ကိုလွေရႊနက်ေနာ္

႔ဲက်ေနာ္ (လူထု ဖိုးသံ)

က်ေနာ္ Aေစာႀကီးကတည္းက နာမည္ ၾကားဖူးေန၊ ေတြ႔ဖူးခ်င္ေနတဲ့ ကိုလွေရႊကို Aခုေတာ့ေတြ႔
ရပါၿပီ။ သူ႔ကို သိပ္ေတြ႔ ဖူးခ်င္တ့ဲ Aေၾကာင္းေတြထဲမွာက သူ႔ကို တကၠသိုလ္ႏွစ္ လည္မဂၢဇင္း
ေတြထဲမွာ Aဂၤလိပ္စာ စာတည္းAျဖစ္ ဓာတ္ပံုေတြ႔ ဖူးေနတာ၊ Aဲဒီတုန္းက ရွားရွား ပါးပါး
Aစိုးရစေကာလားရွစ္န႔ဲ Aဂၤလန္ကိုသြားၿပီး လူထက
ု ်န္းမာေရးပညာ (Public
Public Health)
Health ေလ့လာ
ဆည္းပူးခဲ့တာ၊

က်ေနာ္တို႔

သမဂၢAသိုင္း

Aဝိုင္းထဲကေနၿပီး

(စစ္ကိုင္းတိုင္း)

ျဖစ္ေနတာ

စတာေတြAျပင္

ကိုထြန္းၾကည္ရဲ႕

ဒုတိုင္း

က်န္းမာေရးမွဴး

ညီဝမ္းကဲြျဖစ္တယ္

ဆိုတ့ဲ

Aေၾကာင္းေၾကာင္
ၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ကိုထြန္းၾကည္ဆိုတာ

ရန္ကုန္ေဆးတကၠသိုလ္

(Aဲ
Aဲဒီတုန္းက

တခုတည္းရိွပါတယ္)

သမဂၢန႔ဲ

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သမဂၢ Aသိုင္းAဝိုင္းမွာ လူသိမ်ား၊ လူခ်စ္လူခင္မ်ားတဲ့ ေက်ာင္းသားေခါင္း
ေဆာင္တေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူလည္း ကိုလွေရႊ လိုပဲ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ဟသၤာတဇာတိပါ။
က်ေနာ့္Uီးေလး

ေဒါက္တာခင္ေမာင္ေAး

နဲ႔

တတန္းတည္းသားျဖစ္ၿပီး

Uီးေလးက

တဆင့္

က်ေနာ္တို ့မိသားစုန႔ဲ သိကၽြမ္းၿပီး ေဆြရင္းမ်ဳိးရင္းလို ဝင္ထြက္သြားလာေနသူ ျဖစ္ပါတယ္။ သူက
က်ေနာ့္Aစ္ကို နဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ေနထိုင္ၿပီး Aဘက္ဘက္ သင္ၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔
ေမာင္ႏွမAားလံုးကလည္း သူ႔ကို ခ်စ္ ခင္ ေလးစားၾကပါတယ္


ေတြ႔မယ့္ေတြ႔ရေတာ့ မႏၲေလးနန္းတြင္းက ေထာင္ေဟာင္းႀကီးရဲ႕ (၁) တိုက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
က်ေနာ္က သူ႔Aရင္ တပတ္ ေလာက္ကတည္းက ေရာက္ေနတာပါ။ က်ေနာ္က Aခန္းတစ္၊
ကိုလွေရႊက Aခန္းႏွစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရာက္စ ပထမ ၂ ရက္ ၃ ရက္မွာေတာ့ သူနဲ႔က Aသံန႔ပ
ဲ ဲ
ႏႈတ္ဆက္ေျပာဆို ဆက္သယ
ြ ္ေနၾကတာပါ။ ဒါေပမဲ့ Aဲဒီ (၁) တိုက္မွာ ေရေျမာင္း ေပါက္ထက
ဲ ေန

စာေပးတာ၊ စာကိုခန ဲ ႔ထ ဲ ုပ္ၿပီး လွမ္းပစ္ေပးတာတို႔Aျပင္ တျခားဆက္သြယ္တ့န ဲ ည္းေတြလည္း ရွိပါေသး တယ္။ တကယ္က Aဲဒီ ‘တိုက္’ ဆိုတာေတြဟာ စီတန္းေနတဲ့ Aခန္းေတြရဲ႕ Aေပါက္ေတြကို သံတံခါးေတြ ကိုယ္စီ တပ္ထားၿပီး တိုက္ထဲမွာရွိတဲ့လူေတြကို Aျပင္ကလူေတြ မျမင္ႏိုင္ေAာင္ တံတိုင္းAျမင့္ေတြ ခတ္ထားပါတယ္။ ေထာင္ထဲေရာက္ၿပီးမွ တိုက္ထဲမွာထားတယ္ဆိုတာက ပံုမွန္Aားျဖင့္ေတာ့ (မဆလေခတ္မတိုင္မီ) စိတ္ေရာဂါရိွသူေတြ၊ ကိုယ္ေရျပားေရာဂါ ရိွ သူေတြန႔ဲ ေထာင္ထဲမွာ ျပႆနာတက္သူေတြ ထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ျပႆနာတက္သူေတြကိုေတာ့ ယာယီ ပဲ ထားတာပါ။ က်ေနာ္Aခုေျပာတဲ့ (၁) တိုက္ကို လက္ပါးတိုက္လို႔ ေခၚပါတယ္။ လက္ပါးဆိုတာ Aဂၤလိပ္စကားျဖစ္ၿပီး ကိုယ္ေရျပား ေရာဂါသည္ေတြကို ထားတဲ့ တိုက္ဆိုတဲ့ Aဓိပၸာယ္ျဖစ္ပါတယ္။ တျခားAက်U္းသားေတြန႔ဲ ခဲထ ြ ားတဲ့သေဘာပါ။ ေနာင္ မွာ ဒီတိုက္ေတြထက ဲ ို ႏိုင္ငံေရးAက်U္းသားေတြ ထားလာတဲ့Aခါမွာက်ေတာ့ ယာယီေခတၱ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ႏွစ္ရွည္လ မ်ား Aခန္းက်U္းေလးထဲမွာထားတာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီAခါမွာ ႏိုင္ငံေရးAက်U္းသားေတြက ေတာင္းဆို တိုက္ပဝ ြဲ င္ၾက တာနဲ႔ တိုက္ခန္းသံတံခါးနဲ႔ ေရွ႕ကတံတိုင္းAၾကားမွာ လမ္းေလွ်ာက္ခြင့္ျပဳပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ Aဲဒီေရွ႕က ကြက္လပ္ေလးကို ပဲ Aခန္းျခားသလို တကန္႔စီ Aုတ္႐ိုးစီလိုက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္Aခန္း ေရွ႕မွာသာ ကိုယ္က လႈပ္ရွားႏိုင္ၿပီး တျခား Aခန္းက လူေတြန႔ဲ မေတြ႔ႏိုင္ဘူး ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီလိုAေနAထား က်ေနာ္တို႔ဟာ လူလစ္ရင္လစ္သလို ေရခ်ဳိးဖို႔ထား တဲ့ စU့္Aိုးေတြေပၚကတဆင့္ တခန္းနဲ႔တခန္းကို ကန္႔ထားတဲ့ တံတိုင္းေပၚတက္ၿပီး တေယာက္ နဲ႔တေယာက္ေတြ႔၊ ႏႈတ္ ဆက္စကား ေျပာၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္က ကိုလွေရႊကို ေတြ႔ဖူးခ်င္လို႔ တံတိုင္းေပၚတက္ဖို႔ေျပာေတာ့ သူက သူ႔ဗလနဲ႔ မတက္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။ Aဆက္ဆက္Aက်U္းသားေတြက သံတံခါးေပၚ တက္ရပ္၊ သူက ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တမ်ဳိး သင္ေပးသြားတာေတြပါ) သူ႔Aခန္းက စီစU္တာက က်ေနာ္က A (ဒါေတြက ခန္းတံခါးေပါက္ စU့္Aိုးေပၚမွာတက္ရပ္ရင္ က်ေနာ္က AဲဒီတံခါးAထက္က သံတိုင္ေလးခု တန္းထားတဲ့ ျပတင္းေပါက္ကေန သူ႔ကို ျမင္ရပါတယ္။ သူကလည္း က်ေနာ့္ေခါင္းနဲ႔ပခံုးကို ျမင္ရပါတယ္။ ေတြ႔ရတာက လက္က တံေတာင္ဆစ္ကိုေက်ာ္ေနတဲ့ စြပ္က်ယ္Aက်ႌAျဖဴနဲ႔ ပုဆိုးကြက္ေထာက္ Aႀကီးႀကီးကို ဝတ္ထား တဲ့ Aသားမည္းမည္း၊ ပိန္ပိန္၊ ပုပု၊ လက္ၾကားမွာ ေဆးျပင္းလိပ္န႔။ဲ ႏႈတ္ခမ္းေမြး မုတ္ဆိတ္ေမြး ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ Aားရပါးရႀကီး ျပံဳးေနတဲ့ လူသားတUီးပါ။ နံမည္Aရိွန္Aေစာ္ေတြန႔ဲ လူပံုက တကယ့္ကိုတျခားစီပါ။ ဒါေပမဲ့ ႐ိုးသားမႈက က်ေနာ္ ထင္ထားတာ မမွားဘူးလို႔ ေထာက္ခံေနပါတယ္။ သူ႔Aျပံဳးက ေဖာ္ျပေနတဲ့ .

Aေမာ္Aႂကြား၊ Aပိုစကားေတြ လံုးဝမေျပာတတ္တဲ့ ကိုလွေရႊဟာ သူနဲ႔နီးနီးကပ္ကပ္ေနၾကည့္ေလ သူ႔တန္ဖိုးကိုသိရ ေလဆိုတ့ဲ လူမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္က Aသက္၂၁ ႏွစ္။ တကၠသိုလ္က ေက်ာင္းထုတ္ခံခ့ရ ဲ သူ၊ ပညာဗဟုသုတကို A ျမဲ ငံ့လင့္ေတာင့္တေနသူဆိုေတာ့ တိုက္ခန္းထဲမွာ ညတိုင္း တခန္းနဲ႔ ႏိႈက္မကုန္ေAာင္ တခန္းစကားေျပာၾကတယ္ဆိုရင္ ရတတ္ပါတယ္။ သူ႔ဆီက သူ႔Aစ္ကိုဝမ္းကဲြ ပညာ ဗဟုသုတေတြ ကိုထြန္းၾကည္ဟာလည္း သူ႔လိုပဲ စာေတြAမ်ားႀကီး ဖတ္ထားသူမို႔ Aခ်င္းခ်င္းေတြက ပုေရာဟိတ္သဖြယ္ ေမးရ တိုင္ပင္ရသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုထန ြ ္းၾကည္ဟာ ေနာက္က် ေတာ့ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚမွာ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး ဆင္ႏဲႊရင္း က်ဆံုးသြားတယ္လို႔ ၾကားရပါတယ္။ ကိုလွေရႊ ဆီက သိရတဲ့ သူ႔ရဲ႕ သမဂၢျဖတ္သန္းမႈေတြAျပင္ Aဂၤလန္Aေတြ႔Aၾကံဳ၊ စာေပဗဟုတေတြAျပင္ သူ႔ စU္းစား နည္းေတြဟာလည္း နားေထာင္သူရဲ႕ Uီးေႏွာက္ကို Aင္မတန္ နိႈးဆြႏိုင္စြမ္း ရိွပါတယ္။ Uပမာဆိုရင္ လိပ္ေခါင္း ေရာဂါ Aေၾကာင္း စကားစပ္မိရာကေန သူက … “ဖိုးသံေရ … ငါေတာ့ လိပ္ေခါင္းေရာဂါနဲ႔ (ဆိုကၠားနင္းသူေတြ၊ ဆံပင္ညႇပ္ဆရာေတြ ျဖစ္ေလ့ရိွတ့ဲ) ေျခေထာက္မွာ A ေၾကာေတြထံုးတဲ့ ေရာဂါ (varicose vein) ေတြဟာ လူေတြ လူဝံဘဝကေန မတ္တတ္ေလွ်ာက္တ့A ဲ ဆင့္ ကူးေျပာင္းရာ မွာ Aျပည့္Aဝ Aသားမက်ေသးတဲ့ လကၡဏာ ထင္တာပဲ” ဆိုတာမ်ဳိး ေျပာထြက္လာတတ္ပါတယ္။ Aဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔က သမိုင္းေရးရာ႐ုပ္ဝါဒနဲ႔ Aိန္ဂယ္ေရးတဲ့ Aိမ္ေထာင္စုန႔ဲ ပုဂၢလိကပိုင္ဆိုင္မႈရဲ႕ မူလဘူတစာAုပ္ တို႔ကို စိတ္ဝင္တစား ဖတ္ေနၾကတာပါ။ သူ႔ဒီ Aေျပာမ်ဳိးကို က်ေနာ္တို႔လိုလူ သာမက သူန႔က ဲ ်ေနာ့္ Aခန္းပတ္ဝန္းက်င္ မွာေနတဲ့ ရဟန္းပ်ဳိနဲ႔ ပထစ သံဃာ့နာယက ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ၊ Aလံနီက ပုဂၢိဳလ္ေတြပါ စိတ္ဝင္စားၾက၊ Uီးေႏွာက္လႈပ္ ရွား ၾကပါတယ္။ သူက စစ္ကိုင္းတိုင္းမွာ စာရင္းဇယားေတြ ေႁမြကိုက္ခံရမႈ က်န္းမာေရးမွဴးလုပ္ရင္း ေကာက္ယူ ျပဳစု၊ ဗမာျပည္ရဲ႕ သုေတသန Aမ်ားဆံုးႏိုင္ငံေတြစာရင္းမွာ ေႁမြေဘးAႏၲရာယ္ကိုလည္း လုပ္ပါတယ္။ ထိပ္ပိုင္းက ပါေန ဗမာျပည္ဟာ တာ၊ ကမာၻမွာ ေAာက္ဗမာျပည္မွာ ေႁမြေပြးဟာ Aဓိက Aႏၲရာယ္ေပးတဲ့Aေကာင္ျဖစ္ေပမယ့္ စစ္ကိုင္းတိုင္းထဲမွာ ေႁမြေဟာက္ က ပိုဆိုးေနတာ စတာေတြကို ကိန္းဂဏန္းေတြ၊ Uပမာေတြနဲ႔ ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ ၿပီးမွ သူက လယ္သမားေတြ ေႁမြ ကိုက္ခံရၿပီး ေႁမြေဆးမရိွလို႔ ေသၾကရပံု၊ ပိုးထိလို႔ ေသဆံုး သူေတြ (Aညာမွာ ေႁမြကိုက္ခံရတာကို ပိုးထိတယ္လို႔ ေျခက်င္းဝတ္တဝိုက္မွာ ျပည္ပကိုေတာင္ ေရခဲေသတၲာ တယ္) Aေပါက္ခံရတာမ်ားေၾကာင္း၊ တင္ပို႔ေနေပမယ့္ မရိွလို႔ ေျပာပါ ထဲက Aမ်ားတကာ့ ဘီပီAိုင္က ေႁမြ ေက်းလက္ေဆးခန္းေတြမွာ (Aဲဒီတုန္းကAခုလို ေက်းလက္ေတြမွာ Aမ်ားစုႀကီးဟာ ေဆးေတြထုတ္၊ ေႁမြေဆးထည့္ထားစရာ လွ်ပ္စစ္ျပႆနာ မရိွပါ) ေႁမြကိုက္ခံရရင္ ေႁမြေဆးရွိတ့ေ ဲ နရာAထိ လွည္း နဲ႔ လူနဲ႔ ပို႔ရေတာ့ လမ္းမွာတင္ ေသဆံုးၾကရပံု စတာေတြ သူပိုင္ႏိုင္တ့ဲAတိုင္း Aက်ယ္Aျပန္႔ ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ ၿပီး ေတာ့မွ သူက .

လယ္သမားေတြကို ဟာက်ဴလီ သားေရဖိနပ္Aမ်ဳိးA စား) ရာသီUတုAရေရာ ဘြတ္ဖိနပ္(Aဲဒီတုန္းက ဝတ္ဖို႔ ဆိုတာဟာလည္း မလြယ္ကူေၾကာင္း၊ Aစိုးရက သူတို႔စီးပြားေရး စက္မႈလယ္ လံႈ့ေဆာ္ေနတဲ့ AေျခAေနAရေရာ ယာေဖာ္ထုတ္ႏိုင္မွသာ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ထင္ေၾကာင္း စတဲ့စU္းစားစရာေတြ ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔တိုက္ထမ ဲ ွာ ကိုကိုးကၽြန္းမွာ က်ဆံုးသြားတဲ့ ကဗ်ာဆရာ ကိုေလးေမာင္လည္း ရိွေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ေထာင္ထဲက်မွ ဟာ တိုက္ထဲမွာ ကဗ်ာကို ကဗ်ာေတြဖတ္ၾက၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးၾကပါတယ္။ ေရးျဖစ္တာ ပါ။ က်ေနာ္ဟာ Aဲဒီတုန္းက ေထာင္Aာဏာပိုင္ေတြကလည္း Aဲဒီတုန္းက မဆလထုတ္တဲ့ စာAုပ္၊ ဘာသာေရးစာAုပ္န႔ဲ ေက်ာင္းစာ Aုပ္ပဲ သြင္းခြင့္ေပးတာမို႔ ကဗ်ာစာAုပ္ေတြ၊ Aထူးသျဖင့္ Aဂၤလိပ္ကဗ်ာစာAုပ္ေတြ Aိမ္ကမွာ သြင္းၾကပါတယ္။ က်ေနာ္က ဘုရင္ဂီ် သာသနာျပဳေက်ာင္းထြက္မို႔ Aဂၤလိပ္ဘာသာမွာ မဆိုးလွဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ AဲဒီAခိ်န္တုန္းက Aဂၤလိပ္ကဗ်ာေတြကို သိပ္လြယ္တာကလဲြရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ မဖတ္ဖူး၊ Aရသာမခံဖူးပါဘူး။ ကိုေလးေမာင္လည္း က်ေနာ္နဲ႔ မကြာလွဘူးထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔Aားလံုး ကိုလွေရႊကို ဆရာတင္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ သူကပဲ ေကာင္းႏိုးရာရာေတြ ေရြးၿပီး ဘာသာျပန္ေပး ပါတယ္။ ထံုးစံAတိုင္း ဘိုင္ရြန္ (Byron) ကိစ္ (Keats)၊ ရွယ္လီ (Shelley) တို႔ပါပဲ။ ဝါးဒ္စ္ဝပ္သ္ (Wordsworth) တို႔ တင္နီဆင္ (Tennyson) တို႔ လက္ရာေတြကိုေတာ့ ေက်ာင္းမွာ သင္ဖူးတဲ့ Aခံရိွထားေတာ့ သိပ္မခက္လွဘူးေပါ့။ မသိ တဲ့စကားလံုး Aဘိဓာန္ထဲ ရွာလိုက္ရင္ ခံစားလို႔ရတတ္ပါတယ္။ Aိမ္သာသံုးဖို႔ေပးတဲ့ စကၠဴAနားေတြမွာ သူ႔ရဲ႕ ဘာသာ ျပန္ ကဗ်ာရွည္ေတြကို တခုတ္တရ ဖတ္ရ၊ ခံစားရပါတယ္။ ဒီမွာစပ္မိလို႔ေျပာဖို႔ လိုတာက ကိုလွေရႊဟာ Aဝတ္Aစား၊ A စားAေသာက္မွာ ဘာမွေခ်းမမ်ား ျဖစ္သလို ဝတ္ဆင္ စားေသာက္ႏိုင္ေပမယ့္ AေနAထိုင္၊ Aလုပ္Aကိုင္မွာ Aင္မတန္ မွ သပ္ယပ္ပါတယ္။ သူ႔ လက္ေရးလက္သားကလည္း ညီညာ သပ္ရပ္လွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔တေတြ တိုက္ထဲ မွာ ကဗ်ာစာAုပ္ထုတ္၊ က်မ္းရင္း ဘာသာျပန္ေတြ(Uပမာ ဖက္ဒ္ရစ္ Aိန္ဂယ္ရဲ႕ ဒူးရင္းဆန္႔က်င္ေရး က်မ္းထဲက တခ်ဳိ႕A ခန္းေတြ၊ စတာလင္ရဲ႕ေဗာ္ရီွဗစ္ပါတီ သမိုင္းထဲက Aႏုပဋိေလာမနဲ႔ သမိုင္း႐ုပ္ဝါဒAခန္း စတာ) ျဖန္႔တာေတြ လုပ္ၾက ေတာ့ သူ႔လက္ေရးနဲ႔ပဲ ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ ကိုလွေရႊရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ Aရည္Aခ်င္းတခုကေတာ့ သူမ်ားေတြ ခ်စ္ခင္ေလးစားေAာင္ ေနထိုင္ေျပာဆိုတတ္တာ ျဖစ္ပါ တယ္။ ေထာင္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔လို လူငယ္ေတြကသာမက ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ၊ ဇူဇကာစစ္ဆင္ေရးနဲ႔ Aဖမ္းခံထားရတဲ့ Aသက္Aရြယ္ႀကီးသူ သူေ႒းမ်ားကလည္း ေလးစားခင္မင္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေAာက္ေျခ ေထာင္Aမႈထမ္းေတြန႔ဲ တန္းစီး ဘာယာလို ႏိုင္ငံေရးAက်U္းသားေတြဆီမွာ လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ Aက်U္းသားေတြကလည္း သူ႔ကို ေလးစားခင္မင္ ၾကပါတယ္။ သူ႔ကို (၄) တိုက္ကေန Aေဆာင္ေပၚကို ပို႔လိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ .

I lift my hat to you ပါကြာ” လို႔ စထားပါတယ္။ ေAAင္န္ဆိုတာက မႏၲေလးေထာင္(၁) တိုက္ထမ ဲ ွာ Aခန္းခ်င္းကပ္လ်က္ေနခဲ့တဲ့၊ ျမင္းျခံက ကိုကိုးကၽြန္းျပန္ ရဲေဘာ္ ေAာင္ၿငိမ္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူမလုပ္ႏိုင္တ့A ဲ လုပ္ေကာင္းကို လုပ္ေနသူေတြကို သူ႔ပင္ကိုယ္သဘာဝပါ။ ဖိုးသံ(လူထု) Aေရးေတာ္ပံုဂ်ာနယ္ Aတြဲ ၁ Aမွတ္ ၇ မွ … Aားေပးတာဟာလည္း . ကိုယ္ေတာ့ ဓနရွင္ေပါက္စAလုပ္ပဲ လုပ္ႏိုင္တယ္ကြာ” လို႔ ေျပာပါတယ္။ စံက်တဲ့ သူ႔ရဲ႕ ခ်စ္စရာ ႏိွမ့္ခ်မႈပါ။ သူနဲ႔ ေနာက္ဆံုးAဆက္Aသြယ္ရတာကေတာ့ က်ေနာ္ တ႐ုတ္ျပည္ထဲေရာက္မွ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္လို႔ ထင္ပါ တယ္။ Aဲဒီတုန္းက သူက ဂ်ေမးကားမွာ Aလုပ္ လုပ္ေနပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းတမနက္မွာ သူ႔ဆီက စာေလးတေစာင္ ေရာက္လာပါတယ္။ သူ႔စာ Aဖြင့္မွာက “ေAAင္န္န႔ဲ ဖိုးသံေရ.၁၉၆၉ ခုႏွစ္မွာ သူ ေထာင္က လြတ္ပါတယ္။ AဲဒီAခါမွာ ဘဝတူရဲေဘာ္ေတြက သူ႔ပစၥည္းေတြကို ထမ္းၿပီး ေထာင္းဗူးဝကို ရွင္ေလာင္းလွည့္သလို တေပ်ာ္တပါးႀကီး လိုက္ပို႔ၾကပါတယ္။ သူေထာင္ျပင္ကိုေရာက္ေတာ့ AစိုးရAလုပ္က ျပဳတ္သာြ း ကိုယ္ပိုင္ေဆးခန္းေလး ပါၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ ဖြင့္စားတာပဲ Aိမ္မွာတင္ လုပ္လို႔ရပါေတာ့တယ္။ ေဆးေပးခန္းေလး ဖြင့္လိုက္ေတာ့ စစ္ကိုင္းနယ္ထမ ဲ ွာ ‘ႏွလံုးလွဆရာဝန္’၊ ‘ေစတနာဆရာဝန္’ ဆိုတဲ့ဘဲြ႔ကို ရေတာ့တာပါပဲ။ သူက ေထာင္ထဲတုန္းက စိတ္ေနစိတ္ထား၊ ေစတနာAတိုင္း ကုေပးတာဆိုေတာ့ စစ္ကိုင္း ၿမိဳ႕တဝိုက္မွာ ေတာေရာၿမိဳ႕ပါ နာမည္ရၿပီး လူAမ်ားရဲ႕ေလးစားAားကိုးမႈကို ရခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ သံဃာေတာ္န႔ဲ သီလရင္ ေတြဆိုရင္ ေငြေၾကးမယူဘဲ ကုသေပးတာ၊ သူမပိုင္ မႏိုင္တ့၊ဲ ကၽြမ္းက်င္တ့ဆ ဲ ရာဝန္ေတြန႔သ ဲ ာ ကုသရမယ့္ တီဘီလို၊ မ်က္ စိလို ေရာဂါေတြကို ကုသဖို႔ဆိုရင္ ဘယ္ကိုသာြ းပါဆိုၿပီး လမ္းညႊန္တ့A ဲ ျပင္ စာေရးေပးပါေသးတယ္။ သူနဲ႔သိတဲ့ ဒါေၾကာင့္လည္း Aဲဒီက သက္ဆိုင္ရာ သူကြယ္လြန္တဲ့Aခါမွာ ဆရာဝန္ဆီ ေက်းလက္က Aသုဘလိုက္ပို႔သူေတြန႔ဲ Aင္မတန္ ထူးထူးျခားျခား စည္ကားေနခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္ ေထာင္ကလြတ္တ့ေ ဲ နာက္မွာ သူနဲ႔ ၂ ခါပဲ ေတြ႔ပါေတာ့တယ္။ တခါက စစ္ကိုင္းက သူ႔Aိမ္ကို သြားေတြ႔တာပါ။ သူ႔မွာ လူ မမာေတြ၊ Aလုပ္ေတြနဲ႔မို႔ စကား သိပမ ္ ေျပာလိုက္ရပါဘူး။ ေနာက္တခါကေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ Aိမ္ကို ဝင္လာ တာပါ။ AဲဒီAခါမွာလည္း က်ေနာ့္ Aေဖတို႔ Aေမတို႔ပါ Aတူရိွေနေတာ့ စကားAမ်ားႀကီး စိတ္ရိွတိုင္း မေျပာလိုက္ရပါ ဘူး။ သူက က်ေနာ့္ကို “ဖိုးသံေရ ..

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful