ΕΤΟΣ Θ’

24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2013
ΙΓ’ ΛΟΥΚΑ. Κλήµεντος Ρώµης, Πέτρου Αλεξανδρείας.

Τεύχος 343

Τα δύο ερωτήματα και η μόνη επιλογή
ατά πάσα πιθανότητα, εσύ, που άρχισες να διαβάζεις αυτό το κείμενο,
είσαι Ορθόδοξος Χριστιανός. Γνωρίζεις ποιος είναι ο Χριστός; Έχετε
ποτέ συναντηθεί; Ίσως να μοιάζουν αστεία και απλοϊκά τα ερωτήματα
αυτά. Όμως η απάντηση σε κάθε ένα από αυτά δεν είναι ούτε αυτονόητη, ούτε
συνηθισμένη, ούτε απλοϊκή.
Η απάντηση, για τον καθέναν από εμάς, είναι και ένας απολογισμός της
ζωής μας, μέχρι αυτό το δευτερόλεπτο που διανύουμε τώρα. Μας έχει δοθεί
ζωή και χρόνος. Τι κάναμε και τι κάνουμε, λοιπόν,
με την ζωή και τον χρόνο που έχουμε; Είμαστε
Χριστιανοί Ορθόδοξοι γιατί βαπτιστήκαμε «Είς το
όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου
Πνεύματος» και ακούσαμε το «Όσοι εις Χριστόν
εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε». Έχουμε
ενωθεί με τον Χριστό. Είμαστε βαπτισμένοι στον θάνατό Του και
ξαναγεννημένοι σε πορεία αναστάσιμη μαζί Του. Μας εδόθηκε ανεξίτηλα η
Χάρις και η Υιοθεσία. Ύψιστο το δώρο, γι’ αυτό και η απάντηση κρίσιμη.
Ο Χριστός ρώτησε τους μαθητές Του και συνεχίζει να ρωτά τον
καθέναν μας ξεχωριστά: Ποιος λένε οι άνθρωποι ότι είμαι; Εσείς ποιος λέτε ότι
είμαι; Ο Χριστός έλαβε την ανθρώπινη φύση για να την ανεβάσει στην θεότητα.
Ήρθε και μας αποκάλυψε τα πάντα. Ήρθε και μένει για πάντα μαζί μας.
Συναντώντας Τον δεν υπάρχει πλέον το «ποιος είσαι Θεέ». Η ζωή με τον
Χριστό μας αποκαλύπτει τον Θεό, μας ενώνει με τον Θεό.

Κ

Ο χρόνος, που έχει, ο καθένας μας, για να ζήσει, έχει αυτόν τον
σκοπό. Να Τον γνωρίσουμε, να Τον συναντήσουμε. Και η συνάντηση κάθε ενός
από εμάς με τον Χριστό είναι απόλυτα προσωπική. Μας προσμένει, μας καλεί,
μας διδάσκει, μας συγχωρεί, μας αγιάζει, θυσιάζεται κάθε φορά για να μας
θρέψει με το Σώμα και το Αίμα Του. Είναι εδώ, τώρα, παντού. Αγάπη ανείπωτη
και ακατανόητη για τον νου μας. Μα ακριβώς έτσι είναι ο Θεός. Τι κρίμα να Τον
χάνουμε. Τι κρίμα να προσπερνούμε, αδιάφορα ή με μανία, τον Θεό που
έρχεται για μια προσωπική και απόλυτη αποκάλυψη στον καθέναν μας.
Άραγε, πόση ζωή και χρόνο, έχουμε σπαταλήσει σε πράγματα
πρόσκαιρα και έχουμε χάσει αυτήν την συνάντηση; Πως έχουμε αφήσει τόσο
απ’ έξω την μόνη Αλήθεια; Το στόμα μας απαντάει γρήγορα και αβίαστα. Αλλά
η καρδιά μας τι λέει; Τι λένε οι πράξεις μας; Λέμε πως είμαστε Χριστιανοί αλλά
ομολογούμε Χριστό; Λέμε πως είμαστε πιστοί, αλλά, αφήνουμε εντελώς την
ζωή μας σε Εκείνον; Λέμε πως Τον αγαπούμε, αλλά, είναι Εκείνος η πρώτη μας
αγάπη, που κάνει όλες τις άλλες «αγάπες» μας να υποχωρούν για χάρη Του;
Δεν γίνεται να είμαστε Χριστιανοί και να μην είναι ο Χριστός το κέντρο, η μόνη
πρώτη επιλογή.
Τα ερωτήματα στέκουν για τον καθέναν μας. Ίσως, αμείλικτα θα
σκεφτείς. Ίσως, ελεγκτικά. Ακόμα και στενοχωρητικά. Δεν είναι όμως έτσι.
Αυτά τα ερωτήματα είναι πιο πολύ προσκλήσεις. Είναι ευκαιρίες μοναδικές. Γι’
αυτόν μην απογοητεύεσαι για τον χαμένο χρόνο και την σπαταλημένη σου ζωή
χωρίς τον Χριστό. Πιάσε δυνατά το «τώρα» σου και συνάντησε Τον: μέσα στην
Θεία Λειτουργία και σε κάθε ακολουθία της Εκκλησίας, στο πετραχήλι του
πνευματικού σου, στις γραμμές της Αγίας Γραφής, στα λόγια και στην ζωή των
Αγίων, στην προσευχή της καρδιάς σου και σε όλες τις στιγμές του νου σου. Σε
κάθε σου ανάσα… Αυτή η συνάντηση θα είναι για πάντα και δεν θα νιώσεις
ποτέ ξανά μοναξιά ή απελπισία. Θα έχεις γνωρίσει τον Χριστό.

Πνευματική πολιτεία
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ Ι.Ν. ΑΓΙΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ
ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ: ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΣ Π. ΦΑΝΟΥΡΙΟΣ ΜΠΡΙΛΗΣ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ : 2102472946 - 2102486128
ΚΙΝΗΤΟ ΓΙΑ SMS : 6976502008, E-MAIL : inakeal@gmail.com
Αν έχετε κάποια ερώτηση, αν θέλετε να κάνετε κάποια παρατήρηση, αν επιθυμείτε
να εκφράσετε ο,τιδήποτε σχετικό με αυτό το έντυπο που παίρνετε στα χέρια σας,
παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας είτε με e-mail, είτε με SMS, είτε τηλεφωνικά,
είτε ερχόμενοι να μας συναντήσετε προσωπικά.
ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

Πορεία προς την Βηθλεέμ, Μέρος Α’
Αποσπάματα από το βιβλίο:

« Ι η σ ο ύ ς Χ ρ ι σ τ ό ς Η π ρο σ δ ο κ ί α τ ων ε θ ν ών »
Ι. Κελλίον Αγίου Νικολάου Μπουραζέρη,
Άγιον Όρος, 2009
Από αυτό το τεύχος, και για όλα τα υπόλοιπα έως τα Χριστούγεννα, θα σας
παρουσιάζουμε αποσπάσματα του βιβλίου και σας καλούμε σε ένα ταξίδι στον
χρόνο και στον κόσμο, με τελικό προορισμό την Βηθλεέμ, στο σημείο όπου
καταδείκνυε ο λαμπρός αστέρας…
[…] Οι πρωτόπλαστοι με την πτώσι τους απομακρύνθηκαν από την Χάρι
του Θεού, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα τον ψυχικό και τον σωματικό θάνατο
αυτών των ιδίων και όλων των φυσικών απογόνων τους. Κατόπιν τούτου η
ιστορία του ανθρωπίνου γένους κατήντησε μια μεγάλη τραγωδία, κατ’ αρχήν στο
προσωπικό και ακολούθως στο συλλογικό επίπεδο.
[…] καμμία ανθρώπινη δύναμι δεν ήταν δυνατόν να σταματήση αυτόν τον
φαύλο κύκλο για την ανθρωπότητα που κατρακυλούσε προς το χάος και είχε
φθάσει μέχρι το χείλος της ολοκληρωτικής καταστροφής. Μόνον ο Παντοδύναμος
Θεός θα μπορούσε προσωπικά να επέμβη, άμεσα και με τρόπο απτό, στην
οικουμένη όπου «επλεόνασεν η αμαρτία», για να αναλάβη επάνω Του όλων τις
ευθύνες και να την «υπερπληρώση με την χάρι Του» (Α’ Τιμοθ. α’ 14)˙ και έτσι
από βασίλειο της φθοράς και του θανάτου που ήταν να την ανακαινίση,
τοποθετώντας τον άνθρωπο μέσα στην αιωνιότητα, εφ’ όσον βεβαίως αυτός
γινόταν μέλος του Σώματός Του, της Εκκλησίας.
[…] Η απομάκρυνσι του ανθρώπου από τον Θεό έφθασε σε σημείο ώστε
ξεχνώντας ότι είναι δημιούργημά Του να γίνη αυτός δημιουργός θεών. Όπως
αναφέρει ο κορυφαίος της Γαλλικής Εκκλησιαστικής ρητορείας Bossuet (17ος
αιώνας), «τα πάντα έγιναν θεοί εκτός από τον αληθινό Θεό». […]
Καθώς οι αιώνες περνούσαν, η πανανθρώπινη τραγωδία έπαιρνε όλο και
μεγαλύτερες διαστάσεις. Παράλληλα με την αμαρτία στην βαθειά θρησκεύουσα
ανθρώπινη ψυχή αυξανόταν και ο πόθος της λυτρώσεως˙ απελπισμένη δε από
κάθε ανθρώπινη βοήθεια στρεφόταν όλο και περισσότερο προς τον «Άγνωστο
Θεό» ή τον «Παλαιότερο Θεό». Όπως μάλιστα μας διηγείται ο εκκλησιαστικός
ιστορικός Ευσέβιος ο Παμφίλου, όταν ο Οκταβιανός Αύγουστος ήλθε στους
Δελφούς για να προσφέρη θυσίες, ερώτησε το Μαντείο ποιος θα βασιλεύση μετά
από αυτόν. Η Πυθία τότε μετέδωσε στον ματαιόδοξο αυτοκράτορα τον ακόλουθο
χρησμό: […]«ένας Εβραίος νέος, ο οποίος είναι βασιλέας των αθανάτων Θεών, με
διατάζει να εγκαταλείψω αυτόν τον ναό και να επιστρέψω πάλι στον Άδη.
Σώπασε λοιπόν και φύγε από τον ναό μου.» Και τα ίδια τα δαιμόνια βλέπουμε,
παρά την θέλησί τους, αναγκασμένα από τον ερχόμενο στην γη Θεό να ομολογούν
και να αποκαλύπτουν την χρεωκοπία τους.

Όταν λοιπόν ο Αύγουστος επέστρεψε στην Ρώμη, ίδρυσε στο Καπιτώλιο,
όπου είχαν συναθροίσει οι Ρωμαίοι τους θεούς όλων των εθνών, ένα νέο βωμό,
μεγαλύτερο από όλους τους άλλους, στον οποίο τοποθέτησε την επιγραφή: «Ara
primo geniti Dei», δηλαδή «Βωμός στον Θεό που γεννήθηκε πρώτος». Στις ημέρες
αυτού του Αυγούστου γεννήθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός…
[…] Την επαγγελία του Θεού για την έλευσι του Σωτήρος και λυτρωτού
συναντούμε σε όλα τα έθνη, κρυμμένη σαν θησαυρό πολύτιμο στα βάθη των
καρδιών. Κανείς λαός, όσο και αν διεφθάρη, όσο και αν ελησμονησε τον αληθινό
Θεό, δεν ελησμόνησε την επαγγελία της σωτηρίας, αλλά την εφύλασσε ως
πνευματική παρακαταθήκη, ως άγκυρα ελπίδος για όλους τους αιώνες και ως
διαμαρτυρία κατά του κράτους του διαβόλου, κατά της βασιλείας του κακού.
Ιουδαίοι, Έλληνες, Ρωμαίοι, Αιγύπτιοι, Κινέζοι, Πέρσες, Ινδοί και Άραβες, και αυτοί
οι κάτοικοι του νέου κόσμου, ανέμεναν την έλευσι λυτρωτού Θεού που θα
ερχόταν με μορφή ανθρώπινη για να διδάξη όλη την αλήθεια, να εξαφανίση την
κακία, να φέρη την ειρήνη, να αδελφοποιήση τα έθνη και να φέρη την Βασιλεία
των Ουρανών.
[…] Για τον σκοπό αυτό 22 αιώνες πριν από τη σάρκωσι του Υιού Του
επέλεξε (ο Θεός) έναν εθνικό, τον Άβραμ από την Μεσοποταμία, ο οποίος
καταγόταν από την Σημιτική φυλή, τον μετωνόμασε σε Αβραάμ και, αφού τον
ωδήγησε στην μετέπειτα γη της Επαγγελίας, τον έκανε γενάρχη του νέου λαού.
Αυτός ο περιούσιος λαός ήταν ο Ισραηλιτικός, τον οποίο προετοίμασε και
επλούτισε με πολλές και ακριβείς προφητείες για τον χρόνο, τον τρόπο και τον
τόπο στον οποίο θα πραγματοποιηθή το «απ’ αιώνος απόκρυφον και Αγγέλοις
άγνωστον μυστήριον» της Θείας Οικονομίας. Δεν εγκατέλειψε όμως και τους
υπόλοιπους λαούς, που ήταν και αυτοί παιδιά Του. Εφώτισε τα μεγάλα πνεύματα
της αρχαίας εποχής να αισθανθούν και να εκφράσουν, ο καθένας με τον τρόπο
του, τον Πανανθρώπινο πόθο της λυτρώσεως . Και μάλιστα, όσο πλησίαζε ο
καιρός της Θείας Ενανθρωπήσεως, τόσο εντεινόταν και αποσαφηνιζόταν
περισσότερο η βαθειά αυτή και προαιώνια νοσταλγία.
[…] Όλων τα μάτια είχαν στραφή προς ένα κοινό σημείο, στην γηραιά και
μυστηριώδη Ανατολή, στην κοιτίδα του πιο καταφρονημένου λαού των Ιουδαίων.
Και ειδικώτερα, οι Ανατολικοί λαοί ανέμεναν τον λυτρωτή από ην Δύσι, ενώ οι
Δυτικοί από την Ανατολή, όπως προφήτευσε ο Δαυίδ, σαν να ήταν ήδη γεγονός,
λέγοντας «σωτηρίαν ειργάσω εν μέσω της γης, ο Θεός» (Ψαλμ. ογ’ 12)˙ εκεί όπου
τελικά εσαρκώθηκε, έζησε, εσταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Υιός του Θεού, και
που από τότε θεωρείται ως το κέντρο ή ο ομφαλός της γης, του οποίου σύμβολο
έχει τοποθετηθή και επιδεικνύεται μέχρι σήμερα στην Αγία Πολι Ιερουσαλήμ,
μέσα στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως μεταξύ του φρικτού Γολγοθά και του
Παναγίου Τάφου...
(συνεχίζεται στο επόμενο τεύχος)

Related Interests