You are on page 1of 4

ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ

5 - 11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Ο ΟΣΙΟΣ ΦΩΣΤΗΡΙΟΣ
Ο Όσιος Φωστήριος στην αρχή έζησε αυστηρά ασκητική ζωή, αφοσιωμένος στη
μελέτη, την προσευχή και την καταπολέμηση των παθών. Μετά από καιρό άσκησης
και πνευματικής κατάρτισης, ίδρυσε μοναστήρι, όπου ήλθαν πολλοί μοναχοί. Αφού
τους εξέτασε όλους, κράτησε εκείνους, που βρήκε ανθρώπους του πνεύματος και της
ζωντανής πίστης, δηλαδή όσους είχαν γνήσια διάθεση να ζήσουν τους μοναστικούς
κανόνες και να επιβιώνουν με τον κόπο των χεριών τους. Αυστηρός τηρητής, ιδιαίτερα
του τελευταίου αυτού, ήταν ο ίδιος ο Όσιος Φωστήριος. Αν και ηγούμενος, δεν
επιβάρυνε κανένα αδελφό του. Εργαζόταν με τα ίδια του τα χέρια, αρνούμενος να
δεχτεί οποιοδήποτε δώρο είτε από τους επισκέπτες της Μονής, που εκτιμούσαν
απεριόριστα την αρετή του, είτε από αδελφούς του μοναχούς, που δεν ήθελαν ο
πνευματικός τους καθοδηγός να κοπιάζει τόσο πολύ. Επίσης ο Όσιος Φωστήριος στον
καιρό των αιρέσεων, αγωνίστηκε πολύ για τα ορθά δόγματα. Πέθανε το απόγευμα
της 5ης Ιανουαρίου, οπότε και η Εκκλησία όρισε τη μνήμη του.

6 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Ο ΑΓΙΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ ο Ιερομάρτυσ, ο εκ Λακεδαίμονοσ
Για τον Άγιο Ιερομάρτυρα Ρωμανό δεν είναι γνωστά πολλά στοιχεία. Από τα όσα
διεσώθησαν, γνωρίζουμε ότι καταγόταν από τη Δομινίτζα (ή Δημινίτζα) της
Λακεδαίμονος και ήταν Ιερομόναχος στην Κωνσταντινούπολη. Αρνούμενος να
υποκύψει στις πιέσεις των Τούρκων για εξωμοσία και ελέγχοντας με παρρησία την
πλάνη των απίστων, μαρτύρησε το έτος 1695 διά ξίφους.

7 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Η εισ Κωνσταντινούπολη Μετάταξισ της Παντίμου Χειρός του ΙΩΑΝΝΟΥ του ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ
Όταν ο Ευαγγελιστής Λουκάς πήγε στην πόλη Σεβαστή, όπου τάφηκε ο
Πρόδρομος, παρέλαβε από τον τάφο του το δεξί του χέρι, το μετέφερε στην Αντιόχεια,
όπου χάριτι θεού επιτελούσε πολλά θαύματα. Από την Αντιόχεια, το Ιερό χέρι,
μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 957 μ.Χ., από τον διάκονο Ιώβ, κατά την ώρα
πού γινόταν ο αγιασμός στ' ανάκτορα, όπου και εναποτέθηκε, αφού ο βασιλιάς το
ασπάστηκε.

Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ο Χοζεβίτησ

8 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Ο Όσιος Γεώργιος γεννήθηκε σ' ένα χωριό της Κύπρου από γονείς ευσεβείς. Είχε
και ένα μεγαλύτερο αδελφό πού τον έλεγαν Ηρακλείδη. Αυτός λοιπόν, όταν ακόμα
ζούσαν οι γονείς τους, πήγε στους Αγίους Τόπους για να προσκυνήσει. Αφού

προσκύνησε, κατόπιν πήγε στη Λαύρα του Καλαμώνος και εκεί έγινε μοναχός. Ο
Γεώργιος παρέμεινε κοντά στους γονείς του. Αργότερα πέθαναν οι γονείς του και ο
Γεώργιος έμεινε ορφανός. Τότε τον παρέλαβε μαζί με την κληρονομιά του ο θείος του,
πού είχε μια μοναχοκόρη και ήθελε να τον κάνει γαμπρό του. Ο Γεώργιος όμως δεν
ήθελε να παντρευτεί και έφυγε στον άλλο του θείο, πού ήταν ηγούμενος σ' ένα
Μοναστήρι. Άλλ' επειδή ο προηγούμενος θείος του πίεζε τον αδελφό του ηγούμενο ν'
αφήσει τον Γεώργιο να φύγει από το μοναστήρι, ο Γεώργιος έφυγε κι από 'κει και πήγε
στον αδελφό του Ηρακλείδη στη Λαύρα του Καλαμώνος. Όμως, λόγω του νεαρού της
ηλικίας του, ο αδελφός του τον οδήγησε στη Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου, την
λεγόμενη Χοζεβά. Εκεί πλέον ο Γεώργιος αφού έγινε μοναχός, έζησε αυστηρά
ασκητική μοναχική ζωή. Η φήμη της αρετής του ήταν μεγάλη και τα άγια έργα του
δίδαξαν πολλούς. Τελικά, ειρηνικά παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Θεό.

9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Ο ΟΣΙΟΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ ο Θαυματουργός

Γεννήθηκε στο χωριό Βιτζινιανή, από γονείς ευσεβείς τον Γεώργιο και τη Μεγέθη.
Σε ηλικία 20 χρονών ο Ευστράτιος, έφυγε από την πατρίδα του και πήγε στο όρος
Όλυμπος της Βιθυνίας, στη μονή Αυγάρων, όπου εκεί ήταν μοναχοί οι θείοι του
δηλαδή τ' αδέλφια της μητέρας του Γρηγόριος και Βασίλειος. Αφού παιδαγωγήθηκε
απ' αυτούς στα ασκητικά πράγματα, εκάρη μοναχός και αναδείχθηκε με την αυστηρή
ζωή του, σε έναν από τους οσιότερους άνδρες της εποχής του. Τόσο μάλιστα, πού στη
συνέχεια οι μοναχοί του εμπιστεύτηκαν και τη διοίκηση της μονής, αναδεικνύοντας
αυτόν ηγούμενο. Όταν όμως αυτοκράτωρ, ήταν ο εικονομάχος Λέων ο Ίσαυρος, ο
Ευστράτιος με προτροπή του Ιωαννικίου του Μεγάλου, απομακρύνθηκε από τη μονή
του και έφυγε στην πατρίδα του. Επανήλθε με την αναστήλωση των Αγίων Εικόνων,
και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του με άσκηση, προσευχή και μελέτη. Πέθανε δε
ειρηνικά, αφού επετέλεσε πολλά θαύματα, σε ηλικία 95 ετών. Χαρακτηριστικά είναι
τα λόγια των τελευταίων του ωρών: "Αδελφοί και πατέρες, ο καιρός της ζωής μου
έλαβε τέλος. Παιδιά μου αγαπητά, φυλάξατε την παρακαταθήκην του Αγίου Σχήματος
πού παραλάβατε, και να ξέρετε ότι τα μεν παρόντα πράγματα είναι πρόσκαιρα και
μάταια, τα δε μέλλοντα είναι αιώνια και παντοτινά."

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ, Επίσκοπος Σεβαστείασ
Ο Όσιος Πέτρος, υπήρξε αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου και του Γρηγορίου
Νύσσης (349-392 μ.Χ.). Καθοδηγήθηκε από την αδελφή του Μακρίνα στην αυστηρή
ασκητική ζωή και έγινε μοναχός και ηγούμενος του Κοινοβίου πού ίδρυσε ο Μέγας
Βασίλειος, ο οποίος το 370 τον χειροτόνησε πρεσβύτερο και το 380 Επίσκοπο
Σεβαστείας. Έλαβε μέρος στη Β' Οικουμενική Σύνοδο που έγινε στην
Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ. Απεβίωσε ειρηνικά.

10 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Επίσκοποσ Νύσσησ μετά τησ συζύγου αυτού ΘΕΟΣΕΒΕΙΑΣ
Γεννήθηκε στη Νεοκαισάρεια του Πόντου το 332 μ. Χ. και ήταν αδελφός του
Μεγάλου Βασιλείου. Πήρε την ίδια μόρφωση με τον μεγάλο του αδελφό, ξεχώρισε δε
κι αυτός για την ευφυΐα του, την επιμέλεια του και την φιλοσοφικότατη ιδιοφυΐα του.
Ο Άγιος Γρηγόριος νυμφεύτηκε τη Θεοσέβεια, μια πραγματικά αγία γυναίκα, που
όμως γρήγορα πέθανε. Ισχυρός χαρακτήρας καθώς ήταν, δεν απελπίστηκε και στα
σαράντα του χρόνια έγινε Επίσκοπος Νύσσης, μιας κωμοπόλεως της Καππαδοκίας. Ο
Θεός τον αξίωσε να γίνει το κυριότερο όργανο Του στη Β' Οικουμενική σύνοδο, το 381
στην Κωνσταντινούπολη, και κατατρόπωσε στην κυριολεξία τους πνευματομάχους
του Μακεδονίου, με "... τη μάχαιρα πού δίνει το Πνεύμα και η οποία είναι ο λόγος του
Θεού". Στις συζητήσεις εκείνες, ο Γρηγόριος ο Νύσσης τόσο πολύ είχε διακριθεί, ώστε
ονομάστηκε "Πατήρ Πατέρων και Νυσσαέων Φωστήρ". Ο δε Μέγας Θεοδόσιος τον
ονόμασε στύλο της Ορθοδοξίας. Πέθανε ειρηνικά, αφού άφησε πολύ αξιόλογα έργα,
τόσο ερμηνευτικά και δογματικά, όσο και κατηχητικά, επίσης λόγους ηθικούς,
εορταστικούς, εγκωμιαστικούς, επιταφίους και έναν επιμνημόσυνο στον αδελφό του
Μεγάλο Βασίλειο.

11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ο Κοινοβιάρχησ

Διέπρεψε στα χρόνια του Λέοντα του Μεγάλου (457-474 μ.Χ.). Το χωριό
Μωγαρισσός ή Μαγαρισσός της Καππαδοκίας είναι ο τόπος οπού γεννήθηκε, από
γονείς πολύ πιστούς, τον Προαιρέσιο και την Ευλογία. Όταν έγινε μοναχός,
διακρίθηκε από πολύ νωρίς για το φλογερό του ζήλο στην τελειότητα της
χριστιανικής αρετής. Εκείνο, όμως, πού τον συγκινούσε περισσότερο, ήταν η μελέτη
του Ευαγγελίου, και ιδιαίτερα οι συγκινητικές σκηνές από το Πάθος του Σωτήρα μας
Χρίστου. Γι' αυτό, επισκέφθηκε τους Αγίους Τόπους στην Ιερουσαλήμ, όπου ψηλάφισε
και προσκύνησε τα χώματα όπου διαδραματίστηκαν τα μεγάλα γεγονότα των Παθών
του Κυρίου μας. Ο Θεοδόσιος, αφού ασκήτεψε κοντά σε μεγάλους ασκητές, όπως το
Συμεών το Στυλίτη και τον ησυχαστή Λογγίνο, αποσύρθηκε σε ιδιαίτερο ησυχαστήριο,
διδάσκοντας με λόγια και έργα όποιο διαβάτη περνούσε από 'κει. Όμως, πολλοί απ'
αυτούς πού δίδαξε γύρισαν από τον κόσμο κοντά του. Η υπερβολική αύξηση των
αδελφών ανάγκασε τα Θεοδόσιο να ιδρύσει ένα μεγάλο και ευρύχωρο κοινόβιο
μοναστήρι. Σαν κοινοβιάρχης εφάρμοσε πρότυπα σαν εκείνα της πρώτης Εκκλησίας
των Χριστιανών. Δηλαδή "όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι πιστοί, με μια καρδιά και μια ψυχή,
ήταν μεταξύ τους ενωμένοι, σαν μέλη της ίδιας οικογένειας, και τα είχαν όλα κοινά"
(Πράξεις των Αποστόλων 6' 44. δ' 32). Σε προχωρημένη, πλέον, ηλικία ο Θεοδόσιος,
αφού γαλούχησε με συμβουλές αιωνίου ζωής χιλιάδες ψυχές, παρέδωσε το πνεύμα
του.