ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

Ή ΘΑ ΧΑΣΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ
Ή ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!

Συνάδελφε, Συναδέλφισσα,
Όπως κι εσύ ο ίδιος έχεις καταλάβει βρέθηκες στο πανεπιστήμιο σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο. Μ’ αυτό
το φυλλάδιο θα προσπαθήσουμε να σε ενημερώσουμε για το ποιά κατάσταση θ’ αντιμετωπίσεις στη σχολή
και γενικότερα στην κοινωνία, ποια είναι τα δικαιώματα σου, τι είναι ο φοιτητικός σύλλογος και οι
διαδικασίες του, τι σημαίνει Φοιτητικό Κίνημα. Είμαστε εδώ γιατί θέλουμε να σε καλέσουμε στο δρόμο του
αγώνα, στο δρόμο της πάλης για τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας. Σε αυτό το δρόμο που δε μπορεί
παρά να είναι συλλογικός, γιατί τα ωραιότερα πράγματα φτιάχνονται από τους ανθρώπους που
συνειδητοποιούν το κοινό τους συμφέρον, μακριά από τη βολή και τον ατομισμό. Γιατί η
πλειοψηφία των φοιτητών, εμείς δηλαδή, έχουμε να αντιμετωπίσουμε τα ίδια προβλήματα.
Τους προηγούμενους μήνες το ΕΚΠΑ παρέμεινε κλειστό. Όχι επειδή κάποιοι αποφάσισαν ξαφνικά να
απεργήσουν. Μοναδικός υπεύθυνος είναι η κυβέρνηση που μαζί με την Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισαν
να εντείνουν τη διάλυση των πανεπιστημίων. Απαιτούσαν να απολυθεί το 60% των διοικητικών υπαλλήλων
(από γραμματείες, βιβλιοθήκες, μουσεία, εργαστήρια, κλινικές κλπ) και σταδιακά το 40% των μελών ΔΕΠ
(καθηγητές). Ήδη έχεις καταλάβει τις επιπτώσεις αυτών των μέτρων αφού στη γραμματεία και στη
βιβλιοθήκη μας έχει μείνει το 1/3 του προσωπικού!! Κι όλ’ αυτά ενώ η σχολή μας πάσχει ήδη από έλλειψη
κλινικών εκπαιδευτών δηλαδή εργαζομένων που θα αναλαμβάνουν να μας διδάξουν στα πλαίσια της
άσκησής μας, ώστε να έχουμε μία ουσιαστική και ποιοτική κλινική πρακτική.

Η παιδεία στο στόχαστρο!
Οι απολύσεις των εργαζομένων δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Αποτελούν κομμάτι των συνολικών
αναδιαρθρώσεων που επιβάλλονται από τις διάφορες κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια. Μεταρρυθμίσεις
που μπλοκαριστήκαν το προηγούμενο διάστημα από τους αγώνες των φοιτητών και πραξικοπηματικά
προσπαθούν να εφαρμόσουν σήμερα οι «θιασώτες της ανάπτυξης». Οι Κυβερνήσεις, με τις ευλογίες
των ΕΕ-ΔΝΤ, προσπαθούν να διαλύσουν την δημόσια δωρεάν εκπαίδευση, να την παραχωρήσουν
σε ιδιώτες, να την κάνουν εκπαίδευση προσιτή για λίγους, εκπαίδευση που θα δεν θα μορφώνει
αλλά θα παρέχει μόνο πληροφορίες και δεξιότητες.
Μιλάμε για την πλήρη επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου! Η κρατική χρηματοδότηση
ελαχιστοποιείται, ενώ ανοίγουν οι πόρτες των σχολών μας στις διάφορες εταιρίες και πολυεθνικές που θα
δίνουν λεφτά, θα μπορούν ν’ αγοράζουν ακόμα κι έδρα κι ολόκληρα εργαστήρια με αντάλλαγμα να
καθορίζουν τα προγράμματα σπουδών, τις γνώσεις μας και την έρευνα σύμφωνα με τα δικά τους
συμφέροντα. Καταργείται το ενιαίο πτυχίο, αντικαθίσταται από έναν ατομικό φάκελο προσόντων και
θεσπίζονται 3 κύκλοι σπουδών όπως επιτάσσεται και από τη διαδικασία της Μπολόνια και τις επιταγές της
ΕΕ. Δημιουργούνται δηλαδή απόφοιτοι που θα έχουν αποκτήσει απλά ένα σύνολο δεξιοτήτων,
θραύσματα γνώσεων που θα αντιστοιχούν σε ένα ψευδοπτυχίο-ατομικό φάκελο προσόντων που
κατά κανόνα θα σε οδηγεί στην ανεργία. Και επειδή η «γνώση» αυτή θα έχει και ημερομηνία λήξης εσύ
θα καλούνται να επανακαταρτίζονται για όλη την υπόλοιπη ζωή τους βάζοντας βαθιά το χέρι στην τσέπη,
προκειμένου να είναι χρήσιμοι για τις όποιες νέες εξελίξεις θα επιτάσσονται από την αγορά.
Παράλληλα διαλύεται η φοιτητική μέριμνα. Καλούμαστε πλέον να πληρώνουμε όχι μόνο για
στηθοσκόπια, ρόμπες, εργαλεία, συγγράμματα, σίτιση και στέγαση (αφού βγαίνουν στο σφυρί οι εστίες)
αλλά ακόμα και δίδακτρα! Έτσι λοιπόν μιλάμε για ένα πανεπιστήμιο που έρχεται να εντείνει τους ταξικούς
φραγμούς και να αφήσει έξω από αυτό τα κατώτερα οικονομικά στρώματα, δηλαδή εν καιρώ τέτοιας
επιβαλλόμενης φτώχειας να πετάξει έξω από την τριτοβάθμια εκπαίδευση ένα μεγάλο κομμάτι της
νεολαίας.
Κι όλα αυτά εντός αυταρχικού πλαισίου! Ενός πανεπιστημίου κατ’ επίφαση δημόσιου που διοικείται από
επιχειρηματίες και τραπεζίτες, ποινικοποιούνται οι συλλογικές αγωνιστικές διαδικασίες, τα ΜΑΤ κι η
αστυνομία αλωνίζουν. Που διαγράφονται φοιτητές (όριο σπουδών τα ν+2 χρόνια),
επιβάλλονται
υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, μαθήματα αλυσίδες ώστε να μην προλαβαίνεις να ασχοληθείς με
οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα.
Θέλουν έτσι να προετοιμάσουν το νέο εργαζόμενο, αυτόν που θα υπηρετεί τις ανάγκες του
συστήματος στην προσπάθεια του να ξεπεράσει τη σημερινή κρίση του. Έναν εργαζόμενο
εξατομικευμένο, ευέλικτο, πειθήνιο, που θα προσαρμόζεται στις εκάστοτε ανάγκες του κεφαλαίου.

Για ένα φοιτητικό κίνημα ρήξης κι ανατροπής!
Η σημερινή επίθεση που δεχόμαστε δεν μπορεί να σταματήσει αν δεν την ανατρέψουμε μέσα από
οργανωμένους, μαζικούς, διαρκείς αγώνες. Μέσα από οργανωμένους μαζικούς φοιτητικούς συλλόγους και
ένα φοιτητικό κίνημα που θα έρχεται σε ρήξη με την κυρίαρχη πολιτική Κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, τους
εκφραστές της βάζοντας στόχο την ανατροπή τους και την επιβολή των σύγχρονων δικαιωμάτων της
νεολαίας σε παιδεία-εργασία-δημοκρατία. Ένα φοιτητικό κίνημα που θα παλεύει για την υλική καθημερινή
βελτίωση των συνθηκών φοίτησης, για να μπορούμε όλοι να σπουδάσουμε χωρίς να πληρώνουμε, να
συγκρούεται με την πολιτική των μνημονίων, της Ε.Ε, του χρέους, ενάντια στο μέλλον της ανεργίας. Θα
είναι Αντικυβερνητικό, Αντί – Ε.Ε, θα εκφράζει τον ανατρεπτικό, μαχητικό αγώνα μέχρι τέλους για να
επιβάλει τα δικαιώματα κόντρα στην διαχείριση και την διαπραγμάτευση.

Μύθοι και πραγματικότητες για την κρίση στην Ελλάδα:
«Το παραμύθι της ανάπτυξης!»
Η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση με την Τρόικα δεν είναι κάτι αόριστο.
Είναι η ανάπτυξή των 300ευρω και τα μεροκάματα του τρόμου χωρίς ασφάλιση και δικαιώματα, είναι οι
20.000 άστεγοι μόνο στην Αθήνα, είναι το κλείσιμο σχολείων και πανεπιστημίων, τα χαράτσια στα
νοσοκομεία, ενώ την ίδια ώρα ανοίγουν στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και επενδύουν σε
πολεμικούς εξοπλισμούς. Είναι η ανάπτυξη που εκμεταλλεύεται φύση και ανθρώπους στις Σκουριές και
στην Μανωλάδα, οι φοροελαφρύνσεις σε εφοπλιστές και τράπεζες. Είναι η ανάπτυξη που κάνει τους
φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους. Η μόνη ανάπτυξη που μπορεί να δώσει λύση
είναι η ανάπτυξη και η μαζικοποίηση του κινήματος που θα τσακίσει το σάπιο σύστημα του καπιταλισμού!
«Η κρίση τελειώνει το 2014»
Η κρίση δεν είναι ελληνικό φαινόμενο, είναι παγκόσμια και συνεχώς θα βαθαίνει. Ξεκίνησε από τη καρδιά
του συστήματος του καπιταλισμού. Ένα σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από
άνθρωπο. Οι πολυεθνικές και οι τράπεζες που δημιούργησαν την κρίση, προσπαθούν τώρα να φορτώσουν
τα σπασμένα στους εργαζομένους.
«Άμα φύγουμε από την ΕΕ καταστραφήκαμε!»
Όλα τα κόμματα που έχουν ευθύνη για την σημερινή κατάσταση, από την «αντισυστημική» Χρυσή Αυγή, τη
ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μέχρι και τον «αριστερό» ΣΥΡΙΖΑ υπερασπίζονται την παραμονή της Ελλάδας στην
Ευρωπαϊκή Ένωση ως τη μόνη βιώσιμη λύση. Πού βοήθησε όμως η ΕΕ την Ελλάδα;; Με την Κοινή
Αγροτική Πολιτική που από τη μια έβαζε πλαφόν στην παραγωγή των μικροκαλλιεργητών και από την άλλη
έδινε το 80% των επιδοτήσεων στους μεγαλοτσιφλικάδες; Με το ξεπούλημα του ΟΤΕ στην Deutsche Welle
και το πρόσφατο ξεπούλημα της Αγροτικής Τράπεζας σε τραπεζίτες; Ή μήπως με τη συμμετοχή των
ελληνικών δυνάμεων στους επεκτατικούς πολέμους των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ σε Λιβύη, Αφγανιστάν, Ιράν, Συρία;
Στο δίλλημα ΕΕ ή επανάσταση εμείς ξεκάθαρα απαντάμε το δεύτερο. Γιατί μόνο μέσα από μια άλλη
κοινωνία θα μπορέσουμε να ζήσουμε καλύτερα. Όσο είμαστε κάτω από τις εντολές τους μόνο χειρότερα
θα πάνε τα πράγματα!
Μας παρουσιάζουν την χειροτέρευση της ζωής μας ως το μόνο ρεαλιστικό σενάριο το οποίο θα πρέπει να
δεχθούμε παθητικά. Ρεαλιστικό όμως δεν είναι να μάθουμε να επιβιώνουμε με 300 και 400 ευρώ,
χωρίς καμία ασφάλιση και να γίνουμε η γενιά της ανεργίας και της μετανάστευσης , αλλά να
αγωνιστούμε για αυτά που μας ανήκουν, τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας.
Υπάρχει κι άλλος δρόμος! Αυτός της αμφισβήτησης όσων επιβάλουν, ο δρόμος της ρήξης με την ΕΕ και
το ΔΝΤ, της άρνησης του χρέους και της διαγραφής του. Ο αγώνας για την ανατροπή του μνημονίου και της
κυβέρνησης που το έφερε. Μ’ ένα εργατικό κίνημα στα χέρια των εργαζομένων, ριζοσπαστικό κι
ανυποχώρητο, ενάντια στις ξεπουλημένες κυβερνητικές συνδικαλιστικές ηγεσίες και τα γραφειοκρατικά
όργανα. Απέναντι στην χούντα κυβέρνησης-ΕΕ και ΔΝΤ μπορεί να προβάλει μια άλλη προοπτική,
ανατρεπτική και αντικαπιταλιστική. Σε πείσμα όσων δηλώνουν πίστη και υποταγή σε ολοκληρώσεις και
μηχανισμούς όπως η ΕΕ και το ΔΝΤ, στα μνημόνια και στη σωτηρία των τραπεζών, υπάρχουν
παραδείγματα που αποδεικνύουν στην πράξη πως όχι μόνο υπάρχει άλλος δρόμος, αλλά είναι και
καλύτερος.

‘’...ας βροντήξει στις πλατείες το
ποδοβολητό των εξεγέρσεων...’’
Βλ. Μαγιακόφσκι

Τελειώνοντας τη σχολή, υπάρχει και ο εργασιακός χώρος μέσα
στον οποίο θα ζούμε και θα δρούμε καθημερινά για τα επόμενα
χρόνια της ζωής μας σαν νοσηλευτές/τριες!
Τι θα ‘λεγες για μια ξενάγηση στο εργασιακό μας μέλλον…;
Ενώ η κατάσταση τόσο στα νοσοκομεία όσο και στα ασφαλιστικά ταμεία πήγαινε «from bad to
worse» όπως λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο προκάλεσε σε
πολλούς η είδηση του νέου υπουργού υγείας… Α. Γεωργιάδης, το όνομα αυτού, ο πλέον
κατάλληλος άνθρωπος που μπορεί να υλοποιήσει χωρίς κανένα φραγμό το φιλόδοξο σχέδιο
συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ για πλήρη διάλυση του δημόσιου συστήματος περίθαλψης ή τουλάχιστον
ότι έχει απομένει από αυτό.
Φυσικά τα τσιράκια του κράτους, σίγουρα θα πρόλαβαν να σε πληροφορήσουν και ίσως και να σε
πείσουν για τις μεγαλειώδεις και υπεράνθρωπες προσπάθειες του υπουργού μας να σώσει την
κατάσταση στα νοσοκομεία. Γι αυτό αφιέρωσε λίγο από το χρόνο σου να δεις ποια είναι η
πραγματική κατάσταση όπως τη βιώνουν οι ίδιοι οι γιατροί, οι νοσηλευτές, το υπόλοιπο
προσωπικό των νοσοκομείων και οι ίδιοι οι ασθενείς. Σ αυτήν την πραγματικότητα λοιπόν το
δημόσιο σύστημα υγείας καταρρέει.
Όντως καταρρέει ή μήπως υπερβάλουμε; Για να δούμε…
Μεγάλες ελλείψεις σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό οδηγούν πολλά νοσοκομεία να
λειτουργούν πέρα από τους κανόνες ασφαλείας. Ασθενείς περιμένουν σε ατέλειωτες ουρές ώρες,
μέρες, μήνες για μια τακτική εξέταση. Τα κρεβάτια δεν επαρκούν κι έτσι ράντζα κατακλύζουν μετά
από εφημερίες τους διαδρόμους των κλινικών καταργώντας την ιδιωτικότητα και την αξιοπρέπεια
των ασθενών μας, αξίες που μαθαίνουμε από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο έτος στη σχολή
μας. Γιατροί και νοσηλευτές αναγκάζονται να βγάζουν βάρδιες μόνοι τους ή να κάνουν δύο
βάρδιες μέσα σε ένα 24ωρο παλεύοντας με την κούραση να αποφύγουν τα λάθη. Παράλληλα, κι
ενώ η τεχνολογία, η επιστήμη αλλά και η τεχνογνωσία έχουν καταγράψει μεγάλα
επιτεύγματα, αξονικοί τομογράφοι και λοιπός τεχνικός εξοπλισμός παραμένει εκτός
λειτουργίας για μήνες ολόκληρους λόγω του κόστους επισκευής τους. Σε ένα χρόνο από
τώρα κάνοντας την κλινική σας άσκηση θα συναντήσετε νοσηλευτές να κόβουν τις γάζες στη μέση
για να φτάνουν, να μην αλλάζουν γάντια για να φτάνουν, να χρησιμοποιούν την ίδια σύριγγα κατά
την Παρασκευή φαρμάκων για να φτάνουν και ακόμα χειρότερα, ληγμένα υλικά να ανασύρονται
από αποθήκες και να επαναποστειρώνονται για να κουκουλώσουν ανάγκες. Στα «απαγορεύεται
αυστηρά» θα έβαζαν αυτή την πραγματικότητα ένας ένας όλοι οι καθηγητές μας στη διδασκαλία
τους. Θα το δείτε στην πορεία…
Γιατί όμως όλη αυτή η επίθεση στην υγεία; Που οφείλεται;
Αυτή η επίθεση στην υγεία ούτε τυχαία είναι ούτε ουρανοκατέβατη. Εντάσσεται, όμως, στο
συνολικό ξεπούλημα του δημοσίου, όπως ορίζουν από την κυβέρνηση, σύμφωνα με τις επιταγές
της τρόικας. Και πάνω σ’ αυτό το πεδίο η κυβέρνηση νομοθετεί, απολύει και ξεπουλά
προσφέροντας απλόχερα νέα πεδία κερδοφορίας σε διάφορες φαρμακοβιομηχανίες και ιδιωτικούς
ομίλους, αφήνοντας το λαό χωρίς δημόσια πρωτοβάθμια περίθαλψη. Το κονσέρτο της

καταστροφής ξεκίνησε με το κλείσιμο 8 νοσοκομείων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, συνεχίστηκε με
την εξαγγελία κατάργησης ψυχιατρικών κλινικών (μέσα στο 2014 θα μπουν λουκέτα σε αρκετές
από αυτές), τις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες προσωπικού, αλλά και την τοποθέτηση ιδιωτών
ελεγκτών σε νοσοκομεία και ΕΟΠΥΥ. Η παράσταση συνεχίστηκε με την αφαίρεση χιλιάδων
φαρμάκων από τη λίστα ασφαλιστικής κάλυψης, καθώς και την επιβολή 5ευρων 25ευρων
χαρατσιών για την πρόσβαση στο ΕΣΥ. Την αυλαία κλείνει η ανακοίνωση διάλυσης του ΕΟΠΥΥ.
Τι θα ‘λεγες να τα δούμε λιγάκι πιο αναλυτικά;
Τη στιγμή λοιπόν που οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία όχι μόνο δεν «περισσεύουν», αντίθετα
χρειάζονται κι άλλοι για να καλυφθούν τα εγκληματικά κενά που υπάρχουν, ο υπουργός
αποφασίζει να πετάξει στο δρόμο χιλιάδες εργαζομένους με το χαρτί της διαθεσιμότηταςαπόλυσης. Και κάπου εδώ χτυπάει το κουδουνάκι που προειδοποιεί για κίνδυνο της ίδιας της
ανθρώπινης ύπαρξης. Όλα αυτά, σε μια εποχή που η ύπαρξή σου αντιμετωπίζεται από
αναλώσιμη έως και περιττή. Και για ασθενείς που χρειάζονται φάρμακα; Απλά θα δικαιολογείται
ένα φάρμακο ανά κατηγορία και συγκεκριμένα το πιο φθηνό(δηλ. τα γενόσημα). Επομένως αν και
εφόσον χρειάζεσαι κάποιο φάρμακο εκτός λίστας πληρώνεις τη διαφορά. Και φυσικά αν είσαι
ανασφάλιστος; μπορείς να αφεθείς στη μοίρα σου, λυπούμαστε αλλά τέτοιου είδους αγαθά δεν
είναι για όλους(!). Όλα αυτά χάρη «στην καλή καρδιά» των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών
στο χώρο του φαρμάκου(π.χ. ισραηλινή εταιρία TEVA) που επιθυμούν υπέρ του δέοντος να μας
προμηθεύσουν με φθηνά γενόσημα. ‘’Μην πάει ο νους σου στο κακό… Τίποτα δε γίνεται για να
επωφεληθεί κάποιος.’’ Επίσης, θα θέλαμε να ξέρεις πως αν κάποια στιγμή χρειαστείς θεραπεία και
είσαι ασφαλισμένος του ΕΟΠΥΥ θα πρέπει πρώτα να έρθει ο συμβεβλημένος γιατρός με την
εταιρεία που κάνει τον κλινικό έλεγχο να κρίνει αν η προτεινόμενη θεραπεία είναι σωστή. Δηλαδή η
νοσηλεία θα γίνεται με λογική προκαθορισμένου κόστους και όχι με βάση την επιστημονική κρίση
του επαγγελματία υγείας.
Εμείς τι οφείλουμε να απαντήσουμε σ’ όλα αυτά;
Πως δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη, αλλά βλέπουμε ξεκάθαρα πως αυτά τα μέτρα αποσκοπούν
στην πλήρη εμπορευματοποίηση του αγαθού της υγείας. Η υγεία δε θα είναι πια υποχρέωση
του κράτους, αλλά ατομικό ζήτημα κάθε πολίτη. Και πως στις δικαιολογίες του εκάστοτε υπουργού
για προσπάθεια εξυγίανσης του σπάταλου κράτους, έρχεται να απαντήσει η πραγματικότητα. Ο
ανασφάλιστος που του έχουν αφαιρέσει το δικαίωμα στη ζωή, ο ασφαλισμένος ο οποίος δουλεύει
όλη μέρα και εύχεται να μην αρρωστήσει φοβούμενος ότι δεν θα μπορεί να καλύψει τα έξοδα της
περίθαλψης του, ο γιατρός και ο νοσηλευτής που χάνουν τη δουλειά τους και απεργούν στην
προσπάθεια τους να υπερασπιστούν μέχρι τέλους μια υγεία για τις ανάγκες όλων μας. Αυτό
βέβαια, προϋποθέτει την ανατροπή των πολιτικών του κεφαλαίου, με κατάργηση των μνημονίων,
ανατροπή της συγκυβέρνησης και των συμφερόντων του κεφαλαίου που εξυπηρετεί.
Άλλος δρόμος προς την ελπίδα και τη σωτηρία του λαού δεν υπάρχει!
Ως φοιτητές πρέπει να ταχθούμε στο πλευρό των εργαζομένων και μέσα από συλλογικές και
κινηματικές διαδικασίες να αγωνιστούμε για τη διατήρηση και την επέκταση του δημόσιου δωρεάν
συστήματος περίθαλψης και για να πετύχουμε ένα καλύτερο μέλλον για εμάς, ως νοσηλευτές σε
ένα δημόσιο σύστημα υγείας με αξιοπρεπείς όρους για την εργασία μας και για τους ασθενείς μας.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ
ΣΥΛΛΟΓΟ
η συλλογικότητα
εκείνη που ίδιοι οι φοιτητές

Οι φοιτητικοί σύλλογοι είναι
έχουν δημιουργήσει για να
διεκδικούν τα δικαιώματά τους και να παλεύουν για τις ανάγκες της πλειοψηφίας. Στο φοιτητικό
σύλλογο είναι μέλη και συμμετέχουν στις διαδικασίες του όλοι φοιτητές της σχολής (εκτός από τους
φασίστες, τους αστυνομικούς και στρατιωτικούς).
Ποια είναι τα όργανα του συλλόγου;;
ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ: Είναι το ανώτατο όργανο του φοιτητικού συλλόγου. Η Γενική Συνέλευση είναι μια
διαδικασία όπου όλοι έχουν δικαίωμα να μιλήσουν, να εκφράσουν την άποψή τους να κάνουν προτάσεις
και να ψηφίζουν για θέματα που αφορούν τη σχολή και την κοινωνία, είναι ο χώρος που οι ίδιοι οι
φοιτητές συζητάνε για τα προβλήματά τους και κάνουν οι ίδιοι πολιτικοί για τον εαυτό τους. Η
Γενική Συνέλευση δεν είναι όργανο των παρατάξεων αλλά των ίδιων των φοιτητών, μπορεί να καλεστεί
μετά από απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου ή όταν ένας ικανός αριθμός φοιτητών, μετά από
υπογραφές το ζητήσει ή από απόφαση προηγούμενης Γενικής Συνέλευσης. Όταν ο φοιτητικός σύλλογος
έχει συνέλευση, τα μαθήματα σταματούν και κανείς δεν παίρνει απουσίες σε καμία περίπτωση.
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ (ΔΣ): Εκλέγεται απευθείας από τις φοιτητικές εκλογές με απλή αναλογική και
αποτελείται από 9 φοιτητές- εκπροσώπους των παρατάξεων και των σχημάτων ή και ανεξάρτητους
φοιτητές που συμμετέχουν στις εκλογές. Όμως κάθε φοιτητής έχει το δικαίωμα να παρευρίσκεται στις
συνεδριάσεις του ΔΣ και να θέτει και προτάσεις προς ψήφιση σε αυτό. Το ΔΣ είναι ένα γραφειοκρατικό,
παγιωμένο όργανο που δεν ελέγχεται από τη βάση των φοιτητών. Οι καθεστωτικές παρατάξεις (ΔΑΠΠΑΣΠ) το θεωρούν σαν το κύριο όργανο πολίτικης στα πανεπιστήμια και έτσι συνειδητά απαξιώνουν τις
γενικές συνελεύσεις.
Από την άλλη η ΠΚΣ/ΜΑΣ έχει μια εντελώς στρεβλή άποψη περί ‘‘αγωνιστικών’’ ΔΣ, μόνο όταν έχει η αυτή
η δύναμη την πλειοψηφία στο όργανο, όπως αυτή τη στιγμή στη σχολή μας. Τότε το γραφειοκρατικό ΔΣ
βαφτίζεται ‘’αγωνιστικό’’. Πόσο ‘’αγωνιστικές’’ όμως μπορεί να είναι αποφάσεις που αποφασίζονται από
5 φοιτητές, δεν γνωστοποιούνται στον υπόλοιπο σύλλογο άρα και δεν υλοποιούνται μαζικά, είναι απλά και
μόνο μια σφραγίδα σ’ ένα χαρτί! Έτσι καλλιεργείται η λογική της ανάθεσης στο σύλλογο.
Εμείς λέμε… ‘’ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ!’’
Γιατί εκεί αποτυπώνεται κάθε ώρα και στιγμή η πλειοψηφούσα άποψη του συλλόγου, γιατί είναι ένα
ζωντανό όργανο, το μόνο πεδίο που μπορούν να αντιπαρατεθούν πολιτικές απόψεις, να διαμορφωθούν
συνειδήσεις και να διαπαιδαγωγηθούν ολόκληρες γενιές στο να αμφισβητούν και να διεκδικούν όσα τους
ανήκουν. Εκεί παίρνονται πραγματικά αγωνιστικές αποφάσεις βάσει των αναγκών μας! Θέλουμε όργανα
του συλλόγου-επιτροπές-αντιπροσώπους που θα εκλέγονται, θα ελέγχονται και θα ανακαλούνται από το
σώμα των συνελεύσεων. Συντονισμό με όλους τους φοιτητικούς συλλόγους στη βάση των αποφάσεων των
συνελεύσεων. Σ’ αυτή τη δημοκρατική βάση θέλουμε κι επιδιώκουμε να λειτουργεί ο σύλλογός μας!
«Γιατί ν’ ασχοληθώ με το σύλλογο και τις συνελεύσεις, αυτά είναι για τις παρατάξεις»… μπορεί να
πει κάποιος…
Ο φοιτητικός σύλλογος για τον φοιτητή είναι εργαλείο που τον βοηθά να αντιμετωπίζει τα
προβλήματα που του παρουσιάζονται, είναι ένα όπλο για να διεκδικεί και να παίρνει ό,τι
δικαιούται. Στη σημερινή εποχή που η επίθεση στα εργασιακά και μορφωτικά μας δικαιώματα είναι πιο
σφοδρή από ποτέ, που η γενιά μας πρόκειται να ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες… μόνη
απάντηση για εμάς πρέπει να είναι ο συλλογικός δρόμος, ο δρόμος των οργανωμένων,
ανυποχώρητων αγώνων μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες! Μόνο έτσι μπορούμε να κερδίσουμε
στην μάχη για καλύτερες σπουδές και μόρφωση, δουλειά και όχι ανεργία, για πραγματικές
ελευθερίες. Από εδώ και στο εξής, αν θέλουμε να μην αφήσουμε τις επιχειρήσεις να αλωνίζουν και να
εκμεταλλεύονται τη γνώση και την έρευνα που γίνεται στις σχολές μας χρειάζεται να υιοθετήσουμε το
«δόγμα» «το αποφασίζουμε συλλογικά… το επιβάλουμε μαζικά».

Για να συστηθούμε…
Οι ΑΝΕ.Π.Α.ΦΟΙ. (ανεξάρτητη παρέμβαση αριστερών φοιτητών) είμαστε μία ζωντανή
αριστερή και ανοιχτή συλλογικότητα που δραστηριοποιείται στη Νοσηλευτική του ΕΚΠΑ.
Αποτελούμε σχήμα της Ε.Α.Α.Κ. Η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση είναι γέννημα και
παράλληλα τροφοδότης των μαζικών και δυναμικών φοιτητικών αγώνων της δεκαετίας του 90.
Δημιουργήθηκε σε μια προσπάθεια αμφισβήτησης των κυρίαρχων πολιτικών αλλά κι
επανεμφάνισης μέσα στα πανεπιστήμια & τα ΤΕΙ μιας αριστεράς που σε θεωρητικό, αλλά και
πρακτικό επίπεδο θα άρθρωνε αντιστάσεις απέναντι στις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που
σάρωναν τα πάντα αλλά και θα αρνούνταν μια διαχειριστική λογική που ακολουθούσε και
ακολουθεί η επίσημη αριστερά.
Για μας ζητούμενο είναι μια άλλη αριστερά. Μια αριστερά που προσπαθεί να έχει πολιτικές
απαντήσεις από τη σκοπιά της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας. Που θα έρχεται σε ρήξη με
τις λογικές του «εφικτού», της υποστολής των κοινωνικών συγκρούσεων στο όνομα της
συναίνεσης και «εθνικής ομοψυχίας», αλλά που θα προβάλλει το ρεαλισμό των κοινωνικών
αγώνων.
Μια Αριστερά:

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ από την αστική πολιτική και ιδεολογία, σε μορφές και περιεχόμενο, από
εργοδοτικούς και καθηγητικούς μηχανισμούς

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ, που θα έρχεται σε ρήξη με την επίσημη πολιτική και το κράτος από
τη σκοπιά των συμφερόντων της μεγάλης πλειοψηφίας φοιτητών και εργαζόμενων.

ΝΙΚΗΦΟΡΑ, που θα πετυχαίνει υλικές νίκες στους αγώνες και θα αλλάζει συνειδήσεις, στη
μάχη για τη συνολική απάντηση στη βάρβαρη επίθεση που δεχόμαστε.
Αυτή την αριστερά θέλει να εκφράσει η ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ στην
οποία συμμετέχει το σχήμα μας.
ΕΝΙΑΙΑ γιατί παλεύει σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ μέσα από Γενικές Συνελεύσεις με κοινά αιτήματα,
καταφέρνοντας να συνενώσει τους φοιτητές με τους σπουδαστές διεκδικώντας Ενιαία
Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση με ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο και όλα τα
επαγγελματικά-εργασιακά δικαιώματα σε αυτό. Για δημόσια και δωρεάν παιδεία –σίτισηστέγαση για όλους. Ενάντια στους δύο κύκλους σπουδών, τις διδακτικές μονάδες, ιδιωτικά /μη
κρατικά πανεπιστήμια και Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών (ΚΕΣ).
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ από κόμματα, μεγαλοκαθηγητάδες, πρυτάνεις –προέδρους και την επίσημη
πολιτική. Χωρίς «φωτισμένους καθοδηγητές» και κομματικές γραμμές. Λειτουργούμε με
αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, ενώ τα σχήματα σε κάθε σχολή και συντονίζονται
πανελλαδικά. Έτσι η Ε.Α.Α.Κ αποφασίζει και παρεμβαίνει στις σχολές από τη σκοπιά των
αναγκών και των δικαιωμάτων της νεολαίας και των εργαζομένων.
ΑΡΙΣΤΕΡΗ γιατί επιλέγουμε να αγωνιζόμαστε με τους καταπιεζόμενους και όχι με τους
καταπιεστές που διαχειρίζονται τις ζωές μας χωρίς να μας λογαριάζουν. Επειδή σε ότι μας θέλει
υποταγμένους απαντάμε με μαζικούς, ενωτικούς, ανυπότακτους αγώνες στη βάση των ευρύτερων
κοινωνικών αναγκών. Γιατί τα όνειρά μας δεν χωράνε στο καθεστώς της καπιταλιστικής
βαρβαρότητας!

Ουτοπία δεν είναι να πιστεύειςότι ο κόσμος μπορεί ν’ αλλάξει
Ουτοπία είναι να πιστεύεις ότι θα μείνει ίδιος