Ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας : Χερουβικός Ὕμνος

Ὁμιλήσαμε στό προηγούμενο τεῦχος γιά τούς κατηχουμένους καί μέχρι ποιού
σημείου στή Θεία Λειτουργία παρίσταντο καί ἐξηγήσαμε ὅτι ἀπό τόν Χερουβικό Ὕμνο
ξεκινάει ἡ λειτουργία τῶν πιστῶν, τῶν βαπτιζομένων δηλαδή, ὀρθοδόξων
χριστιανῶν. Ὅσα λοιπόν ἔχουν προηγηθεῖ ἀποβλέπουν στήν ψυχική προετοιμασία
τῶν πιστῶν. Χωρίς αὐτήν δέν μποροῦμε νά μποῦμε στό κλίμα τοῦ μυστηρίου τῆς
Θείας Εὐχαριστίας. Ἡ ἔγκαιρη προσέλευσή μας, μᾶς ἐξασφαλίζει αὐτή τήν
«προθέρμανση».
Ἤδη γύρω μας δημιουργεῖται κατάσταση ἀναμονῆς. Εἶναι ἡ ὥρα τῆς Μεγάλης
Εἰσόδου. Εἶναι ἡ δεύτερη φορά πού ὁ λειτουργός θά βγεῖ ἐπίσημα ἀπό τή βορινή
πύλη (ἡ πύλη στά ἀριστερά μας). Αὐτή τή φορά ὅμως θά κρατεῖ μέ ἱερό δέος τό
Ἅγιο Δισκάριο ὅπου σ’ αὐτό θά βρίσκεται ὁ Ἀμνός (ἄρτος) καί τό Ἅγιο Ποτήριο μέ τό
Τίμιο Αἷμα (οἶνος), τά Τίμια Δῶρα μας δηλαδή. Θά τά μεταφέρει ἀπό τήν Ἁγία
Πρόθεση τοῦ Ἱεροῦ Βήματος στήν Ἁγία Τράπεζα ὅπου θά τελεστεῖ τό μυστήριο τῆς
Θείας Εὐχαριστίας.
Θά μποροῦσε κάποιος νά πεῖ : γιατί ἡ μεταφορά νά μήν γίνει μέσα στό Ἱερό Βῆμα ;
Ἔχει συμβολικό χαρακτῆρα. Θά περάσει ὁ λειτουργός κρατώντας τά Τίμια Δῶρα
ἀνάμεσά μας καί ἡ πορεῖα αὐτή συμβολίζει τήν πορεῖα τοῦ Κυρίου μας ποὐ πέρασε
μέσα ἀπό τόν κόσμο καί ἀνέβηκε στό Γολγοθά προσφέροντας τόν Ἑαυτό του θυσία
ὑπέρ ἡμῶν. Ἡ πορεία αὐτή εἶναι ἡ Μεγάλη Εἴσοδος.
Κατάσταση ἀναμονῆς λοιπόν. Στόν ναό αὐτή τήν ὥρα ψάλλεται, μέ κατάνυξη καί
πανηγυρικό
τινά
τρόπο,

ἐκφραστικότατος ὕμνος πού ξεκινᾶ
καί πού ἀρχίζει μέ τίς λέξεις : «Οἱ τὰ
Χερουβεὶμ μυστικῶς εἰκονίζοντες».
Καί γι’ αὐτό τό λόγο ὀνομάζεται
«Χερουβικός Ὕμνος».
«Οἱ τὰ Χερουβεὶμ μυστικῶς
εἰκονίζοντες, καὶ τῇ ζωοποιῷ
Τριάδι τὸν τρισάγιον ὕμνον
προσᾴδοντες,
πᾶσαν
τὴν
βιωτικὴν ἀποθώμεθα μέριμναν,

1

ὡς τὸν Βασιλέα τῶν ὅλων ὑποδεξόμενοι, ταῖς ἀγγελικαῖς ἀοράτως
δορυφορούμενον τάξεσιν. Ἀλληλούϊα.»
Ὁ ὕμνος ἀρχίζει μέ τήν συγκλονιστική παρατήρηση ὅτι ἐμεῖς ὅλοι πού συμμετέχουμε
στή Θεία Λειτουργία εἰκονίζουμε, ἐκπροσωποῦμε δηλαδή μυστικά τά Χερουβείμ,
χωρίς νά γίνεται αὐτό ἀντιληπτό. Καί τά εἰκονίζουμε αὐτήν τήν συγκεκριμένη ἱερή
στιγμή πού βρισκόμαστε στό ἐπίγειο θυσιαστήριο. Καί μαζί μέ τά Χερουβείμ κι’ ἐμεῖς
οἱ φτωχοί ἄνθρωποι (σάν τά Χερουβείμ) ψάλλουμε στήν ζωοποιό Τριάδα τόν
Τρισάγιο Ὕμνο. Γι’ αὐτό καί στήν συνέχεια τοῦ ὕμνου παίρνουμε τήν ἐντολή νά
ἀπομακρύνουμε (ἀποθώμεθα) κάθε βιοτική φροντίδα καί μέριμνα καί ἀπασχόληση.
Καί γιατί ; Γιατί πρόκειται νά ὑποδεχθοῦμε (ὑποδεξόμενοι) τόν Βασιλέα τῶν ὅλων,
τόν Βασιλέα τοῦ σύμπαντος, τόν Ὁποῖον (δορυφορούμενον) συνοδεύουν ἀόρατα, μέ
δύναμη καί τιμή καί ἰσχύ οἱ τάξεις τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων. Ἀλληλούϊα (δόξα στό Θεό).
Ὄντως μεγάλη τιμή γίνεται σέ μᾶς τούς ἀχρείους πιστούς, ὄχι μόνο νά
ὑποδεχόμεθα τά Τίμια Δῶρα, ἀλλά καί νά δεχόμεθα μέσα μας μέ τή Θεία Εὐχαριστία
τόν Βασιλέα τῶν ὅλων. Ἀναλογιζόμεθα σέ τί ὕψος καλούμεθα νά φθάσουμε ; Τό
μόνο πού μποροῦμε νά προσφέρουμε μπροστά στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας
εἶναι ἡ ἀπόλυτη σιγή. Ἡ ψυχή μας ἀπελευθερωμένη ἀπό κάθε γήινο, κοσμικό καί
ὑλικό, ἄς πάρει μέρος στή Θεία Λειτουργία μαζί μέ τούς λειτουργούς,
συλλειτουργούντων τῶν Ἀγγέλων καί ψαλλόντων τῶν Ἱεροψαλτῶν μέ ἐπισημότητα,
ἱεροπρέπεια καί εὐλάβεια οὕτως ὥστε νά γεμίσουμε μέ αἰσθήματα ἀφοσιώσεως καί
λατρείας στόν ὕψιστο Θεό.
Μέ ἀγάπη Χριστοῦ
π.Μηνᾶς Ἀλεξιάδης

«ΚΡΑΥΓΕΣ καί ΨΙΘΥΡΟΙ…»
Μία ἡμέρα, ἕνας σοφὸς Ἰνδιάνος ἔκανε τὴν παρακάτω ἐρώτησι στοὺς μαθητές του :
«Διατί οἱ ἄνθρωποι οὐρλιάζουν, ὅταν ἐξοργίζονται ;» «Διότι χάνουν τὴν ἠρεμία τους»
ἀπήντησε ὁ ἕνας. «Μὰ διατί πρέπει νὰ ξεφωνίζουν, παρ᾿ ὅτι ὁ ἄλλος εὑρίσκεται δίπλα
τους ;» ξαναρωτᾶ ὁ σοφός. «Ξεφωνίζομε, ὅταν θέλωμε νὰ μᾶς ἀκούσῃ ὁ ἄλλος»
εἶπε ἕνας ἄλλος μαθητὴς καὶ ὁ δάσκαλος ἐπανῆλθε εἰς τὴν ἐρώτησι : «Μὰ τότε δὲν
εἶναι δυνατὸν νὰ τοῦ μιλήσῃ μὲ χαμηλὴ φωνή ;»
Διάφορες ἀπαντήσεις ἐδόθηκαν ἀλλά... καμία
δὲν ἱκανοποίησε τὸν δάσκαλο... «Ξέρετε διατί
οὐρλιάζομε
κυριολεκτικά,
ὅταν
εἴμεθα
θυμωμένοι ; Διότι, ὅταν θυμώνουν δύο
ἄνθρωποι, οἱ καρδιές τούς ἀπομακρύνονται
πολύ... καὶ γιὰ νὰ ἠμπορέσῃ ὁ ἕνας νὰ
ἀκούσῃ τὸν ἄλλο, θὰ πρέπῃ νὰ φωνάξῃ
δυνατά, γιὰ νὰ καλύψῃ τὴν ἀπόστασι... Ὅσο
πιὸ ὀργισμένοι εἶναι, τόσο πιὸ δυνατὰ θὰ
πρέπῃ νὰ φωνάξουν γιὰ ν᾿ ἀκουσθοῦν. Ἐνῷ
ἀντίθετα τί συμβαίνει, ὅταν εἶναι ἐρωτευμένοι ; Δὲν ἔχουν ἀνάγκη νὰ ξεφωνήσουν,

2

κάθε ἄλλο, ὁμιλοῦν σιγανὰ καὶ τρυφερά... Διατί; Ἐπειδὴ οἱ καρδιὲς τούς εἶναι πολὺ
πολὺ κοντά. Ἡ ἀπόστασις μεταξὺ τούς εἶναι ἐλάχιστη. Μερικὲς φορὲς εἶναι τόσον
κοντά, ποὺ δὲν χρειάζεται οὔτε κἄν νὰ μιλήσουν… παρὰ μονάχα ψιθυρίζουν. Καὶ
ὅταν ἡ ἀγάπη τούς εἶναι πολὺ δυνατή, δὲν εἶναι ἀναγκαῖον οὔτε κἄν νὰ ὁμιλήσουν,
τοὺς ἀρκεῖ νὰ κοιταχθοῦν. Ἔτσι συμβαίνει, ὅταν δυὸ ἄνθρωποι, ποὺ ἀγαπιοῦνται,
πλησιάζουν ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον». Εἰς τὸ τέλος ὁ Σοφὸς εἶπε συμπερασματικά :
«Ὅταν συζητᾶτε, μὴν ἀφήνετε τὶς καρδιές σας νὰ ἀπομακρυνθοῦν, μὴ λέτε λόγια,
ποὺ σᾶς ἀπομακραίνουν, διότι θὰ φτάσῃ μία ἡμέρα, ποὺ ἡ ἀπόστασις θὰ γίνῃ τόσο
μεγάλη, ποὺ δὲν θὰ εὑρίσκουν πιὰ τὰ λόγια σας τὸν δρόμον τοῦ γυρισμοῦ».
(ΠΗΓΗ : ἱστοσελίς http://antirisis.wordpress.com)

Ἐπιμέλεια : Ἀγγελή Βίκυ, Φιλόλογος

Ποιητικό Κυριακοδρόμιο : «Κυριακή Ε’ Λουκᾶ…»

Τά πλούτη καί τ’ ἀγαθά
εἶναι μιά οὐτοπία,
Γιατί ἡ ζωή δέν κρέμεται
στ’ ἀνθρώπου τήν οὐσία.

Κάποιος πλούσιος πολύ
σάν ἄρχοντας ζοῦσε
εὐφραινόταν κάθε μέρα
ἀκριβά ροῦχα φοροῦσε.
Ὁ φτωχός ὁ Λάζαρος
στήν ἐξώπορτα σιμά του
ἔτρωγε ἀπ’ τά ψίχουλα
μαζί μέ τά σκυλιά του.
Πέθανε ὁ φτωχός μιά μέρα
καί μ’ ἀνείπωτη χαρά
ἄγγελοι Θεοῦ τόν πῆγαν
στοῦ Ἀβραάμ τήν ἀγκαλιά.

3

Μά καί ὁ πλούσιος μιά μέρα
πέθανε κι’ αὐτός κι’ ἐτάφη
καί ἡ ἄσπλαχνη ψυχή του
ἐκατέβηκε στόν Ἄδη.
Και ἀπό τόν Ἄδη μέσα,
πού σκληρά βασανιζόταν
σήκωσε ψηλά τά μάτια
κι’ εἶδε τόν Λάζαρο, πού εὐφραινόταν.
Πάτερ, Ἀβραάμ, φωνάζει,
Σέ παρακαλῶ θερμά
στή φωτιά βρίσκομαι τ’ Ἄδη
καί διψάω φοβερά.
Ἐσύ παιδί μου ἀπόλαυσες
τοῦ κόσμου τ’ ἀγαθά
κι’ ὁ Λάζαρος δοκίμασε
τῆς φτώχειας τά δεινά.
Τώρα ἐκεῖνος ὁ φτωχός
ζεῖ μέσα σ’ εὐφροσύνη
κι’ ἐσύ πονᾶς καί θλίβεσαι
ἀπό……δικαιοσύνη.
(ἀπό τό βιβλίο : «Ποιητικό Κυριακοδρόμιο»,

(τά Εὐαγγέλια τῆς Κυριακῆς σέ ποιητική ἀπόδοση),

Πένογλου Δέσποινα)

Ἀνακοίνωση Ἱ.Ναοῦ
Ὁ Ἱερός Ναός μας μέ αἰσθήματα ἀγάπης καί ἐκτιμήσεως σᾶς προσκαλεῖ νά
συνεορτάσωμεν εἰς τήν τετραήμερον Ἱεράν Πανήγυριν πρός τιμήν τοῦ ἐν
Ἁγίοις πατρός ἡμῶν Νεκταρίου τοῦ θαυματουργοῦ καί τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου
Μεγαλομάρτυρος Μηνᾶ, τῶν ὁποίων ἱερά λείψανα φέρει ὁ ναός καί θά
τεθοῦν εἰς προσκύνησιν κατά τήν πανήγυριν.

4