You are on page 1of 2

De Mening (Uit DS Avond)

Leefloners aan de slag


Gisteren oogstte ik heel wat verontwaardiging omdat ik op Twitter leefloners een tegenprestatie laten leveren een goed idee noemde. Ik vraag me af of de tegenstand even groot zou geweest zijn als het idee niet van Liesbeth Homans gekomen was, maar van pakweg Monica De Coninck.
Die laatste maakte indruk op me toen ze vertelde dat ze steuntrekkers die geen werk konden vinden, prompt aan het werk zette als glazenwassers bij het OCMW. Ik begrijp dat de afzender van een voorstel voor een deel bepaalt hoe je naar dat voorstel kijkt. Het vaak harde discours van Homans en haar partij kunnen de indruk wekken dat het erom gaat de profiteurs eruit te gooien en de anderen eens met harde hand op hun verantwoordelijkheid te wijzen. Voor wat hoort wat. Maar wie zegt dat dat zo is? En zelfs als het zo zou zijn, kan het toch nog altijd een goed idee zijn. Leefloners aan de slag leidt volgens mij tot re-integratie, emancipatie en verbeterde levensomstandigheden. Dat ikzelf ben opgegroeid in een vierdewereldmilieu van steuntrekkers en werkloosheid is intussen geen geheim meer. Een van de allergrootste misvattingen die er bestaan, is dat armoede vooral met geld te maken heeft. Uiteraard speelt dat een grote rol, zeker waar er kinderen in het spel zijn. Maar veel belangrijker is het isolement en bij momenten de marginaliteit die armoede creert. Het gevoel overbodig te zijn en niet gerespecteerd te worden leidt tot depressies, lethargie en vaak zelfs tot agressie. Men verbreekt de band met de samenleving, met het normale tijdsbesef en keert zich af van een samenleving waar men zich ongewenst voelt. Die mensen wat geld toestoppen, is paternalistisch en getuigt van weinig geloof in hun kansen en kunnen. En het is vooral gemakkelijk. In Rotterdam moeten leefloners verplicht n dag per week bij de reinigingsdienst bijspringen. Ik ben het ermee eens dat je niet per definitie moet kiezen voor de reinigingsdienst. Maar neerkijken op mensen die in de reiniging werken, zegt meer over wie zo denkt dan over de duizenden mensen die godzijdank daarin voor ons allemaal het verschil maken. De resultaten in Rotterdam zijn spectaculair. De helft van de leefloners heeft na enkele maanden geen uitkering meer nodig. Leefloners en langdurig werklozen inschakelen geeft hen een aantal noodzakelijke elementen om opnieuw mee te kunnen. Je krijgt weer structuur in je leven. Je komt weer onder de mensen en wordt opgenomen in een groep van collegas en mensen die je begrijpen. Noodzakelijke ingredinten om een volgende stap te doen. Want daarover gaat het, stapje per stapje weer op weg naar een bezigheid waarin men zichzelf kan manifesteren en waarin men zich gerespecteerd en nuttig voelt.

Om te besparen moet je het trouwens niet doen, want velen hebben intensieve begeleiding en ondersteuning nodig. Laten we niet vergeten dat er misschien wel te weinig banen zijn, maar dat er zeker genoeg werk is. En als iedereen een plaatsje doorschuift, kunnen we er misschien allemaal bij. Nol Slangen is auteur van Slangen in de coulissen, 25 jaar politiek en communicatie.