ΕΤΟΣ Θ’

1 ∆ΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013
Ι∆’ ΛΟΥΚΑ. Ναούµ προφ., Φιλαρέτου του Ελεήµονος.

Τεύχος 344

Πώς να σε νιώσω Θεέ μου;
πάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή μας που αναζητούμε την παρουσία
του Θεού τόσο έντονα. Κάπου εκεί, που περπατάμε ανάμεσα στο
πλήθος, κρυφά και μυστικά, υψώνουμε τα μάτια στον ουρανό,
τεντώνουμε τα χέρια της ψυχής και η καρδιά βροντοφωνάζει: «Πώς να σε
νιώσω Θεέ μου; Πώς να σε αγγίξω;». Να υπάρχει
άραγε σωστός και λάθος δρόμος προς τον Θεό;
Και όποιος και αν είναι αυτός ο δρόμος, πως τον
ανακαλύπτεις;

Υ

Συνήθως φανταζόμαστε τον Θεό σαν
«κάτι» εξωπραγματικό. Τον φανταζόμαστε σαν
να είναι αυτή η ανώτερη δύναμη που διαφεντεύει το σύμπαν και κινεί τροχούς
και νήματα, χωρίς όμως να νιώθουμε την ουσία της παρουσίας Του στην
καθημερινότητά μας, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι είναι συνοδοιπόρος μας.
Γιατί τελικά δεν είναι απαραίτητο να στρέψουμε το βλέμμα στον ήλιο, που είναι
κάποια έτη φωτός μακριά, αλλά αρκεί να κοιτάξουμε στην καρδιά μας, που είναι
μερικά χιλιοστά από τα μάτια μας, για να Τον συναντήσουμε. Και για να Τον
συναντήσουμε, ακριβώς επειδή είμαστε δημιουργήματα Του και επειδή Εκείνος
είναι Πατέρας μας, μας έχει δώσει όλα τα εφόδια και τα κατάλληλα εργαλεία.
Το ταξίδι της ανακάλυψης του Θεού, ξεκινά, ακριβώς, μέσα από αυτές
τις απλές αισθήσεις, που μας καθοδηγούν σε ότι βιώνουμε στην
καθημερινότητά μας. Η μυρωδιά, η όραση, η αφή, η ακοή, η γεύση γίνονται η

αφετηρία για να συναντήσουμε τον Θεό μέσα από το λιβάνι, τα χρώματα και τις
παραστάσεις στις εικόνες, το κερί, τη βυζαντινή υμνολογία, την καμπάνα και
τέλος και σημαντικότερο όλων, την Θεία Κοινωνία, που είναι η πρόσληψη και
γεύση του ίδιου του Θεού, του Χριστού.
Καμιά φορά, βυθιζόμαστε στο χάος των σκέψεών μας και των μεγάλων
φιλοσοφικών αναζητήσεων, αλλά δεν κατανοούμε, ότι ο Θεός είναι απλός και
απλός πρέπει να είναι και ο τρόπος που Τον προσεγγίζουμε και Τον
αναζητούμε. Να τον μυρίσουμε τον Θεό, να Τον ψηλαφίσουμε, να Τον
παρατηρήσουμε, να Τον ακούσουμε, κι έτσι να Τον γευτούμε και να γίνουμε
κοινωνοί της Βασιλείας Του, του Παραδείσου. Όχι αυθαίρετα, γενικά και
φιλοσοφικά, αλλά πρακτικά και συγκεκριμένα, για να μπορέσει η καρδιά να
ελευθερωθεί από ότι τη στεναχωρεί και τη δεσμεύει. Και όταν αυτά τα
νιώσουμε τότε η καρδιά θα είναι έτοιμη να αφεθεί, να κατανοήσει, να
θυσιαστεί, να μετανοήσει, να αγαπήσει και να μετέχει.
Ας σπρώξουμε την πόρτα μια εκκλησιάς και ας πάρουμε μια βαθειά
ανάσα, όχι στη βουή ενός μνημοσύνου, αλλά στην ησυχία ενός εσπερινού ή
μιας αγρυπνίας. Ένα μελίσσι από χρώματα, αρώματα κι ακούσματα περιμένει
για να μας συναντήσει. Ας αφεθούμε κι Εκείνος θα κάνει τα υπόλοιπα.

Πορεία προς την Βηθλεέμ, Μέρος Β’
Αποσπάματα από το βιβλίο:

« Ι η σ ο ύ ς Χ ρ ι σ τ ό ς Η π ρο σ δ ο κ ί α τ ων ε θ ν ών »
Ι. Κελλίον Αγίου Νικολάου Μπουραζέρη,
Άγιον Όρος, 2009
Εως τα Χριστούγεννα, θα σας παρουσιάζουμε αποσπάσματα του βιβλίου και σας
καλούμε σε ένα ταξίδι στον χρόνο και στον κόσμο, με τελικό προορισμό την
Βηθλεέμ, στο σημείο όπου καταδείκνυε ο λαμπρός αστέρας…
[…]Αυτό όμως που δεν έχει γίνει ευρύτερα γνωστό είναι το ότι η Μεγάλη
Προσδοκία της επισκέψεως του Θεού στην γη δεν υπήρχε μόνο στους Εβραίους
αλλά και σε όλους τους αρχαίους λαούς, των οποίων οι κραυγές συνενώθηκαν και
«προσκάλεσαν» τον Ύψιστο με το στόμα των σοφών της γης.
[…] Αρχίζοντας από τους Ρωμαίους συναντούμε τον μεγαλύτερο
ρητοροφιλόσοφο της αρχαιότητος, τον Κικέρωνα (1ο αι.π.Χ.), να αναφέρει ότι οι
αρχαίοι χρησμοί των Σιβυλλών (Σίβυλλα=Σιός {Διός} βουλή, θεοβούλη), οι οποίες
ήταν ιέρειες συνήθως του Απόλλωνος που χρησμοδοτούσαν για το μέλλον, είχαν

αναγγείλει την έλευσι ενός βασιλέως, τον οποίο οφείλουν να αναγνωρίσουν
όποιοι θέλουν να σωθούν. Ο ίδιος επίσης ρήτορας προβλέπει «μια εποχή κατά την
οποία θα κυβερνά πλέον ένας Διδάσκαλος και κυρίαρχος Θεός». Σε άλλο σημείο
τονίζει ότι δεν είναι καθόλου αδύνατο να κατεβή ο Θεός από τον ουρανό, να
επισκεφθή τους ανθρώπους και να συναναστραφή μαζί τους ως Θεάνθρωπος, και
ερωτά: […], δηλαδή «εάν αυτό είναι γραμμένο στα βιβλία, για ποιόν άνθρωπο και
για ποιον χρόνο είναι;» Δεν είναι φανερό ότι, την
απάντηση στο ερώτημα αυτό, την έδωσε ο
εκπρόσωπος των Ρωμαίων Πόντιος Πιλάτος,
όταν δείχνοντας τον Ιησού είπε: «Ίδε ο άνθωπος»
(Ιω. Ιθ’ 5), αλλά και ο Απόστολος Παύλος ο
οποίος γράφει ότι αυτό έγινε «ότε ήλθε το
πληρωμα του χρόνου», οπότε «εξαπέστειλεν ο
Θεός τον Υιόν αυτού (Γαλ. Δ’ 4);
[…]ο Βιργίλιος (70-19 π. Χ.)˙ στο Δ’ βιβλίο
των «Εκλογών» του που γράφτηκε το 41 π.Χ.
αναφερόμενος στην λήξι των χρησμών που
πλησιάζει λέγει (στ. 4-20): «Η ύστατη εποχή της
Κυμαίας Σιβύλλης έφθασε ήδη˙ μεγάλη τάξι των
αιώνων γεννιέται απ’ την αρχή. Ήδη επανέρχεται
και η Παρθένος, επανέρχονται τα Κρόνια βασίλεια.
Ήδη αποστέλλεται νέα γενεά από τον ουρανό. […]
Θα γεννηθή Υιός ο οποίος θα φέρη την λήξι της
σιδηράς γενεάς και θα ανατείλη σε όλον τον κόσμο

Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του
Οικουμενικού Πατριαρχείου
προχώρησε στην
Αγιοκατάταξη
του Γέροντος Πορφυρίου του
Καυσοκαλυβίτου,
σύμφωνα με σχετική
ανακοίνωσή της.
Η μνήμη του θα τιμάται στις
2 Δεκεμβρίου.
Τις πρεσβείες του να έχουμε!

νέα γενεά. Το κόσμημα αυτό του αιώνος θα εισέλθη (στην ιστορία), ενώ θα έχης συ
το αξίωμα του υπάτου, Πολλίων, και θα αρχίσουν να μετρούν οι μεγάλοι μήνες. Ενώ
συ θα ηγεμονεύεις, θα απαλλαγή όλη η γη από τον διαρκή τρόμο, αφού θα μας
ακυρωθή κάθε ίχνος ασεβείας. […] Και η γη θα σου προσφερή, ω Βρέφος, σαν
πρώτα μικρά δώρα, άτακτα μπλεγμένους κισσούς με κύπερι (τα οποία φυτρώνουν
χωρίς καλλιέργεια) και άνθη κουκιάς που θα φουντώσουν μαζί με το γελαστό
αγκάθι. […]»
[…] Μετά ο ποιητής εύχεται για τον εαυτό του να μπορούσε να διατηρήση
την ζωή και την δύναμί του, για να πανηγυρίση τα ωραία αυτά γεγονότα˙ και
καταλήγει απευθυνόμενος πάλι προς το Προσδοκώμενο Θεογέννητο Βρέφος, του
οποίου βλέπει το χαμόγελο προς την Μητέρα που το κυοφόρησε˙ δηλαδή τον

αξίωσε ο Θεός να δη, αμυδρά έστω, το Θείο Βρέφος να αγκαλοφορήται από την
Θεομήτορα! Λέγει δηλαδή: «Ω και να μπορούσα να ζήσω μέχρι τότε, να διαρκέση η
πνοή μου, για να ψάλω με δύναμι, να υμνήσω τις πράξεις σου! Σήκω, ω βρέφος,
κοίταξε την μητέρα και χάρισέ τις χαμόγελο˙ δέκα μήνες για σένα έχει πολλά
υποφέρει….»
[…] Συντομώτερη αλλά εξίσου έντονη επίκλησι προς τον Θεό του Φωτός
απευθύνει και ο δεύτερος μετά τον Βιργίλιο μεγάλος λατίνος ποιητής Οράτιος
(65π.Χ.-8μ.Χ.), η οποία εκφράζει την νοσταλγία προς εξαγνισμό και λύτρωσι, την
οποία με αγωνία αναμένει η ανθρωπότης από τον Ύψιστο Θεό, αφού και αυτών
ακόμη των αγνών παρθένων οι δεήσεις προς την θεά Εστία αποδείχθηκαν
μάταιες […] Αλλά και σε άλλα σημεία ο Οράτιος μιλά με πολύ έντονα χρώματα για
την χρυσή εποχή του ανθρώπου, που έχη χαθή. Ο Οβίδιος επίσης (43π.Χ.-17μ.Χ.)
στις «Μεταμορφώσεις» του θρηνεί, διότι χάθηκε αυτή η εποχή.
[…] Ο Ρωμαίος επίσης ιστορικός Τάκιτος (50-117μ.Χ.) λέγει: «Πολλοί
είχαν πεισθή ότι, σύμφωνα με τις προρρήσεις των ιερέων, η Ανατολή, κατά τους
χρόνους εκείνους επρόκειτο να γίνη ανάστατη˙ από την οποία αναστάτωσι ένα
πρόσωπο, το οποίο θα προήρχετο από την Ιουδαία, θα αντικαθιστούσε την
δυανστεία και θα αναλάμβανε την διοίκησι». Αλλά και ο σύγχρονος με τον Τάκιτο
Ρωμαίος ιστορικός Σουετώνιος, γράφει ότι «Είχε ήδη επικρατήσει σε όλη την
Ανατολή η πίστι πως από την Ιουδαία θα προέλθη εκείνη την εποχή ένας
Βασιλέας, ο οποίος πρόκειται να ιδρύση παγκόσμια αυτοκρατορία» […] Όπως δε
αναφέρεται στο Εγκυκλοπαιδικό Υπόμνημα της Φιλολογικής Εταιρίας του
Λονδίνου (Αύγουστος 1833): «Είναι αναντίρρητο, κατά τις μαρτυρίες αρχαίων
συγγραφέων και τις έρευνες νεωτέρων, ότι για περισσότερο από 60 χρόνια προ
Χριστού περισαλπιζόταν στην Ιταλία ο χρησμός ότι η φύσι εγκυμονούσε μέγα
πρόσωπο, που θα αποδεικνυόταν ο Βασιλέας των Ρωμαίων».
(συνεχίζεται στο επόμενο τεύχος)

Πνευματική πολιτεία
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ Ι.Ν. ΑΓΙΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ
ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ: ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΣ Π. ΦΑΝΟΥΡΙΟΣ ΜΠΡΙΛΗΣ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ : 2102472946 - 2102486128
ΚΙΝΗΤΟ ΓΙΑ SMS : 6976502008, E-MAIL : inakeal@gmail.com
Αν έχετε κάποια ερώτηση, αν θέλετε να κάνετε κάποια παρατήρηση, αν επιθυμείτε
να εκφράσετε ο,τιδήποτε σχετικό με αυτό το έντυπο που παίρνετε στα χέρια σας,
παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας είτε με e-mail, είτε με SMS, είτε τηλεφωνικά,
είτε ερχόμενοι να μας συναντήσετε προσωπικά.
ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ