Ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας : Ὀμολογία πίστεως

Ἄξιον προσοχῆς εἶναι τό πόσες φορές ὁ λειτουργός τοῦ Ὑψίστου κατά τή διάρκεια
τῆς Θείας Λειτουργίας προσφέρει, εὔχεται στούς πιστούς τήν «Εἰρήνη». Κι’ αὐτό
γιατί ἡ Εἰρήνη εἶναι ἡ μητέρα ὅλων τῶν ἀγαθῶν. Ὅταν ἔχουμε Εἰρήνη εἴμαστε τοῦ
Θεοῦ παιδιά. Εἴμαστε ὅλοι σέ μιά ἀγκαλιά. Εἴμαστε ὅλοι κοντά στά θεία καί
μετέχουμε τοῦ θείου φωτισμοῦ.
Ἔτσι μετά ἀπό τά Πληρωτικά (πού ἐξηγήσαμε στό προηγούμενο τεῦχος) προβάλει
στήν Ὠραία Πύλη ὁ λειτουργός, εὐλογεῖ τούς πιστούς καί εὔχεται :
«Εἰρήνη πᾶσι» δηλ. (εἴθε νά εἶναι) Εἰρήνη σέ ὅλους.
Δέν τοποθετήθηκε τυχαία σέ αὐτό σημεῖο τῆς Θείας Λειτουργίας αὐτή ἡ εὐχή.
Πάντοτε μᾶς χρειάζεται ἡ Εἰρήνη, ἰδιαίτερα ὅμως μᾶς χρειάζεται ὅταν πρόκειται νά
ἀναφερθοῦμε στό Θεό. Γιατί ὁ Θεός ἀναπαύεται καί εὐαρεστεῖται στίς ψυχές ἐκεῖνες
πού μέ τόν ἀγῶνα τους ἀπομακρύνουν ἀπό τίς ψυχές τους ὅ,τι εἶναι δυνατόν νά τίς
ταράξει.
Στήν εὐχή αὐτή τοῦ ἱερέως οἱ ἱεροψάλτες καί ὁ πιστός λαός ἀπαντᾶ μέ σεβασμό καί
εὔχεται : «Καί τῷ πνεύματί σου», (ἄς εἶναι Εἰρήνη) καί στό δικό σου πνεῦμα καί
στή δική σου ψυχή. Ὁ λειτουργός μέ ἐλαφρά κλίση τῆς κεφαλῆς εὐχαριστεῖ τούς
ἐκκλησιαζομένους γιά τήν εὐχή τους καί συνεχίζει.
«Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν».
Δίνεται προτροπή ἔντονη :

ἄς ἀγαπήσουμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον γιά νά ὁμολογήσουμε μέ ὀμόνοια.

Στό σημεῖο αὐτό ἄν εἶναι περισσότεροι τοῦ ἑνός οἱ λειτουργοί παρατηροῦμε μιά
ἐντυπωσιακή κίνησίν των. Γίνεται ὁ λεγόμενος ἀσπασμός τῶν ἱερέων. Ἀφοῦ πρῶτα
ἕνας-ἕνας, ἱεραρχικῶς δηλαδή, προσκυνήσει μέ
σεβασμό τά Τίμια Δῶρα καί τήν Ἁγία Τράπεζα
ἀσπάζεται ὁ ἕνας τόν ἄλλον λειτουργό, μέ τήν
παρακάτω στιχομυθία :
- Ὁ Χριστός ἐν μέσῳ ἡμῶν (ὁ Κύριος ἄς

εἶναι ἀνάμεσά μας)

-

Καί ὁ λειτουργός πού δέχεται τόν ἀσπασμό
ἀπαντᾶ :
Καί ἔστι καί ἔσται (καί εἶναι καί θά εἶναι)

1

Εἶναι πολύ διδακτική ἡ σκηνή τῶν ἱερέων στό σημεῖο αὐτό. Διότι ἀγάπη χωρίς
Χριστό δέν ὑπάρχει. Καί ὅ,τι ἄλλο ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ὀνομάζουμε ἀγάπη ὅταν τῆς
λείπει ὁ Χριστός δέν εἶναι ἀγάπη, δέν ἔχει νόημα, δέν ἔχει λόγο ὕπαρξης καί δέν θά
ἑνώσει τίς καρδιές ποτέ, δέν θά ἀντέξει στό χρόνο γιά πολύ. Ἄρα προϋπόθεση γιά νά
συμμετάσχουμε στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας καί νά γευθοῦμε τήν Θεία Χάρη
εἶναι τό νά «ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους».
Ὁ ἀσπασμός τῶν ἱερέων εἶναι ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπό
τήν ὠραία συνήθεια τῶν χριστιανῶν τῶν πρώτων
αἰώνων νά ἀσπάζονται οἱ μέν τούς δέ. Ὄχι μόνο οἱ
ἱερείς πού βλέπουμε τώρα ἀλλά ὅλοι μεταξύ τους, οἱ
ἄνδρες τούς ἄνδρες καί οἱ γυναίκες τίς γυναίκες. Ὁ
ἀπώτερος σκοπός τοῦ ἀσπασμοῦ αὐτοῦ ἦταν νά
σβηστεῖ κάθε ψυχρότητα καί δυσαρέσκεια πού ἦταν
δυνατόν νά χώριζε τούς ἀνθρώπους, οὕτως ὥστε νά
ἔφερνε τίς ψυχές πιό κοντά πρός τό Θεό, πιό πολύ
ἑνωμένες μεταξύ τους, πιό θερμά ἐναγκαλισμένες, ὥστε μέ δύναμη ψυχῆς καί
στεντορεία τή φωνή, ἀφοῦ ὄντως ἔχει ἐπικρατήσει ἡ ἀγάπη, νά ὁμολογήσουν :
«Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα ὁμοούσιον καὶ ἀχώριστον»,

(ὁμολογοῦμε πίστη) στόν Πατέρα, στόν Ὑιό καί στό Ἅγιο Πνεῦμα πού εἶναι Τριάδα μέ
τήν ἴδια οὐσία, ἀδιαίρετη καί χωρίς νά χωρίζεται τό ἕνα πρόσωπο ἀπό τό ἄλλο.

Αὐτή εἶναι μιά πρώτη ὁμολογία τῆς πίστεως μας, σύντομη πολύ. Σέ λίγο θά
ἀκολουθήσει ἡ ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως (τοῦ «Πιστεύω») πού εἶναι
ἀνάπτυξη αὐτῆς τῆς πρώτης ὁμολογίας. Πρίν ὅμως ἀπό τήν ἀπαγγελία του, ἠχηρή
καί ἐπιβλητική θά ἀκουστεῖ ἡ φωνή τοῦ λειτουργοῦ :
«Τὰς θύρας, τὰς θύρας ! Ἐν σοφίᾳ πρόσχωμεν»,
δηλ. Τίς πόρτες, τίς πόρτες ! Ἄς προσέξουμε μέ σύνεση !
Γιά νά καταλάβουμε τό παράγγελμα «Τάς θύρας, τάς θύρας» πρέπει νά
μεταφερθοῦμε στά πρώτα χρόνια τῆς χριστιανικῆς ἐκκλησίας.
Τότε πού ὑπήρχαν ἄπιστοι καί ἀπληροφόρητοι ἄνθρωποι στά θέματα τῆς πίστεως.
Αὐτοί δέν ἔπρεπε μέ κανέναν τρόπο νά μποῦν στό ναό αὐτή τήν ὥρα τήν φοβερά καί
ἁγία. Ἐξάλλου στήν ἀρχαία Ἐκκλησία καί οἱ «μετανοοῦντες» ἀκόμη, ἔμεναν στόν
νάρθηκα χωρίς νά ἔχουν δικαίωμα εἰσόδου στόν κυρίως ναό. Γι’ αὐτό ὑπήρχαν
ὁρισμένα πρόσωπα οἱ θυρωροί πού, ὅταν ἐδίδετο τό παράγγελμα αὐτό, ἔπρεπε νά
κλείσουν τίς πόρτες.
Σήμερα οἱ πόρτες τοῦ ναοῦ μας μένουν ἀνοιχτές ἀφοῦ τό σύνολο τοῦ λαοῦ μας
εἶναι πιστοί. Εἶναι ὅμως μιά ὠραία εὐκαιρία νά τό ἀνάγουμε ἐπί τῷ πνευματικότερον.
Μπορεῖ νά μήν χρειάζεται νά κλείσουμε τίς θύρες τοῦ ναοῦ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά
χρειάζεται ὅμως ἀπαραίτητα νά κλείσουμε τίς θύρες τοῦ ναοῦ τῆς ψυχῆς μας. Διότι
μένοντας κλειστές ἀποτρέπουμε τήν προσβολή τῆς ἁμαρτίας. Διότι ἀγωνιζόμενοι νά
τίς κρατήσουμε κλειστές κάθε προσβολή ἐνάντιας δυνάμεως (διαβολικῆς) δέν θά ἔχει
ἰσχύ, δέν θά ἔχει τόπο, δέν θά ἔχει θέση, εἰδικά αὐτή τήν φοβερά ὥρα πού
βρισκόμεθα, τήν στιγμή αὐτή πού ἱστάμεθα στόν οἶκο τοῦ Παντοδυνάμου Θεοῦ.
Μέ ἀγάπη Χριστοῦ
π.Μηνᾶς Ἀλεξιάδης

2

Οι φωνές και οι εντάσεις ως μέθοδοι πειθαρχίας επηρεάζουν
αρνητικά τους εφήβους !
Πολλοί γονείς στην προσπάθειά τους να ελέγξουν τους εφήβους χρησιμοποιούν
τεχνικές πειθαρχίας οι οποίες χαρακτηρίζονται από εντάσεις και φωνές. Ο γονιός
μπορεί να σκεφτεί πως όσο περισσότερο
φωνάξω στον ατίθασο έφηβο, τόσο πιο
αποτελεσματικός θα είναι ο έλεγχος πού
θα ασκήσω επάνω του. Έρευνες όμως
δείχνουν πως η σκληρή λεκτική πειθαρχία
μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τον έφηβο.
Αντί να μειώσει την προβληματική
συμπεριφορά
του
εφήβου,
στην
πραγματικότητα μπορεί να την ενισχύσει
αναφέρουν οι ειδικοί.
Τι ακριβώς εννοούμε με τη σκληρή λεκτική πειθαρχία ;
Η σκληρή λεκτική πειθαρχία συμβαίνει όταν οι γονείς χρησιμοποιούν ψυχολογικά
μέσα για να κάνουν το παιδί να βιώσει συναισθηματικό πόνο ή να νιώσει άβολα στην
προσπάθειά τους να ελέγξουν ή να διορθώσουν μία συμπεριφορά.
Αυτός ο τρόπος πειθαρχίας μπορεί να ποικίλλει σε βαρύτητα από φωνές και εντάσεις
στην εξύβριση και στη χρήση λέξεων πού σκοπό έχουν να ταπεινώσουν το παιδί.
Συχνά αναφέρεται σε έρευνες πως οι γονείς χρησιμοποιούν σκληρή λεκτική πειθαρχία
με τα παιδιά όλων των ηλικιών, αλλά στην εφηβεία αυτό το ποσοστό αυξάνεται !
Πώς επηρεάζει η σκληρή λεκτική πειθαρχία τους εφήβους ;
Παρόλο που δεν είναι πολλές οι έρευνες που έχουν εξετάσει το πως επηρεάζονται οι
έφηβοι από τη σκληρή λεκτική πειθαρχία, τελευταίες μελέτες διαπιστώνουν πως κάτι
τέτοιο έχει επιζήμια αποτελέσματα στα παιδιά.
Πιο συγκεκριμένα, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ και του
Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, βρήκαν πως γονείς που χρησιμοποιούσαν σκληρή
λεκτική πειθαρχία (φωνές, ουρλιαχτά, ταπεινωτικούς χαρακτηρισμούς), είχαν παιδιά
που υπέφεραν περισσότερο από καταθλιπτικά συμπτώματα στις ηλικίες 13 και 14
ετών σε σύγκριση με τους συνομηλίκους τους. Επίσης, τα παιδιά αυτά ήταν πιο
πιθανό να έχουν προβλήματα συμπεριφοράς, όπως προβλήματα στο σχολείο, να λένε
ψέματα στους γονείς, να κλέβουν και να μπλέκουν σε καυγάδες.
Επιπλέον, οι ερευνητές διαπίστωσαν πως η σκληρή λεκτική πειθαρχία όχι μόνο δε
φαίνεται να είναι αποτελεσματική στην αντιμετώπιση προβλημάτων συμπεριφοράς
των εφήβων, αλλά φαίνεται να αυξάνει τέτοιες συμπεριφορές. Η εχθρότητα των
γονιών αυξάνει τον κίνδυνο παραβατικότητας ενισχύοντας το θυμό, την
ευερεθιστότητα και την επιθετικότητα των εφήβων.
Οι ερευνητές κατέληξαν πως όταν οι γονείς επιτίθενται λεκτικά στα παιδιά
προκειμένου να τα πειθαρχήσουν προκαλούν ζημιά στην ανάπτυξή τους. Ακόμα και
αν οι γονείς πιστεύουν πως τα παιδιά θα καταλάβουν πως το κάνουν από αγάπη, τα

3

αρνητικά αποτελέσματα της σκληρής λεκτικής πειθαρχίας δε μειώνονται, παραμένουν
επιζήμια σε κάθε περίπτωση !
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς ;
Οι γονείς που θέλουν να αλλάξουν, να τροποποιήσουν, να μειώσουν ή να ενισχύσουν
μια συμπεριφορά των παιδιών, θα πρέπει να θυμούνται πως δεν μπορούν να το
πετύχουν μέσα από φωνές, ύβρεις και χαρακτηρισμούς. Με αυτόν τον τρόπο
πειθαρχίας, ακόμα και αν δουν τη συμπεριφορά του παιδιού να αλλάζει προς τη
θετική κατεύθυνση, ούτε μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα θα έχουν, αλλά ούτε και
μπορούν να εγγυηθούν τη ψυχολογική ισορροπία του παιδιού.
Όπως σε όλες τις σχέσεις, έτσι και με τους εφήβους οι συγκρούσεις είναι
αναπόφευκτες και αναμενόμενες. Οι γονείς θα πρέπει να θέτουν όρια και
κανόνες στον τρόπο που επικοινωνούν με τα παιδιά και η λέξη κλειδί για να
βελτιώσουν την επικοινωνία τους είναι ο σεβασμός ! Όταν οι γονείς μιλούν
και απευθύνονται στο παιδί με σεβασμό και εκτίμηση ακόμα και όταν διαφωνούν, του
μαθαίνουν να σέβεται και να εκτιμά τον εαυτό του. Το βοηθούν να χτίσει την
αυτοπεποίθησή του και να υποστηρίζει τις απόψεις του σεβόμενος πάντοτε το
συνομιλητή του.
Όταν υπάρχει μια διαφωνία για τη συμπεριφορά του παιδιού, το καλύτερο που
μπορούν να κάνουν οι γονείς είναι να συζητήσουν μαζί του τις ανησυχίες τους και τα
αποτελέσματα αυτής της συμπεριφοράς. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να ακούν
ουσιαστικά το παιδί και τις απόψεις του χωρίς να υποθέτουν και να προτρέχουν.
Η κριτική που ασκείται στο παιδί πρέπει να είναι εποικοδομητική και σαν στόχο να
έχει την ειρηνική επίλυση του προβλήματος αποφεύγοντας το σαρκασμό, τους
χαρακτηρισμούς και τις φωνές. Με αυτόν τον τρόπο οι γονείς μπορούν να
βοηθήσουν τα παιδιά να αναγνωρίζουν τα λάθη τους χωρίς να τα βάζουν σε θέση
άμυνας.
Η εφηβεία μπορεί να θεωρείται για τους περισσότερους γονείς ως μια πολύ δύσκολη
ηλικιακή φάση γεμάτη προκλήσεις. Για τους εφήβους όμως πρόκειται για μια
ιδιαίτερα γοητευτική περίοδος στην οποία θα γνωρίσουν φίλους που ίσως θα
κρατήσουν για πάντα, θα νιώσουν πρωτόγνωρα συναισθήματα, θα ερωτευτούν
δυνατά και θα πληγωθούν ίσως για πρώτη φορά, θα διαμορφώσουν τις
προσωπικότητές τους και θα κάνουν τα πρώτα τους όνειρα για το μέλλον !
Αξίζει λοιπόν οι γονείς να βρίσκονται δίπλα τους, να τους ακούν και να τους
κατανοούν, να τους καθοδηγούν και να τους σέβονται, να τους
αποδέχονται και να τους εμπνέουν θετικά με το παράδειγμά τους !
Επιμέλεια : Βίκυ Αγγελή, Φιλόλογος

(Πηγή: Parentshelp.gr)

4