«Το αληθινό πρωτείο» (π.

Γεωργίου Μεταλληνού)
Ξέρει ο Χριστός, ότι η πρόοδος και ανοδική εξέλιξη αποτελούν εσωτερική ορμή του ανθρώπου. Το
φιλοπρόοδο είναι δώρημα του ίδιου του Θεού στον άνθρωπο (Γεν. α’ 28). Ο κάθε άνθρωπος προσπαθεί να
καταλάβει τη θέση του μέσα στην δική του κοινωνία. Όχι όμως σπάνια οι Χριστιανοί, από μια υπερβολή στην
έξαρση της αρετής της ταπεινώσεως, αρνούμεθα κάθε προσφερομένη δυνατότητα κατά Θεόν διακρίσεως.
Έτσι δίνομε αφορμή να μας κατηγορούν για «ήσσονα προσπάθεια» και μειονεξία.
Ο Χριστός όμως δεν σβήνει τη δίψα του πρωτείου, δεν την ξεριζώνει από μέσα μας. Απλώς την μεταθέτει σ’
άλλο επίπεδο. «Όποιος θέλει από σας -λέγει- να γίνει πρώτος, ας είναι δούλος όλων». Μετρά το
πρωτείο με το μέτρο του Θεού, και έτσι το προσδιορίζει διαφορετικά από μας. Το πρωτείο, που αναγνωρίζει
ο Χριστός, βρίσκεται σε άλλη κατεύθυνση από εκεί, που το ζητά συνήθως η κοινωνία μας.
Ο Χριστός αντί για πρωτείο εξουσίας συνιστά το πρωτείο της διακονίας και της αγάπης...
Επιδιώκοντας τα πρωτεία οι άνθρωποι, ζητάμε δύναμη, για να μπορέσουμε να επιβληθούμε πάνω στους
άλλους. Γι’ αυτό και ο Κύριος μιλεί για κατάχρηση δυνάμεως εκ μέρους των μεγάλων του κόσμου (κατα κυριεύουσι, κατ - εξουσιάζουσι...). Ο Χριστός θέλει όμως την χρήση της χριστιανικά αποκτηθείσης δυνάμεως
για την διακονία του συνανθρώπου και της κοινωνίας. Ο ίδιος άλλωστε απέδειξε με το δικό Του
παράδειγμα, πως η αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο δεν είναι η κυριαρχία, αλλά η διακονία. Ο ίδιος
ο Χριστός «δεν ήλθε να διακονηθή, αλλά να διακονήση». Η Εκκλησία Του από την πρώτη στιγμή της
οργανώσεώς της στον κόσμο θα μιλά όχι για αξιώματα, αλλά για «διακονίες». Η χριστιανική γλώσσα θα
επηρεάσει ακόμη και την πολιτική ζωή μας και θα ονομάσουμε τους πολιτικούς μας άρχοντες «υπουργούς»,
δηλ. «διακόνους», «υπηρέτες» του Λαού. Άλλο αν τούτο δεν το έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει ! Η
συνηθισμένη διάκριση σε υπεροχικά πρόσωπα και κατώτερα - υπηρετικά ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις μιας
κοσμικής ιεραρχήσεως, που δεν μπόρεσε να αποφύγη στην ιστορική πορεία της και η Εκκλησία. Ο
αλληλοσεβασμός όμως των προσώπων δεν στηρίζεται χριστιανικά στο κύρος των αξιωμάτων, αλλά στην
διάθεση διακονίας. Όταν και όπου το πρωτείο της διακονίας γίνεται κοινό ιδανικό τότε πραγματώνεται και η
ζωή της Εκκλησίας. Τούτο συμβαίνει λ.χ. στο μοναχικό κοινόβιο. Στην επιδίωξη του πρωτείου της διακονίας
δεν προβάλλει καμιά αντίρρηση ο Χριστός. Γιατί αυτό είναι το αληθινό πρωτείο στη ζωή της Εκκλησίας.
(Πηγή : http://www.catichisis.gr/images/stories/content/1.2013-14/2013-11-23/m-23.11.pdf)

1

Γνωριμία με τους Αγίους μας :

Ο Άγιος Μηνάς

Ο Άγιος Μηνάς είναι ο προστάτης άγιος (πολιούχος) του Ηρακλείου και η
μνήμη του γιορτάζεται στις 11 Νοεμβρίου, μέρα αργίας στο Ηράκλειο. Για να
φτάσετε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μηνά από την Πλατεία Κορνάρου, θα
προχωρήσετε στην Οδό Βικέλα και στη συνέχεια στην οδό Αγίου Μηνά. Η
απόσταση είναι 5-10 λεπτά το πολύ.
Μπροστά από τον ναό του Αγίου Μηνά υπάρχει μια μεγάλη πλακόστρωτη
πλατεία. Δεξιά είναι το κτίριο της Αρχιεπισκοπής Κρήτης, ενώ αριστερά
βρίσκεται η πρώτη (μικρή) εκκλησία του Αγίου Μηνά. Η πρώτη εκκλησία του Αγίου Μηνά, ο μικρός Άγιος
Μηνάς όπως λένε οι ντόπιοι σήμερα, χτίστηκε το 1735 και στέγασε για πρώτη φορά μετά την τουρκική
κατάκτηση, την άστεγη μέχρι τότε μητρόπολη της Κρήτης.
Δίπλα στον Άγιο Μηνά βρίσκεται επίσης η Αγία Αικατερίνη και η πλατεία της Αγίας Αικατερίνης.
Ο Άγιος Μηνάς γεννήθηκε στην Αίγυπτο στα μέσα περίπου του 3ου αιώνα μ.Χ. από γονείς ειδωλολάτρες,
αλλά έγινε χριστιανός από την εφηβική του ηλικία. Όταν ενηλικιώθηκε αποφάσισε να κάνει καριέρα στον
Ρωμαϊκό στρατό και υπηρέτησε σαν αξιωματικός στο Ρωμαϊκό ιππικό στην Μικρά Ασία.
Το 303 μ.Χ. ξεκίνησε διωγμός των Χριστιανών από τον Διοκλητιανό και τον Μαξιμιανό, που κράτησε μέχρι το
311 μ.Χ. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες διατάχθηκαν να συλλαμβάνουν και να βασανίζουν τους χριστιανούς
προκειμένου να τους κάνουν να απαρνηθούν την πίστη τους.
Ο Άγιος Μηνάς, πιστός στην πίστη του, παραιτήθηκε από τον
Ρωμαϊκό στρατό και ασκήτεψε στα βουνά. Σε ηλικία πενήντα
περίπου ετών, θείο όραμα του αποκάλυψε ότι είχε φτάσει η ώρα να
μαρτυρήσει. Εγκατέλειψε την προστασία του βουνού και κατέβηκε
στην πόλη, όπου μπροστά στους ειδωλολάτρες δήλωσε ότι είναι
Χριστιανός.
Συνελήφθη, οδηγήθηκε στη φυλακή και βασανίστηκε φρικτά. Τον
μαστίγωσαν, τον έγδαραν και τον έσυραν γυμνό σε δρόμο με
κοφτερές πέτρες. Παρά το φρικτό μαρτύριο του, ο άγιος δεν
δέχτηκε να αρνηθεί την πίστη του και στο τέλος αποκεφαλίστηκε.
Ο Άγιος Μηνάς καθιερώθηκε πολιούχος του Ηρακλείου την
περίοδο της Τουρκοκρατίας. Η διαφορετική θρησκεία Κρητικών και
Τούρκων υπήρξε κύρια αιτία βιαιοπραγιών από τους μουσουλμάνους
εναντίων των χριστιανών. Η παράδοση μας λέει ότι το Πάσχα του
1826 ενώ οι χριστιανοί ήταν μαζεμένοι στο ναό και
παρακολουθούσαν τη λειτουργία της Ανάστασης, όχλος
μουσουλμάνων προετοίμαζε σφαγή εναντίον τους, η οποία
αποφεύχθηκε με την επέμβαση ενός ηλικιωμένου αξιωματικού
καβαλάρη. Ο καβαλάρης αυτός έμοιαζε με το πρωτοπαλίκαρο των Τούρκων, τον Αγιάν Αγά, που τους ηρέμησε
και τους απέτρεψε από τη σφαγή των χριστιανών. Την επέμβαση αυτή του μυστηριώδη καβαλάρη, οι χριστιανοί
την απέδωσαν σε θαύμα του Αγίου Μηνά, πιστεύοντας ότι ήταν αυτός που παρουσιάστηκε στους Τούρκους και
όχι ο Αγιάν Αγάς. Όμως, ακόμη κι αν οι Τούρκοι είχαν δίκιο και δεν ήταν ο Άγιος Μηνάς ο έφιππος
αξιωματικός, ήταν θαύμα ο Τούρκος διώκτης των χριστιανών (Αγιάν Αγάς) να λειτουργήσει σαν προστάτης
τους την τελευταία στιγμή.
Από τότε ο Άγιος Μηνάς απεικονίζεται έφιππος ως Ρωμαίος στρατηγός και τιμάται ως προστάτης της πόλης
του Ηρακλείου. Αναφέρει ο Γεώργιος Συλλαμιανάκης, στο βιβλίο του "Άγιος Μηνάς" το 1939, πως όχι μόνο
οι Χριστιανοί θεωρούσαν προστάτη της πόλης τον Άγιο Μηνά αλλά και οι Τούρκοι, οι οποίοι αντίκριζαν τον
Άγιο με φόβο και σεβασμό.
(Από την Ελένη Κ., πηγή : http://www.explorecrete.com/Heraklion/GR08-Heraklion-saint-minas.html)

2

«Πάμε…… ΘΕΑΤΡΟ !!!!!!!»
Η Νεράιδα Πραλίνα και το Μαγικό
Η
μουσικοθεατρική
διαδραστικήπαράσταση για
παιδιά (4 -12 ετών), Η Νεράιδα Πραλίνα και το
Μαγικό Φουντούκι (βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο
της Κλειώς Φανουράκη), επιστρέφει από τις 15
Δεκεμβρίου
2013 στο Μικρό
Παλλάς.
Η Νεράιδα Πραλίνα, όταν πέταξε για πρώτη φορά
πάνω από τη Χώρα της Σοκολάτας, μαγεύτηκε από
τα σοκολατένια ποτάμια και τα βουνά και αποφάσισε
να “μεταναστεύσει” εκεί. Με μια θυσία ωστόσο: στην
είσοδο της Χώρας παρέδωσε όλα τα μαγικά της
φτερά και για αντάλλαγμα, της έδωσαν φύλακα και
οδηγό για τη νέα ζωή της, το Μαγικό Φουντούκι.
Η φιλία έγινε ζωτικό και αναπόσπαστο μέρος
της ζωής τους. Σε μια μεγάλη γιορτή όμως, η
Πραλίνα έχασε τον αγαπημένο της φίλο... Η απώλεια
αυτή, την έχει στενοχωρήσει πολύ. Ωστόσο, η ίδια η
απουσία του φίλου της, την κινητοποιεί για να τον
βρει. Το ατομικό της ταξίδι ξεκινάει από τη στιγμή
που αποφασίζει να ενεργοποιήσει τις εσωτερικές
της δυνάμεις... Η αγάπη και η επικοινωνία με το περιβάλλον παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ορατοί, αόρατοι
φίλοι και συμπαραστάτες, πολλή μουσική, τραγούδια και μαγευτικές εικόνες συνθέτουν το πιο γλυκό σκηνικό !
(Από την Κατερίνα & την Ειρήνη,
πηγές: http://www.culturenow.gr/24716/h-neraida-pralina-kai-to-magiko-foyntoyki-sto-mikro-pallas)

«Ελληνικός Πολιτισμός» : Ο δημιουργός της «Ιλιάδας» και της
«Οδύσσειας» και η άγνωστη ζωή του
Ο άνθρωπος που θα άφηνε το στίγμα του βαθιά στον ελληνικό πολιτισμό
και κατόπιν στον δυτικό κόσμο δεν έχει ανάγκη από εισαγωγές.
Γεννημένος κάπου μεταξύ 12ου-8ου αιώνα π.Χ. στα παράλια πιθανότατα
της Μικράς Ασίας, ο Όμηρος θα δημιουργούσε μια μακρά λογοτεχνική
παράδοση, με το αφηγηματικό του ύφος να μένει φάρος στους κατοπινούς
συγγραφείς της οικουμένης. Οι ακαδημαϊκοί δεν έχουν σταματήσει να
ερίζουν για τη ζωή και το έργο του, με μερίδα μελετητών να αμφισβητεί
ακόμα και την ίδια την ύπαρξή του.
Το μυστήριο του Ομήρου
Δεν είναι μυστικό ότι ο Όμηρος αποτελεί ένα από τα διαπρεπέστερα
μυστήρια της φιλολογίας. Ο ποιητής που μας χάρισε τα λαμπρά έπη συνεχίζει να είναι δυσεπίλυτο αίνιγμα
αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα της ζωής του. Κάποιοι ακαδημαϊκοί έχουν φτάσει μάλιστα σε σημείο να
ισχυριστούν ότι δεν πρόκειται για έναν άνθρωπο, αλλά για μακρά λογοτεχνική παράδοση, την ίδια ώρα που
διαπρεπείς φιλόλογοι ορκίζονται ότι οι ομηρικές ιστορίες αποτελούν συλλογική δουλειά ομάδας προσώπων.
Η πεποίθηση για τη συλλογικότητα της ομηρικής αφήγησης έλκει την καταγωγή της από το γεγονός ότι η
προφορική διήγηση μύθων αποτελούσε μακρά αρχαιοελληνική παράδοση, με μια σειρά από περίφημους
3

ραψωδούς να μένουν στην Ιστορία. Κάτω από τη συλλογιστική αυτή, στον Όμηρο αποδίδεται απλώς η γραπτή
καταγραφή προϋπαρχόντων θρύλων και μύθων. Το αφηγηματικό στιλ του Ομήρου, όποιος κι αν ήταν, εμπίπτει
εξάλλου περισσότερο στην κατηγορία του παραδοσιακού ραψωδού παρά του επικού ποιητή που είναι γέννημα
μιας ιδιαίτερης λογοτεχνικής στιγμής, όπως για παράδειγμα ο Βιργίλιος. Στις ομηρικές ιστορίες συναντάμε
επαναλαμβανόμενα αφηγηματικά μοτίβα, όμοια με χορικά άσματα ή επωδούς, γεγονός που συνηγορεί στη
μουσικότητα των συνθέσεών του. Ο αντίλογος βλέπει στην ομηρική δουλειά την ξεκάθαρη πρόθεση του ποιητή
να φιλοτεχνήσει έπη παρά λυρική ποίηση, η οποία συνοδευόταν αρχικά με λύρα, απομακρυνόμενος έτσι από
την παράδοση της «τραγουδιστής» ποίησης.
Πότε Γεννήθηκε
Οι εικασίες για τη γέννησή του κυμαίνονται από το 750 π.Χ. μέχρι και πολύ πιο πίσω, φτάνοντας ακόμα και
στο 1200 π.Χ. Κι αυτό γιατί η Ιλιάδα συμπυκνώνει τον Τρωικό Πόλεμο, με μερίδα ακαδημαϊκών να τοποθετεί
τον ποιητή (άρα και χρονογράφο) κοντύτερα στα χρόνια των εχθροπραξιών. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι το
ποιητικό του ύφος υπαινίσσεται μεταγενέστερη περίοδο, ώστε να είναι συμβατός με την ποιητική παράδοση
της εποχής. Όσο για τον «πατέρα της Ιστορίας» Ηρόδοτο (484-425 π.Χ.), τοποθετεί τον Όμηρο γύρω στο
850 π.Χ.
Πού γεννήθηκε
Η ακριβής τοποθεσία γέννησης του ποιητή δεν μπορεί να εντοπιστεί, γεγονός που δεν αποτρέπει βέβαια τους
ερευνητές από το να προσπαθήσουν: άλλοι τον τοποθετούν στην Ιωνία, άλλοι στη Σμύρνη, άλλοι στα παράλια
της Μικράς Ασίας, άλλοι στη Χίο και δεν συμμαζεύεται. Είναι άλλωστε περίφημο το γεγονός ότι εφτά
ελληνικές πόλεις διεκδικούν τον Όμηρο ως δικό τους παιδί.
Πώς ήταν ο Όμηρος
Όλα ανεξαιρέτως τα βιογραφικά στοιχεία που αποδίδονται στον Όμηρο προκύπτουν από τα δικά του έπη, τα
οποία και δεχόμαστε ως αληθή. Θεωρείται λοιπόν ότι ο Όμηρος ήταν τυφλός, με την πεποίθηση να βασίζεται
αποκλειστικά σε έναν χαρακτήρα από την Οδύσσεια, τον τυφλό ραψωδό Δημόδοκο. Ως αποτέλεσμα,
πιστεύουμε ότι ο Όμηρος ήταν τυφλός, την ίδια στιγμή που είχε πλούσια κατσαρά μαλλιά και γενειάδα, όπως
τον αναπαριστούν άλλωστε όλες οι προτομές και τα αγάλματά.
Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια
Τα δύο ομηρικά έπη έχουν γίνει αρχετυπικά πρότυπα στην παγκόσμια μυθιστορία. Την ώρα που παρέχουν μια
πρώτη και καθαρή ματιά στην ανθρώπινη προϊστορία και τις πρώτες οργανωμένες κοινωνίες, αποκαλύπτουν
σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια πόσο λίγα έχουν αλλάξει από τότε. Ακόμα κι αν η Ιλιάδα είναι σε κάποιον
άγνωστη, το χρονικό της πολιορκίας της Τροίας και της αρπαγής της Ωραίας Ελένης - της ωραιότερης
γυναίκας του κόσμου ! - έχει αποτελέσει τη βάση για τόσες και τόσες ερωτικές ιστορίες, κάνοντάς τη
κατάφωρα οικεία. Κάποιοι μάλιστα ομηρικοί μελετητές ισχυρίζονται ότι εξαιτίας της γεωγραφικής ακρίβειας
της Ιλιάδας, ο Όμηρος πρέπει να γνώριζε από πρώτο χέρι την περιοχή.
Και βέβαια μετά έρχεται η Οδύσσεια, που πιάνει τον μίτο της ιστορίας από την πτώση της Τροίας και έπειτα,
όχι βέβαια χωρίς ακαδημαϊκές έριδες. Η πατρότητα της Οδύσσειας αμφισβητείται στη βάση των σαφώς
διαφορετικών αφηγηματικών δομών που συναντάμε στα δύο έπη, κάτι που για μερίδα φιλολόγων υποδεικνύει
ότι τα δύο ποιήματα απέχουν μεταξύ τους τουλάχιστον έναν αιώνα και δεν μπορούν έτσι να έχουν γραφτεί από
τον ίδιο άνθρωπο. Άλλοι πάλι ερευνητές θέλουν τη διαφορά των ποιημάτων να ανέρχεται σε μερικές μόλις
δεκαετίες, με τη διαφορά στο στιλ γραφής να αποκαλύπτει τη λογοτεχνική ωρίμαση του ποιητή: η στιβαρή
δομή της Ιλιάδας αποκαλύπτει έναν Όμηρο που έχει φτάσει στην ακμή του, ενώ η πιο μυθιστορηματική και
σαφώς «λαϊκότερη» Οδύσσεια αποδίδεται στον ηλικιωμένο πλέον ποιητή.
(Από την Μαρία & την Ελένη,
πηγή : http://www.newsbeast.gr/portraita/arthro/523638/o-epikos-poiitis-omiros/)

4