του γραφείου μου. πλησιάζοντας τον σε απόσταση αναπνοής. προετοιμάζονταν για την παρθενική βουτιά τους. "Συγγνώμη που σας ενοχλώ" είπε. Το χέρι μου έφυγε από μόνο του. κύριε μου!" ούρλιαξα. είμαι αρκετά σίγουρος για τον εαυτό μου ώστε να μην το κάνω θέμα. δεν άφηναν χαραμάδα.." Εγώ είχα ανοίξει εν τω μεταξύ τον τηλεφωνικό κατάλογο. Έριξα μια ματιά στο χέρι μου κι είδα κατάπληκτος πλήθος γυαλάκια. Ισπανόφωνη καθαρίστρια στο Λος Άντζελες έπνιξε και τα τρία της παιδιά με το ίδιο μαξιλάρι. . να με ζαλίσετε. Ύστερα σήκωσα το βλέμμα κι αντίκρισα μπροστά μου έναν σπασμένο καθρέφτη. Μία αραχνίτσα προσγειώθηκε -άγνωστο από πού. Πασαγιώτης. Αλλά. "Μήπως να πέταγα όλα τα ρούχα μου και να'πεφτα στο δροσερό νερό. "Εσείς είστε όλοι ίδιοι." ρωτούσε απ'το κατώφλι ένας νεαρός με ηλίθιο πρόσωπο και κούρεμα-καρότο. Επωφελήθηκε ίσα-ίσα για να αρπάξει τον κατάλογο. "Είστε όλοι ίδιοι! Ένα και το αυτό βρόμικο υποκείμενο! Με τριγυρίζετε μασκαρεμένοι και θέλετε να με μπερδέψετε. Αιμορραγούσα όμως κι εγώ. "Θα'χει χωθεί στη σάρκα μου κανένας μυτερός κυνόδοντας" σκέφτηκα. Πασακόπουλε και τα ρέστα! Μονάχα εγώ διαφέρω. Εκείνο ακριβώς το δευτερόλεπτο. Πασαδαίος. Έβγαλα κάτω απ'το τραπέζι τα παπούτσια και τις κάλτσες μου. Τα δόντια του ήταν κάτασπρα.Ήταν μεσημεράκι. "Είστε ανοιχτά. κύριε Πασαδέλλη." Μού χαμογέλασε όλο ειρωνεία το κωλόπαιδο κι ούτε που ανοιγόκλεισε τα βλέφαρα. έβλεπα την επιφάνεια της λίμνης να ρυτιδιάζει ελαφρά στο θρόισμα του αέρα ενώ μία ντουζίνα νεογέννητα παπιά. έλυσα τη γραβάτα και χαλάρωσα τη ζώνη μου. Πασάκαλε." και με αυξανόμενη ένταση φωνής τού διάβασα καμιά εκατοστή ονόματα. να με ξεκάνετε! Μα εγώ σας πήρα προ πολλού χαμπάρι! Τέρμα λοιπόν τ'αστεία!" Βάρεσα δυνατά τη γροθιά στο τραπέζι όμως ο νεαρός δεν φάνηκε να πτοείται. το ξέρω.επείγον. τον χτύπησα με όλη μου τη δύναμη και τού κατέβασα την πρόσοψη.. τοπικού κατά βάσιν ενδιαφέροντος: Αυστραλός λογιστής αποπειράθηκε να πυρπολήσει εργοστάσιο παραγωγής σοκολάτας.πάνω ακριβώς στην κάφτρα του πούρου μου.. Πασακαλίδη. μία ανθρώπινη φωνή ήρθε να διακόψει βάναυσα τον θεόσταλτο ρεμβασμό μου. αφορά τις σπουδές μου. έξω επικρατούσε ουράνια γαλήνη. Τα δάχτυλα μου χάιδεψαν τις σανίδες του πατώματος. οι κινήσεις της διατηρούσαν την αρμονία τους. Θα με ειδοποιούσατε εσείς. κοιτάζοντας τα ξυπόλητα πόδια μου "λέγομαι Πασαγιάννης και περιμένω γράμμα από την Αγγλία.

τα ίδια αίσχη συνέβαιναν εδώ και δεκαετίες ολόκληρες. Προτάθηκαν εννοείται δεκάδες ερμηνείες. το ποτήρι πλέον ξεχείλισε: Σημειώθηκαν στον πλανήτη περισσότερες από τετρακόσιες εκρήξεις παραλογισμού. Κανείς από τους επιζήσαντες παίκτες δεν δέχθηκε να εξηγήσει το διάβημα. Στις τρεις Οκτωβρίου. που απειλούσε την ανθρωπότητα. στο ημίχρονο ενός φιλικού αγώνα μπάσκετ. Ποια ήταν η αιτία και προπαντός η ενδεδειγμένη αντιμετώπιση του ΑΨΙ. άξαφνα. Καμιά τους όμως δεν ακουγόταν αληθινά πειστική αφού. τα χαράματα. κοινωνιολόγοι. τα περιστατικά άρχισαν να πυκνώνουν και ν' αποκτούν. Αυτά και άλλα παρόμοια συνέβαιναν γύρω στα τέλη Αυγούστου. αν κρίνουμε απ' την ταχύτητα που τον υιοθέτησαν οι δημοσιογράφοι. Εκεί οι ειδικοί απόμειναν να χάσκουν. οι επιβάτες ενός λεωφορείου της γραμμής Παγκράτι . τη γελοιότητα οι ηγεσίες ωστόσο των πολιτισμένων χωρών πείστηκαν επιτέλους ότι έπρεπε να αντιμετωπιστεί υπεύθυνα εκείνη η καινούργια λαίλαπα. φυσικά. η Εθνική Ομάδα της Μάλτας (που σημειωτέον προηγούνταν) κλειδώθηκε στα αποδυτήρια και έκοψε τις φλέβες της με ξυράφι. εγκληματολόγοι και το πρώτο. ο οποίος διασπούσε ισχυρίζονταν την αλυσίδα της ζωής στην υδρόγειο. τι ζήτησαν.Νέα Ιωνία κατελήφθησαν από ομαδικό αμόκ και αφού ανάγκασαν τον οδηγό να τους πηγαίνει επί ώρες πέρα . το απογευματινό τσάι ενός γηροκομείου στα περίχωρα του Λίβερπουλ εξελίχθηκε σε ολονύχτιο σεξουαλικό όργιο. όμως. στην κοινωνική διαδικασία σε ξαφνικές εκρήξεις παραφροσύνης. το αίτημά τους ικανοποιήθηκε. σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση και υπό τις λοιδορίες της αντιπολίτευσης. Έξι ημέρες αργότερα. κυρίως. ξεκίνησαν τα δύσκολα. δίχως να ιδρώνει καν το αυτί του Ηomo Sapiens. τους τελευταίους μήνες του 1999. πράγμα που έκαναν ήταν να βαφτίσουν το κακό: Απώλεια Ψυχικής Ισορροπίας το έβγαλαν και ο όρος υπήρξε όντως εξαιρετικά πετυχημένος. Με την πάροδο των εβδομάδων. που είχαν να κάνουν είτε με την τρύπα του όζοντος είτε με τη χημική αλλοίωση των τροφών είτε ακόμα και με τον καθημερινό αφανισμό κάποιων σπάνιων πουλιών ή ερπετών. προκειμένου να εγκαταλείψουν το όχημα. στην ένταση φυσικά που επέτρεπε η ηλικία των τροφίμων.Ουκρανός μαφιόζος προσήλθε αυθόρμητα στα κεντρικά της Ασφάλειας στο Κίεβο και αφού ομολόγησε δεκατέσσερις φόνους πήδηξε απ' το παράθυρο. παρά μονάχα ξέσπαγαν με το παραμικρό σε γοερά κλάματα και απειλούσαν να το επαναλάβουν με την πρώτη ευκαιρία. . απλώς. Επιστρατεύθηκαν πλήθη επιστημόνων ψυχίατροι. Να σπεύσει επί τόπου ο ίδιος ο πρωθυπουργός και να τους διηγηθεί το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας! Ύστερα από θυελλώδη συνεδρίαση του Ανώτατου Κυβερνητικού Συμβουλίου. Από εκεί και ύστερα. στο κάτω κάτω. με αποκορύφωμα τον τραγέλαφο των Αθηνών: στις δυόμισι το μεσημέρι. μαζικότερες διαστάσεις: στις δέκα Σεπτεμβρίου. Τι έσπρωχνε ανθρώπους κάθε λογής μα ενταγμένους.δώθε στο Λεκανοπέδιο με το ραδιόφωνο στη διαπασών. Πώς έφτασε. το μαχαίρι στο κόκαλο. Και μπορεί μεν οι εν λόγω επιβάτες να γλίτωσαν τη σύλληψη και τη δίκη η οποία θα παρέτεινε. με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

με την πεποίθηση ότι είχε ήδη λύσει το αίνιγμα. Ο ίδιος ο Πάπας ξεπρόβαλε ετοιμόρροπος στο μπαλκόνι του Αγίου Πέτρου και διευκρίνισε προς τη Χριστιανοσύνη ότι η ενανθρώπιση του Θείου συμβατικά τοποθετήθηκε από τους Πατέρες στο έτος 1. η δημοκρατική τάξη πραγμάτων απειλείται από τους εθνικισμούς και τις θρησκευτικές μανίες των υπανάπτυκτων! Ο αριθμός 2000 είναι το πρόβλημά μας. Κι αν. οι οποίες μοιραία καταλήγουν στο δίπολο καλό . οι φιέστες που προετοιμάζονταν σε Ανατολή και Δύση. υποτίθεται... άρα διανύουμε ήδη το 2006 ηρεμήστε! τι σημασία έχει. «Εδώ συμβαίνει το σώσε: Ο πληθυσμός του τρίτου κόσμου αυξάνεται ραγδαία. ώστε να αναθέσουν σε μια έγκυρη εταιρεία δημοσκοπήσεων να τον ελέγξει.. βέβαια. Τόσο. Για καλή μας τύχη.». Και δυστυχώς αναπόφευκτο. κρατικής ασφάλειας) τον εορτασμό της Πρωτοχρονιάς στην Πλατεία Τimes της Νέας Υόρκης και αποζημίωσε πλουσιοπάροχα τη χολιγουντιανή εταιρεία που είχε αναλάβει τη διοργάνωση. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως συμφώνησε . στο Παρίσι.κακό. πνίγοντας ένα κουλουράκι μέσα στον καφέ του.» μονολόγησε φωναχτά ο νεαρός ψυχολόγος Φρανσουά Μπουλάντ.. που τελετουργικά πλησίαζε στο τέρμα της.».. ενώ νεώτερες ιστορικές έρευνες αποδεικνύουν ότι ο Ιησούς γεννήθηκε το 6 π. «Ο πολιτικός ξέρει και να κουκουλώνει» καμάρωσε ο Αμερικάνος πρόεδρος τα όμορφα και περιποιημένα δάχτυλά του. ότι το 2000 είναι πολύ κακό σύμβολο.. εξάλλου.».» εξανέστη ο Γερμανός καγκελάριος. αρχικά στη Γαλλία και στη συνέχεια στον υπόλοιπο ανεπτυγμένο κόσμο.Χ. ήταν εύκολο να θέσουν εκτός νόμου τις διάφορες μουρλές αιρέσεις που προφήτευαν την καταστροφή του κόσμου ή τη Δευτέρα Παρουσία. ημισέληνος. «Σταυρός. οι κυβερνήσεις αποθάρρυναν κάθε πανηγυρική εκδήλωση. «Οι άνθρωποι παθιάζονταν πάντα με σύμβολα» τον έβαλε στη θέση του ο Ρώσος συνομιλητής του. «Μας έχει στρίψει εντελώς. χωρίς ποτέ σχεδόν να αναζητήσουν το αληθινό τους νόημα. ο χρόνος όταν υπάρχει πίστη. Φαίνεται. Τα αποτελέσματα.«Τους τελευταίους μήνες του 1999. σβάστικα. Έσπευσε να αναπτύξει όσο πιο πειστικά μπορούσε την υπόθεσή του και να τη στείλει με επείγον φαξ στα κεντρικά του υπουργείου Προεδρίας. ξεκίνησε μια συντονισμένη προσπάθεια υποβάθμισης στη συνείδηση των μαζών του περάσματος στη νέα χιλιετία. σφυροδρέπανο: Εκατομμύρια σκοτώθηκαν για το χατίρι τους. το περιβάλλον καταστρέφεται. λοιπόν. Από την επομένη κιόλας. «Η Ιστορία κινείται ανάμεσα σε απλουστεύσεις. τον πήραν στα σοβαρά. τα οποία θα μοίραζε στους υπηκόους του.. τον επιβεβαίωσαν πλήρως: η ισχυρότερη πηγή άγχους για τον μέσο άνθρωπο δεν ήταν άλλη από τη μετάβαση στην τρίτη χιλιετία! Τα κάθε λογής αφιερώματα στο λεγόμενο «millennium». «Που πιθανόν να μην υπήρχε καν» προσέθεσε ο πρωθυπουργός του Καναδά. Ο δήμαρχος Αθηναίων τριπλοσιγούρεψε το πολιτικό του μέλλον για να δεχτεί να ξεπαραγγείλει το ένα εκατομμύριο επετειακά μπλουζάκια. άλλο δεν προκαλούσαν παρά υπόγεια δυσφορία και οδηγούσαν τους πιο ευαίσθητους σε ακραίες εκδηλώσεις πανικού. η αντίστροφη μέτρηση. όταν το ζήτημα ετέθη σε επίπεδο κορυφής. Διακριτικά αλλά επίμονα. η εμπορική εκμετάλλευση του Μillennium έπρεπε να αντιμετωπιστεί με άλλα μέσα: Η CΙΑ ματαίωσε στα μουλωχτά (για λόγους.

αισθήματα. ο διοικητής τους παρεφρόνησε και αποπειράθηκε με πραξικόπημα να επιβάλει την προσωπική του εξουσία. Η απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών για επ' αόριστον αναβολή του 2000 υπήρξε όντως σωτήρια και υιοθετήθηκε ταχύτατα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη συνέχεια από το σύνολο των κρατών-μελών του ΟΗΕ. αφού αποφασίστηκε διεθνώς ότι με την εξάντληση του λατινικού αλφαβήτου.» τραύλισε κάποιος σύμβουλος με αμπελοφιλοσοφική διάθεση. για να απευθύνει διάγγελμα στο Έθνος.». όπως και τα επόμενα οχτώ χρόνια. πώς να σχολιάσω άραγε μια τέτοια γραφική παραφωνία. Ακάθεκτοι αλλά μόνοι. στο περιθώριο της παγκόσμιας τάξης. θα ακολουθήσει το ελληνικό και όχι το κυριλλικό. Εάν ρωτάτε τώρα για εκείνους τους ελάχιστους εξτρεμιστές. . Όταν απειλήθηκαν και οι περίφημες ελβετικές τράπεζες. Στην Ελβετία. που επιμένουν ότι βρισκόμαστε στο 2010 και δρουν ανάλογα. «Η Ανθρωπότητα» ισχυρίζονται «παρέλυσε και πνίγηκε μέσα στο λιπαρό παρόν της. Τού κάκου. «Δεν είμαστε εμείς είναι ο χρόνος που κυλάει αδυσώπητα. που κύλησε αίσια. Εμείς ωστόσο» κοκορεύονται «προχωρούμε ακάθεκτοι προς το μέλλον!». τελείωσε συμβολικά ή πραγματικά η ίδια η Ιστορία. το ΝΑΤΟ έστειλε στρατεύματα για να τις προστατέψει. Η ομαλότητα σύντομα επανήλθε εντελώς. πριν βυθιστούν ταυτόχρονα σε βαθύ λήθαργο κι αφήσουν για λίγο τη γηραιά ήπειρο στην ησυχία της. Το 1999a διαδέχθηκε το 1999b. να σταματήσει ακόμα και τον χρόνο! Περίμενε και θα δεις!» τον έκοψε εκείνος κι όρμησε στο οβάλ γραφείο του. Αντί για αυτό. Η ανθρωπιστική επιχείρηση πήγαινε ρολόι ώσπου.. «Η Δημοκρατία μπορεί. λες κι εκδηλώνονταν σε ένα τεχνητό κενό χρόνου δίχως συνέχεια ή συνέπειες. ο πληθυσμός αφηνίασε και άρχισε να καταστρέφει συστηματικά ημερολόγια και ρολόγια. την πέμπτη ημέρα. ποιοι είμαστε εμείς να της το επιβάλλουμε. «Αφού η Ανθρωπότητα δεν αντέχει το έτος 2000. «Νισάφι!» γάβγισε ο Πρόεδρος στο επιτελείο του. την πατρίδα της σταθερότητας. Έτσι ή αλλιώς. άμα θέλει. απαντάω εγώ. επιθυμίες έμοιαζαν να 'χουν χάσει ξαφνικά το βάρος τους. Είχαμε φτάσει πια στα μέσα Νοεμβρίου και το ΑΨΙ κάλπαζε και κατακυρίευε χωριά και πόλεις: Οι τηλεπαρουσιαστές σε ολόκληρη την Ευρώπη συμπλήρωσαν τρία εικοσιτετράωρα δίχως να βάλουν γλώσσα μέσα. το 1999 δεν θα τελειώσει προφανώς ποτέ. όπως ζητούσανε οι Σλάβοι.. πλήττοντας καίρια την εθνική οικονομία. Οι λαοί του κόσμου αναστέναξαν απελευθερωμένοι απ' τον βραχνά που τους έπνιγε. Ήδη διανύουμε το έτος 1999k και η πατρίδα μας πανηγυρίζει.και επαύξησε. Θα ήταν ο πρώτος μαύρος δικτάτορας μη αφρικάνικης χώρας! Η ελβετική σταγόνα ξεχείλισε το ποτήρι της αμερικάνικης υπομονής. Μονάχα που όλα πράξεις. Και καταδικασμένοι.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful