Λουκιανοῦ

Ἀλέξανδρος ἢ Ψευδοµάντις
Μετάφραση Ἰωάννου Κονδυλάκη
ed. A.M. Harmon, 1925
[1] Σὺ µὲν ἴσως͵ ὦ φίλτατε Κέλσε͵
µικρόν τι καὶ φαῦλον οἴει τὸ
πρόσταγµα͵ προστάττειν τὸν
Ἀλεξάνδρου σοι τοῦ Ἀβωνοτειχίτου

1. Συ µεν ίσως, ώ φίλτατε Κέλσε1,
νοµίζεις µικρόν και εύκολον εκείνο το
οποίον µου παραγγέλλεις, δηλαδή να σου
γράψω βιβλίον περί του βίου και των
τεχνασµάτων, των τολµηµάτων και των

γόητος βίον καὶ ἐπινοίας αὐτοῦ καὶ

µαγειών του αγύρτου Αλεξάνδρου του

τολµήµατα καὶ µαγγανείας εἰς

Αβωνοτειχίτου και σου το πέµψω· αλλ'

βιβλίον ἐγγράψαντα πέµψαι· τὸ δέ͵

εάν θέλη τις να περιγράψη τα καθέκαστα

εἴ τις ἐθέλοι πρὸς τὸ ἀκριβὲς
ἕκαστον ἐπεξιέναι͵ οὐ µεῖόν ἐστιν ἢ

ακριβώς, δεν θα είνε ευκολώτερον από το
να ιστόρηση τας πράξεις του
Αλεξάνδρου, υιού του Φιλίππου· τόσον

τὰς Ἀλεξάνδρου τοῦ Φιλίππου

ούτος υπήρξε µέγας κατά την κακίαν,

πράξεις ἀναγράψαι· τοσοῦτος εἰς

όσον εκείνος κατά την αρετήν.

κακίαν οὗτος͵ ὅσος εἰς ἀρετὴν
ἐκεῖνος.
ὅµως δὲ εἰ µετὰ συγγνώµης
ἀναγνώσεσθαι µέλλοις καὶ τὰ
ἐνδέοντα τοῖς ἱστορουµένοις
προσλογιεῖσθαι͵ ὑποστήσοµαί σοι

Αλλ' όµως εάν µέλλης να αναγνώσης µε
επιείκειαν όσα θα σου γράψω και να
συµπλήρωσης τας ελλείψεις της ιστορίας,
θα αναλάβω τον άθλον και του Αυγείου
τον σταύλον, αν όχι όλον, αλλ' όσον

τὸν ἆθλον͵ καὶ τὴν Αὐγέου

δύναµαι θα προσπαθήσω να καθαρίσω,

βουστασίαν͵ εἰ καὶ µὴ πᾶσαν͵ ἀλλ΄

εξάγων ολίγους κοφίνους, ώστε να

εἰς δύναµίν γε τὴν ἐµαυτοῦ

δύνασαι εξ εκείνων να συµπεράνης πόση

ἀνακαθάρασθαι πειράσοµαι͵

και πόσον απερίγραπτος ήτο η όλη

ὀλίγους ὅσους τῶν κοφίνων
ἐκφορήσας͵ ὡς ἀπ΄ ἐκείνων

κόπρος, την οποίαν τρισχίλιοι βόες επί
πολλά έτη θα ηδύναντο να παραγάγωσι.

τεκµαίροιο πόση πᾶσα καὶ ὡς
ἀµύθητος ἦν ἡ κόπρος ἣν τρισχίλιοι
βόες ἐν πολλοῖς ἔτεσιν ποιῆσαι
ἐδύναντο.
[2] Αἰδοῦµαι µὲν οὖν ὑπὲρ ἀµφοῖν͵
ὑπέρ τε σοῦ καὶ ἐµαυτοῦ· σοῦ µέν͵
ἀξιοῦντος µνήµῃ καὶ γραφῇ
παραδοθῆναι ἄνδρα

2. Εντρέποµαι και διά τους δύο, διά σε
και διά τον εαυτόν µου· διά σε,
απαιτούντα να παραδοθή εις τους
µεταγενεστέρους διά της γραφής η µνήµη
ανθρώπου τρισκαταράτου και διά τον

τρισκατάρατον͵ ἐµαυτοῦ δέ͵

εαυτόν µου καταγινόµενον εις τοιούτον

σπουδὴν ποιουµένου ἐπὶ τοιαύτῃ

έργον και ασχολούµενον διά τας πράξεις

ἱστορίᾳ καὶ πράξεσιν ἀνθρώπου͵ ὃν

ανθρώπου ο οποίος δεν είνε άξιος να

οὐκ ἀναγιγνώσκεσθαι πρὸς τῶν
πεπαιδευµένων ἦν ἄξιον͵ ἀλλ΄ ἐν
πανδήµῳ τινὶ µεγίστῳ θεάτρῳ

αναγινώσκουν περί αυτού οι µορφωµένοι
άνθρωποι, αλλά µάλλον να τον βλέπουν
εις µέγιστον θέατρον σπαρασσόµενον
υπό πιθήκων ή αλωπέκων.

ὁρᾶσθαι ὑπὸ πιθήκων ἢ ἀλωπέκων
σπαραττόµενον.
ἀλλ΄ ἤν τις ἡµῖν ταύτην ἐπιφέρῃ
τὴν αἰτίαν͵ ἕξοµεν καὶ αὐτοὶ εἰς
παράδειγµά τι τοιοῦτον ἀνενεγκεῖν.
καὶ Ἀρριανὸς γὰρ ὁ τοῦ Ἐπικτήτου

Αλλ' εάν τις µας κατηγορήση διά τούτο
θα έχωµεν να αντιτάξωµεν άλλο τι
παραπλήσιον. Και ο Αριανός, ο µαθητής
του Επικτήτου, Ρωµαίος εκ των πρώτων,
όστις καθ' όλον του τον βίον ησχολείτο

µαθητής͵ ἀνὴρ Ρωµαίων ἐν τοῖς

µε την παιδείαν, έπαθε τι παρόµοιον και

πρώτοις καὶ παιδείᾳ παρ΄ ὅλον τὸν

δύναται ν' απολογηθή υπέρ ηµών. Αυτός

βίον συγγενόµενος͵ ὅµοιόν τι

κατεδέχθη να γράψη τον βίον του ληστού

παθὼν ἀπολογήσαιτ΄ ἂν καὶ ὑπὲρ
ἡµῶν· Τιλλορόβου γοῦν τοῦ λῃστοῦ

Τιλλιβόρου. Ηµείς δε θα ιστορήσωµεν
τας πράξεις ληστού πολύ ωµότερου,
καθόσον δεν ελήστευεν εις τα δάση και

τὸ γὰρ δὴ σῶµα͵ ἵνα σοι καὶ σώµα. ωραίος και αληθώς ἰδεῖν καὶ θεοπρεπὴς ὡς ἀληθῶς͵ θεοπρεπής. καίτοι δεν είµαι πολύ δυνατός εις την περιγραφήν. το ρωµαϊκόν κράτος εγέµισεν η ληστεία του. διά να σου παραστήσω και τούτο. Και εν πρώτοις θα προσπαθήσω να σου τον περιγράψω διά του λόγου.κἀκεῖνος βίον ἀναγράψαι ἠξίωσεν. αλλ' εις τας πόλεις. η δε πολλοὺς ὅτι ἦν ἀλλοτρία φωνή του ήτο µελωδική και λίαν λεληθυῖαν· ὀφθαλµοὶ πολὺ τὸ ευάρεστος· εν γένει δε κατά το γοργὸν καὶ ἔνθεον διεµφαίνοντες͵ φώνηµα ἥδιστόν τε ἅµα καὶ λαµπρότατον· καὶ ὅλως οὐδαµόθεν εξωτερικόν ήτο τέλειος. Κόµη πρόσθετος ήτο τόσον καλώς προσηρµοσµένη εις την ιδικήν του ώστε δεν διεκρίνετο ότι ήτο τὴν δὲ καὶ πρόσθετον ἐπικείµενος ξένη. . Κατά το τις ὤν. τοῦτο δείξω͵ µέγας τε ἦν καὶ καλὸς ήτο υψηλός. ἡµεῖς δὲ πολὺ ὠµοτέρου λῃστοῦ µνήµην ποιησόµεθα͵ ὅσῳ µὴ ἐν ὕλαις καὶ ἐν ὄρεσιν͵ ἀλλ΄ ἐν πόλεσιν οὗτος ἐλῄστευεν͵ οὐ τα όρη. λευκός το χρώµα και µε λευκὸς τὴν χρόαν͵ τὸ γένειον οὐ πάνυ λάσιος͵ κόµην τὴν µὲν ἰδίαν͵ γένεια όχι πολύ πυκνά. και δεν ελεηλάτει µόνον την Μυσίαν και τα περί την Ίδην µέρη. Οι οφθαλµοί του είχον πολλήν εὖ µάλα εἰκασµένην καὶ τοὺς ζωηρότητα και λάµψιν γοητευτικήν. αλλά όλον. ώστε να τον παραστήσω όσον το δυνατόν οµοιότερον. ούτε ολίγας χώρας της Ασίας τας ερηµοτέρας. δύναται τις να είπη. Μυσίαν µόνην οὐδὲ τὴν Ἴδην κατατρέχων οὐδὲ ὀλίγα τῆς Ἀσίας µέρη τὰ ἐρηµότερα λεηλατῶν͵ ἀλλὰ πᾶσαν ὡς εἰπεῖν τὴν Ρωµαίων ἀρχὴν ἐµπλήσας τῆς λῃστείας τῆς αὑτοῦ. [3] Πρότερον δέ σοι αὐτὸν ὑπογράψω τῷ λόγῳ πρὸς τὸ ὁµοιότατον εἰκάσας͵ ὡς ἂν δύνωµαι͵ καίτοι µὴ πάνυ γραφικός 3.

Ζητώ συγγνώµην από τον Πυθαγόραν. ἀλλ΄ ἵλεως µὲν ὁ Πυθαγόρας ηµετέρου Αλεξάνδρου.µεµπτὸς ἦν ταῦτά γε. θεσπέσιος͵ εἰ δὲ κατὰ τοῦτον . καὶ ὄργανα ταῦτα γενναῖα ὑποβεβληµένα ἔχων αὐτίκα µάλα τῶν ἐπὶ κακίᾳ διαβοήτων εντός ολίγου υπερέβη τους περιφηµότερους διά την κακίαν των. µη δώσετε εις φίλους ή εχθρούς να συναντήσουν ἐντυχεῖν γένοιτο καὶ συγγενέσθαι τοιούτον άνθρωπον και να εµπέσουν εις τοιούτῳ τινί. τους Κέρκωπας. τον Ευρύβατον. ἐχρῆτο δὲ αὐτοῖς εἰς τὸ χείριστον͵ Έχων δε τοιαύτην δύναµιν και ικανότητα. συνέσει µὲν γὰρ καὶ τα δίκτυα του. Γράφων ποτέ προς τον Κέρκωπας͵ ὑπὲρ τὸν Εὐρύβατον ἢ γαµβρόν του Ρουτιλλιανόν και οµιλών Φρυνώνδαν ἢ Ἀριστόδηµον ἢ περί του εαυτού του µε την µεγαλειτέραν Σώστρατον. ο οποίος καὶ τὰ µετριώτατα ὑπὲρ αὑτοῦ ήτο σοφός ανήρ και θεσπέσιος κατά τας λέγων Πυθαγόρᾳ ὅµοιος εἶναι ιδέας· αλλ' εάν ήτο σύγχρονος του ἠξίου. τον Φρυνώνδαν. µετεχειρίζετο προς το κακόν. και ∆ιόσκουροι σωτήρες. είµαι βέβαιος ότι εἴη͵ σοφὸς ἀνὴρ καὶ τὴν γνώµην θα εφαίνετο µικρός απέναντι αυτού. Τοιούτος ήτο κατά την µορφήν· όσον διά την ψυχήν και τον χαρακτήρα του. τον Αριστόδηµον και τον ἀκρότατος ἀπετελέσθη͵ ὑπὲρ τοὺς Σώστρατον. διετείνετο ότι είνε όµοιος προς τον Πυθαγόραν. αὐτὸς µὲν γὰρ τῷ γαµβρῷ Ρουτιλιανῷ ποτε γράφων του µετριοφροσύνην. επί πλέον δε ήτο υπερβολικά περίεργος και ευκόλως εµάνθανε και είχε ισχυρόν τον µνηµονικόν και ζωηράν την αντίληψιν· εὐφυές͵ πάντα ταῦτα εἰς ὑπερβολὴν αλλά τα προτερήµατα ταύτα ἑκασταχοῦ ὑπῆρχεν αὐτῷ. [4] Τοιόσδε µὲν τὴν µορφήν· ἡ ψυχὴ δὲ καὶ ἡ γνώµηἀλεξίκακε Ἡράκλεις καὶ Ζεῦ ἀποτρόπαιε καὶ Διόσκουροι σωτῆρες͵ πολεµίοις καὶ ἐχθροῖς 4. αλεξίκακε Ηρακλή και Ζευ αποτρόπαιε2. Κατά την πανουργίαν και ἀγχινοίᾳ καὶ δριµύτητι πάµπολυ την νοηµοσύνην υπερείχε κατά πολύ των τῶν ἄλλων διέφερεν͵ καὶ τό τε περίεργον καὶ εὐµαθὲς καὶ µνηµονικὸν καὶ πρὸς τὰ µαθήµατα άλλων ανθρώπων.

ὅλως γὰρ ἐπινόησόν µοι καὶ τῷ λογισµῷ διατύπωσον ποικιλωτάτην τινὰ ψυχῆς κρᾶσιν ἐκ ψεύδους καὶ δόλων καὶ ἐπιορκιῶν καὶ Πρέπει να φαντασθής µίαν ψυχήν χωρίς ηθικήν συνείδησιν. Εάν όµως κανείς εἴ τις τὰ χείριστα καὶ συναθροίση όσα κάκιστα και βλασφηµότατα τῶν ἐπὶ διαβολῇ βλασφηµότατα ελέχθησαν εναντίον του περὶ τοῦ Πυθαγόρου λεγοµένων͵ οἷς Πυθαγόρου. καὶ πρὸς Χαρίτων µή µε νοµίσῃς ἐφ΄ Αλλά δι' όνοµα των Χαρίτων. Εκτός τούτου έτεινε ἐντυχὼν οὐκ ἀπῆλθε δόξαν λαβὼν πάντοτε προς τα µεγάλα και ουδέν µικρόν ὑπὲρ αὐτοῦ ὡς εἴη πάντων επεχείρει. ἔγωγε οὐκ ἂν πεισθείην ὡς ἀληθέσιν οὖσιν͵ ὅµως συναγάγοι δεν θα δυνηθούν ταύτα να δώσουν ελαχίστην και αµυδράν ιδέαν περί της αχρειότητος του Αλεξάνδρου. πειστικών και προσελκύουσαν την κακοτεχνιῶν συγκειµένην͵ ῥᾳδίαν͵ εµπιστοσύνην. θρασείαν και µη γνωρίζουσαν εµπόδιο. δεξιώς υποκρινοµένην την τολµηράν͵ παράβολον͵ φιλόπονον αγαθότητα και κρύπτουσαν τους αληθείς ἐξεργάσασθαι τὰ νοηθέντα͵ καὶ της σκοπούς υπό εκδηλώσεις αντιθέτους. µη νοµίσης ὕβρει ταῦτα τοῦ Πυθαγόρου λέγειν ἢ συνάπτειν πειρώµενον αὐτοὺς πρὸς ὁµοιότητα τῶν πράξεων· ἀλλ΄ ότι λέγω ταύτα διά να υβρίσω τον Πυθαγόραν ή ότι θέλω να τους φέρω εις παραλληλισµόν και να συγκρίνω τας πράξεις των ως οµοίας. εἰς τὸ αὐτό͵ πολλοστὸν ἂν µέρος ἅπαντα ἐκεῖνα γένοιτο τῆς Ἀλεξάνδρου δεινότητος. οὐδεὶς γοῦν τὸ πρῶτον αφελέστατος. ο πραότατος ἐναντιωτάτῳ τῆς βουλήσεως και συγχρόνως ο µετριοφρονέστατος και ἐοικυῖαν. ακούραστον εις την εκτέλεσιν των αποφασισθέντων. τα οποία εγώ δεν πιστεύω.ἐγεγένητο͵ παῖς ἂν εὖ οἶδ΄ ὅτι πρὸς αὐτὸν εἶναι ἔδοξε. αλλά µόνον περί µεγάλων . πιθανὴν καὶ ἀξιόπιστον καὶ ὑποκριτικὴν τοῦ βελτίονος καὶ τῷ Πας όστις τον έβλεπε δια πρώτην φοράν απήρχετο µε την εντύπωσιν ότι ήτο ο εντιµότατος των ανθρώπων.

ἐξεπαίδευσέ τε αὐτὸν καὶ διετέλει ὑπουργῷ καὶ ὑπηρέτῃ καὶ διακόνῳ χρώµενος. Όταν ήτο έφηβος. Μεταξύ δε των αλλων δὲ τοῖς ἄλλοις λαµβάνει τις αὐτὸν εραστών του κάποιος µάγος εξ εκείνων ἐραστὴς γόης τῶν µαγείας καὶ οίτινες διατείνονται ότι γνωρίζουν ἐπῳδὰς θεσπεσίους ὑπισχνουµένων καὶ χάριτας ἐπὶ τοῖς ἐρωτικοῖς καὶ θαυµατουργούς µαγείας και εξορκισµούς και υπόσχονται να διευκολύνουν έρωτας. εκδικήσεις κατά των εχθρων και ευρέσεις ἐπαγωγὰς τοῖς ἐχθροῖς καὶ θησαυρών και κληρονοµιών επιτυχίας — θησαυρῶν ἀναποµπὰς καὶ κλήρων ούτος ιδών ότι ο νέος ήτον ευφυής και διαδοχάς. [5] Μειράκιον µὲν οὖν ἔτι ὢν πάνυ ὡραῖον͵ ὡς ἐνῆν ἀπὸ τῆς καλάµης τεκµαίρεσθαι καὶ ἀκούειν τῶν διηγουµένων͵ ἀνέδην ἐπόρνευε καὶ 5. οὗτος ἰδὼν εὐφυᾶ παῖδα καταλληλότατος προς εξυπηρέτησιν των καὶ πρὸς ὑπηρεσίαν τῶν ἑαυτοῦ σκοπών του και ότι δεν ερωτεύετο πράξεων ἑτοιµότατον͵ οὐ µεῖον ἐρῶντα τῆς κακίας τῆς αὐτοῦ ἢ αὐτὸς τῆς ὥρας τῆς ἐκείνου͵ ολιγώτερον την κακίαν του παρ' όσον αυτός το κάλλος του. επορνεύετο αναιδώς και αντί χρηµάτων προσεφέρετο εις τους συνῆν ἐπὶ µισθῷ τοῖς δεοµένοις. και ήτο πολύ ευειδής νέος. τον εσπούδασε και τον µετεχειρίζετο ως βοηθόν και συνεργάτην. ὁ δ΄ αὐτὸς ἐκεῖνος δηµοσίᾳ µὲν Ο µάγος εκείνος φανερά ήτο δήθεν . ἐπιεικέστατος καὶ προσέτι ἁπλοϊκώτατός τε καὶ ἀφελέστατος. ως ηδύνατο τις να συµπεράνη εκ των λειψάνων του κάλλους του. ἐπὶ πᾶσι δὲ τούτοις τὸ µεγαλουργὸν προσῆν καὶ τὸ µηδὲν µικρὸν ἐπινοεῖν͵ ἀλλ΄ ἀεὶ τοῖς µεγίστοις ἐπέχειν τὸν νοῦν.ἀνθρώπων χρηστότατος καὶ εσκέπτετο. ἐν βουλοµένους.

από τους λαµβάνοντας χορογράφῳ τῶν καθιέντων εἰς τοὺς ἀγῶνας͵ πολὺ καταρατοτέρῳ τὴν µέρος εις τους δηµοσίους αγώνας. πατρίῳ τῶν µάγων φωνῇ τοὺς πολλοὺς ὀνοµάζουσιν ἀποκείροντες. όπως απεκάλουν. εκ των ἐκεῖνος καὶ ἐραστὴς τὸ γένος µαθητευσάντων πλησίον Απολλωνίου Τυανεύς͵ τῶν Ἀπολλωνίῳ τῷ πάνυ συγγενοµένων καὶ τὴν πᾶσαν του Τυανέως4 και γνωριζόντων όλας αυτού τας αγυρτείας. ο δε Αλέξανδρος. όπως η γυνή του Αιγυπτίου Θόωνος. είχε χάσει την ανθηρότητά του. νοµίζω. — Οι φύσιν Κοκκωνᾶς δέ͵ οἶµαι͵ δύο συνέταιροι περιεφέροντο κάµνοντες ἐπεκαλεῖτο περιῄεσαν γοητεύοντες µαγείας και αγυρτείας και καὶ µαγγανεύοντες καὶ τοὺς παχεῖς εκµεταλλευόµενοι την ευπιστίαν των τῶν ἀνθρώπων οὕτως γὰρ αὐτοὶ τῇ παχέων ανθρώπων.ἰατρὸς δῆθεν ἦν͵ ἠπίστατο δὲ κατὰ τὴν Θῶνος τοῦ Αἰγυπτίου γυναῖκα φάρµακα πολλὰ µὲν ἐσθλὰ µεµιγµένα͵ πολλὰ δὲ λυγρά· ὧν ιατρός. αλλά οὐκέτι µικρὸν οὐδὲν ἐπενόει͵ ἀλλὰ συνεταιρίσθη µε κάποιον χρονογράφον κοινωνήσας Βυζαντίῳ τινὶ εκ Βυζαντίου. Κοκκωνάς. ο οποίος είχε γεµίσει γένεια. κατά το ιδιαίτερον ιδίωµα των µάγων. πολύ φαυλότερον τον χαρακτήρα — ωνοµάζετο δε. ἦν δὲ ὁ διδάσκαλος καταγωγήν Τυανεύς. Βλέπεις εκ ποίας σχολής προήλθεν ο ηµέτερος άνθρωπος. των οποίων όλων κληρονόµος και διάδοχος έγεινεν ο Αλέξανδρος. [6] ῎Ηδη δὲ πώγωνος ὁ Ἀλέξανδρος πιµπλάµενος καὶ τοῦ Τυανέως ἐκείνου ἀποθανόντος ἐν ἀπορίᾳ καθεστώς͵ ἀπηνθηκυίας ἅµα τῆς 6. περιέπεσεν εις πενίαν· και δεν ὥρας͵ ἀφ΄ ἧς τρέφεσθαι ἐδύνατο͵ περιωρίσθη εις µικράς επιχειρήσεις. εγνώριζε δε. Ο Τυαινεύς εκείνος απέθανε. το δε κάλλος. ὁρᾷς ἐξ οἵας σοι διατριβῆς ἄνθρωπον λέγω. Ήτο δε ο ἁπάντων κληρονόµος καὶ διάδοχος διδάσκαλος εκείνος και εραστής την οὗτος ἐγένετο. φάρµακα πολλά µεν εσθλά µεµιγµένα. εκ του οποίου ηδύνατο να ζήση. πολλά δε λυγρά3. τους απλοϊκούς. . αὐτοῦ τραγῳδίαν εἰδότων.

όταν αύτη ήτο έγκυος τον τῆς Ὀλυµπιάδος µῦθον διαφοιτῆσαι Αλέξανδρον. 8. ώστε εσιτίζοντο υπό γυναικών και εκοιµώντο µετά των παιδιών και πατούµενοι δεν εξηρεθίζοντο και ενοχλούµενοι δεν συγκαθεύδειν καὶ πατουµένους ωργίζοντο και γάλα έπινον από του ἀνέχεσθαι καὶ θλιβοµένους µὴ µαστού. Oι δύο συνέταιροι πάλαι εἰκός͵ ὁπότε ἐκύει τὸν ηγόρασαν εν εκ των ερπετών τούτων το Ἀλέξανδρον͵ δράκοντός τινος͵ καλλίτερον αντί ολίγων οβολών. αλλ' ήτο ακόµη φιλάρεσκος· και επί τινα καιρόν αὐτῆς καὶ ἠκολούθησαν ἐκ τῆς ετρέφοντο παρ' αυτής και την Βιθυνίας εἰς τὴν Μακεδονίαν. ἐνταῦθα ἰδόντες δράκοντας παµµεγέθεις͵ ἡµέρους πάνυ καὶ τιθασούς͵ ὡς καὶ ὑπὸ γυναικῶν τρέφεσθαι καὶ παιδίοις 7. η οποία ήτο µεν περασµένη την ηλικίαν. όπως τα βρέφη — υπάρχουν δε ἀγανακτεῖν καὶ γάλα πίνειν ἀπὸ πολλοί εις το µέρος εκείνο. κατά τον Θουκυδίδην. τώρα δε είχεν ολίγους και απόρους κατοίκους. ηκολούθησαν εκ της Βιθυνίας εις την Πελλαία δὲ ἦν ἐκείνη͵ πάλαι µὲν Μακεδονίαν. λίαν εξηµερωµένους και ακάκους. καὶ εντεύθεν. Και οἶµαι͵ τοιούτου συγκαθεύδοντος αὐτῇ ὠνοῦνται [8] τῶν ἑρπετῶν ἓν κάλλιστον ὀλίγων ὀβολῶν. ο περί Ολυµπιάδος µύθος. . ήρχισεν ο πόλεµος. εξ ου και θηλῆς κατὰ ταὐτὰ τοῖς βρέφεσιπολλοὶ δὲ γίγνονται παρ΄ προήλθε. η οποία άλλοτε επί των Μακεδόνων βασιλέων ήτο πόλις ακµάζουσα και ευτυχής. φαίνεται. Μακέτιν ονοµαζοµένην. οἰκήτορας ἔχοντος. Εκεί είδον όφεις υπερµεγέθεις. Ήτο δε η γυνή εκείνη εκ εὐδαίµονος χωρίου κατὰ τοὺς τῶν Μακεδόνων βασιλέας͵ νῦν δὲ ταπεινοῦ καὶ [7] ὀλιγίστους της Πέλλης. κατά τον οποίον δράκων τοιούτος συνεκοιµάτο µε την σύζυγον του αὐτοῖς τοιοῦτοι͵ ὅθεν καὶ τὸν περὶ Φιλίππου.ἐν δὴ τούτοις καὶ Μακέτιν γυναῖκα πλουσίαν͵ ἔξωρον µέν͵ ἐράσµιον δὲ ἔτι εἶναι βουλοµένην͵ ἐξευρόντες ἐπεσιτίσαντό τε τὰ ἀρκοῦντα παρ΄ Εν τω µεταξύ δε τούτω ανεκάλυψαν και µίαν γυναίκα πλουσίαν.

της ελπίδος και του φόβου. και εις τον καὶ ὅτι ὁ τούτων ἑκατέρῳ εἰς δέον χρήσασθαι δυνάµενος τάχιστα φοβούµενον και εις τον ελπίζοντα.κατὰ τὸν Θουκυδίδην ἄρχεται ὁ πόλεµος ἐνθένδε ἤδη. να τρέχουν εις τα µαντεία και να ζητούν να µάθουν τα µέλλοντα και ἀοιδίµους γενέσθαι καὶ Δῆλον καὶ προς τούτο να προσφέρουν εκατόµβας Κλάρον καὶ Βραγχίδας͵ τῶν και ν' αφιερώνουν χρυσάς πλίνθους.και ότι ο κατενόησαν τὸν τῶν ἀνθρώπων δυνάµενος να επωφεληθή τούτους βίον ὑπὸ δυοῖν τούτοιν µεγίστοιν καταλλήλως ταχέως θα πλουτήση· διότι τυραννούµενον͵ ἐλπίδος καὶ φόβου͵ έβλεπον ότι και εις τους δύο. η ∆ήλος. η πρόγνωσις είνε λίαν αναγκαία και επιθυµητή· δι' αυτής δε πάλαι πλουτήσειεν ἄν· ἀµφοτέροις γάρ͵ επλούτησαν και έγειναν περίφηµοι οι τῷ τε δεδιότι καὶ τῷ ἐλπίζοντι͵ ∆ελφοί. η ελπίς και ο φόβος. η Κλάρος και αι ἑώρων τὴν πρόγνωσιν Βραγχίδαι. ἀνθρώπων ἀεὶ δι΄ οὓς προεῖπον τυράννους͵ τὴν ἐλπίδα καὶ τὸν φόβον͵ φοιτώντων εἰς τὰ ἱερὰ καὶ προµαθεῖν τὰ µέλλοντα δεοµένων͵ καὶ δι΄ αὐτὸ ἑκατόµβας θυόντων καὶ χρυσᾶς πλίνθους ἀνατιθέντων. καθότι οι άνθρωποι ἀναγκαιοτάτην τε καὶ αναγκάζονται πάντοτε από των ποθεινοτάτην οὖσαν͵ καὶ Δελφοὺς οὕτω πάλαι πλουτῆσαι καὶ προειρηµένων τυράννων. Ὡς γὰρ ἂν δύο κάκιστοι καὶ µεγαλότολµοι καὶ πρὸς τὸ κακουργεῖν προχειρότατοι εἰς τὸ αὐτὸ συνελθόντες͵ ῥᾳδίως Οι δύο εκείνοι φαυλότατοι και θρασύτατοι και προς πάσαν κακουργίαν προθυµότατοι ευκόλως εννόησαν ότι τους ανθρώπους διευθύνουν δύο µεγάλοι τύραννοι. ταῦτα πρὸς ἀλλήλους στρέφοντες καὶ κυκῶντες µαντεῖον Ταύτα σκεπτόµενοι και συζητούντες απεφάσισαν να ιδρύσουν µαντείον και να .

χάσκουν ενώπιον του και . Έπειτα ήρχισαν να σκέπτωνται πρώτον µεν διά την εκλογήν του µέρους. θα εγίνοντο ταχέως πλούσιοι και ευτυχείς. ὁ µὲν οὖν Κοκκωνᾶς ως το καταλληλότερον µέρος την τὴν Καλχηδόνα ἐδοκίµαζεν Χαλκηδόνα. όπου θα ιδρύετο το µαντείον.συστήσασθαι καὶ χρηστήριον ἐβουλεύοντο· εἰ γὰρ τοῦτο προχωρήσειεν αὐτοῖς͵ αὐτίκα πλούσιοί τε καὶ εὐδαίµονες ἔσεσθαι ἤλπιζον ὅπερ ἐπὶ µεῖζον ἢ κατὰ τὴν δίδουν χρησµούς µε την πεποίθησιν ότι. πρώτην προσδοκίαν ἀπήντησεν αὐτοῖς καὶ κρεῖττον διεφάνη τῆς ἐλπίδος. Τωόντι δε όχι µόνον επέτυχον. οίτινες και µόνον αν φανή τις οἵους τοὺς Παφλαγόνας εἶναι αγύρτης. έπειτα δε περί της αρχής και του τρόπου της επιχειρήσεως. ως τόπον εµπορικόν και ἐπιτήδειον εἶναι καὶ εὔκαιρον γειτονεύοντα προς την Θράκην και την χωρίον͵ τῇ τε Θρᾴκῃ καὶ τῇ Βιθυνίᾳ πρόσοικον͵ οὐχ ἑκὰς οὐδὲ τῆς Ἀσίας Βιθυνίαν. µη απέχοντα δε πολύ και της Ασίας και της Γαλατίας και όλων των βορειότερον κατοικούντων λαών. µαντεύη µε το κόσκινον. εάν η επιχείρησις επετύγχανε. συνοδευόµενος οπό αυλητού ή ἔφασκεν ὑπεροικοῦντας τὸ τοῦ τυµπανιστού ή κύµβαλα κρατούντος. Αλλ' ο καὶ Γαλατίας καὶ τῶν ὑπερκειµένων Αλέξανδρος επροτίµα την πατρίδα του. [9] Τοὐντεῦθεν τὴν σκέψιν ἐποιοῦντο͵ πρῶτον µὲν περὶ τοῦ χωρίου͵ δεύτερον δὲ ἥτις ἡ ἀρχὴ καὶ ὁ τρόπος ἂν γένοιτο τῆς 9. δεισιδαίµονες κατά το πλείστον και καὶ ἠλιθίων τῶν ὑποδεξοµένων͵ πλούσιοι. κατά το λεγόµενον. ἐθνῶν ἁπάντων· ὁ δὲ Ἀλέξανδρος λέγων και δικαίως ότι διά να επιτύχη εις ἔµπαλιν τὰ οἴκοι προὔκρινεν͵ την αρχήν της τοιαύτη επιχείρησις έχει λέγων ὅπερ ἀληθὲς ἦν͵ πρὸς τὴν ανάγκην ανθρώπων αξέστων και µωρών. τῶν τοιούτων ἀρχὴν καὶ ἐπιχείρησιν ἀνθρώπων δεῖν παχέων τοιούτοι δ' έλεγεν ότι είνε οι Παφλαγόνες οι κατοικούντες πέραν της Αβωνοτείχου. και Ἀβώνου τεῖχος͵ δεισιδαίµονας τοὺς αν ακόµη. Ο Κοκκωνάς υπεστήριζεν ἐπιχειρήσεως. αλλά και τ' αποτελέσµατα υπερέβησαν τας προσδοκίας και τας ελπίδας των.

επί των ἐστι τοῖς Χαλκηδονίοις͵ κατορύττουσι δέλτους χαλκᾶς͵ οποίων είχον χαράξει γράµµατα λέγοντα ότι εντός ολίγου ο Ασκληπιός µετά του πατρός του Απόλλωνος µεταναστεύει εις λεγούσας ὡς αὐτίκα µάλα ὁ τον Πόντον.πολλοὺς καὶ πλουσίους͵ καὶ µόνον τον θαυµάζουν ως θεόν. Aι πινακίδες αύται µέτεισιν εἰς τὸν Πόντον καὶ καθέξει ανεκαλύφθησαν έπειτα τυχαίως δήθεν τὸ τοῦ Ἀβώνου τεῖχος. εἰ φανείη τις αὐλητὴν ἢ τυµπανιστὴν ἢ κυµβάλοις κροτοῦντα ἐπαγόµενος͵ κοσκίνῳ τὸ τοῦ λόγου µαντευόµενος͵ αὐτίκα µάλα πάντας κεχηνότας πρὸς αὐτὸν καὶ ὥσπερ τινὰ τῶν ἐπουρανίων προσβλέποντας. Οι κάτοικοι δε της τελευταίας τοῦτον εἰς πᾶσαν τὴν Βιθυνίαν καὶ πόλεως εψήφισαν αµέσως να εγερθή ναός τὸν Πόντον ἐποίησαν͵ καὶ πολὺ πρὸ και αµέσως ήρχισαν να σκάπτουν τα τῶν ἄλλων εἰς τὸ τοῦ Ἀβώνου θεµέλια. το πόλις αὐτοῖς ἔχειν ἔδοξεἐν τῷ οποίον είναι αρχαιότατον εις την Ἀπόλλωνος ἱερῷ͵ ὅπερ ἀρχαιότατόν Χαλκηδόνα. τεῖχος· κἀκεῖνοι γὰρ καὶ νεὼν . [10] Οὐκ ὀλίγης δὲ τῆς περὶ τοῦτο στάσεως αὐτοῖς γενοµένης τέλος ἐνίκησεν ὁ Ἀλέξανδρος͵ καὶ ἀφικόµενοι εἰς τὴν 10. πινακίδας χαλκίνας. υπερίσχυσεν η γνώµη του Αλεξάνδρου και µεταβάντες εις την Χαλκηδόνα — διότι: ήτον αναγκαία εις τον σκοπόν των και η πόλις αύτη — Χαλκηδόναχρήσιµον γάρ τι ὅµως ἡ έθαψαν εις το ιερόν του Απόλλωνος. όπου θα καταλάβη το τείχος Ἀσκληπιὸς σὺν τῷ πατρὶ Ἀπόλλωνι του Αβώνου. Μετά µικράν περί τούτου φιλονεικίαν. αὗται αἱ και συνετέλεσαν να διαδοθή καθ' όλην δέλτοι ἐξεπίτηδες εὑρεθεῖσαι διαφοιτῆσαι ῥᾳδίως τὸν λόγον την Βιθυνίαν και τον Πόντον και προ πάντων εις το τείχος του Αβώνου η φήµη αύτη.

ὀλίγον ἐτελεύτησε τὸν βίον͵ ὑπὸ νοµίζω. όπου κατεγίνετο να γράφη χρησµούς επαµφοτερίζοντας. ευρισκοµένην εις την . τρέφων ήδη µακράν προεισπέµπεται δὲ ὁ Ἀλέξανδρος͵ κόµην και φορών ένδυµα πορφυρόλευκον κοµῶν ἤδη καὶ πλοκάµους καθειµένος καὶ µεσόλευκον χιτῶνα πορφυροῦν ἐνδεδυκὼς καὶ ἱµάτιον και επ' αυτού άλλο κατάλευκον και κρατών ξιφοδρέπανον. ὑπὲρ αὐτοῦ λευκὸν ἀναβεβληµένος͵ ενώ εγνώριζον ότι αµφότεροι οι γονείς ἅρπην ἔχων κατὰ τὸν Περσέα͵ ἀφ΄ αυτού ήσαν αφανείς και ταπεινοί. από του οποίου έλεγεν ότι κατήγετο εκ µητρός· και οι χαµένοι οι Παφλαγόνες.αὐτίκα ἐψηφίσαντο ἐγεῖραι καὶ τοὺς θεµελίους ἤδη ἔσκαπτον. αµφιβόλους και σκοτεινούς. εκεί δε µετ' ολίγον απέθανε δηλητηριαστείς υπό εχίδνης. ο οποίος έλεγε: Περσείδης γενεὴν Φοίβῳ φίλος οὗτος ὁρᾶται͵ δῖος Ἀλέξανδρος͵ Ποδαλειρίου αἷµα λελογχώς5. [11] την πατρίδα του. ώστε από της θεσσαλικής Τρίκκης κατώρθωσε να γονιµοποίηση την µητέρα του Αλεξάνδρου. κατασκευασθέντα καὶ οἱ ὄλεθροι ἐκεῖνοι Παφλαγόνες͵ εἰδότες αὐτοῦ ἄµφω τοὺς γονέας ἀφανεῖς καὶ ταπεινούς͵ ἐπίστευον τῷ χρησµῷ λέγοντι Περσείδης γενεὴν Φοίβῳ φίλος υπό του Αλεξάνδρου. οὗτος ὁρᾶται͵ δῖος Ἀλέξανδρος͵ Ποδαλειρίου αἷµα λελογχώς. Ο δε Αλέξανδρος µετέβη εις ἐχίδνης͵ οἶµαι͵ δηχθείς. όπως ο Περσεύς. οὕτως ἄρα ὁ Ποδαλείριος µάχλος καὶ γυναικοµανὴς τὴν φύσιν͵ ὡς ἀπὸ Τρίκκης µέχρι Παφλαγονίας στύεσθαι ἐπὶ τὴν Ἀλεξάνδρου Φαίνεται ότι ο Ποδαλείριος ήτο τόσον ασελγής και γυναικοµανής. 11. οὗ ἑαυτὸν ἐγενεαλόγει µητρόθεν· επίστευον εις χρησµόν. κἀνταῦθα ὁ µὲν Κοκκωνᾶς ἐν Χαλκηδόνι καταλείπεται͵ διττούς τινας καὶ ἀµφιβόλους καὶ λοξοὺς χρησµοὺς συγγράφων͵ καὶ µετ΄ Τότε ο Κοκωνάς εγκατελείφθη εις την Χαλκηδόνα.

.µητέρα. θα γεννηθή υπό την κυριαρχίαν των Αυσωνίων εις τα µέρη ἔσται τις κατὰ Τύρσιν ὑπ΄ της Τύρσιδος. άµα. το οποίον ονοµάζεται στρουθίον. Μη αρκούµενος δε εις την άλλην αγυρτείαν. Εισβαλών λοιπόν ο Αλέξανδρος µε τοιαύτην θεατρικήν παρασκευήν εις την πατρίδα του. [12] Εἰσβαλὼν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος µετὰ τοιαύτης τραγῳδίας διὰ πολλοῦ εἰς τὴν πατρίδα περίβλεπτός τε καὶ λαµπρὸς ἦν͵ 12. υπεκρίνετο και ότι µεµηνέναι προσποιούµενος ἐνίοτε κατελαµβάνετο υπό ιεράς µανίας και καὶ ἀφροῦ ὑποπιµπλάµενος τὸ ενίοτε το στόµα του επληρούτο αφρού. έπειτα τρισσῶν δεκάδων τε πένθ΄ ἑτέρας µονάδας καὶ πέντε άλλαι µονάδες και τρείς εικοσάδες”. πλησίον της Σινώπης. προφήτης. Ούτω σχηµατίζεται το όνοµα ανδρός προστάτου6. Εὕρητο δὲ χρησµὸς ἤδη͵ ὡς Υπήρχε δε ήδη και χρησµός. ἐπεποίητο δὲ αὐτοῖς πάλαι καὶ Ο Αλέξανδρος είχε προς τούτοις προ κατεσκεύαστο κεφαλὴ δράκοντος πολλού κατασκευάση µίαν κεφαλήν όφεως από ύφασµα. η οποία είχε τι το . στόµα· ῥᾳδίως δὲ τοῦτο ὑπῆρχεν Τούτο δε είναι εύκολον να γίνεται κατά αὐτῷ͵ στρουθίου τῆς βαφικῆς βοτάνης τὴν ῥίζαν διαµασησαµένῳ· βούλησιν. τον οποίον Σιβύλλης προµαντευσαµένης· “Εὐξείνου Πόντοιο παρ΄ ᾐόσιν ἄγχι Σινώπης τάχα εξέφερεν η Σίβυλλα: “Κατά τα παράλια του Ευξείνου Πόντου. έγεινε περίβλεπτος και περίφηµος. την ἐκ πρώτης δεικνὺς µονάδος οποίαν ακολουθούν τρεις δεκάδες. εκείνος ως θείόν τι. εἰκοσάδα τρισάριθµον”͵ ἀνδρὸς ἀλεξητῆρος ὁµωνυµίην τετράκυκλον. Παφλαγονίαν. του οποίου το Αὐσονίοισι προφήτης͵ όνοµα αρχίζει από µίαν µονάδα. κανείς µασήση την ρίζαν του βαφικού χόρτου. Αλλ' εις τους τοῖς δὲ θεῖόν τι καὶ φοβερὸν ἐδόκει Παφλαγόνας εφαίνετο και ο αφρός καὶ ὁ ἀφρός.

[13] ῎Ηδη δὲ ἄρχεσθαι δέον͵ µηχανᾶται τοιόνδε τι· νύκτωρ γὰρ ἐλθὼν ἐπὶ τοὺς θεµελίους τοῦ νεὼ τοὺς ἄρτι ὀρυττοµένουςσυνειστήκει 13. περίζωµα χρυσούν και κρατών το ἕωθεν δὲ γυµνὸς εἰς τὴν ἀγορὰν ξιφοδρέπανον. διά να εµφανισθή εις τον κατάλληλον καιρόν και να λάβη µέρος ή µάλλον να πρωταγωνιστήση εις την κωµωδίαν.ὀθονίνη ἀνθρωπόµορφόν τι ἐπιφαίνουσα͵ κατάγραφος͵ πάνυ εἰκασµένη͵ ὑπὸ θριξὶν ἱππείαις ἀνοίγουσά τε καὶ αὖθις ἐπικλείουσα παρεµφερές προς την ανθρωπίνην µορφήν και ήτο χρωµατισµένη φυσικώτατα. ο Αλέξανδρος έπραξε το εξής· µεταβάς την νύκτα εις τα θεµέλια του ναού. ανέβη εις βωµόν υψηλόν και εκείθεν ηγόρευε . απήλθε· το δε πρωί έτρεξεν καὶ βυθίσας τοῦτο ἐν µυχῷ τοῦ εις την αγοράν γυµνός. όπως οι τελούντες τα αἰδοῖον ἔχων͵ κατάχρυσον καὶ όργια της Ρέας και ενθουσιώντες. είχε θέση ερπετόν αρτιγέννητον. φορών µόνον πηλοῦ ὀπίσω αὖθις ἀπηλλάττετο. ἐπιφανησόµενος αὐτοῖς καὶ συντραγῳδήσων͵ µᾶλλον δὲ πρωταγωνιστὴς ἐσόµενος. καὶ ὁ Πελλαῖος δὲ δράκων προϋπῆρχεν καὶ οἴκοι ἐτρέφετο͵ κατὰ καιρὸν έτρεφον. συγχρόνως δε σείων την προπηδήσας͵ διάζωµα περὶ τὸ λυτήν του κόµην. η δράκοντος διττὴ µέλαινα οποία οµοίως εσύρετο διά τριχών. όπως του δράκοντος. τα οποία προ ολίγου είχον σκαφή — υπήρχε δε εντός αυτών νερόν το δὲ ἐν αὐτοῖς ὕδωρ ἢ αὐτόθεν ποθὲν οποίον ή εκείθεν ανέβρυεν ή εκ της συλλειβόµενον ἢ ἐξ οὐρανοῦ βροχής προήρχετο· — και εκεί έρριψεν πεσόνἐνταῦθα κατατίθεται χήνειον αυγόν χήνας. Όταν δε έφθασεν ο καιρός διά ν' αρχίσουν. Είχον προέκυπτεν͵ ὑπὸ τριχῶν καὶ αὐτὴ ακόµη και τον εκ Πέλλης όφιν και τον ἑλκοµένη. εις το οποίον. Αφού το έκρυψεν εντός του πηλού. τη βοηθεία δε ιππείων τριχών ήνοιγε και έκλειε το στόµα και προέβαλλε γλώσσαν µαύρην και τὸ στόµα͵ καὶ γλῶττα οἵα διχασµένην. αφού το ᾠὸν προκεκενωµένον͵ ἔνδον φυλάττον ἑρπετόν τι ἀρτιγέννητον͵ εκένωσεν.

τοὺς ἀνθρώπους οὐκ εἰδότας ὅ τι καὶ λέγοι͵ πλὴν τοῦτο µόνον͵ ὅτι πλην των ονοµάτων του Απόλλωνος και του Ασκληπιού. ὁ δὲ Οι παρόντες — είχε δε προστρέξει σχεδόν όλη η πόλις. πᾶσιν ἐγκατεµίγνυ τὸν Ἀπόλλω καὶ τὸν Ἀσκληπιόν. την εισήγαγεν εις το νερόν και . φθεγγόµενος͵ οἷαι γένοιντο ἂν ως Εβραϊκάς ή Φοινικικάς. [14] εἶτ΄ ἔθει δρόµῳ ἐπὶ τὸν ἐσόµενον νεών· καὶ ἐπὶ τὸ ὄρυγµα ἐλθὼν καὶ τὴν προῳκονοµηµένην τοῦ χρηστηρίου πηγήν͵ ἐµβὰς εἰς τὸ 14. ἐκάλει τὸν θεὸν ἥκειν τύχῃ τῇ Έπειτα εζήτησε φιάλην· όταν δε του ἀγαθῇ εἰς τὴν πόλιν. ἀγείροντές τε καὶ ἐνθεαζόµενοι͵ ἐδηµηγόρει ἐπὶ βωµόν τινα ὑψηλὸν ἀναβὰς καὶ τὴν πόλιν ἐµακάριζεν αὐτίκα µάλα δεξοµένην ἐναργῆ τὸν θεόν. µετά των γυναικών. των παιδιών και των γερόντων — κατελήφθησαν υπό συγκινήσεως και ήρχισαν να εύχωνται και να προσκυνούν.τοῦτο͵ καὶ τὴν ἅρπην ἐκείνην φέρων͵ σείων ἅµα τὴν κόµην ἄνετον ὥσπερ οἱ τῇ µητρὶ προς τα πλήθη και εµακάριζε την πόλιν. εις την οποίαν θα ήρχετο εντός ολίγου ο θεός. εἶτα φιάλην εδόθη. φωνάς τινας ἀσήµους Αυτός δε επρόφερε λέξεις ακαταλήπτους. και εξέπληττε Ἑβραίων ἢ Φοινίκων͵ ἐξέπληττε τους ανθρώπους µη εννοούντας τί έλεγε. Έπειτα διηυθύνθη τρέχων προς τον ανεγειρόµενον ναόν και καταβάς εις το όρυγµα των θεµελίων εις το µέρος όπου θα ήτο η πηγή του µαντείου. ούτως ώστε θα εγίνετο ορατός εις όλους. τα οποία ανεµίγνυεν εις τα ακατάληπτα εκείνα. οἱ παρόντες δέσυνδεδραµήκει γὰρ σχεδὸν ἅπασα ἡ πόλις ἅµα γυναιξὶ καὶ γέρουσι καὶ παιδίοιςἐτεθήπεσαν καὶ εὔχοντο καὶ προσεκύνουν. εισήλθεν εις το νερόν ψάλλων ύµνους του Ασκληπιού ὕδωρ ὕµνους τε ᾖδεν Ἀσκληπιοῦ καὶ και του Απόλλωνος και εκάλει τον θεόν Ἀπόλλωνος µεγάλῃ τῇ φωνῇ καὶ να ευδοκήση να έλθη εις την πόλιν.

Οι ἁρµογὴν τοῦ πώµατος παριστάµενοι παρετήρουν τα γινόµενα συγκεκολληµένον· καὶ λαβὼν αὐτὸ και εθαύµαζον προ πάντων διά την εἰς τὰς χεῖρας ἔχειν ἔφασκεν ἤδη ανακάλυψιν του αυγού εις το νερόν. Ήτο δε η οπή του αυγού κλεισµένη µε κηρόν λευκόν και ψιµύθιον· λαβών δε αυτό εις τας χείρας του είπεν κηρῷ λευκῷ καὶ ψιµυθίῳ τὴν ότι εκράτει τον Ασκληπιόν. φέρων και τον ὑγιείας καὶ τὰ ἄλλα ἀγαθὰ αἰτῶν αρτιγέννητον Ασκληπιάν. οἱ δὲ ἀπενὲς ἀπέβλεπον ὅ τι καὶ γίγνοιτο͵ πολὺ πρότερον θαυµάσαντες τὸ ᾠὸν ἐν τῷ ὕδατι εὑρηµένον. εις το οποίον ήτο κλεισµένος ο θεός του. ενώ οι άλλοι τὴν οἰκίαν ἵετο φέρων ἅµα καὶ τὸν άνθρωποι γεννώται µίαν φοράν. έκαστος δε εζήτει παρά του τὴν πόλιν ἐµακάριζον καὶ χανδὸν θεού θησαυρούς και πλούτη και υγείαν ἕκαστος ἐνεπίµπλατο τῶν εὐχῶν͵ θησαυροὺς καὶ πλούτους καὶ και πάντα τα άλλα αγαθά.αἰτήσας͵ ἀναδόντος τινός͵ ῥᾳδίως ὑποβαλὼν ἀνιµᾶται µετὰ τοῦ ὕδατος καὶ τοῦ πηλοῦ τὸ ᾠὸν ἐκεῖνο ἐν ᾧ ὁ θεὸς αὐτῷ κατεκέκλειστο͵ µετά του νερού και του πηλού ανέσυρε το αυγόν. Ο δε λαός όλος ηκολούθει και ήσαν όλοι ενθουσιασµένοι και τρελλοί από . ήρχισαν να αναφωνούν και να δακτύλοις εἰλούµενον͵ ἀνέκραγον προσκυνούν τον θεόν και να µακαρίζουν εὐθὺς καὶ ἠσπάζοντο τὸν θεὸν καὶ την πόλιν. Ο δε Αλέξανδρος τρέχων πάλιν επέστρεψεν εις την οικίαν του. και ἀρτιγέννητον Ἀσκληπιόν͵ δὶς εγεννήθη όχι εκ της Κορωνίδος. ο οποίος ούτω παρ΄ αὐτοῦ. αλλ' εκ χήνας. ἐπεὶ δὲ καὶ κατάξας αὐτὸ εἰς κοίλην Αφού δε έσπασε το αυγόν και εδέχθη εις τὴν χεῖρα ὑπεδέξατο τὸ τοῦ ἑρπετοῦ την παλάµην του το έµβρυον του ερπετού και οι παρόντες το είδον να κινήται και ἐκείνου ἔµβρυον καὶ οἱ παρόντες να περιτυλίσσεται εις τους δακτύλους εἶδον κινούµενον καὶ περὶ τοῖς του. ὁ δὲ δροµαῖος αὖθις ἐπὶ εγεννήθη δύο φοράς. τὸν Ἀσκληπιόν. ούτε τεχθέντα͵ ὅτε ἄλλοι ἅπαξ τίκτοντ΄ ἄνθρωποι͵ οὐκ ἐκ Κορωνίδος µὰ Δί΄ τουλάχιστον εκ κορώνης7.

ἡ πόλις͵ ἁπάντων τοὺς ἐγκεφάλους οι οποίοι είχον ήδη χάσει προηγουµένως καὶ τὰς καρδίας προεξῃρηµένων νουν και καρδίαν και ουδόλως ωµοίαζαν οὐδὲν ἐοικότων σιτοφάγοις ἀνδράσιν͵ ἀλλὰ µόνῃ τῇ µορφῇ µὴ προς λογικούς ανθρώπους και µόνον κατά την µορφήν διέφερον από τα πρόβατα. ελπίζων. ο όποιος ήτο ἐσταλµένος ἐλάµβανεν εἰς τὸν υπερµεγέθης και ευτραφής. όπως και έγεινεν. και τον άφινε κόλπον τὸν Πελλαῖον ἐκεῖνον Ἀσκληπιόν͵ µέγιστόν τε καὶ να περιτυλίσσεται εις τον τράχηλόν του και να µένη έξω η ουρά του. ως ελέχθη. [15] Ἡµέρας µὲν οὖν τινας οἴκοι ἔµεινεν ἐλπίζων ὅπερ ἦν͵ ὑπὸ τῆς φήµης αὐτίκα µάλα παµπόλλους τῶν Παφλαγόνων συνδραµεῖσθαι.οὐδέ γε κορώνης͵ ἀλλ΄ ἐκ χηνὸς υπερβολικάς ελπίδας. Ήτο δε τόσον µεγάλος. ὁ δὲ λεὼς ἅπας ἠκολούθει͵ πάντες ἔνθεοι καὶ µεµηνότες ὑπὸ τῶν ἐλπίδων. ήτο πολύ ανεκτικός και ήµερος. ώστε µέρος αυτού κάλλιστον͵ ὡς ἔφην͵ ὄντα͵ καὶ ὅλον εσύρετο εις την ποδιάν του και έφθανε τῷ αὑτοῦ τραχήλῳ περιειλήσας καὶ µέχρι του εδάφους. ο Αλέξανδρος καθήµενος µε οὐχὶ πρόβατα εἶναι διαφερόντων͵ ἐν πολλήν ιεροπρέπειαν επί κλίνης εις µίαν οἰκίσκῳ τινὶ ἐπὶ κλίνης µικράν οικίαν είχεν εις τον κόλπον του καθεζόµενος µάλα θεοπρεπῶς τον εκ Πέλλης Ασκληπιόν. Επί ηµέρας έµεινεν εις την κατοικίαν του. . Όταν δε ἐπεὶ δὲ ὑπερεπέπληστο ἀνθρώπων υπερεπληρώθη η πόλις από ανθρώπους. Ο Αλέξανδρος τὴν οὐρὰν ἔξω ἀφείςπολὺς δὲ ἦνἐν εκράτει εις την µασχάλην του και τῷ προκολπίῳ προκεχύσθαι αὐτοῦ έκρυπτε την κεφαλήν του όφεως. και παρουσίαζε την εξ υφάσµατος ἔχων καὶ ἀποκρύπτων͵ ἀνεχοµένου κεφαλήν ως την κεφαλήν τάχα του πάντα ἐκείνου͵ προὔφαινεν τὴν πραγµατικού όφεως. γεγεννηµένον. ο καὶ χαµαὶ τὸ µέρος ἐπισύρεσθαι͵ µόνην τὴν κεφαλὴν ὑπὸ µάλης οποίος δεν έφερεν αντίστασιιν. 15. διότι. ότι εντός ολίγου η φήµη θα έφερε πολλούς εκ των Παφλαγάνων εις το τείχος του Αβώνου.

Μακεδόνες εις την Βαβυλώνα κατά την οἷόν τι καὶ τοὺς Μακεδόνας ἐν ασθένειαν του Αλεξάνδρου. [16] Εἶτά µοι ἐπινόησον οἰκίσκον οὐ πάνυ φαιδρὸν οὐδὲ εἰς κόρον τοῦ φωτὸς δεχόµενον καὶ πλῆθος ἀνθρώπων συγκλύδων͵ 16. Την επίδειξιν βασίλεια ἐπόθουν ἰδεῖν αὐτὸν καὶ ταύτην δεν έκαµε µίαν φοράν µόνον ο προσειπεῖν τὸ ὕστατον. Να φαντασθής έπειτα ότι αυτά συνέβαινον εις οικίσκον ανεπαρκώς φωτιζόµενον και ότι εις αυτόν συνηθροίζετο πλήθος παντοδαπών ανθρώπων προκατειληµµένων. εχόντων τεταραγµένων καὶ την φαντασίαν εξηµµένην και προεκπεπληγµένων καὶ ταῖς περιµενόντων να ιδούν θαυµαστά ἐλπίσιν ἐπαιωρουµένων͵ οἷς πράγµατα. ότε ο Βαβυλῶνι ποιῆσαι ἐπ΄ Ἀλεξάνδρῳ Μακεδονικός στρατός περικυκλώσας τα νοσοῦντι λόγος͵ ὅτε ὁ µὲν ἤδη πονήρως εἶχεν͵ οἱ δὲ περιστάντες τὰ ανάκτορα. αλλά πριν να ίδουν ταῦτα καὶ τιθασόν. αὐτίκα πρὸς τὴν ἔξοδον͵ καὶ πρὶν ἀκριβῶς ἰδεῖν͵ ἐξηλαύνοντο ὑπὸ εξεδιώκοντο υπό των κατόπιν εισερχοµένων αδιακόπως. . αλλά πολλάκις και ἐπίδειξιν ταύτην οὐχ ἅπαξ ὁ µάλιστα οσακις ήρχοντο προς αυτόν επισκέπται πλούσιοι διά πρώτην φοράν. εζήτει να ίδη τον θνήσκοντα βασιλέα και να του απευθύνη τον τελευταίον χαιρετισµόν. Εις τούτους εισερχοµένους εἰσελθοῦσι τεράστιον ὡς εἰκὸς τὸ πρᾶγµα ἐφαίνετο͵ ἐκ τοῦ τέως επόµενον είνε ότι εφαίνετο θαυµαστόν πώς το προ ολίγου µικρόν ερπετόν εντός ολίγων ηµερών έγεινε τόσον µεγάλος µικροῦ ἑρπετοῦ ἐντὸς ἡµερῶν όφις µε µορφήν ανθρωπίνην και ὀλίγων τοσοῦτον δράκοντα συγχρόνως τόσον ήµερος.ὀθονίνην κεφαλὴν κατὰ θάτερον τοῦ πώγωνος͵ ὡς δῆθεν ἐκείνου τοῦ φαινοµένου πάντως οὖσαν. όπως λέγεται ότι έπραξαν και οι κατὰ τὸ ἀντίθυρον ἄλλη ἔξοδος. Είχε δε ανοιχθή άλλη έξοδος κατέναντι της τῶν ἀεὶ ἐπεισιόντων· ἐτετρύπητο δὲ εισόδου. τὴν δὲ µιαρός ψευδοµάντις. ∆εν έµεναν πεφηνέναι͵ ἀνθρωπόµορφον καὶ άλλως επί πολύ. ἠπείγοντο δὲ ακριβώς το επιδεικνυόµενον θαύµα.

θα ηδύναντο να Ἐπικούρου ἢ Μητροδώρου ἤ τινος δυσπιστήσουν προς το τέχνασµα και να ἄλλου ἀδαµαντίνην πρὸς τὰ µαντεύσουν περί τίνος επρόκειτο· και αν τοιαῦτα τὴν γνώµην ἔχοντος͵ ὡς δεν ηδύναντο να εύρουν την αλήθειαν. ως ἀπαιδεύτοις ἀνθρώποις͵ εἰ βεβαιούµενοι και διά της αφής περί της ἐξηπατήθησαν ἁπτόµενοι τοῦ πραγµατικότητος του όφεως — διότι και δράκοντοςκαὶ γὰρ τοῦτο παρεῖχεν την απόδειξιν ταύτην παρείχεν εις τους τοῖς βουλοµένοις ὁ Ἀλέξανδροςὁρῶντές τε ἐν ἀµυδρῷ βουλοµένους ο Αλέξανδρος — και εις αµυδρόν φως βλέποντες την κεφαλήν αυτού να ανοίγη και να κλείη το στόµα. φίλε Κέλσε. αλλ' ἐκεῖνο γοῦν προ πεπεισµένου͵ ὅτι ότι το πάν ήτο ψεύδος και αδύνατον να λέληθεν αὐτὸν ὁ τρόπος τῆς είνε αληθές. ∆ιά να είπωµεν την αλήθειαν. µαγγανείας͵ τὸ δ΄ οὖν πᾶν ψεῦδός ἐστι καὶ γενέσθαι ἀδύνατον.µιαρός͵ ἀλλὰ πολλάκις ποιῆσαι λέγεται͵ καὶ µάλιστα εἴ τινες τῶν πλουσίων ἀφίκοιντο νεαλέστεροι. ἀπιστῆσαι καὶ ὅπερ ἦν εἰκάσαι͵ καὶ πάλιν θα εσχηµάτιζον την πεποίθησιν ότι εἰ µὴ εὑρεῖν τὸν τρόπον ἐδύνατο͵ τους διέφευγεν ο τρόπος της απάτης. . Ολίγον κατ' ολίγον όλη η Βιθυνία και η Γαλατία και η Θράκη προσέτρεξαν. τῷ φωτὶ τὴν κεφαλὴν δῆθεν αὐτοῦ Μόνον ένας ∆ηµόκριτος ή και αυτός ο ἀνοίγουσάν τε καὶ συγκλείουσαν τὸ Επίκουρος ή ο Μητρόδωρος ή και άλλος στόµα͵ ὥστε πάνυ τὸ µηχάνηµα τις εξ εκείνων των οποίων η ισχυρά ἐδεῖτο Δηµοκρίτου τινὸς ἢ καὶ αὐτοῦ διάνοια δεν πιστεύει ευκόλως και αβασανίστως. πρέπει να δικαιολογήσωµεν τους Παφλαγόνας εκείνους και Ποντικούς. [17] Ἐνταῦθα͵ ὦ φίλε Κέλσε͵ εἰ δεῖ τἀληθῆ λέγειν͵ συγγνώµην χρὴ ἀπονέµειν τοῖς Παφλαγόσι καὶ Ποντικοῖς ἐκείνοις͵ παχέσι καὶ 17. [18] Κατ΄ ὀλίγον οὖν καὶ ἡ Βιθυνία καὶ ἡ Γαλατία καὶ ἡ Θρᾴκη 18. διότι όντες άνθρωποι χονδροκέφαλοι και απαίδευτοι εξηπατήθησαν.

το οποίον εξεφώνησεν ο Αλέξανδρος· ἐπιτεθέν· Γλύκων γὰρ ἐκαλεῖτο ἔκ Είµαι ο Γλύκων. καιί εδόθη εις τον θεόν το όνοµα Γλύκων.συνέρρει͵ ἑκάστου τῶν ἀπαγγελλόν των κατὰ τὸ εἰκὸς λέγοντος ὡς καὶ γεννώµενον ἴδοι τὸν θεὸν καὶ ὕστερον ἅψαιτο µετ΄ ὀλίγον διότι έκαστος εκ των επιστρεφόντων έλεγεν ότι είδε γεννώµενον τον θεόν και τον ήγγισε µε τας χείρας του όταν µετ' ολίγον έγεινε παµµέγιστος και παρουσίασε µορφήν ανθρωπίνην. κατέφυγεν εις την Κιλικίαν και έζησεν ευτυχής προφητεύων εις τους Κίλικας το µέλλον και λαµβάνων δύο οβολούς δι' έκαστον χρησµόν — ήρχισε ἀπήλλαξεν͵ προθεσπίζων καὶ αὐτὸς να προλέγη εις όλους τους ερχοµένους . Όταν δε ο Αλέξανδρος ενόµισεν ότι ήτο καιρός να αρχίση η εκµετάλλευσις των προπαρασκευών του και έλαβε την έγκρισιν να παρέχη χρησµούς και να δίδη γνώµας εις τους ζητούντας παρά του εν ἐνδόσιµον λαβώνκαὶ γὰρ ἐκεῖνος͵ Κιλικία Αµφιλόχου — διότι και ούτος µετὰ τὴν τοῦ πατρὸς τελευτὴν τοῦ µετά τον θάνατον του πατρός του Ἀµφιάρεω καὶ τὸν ἐν Θήβαις Αµφιάρεω και την καταστροφήν του εις ἀφανισµὸν αὐτοῦ ἐκπεσὼν τῆς οἰκείας εἰς τὴν Κιλικίαν ἀφικόµενος͵ οὐ πονήρως τας Θήβας. συνεπεία εµµέτρου και θείου παραγγέλµατος. ἀνεφώνησε γὰρ ὁ φως διά τους ανθρώπους. άλλα δε εἰκόνες καὶ ξόανα͵ τὰ µὲν ἐκ χαλκοῦ͵ τὰ δὲ ἐξ ἀργύρου εἰκασµένα͵ καὶ ὄνοµά γε τῷ θεῷ εξ αργύρου. Ἀλέξανδρος Εἰµὶ Γλύκων͵ τρίτον αἷµα Διός͵ φάος ἀνθρώποισιν. προστάγµατος. παµµεγέθους αὐτοῦ γεγενηµένου Έγειναν δε και εικόνες και αγάλµατα και καὶ τὸ πρόσωπον ἀνθρώπῳ ξόανα παριστώντα τον ιερόν εκείνον ἐοικότος. γραφαί τε ἐπὶ τούτῳ καὶ δράκοντα. [19] Καὶ ἐπειδὴ καιρὸς ἦν͵ οὗπερ ἕνεκα τὰ πάντα ἐµεµηχάνητο͵ καὶ χρᾶν τοῖς δεοµένοις καὶ θεσπίζειν͵ παρ΄ Ἀµφιλόχου τοῦ ἐν Κιλικίᾳ τὸ 19. τρίτου τινος ἐµµέτρου καὶ θείου βαθµού απόγονος του Διός. άλλα µεν εκ χαλκού.

τοῖς Κίλιξι τὰ µέλλοντα καὶ δύ΄
ὀβολοὺς ἐφ΄ ἑκάστῳ χρησµῷ

ότι ο θεός εις ηµέραν την οποίαν ώριζε
θα παρείχε χρησµούς.

λαµβάνων ἐκεῖθεν οὖν τὸ
ἐνδόσιµον λαβὼν ὁ Ἀλέξανδρος
προλέγει πᾶσι τοῖς ἀφικοµένοις ὡς
µαντεύσεται ὁ θεός͵ ῥητήν τινα
ἡµέραν προειπών.
ἐκέλευσεν δὲ ἕκαστον͵ οὗ δέοιτο ἂν
καὶ ὃ µάλιστα µαθεῖν ἐθέλοι͵ εἰς
βιβλίον ἐγγράψαντα καταρράψαι τε
καὶ κατασηµήνασθαι κηρῷ ἢ πηλῷ

Παρήγγειλε δε εις πάντα βουλόµενον να
γράψη ό,τι εζήτει και ήθελε να µάθη και
να περιγράψη και σφράγιση δια κηρού ή
πηλού ή άλλου τοιούτου το γραφέν·
αυτός δε θα ελάµβανε τας σηµειώσεις

ἢ ἄλλῳ τοιούτῳ. αὐτὸς δὲ λαβὼν τὰ

ταύτας και θα κατέβαινεν εις το άδυτον,

βιβλία καὶ εἰς τὸ ἄδυτον

διότι ήδη ο ναός είχε κτισθή και η σκηνή

κατελθὼνἤδη γὰρ ὁ νεὼς ἐγήγερτο

της κωµωδίας είχε συµπληρωθή, και

καὶ ἡ σκηνὴ παρεσκεύαστοκαλέσειν
ἔµελλε κατὰ τάξιν τοὺς δεδωκότας

αφού θα ήκουε τας απαντήσεις του θεού,
θα εκάλει ένα έκαστον δια κήρυκος και
θα του απέδιδε την σηµείωσίν του

ὑπὸ κήρυκι καὶ θεολόγῳ͵ καὶ παρὰ

σφραγισµένην, όπως την έδωκε, και

τοῦ θεοῦ ἀκούων ἕκαστα τὸ µὲν

συγχρόνως την απόκρισιν

βιβλίον ἀποδώσειν σεσηµασµένον

υπογεγραµµένην, όπως ακριβώς

ὡς εἶχε͵ τὴν δὲ πρὸς αὐτὸ ἀπόκρισιν

απήντησεν ο θεός εις το ερώτηµα,

ὑπογεγραµµένην͵ πρὸς ἔπος

εκάστου.

ἀµειβοµένου τοῦ θεοῦ περὶ ὅτου τις
ἔροιτο.
[20] ῏Ην δὲ τὸ µηχάνηµα τοῦτο
ἀνδρὶ µὲν οἵῳ σοί͵ εἰ δὲ µὴ φορτικὸν
εἰπεῖν͵ καὶ οἵῳ ἐµοί͵ πρόδηλον καὶ
γνῶναι ῥᾴδιον͵ τοῖς δὲ ἰδιώταις καὶ

20. Το τέχνασµα δι' άνθρωπον, όπως συ
και εγώ, δεν ήτο δύσκολον να εννοηθή,
διά τους απλούς όµως και ανοήτους
ανθρώπους εφαίνετο µέγα και
θαυµαστόν. Γνωρίζων διαφόρους

κορύζης µεστοῖς τὴν ῥῖνα τεράστιον
καὶ πάνυ ἀπίστῳ ὅµοιον. ἐπινοήσας
γὰρ ποικίλας τῶν σφραγίδων τὰς
λύσεις ἀνεγίγνωσκέν τε τὰς

τρόπους να ανοίγη τας σφραγίδας, ήνοιγε
τας σηµειώσεις, ανεγίνωσκε τας
ερωτήσεις και έδιδε τας δέουσας
απαντήσεις, έπειτα δε κλείσας πάλιν και
σφραγίσας απέδιδε τα σηµειώµατα, προς

ἐρωτήσεις ἑκάστας καὶ τὰ δοκοῦντα

µέγαν θαυµασµόν των λαµβανόντων. Και

πρὸς αὐτὰς ἀπεκρίνετο͵ εἶτα

ήκούοντο όλοι να λέγουν· πως αυτός

κατειλήσας αὖθις καὶ σηµηνάµενος

εγνώριζεν όσα εγώ του έδωκα ασφαλώς

ἀπεδίδου µετὰ πολλοῦ θαύµατος
τοῖς λαµβάνουσιν. καὶ πολὺ ἦν παρ΄

σφραγισµένα µε σφραγίδας των οποίων η
αποµίµησις είνε δύσκολος, εάν αληθώς
δεν είνε θεός παντογνώστης;

αὐτοῖς τὸ πόθεν γὰρ οὗτος
ἠπίστατο ἃ ἐγὼ πάνυ ἀσφαλῶς
σηµηνάµενος αὐτῷ ἔδωκα ὑπὸ
σφραγῖσιν δυσµιµήτοις͵ εἰ µὴ θεός
τις ὡς ἀληθῶς ὁ πάντα γιγνώσκων
ἦν;

Σηµειώσεις
1. Ο Κέλσος ούτος είνε ο περίφηµος Επικούριος φιλόσοφος όστις έγραψε κατά του
Χριστιανισµού υπό τον τίτλον “Αληθής λόγος ή περί Αληθείας” σύγγραµµα
διηρηµένον εις οκτώ βιβλία, το οποίον ανεσκεύασεν ο Ωριγένης όστις και διετήρησεν
αποσπάσµατά τινα αυτού.
2. Αλεξίκακος και αποτρόπαιος είνε συνώνυµα, σηµαίνοντα τους αποδιώκοντας τα
δυστυχήµατα από τους ανθρώπους.
3. Οµήρου Οδύσσεια ∆. σ. 252: Εγνώριζε να παρασκευάζη πολλά φάρµακα, τα µεν
καλά, τα δε ολέθρια.
4. Περίφηµος µάγος, ούτινος τον βίον έγραψεν ο Φιλόστρατος.
5. Καταγόµενος εκ του Περσέως και του Ποδαλειρίου συγγενής, αναδεικνύεται
φίλος του Απόλλωνος ο θείος Αλέξανδρος.
6. Το όνοµα Αλέξανδρος σηµαίνει, ως γνωστόν, τον υπερασπιστήν.

7. Ο Λουκιανός παίζει µε τας λέξεις Κορωνίς, όνοµα της µητρός του Ασκληπιού,
και κορώνη (κουρούνα).

[21] Τίνες οὖν αἱ ἐπίνοιαι͵ ἴσως γὰρ
ἐρήσῃ µε. ἄκουε τοίνυν͵ ὡς ἔχοις
ἐλέγχειν τὰ τοιαῦτα. ἡ πρώτη µὲν
ἐκείνη͵ ὦ φίλτατε Κέλσε· βελόνην

21. Ίσως θα µ' ερώτησης ποίους
τρόπους είχε διά ν' ανοίγη τας σφραγίδας.
Θα σου τους αναφέρω, διά να δύνασαι να
ελέγχης τας τοιαύτας απάτας. Και ιδού ο
πρώτος, φίλτατε Κέλσε. Επυράκτωνε

πυρώσας τὸ ὑπὸ τὴν σφραγῖδα

βελόνην και αφού δι' αυτής ανέλυε το

µέρος τοῦ κηροῦ διατήκων ἐξῄρει

υπό την σφραγίδα µέρος του κηρού,

καὶ µετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῇ βελόνῃ

αφήρει ευκόλως την σφραγίδα, χωρίς να

αὖθις ἐπιχλιάνας τὸν κηρόν͵ τόν τε
κάτω ὑπὸ τῷ λίνῳ καὶ τὸν αὐτὴν

την καταστρέψη· αφού δε ανεγίνωσκε τα
σφραγισµένα ερωτήµατα, εθέρµαινε
πάλιν διά της βελόνης τον κηρόν και

τὴν σφραγῖδα ἔχοντα͵ ῥᾳδίως

ούτω ευκόλως εκόλλα εκ νέου την

συνεκόλλα.

σφραγίδα εις την προτέραν της θέσιν.

ἕτερος δὲ τρόπος ὁ διὰ τοῦ

Άλλος τρόπος ήτο ο διά του λεγοµένου

λεγοµένου κολλυρίου· σκευαστὸν
δὲ τοῦτό ἐστιν ἐκ πίττης Βρεττίας
καὶ ἀσφάλτου καὶ λίθου τοῦ

κολλυρίου· κατασκευάζεται δε τούτο εκ
πίσσης Βρυττίας και ασφάλτου και
διαφανούς λίθου τριµµένου και κηρού
και µαστίχης· εξ όλων τούτων έπλαττε το

διαφανοῦς τετριµµένου καὶ κηροῦ

κολλύριον και το εθέρµαινεν εις την

καὶ µαστίχης. ἐκ γὰρ τούτων

φωτιάν, το επέθετεν εις την σφραγίδα,

ἁπάντων ἀναπλάσας τὸ κολλύριον

αφού προηγουµένως την επέχριε µε

καὶ θερµήνας πυρί͵ σιάλῳ τὴν
σφραγῖδα προχρίσας ἐπετίθει καὶ

σίελον, και ελάµβανε τον τύπον αυτής.
Μετ' ολίγον το κολλύριον εξηραίνετο και
τότε ήνοιγε το σφραγισµένον γράµµα και

ἀπέµαττε τὸν τύπον. εἶτα αὐτίκα

αφού το ανεγίνωσκε, το εσφράγιζεν εκ

ξηροῦ ἐκείνου γενοµένου͵ λύσας

νέου µε την επί του κολλυρίου σφραγίδα,

µε την οποίαν κολλούν τα βιβλία. Έδιδε λοιπόν χρησµούς και γνώµας. φροντίζων να συνδέη την πιθανότητα µετά της πανουργίας. επέθετεν εις την σφραγίδα και αφήρει τον ἐπετίθει τῇ σφραγῖδι καὶ τύπον αυτής και έπειτα — ξηραίνεται δε ἀφελώναὐτίκα δὲ ξηρὸν γίγνεται το µίγµα αµέσως και γίνεται στερεώτερον καὶ κέρατος͵ µᾶλλον δὲ σιδήρου κέρατος ή µάλλον σιδήρου — το παγιώτεροντούτῳ ἐχρῆτο πρὸς τὸν τύπον. Ανεµίγνυε ασβέστην και κόλλαν. τρίτον ἄλλο πρὸς τούτοις ἄκουσον· τιτάνου γὰρ εἰς κόλλαν ἐµβαλὼν ᾗ κολλῶσι τὰ βιβλία͵ καὶ κηρὸν ἐκ τούτου ποιήσας͵ ἔτι ὑγρὸν ὄντα Αλλ' άκουσε και τρίτην µέθοδον. και το µίγµα τούτο εφ' όσον ήτο ακόµη µαλακόν. τα οποία είναι κάλλιστα και ωφελιµώτατα συγγράµµατα. δυναµένοις σωφρονίζειν τοὺς αρκετά αναφέρεις περί τούτων και πολύ ἐντυγχάνοντας͵ ἱκανὰ περισσότερα των ειρηµένων. αλλά τοῦτο ἐπινενοηµένα͵ ὧν οὐκ δεν είνε ανάγκη να τας αναφέρωµεν ἀναγκαῖον µεµνῆσθαι ἁπάντων͵ ὡς όλας. Είχε και πολλάς άλλας τοιαύτας µεθόδους. ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ πρὸς µετεχειρίζετο προς σφράγισιν των αποσφραγιζοµένων γραµµάτων.ῥᾳδίως καὶ ἀναγνούς͵ ἐπιθεὶς τὸν κηρὸν ἀπετύπου ὥσπερ ἐκ λίθου η οποία ήτο απαράλλακτος µε την αρχέτυπον σφραγίδα. παραθεµένου καὶ πολλῷ τούτων πλείονα. τὴν σφραγῖδα εὖ µάλα τῷ ἀρχετύπῳ ἐοικυῖαν. [22] Ἔχρη οὖν καὶ ἐθέσπιζε͵ πολλῇ τῇ συνέσει ἐνταῦθα χρώµενος καὶ τὸ εἰκαστικὸν τῇ ἐπινοίᾳ προσάπτων͵ τοῖς µὲν λοξὰ καὶ 22. Εις άλλων µεν τας ερωτήσεις έδιδε σκολιάς και αµφιβόλους . διά να µη φανώµεν απειροκάλως µὴ ἀπειρόκαλοι εἶναι δοκοίηµεν͵ λεπτολογούντες και µάλιστα αφού συ εις καὶ µάλιστα σοῦ ἐν οἷς κατὰ µάγων τα βιβλία τα οποία συνέγραψες κατά των συνέγραψας͵ καλλίστοις τε ἅµα καὶ ὠφελιµωτάτοις συγγράµµασιν καὶ µάγων. αλλά µε πολλήν περίσκεψιν. ικανά να διαφωτίζουν τους µελετώντας αυτά.

ούτε τα . µὴ µικρὸν οἰηθῇς͵ ὦ ἑταῖρε͵ µηδ΄ ὀλίγον γεγενῆσθαι τὸν πόρον 23. Τα χρήµατα δε. διότι. ἀρκείου συντεθειµένου. ότι ήτο µικρόν και ασήµαντον το εισόδηµα τούτο. [23] Ἐτέτακτο δὲ ὁ µισθὸς ἐφ΄ ἑκάστῳ χρησµῷ δραχµὴ καὶ δύ΄ ὀβολώ. εις άλλους δε προέλεγε αὐτῷ εἰκάζοντι· τοῖς δὲ θεραπείας θεραπείας και συνεβούλευε διαίτας. προὔλεγεν καὶ διαίτας͵ εἰδώς͵ ὅπερ όπως εις την αρχήν είπα. ανέβαλλε πάντοτε να διαδοχὰς εἰσαῦθις ἀεὶ ἀνεβάλλετο͵ προστιθεὶς ὅτι ἔσται πάντα ὁπόταν ἐθελήσω ἐγὼ καὶ Ἀλέξανδρος ὁ δώση οριστικήν απάντησιν και έλεγεν ότι όλα αυτά θα γίνουν όταν θελήσω εγώ και ο Αλέξανδρος ο προφήτης µου δεηθή και ευχηθή διά σας. Συνίστα δε προ πάντων τας κυτµίδας. όνοµα ανακουφιστικού τίνος φαρµάκου το παρ΄ αὐτῷ αἱ κυτµίδες͵ ἀκόπου τι οποίον είχεν ονοµάσει αυτός και το ὄνοµα πεπλασµένον͵ ἐκ λίπους οποίον κατεσκευάζετο από αίγειον λίπος. προφήτης µου δεηθῇ καὶ εὔξηται ὑπὲρ ὑµῶν. Είχε δε ορισθή και τιµή δι' έκαστον χρησµόν δραχµή µία και δύο οβολοί. εις άλλους δε λίαν σκοτεινάς· διότι και το σκοτεινόν του εφαίνετο ως προσόν των χρησµών. διότι εξ αυτού εισέπραττε κατ' έτος έως τοῦτον͵ ἀλλ΄ εἰς ἑπτὰ ἢ ὀκτὼ εβδοµήκοντα ή ογδοήκοντα χιλιάδας µυριάδας ἑκάστου ἔτους ἤθροιζεν͵ δραχµών. καθότι οι συµβουλευόµενοι το ἀνὰ δέκα καὶ πεντεκαίδεκα µαντείον εζήτουν δέκα και δέκα πέντε χρησµοὺς τῶν ἀνθρώπων ὑπὸ ἀπληστίας ἀναδιδόντων. Και άλλους µεν απέτρεπεν ή προέτρεπεν. φίλε µου. τα οποία εισέπραττεν ο Αλέξανδρος. τὰς µέντοι Οσάκις ηρωτάτο δι' ελπίδας και πόθους ἐλπίδας καὶ προκοπὰς καὶ κλήρων και κληρονοµίας. όπως έκρινεν καλλίτερον και προὔτρεπεν͵ ὡς ἄµεινον ἔδοξεν πιθανώτερον. Καί µη νοµίσης. εγνώριζε πολλά ἐν ἀρχῇ ἔφην͵ πολλὰ καὶ χρήσιµα φάρµακα.ἀµφίβολα πρὸς τὰς ἐρωτήσεις ἀποκρινόµενος͵ τοῖς δὲ καὶ πάνυ ἀσαφῆ· χρησµῳδικὸν γὰρ ἐδόκει αὐτῷ τοῦτο. δεν εκράτει µόνον προς ιδίαν χρήσιν. µάλιστα δὲ εὐδοκίµουν και χρήσιµα φάρµακα. λαµβάνων χρησµούς εξ απληστίας. τοὺς δὲ ἀπέτρεπεν ἢ απαντήσεις.

χρησµοφύλακας καὶ ὑπογραφέας καὶ ἐπισφραγιστὰς καὶ ἐξηγητάς͵ ἅπασιν ἔνεµεν ἑκάστῳ τὸ κατ΄ ἀξίαν. καὶ χρησµός· γὰρ αὖ καὶ οὗτος ἐξέπεσεν ὁ Διατάσσω να αµείβεται ο χρησµός· λειτουργός µου προφήτης· Τιέµεναι κέλοµαι τὸν ἐµὸν διατί δεν ενδιαφέροµαι τόσον θεράπονθ΄ ὑποφήτην· οὐ γάρ διά τας προς εµέ προσφοράς. µοι κτεάνων µέλεται ἄγαν͵ όσον διά τον προφήτην. Είχε δε ήδη αποστείλη και µερικούς εις την αλλοδαπήν διά να διαφηµήσουν µεταξύ των εθνών το µαντείον και να διηγούνται ότι δύναται να προλέγη τα µέλλοντα και ν' ανευρίσκη φυγάδας και ν' προείποι καὶ ἀνεύροι δραπέτας καὶ αποκαλύπτη κλέπτας και ληστάς. την ζωήν και νεκρούς. έδιδεν εις όλους κατά την υπηρεσίαν έκαστου. γραφείς και σφραγιστάς και εξηγητάς των χρησµών. [24] ῎Ηδη δέ τινας καὶ ἐπὶ τὴν ἀλλοδαπὴν ἐξέπεµπεν͵ φήµας ἐµποιήσοντας τοῖς ἔθνεσιν ὑπὲρ τοῦ µαντείου καὶ διηγησοµένους ὡς 24. ενίοτε δε να επαναφέρη εις νοσοῦντας ἰάσαιτο͵ ἐνίους δὲ καὶ ἤδη ἀποθανόντας ἀναστήσειεν. Προσέτρεχαν λοιπόν πανταχόθεν πατείς µε πατώ σε και επολλαπλασιάζοντο αι θυσίαι και τα δρόµος οὖν καὶ ὠθισµὸς αφιερώµατα και διπλάσια εδίδοντο εις ἁπανταχόθεν ἐγίγνετο καὶ θυσίαι τον προφήτην και µαθητήν του θεού· καὶ ἀναθήµατα͵ καὶ διπλάσια τῷ διότι απεδίδετο εις τον θεόν και ο εξής προφήτῃ καὶ µαθητῇ τοῦ θεοῦ. κατασκόπους. χρησµοποιούς και χρησµοφύλακας. .δὲ οὐκ αὐτὸς ἐχρῆτο µόνος οὐδ΄ εἰς πλοῦτον ἀπεθησαύριζεν͵ ἀλλὰ πολλοὺς ἤδη περὶ αὑτὸν ἔχων συνεργοὺς καὶ ὑπηρέτας καὶ πευθῆνας καὶ χρησµοποιοὺς καὶ απεθησαύριζε δι' εαυτόν· αλλ' έχων ήδη πολλούς συνεργάτας και υπηρέτας. ν' κλέπτας καὶ λῃστὰς ἐξελέγξειε καὶ ανακαλύπτη θησαυρούς και να θεραπεύη θησαυροὺς ἀνορύξαι παράσχοι καὶ πάσχοντας.

ως να. οίτινες ήσαν ἦσαν͵ καὶ ἐν ταῖς πόλεσιν πολλοί. ανένηψαν από βαρείαν µέθην. Περί δε του τὸν θεόν.ἀλλ΄ ὑποφήτου· [25] Ἐπεὶ δὲ ἤδη πολλοὶ τῶν νοῦν ἐχόντων ὥσπερ ἐκ µέθης βαθείας ἀναφέροντες συνίσταντο ἐπ΄ αὐτόν͵ καὶ µάλιστα ὅσοι Ἐπικούρου ἑταῖροι 25. ο προφήτης απήγγειλε δράµατος͵ ἐκφέρει φόβητρόν τι ἐπ΄ αὐτούς͵ λέγων ἀθέων ἐµπεπλῆσθαι κατηγορητήριον κατ' αυτών και καταδίκην. Επειδή δε πολλοί από τους σωφρονούντας. πεπαιδευµένας; Ὅλως δὲ ἄσπονδος καὶ ἀκήρυκτος αὐτῷ ὁ πόλεµος πρὸς Ἐπίκουρον ἦν· µάλα εἰκότως. όταν βλέπης ότι αι ερωτήσεις των προσερχόµενων εις αυτό ήσαν τόσον συνετοί και σοφαί. εξέδωκε τοιούτον τινα χρησµόν· Φέρων δεσµά εκ µολύβδου κάθηται εις τον βόρβορον. περὶ δὲ Ἐπικούρου καὶ τοιοῦτόν τινα χρησµὸν ἀπεφθέγξατο· ἐροµένου γάρ τινος τί πράττει ἐν Ἅιδου ὁ Ἐπίκουρος; Επικούρου. ότι ο Πόντος εγέµισεν από αθέους και Χριστιανούς. οίτινες καὶ Χριστιανῶν τὸν Πόντον͵ οἳ περὶ αποτολµούν να βλασφηµούν εναντίον αὐτοῦ τολµῶσι τὰ κάκιστα αυτού ασεβέστατα. τίνι γὰρ ἂν ἄλλῳ Το πλέον δε άσπονδον µίσος έτρεφε κατά του Επικούρου και κατ' αυτού διηύθυνε κυρίως τον πόλεµον του· και πολύ . όταν ηρωτήθη υπό τινος τί πράττει εις τον Άδην ο φιλόσοφος. λέγων. ήρχισαν να εξεγείρονται κατά του Αλεξάνδρου και µάλιστα οι οπαδοί του Επικούρου. και παρήγγειλε να βλασφηµεῖν· οὓς ἐκέλευε λίθοις τους λιθοβολούν όσοι θέλουν να έχουν µε ἐλαύνειν͵ εἴ γε θέλουσιν ἵλεω ἔχειν το µέρος των τον θεόν. και εις τας πόλεις απεκαλύπτετο ἐπεφώρατο ἠρέµα ἡ πᾶσα ήδη όλη η απάτη και η πλοκή της µαγγανεία καὶ συσκευὴ τοῦ κωµωδίας. εἶτα θαυµάζεις εἰ ἐπὶ µέγα ἤρθη τὸ χρηστήριον͵ ὁρῶν τὰς ἐρωτήσεις τῶν προσιόντων συνετὰς καὶ Θαυµάζεις έπειτα διότι έφθασεν εις τοιαύτην ακµήν το µαντείον. Μολυβδίνας ἔχων͵ ἔφη͵ πέδας ἐν βορβόρῳ κάθηται.

διὸ καὶ τὴν Ἄµαστριν ἐµίσει µάλιστα τῶν Ποντικῶν πόλεων͵ ὅτι ἠπίστατο τοὺς περὶ Λέπιδον καὶ ἄλλους ὁµοίους αὐτοῖς πολλοὺς ∆ιά τούτο ο ψευδόµαντις υπέρ πάσας τας πόλεις του Πόντου εµίσει την Άµαστριν. παρεπονείτο διά πόνον του στοµάχου. όπως τον ωνόµαζε. πάντα ταῦτα ἐν γέλωτι καὶ παιδιᾷ τιθέµενος. ἄτεγκτος Ἐπίκουρος οὕτως γὰρ δικαίως του ήτο έχθιστος. Ο Αµαστριανός εκείνος πρὸς καιρὸν αὐτῷ δυνησόµενον. ούτε εὑρὼν οὔτε αὐτὸς πλάσασθαι άλλον εύρε να τον βοηθήση προς τούτο χρησµὸν δεξιὸν οὔτε τὸν ποιῆσαι και εγκαίρως.δικαιότερον προσεπολέµει γόης ἄνθρωπος καὶ τερατείᾳ φίλος͵ ἀληθείᾳ δὲ ἔχθιστος͵ ἢ Ἐπικούρῳ ἀνδρὶ τὴν φύσιν τῶν πραγµάτων δικαίως. έγεινε καταγέλαστος. διότι ούτε ο ίδιος ηδυνήθη να κατασκευάση χρησµόν κατάλληλον και πιθανόν. µέγας δε εχθρός της αληθείας. όστις διέγνωσε την φύσιν των καθεωρακότι καὶ µόνῳ τὴν ἐν πραγµάτων και µόνον την υπάρχουσαν αὐτοῖς ἀλήθειαν εἰδότι; οἱ µὲν γὰρ εις αυτά αλήθειαν παρεδέχετο. σοφόν. καθότι εγνώριζεν ότι οι οπαδοί του Λεπίδου και άλλοι οµόφρονες µε αυτούς ήσαν πολυάριθµοι εις την πόλιν εκείνην. ὁπότε δὲ καὶ ἐτόλµησεν προφητεύση προς τον αδελφόν ενός ἀδελφῷ συγκλητικοῦ χρησµῳδῆσαι͵ καταγελάστως ἀπήλλαξεν͵ οὐχ Συγκλητικού. παρά τον Επίκουρον. διότι αὐτὸν ὠνόµαζενἔχθιστος δικαίως͵ κατέσκωπτε και κατεγέλα πάντα ταύτα. ἐνόντας ἐν τῇ πόλει· οὐδὲ Ούτε έδωκε ποτέ χρησµόν εις ἐχρησµῴδησε πώποτε Ἀµαστριανῷ Αµαστριανόν· και όταν ποτέ ετόλµησε να ἀνδρί. ο µεµφοµένῳ γὰρ αὐτῷ στοµάχου δε Αλέξανδρος του παρήγγειλε να τρώγη ὀδύνην προστάξαι βουλόµενος χοίρειον πόδα µαγειρευµένον µε µολόχαν· . ∆ιότι ποίον άλλον δύναται να εχθρεύεται περισσότερον άνθρωπος αγύρτης και απατεών. Οι ἀµφὶ τὸν Πλάτωνα καὶ Χρύσιππον Πλατωνικοί και οι οπαδοί του Χρυσίππου καὶ Πυθαγόραν φίλοι͵ καὶ εἰρήνη βαθεῖα πρὸς ἐκείνους ἦν· ὁ δὲ και του Πυθαγόρα ήσαν φίλοι του και ειρήνην πλήρη διετήρει προς αυτούς· ο δε άκαµπτος Επίκουρος.

καταπλήξη το πλήθος. [26] Πολλάκις µὲν οὖν͵ ὡς προεῖπον͵ ἔδειξε τὸν δράκοντα τοῖς δεοµένοις͵ οὐχ ὅλον͵ ἀλλὰ τὴν οὐρὸν µάλιστα καὶ τὸ ἄλλο σῶµα 26. αλλά τοῦ ὀθονίνου ἐκείνου Ἀσκληπιοῦ µόνον εις τους επιφανείς πλουσίους και προπιπτούσης. η ἐκείνης τῆς µεµηχανηµένης πρὸς φωνή του εφαίνετο εξερχόµενη εκ του ὁµοιότητα διείρας͵ ἄλλου τινὸς ἔξωθεν ἐµβοῶντος͵ ἀπεκρίνετο στόµατος της πανίνης εκείνης κεφαλής του Ασκληπιού. έδειξε τον όφιν εις τους προσερχόµενους. προβεβληκώς͵ τὴν κεφαλὴν δὲ ὑπὸ θελήσας δε και περισσότερον να κόλπου ἀθέατον φυλάττων. και ενώ κάποιος έξωθεν εφώναζε συνάψας καὶ διὰ τῆς κεφαλῆς και απεκρίνετο προς τας ερωτήσεις. ως ανωτέρω ανέφερα. αλλά µόνον την ουράν και το άλλο σώµα. Πολλάκις. χρησµοὶ οὗτοι αὐτόφωνοι͵ καὶ οὐ πᾶσιν ἐδίδοντο οὐδὲ ἀνέδην͵ ἀλλὰ τοῖς εὐ [27] παρύφοις καὶ πλουσίοις καὶ µεγαλοδώροις. Ωνοµάζοντο δε οι χρησµοί ούτοι αυτόφωνοι και δεν πρὸς τὰς ἐρωτήσεις͵ τῆς φωνῆς διὰ εδίδοντο εις όλους αδιαφόρως. Προς τούτο συνέδεσεν αρτηρίας γεράνων τας οποίας ὑποφήτου χρησµῳδοῦντα. κυµίνευε σιπύδνῳ.ὕειον πόδα µετὰ µαλάχης ἐσκευασµένον ἐσθίειν οὕτως ἔφη· Μάλβακα χοιράων ἱερῇ Μάλβακα χοιράων ἱερῇ κυµίνευε σιπύδνῳ. υπέσχετο να κάµη ἐθελήσας δὲ καὶ µειζόνως ἐκπλῆξαι τον θεόν και να λαλήση και να δίδη τὸ πλῆθος͵ ὑπέσχετο καὶ λαλοῦντα παρέξειν τὸν θεόν͵ αὐτὸν ἄνευ χρησµούς χωρίς την µεσολάβησιν του προφήτου. ὁ γοῦν Σευηριανῷ δοθεὶς ὑπὲρ τῆς 27. Εκείνος ο οποίος εδόθη εις τον . όχι όµως ολόκληρον. Ἐκαλοῦντο δὲ οἱ γενναιοδώρους. την δε κεφαλήν εκράτει αθέατον εντός του κόλπου του. εἶτα οὐ συνήρµοσεν εις την ψευδή κεφαλήν του χαλεπῶς γεράνων ἀρτηρίας όφεως.

θα επιστρέψης εις την Ρώµην φέρων ακτινωτόν στέµµα επί της κεφαλής.εἰς Ἀρµενίαν εἰσόδου τῶν αὐτοφώνων καὶ αὐτὸς ἦν. ο Αλέξανδρος χρησµὸν ἐξαιρεῖ ἐκ τῶν αφήρεσεν εκ του αρχείου του µαντείου ὑποµνηµάτων͵ ἐντίθησιν δ΄ ἄλλον τον ανωτέρω χρησµόν. εἶτ΄ ἐπειδὴ πεισθεὶς ὁ ἠλίθιος ἐκεῖνος Κελτὸς εἰσέβαλε καὶ ἀπήλλαξεν αὐτῇ στρατιᾷ ὑπὸ τοῦ Ὀσρόου κατακοπείς͵ τοῦτον µὲν τὸν Έπειτα δε. [28] Καὶ γὰρ αὖ καὶ τοῦτο σοφώτατον ἐπενόησε͵ τοὺς 28. κατακοπείς µετά της στρατιάς του υπό του Οθρυάδου. αντ' αυτού δε ἀντ΄ αὐτοῦ· κατέθηκεν άλλον. πότµον ἐπιπροϊεὶς παύσῃ Ανήρ θηλυπρεπής θα σου βιότοιο φάους τε. προτρέπων γὰρ αὐτὸν ἐπὶ τὴν εἰσβολὴν οὕτως ἔφη· Πάρθους Ἀρµενίους τε θοῷ ὑπὸ δουρὶ δαµάσσας νοστήσεις Ρώµην καὶ Θύβριδος ἀγλαὸν ὕδωρ Σευηριανόν και τον συνεβούλευε να εισβάλη εις την Αρµενίαν. όταν ο ηλίθιος εκείνος Κελτός πεισθείς εις τον χρησµόν εισέβαλεν εις την Αρµενίαν και εφονεύθη. τον ακόλουθον· Μὴ σύ γ΄ ἐπ΄ Ἀρµενίους ἐλάαν Μη εκστρατεύσης κατά των στρατόν͵ οὐ γὰρ ἄµεινον͵ Αρµενίων. µή σοι θηλυχίτων τις ἀνὴρ διότι δεν θα σου αποβή εις τόξου ἄπο λυγρὸν καλόν. διά των οποίων διώρθωνε όσα σφαλερώς . ήτο αυτόφωνος· τον προέτρεπε δε ως εξής εις την εισβολήν· Αφού υποτάξης τους Πάρθους και τους Αρµενίους. στέµµα φέρων κροτάφοισι µεµιγµένον ἀκτίνεσσιν. δώση σκληρόν θάνατον και θα σε στερήση την ζωήν και το φως. Μία από τας σοφωτέρας επινοήσεις του ήσαν και οι µεταχρονικοί χρησµοί.

πολλάκις γὰρ είχε προφητεύσει· πολλάκις προ του θανάτου υπέσχετο εις τους νοσούντας ότι θα αναρρώσουν. Μηκέτι δίζησθαι νούσοιο λυγρῆς ἐπαρωγήν· πότµος γὰρ προφανὴς οὐδ΄ ἐκφυγέειν δυνατόν σοι. καὶ αὖθις· Ἐς Μαλλὸν χώρει θεσπίσµατά τ΄ Ἀµφιλόχοιο.µεταχρονίους χρησµοὺς ἐπὶ θεραπείᾳ τῶν κακῶς προτεθεσπισµένων καὶ ἀποτετευγµένων. . των ∆ιδύµων και της Μαλλού µετεχειρίζοντο ευδοκίµως την αυτήν µέθοδον. και τούτο Εις Μαλλόν ζήτει τας γνώµας του Αµφιλόχου. καὶ πάλιν· Βραγχιδέων ἀδύτοισι πελάζεο καὶ κλύε χρησµῶν. Γνωρίζων δε ότι οι µάντεις της [29] Εἰδὼς δὲ τοὺς ἐν Κλάρῳ καὶ Διδύµοις καὶ Μαλλῷ καὶ αὐτοὺς εὐδοκιµοῦντας ἐπὶ τῇ ὁµοίᾳ µαντικῇ ταύτῃ͵ φίλους αὐτοὺς Κλάρου. 29. ή Εις των Βραγχιδών τον ναόν πήγαινε και ζήτει χρησµούς. διά νʹ ακούσης και του πατρός µου την γνώµην. λέγων τα αντίθετα· πρὸ µὲν τῆς τελευτῆς τοῖς νοσοῦσιν Μάτην περιµένεις σωτηρίαν ὑγίειαν ἐπηγγέλλετο͵ από την δεινήν νόσον· ἀποθανόντων δὲ χρησµὸς ἄλλος ο θάνατος είνε βέβαιος και να ἕτοιµος ἦν παλινῳδῶν· τον αποφύγης αδύνατον. όταν δε απέθνησκον. τους έκαµε φίλους και πολλούς των προσερχοµένων εις το µαντείον του ἐποιεῖτο͵ πολλοὺς τῶν προσιόντων παρέπεµπε προς αυτούς µε την εξής πέµπων ἐπ΄ αὐτοὺς λέγων· προσταγήν του θεού δήθεν· Ἐς Κλάρον ἵεσο νῦν͵ τοὐµοῦ Πήγαινε τώρα εις την Κλάρον πατρὸς ὡς ὄπ΄ ἀκούσῃς. άλλος χρησµός διώρθωνε το ψεύδος.

ἐν τῇ πόλει ἔχοντες· ὧν πρῶτος καὶ µεταξύ των οποίων ο Ρουτιλλιανός. Μη δυνηθείς όµως να µεταβή ο ίδιος. Παφλαγονίας και Γαλατίας· αλλ' όταν η φήµη του Μαντείου έφθασε και µέχρις Ιταλίας και µαντείου τὸ κλέος καὶ εἰς τὴν ενέσκηψεν εις την πόλιν των Ρωµαίων.[30] Ταῦτα µὲν ἐντὸς τῶν ὅρων µέχρι τῆς Ἰωνίας καὶ Κιλικίας καὶ Παφλαγονίας καὶ Γαλατίας. άλλοι δεν απέστελλον αντιπροσώπους. ακούσας να γίνεται λόγος περί του µαντείου. Ρωµαίων πόλιν ἐνέπεσεν͵ οὐδεὶς έγεινεν άµιλλα περί του ποίος πρώτος θα ὅστις οὐκ ἄλλος πρὸ ἄλλου συµβουλευθή το µαντείον· και άλλοι µεν ἠπείγετο͵ οἱ µὲν αὐτοὶ ἰόντες͵ οἱ δὲ πέµποντες͵ καὶ µάλιστα οἱ µετέβαινον αυτοπροσώπως. απέστειλεν άλλους και . µάλιστα οι επιφανέστατοι και κατέχοντες τα δυνατώτατοι καὶ µέγιστον ἀξίωµα µεγαλείτερα αξιώµατα εις την πόλιν. κορυφαιότατος ἐγένετο άνθρωπος κατά µεν τα άλλα καλός και Ρουτιλιανός͵ ἀνὴρ τὰ µὲν ἄλλα χρηστός και ο οποίος είχε διακριθή εις καλὸς καὶ ἀγαθὸς καὶ ἐν πολλαῖς τάξεσι Ρωµαϊκαῖς ἐξητασµένος͵ τὰ πολλά Ρωµαϊκά αξιώµατα. λοιπόν. της Κιλικίας. πιστεύων αλλόκοτα δὲ περὶ τοὺς θεοὺς πάνυ νοσῶν καὶ περί αυτών· και µόνον πέτραν εάν έβλεπε ἀλλόκοτα περὶ αὐτῶν πεπιστευκώς͵ πουθενά αλειµµένην µε έλαιον ή εἰ µόνον ἀληλιµµένον που λίθον ἢ στεφανωµένην. ὡς δὲ καὶ εἰς τὴν Ἰταλίαν διεφοίτησεν τοῦ 30. καὶ ἐπὶ πολὺ παρεστὼς καὶ εὐχόµενος καὶ τἀγαθὰ παρ΄ αὐτοῦ αἰτῶν. Ούτος. έπιπτε κάτω ευθύς και ἐστεφανωµένον θεάσαιτο͵ επροσκύνα και επί πολύ παρέµενε προσπίπτων εὐθὺς καὶ προσκυνῶν προσευχόµενος και ζητών παρ' αυτής διαφόρους χάριτας. Οὗτος τοίνυν ἀκούσας τὰ περὶ τοῦ χρηστηρίου µικροῦ µὲν ἐδέησεν ἀφεὶς τὴν ἐγκεχειρισµένην τάξιν εἰς τὸ τοῦ Ἀβώνου τεῖχος ἀναπτῆναι. αλλ' ως προς τα αφορώντα τους θεούς πολύ επιπόλαιος και στενοκέφαλος. Και ταύτα µεν συνέβαινον εντός των ορίων της Μικράς Ασίας µέχρι της Ιωνίας. παρ' ολίγον ν' αφήση την θέσιν του και να µεταβή εις το τείχος του Αβώνου.

ἔπεµπε δ΄ οὖν ἄλλους ἐπ΄ ἄλλοις· οἱ δὲ πεµπόµενοι͵ ἰδιῶταί τινες οἰκέται͵ ῥᾳδίως ἐξαπατηθέντες ἂν ἐπανῄεσαν͵ τὰ µὲν ἰδόντες͵ τὰ δὲ ὡς ἰδόντες καὶ ἀκούσαντες άλλους· επειδή δε οι αποστελλόµενοι ήσαν απλοϊκοί υπηρέται. προσέθετε δε και ιδικά του. τὸν ἄθλιον [31] γέροντα καὶ εἰς µανίαν ἐρρωµένην ἐνέβαλον. ἐξέκαιον οὖν φαντασίαν του αθλίου γέροντος και του διεσάλευον τας φρένας. τους απέπεµπε. Και τοιουτοτρόπως εγέµισε αὑτοῦ προστιθείς. υποδεχόµενος τους ερχοµένους µε φιλοφροσύνην µεγάλην και διά δώρων πολυτελών και φιλοξενείας διαθέτων αυτούς ευνοϊκώς. Ούτω δε εξήπτον την ἔτι πλείω τούτων͵ ὡς ἐντιµότεροι εἶεν παρὰ τῷ δεσπότῃ. αὑτούς. ἐνέπλησεν οὖν την πόλιν µε τον θαυµασµόν προς το τὴν πόλιν καὶ διεσάλευσεν οὗτος͵ µαντείον του Αλεξάνδρου και διετάραξε καὶ τῶν ἐν τῇ αὐλῇ τοὺς πλείστους τα πνεύµατα και τους περισσοτέρους των διεθορύβησεν͵ οἳ αὐτίκα καὶ αὐτοὶ ἠπείγοντο ἀκοῦσαί τι τῶν καθ΄ αυλικών παρέσυρε και συνεκίνησε. Επειδή δε ήτο φίλος των περισσοτέρων και ισχυρότερων εις την Ρώµην. ὁ δέ͵ ὡς ἂν τοῖς πλείστοις καὶ δυνατωτάτοις φίλος ὤν͵ περιῄει τὰ µὲν διηγούµενος ὡς ἀκούσειε παρὰ τῶν πεµφθέντων͵ τὰ δὲ καὶ παρ΄ 31. Ὁ δὲ τοὺς ἀφικνουµένους πάνυ φιλοφρόνως ὑποδεχόµενος ξενίοις τε καὶ ταῖς ἄλλαις δωρεαῖς πολυτελέσιν εὔνους ἐργαζόµενος Ο δε Αλέξανδρος. αλλά και δια να ἐρωτήσεις͵ ἀλλὰ καὶ ὑµνήσοντας εγκωµιάσουν τον θεόν και να διηγηθούν . διηγείτο εις όλους όσα παρά των αποσταλέντων ήκουσε. όχι µόνον διά να δώσουν αὑτῷ ἀπέπεµπεν οὐκ τας απαντήσεις εις τα προς το µαντείον ἀπαγγελοῦντας µόνον τὰς ερωτήµατα. διά να ευχαριστήσουν περισσότερον τον διηγούµενοι καὶ προσεπιµετροῦντες κύριόν των. ευκόλως εξηπατώντο και επανερχόµενοι διηγούντο όσα είδον και όσα δεν είδον και προσθέτοντες εις όσα ήκουσαν. ευθύς δε και ούτοι έσπευδον να συµβουλευθούν το µαντείον.

[33] Βούλοµαι δέ σοι καὶ τῶν Ρουτιλιανῷ δοθέντων χρησµῶν ἐνίους εἰπεῖν. τοὺς πλουσίους καὶ µέγα δυναµένους τὰς πύστεις πυνθάνεσθαι. το µαντείον Πυθαγόρην πολέµων τε απήντησε· . διά τον φόβον µήπως αποκαλυφθούν όσα ηρώτησαν. Θα σου αναφέρω τώρα και µερικούς εκ των χρησµών οίτινες εδόθησαν εις τον Ρουτιλλιανόν. Αλλά και κάτι άλλο εµηχανεύθη ο τρισκατάρατος δολιώτατον και άθιον µεγάλου ληστού. Όταν αποσφράγιζε τα πεµπόµενα ερωτήµατα και αναγινώσκων αυτά εύρισκε τίποτε επιλήψιµον και ἀναγιγνώσκων͵ εἴ τι εὕροι δυνάµενον να έχη σοβαράς συνεπείας διά ἐπισφαλὲς καὶ τον ερωτώντα. Εννοείς δε µε ποία δώρα εξηγόραζαν την µονονουχὶ δούλους διὰ τὸ δέος ἔχοι σιωπήν του οι πλούσιοι και οι ισχυροί. ἀλλὰ καὶ µηχανᾶταί τι ὁ τρισκατάρατος οὐκ ἄσοφον οὐδὲ τοῦ προστυχόντος λῃστοῦ ἄξιον.τὸν θεὸν καὶ τεράστια ὑπὲρ τοῦ [32] µαντείου καὶ αὐτοὺς ψευσοµένους. 32. λύων γὰρ τὰ πεπεµµένα βιβλία καὶ τερατώδη ψεύδη δι' αυτόν και το µαντείον. το εκράτει και δεν το παρακεκινδυνευµένον ἐν ταῖς επέστρεφε. τοὺς πεποµφότας͵ µεµνηµένους οἷα οίτινες εγνώριζον ότι τους εκράτει εις τα ἦν ἃ ἤροντο. ποίον τῶν µαθηµάτων αὐτοῦ͵ ἔφη· διδάσκαλον να του δώση. τον οποίον είχεν εκ προτέρας γυναικός και γυναικός͵ παιδείας ὥραν ἔχοντος͵ όστις διέτρεχε την ηλικίαν καθ' ην έπρεπε ὅντινα προστήσεται διδάσκαλον ν' αρχίση η εκπαίδευσίς του. ἐλάµβανεν οὖν πολλὰ παρ΄ ἐκείνων͵ εἰδότων ὅτι ἐντὸς αὐτοὺς ἔχοι τῶν ἀρκύων. πυνθανοµένῳ γὰρ αὐτῷ ὑπὲρ τοῦ παιδὸς ἐκ προτέρας 33. Όταν ούτος ηρώτησε περί του υιού του. διά να τους έχη υποχειρίους ἐρωτήσεσιν͵ κατεῖχεν αὐτὸς καὶ οὐκ ἀπέπεµπεν͵ ὡς ὑποχειρίους καὶ και σχεδόν δούλους. συνίης δὲ οἵας εἰκὸς δίκτυα του.

∆ιατί λοιπόν κατηγορείτε τον τεθνεῶ τας͵ οἷς εἰκὸς τὸ µειράκιον Αλέξανδρον. έπειτα Μένανδρος. ἐν Ἅιδου νῦν συνεῖναι. εἶτα µετ΄ ὀλίγας ἡµέρας τοῦ παιδὸς ἀποθανόντος͵ ὁ µὲν ἠπόρει καὶ οὐδὲν εἶχεν λέγειν πρὸς τοὺς αἰτιωµένους͵ παρὰ πόδας οὕτως Αλλ' επειδή µετ' ολίγας ηµέρας το παιδίον απέθανεν. τί τοίνυν µέµφεσθαι ἄξιον Ἀλεξάνδρῳ͵ εἰ τοιού τοις ἀνθρωπίσκοις ἐνδιατρίβειν ἠξίου; [34] Αὖθις δὲ πυνθανοµένῳ αὐτῷ τὴν τίνος ψυχὴν αὐτὸς διεδέξατο͵ 34. Τον Πυθαγόραν και τον ένδοξον ψάλτην των πολέµων. αλλ' ο Πυθαγόρας και ο Όµηρος.διάκτορον ἐσθλὸν ἀοιδόν. ο Αλέξανδρος ευρέθη εις αµηχανίαν και δεν είχε τί ν' απαντήσει εις εκείνους οίτινες τον κατηγορούν· ο καλός όµως Ρουτιλλιανός έφθασε µέχρι ἐληλεγµένου τοῦ χρησµοῦ· ὁ δὲ του ν' απολογήται αυτός υπέρ του Ρουτιλιανὸς αὐτὸς φθάσας ὁ µαντείου· και έλεγεν ότι ο θεός προείπεν βέλτιστος ἀπελογεῖτο ὑπὲρ τοῦ ακριβώς ό. Όταν δε πάλιν ο Ρουτιλλιανός ηρώτησεν εις ποίους είχε µετεµψυχωθή. έπειτα οποίος είσαι τώρα. οίτινες προ τοῦτο ζῶντα µὲν κελεῦσαι µηδένα πολλού είχον αποθάνει και τους οποίους διδάσκαλον ἑλέσθαι αὐτῷ͵ ήτο επόµενον να συναντήση εις τον Άδην Πυθαγόραν δὲ καὶ Ὅµηρον πάλαι το παιδίον.τι έγεινε και διά τούτο δεν µαντείου λέγων͵ τοῦτο αὐτὸ προδεδηλωκέναι τὸν θεὸν καὶ διὰ παρήγγειλε να δοθή εις τον υιόν του κανείς εκ των ζώντων διδασκάλων. κατόπιν θα γείνης ηλιακή . έλαβε την εξής απάντησιν· ἔφη· Πρῶτον Πηλείδης ἐγένου͵ µετὰ ταῦτα Μένανδρος͵ εἶθ΄ ὃς νῦν φαίνῃ͵ µετὰ δ΄ ἔσσεαι ἡλιὰς ἀκτίς͵ ζήσεις δ΄ ὀγδώκοντ΄ ἐπὶ τοῖς Κατά πρώτον υπήρξες υιός του Πηλέως.

Ἐροµένῳ δὲ αὐτῷ ποτε καὶ περὶ γάµου ῥητῶς ἔφη· Γῆµον Ἀλεξάνδρου τε Σεληναίης τε θύγατρα. ήτις τον ερωτεύθη όταν συνέβη να τον ίδη κοιµώµενον. καὶ οὗτος ὁ Αλλ' αυτός απέθανεν εβδοµηκοντούτης. ὁ δ΄ βλέπει κοιµωµένους. . όπως αυτή συνειθίζη να ποτε ἰδοῦσαν͵ ὅπερ αὐτῇ ἔθος͵ ερωτεύεται τους ωραίους τους οποίους κοιµωµένων ἐρᾶν τῶν καλῶν. νοµίζων ότι έγεινε και αυτός εις ὅλαις ἱλασκόµενος καὶ τῶν εκ των επουρανίων. ἐπουρανίων εἷς καὶ αὐτὸς οἰόµενος γεγονέναι. 35. ακτίς και θα ζήσης εκατόν ογδοήκοντα έτη. χρησµὸς τῶν αὐτοφώνων ἦν. Ήτο δε και ο χρησµός ούτος εκ των αυτοφώνων. Όταν δε άλλην φοράν ηρώτησε περί γάµου. αφού παρεφρόνησε. Ο δε φρονιµώτατος οὐδὲν µελλήσας ὁ συνετώτατος Ρουτιλλιανός χωρίς να βραδύνη έπεµψεν Ρουτιλιανὸς ἔπεµπεν εὐθὺς ἐπὶ τὴν κόρην καὶ τοὺς γάµους συνετέλει αµέσως και εζήτησεν εις γάµον την κόρην του Αλεξάνδρου και έγεινεν εξηκοντούτης γαµβρός και ετέλεσε ἑξηκοντούτης νυµφίος καὶ συνῆν͵ µεγάλας θυσίας προς την πενθεράν του τὴν πενθερὰν Σελήνην ἑκατόµβαις Σελήνην. ὁ δὲ ἑβδοµηκοντούτης ἀπέθανεν µελαγχολήσας͵ [35] οὐ περιµείνας τὴν τοῦ θεοῦ ὑπόσχεσιν. χωρίς να περιµένη την υπόσχεσιν του θεού. του εδόθη σαφής η απάντησις· Nα νυµφευθής την θυγατέρα του Αλεξάνδρου και της Σελήνης. διεδεδώκει δὲ πάλαι λόγον ὡς τῆς θυγατρός͵ ἣν εἶχεν͵ ἐκ Σελήνης αὐτῷ γενοµένης· τὴν γὰρ Σελήνην ἔρωτι ἁλῶναι αὐτοῦ καθεύδοντά Είχε δε διαδόσει προ πολλού ο Αλέξανδρος ότι την θυγατέρα του είχεν αποκτήσει εκ της Σελήνης.ἑκατὸν λυκάβαντας.

Εκτός δε αλλων. οίτινες προέλεγον λοιµούς και προλέγων λοιµοὺς καὶ πυρκαϊὰς πυρκαϊάς και σεισµούς και υπέσχοντο ότι φυλάσσεσθαι καὶ σεισµούς· καὶ θα εβοήθει ο Αλέξανδρος διά να µη ἀσφαλῶς βοηθήσειν͵ ὡς µὴ γένοιτό τι τούτων͵ αὐτὸς ὑπισχνεῖτο αὐτοῖς. απέστειλεν εις όλα τα έθνη ένα αυτόφωνον χρησµόν κατά του λοιµού. Φοῖβος ἀκειρεκόµης λοιµοῦ νεφέλην ἀπερύκει. καὶ τοῦτο ἦν ἰδεῖν τὸ ἔπος πανταχοῦ ἐπὶ τῶν πυλώνων γεγραµµένον ὡς τοῦ λοιµοῦ ἀλεξιφάρµακον. ως επί το πλείστον· κατά τοὐναντίον τοῖς πλείστοις σύµπτωσιν περίεργον εκείναι προ πάντων προὐχώρει· κατὰ γάρ τινα τύχην αι οικίαι ηρηµώθησαν υπό του αὗται µάλιστα αἱ οἰκίαι θανατικού. Αλλά το αποτέλεσµα ήτο αντίθετον. τὸ δ΄ εἰς Και έβλεπε κανείς παντού τον στίχον τούτον γεγραµµένον εις τους πυλώνας των οικιών ως αποτρεπτικόν των επιδηµιών. ἕνα δέ τινα χρησµόν͵ αὐτόφωνον συµβούν τα δυστυχήµατα ταύτα. και τας αγυρτείας του και έπεµπε χρησµολόγους εις Ρωµαϊκάς χρησµολόγους͵ ταῖς πόλεσι πόλεις.[36] Ὁ δ΄ ὡς ἅπαξ τῶν ἐν Ἰταλίᾳ πραγµάτων ἐλάβετο͵ µείζω ἀεὶ προσεπενόει καὶ πάντοσε τῆς Ρωµαίων ἀρχῆς ἔπεµπε 36. Ο χρησµός δε ούτος ήτο ο ακόλουθος· καὶ αὐτόν͵ εἰς ἅπαντα τὰ ἔθνη ἐν Ο βαθύκοµος Απόλλων τῷ λοιµῷ διεπέµψατο· ἦν δὲ τὸ ἔπος αποµακρύνει του λοιµού το ἕν· µίασµα. τάχα δὲ καὶ οἱ πολλοὶ στίχου παρηµέλουν και διητώντο κακώς. επί των οποίων ήτο ἐκενώθησαν αἷς τὸ ἔπος ἐπεγέγραπτο. Μη υπόθεσης όµως ότι θέλω ν' αποδώσω τούτο εις τον στίχον· απλώς αναφέρω την τοῦτο λέγειν͵ ὅτι διὰ τὸ ἔπος σύµπτωσιν. καὶ µή µε νοµίσῃς γεγραµµένος ο στίχος εκείνος. Αλλ' ίσως και οι πολλοί ἀπώλλυντο· ἀλλὰ τύχῃ τινὶ οὕτως εµπιστευόµενοι εις την προστασίαν του ἐγένετο. εγίνετο βαθµηδόν θρασύτερος εις τας επινοήσεις. Ο Αλέξανδρος. αφού ούτως εγνωρίσθη και επεκράτησεν εις την Ιταλίαν. ουδόλως προσπαθούντες µετά του .

όστις έρχεται να Ἀθήνησι τοιαύτη· Εἴ τις ἄθεος ἢ Χριστιανὸς ἢ Ἐπικούρειος ἥκει κατάσκοπος τῶν ὀργίων͵ φευγέτω· οἱ δὲ πιστεύοντες τῷ θεῷ κατασκοπεύση τα ιερά όργια. ας φύγη. ως να είχον ασφαλές προπύργιον τας συλλαβάς του στίχου και τον Απόλλωνα τοξεύοντα τον λοιµόν. Κατά την πρώτην ἱεροφαντίας͵ τριῶν ἑξῆς ἀεὶ ηµέραν εγίνετο προκήρυξις. Εγκαθίδρυσε δε και εις την Ρώµην πολλούς κατασκόπους εκ των συνεργατών και συνεννοηµένων. [37] Πευθῆνας µέντοι ἐν αὐτῇ Ρώµῃ κατεστήσατο πάνυ πολλοὺς τῶν συνωµοτῶν͵ οἳ τὰς ἑκάστου γνώµας διήγγελλον αὐτῷ καὶ τὰς ἐρωτήσεις 37. τελουµένας επί τρεις συνεχείς ηµέρας. Έπειτα εξεδιώκοντο οι βέβηλοι και ο . πεµποµένους καταλαµβάνεσθαι. [38] Καὶ πρὸς µὲν τὰ ἐν τῇ Ἰταλίᾳ ταῦτα προεµηχανᾶτο· οἴκοι δὲ καὶ τὰ τοιαῦτα. Τοιαύτα εµηχανεύετο διά την Ιταλίαν· εκτός δε τούτου ίδρυσε µίαν εορτήν µε λαµπαδηφορίας και ιεροφαντίας. τελετήν τε γάρ τινα συνίσταται καὶ δᾳδουχίας καὶ 38. ώστε να είνε έτοιµος διά τας απαντήσεις και πριν φθάσουν οι απεσταλµένοι να γνωρίζη τί θα τον ηρώτων. οι οποιοι τον επληροφόρουν περί του χαρακτήρος και των διαθέσεων εκάστου. όπως εις τας τελουµένων ἡµερῶν. οι δε πιστεύοντες εις τον θεόν ας µείνωσι και ας τελέσωσι τας εορτάς ευτυχείς. συντελοῦντες͵ ὡς ἂν ἔχοντες προµαχοµένας αὑτῶν τὰς συλλαβὰς καὶ τὸν ἀκειρεκόµην Φοῖβον ἀποτοξεύοντα τὸν λοιµόν. λέγουσα· Πας Χριστιανός ή πρώτῃ πρόρρησις ἦν ὥσπερ Επικούρειος. καὶ ἐν µὲν τῇ Αθήνας.θαρροῦντες τῷ στίχῳ ἠµέλουν καὶ ῥᾳθυµότερον διῃτῶντο͵ οὐδὲν τῷ χρησµῷ πρὸς τὴν νόσον χρησµού να αποµακρύνουν την νόσον. προεµήνυον καὶ ὧν µάλιστα περί των ερωτήσεων τας οποίας έµελλαν ἐφίενται͵ ὡς ἕτοιµον αὐτὸν πρὸς ν' απευθύνουν προς το µαντείον και περί τὰς ἀποκρίσεις καὶ πρὶν ἥκειν τοὺς των πόθων και των φιλοδοξιών έκαστου.

δὲ τῇ δευτέρᾳ Γλύκωνος ἐπιφάνεια [39] καὶ γέννησις τοῦ θεοῦ. και υπό τα βλέµµατα του γελοίου της συζύγου ὀφθαλµοῖς τοῦ ὀλεθρίου ἐκείνου αντήλλασσσον φιλήµατα και ἀνδρὸς φιλήµατά τε ἐγίγνετο ἐν τῷ εναγκαλισµούς· και αν δεν ήτο πολύ το . Ο Ενδυµίων δὲ καὶ ἱεροφάντει ὁ Ἐνδυµίων Αλέξανδρος κρατών δάδα εξετέλει χρέη Ἀλέξανδρος. εἶτ΄ εὐθὺς ἐν ἀρχῇ ἐξέλασις ἐγίγνετο· καὶ ὁ µὲν ἡγεῖτο λέγων Ἔξω Χριστιανούς͵ τὸ δὲ πλῆθος ἅπαν Αλέξανδρος ελάµβανε την πρωτοβουλίαν αναφωνών· “Έξω οι Χριστιανοί”. τις ὡραιοτάτη͵ τῶν Καίσαρος ωραιοτάτη. Έπειτα κατεκλίνετο εις το µέσον του ναού και υπεκρίνετο τον κοιµώµενον. πραγµατικώς ἐρῶσα τοῦ Ἀλεξάνδρου καὶ ἀντερωµένη ὑπ΄ αὐτοῦ͵ καὶ ἐν ερωτευµένη µε τον Αλέξανδρον και ανταγαπωµένη υπ' αυτού. Η τρίτη ηµέρα ήτο αφιερωµένη εις τον Ποδαλείριον και εις τον γάµον της µητρός του Αλεξάνδρου· και επειδή ωνοµάζετο ∆αδίς. τρίτῃ δὲ ἡµέρᾳ Ποδαλειρίου ἦν καὶ τῆς µητρὸς Ἀλεξάνδρου γάµος· Δᾳδὶς δὲ ἐκαλεῖτο καὶ δᾷδες δὲ ἐκαίοντο. τότε δε κατέβαινε προς δὲ ἐπ΄ αὐτὸν ἀπὸ τῆς ὀροφῆς ὡς ἐξ αυτόν εκ της οροφής ως εξ ουρανού αντί οὐρανοῦ ἀντὶ τῆς Σελήνης Ρουτιλία της Σελήνης κάποια Ρουτιλλία.τελείσθωσαν τύχῃ τῇ ἀγαθῇ. εκαίοντο δάδες. καὶ ὁ µὲν καθεύδων δῆθεν κατέκειτο ἐν τῷ µέσῳ͵ κατῄει ιεροφάντου. σύζυγος ενός των οικονόµων οἰκονόµων τινὸς γυνή͵ ὡς ἀληθῶς του Αυτοκράτορος. καὶ τελευταῖον Σελήνης 39. ἐδᾳδούχει σύζυγος του Ρουτιλλιανού. Εις το τέλος παριστάνετο ο Έρως της Σελήνης καὶ Ἀλεξάνδρου ἔρως καὶ τικτοµένη και του Αλεξάνδρου και εγεννάτο η τοῦ Ρουτιλιανοῦ ἡ γυνή. το δε πλήθος όλον αντεφώνει· “Έξω οι Επικούρειοι”. ο γάµος της Κορωνίδος και η εἶτα Λητοῦς ἐγίγνετο λοχεία καὶ γέννησις του Ασκληπιού· την δε Ἀπόλλωνος γοναὶ καὶ Κορωνίδος δευτέραν ηµέραν εγίνετο η εµφάνισις του γάµος καὶ Ἀσκληπιὸς ἐτίκτετο. ἐν Γλύκωνος και η γέννησις του Θεού. γέννησις. Έπειτα ετελείτο ο τοκετός της Λητούς και του Απόλλωνος η ἐπεφθέγγετο Ἔξω Ἐπικουρείους.

τον είχε περιενδύσει µε δέρµα. µετὰ µικρὸν δὲ εἰσῄει πάλιν ἱεροφαντικῶς ἐσκευασµένος ἐν πολλῇ τῇ σιωπῇ͵ καὶ αὐτὸς µὲν ἔλεγε µεγάλῃ τῇ φωνῇ͵ Ἰὴ Γλύκων· Μετ' ολίγον πάλιν επανήρχετο ο Αλέξανδρος µε στολήν ιεροφάντου και εν µέσω γενικής σιωπής έλεγε µεγαλοφώνως “ιή Γλύκων”8· απήντων δε οι ακολουθούντες. καὶ τῶν ὑπὸ κόλπου ἐπράττετο. Το ζήτηµα υπεβλήθη εις τον ἔχοι διὰ τὸν χρυσοῦν µηρὸν εἴτε Αλέξανορον. εἰ δὲ µὴ πολλαὶ ἦσαν αἱ δᾷδες͵ τάχα ἄν τι φως ίσως θα συνέβαινε και τίποτε εκ των µάλλον αποκρύφων. το δέρµατος ὡς εἰκὸς ἐπιχρύσου οποίον απέστιλβεν εις την λάµψιν των περιτεθέντος καὶ πρὸς τὴν αὐγὴν λαµπάδων. Παφλαγόνες͵ καρβατίνας “ιή Αλέξανδρε”. όπως είχε και τον χρυσούν αυτού µηρόν. ο δε θεός Γλύκων έλυσε ἄλλην ὁµοίαν αὐτῇ͵ καὶ τὴν ζήτησιν διά. είτε άλλην αὐτοῦ͵ εἴτε Πυθαγόρου τὴν ψυχὴν ανάλογον. δήθεν Ευµολπίδαι9 και ἐπεφθέγγοντο δὲ αὐτῷ κήρυκες. ο µηρός αυτού αποκαλυπτόµενος επίτηδες εφαίνετο χρυσούς. επίχρυσον. ∆ιά τούτο και συζήτησις τῶν λαµπάδων ἀποστίλβοντος. διότι. οίτινες ήσαν Παφλαγόνες µε ἐπακολουθοῦντες Εὐµολπίδαι υποδήµατα εξ ακατεργάστου δέρµατος δῆθεν καὶ Κήρυκές τινες και αναδίδοντες βαρείαν οσµήν σκόρδου. ὑποδεδεµένοι͵ πολλὴν τὴν σκοροδάλµην ἐρυγγάνοντες͵ Ἰὴ Ἀλέξανδρε. [40] Πολλάκις δὲ ἐν τῇ δᾳδουχίᾳ καὶ τοῖς µυστικοῖς σκιρτήµασιν γυµνωθεὶς ὁ µηρὸς αὐτοῦ ἐξεπίτηδες χρυσοῦς διεφάνη͵ 40. εάν ο Αλέξανδρος είχε την ψυχήν του Πυθαγόρου. Πολλάκις δε -κατά τας δαδουχίας και τας κινήσεις των µυστικών χορών10. χρησµού την απορίαν· ταύτην αὐτῷ Ἀλεξάνδρῳ Του Πυθαγόρου η ψυχή. . έγεινέ ποτέ µεταξύ δύο µωροσόφων περί ὥστε καὶ γενοµένης ποτὲ ζητήσεως δύο τισὶ τῶν µωροσόφων ὑπὲρ αυτού. εννοείται.µέσῳ καὶ περιπλοκαί.

ήτις διαδοχικώς ετέλει τα µυστήρια της ∆ήµητρος εις την Ελευσίνα. Εύγε ή χαίρε. [41] Προλέγων δὲ πᾶσιν ἀπέχεσθαι παιδίου συνουσίας͵ ὡς ἀσεβὲς ὄν͵ αὐτὸς τοιόνδε τι ὁ γεννάδας ἐτεχνήσατο. ταῖς γὰρ πόλεσι ταῖς 41.ἐπανενεγκόντων͵ ὁ βασιλεὺς άλλοτε µεν φθίνει. 10. 9. φθίνει͵ ἄλλοτε δ΄ αὔξει· Τον έστειλε δε ο πατήρ µου ἡ δὲ προφητείη δίης φρενός διά το καλόν των αγαθών ἐστιν ἀπορρώξ. Σηµειώσεις 8. αυτός ο ενάρετος ανήρ εµηχανεύθη το εξής· παρήγγελλεν εις τας . υιού του Μουσαίου. τα µυστήρια και τα όργια. ἀπορίαν· η δε ψυχή του προφήτου µου Πυθαγόρου ψυχὴ ποτὲ µὲν εγεννήθη εκ της θείας ψυχής. επιφώνηµα των µυστικών τελετών. όστις είχε φέρει τα µυστήρια ταύτα εκ της Θράκης εις την Αττικήν. Ενώ δε εις όλους συνεβούλευε να αποφεύγουν τους παιδικούς έρωτας ως ασεβείς. καὶ πάλιν ἐς Διὸς εἶσι Διὸς βληθεῖσα κεραυνῷ. Των χορών οίτινες εγίνοντο εις τας αποκρύφους τελετάς. Κατήγοντο εκ του Ευµόλπου. άλλοτε δε Γλύκων χρησµῷ ἔλυσεν τὴν αυξάνει. Ο Λουκιανός ειρωνεύεται τους βαναύσους ακολούθους του Αλεξάνδρου αποκαλων αυτούς Ευµολπίδας. ανθρώπων· καί µιν ἔπεµψε πατὴρ ἀγαθῶν και πάλιν θα επιστρέψω εις ἀνδρῶν ἐπαρωγόν· τον Δία κεραυνοβοληθείς. Οι Ευµολπίδαι ήσαν οικογένεια ιερατική.

[42] Τοιαῦτα ἐντρυφῶν τοῖς ἀνοήτοις διετέλει͵ γυναῖκάς τε ἀνέδην διαφθείρων καὶ παισὶ συνών. Τούτους εγκλείων κάλλει διαφέροντας πεµφθῆναι· µετεχειρίζετο ως γυναίκας οὓς ἐγκλεισάµενος ὥσπερ ἀργυρωνήτοις ἐχρῆτο͵ αργυρωνύτους. Κατ' αυτόν τον τρόπον εµπαίζων τους ανοήτους διέφθειρε φανερά γυναίκας και µε παίδας συνευρίσκετο. Πολλαί και εκαυχώντο ότι τύχην ᾤετο ἕκαστος εἰς τὴν οἰκίαν αὐτῷ εἰσρυήσεσθαι. τοὺς ὡραίους κατεφίλει͵ καὶ ἐκαλοῦντο οἱ ἐντὸς τοῦ φιλήµατος. . oι διακρινόµενοι διά το εὐγενεστάτους καὶ ὡραιοτάτους καὶ κάλλος των. ενόµιζεν προσβλέψειεν· εἰ δὲ καὶ φιλήµατος ότι θα εισήρχετο αθρόα η ευτυχία εις την ἀξιώσειεν͵ ἀθρόαν τὴν ἀγαθὴν οικίαν του. καὶ ἦν µέγα καὶ εὐκτὸν 42. αλλ' εις µεν δεξιοῦσθαι µηδὲ φιλήµατι ἀσπάζεσθαι͵ ἀλλὰ τοῖς ἄλλοις προτείνων τὴν χεῖρα κύσαι µόνους τους άλλους έδιδε την χείρα του να την ασπάζωνται. πολλαὶ δὲ καὶ είχον γεννήσει εξ αυτού και οι σύζυγοι των επιβεβαίουν το πράγµα. καὶ νόµον δὲ δέκατον όγδοον έτος της ηλικίας του ἐπεποίητο͵ ὑπὲρ τὰ ὀκτωκαίδεκα επετρέπετο να τον ασπάζεται εις το ἔτη µηδένα τῷ αὐτοῦ στόµατι στόµα προς χαιρετισµόν. µόνον δε τους νεαρούς κατεφίλει και ούτοι εκαλούντο “οι εντός του φιλήµατος”. Και νόµον δε έκαµε κατά συγκαθεύδων καὶ πάντα τρόπον τον οποίον εις ουδένα υπερβάντα το ἐµπαροινῶν. συγκοιµώµενος µετ' αυτών και εις πάσαν ακολασίαν εκτρεπόµενος.Ποντικαῖς καὶ ταῖς Παφλαγονικαῖς ἐπήγγελλε θεηκόλους πέµπειν εἰς τριετίαν͵ ὑµνήσοντας παρ΄ αὐτῷ τὸν θεόν͵ καὶ ἔδει δοκιµασθέντας πόλεις της Παφλαγονίας και του Πόντου ν' αποστέλλουν κατά τριετίαν προς αυτόν διακόνους διά να υµνούν τον θεόν· έπρεπε δε να εκλέγωνται και να προτιµώνται οι ευγενέστατοι και καὶ προκριθέντας τοὺς ανθηρότατοι. Και έκαστος εθεώρει ευτύχηµα αν και µόνον ητένιζε την γυναικά του ο Αλέξανδρος· εάν δε ἑκάστῳ͵ εἴ τινος γυναικὶ κατεδέχετο και να την φιλήση.

διότι δεν είνε επιτετραµµένον. είµαι νέος Ἐγώ͵ ἦ δ΄ ὅς͵ Ἀσκληπιὸς νέος. [43] Ἐθέλω δέ σοι καὶ διάλογον διηγήσασθαι τοῦ Γλύκωνος καὶ Σακερδῶτός τινος͵ Τιανοῦ ἀνθρώπου· ὁποίου τινὸς τὴν 43. τοῦτό γε. Τὰ δ΄ ἄλλα Κλάρου και των ∆ελφών έχουν ακόµη χρηστήρια͵ τὸ ἐν Διδύµοις καὶ τὸ ἐν τον προπάτορά σου τον Απόλλωνα ή είνε Κλάρῳ καὶ τὸ ἐν Δελφοῖς͵ ἔχουσι τὸν πατέρα τὸν Ἀπόλλω ψευδείς οι χρησµοί τους οποίους δίδουν τώρα. απήντησεν ο Γλύκων. από τας ερωτήσεις του. Πόσα δὲ ἡµῖν ἔτη παραµενεῖς χρησµῳδῶν; Τρίτον πρὸς τοῖς χιλίοις. Χίλια και τρία. Έπειτα που θα µεταβής. δέσποτα Γλύκων. απήντησεν ο Γλυκών. Θέλω δε να σου διηγηθώ και ένα διάλογον µεταξύ του Γλύκωνος και κάποιου Σακέρδωτος. γραµµένον µε τῇ τοῦ Σακερδῶτος οἰκίᾳ. ποίος είσαι. Τα δε ἀπολαῦσαι καὶ τοὺς βαρβάρους τῆς µαντεία. ηρώτησεν ούτος.ηὔχουν τετοκέναι παρ΄ αὐτοῦ͵ καὶ οἱ ἄνδρες ἐπεµαρτύρουν ὅτι ἀληθῆ λέγουσιν. κατοίκου της Παφλαγονικής Τίου. το µαντείον των ∆ιδύµων. εις την γράµµασιν γεγραµµένον ἐν Τίῳ͵ ἐν οικίαν του Σακέρδωτος. ∆εν επιτρέπεται να το µάθης πῶς λέγεις; Οὐ θέµις ἀκοῦσαί σε αυτό. του οποίου την διανοητικήν κατάστασιν θα εννοήσης σύνεσιν͵ εἴσῃ ἀπὸ τῶν ἐρωτήσεων. Εἰπὲ γάρ µοι͵ ἔφη͵ ὦ δέσποτα Γλύκων͵ τίς εἶ; χρυσά γράµµατα. της ἐπιδηµίας τῆς ἐµῆς. Εις τα Βάκτρα και τα περίχωρα· διότι πρέπει και οι βάρβαροι να απολαύσουν την παρουσίαν µου. έπειτα άνθρωπος . Ασκληπιός. Εγώ δε τί χρησµῳδοῦντα͵ ἢ ψευδεῖς εἰσιν οἱ θα γείνω µετά την παρούσαν ζωήν. Ειπέ µου. Ἄλλος παρ΄ ἐκεῖνον τὸν πρότερον; Τί εννοείς. Εγώ. νῦν ἐκπίπτοντες ἐκεῖ χρησµοί; Κάµηλος. έπειτα ίππος. Εἶτα ποῖ µεταστήσῃ; Ἐς Βάκτρα καὶ τὴν ἐκεῖ γῆν· δεῖ γὰρ Και πόσα έτη θα µείνης εδώ να µας δίδης χρησµούς. Ανέγνωσα δε τον ἀνέγνων δὲ αὐτὸν χρυσοῖς διάλογον τούτον εις την Τίον. Μη επιµένεις να µάθης και τούτο. ∆ιάφορος από τον παλαιόν.

όστις εσπούδαζεν εις την Αλεξάνδρειαν. Είς δ' εκ των Επικουρείων. τὸν νῦν βίον; Κάµηλος͵ εἶτα ἵππος͵ εἶτ΄ ἀνὴρ σοφὸς καὶ προφήτης οὐ µείων Ἀλεξάνδρου. ως αντίτεχνον και εχθρόν της αγυρτείας του. ὁ µὲν γὰρ προσελθὼν που έπεισες τον δείνα Παφλαγόνα να ἔλεγεν µεγάλῃ τῇ φωνῇ· Σὺ µέντοι προσαγάγη τους δούλους του εις τον γε͵ ὦ Ἀλέξανδρε͵ τὸν δεῖνα διοικητήν της Γαλατίας και να ζητήση Παφλαγόνα προσαγαγεῖν οἰκέτας αὐτοῦ τῷ ἡγουµένῳ τῆς Γαλατίας την εις θάνατον καταδίκην αυτών. πάνυ γὰρ ἐδεδίει τὸν Ἐπίκουρον͵ ὡς προεῖπον͵ ὥς τινα ἀντίτεχνον καὶ ἀντισοφιστὴν τῆς µαγγανείας Τοιαύτα είπε προς τον Σακέρδωτα ο Γλύκων και εις το τέλος του έδωκε τον εξής έµµετρον χρησµόν. αὐτοῦ. όχι κατώτερος του Αλεξάνδρου.Μηδὲ τοῦτο ἐθελήσῃς εἰδέναι· οὐ γὰρ θέµις. καθότι εγνώριζεν ότι ήτο οπαδός του Λεπίδου· Μη πιστεύης εις τον Λέπιδον. διέτρεξε µέγαν κίνδυνον. Τοιαῦτα µὲν ὁ Γλύκων τῷ Σακερδῶτι διελέχθη. Ἐγὼ δὲ τίς ἔσοµαι µετὰ σοφός και προφήτης.τον Επίκουρον. ἐπὶ τέλει δὲ χρησµὸν ἔµµετρον ἐφθέγξατο͵ εἰδὼς αὐτὸν Λεπίδῳ ἑταῖρον ὄντα· Μὴ πείθου Λεπίδῳ͵ ἐπεὶ ἦ λυγρὸς οἶτος ὀπηδεῖ. διότι κακόν τέλος τον περιµένει. Αλέξανδρε. Αλλά µάθε ότι ο τὴν ἐπὶ θανάτῳ ἀνέπεισας ὡς νέος εκείνος ζη και επέστρεψε ζων µετά ἀπεκτονότας τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐν την θανάτωσιν των δούλων. οίτινες υπό . κατέστησεν. ∆ιότι καθ' υπερβολήν εφοβείτο. Ο Επικούρειος ούτος πλησιάσας του είπε µεγαλοφώνως· Συ δεν είσαι. ως φονέων του υιού του. όπως προείπα. όστις ετόλµησε να τον ελέγξη επί παρουσία πολλών. [44] Ἕνα γοῦν τινα τῶν Ἐπικουρείων͵ τολµήσαντα καὶ διελέγχειν αὐτὸν ἐπὶ πολλῶν τῶν παρόντων͵ εἰς κίνδυνον οὐ µικρὸν 44.

σου παρεδόθησαν εις τα θηρία. µετά την οποίαν ἐν τῷ Νείλῳ πλέοντα διεφθάρθαι ήλθεν ο νέος και διηγήθη το εις Ινδίας τὸν νεανίσκον ἢ καὶ ὑπὸ λῃστῶν ταξείδι των.Ἀλεξανδρείᾳ παιδευόµενον͵ ὁ δὲ νεανίσκος ζῇ καὶ ἐπανελήλυθε ζῶν µετὰ τὴν τῶν οἰκετῶν ἀπώλειαν͵ θηρίοις ὑπὸ σοῦ παραδοθέντων. Επειδή δε ἀναπλεύσας ὁ νεανίσκος εἰς εβράδυνε. ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ἀγανακτήσας ἐπὶ τῷ ἐλέγχῳ καὶ µὴ φέρων τοῦ ὀνείδους τὴν ἀλήθειαν ἐκέλευεν τοὺς 45. ενώ πλοίου ἀναγοµένου ἐπείσθη καὶ αὐτὸς εἰς Ἰνδίαν πλεῦσαι͵ εταξείδευεν. διέταξε τους παρόντας να τον λιθοβολήσουν. επνίγη ή υπό ληστών εφονεύθη —ήσαν δε πολλοί τότε— επέστρεψαν και ανήγγειλαν την κἀπειδήπερ ἐβράδυνεν͵ οἱ δυστυχεῖς εξαφάνισίν του. βάλλειν ἀρξαµένων Δηµόστρατός αλλά κάποιος ∆ηµόστρατος εκ των προκρίτων του Πόντου παρατυχών εκεί . [45] Ὃ µὲν ταῦτα ἔλεγεν. οι δυστυχείς εκείνοι δούλοι Αἴγυπτον ἄχρι τοῦ Κλύσµατος͵ του νοµίσαντες ότι εις τον Νείλον. Και το Ἐπικουρείους κληθήσεσθαι. Ιδού τί συνέβη. πολλοὶ δὲ ἦσαν τότεἀνῃρῆσθαι͵ ἐπανῆλθον ἀπαγγέλλοντες αὐτοῦ τὸν ἀφανισµόν. τῶν δὲ µεν πλήθος ήρχισε να τον πετροβολή. ο δε Αλέξανδρος αγανακτήσας διά την κατηγορίαν και µη υποφέρων τον αληθή εκείνον ονειδισµόν. Αυτά είπεν ο Επικούρειος. Έπειτα ήλθεν ο χρησµός ἐκεῖνοι οἰκέται αὐτοῦ͵ οἰηθέντες ἢ και η καταδίκη των. Ο νέος εκείνος αναπλεύσας τον Νείλον µέχρι του Κλύσµατος11 συνήντησεν εκεί πλοίον έτοιµον ν' αποπλεύση εις τας Ινδίας και απεφάσισε τοιοῦτον δέ τι ἐγεγένητο· να µεταβή και αυτός εκεί. άλλως παρόντας λίθοις βάλλειν αὐτόν͵ ἢ και αυτοί θα ήσαν εξ ίσου ασεβείς και καὶ αὐτοὺς ἐναγεῖς ἔσεσθαι καὶ άξιοι να ονοµασθούν Επικούρειοι. εἶτα ὁ χρησµὸς καὶ ἡ καταδίκη͵ µεθ΄ ἣν ἐπέστη ὁ νεανίσκος διηγούµενος τὴν ἀποδηµίαν.

τας τἀνδρὸς σοφίας τὰ δόγµατα͵ έφερεν εις το µέσον της αγοράς και τας . [47] Ἓν γοῦν καὶ γελοιότατον ἐποίησεν ὁ Ἀλέξανδρος· εὑρὼν γὰρ τὰς Ἐπικούρου κυρίας δόξας͵ τὸ κάλλιστον͵ ὡς οἶσθα͵ τῶν βιβλίων 47. το κάλλιστον. τί έσπευσε και τον ενηγκαλίσθη και ούτω έσωσε τον άνθρωπον εκ του θανάτου. Αλλά πολύ δικαίως θα επάθαινεν αν ελιθοβολείτο· διότι δεν ήτο ανάγκη να δείξη µόνος αυτός την ορθοφροσύνην εν γὰρ ἔδει µόνον φρονεῖν ἐν µέσω τόσων παραφρόνων και να εκτεθή τοσούτοις µεµηνόσιν καὶ εις την άλογον οργήν των Παφλαγόνων. Μίαν ηµέραν προ της εκδόσεως των χρησµών. ο λαµβάνων τοιαύτην ἔνδοθεν· Ἐς κόρακας͵ οὐκέτι τὸν απάντησιν ούτε εις οικίαν εγίνετο πλέον τοιοῦτον οὔτε στέγῃ τις ἐδέχετο οὔτε πυρὸς ἢ ὕδατος ἐκοινώνει͵ δεκτός και πάντες του ηρνούντο πυρ και ύδωρ και απεδιώκετο από τόπου εις τόπον ως ασεβής και άθεος και ἀλλ΄ ἔδει γῆν πρὸ γῆς ἐλαύνεσθαι Επικούρειος· το τελευταίον δε τούτο ήτο ὡς ἀσεβῆ καὶ ἄθεον καὶ ο µεγαλείτερος ονειδισµός. προσήρχοντο οι θέλοντες να ερωτήσουν το µαντείον και διά του κήρυκος ηρώτων εάν θα εδίδετο απάντησις εις τα ερωτήµατα των· εάν δε θεσπίζειν ἐγίγνετοκαὶ ἐροµένου τοῦ εκείνος απήντα έσωθεν “εις τους κήρυκος εἰ θεσπίζει τῷδε͵ ἀνεῖπεν κόρακας”. το οποίον περιέχει την συγκεφαλαίωσιν της καὶ κεφαλαιώδη περιέχον τῆς σοφίας του φιλοσόφου εκείνου. παραπολαῦσαι τῆς Παφλαγόνων µωρίας; [46] Καὶ τὰ µὲν κατ΄ ἐκεῖνον τοιαῦτα. ως γνωρίζεις βιβλίον.τις ἐπιδηµῶν͵ τοῦ Πόντου πρῶτος͵ περιχυθεὶς ἐρρύσατο τοῦ θανάτου τὸν ἄνθρωπον µικροῦ δεῖν καταλευσθέντα͵ πάνυ δικαίως. Αλλ' έπραξε και κάτι τι γελοιωδέστατον ο Αλέξανδρος. Ἐπικούρειον͵ ἥπερ ἦν ἡ µεγίστη λοιδορία. Ευρών τας “Κυρίας Σκέψεις” του Επικούρου. εἰ δέ τινι͵ προσκαλουµένων κατὰ τάξιν τῶν χρησµῶνπρὸ µιᾶς δὲ τοῦτο τοῦ 46.

ἐπιφθεγξάµενος· Πυρπολέειν κέλοµαι δόξας ἀλαοῖο γέροντος· οὐκ εἰδὼς ὁ κατάρατος ὅσων ἀγαθῶν τὸ βιβλίον ἐκεῖνο τοῖς ἐντυχοῦσιν αἴτιον γίγνεται͵ καὶ ὅσην αὐτοῖς εἰρήνην καὶ ἀταραξίαν Και δεν εσκέφθη ο άθλιος πόσων αγαθών γίνεται πρόξενος το βιβλίον εκείνο εις τους αναγιγνώσκοντας και πόσην γαλήνην και αταραξίαν και ελευθερίαν φρονήµατος εµπνέει· διότι καὶ ἐλευθερίαν ἐνεργάζεται͵ απαλλάττει από δυσιδαιµονίας και πίστιν δειµάτων µὲν καὶ φασµάτων καὶ Εις φαντάσµατα και τερατολογίας και τεράτων ἀπαλλάττον καὶ ἐλπίδων από µαταίας ελπίδας και περιττάς µαταίων καὶ περιττῶν ἐπιθυµιῶν͵ νοῦν δὲ καὶ ἀλήθειαν ἐντιθὲν καὶ επιθυµίας. αλλά διά του ορθού λόγου. [48] Ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις ἕν τι καὶ µέγιστον τόλµηµα τοῦ µιαροῦ ἀνδρὸς ἄκουσον. ἔχων γὰρ οὐ µικρὰν ἐπίβασιν ἐπὶ τὰ βασίλεια 48. ως τάχα να έκαιε εκείνον. ὀρθῷ καὶ ἀληθείᾳ καὶ παρρησίᾳ. όστις είχε τότε µεγάλην δύναµιν.κοµίσας εἰς τὴν ἀγορὰν µέσην ἔκαυσεν ἐπὶ ξύλων συκίνων ὡς δῆθεν αὐτὸν καταφλέγων͵ καὶ τὴν σποδὸν εἰς τὴν θάλασσαν ἐξέβαλεν͵ ἔτι καὶ χρησµὸν έκαυσεν επί ξύλων συκής. Εκτός δε άλλων άκουσε και εν από τα µεγαλείτερα τολµήµατα του µιαρού εκείνου ανθρώπου. ∆ιά του Ρουτιλλιανού. της τοιαύταις φλυαρίαις͵ ἀλλὰ λόγῳ αληθείας και της παρρησίας. την δε στάκτην έρριψεν εις την θάλασσαν. παρέχει δε ορθοφροσύνην και αλήθειαν και πραγµατικώς εξαγνίζει την ψυχήν όχι µε δάδα και µε καθαῖρον ὡς ἀληθῶς τὰς γνώµας͵ σκιλλοκρόµυδον12 και µε άλλας τοιαύτας οὐχ ὑπὸ δᾳδὶ καὶ σκίλλῃ καὶ ταῖς ανοησίας. συνοδεύσας την πράξιν ταύτην µε ένα χρησµόν· Διατάσσω να πυρπολούνται τα έργα του τυφλού γέροντος. εγίνετο ευκόλως δεκτός εις τα καὶ τὴν αὐλὴν τὸν Ρουτιλιανὸν ανάκτορα και την αυλήν· ενώ λοιπόν ο εὐδοκιµοῦντα͵ διαπέµπεται κατά των Γερµανών πόλεµος ευρίσκετο .

χρησµὸν τοῦ ἐν Γερµανίᾳ πολέµου ἀκµάζοντος͵ ὅτε θεὸς Μάρκος ἤδη τοῖς Μαρκοµάνοις καὶ Κουάδοις συνεπλέκετο. ήτις εκινδύνευσε να κυριευθή. Έπειτα σχεδὸν ἀθρόων ἀπολοµένων. Αλλά ἀρωµάτων καὶ θυσιῶν προτιµότερον να παραθέσω κατά λέξιν µεγαλοπρεπῶν. ἠξίου δὲ ὁ χρησµὸς εις την ακµήν του και ο θεός Μάρκος13 είχεν ήδη συµπλοκή προς τους Μαρκοµάνους και Κουάδους. και όσα παράγουν αι Ινδίαι άνθη και ευώδη βότανα· παρευθύς δε θα επέλθη νίκη και δόξα µεγάληκαι συγχρόνως η ποθητή ειρήνη. ως διέταξεν. ως σκύλους ή λύκους αγνώστου είδους· µετ' ολίγον δε τινας κύνας ἢ λύκους ξενικούς· έπαθαν οι ηµέτεροι το µεγαλείτερον αὐτίκα δὲ τὸ µέγιστον τραῦµα τοῖς δυστύχηµα και περί τας είκοσι χιλιάδες ἡµετέροις ἐγένετο͵ δισµυρίων που εξ αυτών εχάθησαν συγχρόνως. ἐρατεινῇ. όπου οί βάρβαροι τους εφόνευσαν διά ξύλων. . έστειλε χρησµόν. οι λέοντες κολυµβήσαντες επέρασαν εις την χώραν των έχθρων. θηρία άγρια. εἶτα ηκολούθησαν τα γενόµενα εις την Ακυληίαν. ἄµεινον δὲ αὐτὸν εἰπεῖν τὸν χρησµόν· Ἐς δίνας Ἴστροιο διιπετέος ποταµοῖο ἐσβαλέειν κέλοµαι δοιοὺς Κυβέλης θεράποντας͵ θῆρας ὀριτρεφέας͵ καὶ ὅσα τρέφει Ἰνδικὸς ἀὴρ ἄνθεα καὶ βοτάνας εὐώδεας· αὐτίκα δ΄ ἔσται νίκη καὶ µέγα κῦδος ἅµ΄ εἰρήνῃ τον χρησµόν· Εις το ρεύµα του ορµητικού ποταµού Ίστρου παραγγέλλω να ριφθώσι δύο της Κυβέλης θεράποντες. όστις έλεγε να ριφθούν δύο λέοντες ζωντανοί εις τον Ίστρον µετά δύο λέοντας ἐµβληθῆναι ζῶντας εἰς πολλών αρωµάτων και να γείνουν τὸν Ἴστρον µετὰ πολλῶν συγχρόνως θυσίαι µεγαλοπρεπείς. γενοµένων δὲ τούτων ὡς προσέταξεν͵ τοὺς µὲν λέοντας ἐκνηξαµένους εἰς τὴν πολεµίαν οἱ βάρβαροι ξύλοις κατειργάσαντο ὥς Αφού δε έγειναν ταύτα.

Κροίσου χρησµὸν ψυχρῶς παρῆγεν· νίκην µὲν γὰρ προειπεῖν τὸν θεόν͵ µὴ µέντοι δηλῶσαι Ρωµαίων ἢ τῶν πολεµίων. αλλά δεν εδήλωσεν αν θα είναι νίκη των Ρωµαίων ή των αντιπάλων. και υπήρχον εξηγηταί . ὁ δὲ πρὸς τὸ ἀποβεβηκὸς τὴν Δελφικὴν ἐκείνην ἀπολογίαν καὶ τὸν τοῦ Ο δε Αλέξανδρος ως δικαιολογίαν διά τα γενόµενα έφερε την γελοίαν ∆ελφικήν εξήγησιν και τον χρησµόν του Κροίσου14 και έλεγεν ότι ο θεός προείπε νίκην. ως έλεγεν. [49] ῎Ηδη δὲ πολλῶν ἐπὶ πολλοῖς ἐπεισρεόντων καὶ τῆς πόλεως αὐτῶν θλιβοµένης ὑπὸ τοῦ πλήθους τῶν ἐπὶ τὸ χρηστήριον 49. µάλιστα ἀπεκρίνετο͵ οὐ µέντοι σαφεῖς τοὺς οσάκις το ερώτηµα ήτο σφραγισµένον πολλούς͵ ἀλλ΄ ἀµφιβόλους καὶ µετά υπερβολικής επιµελείας. όχι όµως σαφείς κατά το πλείστον. ο Αλέξανδρος επενόησε τους νυκτερινούς καλουµένους ἀφικνουµένων καὶ τὰ ἐπιτήδεια χρησµούς. επ' νυκτερινοὺς καλουµένους αυτών και κατ' όναρ ήκουε τας χρησµούς. οὐ γὰρ παρακινδυνεύων͵ τὸ ἐπελθὸν ἄλλως ὑπέ γραφε͵ χρησµοῖς πρέπον καὶ τὸ τοιοῦτον Μη τολµών ν' ανοίξη το ερώτηµα.ἐπηκολούθησε τὰ περὶ Ἀκυληΐαν γενόµενα καὶ ἡ παρὰ µικρὸν τῆς πόλεως ἐκείνης ἅλωσις. ώστε η πόλις δεν ηδύνατο πλέον να τους χορέση και αρκετά τρόφιµα διά τόσον πληθυσµόν δεν είχεν. εθεώρει δε και τούτο ως πρέπον εις τους χρησµούς. λαµβάνων γὰρ τὰ βιβλία ἐπεκοιµᾶτο͵ ὡς ἔφασκεν͵ αὐτοῖς καὶ απαντήσεις του θεού. αλλ' ὡς ὄναρ παρὰ τοῦ θεοῦ ἀκούων αµφιβόλους και σκοτεινάς. Λαµβάνων τα γραπτά διαρκῆ µὴ ἐχούσης͵ ἐπινοεῖ τοὺς ερωτήµατα εκοιµάτο. τεταραγµένους καὶ µάλιστα εἴ ποτε θεάσαιτο περιεργότερον τὸ βιβλίον κατεσφραγισµένον. Ενώ δε τόσοι πολλοί συνέρρεον. έδιδε µίαν απάντησιν ήτις έλεγε και δεν έλεγε τίποτε. τας οποίας και έδιδεν εις τους ερωτώντας.

ὤπυιες γὰρ ἐκεῖνον͵ ὁ δ΄ αὖθις σὴν παράκοιτιν͵ ἀντίδοσιν ταύτην ὕβρεως ἄκρην ἀποτίνων. ώστε ούτε να µάθης. Ο δούλος σου Πρωτογένης. καὶ τοῦτο αὐτῶν τὸ τάλαντον Αττικόν έκαστος. προς έκπληξιν των ανοήτων.τι παρά σου έπαθε. 50. Οι εξηγηταί δε ούτοι λαµβανόντων ἐπὶ τῇ ἐξηγήσει καὶ επλήρωνον εις τον Αλέξανδρον εν διαλύσει αὐτῶν. ούτε να ίδης τα υπʹ αυτών πραττόµενα· . [50] Ἐνίοτε δὲ µήτε ἐροµένου τινὸς µήτε πεµφθέντος͵ ἀλλ΄ οὐδὲ ὅλως ὄντος ἐχρησµῴδει πρὸς ἔκπληξιν τῶν ἀνοήτων͵ οἷον καὶ τοῦτο· Δίζεαι ὅστις σὴν ἄλοχον µάλα πάγχυ λεληθὼς Καλλιγένειαν ὑπὲρ λεχέων σαλαγεῖ κατὰ δῶµα; δοῦλος Πρωτογένης͵ τῷ δὴ σύ γε πάντα πέποιθας. Ενίοτε και χωρίς να ερωτήση κανείς δι' εαυτόν ή δι' άλλον.οἰόµενος. εις τον οποίον έχεις πάσαν εµπιστοσύνην· ό. οποίος ο εξής· Επιθυµείς να µάθης ποιός εισερχόµενος κρυφίως εις τον οίκον σου σε ατιµάζει µετά της συζύγου σου. ο ψευδόµαντις εξέδιδε χρησµούς. ἀλλ΄ ἐπὶ σοὶ δὴ φάρµακ΄ ἀπ΄ αὐτῶν λυγρὰ τέτυκται͵ ὡς µήτ΄ εἰσαΐοις µήτ΄ εἰσοράοις ἃ ποιοῦσιν. ἔργον ὑπόµισθον ἦν· ἐτέλουν γὰρ οἱ ἐξηγηταὶ τῷ Ἀλεξάνδρῳ τάλαντον Ἀττικὸν ἑκάτερος. καὶ ἦσάν τινες ἐξηγηταὶ ἐπὶ τοῦτο καθήµενοι καὶ µισθοὺς οὐκ ὀλίγους ἐκλέγοντες παρὰ τῶν τοὺς τοιούτους χρησµοὺς διά να ερµηνεύουν τας σκοτεινάς εκείνας απαντήσεις και ελάµβανον όχι µικράς αµοιβάς παρ' εκείνων εις τους οποίους εδίδοντο οι τοιούτοι χρησµοί διά την εξήγησιν αυτών. σου το αποδίδει εις την σύζυγόν σου και εκ συµφώνου παρασκευάζονται να σε δηλητηριάσουν.

δεν θα εταράσσετο ακούων ονόµατα και τόπους ακριβώς αναφεροµένους. ∆ιά τούτο και εβράδυνε πολύ χρησµῳδίας͵ ὡς ἐν τοσούτῳ κατὰ σχολὴν λύοιντό τε οἱ χρησµοὶ να δίδη τας απαντήσεις. οἷος καθέκαστα. 51. Τοιούτος ήτο ο χρησµός τον καὶ ὁ τῷ Σκύθῃ δοθεὶς χρησµὸς ἦν· οποίον έδωκεν εις ένα Σκύθην· Μορφὴν εὐβάργουλις εἰς Μορφὴν εὐβάργουλις εἰς σκιὰν χνεχικραγη λείψει σκιὰν χνεχικραγη λείψει φάος. τίς οὐκ ἂν Δηµόκριτος διεταράχθη ἀκούσας ὀνόµατα καὶ τόπους ἀκριβῶς͵ εἶτα µετ΄ ὀλίγον κατέπτυσεν ἄν͵ συνεὶς τὴν ἐπίνοιαν αὐτῶν; [51] Ἀλλὰ καὶ βαρβάροις πολλάκις ἔχρησεν͵ εἴ τις τῇ πατρίῳ ἔροιτο φωνῇ͵ Συριστὶ ἢ Κελτιστί͵ ῥᾳδίως ἐξευρίσκων τινὰς ἐπιδηµοῦντας Ποίος. Αλλά και εις βαρβάρους πολλάκις επροφήτευσε και όταν ακόµη τον ηρώτων εις την πάτριον αυτών γλώσσαν Συριακήν ή Κελτικήν.εὑρήσεις δὲ κάτω ὑπὸ σῷ θα εύρης δε το δηλητήριον λέχει ἀγχόθι τοίχου υπό την κλίνην σου. γνωρίζει τα πάντα. καὶ σὴ πλησίον του τοίχου και προς θεράπαινα σύνοιδε Καλυψώ. φάος. και ποίαν περιφρόνησιν θα ησθάνετο κατόπιν όταν θα ενόει το ψεύδος. Και η υπηρέτρια σου Καλυψώ. το µέρος της κεφαλής. και ∆ηµόκριτος ο φιλόσοφος εάν ήτο. . πρὸς κεφαλῆς. διά να έχη καιρόν εν τω µεταξύ να αποσφραγίζη τα ερωτήµατα και να ευρίσκη τους ἀσφαλῶς καὶ εὑρίσκοιντο οἱ δυναµένους να του εξηγήσουν τα ἑρµηνεῦσαι δυνάµενοι ἕκαστα. καίτοι δεν έυρισκεν ευκόλως οµοεθνείς των ὁµοεθνεῖς τοῖς δεδωκόσιν. διὰ τοῦτο ερωτώντων διά να τον βοηθήσουν εις την καὶ πολὺς ὁ ἐν µέσῳ χρόνος ἦν τῆς κατανόησιν της ερωτήσεως και εις την τε δόσεως τῶν βιβλίων καὶ τῆς απάντησιν.

Ο δε προφήτης Σαβαρδαλαχου µαλαχααττηαλος ἦν. όστις του είπεν ότι εζήτουν ἧκεν͵ Θεραπείας͵ ἔφη͵ αἰτήσων πρὸς ὀδύνην πλευροῦ Κυτµίδα χρίεσθαι κέλοµαι συµβουλήν δι' ένα πόνον τον οποίον είχα εις την πλευράν. [53] Ὀλίγους δὲ καὶ τῶν ἐµοὶ δοθέντων ἄκουσον· ἐροµένου γάρ µου εἰ φαλακρός ἐστιν Ἀλέξανδρος͵ καὶ κατασηµηναµένου περιέργως 53. οίτινες συνελήφθησαν ήδη και ερρίφθησαν εις τα δεσµά. και το ερώτηµα µου εσφραγίσθη µετ' επιµελείας καὶ προφανῶς ὑπογράφεται και κατά τρόπον ώστε να µη δύναται να χρησµὸς νυκτερήσιος͵ παραποιηθή η σφραγίς. και εφρόντισα να µάθη ότι αι ερωτήσεις απηυθύνοντο παρά δύο ὀνόµατος͵ τῷ ἑτέρῳ µὲν ὑπέγραψεν διαφόρων προσώπων. καλέσαντος εις επικουρίαν ἐπαχθέντων Μάγνου καὶ Βουβάλου͵ τους ληστάς Μάγνον. Καὶ πάλιν ἐµοῦ ἐροµένου ἐν δύο βιβλίοις διαφόροις τὴν αὐτὴν ἐρώτησιν͵ πόθεν ἦν Ὅµηρος ὁ ποιητής͵ ἐπ΄ ἄλλου καὶ ἄλλου Έπειτα πάλιν του έστειλα εις δύο διάφορα σφραγισµένα δελτία την αυτήν ερώτησιν. Άκουσε τώρα και µερικούς χρησµούς τους οποίους έδωκεν εις εµέ. διότι εκείνος όστις τον απέστειλεν. απήντησεν· Νʹ αλείφεται µε κυτµίδα και µε αφρόν ίππου. εξαπατηθείς υπό του υπηρέτου νεανίσκου ἐρωτηθεὶς γὰρ ἐφ΄ ὅ τι µου. . Ηρώτησα µίαν ηµέραν τον θεόν εάν ο Αλέξανδρος είνε φαλακρός. ποία ήτο η πατρίς του ποιητού Οµήρου. Βούβαλον. εφονεύθη την ηµέραν εκείνην υπό του γείτονος ∆ιοκλέους. Και εις µεν το ἐξαπατηθεὶς ὑπὸ τοῦ ἐµοῦ πρώτον. Κέλερον και οἳ καὶ ἤδη δέδενται ληφθέντες. ουχί εµµέτρως. να επιστρέψη εις την πατρίδα του. Άλλοτε µη ευρίσκων διερµηνέα.[52] Ἄλλῳ πάλιν οὔτε παρόντι οὔτε ὅλως τινὶ ὄντι ἔφη ἄνευ µέτρου ἀναστρέφειν ὀπίσω· ὁ γὰρ πέµψας σε τέθνηκεν ὑπὸ τοῦ γείτονος Διοκλέους τήµερον͵ λῃστῶν 52. είπεν εις κάποιον. µου έδωκε τον εξής νυκτερινόν χρησµόν· Σαβαρδαλαχου µαλαχααττηαλος ἦν.

δροσίην τε κέλητος· τῷ δὲ ἑτέρῳ͵ ἐπειδὴ καὶ τοῦτο ἠκηκόει ὡς ἐροµένου τοῦ πέµψαντος͵ εἴτε οἱ πλεῦσαι ἐπ΄ Ἰταλίαν εἴτε πεζοπορῆσαι λῷον͵ Εις δε το δεύτερον.— µου έστειλεν οκτώ µαγγανεύων Ἀλέξανδρος; ὀκτώ µοι χρησµούς. Πολλά τοιαύτα παιγνίδια του έπαιξα. διά το οποίον του είπαν ότι απεστάλη παρ' ανθρώπου επιθυµούντος να µάθη αν ήτο προτιµότερον να µεταβή διά θαλάσσης ή διά ξηράς εις την Ιταλίαν. χρησµοὺς ἔπεµψεν͵ οὔτε γῆς φασιν ούτε άκραν είχον. ούτε µέσην. εν ώ υπήρχε µία µόνη —ήτο δε αύτη· πότε ἐπιγραφῇ τοῦ βιβλίου͵ πρὸς µίαν θα αποδειχθή ο Αλέξανδρος ως εξαπατών ἐρώτησινἦν δὲ αὕτη· πότε ἁλώσεται τον κόσµον. αλλά προτίµησε κατ΄ οἶµον ὅδευε. ανόητοι οὔτε οὐρανοῦ ἁπτοµένους͵ και δυσνόητοι όλοι. Του έστειλα µίαν ερώτησιν και έγραψα επί του δελτίου ως συνειθίζεται· διά τον δείνα (έγραψα δε εν ψευδές όνοµα) τοῦ δεῖνος χρησµοὶ ὀκτώ͵ χρησµοί οκτώ· και συγχρόνως απέστειλα ψευσάµενός τι ὄνοµα͵ καὶ τὰς ὀκτὼ τας οκτώ δραχµάς και το επί πλέον της δραχµὰς καὶ τὸ γιγνόµενον ἔτι πρὸς αξίας των χρησµών. Ο δε Αλέξανδρος ταύταις πέµψας· ὁ δὲ πιστεύσας τῇ ἀποποµπῇ τοῦ µισθοῦ καὶ τῇ εξαπατηθείς εκ της επιγραφής και νοµίζων ότι υπήρχον οκτώ ερωτήσεις. ἀνοήτους δὲ καὶ δυσνοήτους ἅπαντας. οίτινες. [54] Πολλὰ γὰρ τοιαῦτα καὶ αὐτὸς ἐπεµηχανησάµην αὐτῷ͵ οἷον καὶ ἐκεῖνο· µίαν ἐρώτησιν ἐρωτήσας ἐπέγραψα τῷ βιβλίῳ κατὰ τὸ ἔθος· 54. µεταξύ δε άλλων και τούτο. έδωκεν επίσης ἀπεκρίνατο οὐδὲν πρὸς τὸν απάντησιν ουδεµίαν έχουσαν σχέσιν προς Ὅµηρον· τον Όµηρον· Μὴ σύ γε πλωέµεναι͵ πεζὴν δὲ Μη πλεύσης. Ἅπερ ὕστερον αἰσθόµενος͵ καὶ ὅτι Ρουτιλιανὸν ἐγὼ ἀπέτρεπον τοῦ Μαθών δε ταύτα κατόπιν και προσέτι ότι κατέγεινα να αποτρέψω τον Ρουτιλλιανόν . κατά το λεγόµενον. την ξηράν οδόν.

Ο µετὰ πολλῆς φιλοφροσύνης. Και όταν ποτέ ο Ρουτιλλιανός ηρώτησε περί εµού. [55] Κἀπειδὴ εἰσελθόντα µε εἰς τὴν πόλιν ᾔσθετο καὶ ἔµαθεν ὡς ἐκεῖνος εἴην ὁ Λουκιανός ἐπηγόµην δὲ καὶ 55. και τους ανόµους έρωτας. εις λογχοφόρος και εις κοντοφόρος. ἐλθὼν ψευδοπροφήτης µου έδωκε ν' ασπασθώ δὲ ἐγὼ πολλοὺς καταλαµβάνω περὶ την δεξιάν του. καθώς συνείθιζε· εγώ δε αὐτόν· συνεπηγόµην δὲ καὶ τοὺς αντί να φιλήσω τον εδάγκασα τόσον στρατιώτας τύχῃ τινὶ ἀγαθῇ. καὶ ὅλως ἔχθιστος εἰκότως ἦν ἐγώ. του έδωκε την εξής απάντησιν· Νυκτιπλάνοις ὀάροις χαίρει Αγαπά τα νυκτογυρίσµατα κοίταις τε δυσάγνοις. καί ποτε περὶ ἐµοῦ ἐροµένῳ τῷ Ρουτιλιανῷ ἔφη· από του να νυµφευθή την κόρην του και να δiδη πίστιν εις τας ελπίδας τας οποίας του έδιδε το µαντείον. και µ' εθεώρει µέγαν εχθρόν. τους οποίους µου είχε στρατιώτας δύο͵ λογχοφόρον καὶ δώσει ο διοικητής της Καπαδοκίας δια να κοντοφόρον͵ παρὰ τοῦ ἡγουµένου µε προπέµψουν µέχρι της θαλάσσης— µ' τῆς Καππαδοκίας͵ φίλου τότε ὄντος͵ εκάλεσεν αµέσως µε πολλήν λαβών͵ ὥς µε παραπέµψειαν µέχρι πρὸς τὴν θάλατταναὐτίκα φιλοφροσύνην και ενδείξεις εκτιµήσεως. µεταστέλλεται δεξιῶς πάνυ καὶ συµπαραλάβει και τους στρατιώτας. καὶ ὁ µὲν προὔτεινέ µοι κύσαι τὴν δεξιάν͵ δυνατά. Μεταβάς τον ευρήκα µεταξύ πολλών και κατά καλήν µου τύχην είχα. ὥσπερ εἰώθει τοῖς πολλοῖς͵ ἐγὼ δὲ προσφὺς ὡς φιλήσων͵ δήγµατι χρηστῷ πάνυ µικροῦ δεῖν χωλὴν αὐτῷ ἐποίησα τὴν χεῖρα. ώστε παρ' ολίγον να του καταστήσω άχρηστον την χείρα. µε εµίσησεν ως ην επόµενον. Οἱ µὲν οὖν παρόντες ἄγχειν µε καὶ Τότε οι παρόντες επεχείρησαν να µε .γάµου καὶ τοῦ πάνυ προσκεῖσθαι ταῖς τοῦ χρηστηρίου ἐλπίσιν͵ ἐµίσει͵ ὡς τὸ εἰκός͵ καὶ ἔχθιστον ἡγεῖτο. Εν γένει δεν µ' εχώνευε· και όταν µετέβην εις την πόλιν του και έµαθεν ότι είµαι ο Λουκιανός —µε συνώδευον δε και δύο στρατιώται.

διότι και προ τούτου είχον αγανακτήσει ακούσαντες ότι τον είπα Αλέξανδρον και όχι προφήτην.παίειν ἐπειρῶντο ὡς ἱερόσυλον͵ καὶ πρότερον ἔτι ἀγανακτήσαντες ὅτι Ἀλέξανδρον αὐτόν͵ ἀλλὰ µὴ προφήτην προσεῖπον· ὁ δὲ πάνυ κτυπήσουν και να µε πνίξουν ως ιερόσυλον. Εγώ τότε εδέχθην ευχαρίστως την φιλοφροσύνην του. µου ωµολόγησεν ότι ἀπεργάζεται. καθότι έβλεπα ποίον κίνδυνον διέτρεχα. ενώ µε την σύστασίν µου ἐµοῦ Ρουτιλιανῷ συµβουλευόµενα͵ θα ηδύνασο να επιτύχης µεγάλην εύνοιαν καὶ Τί παθὼν ταῦτά µε εἰργάσω͵ δυνάµενος ὑπ΄ ἐµοῦ ἐπὶ µέγα παρ' αυτού. Αλλ' αυτός συνεκρατήθη και καθησύχασε τους γεννικῶς καρτερήσας κατέπαυέν τε περί αυτόν. όστις ηδύνατο να Γλύκωνος ἀρετήν͵ ὅτι καὶ τοὺς πάνυ τραχυνοµένους φίλους µετατρέπη εις φίλους και τους πλέον εχθρικώς διακειµένους. καὶ τοῦτο οὐ µικρὸν θαῦµα τοῖς ὁρῶσιν ἔδοξεν͵ οὕτω ῥᾳδία γενοµένη µου ἡ µεταβολή. Έπειτα δε όταν απεφάσισα ν' αναχωρήσω. µου λέγων πάνυ µε εἰδέναι καὶ τὰ ὑπ΄ έκαµες αυτά. ὀλίγον προῆλθον φίλος γεγενηµένος. µου είπε. διότι είχα προαποστείλει εις Άµαστριν τον πατέρα και τους άλλους οικείους . [56] Εἶτα δή µου ἐκπλεῖν προαιρουµένου ξένια καὶ δῶρα πολλὰ πέµψας µόνος δὲ σὺν τῷ Ξενοφῶντι ἔτυχον ἐπιδηµῶν͵ τὸν 56. προαχθῆναι παρ΄ αὐτῷ; κἀγὼ και έσπευσα να δείξω ότι επείσθην και ἄσµενος ἤδη ἐδεχόµην τὴν ότι έγεινα φίλος του. µου έστειλε δώρα πολλά — ήµουν δε τότε µόνος µε τον Ξενοφώντα15. Αποµακρύνας δε όλους τους άλλους. καὶ µεταστησάµενος εγνώριζε καλώς όσα είχα συµβουλεύσει ἅπαντας ἐδικαιολογεῖτο πρός µε͵ εις τον Ρουτιλλιανόν και. υπέσχετο δε ότι πολύ ταχέως αὐτοὺς καὶ ὑπισχνεῖτο τιθασόν µε θα µε εξηµέρωνε και θα κατεφαίνετο η ῥᾳδίως ἀποφανεῖν καὶ δείξειν τὴν δύναµις του Γλύκωνος. Καί οι άλλοι φιλοφροσύνην ταύτην ὁρῶν οἷ εθαύµαζον βλέποντες ότι τόσον ταχέως κινδύνου καθειστήκειν͵ καὶ µετ΄ µετεβλήθην.

κἀγὼ µὲν ᾤµην αυτός πλοίον και ναύτας· και εγώ θεωρήσας την πρότασιν ως ειλικρινή φιλοφροσύνην την απεδέχθην. ἦν δὲ αὐτοῖς ἐπεσταλµένον ὑπὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου ἀραµένους ῥῖψαι ἡµᾶς εἰς τὴν θάλασσαν· ὅπερ εἰ ἐγένετο͵ ῥᾳδίως ἂν αὐτῷ διεπεπολέµητο τὰ Ο Αλέξανδρος είχε δώσει παραγγελίαν να µας ρίψουν εις την θάλασσαν και ούτω θα εξεδικείτο και θα απηλλάσσετο ευκόλως από ένα εχθρόν. τους οποίους και ο καλός .πατέρα καὶ τοὺς ἐµοὺς εἰς Ἄµαστριν µου— και µου υπέσχετο να µου δώση προεκπεποµφώςὑπισχνεῖται καὶ πλοῖον αὐτὸς παρέξειν καὶ ἐρέτας τοὺς ἀπάξοντας. προς εµέ δε ἡµᾶς δεινὸν ἐργάσασθαι͵ καὶ πρὸς είπε· Εξήντα χρόνια. κυβερνήτην καὶ τοῖς ναύταις τι ἀντιλέ γοντα οὐκ ἀγαθὰς εἶχον περὶ τῶν µελλόντων ἐλπίδας. ήρχισα να υποψιάζωµαι ἐγενόµην͵ δακρύοντα ὁρῶν τὸν και ν' ανησυχώ. Αφού δε µας απεβίβασεν εις τους Αιγιαλούς. Και µου τούτῳ τῆς ἡλικίας καὶ γυναῖκα καὶ ωµολόγησε τους όρους υπό τους οποίους τέκνα ἔχων͵ µιᾶναι φόνῳ τὰς µας ανέλαβεν εις το πλοίον του και τας χεῖρας͵ δηλῶν ἐφ΄ ὅπερ ἡµᾶς παραγγελίας του Αλεξάνδρου. ἀνειλήφει͵ καὶ [57] τὰ ὑπὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου προστεταγµένα. Αλλ' όταν ανήχθηµεν εις το πέλαγος και είδα τον ἁπλοῦν τι τοῦτο εἶναι καὶ δεξιόν· πλοίαρχον να δακρύη και να φιλονεική ἐπεὶ δὲ κατὰ µέσον τὸν πόρον µε τους ναύτας. καταθέµενος δὲ ἡµᾶς ἐν Αἰγιαλοῖς͵ ὧν καὶ ὁ καλὸς Ὅµηρος µέµνηται͵ 57. έχω ἐµὲ ἔφη͵ Ἔτη ἑξήκοντα͵ ὡς ὁρᾷς͵ ἀνεπίληπτον βίον καὶ ὅσιον ζήσει µε τιµήν και ευσέβειαν και δεν ηθέλησα τώρα που έφθασα εις αυτήν την ηλικίαν και έχω γυναίκα και παιδιά να προβεβηκὼς οὐκ ἂν βουλοίµην͵ ἐν µολύνω τα χέρια µου µε φόνον. Αλλ' ο κυβερνήτης µε τα δάκρυα του έπεισε πρὸς ἐµέ. ἀλλὰ δακρύων ἐκεῖνος τους ναύτας να µη µας φονεύσουν ούτε ἔπεισεν καὶ τοὺς συνναύτας µηδὲν άλλως να µας κακοποιήσουν. ως βλέπεις.

. τους οποίους ο βασιλεύς Ευπάτωρ απέστελλεν αντιπροσώπους εις την Βιθυνίαν να κοµίσουν τον ετήσιον φόρον· διηγήθην δε Βιθυνίαν ἀπιόντας ἐπὶ κοµιδῇ τῆς εις αυτούς τον κίνδυνον τον οποίον ἐπετείου συντάξεως͵ καὶ διετρέξαµεν και συµπαθήσαντες µε διηγησάµενος αὐτοῖς τὸν παρέλαβον εις το πλοίον αυτών και µε περιστάντα ἡµᾶς κίνδυνον͵ καὶ δεξιῶν αὐτῶν τυχών͵ ἀναληφθεὶς µετέφεραν εις την Άµαστριν. ἐπέσχε͵ µονονουχὶ ἱκετεύων καὶ να τον τιµωρήση. και Βιθυνίας καὶ τοῦ Πόντου Αὔειτος αν απεδεικνύετο αδικών ο Αλέξανδρος. Ούτω ανέκοψα την ἀντιβολῶν παύσασθαι· διὰ γὰρ τὴν πρὸς Ρουτιλιανὸν εὔνοιαν µὴ ἂν ορµήν µου και έπαυσα να καταδιώκω ένοχον υπέρ του οποίου έβλεπα ότι τόσον ευµενώς ήτο διατεθειµένος ο δικαστής. επέστρεψεν. Εκεί συνήντησα Βοσποριανούς τινας. Ἔνθα ἐγὼ παραπλέοντας εὑρὼν Βοσποριανούς τινας͵ πρέσβεις παρ΄ Εὐπάτορος τοῦ βασιλέως εἰς τὴν Όµηρος αναφέρει. Τοὐντεῦθεν καὶ αὐτὸς ἐπεκορυσσόµην αὐτῷ καὶ πάντα κάλων ἐκίνουν ἀµύνασθαι βουλόµενος͵ καὶ πρὸ τῆς ἐπιβουλῆς Του λοιπού και εγώ εκήρυξα κατά του ψευδοπροφήτου φανερόν πόλεµον και πάντα λίθον εκίνουν διά να εκδικηθώ. αφού παρά τρίχα διέφυγα τον θάνατον.ὀπίσω ἀπήλαυνον. Αλλ' ο τότε διοικητής της Βιθυνίας και του Πόντου Αύιτος µας συνεκράτησε µε συµβουλάς και Τιµοκράτους τοῦ Ἡρακλεώτου παρακλήσεις· διότι ένεκα της φιλίας του φιλοσόφου· ἀλλ΄ ὁ τότε ἡγούµενος προς τον Ρουτιλλιανόν δεν ηδύνατο. ἐπὶ τὸ πλοῖον διασώζοµαι εἰς τὴν Ἄµαστριν͵ παρὰ τοσοῦτον ἐλθὼν ἀποθανεῖν. αφού και προ της επιβουλής ήδη τον εµίσουν µεγάλως διά την ατιµίαν του· είς ἤδη µισῶν αὐτὸν καὶ ἔχθιστον τον πόλεµον δε τούτον είχα πολλούς ἡγούµενος διὰ τὴν τοῦ τρόπου συναγωνιστάς και µάλιστα τους µαθητάς µιαρίαν͵ καὶ πρὸς τὴν κατηγορίαν του Ηρακλεώτου φιλοσόφου ὡρµήµην πολλοὺς συναγωνιστὰς ἔχων καὶ µάλιστα τοὺς ἀπὸ Τιµοκράτους.

οὕτω µὲν ἀνεκόπην τῆς ὁρµῆς καὶ ἐπαυσάµην οὐκ ἐν δέοντι θρασυνόµενος ἐφ΄ οὕτω δικαστοῦ διακειµένου. πάππου Ἀσκληπιοῦ καὶ τὴν ἅρπην ἐκείνην τοῦ πατροµήτορος Περσέως ἔχοντος; [59] Προειπὼν δὲ διὰ χρησµοῦ περὶ αὑτοῦ ὅτι ζῆσαι εἵµαρται αὐτῷ ἔτη πεντήκοντα καὶ ἑκατόν͵ εἶτα κεραυνῷ βληθέντα ἀποθανεῖν͵ 59. µε αξιοθρήνητον θάνατον· οἰκτίστῳ τέλει οὐδὲ ἑβδοµήκοντα ως άξιος υιός του Ποδαλειρίου έπαθε ἔτη γεγονὼς ἀπέθανεν͵ ὡς σήψιν του ποδός µέχρι βουβώνος και Ποδαλειρίου υἱὸς διασαπεὶς τὸν κατεφαγώθη υπό σκωλήκων ζωντανός. ∆εν είναι δε µεγάλη µεταξύ των άλλων η θρασύτης του Αλεξάνδρου να ζητήση παρά του Αυτοκράτορος να µετονοµασθή το τείχος του Αβώνου Ιωνόπολις και να κοπή νόµισµα νέον. το τοῦ Ἀβώνου τεῖχος καὶ Ἰωνόπολιν οποίον από µεν την µίαν όψιν να έχη την κληθῆναι͵ καὶ νόµισµα καινὸν εικόνα του Γλύκωνος. πόδα µέχρι τοῦ βουβῶνος καὶ σκωλήκων ζέσας· ὅτεπερ καὶ Τότε δε και εφάνη ότι ήτο φαλακρός.δύνασθαι͵ καὶ εἰ φανερῶς λάβοι ἀδικοῦντα͵ κολάσαι αὐτόν. Ενώ δε είχε προείπει ότι θα έζη εκατόν πεντήκοντα έτη και έπειτα θ' απέθνησκε φονευόµενος υπό κεραυνού. [58] Ἐκεῖνο δὲ πῶς οὐ µέγα ἐν τοῖς ἄλλοις τὸ τόλµηµα τοῦ Ἀλεξάνδρου͵ τὸ αἰτῆσαι παρὰ τοῦ αὐτοκράτορος µετονοµασθῆναι τὸ 58. από δε την άλλην κόψαι ἐγκεχαραγµένον τῇ µὲν τοῦ την µορφήν αυτού του ψευδοπροφήτου Γλύκωνος͵ κατὰ θάτερα δὲ Ἀλεξάνδρου͵ στέµµατά τε τοῦ µε τα στέµµατα του πάππου του Ασκληπιού και το ξιφοδρέπανον του προµήτορος Περσέως. του βρέχουν οι ιατροί την κεφαλήν προς κατάπαυσιν των . απέθανε πριν ακόµη συµπληρώσει τα εβδοµήκοντα. διότι ήτο ανάγκη να.

Αλλ' ο αγωνοθέτης αὐτοῖς καὶ Παῖτος͵ ἰατρὸς τὴν Ρουτιλλιανός τους απέπεµψεν τέχνην͵ πολιός τις͵ οὔτε ἰατρῷ αστεφανώτους. Έπρεπε τοιοῦτον͵ εἰ καὶ κατὰ τύχην συνέβη. ἦν δὲ ἐν ηλικίας του. ἀλλ΄ ὁ ἀγωνοθέτης Ρουτιλιανὸς ἀστεφανώτους αὐτοὺς ἀπέπεµψεν αὐτῷ τὴν προφητείαν λήξιν της δηµοσίας υπηρεσίας την οποίαν είχε. Τοιούτον υπήρξε το τέλος της κωµωδίας του Αλεξάνδρου και τοιαύτη του όλου δράµατος η λύσις. καίτοι εκ τύχης συνέβη. [60] Τοιοῦτο τέλος τῆς Ἀλεξάνδρου τραγῳδίας καὶ αὕτη τοῦ παντὸς δράµατος ἡ καταστροφὴ ἐγένετο͵ ὡς εἰκάζειν προνοίας τινὸς τὸ 60.ἐφωράθη φαλακρὸς ὤν͵ παρέχων τοῖς ἰατροῖς ἐπιβρέχειν αὐτοῦ τὴν κεφαλὴν διὰ τὴν ὀδύνην͵ ὃ οὐκ ἂν πόνων. Μεταξύ δε των µνηστήρων διαδέξασθαι τὸ µαντεῖον καὶ στεφανωθῆναι τῷ ἱεροφαντικῷ καὶ τούτων ήτο και ο ιατρός Παίτος. επιφυλάττων εις εαυτόν πρέποντα οὔτε πολιῷ ἀνδρὶ ταῦτα την διαδοχήν του προφήτου µετά την ποιῶν. ώστε να δύναται τις να υποθέση ότι ήτο θεία τιµωρία. ανέθηκαν εις τον Ρουτιλλιανόν ν' αποφασίση ποίος εξ ἐκείνων καὶ γοήτων͵ ὅσοι κορυφαῖοι αυτών έπρεπε να προτιµηθή δια ν' ἦσαν͵ ἀνελθόντων ἐπὶ διαιτητὴν αντικαταστήση τον Αλέξανδρον και τὸν Ρουτιλιανόν͵ τίνα χρὴ φορέση το ιεροφαντικόν και προφητικον προκριθῆναι αὐτῶν καὶ στέµµα. άνθρωπος ηλικιωµένος. Οι τινα συστήσασθαι ὑπὲρ τοῦ χρηστηρίου͵ τῶν συνωµοτῶν συνεργάται εις τας αγυρτείας. όσοι ήσαν κορυφαίοι. πράγµα το οποίον δεν ήτο δυνατόν αν δεν αφήρει την φενάκην διά να παρουσιάζη γυµνήν την κεφαλήν. . όστις έπραττεν ούτω ανάξια και της επιστήµης και της προφητικῷ στέµµατι. ποιῆσαι ἐδύναντο µὴ οὐχὶ τῆς φενάκης ἀφῃρηµένης. δε και ο επιτάφιος αυτού να γείνη άξιος ἔδει δὲ καὶ τὸν ἐπιτάφιον αὐτοῦ του βίου του και να γείνη αγών δια την ἄξιον γενέσθαι τοῦ βίου͵ καὶ ἀγῶνά διαδοχήν του εις το µαντείον.

. Λιµήν της Αιγύπτου προς την Ερυθράν θάλασσαν. [61] Ταῦτα͵ ὦ φιλότης͵ ὀλίγα ἐκ πολλῶν δείγµατος ἕνεκα γράψαι ἠξίωσα͵ καὶ σοὶ µὲν χαριζόµενος͵ ἀνδρὶ ἑταίρῳ καὶ φίλῳ καὶ ὃν ἐγὼ 61. ολίγα εκ πολλών και ως δείγµατα έγραφα και προς χάριν σου. δόξει ἡ γραφή͵ τὰ µὲν διεξελέγχουσα͵ τὰ δὲ ἐν ταῖς τῶν εὖ φρονούντων γνώµαις βεβαιοῦσα. την τε σοφίᾳ καὶ τῷ πρὸς ἀλήθειαν µετριοπάθειαν και την γαλήνην του βίου ἔρωτι καὶ τρόπου πραότητι καὶ και την ευµένειαν προς τους πλησιάζοντας αυτόν. φίλου τον οποίον υπέρ πάντας θαυµάζω και διά την σοφίαν και διά την αγάπην προς την αλήθειαν και διά την πάντων µάλιστα θαυµάσας ἔχω ἐπί πραότητα του χαρακτήρας. φίλτατε. διότι και τας αγυρτείας αὐτῷ γενοµένῳ. Νοµίζω δε ότι τ' ανωτέρω χρησιµεύουν και εις όσους θα τ' αναγνώσουν. οἶµαι δὲ ὅτι καὶ ελέγχουν και την ορθοφροσύνην τοῖς ἐντυχοῦσι χρήσιµόν τι ἔχειν υποστηρίζουν. όστις Ἐπικούρῳ τιµωρῶν͵ ἀνδρὶ ὡς µόνος διέγνωσε τα αληθή και τα αγαθά ἀληθῶς ἱερῷ καὶ θεσπεσίῳ τὴν και τα µετέδωκεν εις τους άλλους και φύσιν καὶ µόνῳ µετ΄ ἀληθείας τὰ έγεινε λυτρωτής των ακροασθέντων την καλὰ ἐγνωκότι καὶ παραδεδωκότι καὶ ἐλευθερωτῇ τῶν ὁµιλησάντων διδασκαλίαν του. Όπως εγίνετο ο εξαγνισµός εις τα µυστήρια της ∆ήµητρος.φυλάττων µετὰ τὴν ἐντεῦθεν ἀπαλλαγήν. Ταύτα. όστις συνεκοινώνει τον Νείλον µε διώρυγα. πλέον δέ͵ ὅπερ καὶ σοὶ ἥδιον͵ σοφόν αληθώς ιερόν και θείον. αλλά —και τούτο ἐπιεικείᾳ καὶ γαλήνῃ βίου καὶ δεξιότητι πρὸς τοὺς συνόντας͵ τὸ θα σου είνε περισσότερον ευχάριστον — και εκδικούµενος διά τον Επίκουρον. Σηµειώσεις 11. 12.

Εννοεί τον Αυτοκράτορα Μάρκον Αυρήλιον. 14. . Άλυν διαβάς µεγάλην δύναµιν καταλύσεις. Άγνωστον πρόσωπον. 15.13.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful