ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΘΕΑΤΡΙΚΟΙ
ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ
ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ

Πες του το. να με συντροφεύση. WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΟΒΡΗΑ Καλή ’σπέρα. προσκυνώ. τούτους τους χριστιανούς. Ελαφρέ και ο Γιαουντίς μου. Κυράδαις μου. κυρά μου. έτσι στο αρχοντικό του να βρυάζουν πλουσιοπάροχα τα πανάγαθα σαν εις τους εφτά χρόνους τους καλούς του Φαραώ. τον Γιακό. Να μας σπλαχνιστή ο αφέντης. κυρά μου. WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX . Δεν μπορούμε οι κακορρίζικοι την ημέρα να ξεμουτρήσουμε. μου να καθίσω. κυρά μου. και άνοιξε κι ο Χαχάμης την πόρτα του Γέτου κι’ εβγήκα. Πες του το. η αδελφή του. το ψυχικό του. κ’ εστεκόμουνα κοντά στον άνθρωπό σας. να βάλης εις τα γόνατά σου. Κυράδαις μου. καλή ’σπέρα. κυρά μου. Κυράδαις μου. να μιλήση του Πρεβεδούρου. και όλα σερνικά. το παιδί μου. μας πετροβολούνε. να μην μας πειράζουν οι χριστιανοί. κυρά μου. Νάκανε ο εκλαμπρότατος αφέντης ο Άρχος σου. και να γενή χρυσή μοίρα. Αχ! (Κάθεται). κυρά μου. μα δεν τον άφησε η Ραχέλα μου. Πράξη Δεύτερη.2 WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΑΤΕΣΗΣ Ο ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ Η Οβρηά μπαίνει λαχανιασμένη. Κυράδαις. την ημέρα. Δια μεγάλη σας αγάπη ήλθα. και πάντα το μάννα να βρέχη στο αρχοντικό σας. διατί δεν είμαστε Χανανέοι. Στοχάσου τη νύχτα πώς ετρέμανε τα ποδαράκια μου τα γονατάκια μου καθώς ερχόμουνα. Κυρά μου. Σκηνή Δεύτερη. είμαστε Εβραίοι. μας ρίχνουν βρωμιές επάνω μας. τους σκιαζόμαστε. Ευχαριστώ. χρυσή! Έτσι τ’ αρχοντικό σου νάναι στολισμένο από κάθε καλό. Αφήστε με. κυρά μου. και του αρχοντόπουλού σου τα παιδάκια. να του το πης – να κάμη το ψυχικό του. και ποτέ να μη δακρύζουν από πίκρα. οι πρωτόπλαστοι. κυρά μου! Πες του. διατί κοντεύει νάβγει η ψυχή μου κοντεύει. Έτσι να ησυχάση η καρδούλα σας. κυρά μου. καθώς ησύχασε το κορμάκι μου στην καθήκλα σας. έτσι να δακρύζουν συχνά τα ματάκια σου από χαρά. της αρχοντοπούλας σου. Κυρά μου. κυρά μου. Κυρά μου. δια να μη μας πειράζουν οι χριστιανοί! Να τόκανε. Βλέπεις τους σκιαζόμαστε. κυρά μου. Να του το πης. έτσι ν’ αλλάξη η μοίρα της αρχοντοπούλας σου. κυρά μου. έτσι να σε αξιώση ο Αντωνάης. καθώς ήταν στολισμένα από ’πωρικά τα ώμορφα περιβόλια που εκατοικούσαν οι πρωτόπλαστοι. όλα σερνικά σαν τον προπάτορά μας τον Γιακό. που μας κτυπούν τα παιδιά και οι μεγάλοι ακόμη. δεν τον άφησε μην πάθη κακό.

Του πειρασμού είναι αυτά τα λόγια!… Πίσω! Τέρας του κάτω κόσμου… Μακριά. Και μέσα σου να είμαι σαν το παιδί στης μάνας του τη μήτρα… Και τίποτα να μη μπορεί να μας χωρίσει στον αιώνα… Πάρε με. πειρασμέ! Σε βλέπω! Κύριε! Μη μ’ αφήσεις!… Να. πώς πληθύναν οι εχθροί σου! Να πώς σηκώσανε κεφάλι… Ας ντροπιαστούν όσοι γυρεύουνε την ψυχή μου! Ας γκρεμιστούνε στον Άδη όσοι βάλανε βουλή να μ’ αφανίσουν! WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX . Κύριε. Μέσα μου να μπεις ως τον αρμό τον πιο κρυφό μου. Σε σένα! Λύτρωσέ με! Λευτέρωσέ με απ’ τον πηλό! Ας μη με κουκουλώσει. όλη πάρε με. νοιώθω το αίμα στην καρδιά μου. βαλαντωμένη από τον πόθο σου!… (Ξαφνικά με φρίκη) Τίνος είναι αυτά τα λόγια. αν είναι καθαρή η βρώμικη) Κι ας γίνει ένα με σένα. Έλυωσα τη σάρκα μου. που δεν μπορεί κανείς να ξέρει. Κύριε. WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ Σε σένα υψώνω την προσευχή μου. σαν το κερί στη φλόγα της μετάνοιας. Σκηνή Δέκατη τέταρτη. Μέρος Δεύτερο. Το κορμί μου κι η ψυχή μου ένα με σένα.3 WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΣΠΥΡΟΣ ΜΕΛΑΣ Ι Ο Υ Δ Α Σ Η Μαγδαληνή απομένει μια στιγμή συλλογισμένη. να τρίξουνε τ’ αμαρτωλά τα κόκκαλά μου στο παντεξούσιο αγκάλιασμά σου!… (Γεμάτη από ηδονή. τα σουβλερά νύχια σου απ’ το κορμί μου!… Μη με κοιτάζεις! Τα μάτια σου σα να τινάζουν απάνω μου πράσινες φλόγες απ’ την κόλαση… Πίσω!… Βοήθεια!… Βοήθεια!… Πίσω! Μη με ζυγώσεις! Σε ξέρω. Κύριε. Κύριε. τα φοβερά πλοκάμια σου. Φλόγα. Κύριε! Περιτριγύρισέ με… σφιχτά περίβαλέ με… Τύλιξέ με στα δυνατά. Κοιτάζει ψηλά. Έλυωσα τη σάρκα μου στη φλόγα της αγάπης σου… Ζύγωσε την ψυχή μου. το ρέμα του νερού!… Ας μη με καταπιεί ο βυθός!… Και το πηγάδι ας μην κλείσει από πάνω μου το στόμα του!… Ζύγωσε την ψυχή μου! Εσύ ξέρεις την ντροπή μου… την ντροπή που συνέτριψε τη σάρκα μου.

Οι φράσεις που είναι μέσα σε παρένθεση είναι οι απαντήσεις του Πανταζή. Κι εγώ σου λέω γέρνει. Γιατί τα μειώνεις όλα. Θα χωράει. Νομίζω είναι ίσο τώρα. (Έτσι νομίζω). (Νομίζω ναι). Δε θά 'χουμε δίπλα το πορτατίφ. Εγώ σε λατρεύω.). δε μ' αρέσει να βλέπω τα πράγματα άνω-κάτω. Είσαι σίγουρος. Τόσο. Τώρα ίσωσε. υστερικά σχεδόν. Δε σου φαίνεται σα να γέρνει αριστερά τώρα. Και φυσικά. φουστανάκι. (Πάρα πολύ. (Έτσι νομίζω). είπες.τι πρέπει). Και βέβαια μ' αρέσει ! (Και μ' αγαπάς. (Για φέρ'το πιο δεξιά). (Άμα έρθει το μπαουλοντίβανο θα δεις). Προς τα δεξιά δεν έγερνε. να ισιώσει ένα κάδρο που έχει καρφώσει στον τοίχο απέναντι στην πλατεία. (Ναι.. η καθαριότητα. Παλατάκι. Εσύ.. WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΓΥΝΑΙΚΑ Ωραίο. Εσύ. Επεισόδιο 2ο. αυτή την παραξενιά.4 WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΜΑΡΙΟΣ ΠΠΟΝΤΙΚΑΣ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ Μια γυναίκα που έχει ανέβει σε μια καρέκλα και προσπαθεί. Εγώ () ! είμαι περήφανη. (Θα χωράει). Αν είναι τσίμα-τσίμα. Εφτυχισμένη.. Είμ' εφτυχισμένη τώρα.. (Δεν ξέρω). Εγώ.. Από τη συλλογή μονόπρακτων Εσωτερικαί Ειδήσεις. Θα χωράει. ε... Μ' αρέσει η τάξη. δε θα χωράει.. τι ωραία που θά'ναι!.. (Εντάξει). η ομορφιά. (Μ' αγαπάς. (Και πού λες να πάει το μπαουλοντίβανο τελικά. (Είναι φίνο).. Πάρα πολύ. (Για κούνα-το). (Το κάδρο σα να στράβωσε πάλι). Σαλατίτσα. Να κατέβω δηλαδή. Ναι. (Μα τι διάολο έπαθες. Σαλονάκι με τα όλα του.). (Με κάνεις περήφανο). Ίσιωσε. Το σπίτι είναι η μίση ζωή του ανθρώπου.). δεν ακούγονται. Τόσο.. μπαλκονάκι. Δε μ' έχεις ακούσει που λέω μπριτζολίτσα καμιά φορά. Κουζινίτσα. (Ναι τώρα είναι ίσο). είναι τέλειο. Εντάξει. (Θα χωράει). Σωστό παλατάκι. Σβήνονν τα φώτα) WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX . (Εδώ μέσα θα γίνει σαλόνι περιωπής). Εντάξει τώρα. Πόσο είναι το μπαουλοντίβανο. Γιατί τα μικραίνω. (Σε λατρεύω). εκπομπούλα. (Είναι ο. Σοβαρά. (Είσ' εφτυχισμένη.(Εντάξει). (Αμέ). Μήπως μια ιδέα πιο αριστερά. να μη στραβώνουν ούτε χιλιοστό. Τώρα. (Σ' αρέσει.. (Δε θέλει λίγο δεξιά.. Θέλω τα κάδρα να είναι ίσα.. Ίσα-ίσα που τα χαίρομαι. βέβαια !. Και σ' αγαπώ.). (Αλίμονο).). (Είσ' εφτυχισμένη τώρα. Αχ. Εσύ.).). Δηλαδή στους θεατές. (Για δοκίμασε).. Γιατί δε μετράς να δούμε. Και. (Μπα. (Λίγο πιο δεξιά). Σα να μου φαίνεται ότι στράβωσε λίγο. (Σα στραβό μου φαίνεται).).). Έχω αυτή την αδυναμία. πού θα χωρέσει το τραπεζάκι με το πορτατίφ.).. (Η ΓΤΝΑΙΚΑ ξεσπάει σε υστερικό γέλιο που γίνεται ένα βουβό κλάμα. Μιλάει στον άντρα της που είναι ο Πανταζής. Εγώ λέω εδώ). Εντάξει..

με κάτι μαλλιά σαν το πουρνάρι… έτσι ήρθε και μας χτύπησε ένα πρωί την πόρτα… η αισχρή… και της ανοίξαμε… και τη δεχτήκαμε… και τη συμπαθήσαμε… (Δακρύζει) Εμείς έχουμε ασφαλιστικό γραφείο… και είχαμε βάλει αγγελία για μια γραμματέα. εκεί κάτω… Αυτήν με τ’ άσπρα και τα γυαλιά… Αυτή. Και φορέματα τον έβαλα και της πήρε και παπούτσια και φλιτζάνια… την προμήθεψα εγώ… και ποτήρια και πιατάκια… όλο… όλο το νοικοκυριό της το ’καμα σιγά-σιγά… Κι εγώ σαν κόρη μου την είχα. μια κιτρινιάρα. Περίμενα. Από τη συλλογή μονόπρακτων Γκρο Πλαν. WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΓΥΝΑΙΚΑ Αυτήν. «παρ’ την. βέβαια. και τον έχουν σκοτώσει και τον έχουν πετάξει μέσα σε κανένα οικόπεδο.5 WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΙΩΤΗΣ Η ΞΑΝΘΙΑ Γυναίκα με ταγιέρ και τσάντα. κάθε αρχή και δύσκολη. σκεφτόμουν. λιγάκι υπόγειο. αλλά τι να γίνει. αυτήν την ξανθιά… αυτήν. δεν τη λυπάσαι φαίνεται καλό κορίτσι… κάνε ένα ψυχικό. αυτή είναι πουτάνα! Μάλιστα πουτάνα… πουτάνα… πουτάνα! Έτσι κερδίζει το ψωμί της η άθλια! Όλο το βράδυ δέχεται τους γεροντοκολασμένους και το πρωί ντύνεται στ’ άσπρα και κατεβαίνει στα μαγαζιά. ένα δουλικό πεντάρφανο. περίμενα και μια και δυο νύχτες. θα τη διάβασε. βρε Στέφανε». Αν δεν την πάρεις στο δρόμο τον κακό θα καταλήξει και θα το έχεις βάρος στην ψυχή σου». Λες ν’ ανοίξω την εφημερίδα και να δω τον Στέφανο μισοφαγωμένο από τα ψάρια. φαίνεται. η αντροχωρίστρα! Να την βλέπατε πώς ήταν πρώτα… πριν δέκα χρόνια… ούτε θα τη γνωρίζατε… Μια κατσουφιασμένη. τη βλέπετε. που να ’σπαγε το ποδάρι της. λοιπόν. τίποτα ο Στέφανος… άφαντος. που ’ναι ντυμένη του κουτιού σα μανεκέν… αυτήν λέω. πουθενά. και τσουπ… ένα πρωί… εκεί πού ’μασταν στο γραφείο μας… εγώ κι ο άντρας μου… μας κουβαλήθηκε… σεμνή και φοβισμένη. Κι έτσι τον έπεισα και την πήρε… που να μην έσωνα ν’ ανοίξω το στόμα μου! Και την προσέλαβε και πρώτα απ’ όλα της δώσαμε κι έφαγε και στυλώθηκε το κορίτσι στα πόδια της κι ήρθε το χρώμα στα μάγουλά της… και της πιάσαμε και σπίτι με μπάνιο… και χολάκι. η αισχρή. του ’πα. Αχ! Αυτή… αυτή η πουτάνα… η ξανθιά… η λευκοντυμένη με κατάστρεψε… WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX . τηλεφωνούσα στους κουμπάρους… τίποτα ο Στέφανος. Ε. σαν κόρη μου… μάλιστα… γιατί εγώ… είχα δυο αγόρια και το ’χα καημό να ’χω και μια κορούλα… Σαν κόρη μου την είχα. φαίνεται καλό κορίτσι. Τηλεφωνούσα στους φίλους. καλέ. η τσούλα. καλέ… Σαν κόρη μου… (Δακρύζει) Ώσπου άρχισε ν’ αργεί ο Στέφανος και να μην έρχεται. καλέ. Μόλις την είδα σ’ αυτή την κατάσταση συγκινήθηκα κι είπα στον άντρα μου «Παρ’ την. Λες να είναι ο Στέφανος τίποτα πράκτωρ.

Από τη συλλογή μονόπρακτων Γκρο Πλαν. Δεν είναι ξύλινα! Κι από τι είναι. αλλά κι ιδιαίτερο γκαράζ! Μάλιστα… γκαράζ… προσωπικό… ιδιαίτερο…! Άκου… άκου. Μα σου είπα. Χριστίνα μου… Ένα σπίτι… Τι να σου πω! ΤΟ ΣΠΙΤΙ! Το αριστούργημα… Τι να σου πω. όχι. Μα γιατί το σπίτι είναι τριώροφο. βεβαίως… Ναι… ναι. ε! Καρυδιά… Μασίφ… Κι η κλειδαριά από μπρούντζο… Ναυτική η κλειδαριά! Ανοίγεις και μπαίνεις… και μπαίνεις κατευθείαν στο λίβινγκ ρουμ… Τεράστιο! Τεράστιο σα γήπεδο. Την Ακρόπολη βλέπεις… Μάλιστα… μάλιστα. Από χοντρό κρύσταλλο… είναι τα ράφια στις ντουλάπες! Όχι… όχι. Βρες το… Όχι… Να το πάρει το ποτάμι. και τρεις κρεβατοκάμαρες. Άσε οι κρεβατοκάμαρες είναι κάτι άλλο… ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί και τη βλέπεις. δεν σου λέω τίποτα… Μπρούντζος… πορσελάνες… μάρμαρα… ξύλα… καθρέφτες… Αφού όταν μπαίνεις μέσα ντρέπεσαι. σου λέω… Τέλειο πράγμα. σου λέω… Τεράστιο! Ναι… ναι… κι η κουζίνα εκεί… Ένας τοίχος λιγάκι πιο ψηλός τη χωρίζει. WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΓΥΝΑΙΚΑ Αχ ένα σπίτι. που λες είναι η κυρία είσοδος… όλη από καρυδιά. χρυσή μου! WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX . Ακριβώς αυτή είναι η λέξη… Θαμπώνεσαι! Βεβαίως… βεβαίως τα ’δα και τα μπάνια. δεν τέλειωσα ακόμα… Φαντάσου όλα αυτά που σου είπα… τρεις φορές ακόμα… Γιατί. Άσε τις ντουλάπες… Θυμάσαι κάτι δωμάτια που βάζανε παλιά τις δούλες… έτσι ακριβώς είναι οι ντουλάπες. σε ρωτώ και θέλω να μου απαντήσεις… τι βλέπεις. για να σου δώσω να καταλάβεις… Στην αρχή… περνάς ένα μικρό κηπάκο με κάτι σκαλοπάτια και κάτι κάκτους… Βεβαίως μάρμαρο… όλο μάρμαρο… παντού μάρμαρο… Κάτι το ιδιαίτερο… δεν ξέρω πώς να το πω! Μάρμαρο! Ύστερα είναι η κυρία είσοδος… Τι έχει στον κήπο. ιδιαίτερη είσοδο… κι όχι μόνο αυτό. Άσε. καημένη… κακτοειδή… Ύστερα.6 WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΙΩΤΗΣ ΤΟ Σ ΠΙ ΤΙ Γυναίκα με ταγιέρ και τσάντα. θαμπώνεσαι. να μην πιάσω τα ράφια τους. σε ρωτώ. καλέ… παθαίνεις τρακ… και σου κόβονται όλα… δεν θέλεις τίποτα να κάνεις… μόνο να κοιτάς θέλεις… Οι κρεβατοκάμαρες. ναι… κι από πίσω του είναι η κουζίνα… Όλο μάρμαρο… γυαλί. κακτοειδή. Άσε… άσε. Δυο μπάνια έχει… Ναι… Ναι. για τα μπάνια μην τα συζητάς… άσε. σε τέτοιο μέρος… Θαμπώνεσαι… ή δεν θαμπώνεσαι. Ιδιαίτερη είσοδος. ξύλο καρυδιάς και μπρούντζο… και αυτόματα… αυτόματα όλα… σαν αεροπλάνο.

εσύ… στο δρόμο θα πεθάνεις μοναχή σου… και πολύ πολύ πεινασμένη». Με τέτοιο χαρακτήρα. WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΓΥΝΑΙΚΑ Εγώ από μικρή ήμουν πολύ ζωηρός χαρακτήρας… Μ’ άρεσε να βρίσκομαι με πολλούς ανθρώπους… να πίνω. τα μυρίστηκαν αυτά… με είπαν ανήθικη και μού δώσαν μια και με πέταξαν στο δρόμο… μικρό κορίτσι τότε. Ο χαρακτήρας σου… είναι αυτός που είναι. είπα στον εαυτό μου… Τι θέλεις να πετύχεις στη ζωή σου. μιλά προς το κοινό. Μαρία μου… κατέστρεψες τη ζωή σου… Οι φίλες σου παντρεύτηκαν. Μαρία μου… παντρεύτηκαν… εσύ. έλεγα. Θέλω να ζήσω ωραία… είπα μέσα μου! Ωραία. φιλαράκο… τίποτα δεν κράτησα μέσα μου… τίποτα δεν θυσίασα… έζησα με χίλιες αισθήσεις… δεν σακάτεψα τη ζωή μου… σ’ ένα σπιτάκι εγώ… έζησα… έζησα και γιαυτό με βλέπετε τόσο ήρεμη! WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX . είπα μέσα μου… Επειδή όμως ήμουν άνθρωπος ευθύς. φίλοι μου… και πέρασα. προτίμησα το τρίτο… να γίνω δηλαδή μια κοινή. Από τη συλλογή μονόπρακτων Γκρο Πλαν. Μόνο ωραία δεν θα ζήσεις… ή πρέπει ν’ αλλάξεις χαρακτήρα ή πρέπει να μάθεις να υποκρίνεσαι. να γελώ… να τραγουδάω… μ’ άρεσε να το διασκεδάζω! Δεν μ’ άρεσε να μένω κλεισμένη μέσα σε τέσσερις τοίχους και ν’ αγαπώ συνέχεια τον ίδιο άνθρωπο! Δεν μ’ άρεσε να τον περιμένω όλη μέρα να γυρίσει για να τον κάνω ευτυχισμένο… Εγώ ήθελα να ζω έντονα την κάθε μου ώρα και στιγμή… Σα να ’ταν ακριβώς η τελευταία μου ώρα στη ζωή μου… μ’ ένα και μόνο πρόσωπο… με καταλαβαίνετε… πιστεύω! Όταν οι άλλοι. όμως. «τι έκανες. Ευτυχώς. Τι να γίνει. του δρόμου… ή θα πεθάνεις για να γλιτώσεις μια και καλή… διάλεξε και πάρε. (Γελάει) Εγώ όμως φίλοι μου έζησα στα γεμάτα… Γνώρισα ανθρώπους ενδιαφέροντες… υπουργούς… επιστήμονες… εφοπλιστές… έζησα «Κάργα» που λέμε εμείς στην πιάτσα… κι όταν έρθει η ώρα μου να κλείσω τα ματάκια μου… δεν θα με πιάσει πανικός… γιατί εγώ έζησα. όμως. πράγμα βαρετό. είπα μέσα μου… έτσι είναι ο κόσμος… από δω και πέρα τι γίνεται. του δρόμου… Έγινα λοιπόν πόρνη. ή θα γίνεις μια κοινή. σας το ορκίζομαι… ζωή χαρισάμενη! Και τις καταθέσεις έχω και τ’ ακίνητά μου κι ωραία την πέρασα τη ζωή μου! Οφείλω όμως να ομολογήσω… ότι στην αρχή είχα ορισμένες τύψεις! «Αχ Μαρία μου». να γλεντώ. εγώ δεν έχασα την ψυχραιμία μου.7 WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΙΩΤΗΣ ΕΝΑΣ ΖΩΗΡΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ Γυναίκα καλοντυμένη.

WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX . WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΓΥΝΑΙΚΑ Ένα βράδυ σαν το σημερινό. Αλλά η ώρα περνούσε κι ο Φρανσουά… δεν φαινόταν πουθενά. κι ύστερα πήγαμε σ’ ένα κοσμικό κέντρο… για να χορέψουμε… Εκεί μείναμε ως τις πέντε το πρωί… κι αν δεν μας έδιωχναν… μου φαίνεται… πως δεν θα φεύγαμε ποτέ… (Γελάει) Σαν ήρθε η ώρα να φύγουμε… εγώ έμεινα έξω στην είσοδο κι ο Φρανσουά… πήγε να φέρει το αυτοκίνητο… Εκεί στην έξοδο ήτανε πολύ ζεστά. καθόλου σας λέω… Το μόνο που έκανα… ήταν να πάω να καθίσω σε κάτι σκαλιά. φορούσα ένα εκθαμβωτικό. είχα χαθεί… Τότε. Άρχισα να κλαίω σιγαλά… ούτε κι εγώ ξέρω γιατί… Είχα μεθύσει. θυμάμαι. Χωρίς να το πολυσκεφτώ… ξετρελαμένη από το φόβο και την αγωνία… βγήκα έξω στο χιόνι… κι άρχισα να τον αναζητώ παντού. Άρχισα ν’ ανησυχώ… μ’ έπιασε πανικός… ούτε κι εγώ ξέρω… τι έβαλα με το νου μου. Ο Φρανσουά πετάχτηκε από το αυτοκίνητο… «Τι σου συνέβη. «Τι σου συνέβη. σ’ ένα από αυτά τα τρία μέρη ήμασταν σίγουρα… αλλά δε θυμάμαι πού ακριβώς… Εγώ. αγάπη μου». που λέτε. λεπτό ύφασμα… τη λευκή γούνα και τα κοσμήματα που είχα κληρονομήσει από τη γιαγιά μου… Ακόμα θυμάμαι… ότι φορούσα και κάτι λεπτά. μωρό μου. όπως ήταν φυσικό.8 WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΙΩΤΗΣ ΤΟ ΧΙΟΝΙ Μια γυναίκα καθισμένη σε καναπέ. που δεν μου έχει συμβεί ποτέ άλλοτε στη ζωή μου. μου συνέβη κάτι το εντελώς παράξενο. εγώ κι ο Φρανσουά… αποφασίσαμε να βγούμε έξω και να το κάψουμε στην κυριολεξία… (Γελάει) Δεν θυμάμαι πού ακριβώς ήμασταν τότε… έχω όμως την εντύπωση πως πρέπει να ήμασταν ή στην Κοπεγχάγη… ή στη Γενεύη… ή στη Βιέννη. δεν θυμάμαι ακριβώς αν ήτανε παραμονή Χριστουγέννων ή Πρωτοχρονιάς… που το χιόνι είχε φτάσει το ένα μέτρο μέσα στην πόλη.» Κι ύστερα με πήρε στα χέρια του… μ’ έβαλε στο αυτοκίνητο και γυρίσαμε σπίτι… Ε. παρέλυσε η θέλησή μου… Μάλιστα! Δεν έκανα καμιά προσπάθεια για να σωθώ… Πάγωνα σιγά σιγά… το καταλάβαινα. φαίνεται πολύ… Τα μάτια μου είχαν θολώσει… Ύστερα από λίγο μέσα στο σκοτάδι… είδα δυο φανάρια αυτοκινήτου… να πλησιάζουν… Ήταν ο Φρανσουά! Το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά μου. Από τη συλλογή μονόπρακτων Γκρο Πλαν. θυμάμαι… Έξω το χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα. πήγαμε και φάγαμε κάπου πολύ καλά. αυτό είναι όλο. πάγωνα… αλλά δεν μ’ ένοιαζε καθόλου. Αδύνατον. λεπτεπίλεπτα γοβάκια… πλεγμένα από ασημένια κλωστή… Ο Φρανσουά… ήταν ντυμένος επίσημα… θυμάμαι (Γελάει) Στην αρχή πήγαμε στην όπερα… Ύστερα. Σε λίγο όμως χάθηκα. έξωμο βραδινό φόρεμα από μαύρο. μου έλεγε και με φιλούσε. Τα πόδια μου είχαν αρχίσει να παγώνουν… Προσπάθησα να καταλάβω πού βρίσκομαι.

κυρία μου. WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΓΥΝΑΙΚΑ Αυτοί οι κωλογιατροί με πήραν στο λαιμό τους… Αυτοί οι κωλογιατροί με καταστρέψανε… Όλα… όλα μου τα γκρέμισαν… όλα… όλα… Στα καλά του καθουμένου…. μ’ ένα στήθος! Κι έρχεσαι… εσύ. Ευχαριστώ… κι αυτά καλά είναι». Τι να το κάνω. βρε που γιατρεύτηκα… αφού χάλασα τη ζωή μου. Στα καλά του καθουμένου… Μια χαρά τα ’χα κανονίσει εγώ με τον άντρα μου… μια χαρά! Κι ήρθαν αυτοί και μου δώσαν μια και μου τα γκρέμισαν όλα… όλα… Στην άμμο έκτιζα τόσα χρόνια εγώ. Από τη συλλογή μονόπρακτων Γκρο Πλαν. Τι να το κάνω. Πέστε… δεν με νοιάζει. γιατρέ… ευχαριστώ… ούτε δυο χρόνια ζωής…! Τι να γίνει. (Αρχίζει να ουρλιάζει) Τι δυο χρόνια ρε γιατρέ… Τι δυο χρόνια. ας κάνουνε καλά… ας κάνουνε καλά». πέστε μου… δεν με πειράζει. γιατρέ. Τώρα τρέχω σα ζουρλή όλη μέρα… όλη μέρα δεν φτάνω… δεν φτάνω. «Εντάξει. δεν με πειράζει. ρε γιατρέ… μ’ αυτά τα τελεσίγραφα… Πώς θα ζήσω… Πώς θα ζήσω.9 WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΙΩΤΗΣ ΔΩΡΟΝ ΑΔΩΡΟΝ Μια γυναίκα μιλά σε ένα φανταστικό πρόσωπο. Στην άμμο… «Πέστε μου. ρε γιατρέ… αλλιώς τα είχα κανονίσει εγώ… αλλιώς… Βαρέθηκα. βρε. θα πετάξεις… αυτοί που θα μείνουνε εδώ. βρε πούστη κωλογιατρέ… και μου λες πώς θα ζήσω! (Έξαλλη) «Ζήσε. πέστε μου… να κανονίσω την πορεία μου… Δεν με καταλαβαίνεται. πέστε… τον εξορκισμένο έχω. Λέλα μου. ρε. ούτε δυο χρόνια ζωής». βρε… βαρέθηκα. βρε… δεν αντέχω… θέλω να τελειώνω… να τελειώνω… σπάσανε τα νεύρα μου… σπάσανε τα νεύρα μου… (Κλάματα) WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX . (Με κλάματα) Τι να το κάνω. βρε γιατρέ… Κι ακόμα ζω! (Ξεσπάει σε κλάματα) Όλα τα πέταξα… όλα τα πέταξα… στον αέρα τα τίναξα… ρε γιατρέ! Στον αέρα… Το σπίτι μου… Τον άντρα μου… Το παιδί μου! Έμεινα ξεκρέμαστη. Έχασα τον έλεγχο. Εδώ έχουνε περάσει πέντε κι ακόμα ζω. έλεγα μέσα μου… «είκοσι μήνες σου μένουνε! Ζήσε κατά πώς θέλεις κι ας τους… να τραβάνε τα μαλλιά τους… και να κτυπιόνται… εσύ θα φύγεις. πέστε μου… είμαι σκληρό καρύδι εγώ…» «Ούτε δυο χρόνια ζωής. και χέσ’ τους».

Μα και βέβαια είμαστε φίλοι – κάτι παραπάνω – μιλάμε στο τηλέφωνο. όλα μαζί αυτά. Ναι… Καταλαβαίνω. κοιτάζει το τηλέφωνο. Όχι. Έχω ένα σωρό πράγματα να κάνω. όχι. γεια σου. Από τη συλλογή μονόπρακτων Τελευταία Παράσταση. έχεις το λόγο μου. Γεια σου.10 WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΚΩΣΤΟΥΛΑ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ Η ΠΡΟΒΑ Η γυναίκα είναι νευρική. για μένα είναι καινούργιο. Αλλά είναι υπέροχο. αφού… εσύ δεν μ’ αγαπάς. δεν θα το ξαναπώ. νομίζω πως είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Αλλά εγώ όμως. Ούτε… μετά. πίστευε με. να εδώ. Αν ήξερες όμως… Όχι. δεν με πειράζει. τρέχει. χτυπάει το τηλέφωνο. είναι κάτι σαν… σαν το φως που ανάβει άξαφνα μέσα στη νύχτα. κάτι που δεν θυμίζει τίποτα από τα προηγούμενα. καθόλου. δεν μπορείς να ξέρεις εσύ πώς αισθάνομαι εγώ. (Τρομάζει. Δεν πειράζει. θέλω να κλαίω. Δεν του αρέσουν οι μεγάλες φράσεις και τα επίθετα. (Κλείνει). Ούτε! Κάτι πιο πολύ! Σαν την ίδια τη ζωή. είμαστε κάτι σαν… πώς να στο πω… σαν συνωμότες! WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX . θα περιμένω. όποια ώρα νάναι. την πόρτα. Ναι. πάει κι έρχεται. WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΓΥΝΑΙΚΑ Ναι… ναι. θέλω να γελάω. να σε περιμένω. Δεν ξέρεις πόσο καινούργιο συναίσθημα είναι αυτό. μ’ αρέσει αυτό… δηλαδή. προσπαθεί να είναι ψύχραιμη. Το βρήκα! Είναι η ζωή αυτό! (Πτώση) Συγχώρεσέ με. μέσα μου (χτυπάει το στέρνο της) και θέλω να τραγουδάω. μη θυμώνεις. μ’ αρέσει. και θαυμάσιο! Πρέπει να είμαι προσεκτική. Ναι. επειδή… επειδή σ’ αγαπάω! (Έντρομη) Μη. δεν θα το ξαναπώ. Βιάζεται να επανορθώσει) Καλά. σε περιμένω… (Πτώση) Καθόλου. εγώ αισθάνομαι κάτι απίστευτο. Κάτι σαν έναν γλυκό πόνο εδώ. Εγώ όμως θα περιμένω.

χτυπάει το τηλέφωνο. Τα χάπια μου για τον ύπνο δεν με πιάνουν… τώρα τελευταία κοιμάμαι λίγο και δύσκολα. Είναι η ζωή μου αυτή. Το πάθος και η φαντασία των άλλων! WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX . σ΄ ένα Κόσμο χωρίς φαντασία. Ένας παγωμένος διάδρομος μέχρι το καμαρίνι μου. καλύτερα ν’ αρχίσω ανάποδα. Ένας τοίχος. Πέθανε από τη σιωπή. εκείνη η απαίσια αντήχηση από τα βήματά μου. Όπου να ’ναι θα έρθουν. Αγαπούσε μόνη της. Θα έχουν ένα πρόσωπο μάσκα και θα γελάνε. Ένας ρόλος που δεν γράφτηκε ποτέ. πιο καλά έτσι. ο ένας ρόλος να μπλέκεται με τον άλλον. Μπορεί και να είναι έτσι. Ο Συγγραφέας είπε πως είναι όλος ο Κόσμος και πως δεν θα χωρούσε ίσως σ’ ένα Καμπαρέ. Μόνο το τραγούδι είναι αληθινό. Εγώ θέλω να σας πω την ιστορία της θετρίνας χωρίς κείμενο γραμμένο. Να ξεχάσω. Θέλω να πω τη ζωή μου. Αν μετρήσω τους ρόλους… όχι. Ένα πελώριο πάθος. μια πελώρια διαδρομή για να βρω το αληθινό μου πρόσωπο. Κι ύστερα. η αγρύπνια της νύχτας. Θα πεθάνω σαν τη μάνα μου. Θα τραγουδάω και θα παίζω. Κανένας δεν κατάλαβε. Μιλάω μόνη μου τις νύχτες.11 WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΚΩΣΤΟΥΛΑ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΜΠΑΡΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ Η γυναίκα είναι νευρική. Είπανε πως έφταιγαν τα χάπια! «Τρελή» είπαν. Μιλούσε μόνη της. Πεθαμένη. χωρίς χειροκροτήματα. Εγώ θα ντυθώ για κάποιο ρόλο. σε ένα απαίσιο παιχνίδι για πεθαμένους εραστές. Τότε ακριβώς. το κουδούνι θα χτυπήσει ξανά για μένα. κοιτάζει το τηλέφωνο. Όλα τ’ άλλα ψεύτικα. τρέχει. Αυτή η μουσική με βοηθάει πολύ. «η Θεατρίνα» και τότε όλοι μοιάζουν ήσυχοι και σαν ευχαριστημένοι. Τότε που όλοι έχουν φύγει και τα χειροκροτήματα στοιχειώνουν τον άδειο χώρο του Θεάτρου. Η ζωή μου και η δική σας μαζί. την πόρτα. πάει κι έρχεται. Ήτανε αληθινή θεατρίνα. Αυτό είναι το δύσκολο. χωρίς ανθρώπους. Κάποτε ξεχνάω τα λόγια. προσπαθεί να είναι ψύχραιμη. Εγώ όμως ξέρω. WXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWXWX ΝΤΟΛΛΥ Είμαι η Θεατρίνα. Σαν τη μάνα μου. Δεν παίζω κανένα ρόλο απόψε. Χωρίς κανένα φως. εγώ θέλω να μιλήσω. Είναι όλα δικά μου. αλλά εγώ τη λέω μόνο έτσι. θέλω τη βοήθειά σου μαέστρο όταν θα πρέπει να θυμηθώ κάτι… ή και να ξεχάσω. και θα είμαι πεθαμένη. Αφού η ζωή της Θεατρίνας είναι το πάθος και η φαντασία των άλλων. Από το τέλος της παράστασης. είμαι η Θεατρίνα που κρύβεται στα πιο σκοτεινά όνειρά σας. Τίποτα δεν είναι δικό μου. ρούχα πολύχρωμα και μπογιές. Ολόκληρη. Η Θεατρίνα! Ένας ρόλος για μια ολόκληρη ζωή. Η ζωή μου. Χιλιάδες ρόλοι. Ευχαριστώ μαέστρο. Από τη συλλογή μονόπρακτων Τελευταία Παράσταση.

12 TΕΛΟΣ .

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful