You are on page 1of 4

ΕΤΟΣ 14Ο

ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2014

ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 684
6844

∆ιακονία
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

ΙΕΡΟΥ

ΝΑΟΥ

ΑΓΙΟΥ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

ΑΜΠΕΡΙΑΣ

ΧΑΝΙΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ: Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Ἀρχιμανδρίτου πατρὸς Ἰωὴλ Κωνσταντάρου
Το Χριστιανικό μήνυμα, η ουράνια αποκάλυψις
ονομάζεται “Ευαγγέλιον”. Το καλά δηλ. και ευχάριστα
νέα. Το μήνυμα ότι αυτό που ποθεί ο άνθρωπος, τη
χαρά και την ευτυχία, την αγάπη και την ομορφιά,
είναι πλέον πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα την
οποία μπορεί να κατακτήσει και να βιώσει ο κάθε
άνθρωπος, αρκεί ο ίδιος να το θέλει.
Βεβαίως, απ' την αρχή, όταν ακούστηκε το
“Ευαγγέλιο Ιησού Χριστού, Yιού του Θεού” (Μαρκ. Α' 1),
αλλά και σε κάθε εποχή και φυσικά
στην δική μας, “έως το τέλος των
αιώνων”, θα υπάρχουν και οι
άνθρωποι οι οποίοι θα αρνούνται την
αποδοχή του ουρανίου μηνύματος.
Όπως επίσης υπάρχουν πάντοτε και
οι ψυχές οι οποίες αποδέχονται την
Ευαγγελική αλήθεια, την ζουν και την
βιώνουν με ό,τι κι αν αυτό πρόκειται
να τους κοστίσει. Και αψευδή μάρτυρα
αυτής
της
πραγματικότητας,
αποτελούν και οι Όσιοι και οι
Μάρτυρες, το νέφος αυτό των Αγίων
της Εκκλησίας μας, οι γνωστοί και οι
άγνωστοι, που με τα άγια λείψανά
τους και τα ακέραια και άφθαρτα
σκηνώματά τους, τα ποικίλα θαύματα και τη
μυροβλησία τους, αποδεικνύουν ότι το Ευαγγέλιο,
όπως κηρύσσει και το εκφράζει η Αγία μας Ορθοδοξία,
δεν είναι απλή θεωρία ή ένας ψευδοσυναισθηματισμός
αλλά “Η πραγματικότητα” την οποία εντελώς
ελεύθερα καλούμαστε να αποδεχθούμε.
Και είναι γνωστό, μέσα από τις τραγικές σελίδες
της παγκόσμιας Ιστορίας, ότι κατά την εποχή της
ενσαρκώσεως του Κυρίου, ολόκληρος ο τότε κόσμος
ζούσε μέσα σε μια φοβερή αναστάτωση. Όλοι οι λαοί
της γης περίμεναν κάποιον, “Τον κάποιον” που θα
ερχόταν να τους σώσει τόσο από την υλική, όσο κυρίως
από την πνευματική δυστυχία που καταπίεζε την
ανθρωπότητα. Οι άνθρωποι δεν γνώριζαν, ούτε το
σκοπό για τον οποίον ζούσαν, ούτε πολύ περισσότερο

ΕΦΗΜΕΡΙ∆Α ∆ΙΑΚΟΝΙΑ

το πώς ήταν δυνατόν να ξεδιψάσουν την ψυχή τους και
να γελάσει το ταλαίπωρο πρόσωπό τους. Και
επιτέλους, στην πιο κρίσιμη στιγμή για το γένος των
ανθρώπων, την ώρα που φαίνονταν ότι όλα θα τα
κατάπινε το χάος, και ο Άδης, “ότε ήλθε το πλήρωμα
του χρόνου”, πραγματοποιήθηκε η ενανθρώπηση του
Υιού και Λόγου του Θεού.
Έτσι, από τη στιγμή που ολοκληρώνεται το έργο
της
Λυτρώσεως,
η
Εκκλησία
υπεύθυνα
θα
κηρύττει “Αρχή του Ευαγγελίου Ιησού Χριστού, υιού
του Θεού”.
Τώρα πλέον “εικόνες του Θεού”,
δια της πίστεως και της αποδοχής του
όλου Ευαγγελίου, δεν αισθάνονται ως
οι ηττημένοι της ζωής. Τώρα
γνωρίζουμε ποιος επιτέλους είναι ο
σκοπός που πρέπει να έχει η ζωή μας.
Και το γνωρίζουμε διότι Αυτός ο
Ίδιος ο Κύριος Ιησούς μας έδειξε τον
σκοπό και μας αποκάλυψε το
ουσιαστικό νόημα της ύπάρξεως μας.
Αλλά όχι μόνο αυτό, μας υπέδειξε και
τον τρόπο για να απαλλαγούμε από
όλα τα βάρη που μας πιέζουν για να
επιτύχουμε τον υψηλό αυτό σκοπό.
Όταν ο Κύριος κηρύσσει το “χωρίς
εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν”, αυτό ακριβώς μας
αποκαλύπτει. Και τον στόχο, αλλά και τον τρόπο που
μπορούμε να κατακτήσουμε την τελική Νίκη, που δεν
είναι άλλος, από την απόλυτη αποδοχή και βίωση
αυτού του ίδιου του Ιησού.
Φυσικά το Αποστολικό κήρυγμα της Εκκλησίας για
την σωτηρία του ανθρώπου, όπως αυτό ερμηνεύεται
τόσο από την γραπτή όσο και την προφορική Ιερά
Παράδοση, έχει ανυπολόγιστη σημασία, αφού ξεπερνά
τα όρια του χρόνου και ο κάθε καλοπροαίρετος το
αποδέχεται άμεσα και υπαρξιακά ως μήνυμα
λυτρώσεως και σωτηρίας.
Η προσωπική συνάντηση με τον Ιησού είναι κάτι το
μοναδικό, από τη στιγμή της βαπτίσεως και της
πνευματικής αναπτύξεως μέσω των Ιερών Μυστηρίων.
Και άνευ αντιρρήσεως,η εμπειρία των Αγίων καθοδηγεί

ΣΕΛΙ∆Α - 1 -

Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ
ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2014

ΕΤΟΣ 14Ο

στον ορθό τρόπο αυτής της εν Χριστώ ζωής, αφού
επιτέλους ουδείς μπορεί να διέλθει αποκομμένος τα
στάδια της καθάρσεως, του φωτισμού και της θεώσεως,
παρά “συν πάσι τοις αγίοις”.
Είναι δε χαρακτηριστική η μαρτυρία του Αγίου
Ιωάννου του Βαπτιστού, που καταγράφει στο ιερό
κείμενό του ο Ευαγγελιστής Μάρκος:“εκήρυσσε λέγων,
έρχεται ο ισχυρότερός μου οπίσω μου” (στ. 7-8).
Ο
Τίμιος Πρόδρομος με το ξεκάθαρο κήρυγμά του,
προετοιμάζει το λαό για τη μεγάλη συνάντηση.
Άλλωστε, το δικό μου βάπτισμα, τόνιζε, ήταν ένα απλό
βάπτισμα “εν ύδατι”. Αυτός όμως ο Ερχόμενος, θα σας
βαπτίσει με Πνεύμα Άγιον, το οποίο θα καθαρίσει από
τις αμαρτίες και θα φωτίσει την όλη ύπαρξη.
Αυτή η μαρτυρία του “μείζονος των προφητών” έχει
μοναδική αξία, αφού στο πρόσωπο του προφήτου και
προδρόμου Ιωάννου, συνοψίζεται ολόκληρη η
προσμονή και η εμπειρία της Παλαιάς Διαθήκης η
οποία και κλείνει πανηγυρικά αυτή την αναμονή, αφού
ο Άσαρκος Λόγος του Θεού που μιλούσε στους
Προφήτες και τους Δικαίους, έρχεται τώρα ένσαρκος
και ιδρύει την Εκκλησία Του, το Σώμα Του,
προσκαλώντας κάθε ύπαρξη στην σωτηρία.
Μέσα τώρα από αυτή την αντικειμενική
προοπτική, το ερώτημα δεν είναι εάν θα εξαφανιστούν
οι ποικίλες δυσκολίες από τη ζωή των πιστών, αλλά
εάν
παρά
τις
αναπόφευκτες
δυσκολίες,
ακολουθήσουμε με πίστη, καρτερία και υπομονή τον
δρόμο του Θεού που αποκαλύπτεται μπροστά μας “διά
Ιησού Χριστού”.
Όταν λοιπόν τοποθετήσουμε τα πράγματα αυτά
μέσα στη συνείδησή μας, τότε γνωρίζουμε ότι ναι μεν,
θα βρεθούμε μπροστά σε πολλά και μεγάλα εμπόδια,
όμως δεν χάνουμε ποτέ τη βεβαιότητα της Νίκης. Και η
νίκη ανήκει σ΄ Εκείνον ο οποίος μας είπε: “Θαρσείτε,
εγώ νενίκηκα τον κόσμον”.
Αυτό οφείλουμε να το διατηρούμε πάντοτε μέσα
στην καρδιά μας, αφού στις ημέρες μας, όπως όλοι
βλέπουμε, επικρατεί και πάλι μια τρομακτική
αναστάτωση, ανάλογη προς εκείνη που επικρατούσε
όταν για πρώτη φορά ακούστηκε στον κόσμο το
“Ευαγγέλιο”.
Πάρα πολλοί αδελφοί μας αισθάνονται ότι και
σήμερα ανοίγεται μπροστά μας το χάος και η άβυσσος.
Έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους και είναι
άκρως απογοητευμένοι από τα “πειράματα ευτυχίας”
που έχουν πραγματοποιηθεί.
Αλλά το τραγικότερο όλων είναι, ότι νέοι
άνθρωποι χάνουν την ελπίδα τους, παραδίδουν τα
όπλα και παίρνουν τον δρόμο της απαισιοδοξίας που
οδηγεί σε ανεπίστρεπτη καταστροφή.
Και τίθεται αμείλικτο το ερώτημα. Ώστε έπαυσε η
ελπίδα;
Δεν υπάρχει πλέον το “χαρούμενο μήνυμα”;
Δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγουμε από το χάος;
Τα πάντα χάθηκαν;

Αδελφοί μου. Όχι. Χίλιες φορές όχι. Μόνο αυτό δεν
συμβαίνει.
Και όχι μόνο έχουμε την ελπίδα, αλλά ως πιστοί
και συνειδητά μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας,
βιώνουμε την εν Χριστώ ζωή η οποία Νικά και
ευαγγελίζεται στους “εγγύς και τους μακράν” την
αλήθεια, ότι ο Χριστός “εξήλθε νικών και ίνα νικήσει”
Δεν θα κιοτέψουμε λοιπόν. Δεν θα “σαπίσουμε”
στο λιμάνι της απογοητεύσεως. Θα ποντοπορούμε στη
ρότα των Αγίων και ο ούριος άνεμος του Πνεύματος θα
μας κολπώνει τα πανιά.
Και μη ξεχνάμε ποτέ, ότι το να ταξιδεύουμε με
την ελπίδα της χάριτος είναι καλύτερο από το να
πιάνεις το λιμάνι της μελαγχολίας.

ΕΦΗΜΕΡΙ∆Α ∆ΙΑΚΟΝΙΑ

ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 684
684

ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
Τοῦ πατρὸς Antony Bloom

Ἡ ἡμέρα τῶν Θεοφανείων εἶναι ἡ μέρα ποὺ ὅλος ὁ
κόσμος ἀναγεννᾶται καὶ γίνεται μέτοχος τῆς ἁγιότητος
τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ συγχρόνως εἶναι ἡ μέρα κατὰ τὴν
ὁποία ὁ Χριστός, εἰσέρχεται στὴν ὁδὸ πρὸς τὸν
Γολγοθά.
Ἦλθε στὸν Ἰωάννη τὸν Βαπτιστή, ὄχι γιὰ νὰ
καθαριστεῖ, ἐπειδὴ ἦταν ἀναμάρτητος, σὰν Θεὸς καὶ
συνάμα κατέστη ἁγνὸς ὡς πρὸς τὴν ἀνθρώπινη φύση
Του καθ’ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς ἱστορίας τοῦ Ἰσραὴλ
ἀπὸ ἐκείνους τοὺς προγόνους ποὺ εἶχαν προσφέρει τὴ
ζωή τους στὸν Θεό, καὶ τῶν ὁποίων ἡ ἁγιότητα ἔφτασε
στὸ κορύφωμά της στὴν καθαρότητα τῆς Μητέρας τοῦ
Θεοῦ, ἡ ὁποία ἦταν τόσο ἁγνή, τόσο ἄμεμπτη ποὺ
μποροῦσε νὰ εἰσέλθει στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ἐκεῖ ὅπου
οὔτε ὁ Ἀρχιερέας δὲν τολμοῦσε νὰ εἰσέλθει, ἐκτὸς ἀπὸ
μία φορὰ τὸ χρόνο μετὰ ἀπὸ ἕναν ἰδιαίτερο ἁγιασμό.
Ὁ Χριστὸς εἶχε ἀνάγκη νὰ καθαριστεῖ. Ἀλλὰ ἐκεῖνα
τὰ νερά, ὅπου εἶχαν πλυθεῖ ὅλοι οἱ ἁμαρτωλοὶ ποὺ
εἶχαν ἔλθει στὸν Ἰωάννη τὸν Βαπτιστὴ ὁμολογώντας
τὸ κακὸ ποὺ βάραινε τὴ ζωή τους, ἦταν βαριὰ ἐξαιτίας
τῆς ἁμαρτωλότητας καὶ ἑπομένως ἐξαιτίας τῆς
θνητότητας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Εἶχαν γίνει νερὰ
θανατηφόρα, καὶ σ’ αὐτὰ τὰ νερὰ εἶναι ποὺ ὁ Κύριος
Ἰησοῦς Χριστὸς καταδύεται ἐκείνη τὴν ἡμέρα
σηκώνοντας στοὺς ὤμους Του τὴν θνητὴ φύση
ἀποτέλεσμα τῆς ἀνθρώπινης ἁμαρτίας. ‘Ερχεται,
ἀθάνατος ὡς πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα καὶ τὴν Θεότητά
Του, καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ ἐνδύεται τὴν θνητότητα τοῦ
ἁμαρτωλοῦ κόσμου. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς πορείας Του
πρὸς τὸν Γολγοθά. Αὐτὴ τὴν ἡμέρα θαυμάζουμε τὴν
ἀτελείωτη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ὅπως σὲ κάθε ἄλλη

ΣΕΛΙ∆Α - 2 -

Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2014

ΕΤΟΣ 14Ο

περίσταση, ὁ ἄνθρωπος ἔπρεπε νὰ λάβει μέρος στὸ
σχέδιο ποὺ ὁ Θεὸς εἶχε προνοήσει γιὰ τὴ σωτηρία του.
Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ὁ Θεὸς ἔρχεται καὶ
μοιράζεται τὴν θνητή μας φύση, ὁ λόγος ποὺ ἔρχεται
καὶ μᾶς σώζει. Τὸ ἀποκορύφωμα τῆς Θείας Οἰκονομίας
γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἔλθει στὸν Γολγοθὰ
ὅταν θὰ πεῖ, «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί μὲ
ἐγκατέλειψες;» Θὰ εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ Θεός, ὅπως
ὅταν ἦταν ἐνδεδυμένος τὴν ἀνθρώπινη φύση Του, θὰ
ἔχει χάσει τὴν ἐπαφή Του μὲ τὸν Πατέρα μετέχοντας
στὸ πεπρωμένο τῆς ἀνθρωπότητας. Αὐτὴ εἶναι ἡ
ἔσχατη πράξη Θεικὴς ἀγάπης.

στο όποιο ήταν Ιερεύς ο πατήρ Άνθιμος Βαγιανός, ο
μετέπειτα Άγιος Άνθιμος.

Συνεπῶς ἂς θαυμάσουμε, ἂς ἀναρωτηθοῦμε, καὶ
ἂς λατρέψουμε αὐτὴ τὴν Θεικὴ ἀγάπη, καὶ ἂς μάθουμε
ἀπὸ Ἐκεῖνον· ἐπειδὴ εἶπε στὸ Εὐαγγέλιο, «Σᾶς ἔδωσα
ἕνα παράδειγμα. Ἀκολουθεῖστε το.» Καλούμαστε,
ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς ἁμαρτωλῆς καὶ θνητῆς φύσης μας,
νὰ βαστάξουμε τὰ βάρη ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου στὴ ζωὴ καὶ
στὸν θάνατο. Ἂς μάθουμε ἀπ’ αὐτό. Θεωροῦμε ὅτι εἶναι
τόσο δύσκολο νὰ βαστάξουμε τὰ βάρη ἀκόμα κι
ἐκείνων ποὺ ἀγαπᾶμε· καὶ πρακτικὰ εἶναι ἀδύνατο νὰ
ἐπωμιστοῦμε τὰ βάρη τῶν ἀνθρώπων ποὺ δὲν
ἀγαπᾶμε μὲ μιὰ εἰλικρινῆ, φυσικὴ τρυφερότητα. Ἂς
μάθουμε, ἐπειδὴ διαφορετικὰ δὲν θὰ ἔχουμε μάθει τὸ
πρῶτο μάθημα ποὺ θὰ μᾶς δώσει ὁ Χριστός, ὅταν
εἰσέλθει στὴν διακονία Του. Ἀμήν.

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΛΕΠΡΟΣ
(1890-1964)
Αθλητής λαµπρός της καρτερίας
Ο πατήρ Νικηφόρος (κατά κόσμον Νικόλαος)
γεννήθηκε σ' ένα ορεινό χωριό των Χανίων, στο
Σηρικάρι. Οι γονείς του ήταν απλοί και ευλαβείς
χωρικοί, οι οποίοι ενώ ακόμη ήταν μικρό παιδί πέθαναν
και τον άφησαν ορφανό. Έτσι, σε ηλικία 13 ετών έφυγε
από το σπίτι του, πήγε στα Χανιά κι άρχισε να
εργάζεται εκεί σ' ένα κουρείο.
Τότε ενεφάνισε και τα πρώτα σημεία της νόσου του
Χάνσεν δηλ. την λέπρα. Εκείνη την εποχή, τούς
λεπρούς τούς απομόνωναν στο νησί Σπιναλόγκα, διότι
η λέπρα ως μεταδοτική αρρώστια αντιμετωπίζονταν με
φόβο και αποτροπιασμό. Ο Νικόλαος όταν έγινε 16
ετών και όταν τα σημάδια της νόσου άρχισαν να
γίνονται πιο εμφανή, για να αποφύγη τον εγκλεισμό
του στην Σπιναλόγκα έφυγε με κάποιο καράβι για την
Αίγυπτο. Εκεί έμενε εργαζόμενος στην Αλεξάνδρεια,
πάλι σ' ένα κουρείο, όμως τα σημάδια της νόσου
γίνονταν όλο και πιο εμφανή, ιδίως στα χέρια και στο
πρόσωπο. Γι' αυτό με την μεσολάβηση ενός κληρικού
κατέφυγε στην Χίο, όπου υπήρχε τότε ένα λεπροκομείο,

ΕΦΗΜΕΡΙ∆Α ∆ΙΑΚΟΝΙΑ

ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 684
684

Ο Νικόλαος έφτασε στη Χίο το 1914 σε ηλικία 24
ετών. Στο λεπροκομείο της Χίου, πού ήταν ένα
συγκρότημα με πολλά ομοιόμορφα σπιτάκια, υπήρχε
το εκκλησάκι του Αγίου Λαζάρου, όπου εφυλάσσετο η
θαυματουργός εικόνα της Παναγίας της Υπακοής. Σ'
αυτόν τον χώρο άνοιξε το στάδιο των αρετών για τον
Νικόλαο. Μέσα σε 2 χρόνια ο Άγιος Άνθιμος τον έκρινε
έτοιμο για το αγγελικό σχήμα και τον έκειρε μοναχό με
το όνομα Νικηφόρο. Η νόσος προχωρούσε και
εξελίσσετο και ελλείψει καταλλήλων φαρμάκων,
επέφερε πολλές και μεγάλες αλλοιώσεις (το φάρμακο
βρέθηκε αργότερα το 1947).
Ο π. Νικηφόρος ζούσε με αδιάκριτη, γνήσια
υπακοή, με νηστεία αυστηρή, εργαζόμενος στους
κήπους. Μάλιστα κατέγραφε σε ένα κατάλογο και τα
θαύματα του Αγίου Ανθίμου, τα όποια είχε δει «ιδίοις
όμασιν»
(πολλά
αφορούσαν
θεραπείες
δαιμονιζομένων).
Υπήρχε μια ιδιαίτερη πνευματική σχέση του Αγίου
Ανθίμου με τον μοναχό Νικηφόρο, ο όποιος «ουδέ εν
βήμα εμάκρυνεν απ' αυτού», όπως αναφέρει ο πατήρ
Θεόκλητος Διονυσιάτης στο βιβλίο του «Ο Άγιος
Άνθιμος της Χίου». Ο π. Νικηφόρος προσευχόταν τη
νύχτα
ώρες
ατελείωτες,
κάνοντας
μετάνοιες
αμέτρητες, δεν είχε λογοφέρει με κανένα ούτε χάλασε
την καρδιά κάποιου κι ήταν ο κύριος ψάλτης του ναού.
Εξ αιτίας της ασθενείας του όμως, σιγά-σιγά έχασε το
φώς του κι έτσι έψαλλε τα περισσότερα τροπάρια και
απήγγειλε τούς Αποστόλους από στήθους.
Το 1957 έκλεισε το Λωβοκομεΐο της Χίου και τούς
εναπομείναντος ασθενείς μαζί με τον πατέρα
Νικηφόρο τούς έστειλαν στόν Αντιλεπρικό Σταθμό
Αγίας Βαρβάρας Αθηνών, στο Αιγάλεω. Την εποχή
εκείνη ο πατήρ Νικηφόρος ήταν περίπου 67 ετών. Τα
μέλη του και τα μάτια του είχαν τελείως αλλοιωθεί και
παραμορφωθεί από την νόσο.
Εκεί, στόν Αντιλεπρικό σταθμό ζούσε και ο πατήρ
Ευμένιος, ο όποιος είχε κι αυτός προσβληθεί από την
νόσο του Χάνσεν, αλλά με την επιτυχή φαρμακευτική
αγωγή θεραπεύτηκε τελείως. Απεφάσισε όμως να
μείνη όλο το υπόλοιπο της ζωής του μέσα στον
Αντιλεπρικό σταθμό κοντά στους συνασθενείς του,
τούς οποίους φρόντιζε με πολλή αγάπη. Έτσι έγινε και
υποτακτικός στον πατέρα Νικηφόρο, στον όποιο ως
ανταμοιβή της υπομονής του ο Κύριος του είχε δώσει
πολλά χαρίσματα. Πλήθος κόσμου συνέρρεε στο
ταπεινό κελλάκι του λεπρού μονάχου Νικηφόρου, στην
Αγία Βαρβάρα του Αιγάλεω, για να πάρει την ευχή του.
Να τι αναφέρουν μεταξύ των άλλων όσοι τον
εγνώρισαν τότε:
Ενώ ο ίδιος του ήταν κατάκοιτος, με πληγές και
πόνους, δεν εγόγγυζε αλλά έδειχνε μεγάλη καρτερία.
Είχε το χάρισμα της παρηγοριάς των θλιβομένων. Τα

ΣΕΛΙ∆Α - 3 -

Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2014

ΕΤΟΣ 14Ο

μάτια του ήταν μονίμως ερεθισμένα, η όραση του
ελαχίστη, είχε αγκυλώσεις στα χέρια και παράλυση
στα κάτω άκρα. Παρ' όλα αυτά ήταν γλυκύτατος,
μειλίχιος, χαμογελαστός, εδιηγείτο χαριτωμένα
περιστατικά, ήταν ευχάριστος, αξιαγάπητος. Το
πρόσωπο του, πού ήταν φαγωμένο από τα στίγματα
της ασθένειας, και τις πληγές, έλαμπε κι έπαιρναν
χαρά όσοι τον έβλεπαν αυτόν τον πάμπτωχο και
φαινομενικά ασθενή άνθρωπο πού έλεγε: «Ας είναι
δοξασμένο το Άγιο Όνομα Του».

1. Μακάριο το σπίτι εκείνο όπου προσεύχονται, εκεί είναι
η κατοικία του Κυρίου.

Σε ηλικία 74 ετών, στις 4 Ιανουαρίου του 1964,
κοιμήθηκε ο άγιος Νικηφόρος. Μετά την εκταφή, τα
άγια του λείψανα ευωδίαζαν και πολλά θαύματα
έγιναν και γίνονται... Η αγιοκατάταξή του στα δίπτυχα
της Ορθοδόξου Εκκλησίας έγινε επίσημα την 4η
Ιανουαρίου 2013.

2. Μακάριο το σπίτι που δεν το αφήνουν για να
συχνάσουν σε διεφθαρμένα ή επικίνδυνα κέντρα, εκεί
μέσα θα βασιλεύει η χαρά.
3. Μακάριο το σπίτι όπου δεν εισέρχεται ούτε η
βλασφημία, ούτε τα κακά αναγνώσματα, ούτε η
ακράτεια, γιατί θα πληρωθεί από ευλογίες και από
ειρήνη.
4. Μακάριο το σπίτι όπου ο ένας ανέχεται και εύκολα
συγχωρεί τον άλλο, γιατί εκεί θα βασιλεύει η γλυκειά
πνευματική γαλήνη.
5. Μακάριο το σπίτι που έχει στην πιο καλή γωνιά του
την εικόνα του Χριστού και της Αγίας του Μητέρας, της
Παναγίας, γιατί από αυτές ο καθένας θα αντλεί τη
δύναμη για τον αγώνα της ζωής.

ΤΟ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΟΝ
ΤΟΥ ΘΕΪΚΟΥ ΚΑΛΛΟΥΣ

6. Μακάριο το σπίτι όπου καλούν εγκαίρως τον ιερέα

Τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης
(10 Ἰανουαρίου)

πλησίον των ασθενών γιατί ο θάνατος θα είναι

Αν έχει κανείς καθαρίσει τόσο καλά το μάτι του νου,
ώστε να μπορεί να βλέπει κάπως αυτό που ο Κύριος
υπόσχεται στους Μακαρισμούς, θα περιφρονήσει κάθε
ανθρώπινο λόγο, επειδή αδυνατεί να εκφράσει αυτό
που
σκέφθηκε.
Αλλά αν παραμένει κανείς δεμένος ακόμη με τα
σωματικά πάθη και σαν από κάποια ασθένεια έχει
κλειστά τα μάτια της ψυχής εξαιτίας της εμπάθειας,
αποβαίνει και για τον λόγο αυτόν ανώφελη όλη η
ρητορική δύναμη. Γιατί για τους αναίσθητους είναι το
ίδιο, είτε μειώνεις είτε υπερτονίζεις δια των λόγων τα
θαύματα, όπως συμβαίνει και με την ηλιακή ακτίνα για
τον εκ γενετής τυφλό, για τον οποίο είναι περιττή και
ανώφελη η περιγραφή του φωτός με λόγια· γιατί δεν
είναι δυνατό με την ακοή να φωτίσει η λάμψη της
ακτίνας.
Κατά παρόμοιο τρόπο χρειάζεται στον καθένα να έχει
ειδικά μάτια προκειμένου περί του πνευματικού και
αληθινού φωτός, για να ιδεί εκείνο το κάλλος.
Αυτό, εκείνος που το είδε κατά θεϊκή παραχώρηση και
με τρόπον ανερμήνευτο, κρατάει στο βάθος της
συνείδησης την έκπληξη.

Οι οκτώ µακαρισµοί του σπιτιού
Εφημέριος ενός χωριού συνιστούσε στους πιστούς να
λένε τους οκτώ αυτούς μακαρισμούς, σύμφωνους με το
πνεύμα του Αγίου Ευαγγελίου.

ΕΦΗΜΕΡΙ∆Α ∆ΙΑΚΟΝΙΑ

ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 684
684

ευλογημένος.

7. Μακάριο το σπίτι όπου η κατήχησις, η ιερά Ιστορία και
η ζωή των αγίων αναγινώσκονται, μελετώνται από
κοινού, γιατί η πίστις θα παραμένει μέσα σ’ αυτό ζωηρή
και πάντα φωτεινή.

8. Μακάριο το σπίτι, όπου τα παιδιά ακούουν και
σέβονται τους γονείς και όπου βλέπουν σ’ αυτούς το
παράδειγμα όλων των αρετών, γιατί θα είναι ο
προθάλαμος του ουρανού.
http://orthodoxigynaika.blogspot.gr
Μακάριο δὲν εἶναι τόσο νὰ γνωρίζεις κάτι περὶ Θεοῦ, ἀλλὰ
τὸ νὰ ἔχεις μέσα σου τὸ Θεό.
(Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης)
Ἐπισκεφθεῖτε τὴν ἱστοσελίδα τῆς Ἐνορίας μας:
http://saintpanteleimonchania.wordpress.com/
Ἐφημερίδα ΔΙΑΚΟΝΙΑ
ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ
ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ
ΑΜΠΕΡΙΑΣ ΧΑΝΙΩΝ
ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΥΛΗΣ:
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Πρωτ.
Πατὴρ
ΚΑΤΑΠΙΔΗΣ
ΤΗΛ. ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ:
28210-43053

ΣΕΛΙ∆Α - 4 -

Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ